Sala jednego z charyzmatycznych megakościołów (Lakewood w Houston).

BÓG stworzył człowieka z zasadniczym głodem i pragnieniem jedności duchowej z Bogiem oraz chęcią dowiedzenia się o tyle o Nim, Jego celach i planach, o ile Bóg je odkrywa przed nim. Lecz w wyniku upadku Adamowego, potępienia i deprawacji wielu z rodzaju ludzkiego zachowało bardzo niewiele tego głodu poznawania Boga i pragnienia Boga. Wśród większości żyjących w tym wieku inne głody i pragnienia – fizyczne, umysłowe, moralne i artystyczne – oraz wysiłki zaspokojenia ich w całości lub prawie w całości wyparły głód Boga i pragnienie Boga.

U wielu ten głód i pragnienie nie zostały całkowicie wyparte. Tacy uznają istnienie Boga oraz zgadzają się, że nauki i przykład Chrystusa same w sobie były dobre. Poświęcają Bogu pewną część swego czasu i uwagi, szczególnie w jednym dniu tygodnia, gdy uczęszczają do kościoła lub słuchają nabożeństw, wsłuchują się w dźwięki organów lub śpiew chóru, uczestniczą w czytaniu liturgii lub wysłuchują lub powtarzają modlitwy oraz przysłuchują się krótkim kazaniom na różne tematy zadowalając się niewielką dozą nauki biblijnej. Od czasu do czasu sami się modlą, szczególnie gdy spotykają ich poważne kłopoty, lecz nie studiują Biblii ani ukazanego w niej planu Bożego. Wielu zadowala się formami, ceremoniami, rytuałami, jakie stosowane są w ich kościołach i nie posuwają się ani o krok naprzód.

Inni odczuwają w większym stopniu głód i pragnienie Boga. Ci prawdziwie pokutują za Swe grzechy i uważają Jezusa nie tylko za dobrego nauczyciela i przykład, lecz również za swego zbawiciela i drogę dającą dostęp do Boga oraz umożliwiającą uzyskanie przebaczenia grzechów i zbawienia (Dz. Ap. 20:21). Tym sposobem doznają oni cudownej radości płynącej ze stanu przebaczenia ich grzechów i pokoju z Bogiem (Rzym. 5:1). Osoby takie modlą się z większą lub mniejszą regularnością a ich modlitwy nie mają (wyłącznie formalnego i samolubnego charakteru, lecz są właściwymi modlitwami, w których mieszczą się płynące z serca słowa dziękczynienia i pieśni pochwalnych skierowanych do Boga. Cieszą się słysząc kazanie i nauczanie oparte na Biblii, sami czytują i studiują Biblię, lecz nie zastanawiają się nad nią wystarczająco głęboko, aby bardzo dobrze poznać Boga i zrozumieć Jego plan i cele. W ten sposób zaspokajają swoją miarę głodu i pragnienia Boga. Zadowala ich myśl, że gdy umrą pójdą z pewnością do nieba.

Jeszcze inni odczuwają większy głód i pragnienie Boga. Radują się oni nie tylko z pokoju z Bogiem zyskanego dzięki pokucie i wierze w Jezusa jako zbawiciela, lecz doświadczają uczucia głębszej radości i błogosławieństwa wchodząc w stan łaski, do której mają otwarty dostęp (Rzym. 5:2). Stają się uczniami Chrystusa przyjmując Go do swoich serc jako ich. Pana; czynią to poświęcając się Bogu, aby czynić Jego wolę (Przyp. 23:28; Rzym. 12:1, 2) i osiągają nie tylko pokój z Bogiem, ale również pokój Boży strzegący ich serc i umysłów przez Chrystusa Jezusa (Filip. 4:6,7).

Tacy otrzymują głębsze dowody miłości Bożej, łaski i Jego nieustannej obecności z nimi. Gdy gorąco się modlą i poszukują możliwości większego zbliżenia się do Boga i Chrystusa osiągają stan coraz większego napełnienia Jego Duchem Świętym „Rozmawiając z sobą przez psalmy, i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercach swoich Panu” (Efez. 5:18, 19). Te pieśni dziękczynienia i chwały na cześć Jehowy przy każdej nadarzającej się okazji są zarówno na ich ustach jak i w ich sercach oraz umysłach.

