Wykład przedstawiony przez brata Jana Łagowskiego w Domu Pomocy Społecznej „BETANIA” w Miechowie, z archiwum serwisu wykladybiblijne.pl, data nieznana:

fot. Klimaty Podlasia

„Nie”, powiedział prawnik, „Nie poprowadzę pańskiej sprawy przeciwko temu człowiekowi; może pan wynająć kogoś innego, by przejął tę sprawę, albo może pan wycofać swoje roszczenia, jak tam się panu podoba.”

„Prawdopodobnie można by zarobić na niej trochę pieniędzy, ale tak jak pan wie, pochodziłyby one ze sprzedaży tej małej chatki, jaką zajmuje ów człowiek i nazywa ją domem, ale ja w żaden sposób nie chcę mieć udziału w tej sprawie”.

„Przypuszczam, że starzec musiał bardzo błagać, by mu odpuścić.”

„No cóż – tak, błagał.”

„A pan?”

„A ja nie odezwałem się do niego ani słowem.”

„Ach, więc to on cały czas mówił? A pan co robił?”

„Wydaje mi się, że uroniłem kilka łez, ale on nie wypowiedział do mnie ani słowa”

„No cóż, czy wolno mi z całym szacunkiem zapytać, do kogo się tak zwracał, że pan to słyszał?”

„Do Wszechmogącego Boga. Ale w ogóle nie po to, bym ja to słyszał. Widzi pan” – tu prawnik położył prawą stopę na lewo kolano i zaczął masować sobie dolną część nogi, jak gdyby chciał pomóc sobie w zwięzłym przedstawieniu sprawy.

„widzi pan, z łatwością znalazłem ten domek, zapukałem do uchylonych zewnętrznych drzwi, ale nikt mnie nie usłyszał, więc wszedłem do małego holu i przez szczelinę kolejnych drzwi zobaczyłem bardzo przytulny salon.”

„W nim, na łóżku z siwą głową wysoko na poduszkach klęczała starsza pani. Właśnie miałem zapukać, kiedy wyraźnym głosem powiedziała: ‘Chodź ojcze, zacznij teraz, jestem gotowa’, i zaraz obok niej na kolana uklęknął siwowłosy starzec, jak na oko sporo starszy od swojej żony, więc nie mogłem wtedy zapukać. Zaczął się modlić. Na początku przypomniał Bogu, że wciąż są jego posłusznymi dziećmi, matka i on, i bez względu na to, co uzna za stosowne przywieść na nich, nie powinni się buntować przeciwko Jego woli, oczywiście będzie im bardzo ciężko zostać bezdomnymi w ich podeszłym wieku, a zwłaszcza w sytuacji, gdy matka jest tak chora i pozbawiona sił, ale mimo to widzieli już w swoim życiu smutniejsze rzeczy nawet od tego. Następnie przypomniał Bogu, jak odmiennie wszystko mogłoby wyglądać, gdyby Bóg zachował przy życiu chociaż jednego z ich chłopców, i wtedy jego głos jakby się trochę załamał, a chuda biała dłoń wysunęła się spod kapy i delikatnie pogładziła jego siwe włosy. Potem przeszedł do tego, że nic nie mogłoby być tak ciężkie jak rozstanie z ich trzema synami, chyba że matka i on zostaliby rozdzieleni od siebie. Jednak na koniec zaczął pocieszać się myślą, że drogi Bóg wie o tym, że to nie z jego winy matce i mu grozi obecnie utrata ich drogiego domu, co pociągnie za sobą żebranie i przytułek dla ubogich, od trafienia do którego modlą się, by Bóg ich wybawił, jeśli byłoby to zgodne z Jego wolą, a potem zaczął cytować całe mnóstwo obietnic dotyczących bezpieczeństwa tych, którzy pokładają swoją ufność w Bogu; tak powiedziałbym, że bardzo błagał; w rzeczy samej był to najbardziej przejmujący apel, jaki kiedykolwiek słyszałem, a na koniec modlił się o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy mają zażądać sprawiedliwości” – prawnik masował dolną część swojej nogi w milczeniu przez chwilę lub dwie, a potem kontynuował wolniej niż wcześniej:

„I wydaje mi się, że wolałbym sam już dziś pójść do przytułku dla ubogich, niż splamić moje serce i ręce krwią takiej sprawy sądowej jak ta.”

„Boi się pan udaremnić modlitwę tego starca?” zapytał klient.

„Ależ proszę pana, jej nie można udaremnić” powiedział prawnik. „Ona nie daje żadnej możliwości na to, by ją udaremnić! Starzec, choć nie pozostawił wątpliwości co do tego, jakie są jego życzenia w tej sprawie, poddał ją woli Bożej, stwierdziwszy, że powiedziano nam, iż mamy powierzać prośby nasze Bogu, ale ze wszystkich próśb, jakie słyszałem, ta przebija wszystkie. Rozumie pan, mnie samego uczono tego w dzieciństwie; i nie jestem pewien, po co posłano mnie tam, bym usłyszał tę modlitwę, ale oddaję niniejszą sprawę.”

Klient wiercąc się nerwowo powiedział: „żałuję, że powiedział mi pan o modlitwie tego starca, ponieważ chcę pieniędzy, jakie to miejsce mogłoby mi przynieść, ale kiedy byłem młody, mnie też solidnie uczono zasad Biblii i bardzo nie chciałbym postąpić wbrew takiej przemowie, o jakiej mi pan tu opowiada. Żałuję, że usłyszał pan z niej jakiekolwiek słowo, a następnym razem nie słuchałbym próśb nie przeznaczonych dla moich uszu”. Prawnik się uśmiechnął.

„Mój drogi panie, znowu się pan myli, ona była zamierzona dla moich uszu, a także dla pańskich uszu, i to sam Bóg Wszechmogący tak zamierzył. Pamiętam, że moja stara matka miała zwyczaj śpiewać pieśń o tym, że Bóg działa w tajemniczy sposób.”

„No cóż, moja matka też ją śpiewała”, powiedział klient obracając palcami papiery sądowe w swojej dłoni.” „Jeśli pan chce, może pan wpaść rano do tego starca i powiedzieć ‘matce i jemu’, że roszczenie do jego domu z którym wystąpiłem, zostało zaspokojone.”

„W tajemniczy sposób” dodał prawnik uśmiechając się.

______________________
R-746

Zachęcamy do wysłuchania lub przeczytania wykładu na temat wiary. Bogdan Kwaśniewski wygłosił go w sobotę (19 września) na spotkaniu online BYDGOSZCZ 2020. Mamy nadzieję, że będzie dla Wszystkich zachętą i wzmocnieniem!

* * *

Fot: sxc.hu

Pan Jezus porusza temat wiary. Wiara jest rzeczą mierzalną, można jej mieć mało, lub można też jej mieć dużo – setnik, „u nikogo w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalazł”. Gdybyśmy mieli wiarę tak dużą jak ziarnko gorczycy moglibyśmy przenosić góry. Góry = trudności i przeciwności w naszym Chrześcijańskim życiu, i nic niemożliwego dla Was nie będzie – brat Russell do tych słów dodaje swój komentarz, który mówi że „cuda” są dla tych, którzy wykazują wiarę.

Wiara czy też ufność jest fundamentalną postawą człowieka. Podstawa dobrych relacji – w ogóle jakichkolwiek relacji. ”Zaufanie jest jak zapałka, drugi raz jej nie zapalisz.
Wiara w Jego wszechmoc – czyli w to, że w każdej sytuacji Pan jest w stanie mi pomóc – a także wiara w Jego mądrość – czyli On wie, co dla mnie najlepsze.
Czas Wielkiego Ucisku.

To sformułowanie WIELKI UCISK pojawia się w Biblii 3 razy.

Mat. 24:21-22 – Wtedy bowiem nastanie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd
Obj.7:13,14 – To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka. To nasze czasy – ten wielki lud niedawno się to działo.
Dan.12:1 – nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody

WIELKI UCISK? – nie tylko jego siła będzie wielka ale i zasięg – dotknie on całą ziemię, wszystkie narody i wszystkie społeczeństwa.
Inne fragmenty Pisma Świętego opisujących te czasy:

1. Ps.2:8,9 – Proś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo I krańce świata w posiadanie. Rozgromisz je berłem żelaznym, Roztłuczesz jak naczynie gliniane.