Tacy są zadowoleni, gdy mogą przy każdej nadarzającej się sposobności dać innym świadectwo o radości, pokoju i błogosławieństwie, jakimi Bóg ich łaskawie obdarzył w Chrystusie. Studiują oni coraz dogłębniej Słowo i Bóg pozwala im, osiągać coraz większą znajomość swego planu i dróg („… oczy twoje niechaj strzegą dróg moich” – Przyp. 23:28). Dzięki udzielonemu im oświeceniu duchem, Bóg ukazuje im „głębokości” swego Słowa i planu (1 Kor. 2:10). Do takich Jezus mówi: „Jeśli wy zostaniecie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie: i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi … A przetoż jeśli was Syn wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie” (Jana 8:31, 32, 38). Co za błogosławiona i radosna wolność! Doświadczały jej prawdziwie oddane Bogu osoby od samego początku obecnego wieku Kościoła lub Ewangelii.

Teraz przy końcu tego wieku Bóg zesłał szczególne błogosławieństwa tym, którzy jako poszukiwacze prawdy trwają w Jego Słowie. Pokazał im Prawdę o mającym nadejść wkrótce na ziemię królestwie Bożym oraz dowody wypełniania się proroctwa biblijnego mówiącego o ponownym zgromadzeniu w ojczyźnie cielesnego Izraela, który ostatecznie odrzuci niewiarę i przyjmie swego Mesjasza (Łuk. 21:24-32; Am. 9:14,15; Zach. 12:9, 10; 14:1-5). Pokazał im prawdę mówiącą, że tysiącletnie panowanie Chrystusa na ziemi nastąpi po Jego drugim adwencie jako czas „… naprawienia [przywrócenia do pierwotnego stanu] wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków” (Dz. Ap. 3:19-21) oraz to że królestwo Chrystusa zgodnie z Boską wolą trwać będzie wiecznie (Obj. 11:15; Dan. 7:13, 14, 18, 27), a w nim żyć będą, wiecznie na ziemi w pokoju: i szczęściu zbawieni spośród rodzaju ludzkiego (z wyjątkiem wybranych; Zobacz naszą broszurkę „Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie”).

Bóg błogosławi również tym poszukiwaczom prawdy uwolnieniem ich od wyznaniowych błędów pochodzących z okresu średniowiecza, takich jak błąd o świadomości umarłych, który odrzuca wielką ważność i potrzebę zmartwychwstania (1 Kor. 15:18), wywodzący się z pogaństwa błąd o nieśmiertelności duszy jawnie zaprzeczający Pismu Świętemu (por. Ezech. 18:4, 20) i przynoszące Bogu ujmę nauczanie o wiecznych mękach w ognistym piekle zamiast nauczania o ostatecznym unicestwieniu, jako karze dla niepoprawnych grzeszników. Tacy poszukiwacze prawdy mogą rzeczywiście powiedzieć wraz z psalmistą (40:4): „A włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu, co gdy wiele ich ogląda, ulękną się [Boga], a [w rezultacie] będą mieć nadzieję w Panu”.

Gdy oni (poszukujący Prawdy) gorliwie studiują prawdy o królestwie restytucyjnym i o śmiertelności człowieka przeciwnej jego nieśmiertelności oraz wiele innych stosownych drogocennych nauk Prawdy, włączając głębsze prawdy, serca ich napełnią się większą radością od kiedykolwiek zaznanej, bowiem dojrzą wyłaniającą się z Pisma Świętego piękność i wielkość Boskiego planu wieków oraz cudowny charakter Boga składający się z mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. Gdy pozostają przy Jego słowie widzą swego niebiańskiego Ojca w nowym świetle, nie jako tego, który byłby w stanie wiecznie torturować w ogniu którekolwiek ze swych stworzeń, lecz jako tego, który tak jak każdy dobry ziemski ojciec zadrżałby na myśl o wiecznym torturowaniu w ogniu jakiegokolwiek swego dziecka bez względu na to jak bardzo byłoby ono samowolne. W odniesieniu do bałwochwalczych praktyk uprawianych w Izraelu pośród których były i nakazujące „… aby przenaszali przez ogień synów swoich i córki swoje Molochowi”, Bóg powiedział: „… chociażem im tego nie rozkazał, ani to wstąpiło na serce moje, aby kiedy czynić mieli tę obrzydliwość” (Jer. 32:35). On nie pomyślałby, aby kogokolwiek torturować choć przez krótką chwilę a cóż dopiero wiecznie!

W miarę, gdy poszukiwacze prawdy coraz bardziej oddają się rozważaniom nad Boskim charakterem i planem objawionym w Jego Słowie, coraz bardziej przepełnia ich poczucie ocenienia, zachwytu, radości i świętego uczucia. Wszystko to wyrażają oni w pieśniach pochwalnych oddających cześć Bogu, w modlitwach kierowanych do Niego i w odczuwaniu łączności duchowej z Nim, w oświadczeniach i pełnym samozaparcia służeniu Mu podejmując starania, aby On sam, Jego charakter i plan lśniły uznaniem innych. Tym samym ich wysiłki zbliżenia się do Boga i Jego prawdy oraz pragnienie jedności z Nim są wystarczająco zaspokojone a ich uczuciowe jak też inne potrzeby dostatecznie uwzględnione.