Zniszczenie. Odnosi się nie tyle do ludzi co tego co oni stworzyli, do struktur i systemów społecznych, politycznych czy finansowych, które stworzył szatan wykorzystując do swego celu tych właśnie grzesznych ludzi.

2. Sof. 1:14-16,18 – Bliski jest wielki dzień Pana, bliski i bardzo szybko nadchodzi. Słuchaj! Dzień Pana jest gorzki! Wtedy nawet i bohater będzie krzyczał. Dzień ów jest dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem huku i hałasu, dniem ciemności i mroku, dniem obłoków i gęstych chmur, dniem trąby i okrzyku wojennego przeciwko miastom obronnym i przeciwko basztom wysokim. I nie uratuje was ani wasze srebro, ani złoto, gdy przyjdzie ów dzień gniewu Pańskiego. Ogień Jego zapalczywości całą ziemię strawi. Bo taki koniec przeznaczył mieszkańcom całej ziemi, koniec zaiste pełen grozy!
Bóle jak na kobietę która rodzi.

3. Ezech.7:17-19 – Wszystkie ręce opadną i wszystkie kolana się ugną. Przyobleką się w wory i ogarnie ich drżenie, wstyd będzie na wszystkich twarzach,…. Swoje srebro wyrzucą na ulicę, a ich złoto pójdzie na śmiecie; ich srebro i złoto nie będzie mogło ich wybawić w dniu gniewu Pana. Swojego głodu nie będą mogli zaspokoić ani napełnić swojego brzucha, gdyż były im podnietą do grzechu.

Zgromadzone dobra materialne, majątki nie uratują nikogo w tym czasie, wszystko będzie zniszczone a złoto czy bogactwo przestanie mieć jakąkolwiek wartość.

Postawa ludu Bożego

Wg wiary Twojej niech Ci się stanie….czyli pewne rzeczy otrzymasz proporcjonalnie do swojej wiary. Ta sama zasada działa do dnia dzisiejszego.
Nie martwcie się co będziecie jeść i pić. Bóg z kamieni jest przecież w stanie zrobić chleb.

Jedna z wielu historii, autentyczna historia z życia Georga Müllera, założyciela domów dla sierot w Anglii w połowie XIX wieku, głęboko wierzącego chrześcijanina, w którego życiu Bóg postępował według jego wiary – ”…według wiary waszej niechaj się wam stanie” – Mat. 9:29
Pewnego dnia okazało się, że wszelkie zapasy jedzenia się skończyły. Dzieci w sierocińcu siedziały przy stołach czekając na śniadanie, ale nie było już co im podać. W pomieszczeniu stało 300 dzieci w równych rzędach wzdłuż stołów. Przed każdym dzieckiem stał talerz, kubek, a obok nich widelec, nóż i łyżeczka. Na żadnym ze stołów nie było jednak jedzenia.
George Müller stanął wśród dzieci i poprosił ich do wspólnej modlitwy. Kiedy dzieci pochyliły głowy, Pomodlił się prostymi słowami:
– Drogi Ojcze, dziękujemy ci za jedzenie, którego nam udzielisz. Amen.
Nie miał pojęcia, skąd nadejdzie pożywienie, o które się właśnie modlił, ani w jaki sposób znajdzie ono się w sierocińcu. Wiedział tylko, że Bóg nie zawiedzie tych, którzy mu ufają.
Dzieci usiadły a pomieszczenie wypełnił hałas przesuwanych po drewnianej podłodze krzeseł. Po chwili 300 dzieci siedziało grzecznie przed wciąż pustymi talerzami. Jednak kiedy tylko ustały szmery, rozległo się głośne pukanie do drzwi. W drzwiach stał piekarz, trzymając ogromną blachę pełną bułek.
– Panie Müller, nie mogłem spać całą noc. Nie dawała mi spokoju myśl, że będzie pan bardzo potrzebował rano pieczywa i czułem, że powinienem wstać i napiec go dla pana. Wstałem więc nad ranem i upiekłem. Mam nadzieję, że to wystarczy.
George Müller uśmiechnął się od ucha do ucha.
– Bóg okazał nam dzisiaj przez pana ręce wielką łaskę – powiedział.
Po kilku minutach dzieci zajadały już chrupiące, świeże pieczywo. Chwilę później ponownie rozległo się pukanie do drzwi. Tym razem był to mleczarz, który, ściągnąwszy czapkę z głowy, rzekł:
– Bardzo pana przepraszam, ale potrzebuję pomocy. Przejeżdżałem właśnie koło pana domu, kiedy pękło mi koło od wozu. Muszę zmniejszyć obciążenie, żeby móc dokonać naprawy. Czy znalazłby pan jakiś użytek dla dziesięciu baniek mleka? Nie będę w stanie już ich dowieść na miejsce.

Ta historia dobrze obrazuje nam wypełnienie obietnicy Psalmu 37 – Byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu ani potomstwa jego, żeby żebrało o chleb.

Przykłady takiej właśnie wiary Żyd. 11 listu
Enoch chodził z Bogiem.
Debora. (W tym czasie sądziła Izraelitów prorokini Debora, żona Lappidota – Sdz 4,4).
„Jabin miał dziewięćset żelaznych rydwanów i nielitościwie uciskał Izraelitów przez dwadzieścia lat” (Sdz 4,3).
„Odpowiedział jej Barak: Jeżeli ty pójdziesz ze mną, pójdę, lecz jeśli ty nie pójdziesz ze mną, nie pójdę” (Sdz 4,8).

Debora – posiadała wyjątkową wiarę i wyjątkowe relacje z Bogiem. Niedoskonały człowiek z Bogiem jest w stanie dokonać WIELKICH rzeczy– ale jedynie wtedy kiedy występuje w nim WIELKA wiara.

Brat Russell:
R1919 – Znać Boga w taki sposób nie tylko polega na tym, żeby coś o Nim wiedzieć, posiąść wiedzę o Jego dziełach i sposobach, lecz jest to znajomość, którą mamy przez bliską społeczność z Bogiem – znajomość, która przez żywą wiarę pieczętuje świadectwa Jego Słowa na naszych sercach i pozwala nam zrozumieć, że świadectwa te stosują się do nas i że Sam Pan jest naszym przyjacielem, pomocnikiem, doradcą i przewodnikiem. W ten sposób zaznajamiamy się z Jego duchem, z Jego zasadami i działalnością – rozumiemy Go – wiemy jak tłumaczyć sobie Jego opatrzność, jak rozpoznawać Jego kierownictwo i przez to jak codziennie z Nim chodzić.

Ps. 46:2,3 – Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Dlatego się nie boimy, choćby waliła się ziemia i góry zapadały w otchłań morza.

Bóg jest naszą siłą, naszą ucieczką, naszą pomocą – dlatego się nie boimy. Ziemia i góry zapadają się w otchłań morza. Br.Russella: „Trzęsienie ziemi przedstawia wielki i niszczący ucisk, któremu poddana będzie cała ziemia szczególnie niewierni i fałszywi chrześcijanie pod koniec Wieku. Królestwa tego złego świata zostaną zniszczone we wzburzonym morzu rewolucji i anarchii.”

3 młodzieńców: Bóg nasz, któremu służymy może nas wyrwać z Twoich rąk królu ale jeśli nawet tego nie zrobi to my się nie pokłonimy twoim bogom.
Daniel w jaskini z lwami – nie bał się.

Nah.1:6,7 – Kto ostoi się przed jego srogością? Kto wytrwa wobec zapalczywości jego gniewu? Jego zawziętość roznieca się jak ogień, a skały rozpadają się przed nim. Dobry jest Pan, ostoją jest w dniu ucisku; on zna tych, którzy mu ufają, przeprowadza ich przez wezbrane fale. Lecz niszczy swoich przeciwników, a swoich nieprzyjaciół wpędza w mrok.