„POŚLĘ GŁÓD NA ZIEMIĘ”

Smutny to fakt. iż obecnie wielu nie czują głodu Boga i Jego Prawdy, ich pragnienie Boga oraz uczuciowe i inne potrzeby są jednakże zaspokajane, czasem aż nadto. Obok literalnego głodu w niektórych krajach jak mówi Amos 8:11, Bóg zsyła „głód na ziemię, nie głód [literalnego] chleba, ani pragnienie wody, ale słuchania słów Pańskich”. Wielu żyjących przy końcu dnia obecnego wieku błądzi sercem umysłem i rzeczywiście odczuwa głód oraz pragnienie usłyszenia słów Pańskich, które mogłyby być przez nich zrozumiane jako „pokarm na czas słuszny” (Mat. 24:45), jako radująca serce nowina o królestwie i związane z, nią prawdy. Obejmuje to też prawdę o wiecznie trwającym Królestwie Bożym, na ziemi i ważność nauki o zmartwychwstaniu przeciwstawionej naukom zawartym w wierzeniach średniowiecza o świadomości umarłych, nieśmiertelności ludzkiej duszy oraz wiecznych mękach a ponadto wiele prawd łączących się już z wymienionymi i posiadającymi głębsze znaczenie prawdami Słowa Bożego.

Wielu dochodzi do przekonania, że w różnych kościołach chrześcijańskich istnieje zbyt wiele formalizmu i rytualizmu a za mało prawdziwej nauki biblijnej, by zaspokoić głód wiernych w odniesieniu do tego, co jest prawdziwym Bożym „pokarmem na czas słuszny”, jak to już wspomnieliśmy. Wielu tuła się po różnych fałszywych religiach, które szerzą się ostatnio, włączając religie wschodu. Niektórym wydaje się przynajmniej początkowo, że zaspokoją one w pewnym stopniu ich potrzeby, lecz szybko zdają sobie sprawę, o ile mają oczy i uszy zrozumienia otwarte, że tak nie jest i że takie religie są jedynie substytutem zaspokajającym ich prawdziwy głód i pragnienie. Lecz ci, którzy nie zachowują ostrożności popadają w drzemkę myśląc, że posiadają poszukiwaną przez siebie prawdziwą religię.

Rosnące liczebnie rzesze znajdując się pod wpływem różnych kościołów chrześcijańskich, jak i te poza ich zasięgiem, są tak nastawiane, aby wierzyły, że to czego im potrzeba do zaspokojenia występującego u nich głodu Boga i Jego prawdy, i co jest w stanie dać im głębsze przeżycia religijne, jest poszukiwaniem cudownych „darów” Ducha, do których zalicza się również „mówienie językami”, jakie występowały w okresie dziecięctwa Kościoła, zanim dany mu był w całości Nowy Testament, i które zanikły po śmierci Apostołów oraz tych, na których oni kładli swe ręce udzielając wspomnianych „darów”. Rzecznicy „mówienia językami” w obecnej dobie starają się wykorzystywać te „dary” jako środki służące do pogłębienia stanu uduchowienia i przywracania życia kościołom opanowanym przez martwy formalizm i rytualizm. Od 1950 roku szczególnie nasiliły się próby wykorzystania przeżyć „charyzmatycznych”, szczególnie „mówienie językami”, jako środka, który poprawiłby stosunki panujące pomiędzy kościołami protestanckimi i umocnił między nimi jedność, a także poprawiłby stosunki pomiędzy kościołami protestanckimi i katolickimi. Miliony książek i czasopism pojawiają się każdego roku mając na celu rozpowszechnienie tych nauk.

Osiągnięto stale rosnący sukces a utworzony iw rezultacie ruch „charyzmatyczny” stwarza Szansę wlania w formalistyczne i rytualistyczne kościoły czegoś, co wygląda jak nowe życie, dzięki czemu udaje im się zachować swych członków, bez konieczności odrzucenia zachowanych w tych kościołach błędów w wierzeniach pochodzących z wieków ciemnych. Wiele czasu i uwagi poświęca się na poszukiwania nowych mocnych przeżyć emocjonalnych oraz na wywołanie takich przeżyć, które były udziałem wczesnego Kościoła, zanim otrzymał w całości Nowy Testament.