Pytanie: kto się ostoi w tych warunkach, kto wytrwa kiedy będzie płonął ogień Bożej zapalczywości? Nahum zadając te pytania – jedocześnie na nie odpowiada:
Pan jest ostoją w ucisku, Zna tych, którzy mu ufają, przeprowadza ich przez wzburzone fale.
Wzburzone fale – wzburzone narody, społeczeństwa zbuntowane w rewolucji i anarchii.
Łuk. 21: 26 – Ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat…

Nasze własne siły w czasie takiego sztormu jakie ogarnie ten świat to będzie za mało,
Nah. 1:7 – (R) – Dobry jest Pan i pewne schronienie u Niego, Gdy przyjdą na nas ciężkie dni ucisku. I zna Pan tych, co Jemu ufają.
Kluczem jest zaufanie, wiara … oparcie znajdują u Niego ci, którzy mu ufają.

• Ps. 34:9 – Skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan: Błogosławiony człowiek, który u niego szuka schronienia!

„Wiem, komu uwierzyłem” – mówi Apostoł Paweł.
Izajasz: „Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.” (Iz 40,31).
Ci, którzy ufają Panu, są jak góra Syjon, która się nie chwieje, lecz trwa wiecznie. Ps.125:1
Lekcja chodzenia po wodzie. Ta historia również pokazuje nam czasy WIELKIEGO UCISKU.
Jezus widząc przerażenie apostołów mówi do nich krótkie zdanie, które pokazuje czego najbardziej w tym momencie potrzebują : ufajcie, to ja jestem, nie bójcie się.

Panie jeśli to Ty każ mi przyjść do siebie po wodzie.
„Lecz odczuwając silny wiatr, przeląkł się. I kiedy począł tonąć, zawołał: Panie, ratuj mnie!” Piotr zaczął tonąć kiedy zaczął oceniać sytuację w jakiej się znalazł ludzkimi oczami. I wtedy ta jego początkowo silna wiara… osłabła a jej miejsce zajął strach.
Piotr zaczyna tonąć kiedy jego wiara zaczyna maleć.
„O małowierny – czemu zwątpiłeś”.

Najczęściej Bóg używa ludzi jako swoich posłańców, czasami nawet zanim staną się wierzący rozpoznają go jako Boga. Historia pewnego człowieka, która dobrze obrazuje Boską opatrzność jaka działa w życiu człowieka, który mu ufa.
„Pewnego dnia, 10 lat temu, zanim jeszcze przyjąłem Jezusa za swojego Zbawiciela, pojechałem na kemping nad jeziorem Mead w Newadzie. Był bardzo wietrzny dzień. Podmuchy wiatru dochodziły do 150 km/h. Byłem doświadczonym żeglarzem. Miałem łódź długości 8m, którą zacumowałem w zacisznej zatoczce. Późnym popołudniem kusiło mnie, żeby popływać łodzią. W czasie burzy na tym jeziorze, które ma 160 km długości, zatonęła już niejedna łódź. Jezioro było bardzo niespokojne. Fale sięgały półtora metra dlatego żona krzyknęła: – Ty chyba zwariowałeś! – ale widząc moją ogromną determinację powiedziała – Tylko psa nie bierz ze sobą! Ciągnęło mnie na wodę tak, że nie mogłem się powstrzymać. Popłynąłem z 8 km w głąb jeziora, gdy nagle …ujrzałem dryfująca małą łódkę. Z daleka wyglądała na pustą ale gdy podpłynąłem bliżej, dojrzałem w niej…pochylonego w modlitwie człowieka. Kiedy znalazłem się przy nim, rzuciłem mu linę i przyholowałem do przystani. Nie znałem wtedy Boga ani mocy, którą roztacza nad swoim wiernym ludem. Ale teraz gdy spoglądam w przeszłość, dziękuje Mu, że pozwolił mi być swym narzędziem. Wtedy nie rozumiałem, że ten głos wołający mnie na jezioro w tak kiepską pogodę pochodził właśnie od Niego”.

Rozumiemy co Bóg do nas mówi, wiemy jak tłumaczyć sobie Jego opatrzność, wiemy jak rozpoznać Jego kierownictwo.
Słowa Hioba – choćby mnie zabił.

Izajasza 26:20 – ostatnio przez kilka osób cytowany, w którym prorok mówi: ludu mój wejdź do komór swoich, a zamknij drzwi twoje za sobą; skryj się na małą chwilkę, dokąd nie przeminie rozgniewanie. Poświęceni, którzy zginęli w czasie II wojny światowej – 1 faza wielkiego ucisku – poświęcony lud Boży.
Dwa domy zbudowane i wypróbowane. Różnica dotyczyła fundamentu czyli jak mocno były te domy związane z fundamentem na którym zostały wybudowane.

Helen Roseveare, angielska chrześcijańska lekarka, pracowała około dwudziestu lat w Kongu. W swojej autobiograficznej książce Podaj mi tę górę opisuje jedną historię, która ukazuje przykład dziecięcego zaufania:
Pewnej nocy pomagałam odbierać poród. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, ale mimo to matka zmarła zostawiając nas z malusieńkim wcześniakiem i płaczącą dwuletnią córeczką. Mieliśmy trudności z utrzymaniem noworodka przy życiu. Brakowało nam inkubatora, prądu, a nawet odżywek dla dzieci.
Pomimo faktu, że mieszkaliśmy na równiku, noce bywały często chłodne i wietrzne. Jedna z młodszych położnych przyniosła pudełko, w które wkładaliśmy dzieci i watę, żeby je owinąć. Inna poszła dołożyć do ognia i napełnić termofor. Chwilę później wróciła zrozpaczona mówiąc, że przy napełnianiu, termofor pękł. Musicie bowiem wiedzieć, że guma bardzo łatwo butwieje w klimacie tropikalnym.
– To był nasz ostatni! – wykrzyknęła.
O ile na Zachodzie „nie powinno się płakać nad rozlanym mlekiem”, tak w środkowej Afryce bardziej pasowałoby powiedzieć „nad pękniętym termoforem”. Na drzewie przecież nie rosną, a i na aptekę za rogiem nie ma co liczyć.
– No trudno – powiedziałam. – Połóż dziecko jak najbliżej ognia, śpij między nim a drzwiami, żeby ochronić je przed przeciągami. Twoim zadaniem jest zapewnić mu ciepło.
Następnego dnia około południa, jak zwykle o tej porze, poszłam modlić się z dziećmi z sierocińca. Podsunęłam im kilka intencji i opowiedziałam o nowo narodzonym dziecku. Wyjaśniłam nasz problem z utrzymywaniem wystarczająco wysokiej temperatury, wspominając o termoforze. Maluch mógłby umrzeć, jeśli by się przeziębił. Powiedziałam też o dwuletniej siostrzyczce, która płacze, bo umarła jej mama.
Podczas modlitwy, dziesięcioletnia Ruth modliła się w typowy dla naszych afrykańskich dzieci, szczery, prosty sposób:
– Proszę Cię, Boże, ześlij nam termofor. Jutro już będzie za późno, bo dziecko umrze, więc proszę, ześlij nam go dziś po południu…
Zuchwałość tej modlitwy sprawiła, że wykrzyknęłam w duchu, lecz dziewczynka kontynuowała:
– … i skoro już jesteś przy tym, mógłbyś, proszę, zesłać lalkę dla tej małej dziewczynki, żeby wiedziała, że ją naprawdę kochasz.
Jak to często bywa podczas dziecięcych modlitw, czułam się niezręcznie. Czy mogłam szczerze powiedzieć „Amen”? Po prostu nie wierzyłam, że Bóg zrobiłby coś takiego. Oczywiście wiem, że On jest wszechmogący. Biblia tak uczy. Ale są pewne limity, prawda? Jedyny sposób, w jaki Bóg mógłby odpowiedzieć na tę modlitwę, to przysłanie paczki z mojej ojczyzny. Będąc w Afryce od prawie czterech lat, jeszcze nigdy, przenigdy nie dostałam żadnej paczki z domu. W każdym razie, jeśli już miałabym jakąś dostać, kto włożyłby do niej termofor? Byłam przecież na równiku!
Po południu, kiedy uczyłam w szkółce pielęgniarskiej, dostałam wiadomość, że przed moim domem widziano samochód. Zanim tam dotarłam, auta już nie było, ale za to na werandzie leżała duża, prawie dziesięciokilogramowa paczka! Łzy cisnęły mi się do oczu. Sama nie byłam w stanie otworzyć przesyłki, więc posłałam po dzieci z sierocińca. Razem zdjęliśmy sznurek, ostrożnie rozwiązując każdy węzeł. Odwinęliśmy papier tak, żeby się zbytnio nie porozrywał. Podekscytowanie wciąż wzrastało. Jakieś trzydzieści, czterdzieści par oczu skupiło się na tym jednym kartonowym pudełku.
Na wierzchu leżały kolorowe dziergane sweterki. Oczy dzieci aż się świeciły, gdy je rozdawałam. Pod swetrami leżały opakowania gazy dla cierpiących na trąd. Pod gazą było pudełko z mieszanką bakalii – to mniej więcej jak kilka bułek na parę dni. Potem, gdy włożyłam ręce do paczki, poczułam…, czy to możliwe? Chwyciłam mocno i wyciągnęłam – tak! Nowiutki termofor! Rozpłakałam się. Przecież nie prosiłam Boga o termofor, bo nie wierzyłam, że mógłby go przysłać.
Ruth stała na przodzie dzieci. Przybliżyła się krzycząc:
– Skoro Bóg przysłał termofor, musiał przysłać też lalkę!
Szperając po dnie pudełka w końcu wyciągnęła małą, ślicznie ubraną laleczkę. Oczy dziewczynki zabłysły! Ona nigdy nie wątpiła!
Ta paczka była w drodze od pięciu miesięcy! Wysłała ją moja klasa. Prowadzący tę klasę pomyślał o wysłaniu termofora. A jedna z dziewczynek dołożyła lalkę dla afrykańskiego dziecka – pięć miesięcy wcześniej, w odpowiedzi na pełną wiary modlitwę dziesięciolatki, aby paczka dotarła akurat tego popołudnia.