W ten sposób wielu doszło do przekonania, że osiągnęli najwyższy i najlepszy poziom życia i doświadczeń uczuciowych, które mają zjednoczyć wierzących różnych denominacji. Otrzymują oni jednakże substytut prawdziwego doświadczenia chrześcijańskiego. W wielu przypadkach ludzie tacy zostają odciągnięci od postanowienia trwania przy Słowie, od dokładnego i uważnego studiowania proroctwa biblijnego przeznaczonego na czas obecny; od prawd biblijnych; mówiących o wiecznym życiu na ziemi dla większości ludzkości, o śmiertelności duszy ludzkiej, o nieświadomości umarłych, o wielkiej ważności zmartwychwstania i śmierci – przerwaniu życia – a nie wiecznych mękach, jako karze za grzech itp., tworzącymi kontrast z błędami przeniesionymi z wierzeń średniowiecza. Wszystkie inne piękne i wzmacniające prawdy, włączając w to głębsze prawdy, jakie ci, którzy niezachwianie trwają w Słowie mają przywilej znać w naszych czasach i które (Słowo) bardzo pomaga im we wzroście w wiedzy i łasce (2 Piotra 1:5-11; 3:18) oraz napełnianiu się świętym: Duchem i większą radością i pokojem.

Poszukiwanie mocnych przeżyć emocjonalnych, „mówienie językami” (nazywane przez niektórych „charyzmanią”; link do artykułu w formacie *.pdf) zajmuje wiele cennego czasu i uwagi, które mogłyby być korzystniej użyte, na przykład, na studiowanie głębszych prawd, „twardego pokarmu” Słowa Bożego (Żyd. 5:12-14), na głoszenie Ewangelii itp. W rezultacie występują większe lub mniejsze zahamowania w rozwoju duchowym zamiast właściwy zdrowy chrześcijański wzrost w zrozumiewaniu „twardego pokarmu” Słowa Bożego (Żyd. 5:12) i pod innymi względami, innymi słowy mówiąc, wzrost, który był możliwy w wypadku wszystkich „prawdziwych uczniów” Jezusa bez owych cudownych „darów ducha”, które ustały od śmierci Apostołów i tych, którym Apostołowie udzielili z owych „darów” we wczesnym okresie tego wieku.

Więcej na temat ujemnej strony podejmowania wysiłków, by „mówić językami” lub innych rzekomych „darów”, można się dowiedzieć z publikowanych przez nas traktatów, między innymi z, artykułu pt. Czy współczesne „mówienie językami” pochodzi od Boga – Ter. Pr. ’86, str. 3.

_______
Powyższy artykuł pochodzi z czasopisma „Sztandar Biblijny” nr 17, luty 1986.

INTERESUJĄCY LIST

Drogi Bracie: Dziękuję Bogu i nabieram otuchy dzięki cudownemu światłu jakie teraz świeci na mój tak zaciemniony widnokrąg, a dzięki Bogu świecić ono będzie coraz jaśniej aż do dnia doskonałego. O, jak bardzo pragnąłem prawdziwej wody życia, przechodząc z jednej denominacji do drugiej, myśląc, że już zostałem zaspokojony, lecz wkrótce stwierdzałem, że jestem jeszcze bardziej spragniony niż przedtem! W końcu znalazłem się wśród ludzi języków, którzy ulegali tej mocy. Dniami i nocami wołałem do Boga, by udzielił mi tego nowego języka. Byłem wtedy pewien, że gdybym tylko mógł otrzymać ten język, na zawsze byłbym już zaspokojony. By „zewlec ciało”, głodowałem dniami i tygodniami. Wkrótce stałem się istnym szkieletem, no i z nerwów zacząłem się oczywiście „trząść”. Wtedy ludzie języków zaczęli manipulować moimi szczękami i wkrótce tłumacz obwieścił, iż „mówię nowym językiem”. Bez przerwy pościłem, przeżywałem nerwice, trząsłem się i, dopóki czułem napięcie, „bezustannie mówiłem”; myślałem, że „duch” był nade mną.

Jestem jednak pewnym, że w tym wszystkim Bóg widział moje szczere serce, i uwolnił mnie. Przyczyną były dwie siostry z ludzi mówiących językami. Jedna z nich, wiodąca ich szeregi, była pod działaniem mocy, druga miała wizję. „Widzę rękę”, powiedziała siostra. „To ręka dziecka”, odpowiedziała siostra będąca pod działaniem mocy, rzekomo używana przez Świętego Ducha do odpowiadania na wszystkie pytania. „Nie, to ręka dorosłego”, powiedziała siostra z wizją. „Ach, tak! (poprawiając się) To ręka Zbawiciela”, odrzekła ta druga.

Siedziałem słuchając ich, i pomyślałem sobie: „Jeśli Duch Święty daje wizję jednej, a wyjaśnia ją przez drugą, czy nie powinny się one zgadzać”? Od razu jakby łuski spadły mi z oczu. Od tamtego czasu demony coraz bardziej traciły nade mną władzę. Wkrótce potem przyjaciel wręczył mi „Boski plan wieków”. Proponowano mi tę książkę sześć lat temu, lecz nie chciałem jej przyjąć, odpowiadając, że wystarcza mi Biblia. Nalegał, abym ją przeczytał, więc wreszcie powiedziałem mu, że ją przejrzę. Gdy tylko ją otworzyłem, ujrzałem zgodne z Pismem Świętym wyjaśnienia, których szukałem. Od razu zacząłem studiować ją dniami i nocami. Mogę teraz powiedzieć: „Chwała Bogu na wysokościach”.

Jeden z najmniejszych z Jego małych, C.J.J.

_______
Zobacz inne świadectwa.

Pastor pewnego kościoła podaje demaskującą historię, która bardzo wyraźnie ilustruje żałosny stan, do jakiego współczesne „mówienie językami” doprowadziło dwóch wyznawców. Dotyczy ona doświadczeń dwóch młodych kobiet, które przez około dwa lata były członkami zielonoświątkowego (językowego) kościoła w Waszyngtonie, a obecnie podlegają jego duszpasterstwu. Podziwiał on ich uczciwość, szczerość i gorące pragnienie służenia Bogu w sposób zadowalający Go, lecz dostrzegał w nich „ducha, który wydawał się być innym od Ducha Świętego”. Mówi, że „sprawiały one wrażenie, jak gdyby doznawały zmiennych uczuć, raz na szczycie, po chwili znów w dolinie, pełne wątpliwości i obaw co do prawdziwości swych przeżyć i napełnienia Duchem Świętym”.

Po długotrwałej współpracy z nimi w rozmowach i modlitwie pastor i jego żona doszli do wniosku, że są one opętane przez demony. Pastor podaje, iż w końcu dziewczyny zrozumiały, że Ruch Językowy jest złem oraz „że wpływ, któremu usiłowały się poddać, by mówić językami, wcale nie był wpływem Ducha Świętego, lecz mocą diabła, bojąc się jednak bluźnić przeciwko Duchowi Świętemu, ostatecznie nie złożyły w tej sprawie żadnego konkretnego oświadczenia”.

Pastor dodaje: „Pragniemy w tym miejscu oświadczyć, iż właśnie to jest powodem, dla którego wielu z tych, którzy dostają się do Ruchu Językowego i poznaje, że nie jest on niczym dobrym, obawia mu się przeciwstawić, i po prostu go opuszcza. Dziewczyny te próbowały stanowczo mu się przeciwstawić, ale za każdym razem wyglądało tak, jakby rozpętało się nad nimi całe piekło [prawdopodobnie ma na myśli złe duchy]. Z jednej z nich, podczas gdy nikogo innego nie było w pokoju, ściągano w czasie snu kołdrę, a wkrótce potem zaczęły się jej pokazywać jakieś kształty poruszające się po pokoju. Takich przeżyć doznawała oczywiście po tym, gdy próbowała zdemaskować Ruch Językowy, usiłując zdecydowanie mu się przeciwstawić”.

Dręczone wieloma okropnymi przeżyciami dziewczyny myślały, że oszaleją. Demony stopniowo opanowywały i uzurpowały sobie całkowitą kontrolę ich życia. Obydwie czuły w sobie uporczywie prześladującą je moc skłaniającą do odebrania sobie życia. Dobrze się trzymały, ale zdawały sobie sprawę, że dłużej nie wytrzymają obecnego stanu.

Podaje on dalej, że razem ze swoją żoną wzięli jedną z dziewczyn do siebie i próbowali jej pomóc przez post i modlitwę. Pewnego dnia, gdy dziewczyna pozostawała pod taka mocą, położyli na niej ręce i w modlitwie, w imieniu Jezusa rozkazali złemu duchowi wyjść, na co głos ze środka zawołał: „Nie wyjdę”. Na pytanie „Kim jesteś, że śmiesz sprzeciwiać się imieniu Jezusa, mówiąc: nie wyjdę”? głos wykrzyknął: „Jestem Lucyferem, a wy nie macie mocy mnie wyrzucić”.

Ciężka była walka, ale ci, którzy całkowicie ufają Jezusowi i mocy Jego imienia, postępując w zgodzie z Jego wolą nigdy nie doznają klęski (1 Jana 5:4, 5; 1Kor. 15:57). Pod wpływem mocy szczerej modlitwy i dużej dozy wiary, w zgodzie z obietnicą Boga (Jak. 4:7; 1Piotra 5:8, 9; Jan 14:12 – 14; 16:23, 24), wyrzuconych zostało wielu demonów. Gdy w pewnej chwili powiedzieli: „Nie wyjdziemy”, w imieniu Jezusa rozkazano im przyznać się kim są. Odpowiedzieli: „Jesteśmy legionem”. Gdy wyszedł ostatni z nich, młoda kobieta wstała jakby ze snu i zaczęła chwalić Boga za uwolnienie.