Bogu można mu zaufać w każdej okoliczności, nawet wtedy gdy coś wydaje się niemożliwe.

Obecna sytuacja na świecie jest nadzwyczajna

Znaki. Gdy ujrzycie, wiedzcie, że blisko jest…

1. Doświadczenia jakie przechodził lud Boży w ostatnich latach. Od czasu żniwa WE nie było wśród ludu Bożego doświadczeń, które by dotknęły lud Boży na całym świecie. Doświadczania jakie dotknęły lud Boży nie były przypadkowe, ale pokazały, że Bóg dokonuje pewnego rodzaju podsumowania.

2. Sytuacja na świecie, i podobnie skala tej sytuacji. Cały świat jest dotknięty tą kryzysową sytuacją.

+ zmiany klimatyczne wpływające również na sytuację na całym świecie.
Poświęcenie, a szczególnie teraz…wiara przynajmniej tak wielka jak ziarnko gorczycy, ona sprawi, że kiedy powiemy piętrzącym się górom przenieś się stąd tam – to tak się stanie.

„Powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia!” – Iz 25.9 (BT).

George Müller – założyciel sieci sierocińców w Bristolu i nauczyciel biblijny

Jedna z wielu historii, autentyczna historia z życia Georga Müllera, założyciela domów dla sierot w Anglii w połowie XIX wieku, głęboko wierzącego chrześcijanina, w którego życiu Bóg postępował według jego wiary – ”…według wiary waszej niechaj się wam stanie” – Mat. 9:29

Pewnego dnia okazało się, że wszelkie zapasy jedzenia się skończyły. Dzieci w sierocińcu siedziały przy stołach czekając na śniadanie, ale nie było już co im podać. W pomieszczeniu stało 300 dzieci w równych rzędach wzdłuż stołów. Przed każdym dzieckiem stał talerz, kubek, a obok nich widelec, nóż i łyżeczka. Na żadnym ze stołów nie było jednak jedzenia.

George Müller stanął wśród dzieci i poprosił ich do wspólnej modlitwy. Kiedy dzieci pochyliły głowy, Pomodlił się prostymi słowami:

– Drogi Ojcze, dziękujemy ci za jedzenie, którego nam udzielisz. Amen.

Nie miał pojęcia, skąd nadejdzie pożywienie, o które się właśnie modlił, ani w jaki sposób znajdzie ono się w sierocińcu. Wiedział tylko, że Bóg nie zawiedzie tych, którzy mu ufają.