Pastor i jego żona udali się następnie do domu drugiej młodej kobiety. Gdy weszli do mieszkania, przez jednego z demonów zamieszkujących w dziewczynie został wydany przerażający krzyk, a ona sama została jakby na oślep rzucona na tapczan. Po szczerej modlitwie z wiarą demonom ponownie w imieniu Jezusa rozkazano opuścić dziewczynę*. Znowu odmówiły. Na pytanie: „Kim jesteście”?” podali różne odpowiedzi. Jeden wykrzyknął: „Jestem Antychrystem”.

Sąsiad, zaalarmowany nieziemskimi krzykami, wezwał policję. Zobaczywszy stan dziewczyny, inspektor zagroził, że zabierze ją do domu wariatów. Gdy zapytał ją: „Kim jesteś”, głos odpowiedział: „Jestem diabłem”. Inspektor cofnął się. Z sąsiedniego pokoju zadzwonił następnie do swego dowództwa, mówiąc: „Jest tu coś, czego nie rozumiem; natychmiast przyjeżdżajcie”.

Zanim dokończono przygotowania do jej zabrania, została ona całkowicie uwolniona i policjanci stwierdzili, że jest normalna, „przy dobrem baczeniu” (Łuk. 8:35) „już bez diabelskiego wyrazu twarzy”. Jak stwierdzono, obydwie młode kobiety, w ten sposób uwolnione spod mocy przeciwnika, przyznają, że „wiedziały, co się dzieje, lecz nie miały siły o tym mówić lub coś robić”.

———–

* W innym z poprzednim świadectw proponowana jest inna metoda zachowania się w tego rodzaju sytuacjach. Zapraszamy do lektury doświadczenia pewnego kolportera.

_______
Zobacz inne świadectwa.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu z Pisma Świętego wygłoszonego w Poznaniu (2006 r.) przez brata Jana Łagowskiego.

Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na kontekst tych wydarzeń. Działo się to w Dniu Pięćdziesiątnicy (Dzieje 2:1), czyli w dzień zesłania Ducha Świętego. Uczniowie rzeczywiście otrzymali wtedy pewne nadprzyrodzone zdolności, które wymienione są w 1 liście do Koryntian 12:4-11

A różneć są dary, ale tenże Duch.
I różne są posługi, ale tenże Pan.
I różne są sprawy, ale tenże Bóg, który sprawuje wszystko we wszystkich.
A każdemu bywa dane objawienie Ducha ku pożytkowi.
Albowiem jednemu przez Ducha bywa dana mowa mądrości, a drugiemu mowa umiejętności przez tegoż Ducha;
A drugiemu wiara w tymże Duchu, a drugiemu dar uzdrawiania w tymże Duchu, a drugiemu czynienie cudów, a drugiemu proroctwo, a drugiemu rozeznanie duchów.
A drugiemu rozmaite języki, a drugiemu wykładanie języków.
A to wszystko sprawuje jeden a tenże Duch, udzielając z osobna każdemu, jako chce.

Mowa tu o darach Ducha Świętego, takich jak czynienie cudów, uzdrawianie, mówienie obcymi językami, tłumaczenie języków czy nawet prorokowanie w znaczeniu przewidywania przyszłości. Znana jest choćby historia Agabusa z Dziejów 21:10,11

A gdyśmy tam przez niemało dni zamieszkali, przyszedł z Judzkiej ziemi prorok niektóry, imieniem Agabus. Ten przyszedłszy do nas i wziąwszy pas Pawła, a związawszy sobie ręce i nogi, rzekł: To mówi Duch Święty: Męża, którego jest ten pas, tak zwiążą w Jeruzalemie Żydowie i podadzą go w ręce poganom.

Człowiek ten przepowiadał przyszłość.

Można się zastanowić jaki był cel dania darów Ducha Świętego? Wyobraźmy sobie sytuację naszego Pana – cieśli z Nazaretu. Gdyby nie dary Ducha Świętego, Jezus nie mógłby rozpocząć misji, nie byłby wysłuchiwany. Wiemy, że dzięki danej od Boga mocy, Chrystus uzdrawiał, karmił tysiące ludzi, uciszał burze, wskrzeszał umarłych. Dary Ducha Świętego pozwoliły mu rozpocząć swoją misję.

Teraz spójrzmy na Apostołów. Ich mistrz, których bronił ich, opiekował się nimi, zostaje zgładzony, znienawidzony przez faryzeuszy i tłum. Ci prości ludzie byli przestraszeni i nie wiedzieli co mają dalej robić. A przecież gdy Jezus rozstawał się z nimi, zapowiadał, że rozpoczną wielkie dzieło (Dz.Ap. 1:8):

Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który przyjdzie na was; i będziecie mi świadkami i w Jeruzalemie, i we wszystkiej Judzkiej ziemi, i w Samaryi, aż do ostatniego kraju ziemi.

Wyjaśnienie tych słów nadeszło właśnie w Dniu Pięćdziesiątnicy. Gdy po zesłaniu Ducha Świętego zaczęli oni przemawiać do słuchaczy różnymi językami, wszyscy byli zdziwieni (Dz.Ap. 2:8-11) i chętnie słuchali ich nauki w swoich własnych językach.

Podobnie, pierwszy cud apostoła Piotra, Dz.Ap. 3:2-11, kiedy uzdrowił chromego od urodzenia. Dar Ducha Świętego zwrócił uwagę tłumu (w. 10) na apostołów i był dobrym wprowadzeniem ich misji.

Apostołowie dokonywali wielkich cudów i znaków. Dz.Ap. mówią, że ze wszystkich stron przynoszono chorych i kładziono ich przy drodze, którą przechodzili apostołowie. Nawet cień apostoła Piotra, który pojawił się nad chorymi, uzdrawiał ich. W liście do Rzymian 15:19 podane jest, że właśnie przez moc znamion i cudów, przez moc Ducha Bożego apostoł Paweł napełniał okolice ewangelią.

Dary Ducha Świętego były więc:

• dowodem przyjęcia przez Boga ofiary Pana Jezusa
• dowodem aprobaty ze strony Boga dla apostołów
• dowodem że głosiciele słowa Bożego są na właściwej drodze

Jak mówi 1 do Kor. 14:22, cuda działy się dla niewiernych, po to, żeby mogli uwierzyć i przyjąć prawdę zbawienia w Jezusie Chrystusie i by umożliwić w ten sposób rozpoczęcie wielkiej misji Kościoła.

Dary Ducha były wypełnieniem pewnej luki, nie było bowiem wtedy Nowego Testamentu. Pytanie jednak czy takie dary są do dziś i od kogo pochodzą? Np. bracia zielonoświątkowcy mówią, że czynienie cudów czy mówienie językami jest dowodem należenia do Boga.

Apostoł Paweł w 1 do Koryntian 13:8 podaje:

Miłość nigdy nie ustaje; bo choć są proroctwa, te zniszczeją; choć języki, te ustaną; choć umiejętność, wniwecz się obróci.

Oczywiście nie ma tu mowy o proroctwach Starego Testamentu (które nadal się wypełniają), ale właśnie przepowiadaniu przyszłości (jak Agabus) i innych cudach („języki, (…) umiejętność”). One miały ustać.

Gdy ap. Paweł kończył dwunasty rozdział 1 do Koryntian (w. 30-31) mówi:

Izali wszyscy mają dary uzdrawiania? Izali wszyscy językami mówią? Izali wszyscy tłumaczą? Starajcie się usilnie o lepsze dary; a ja wam jeszcze zacniejszą drogę ukażę.

I tu zaczyna się Hymn o miłości

Choćby mówił językami ludzkimi i anielskimi, a miłości bym nie miał, stałem się jako miedź brząkająca, albo cymbał brzmiący. I choćbym miał proroctwo i wiedziałbym wszystkie tajemnice, i wszelką umiejętność, i choćbym miał wszelką wiarę, tak, żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał nicem nie jest.

Kiedy dary ustały?

Tak zwani ojcowie Kościoła (jak Augustyn czy Chryzostom) zgodnie mówili, że dary Ducha Świętego pojawiły się na świadectwo i w ich czasach już przeminęły. Wśród ludu Bożego Wieku Ewangelii (np. w czasach Wielkiej Reformacji) też ich nie znajdziemy. Przede wszystkim, ustały, bo udzielać mogli ich tylko i wyłącznie apostołowie.

Potwierdza to historia z ósmego rozdziału Dziejów Apostolskich. Filip (diakon, Dz. 6:5) zaczął głosić słowo Boże w Samarii, gdzie wielu przyjęło Chrystusa.

w. 14 i 15:

A usłyszawszy Apostołowie, którzy byli w Jeruzalemie, iż Samaryja przyjęła słowo Boże, posłali do nich Piotra i Jana. Którzy tam przyszedłszy, modlili się za nimi, aby przyjęli Ducha Świętego.

w. 18, 19:

A ujrzawszy Szymon, że przez wkładanie rąk apostolskich był dawany Duch Święty, przyniósł im pieniądze. Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby ten, na któregokolwiek bym ręce włożył, wziął Ducha Świętego.

Znana jest odpowiedź Piotra (w. 20-21). Chociaż Filip mógł czynić cuda i znamiona, miał dar Ducha, nie mógł jednak włożyć rąk na Samarytan, aby udzielić im tego daru. Tylko apostołowie mogli to uczynić.

Jest to zarazem jednym z dowodów, że św. Paweł był apostołem. Dz.Ap. 19:6 mówią tak: a gdy na nie włożył Paweł ręce zstąpił na nie duch święty i mówili językami. Nie Maciej, ale właśnie Paweł otrzymał od Boga dar wkładania rąk i przekazywania darów Ducha Świętego.

Gdy umarli apostołowie oraz ci, którzy otrzymali od nich dary Ducha Świętego, wtedy też dary te ustały. Tutaj zaczyna się druga część historii, czyli współczesne dary ducha i mówienie językami, co do którego już na początku można mieć jedno zastrzeżenie. Obecnie jest to coś niezrozumiałego dla słuchaczy, a tymczasem w Dz. 2:8-10 zgromadzeni z różnych ludów „rozumieli co oni mówili”.

Fałszywe cuda w czasach ostatecznych

Pan Jezus przepowiedział, że w czasach ostatecznych (współcześnie) będą takie cuda, ale że nie będą znakiem prawdziwości, ale fałszywości.

Ewangelia wg Mateusza 24:24

Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie, i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by można) i wybrane.

2 List do Tesaloniczan 2:9

Pojawieniu się jego towarzyszyć będzie działanie szatana, z całą mocą, wśród znaków i fałszywych cudów.

Tego typu moce jest to jeden ze sposób szatana na oderwanie ludu Bożego od Biblii. Ważniejsze od Jej słowa, stają się współczesne objawienia/uzdrowienia/mówienie językami itp..

Gdyby prawdziwe dary Ducha Świętego pozostały wśród ludu Bożego, stałyby się dla niego niebezpieczeństwem. Apostoł Paweł pisał do Koryntian, bo położyli oni główny nacisk na dary Ducha. Nie interesowało ich rozwijanie charakteru, „zacniejsza droga”, ale chcieli mieć przede wszystkim dary Ducha Świętego. Gdyby dziś istniały takie dary jak te, które mieli apostołowie, świat chętnie przyszedłby do nas, ale umarłby chrześcijański duch i owoce ducha.

1 do Koryntian 3:3

Gdyż jeszcze cielesnymi jesteście, bo ponieważ między wami jest zazdrość i swary, i rozterki, azażeście nie cieleśni i według człowieka nie chodzicie?

Mieli dary, ale byli cielesnymi ludźmi. Nie znali lepszej drogi.

Koryntianie mieli więc dary, nie mieli owoców.

Owoce Ducha są zaś ważniejsze

List do Galatów 5:22

Ale owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość.

2 List Piotra 1:5-8

Ku temu tedy samemu wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność; A do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; A do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi, ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

To jest właśnie potrzebne do zbawienia – owoce Ducha.

List do Rzymian 1:16

Albowiem nie wstydzę się za Ewangelię Chrystusową, ponieważ jest mocą Bożą ku zbawieniu każdemu wierzącemu, Żydowi najprzód, potem i Grekom.

Jak mówi w wykładzie Jan Łagowski: „Było bardzo wielkim darem od Boga, dowodem wielkiej miłości, że kościół mógł rozpocząć swoją misję dzięki darom ducha świętego, ale jest też wielkim błogosławieństwem i dowodem miłości, że te dary ustały”. Wielu z tych, którzy przyjęli Prawdę w czasie udzielania darów Duchu, odpadło potem w czasie ciężkich prześladowań ze strony Rzymu. Zostali odsiani, a w późniejszych czasie, kiedy papiestwo przejęło władzę nad Europą, znów na okręt ludu Bożego dostała się woda (masy świata) i doprowadziła do zatonięcia okrętu (nominalnych systemów chrześcijaństwa) w światowości.

Wiek Ewangelii jest czasem wyboru a nie powszechnego zbawienia i stąd brak obecnie udzielania daru Ducha Świętego, a w zamian za to coś wiele ważniejszego – możliwość wypracowania w próbach i doświadczeniach owoców Ducha Świętego. Nie znaczy to, że ci, którzy wierzą w takie dary Ducha są z zasady źli (może być całkiem inaczej!). Bóg nie patrzy na głowę, ale na serce, a serca wielu z nich są na pewno czyste pomimo tego, że są zwiedzeni w tym kierunku.