Dzieci usiadły a pomieszczenie wypełnił hałas przesuwanych po drewnianej podłodze krzeseł. Po chwili 300 dzieci siedziało grzecznie przed wciąż pustymi talerzami. Jednak kiedy tylko ustały szmery, rozległo się głośne pukanie do drzwi. W drzwiach stał piekarz, trzymając ogromną blachę pełną bułek.

– Panie Müller, nie mogłem spać całą noc. Nie dawała mi spokoju myśl, że będzie pan bardzo potrzebował rano pieczywa i czułem, że powinienem wstać i napiec go dla pana. Wstałem więc nad ranem i upiekłem. Mam nadzieję, że to wystarczy.

George Müller uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Bóg okazał nam dzisiaj przez pana ręce wielką łaskę – powiedział.

Po kilku minutach dzieci zajadały już chrupiące, świeże pieczywo. Chwilę później ponownie rozległo się pukanie do drzwi. Tym razem był to mleczarz, który, ściągnąwszy czapkę z głowy, rzekł:

– Bardzo pana przepraszam, ale potrzebuję pomocy. Przejeżdżałem właśnie koło pana domu, kiedy pękło mi koło od wozu. Muszę zmniejszyć obciążenie, żeby móc dokonać naprawy. Czy znalazłby pan jakiś użytek dla dziesięciu baniek mleka? Nie będę w stanie już ich dowieść na miejsce.

Ta historia dobrze obrazuje nam wypełnienie obietnicy Psalmu 37 – Byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu ani potomstwa jego, żeby żebrało o chleb.

***

Na sobotnim spotkaniu online historię tę przytoczył Bogdan Kwaśniewski. Zachęcamy do wysłuchania całego wykładu pt. Wiara jak ziarnko gorczycy:

Zobacz inne świadectwa.

* * *

„Mój ojciec siedział w obozie w Zamościu podczas okupacji niemieckiej. Dał znać do domu, przez kogoś, że w tych warunkach ludzie chcą słuchać prawdy. Nauczył ich pieśni „Pan wyszedł z świątyni”, bo tę pieśń pamiętał i cały barak śpiewał. Ludzie w obliczu śmierci, w obliczu nieszczęść są skłonni zmieniać swoje postępowanie. No ale Biblii nie było. Dał znać do domu, że Biblia byłaby mu bardzo potrzebna, bo mógłby tym ludziom głosić prawdę, a chcieli oni wtedy słuchać. Ale kto z nas wiedział jak podać Biblię do obozu niemieckiego? No wiadomo, przyjmowali przesyłki z chlebem. No to dwóch braci przyszło do mojej mamy i mówią: najlepiej upiec duży chleb, wydrążyć go ze środka*. Potem zrobiliśmy takie kołeczki żeby ten chleb z powrotem zacisnąć tam w środek, włożyliśmy owinięta w papier Biblię, no i powstał jak gdyby cały chleb z powrotem… z Biblią w środku. Owinęliśmy to w papier i mama zaniosła to do mojego taty do obozu w Zamościu. Ale nikt z nas nie wiedział co dzieje się z tymi przesyłkami chleba. Głównie to chleb był przesyłany do tych głodujących więźniów. A co się działo, jak te paczki były tam odbierane? Jeden z więźniów czytał nazwisko adresata. Drugi więzień na stole dużym nożem kroił tę paczkę na czworo. Trzeci więzień tę paczkę podawał pokrojoną, odrzucał sznurki i oddawał adresatowi. Co stało się z paczką, w której była Biblia? A tę całą pracę nadzorował, stał i patrzył, żołnierz niemiecki. Czuwał, żeby się to wszystko zgodnie z porządkiem niemieckim działo. Gdy więzień wyczytał nazwisko mojego ojca, ojciec się zgłosił, to więzień, który kroił te paczki zaczął na takim kamieniu ostrzyć nóż, bo się stępił. Nadzorujący tę pracę Niemiec chwycił tę paczkę za sznurki i rzucił mojemu ojcu, żeby nie wstrzymywać pracy. I ta jedna paczka była niekrojona. Bo przed udaniem się mamy w drogę modliliśmy się na kolanach, żeby Bóg błogosławił tę przesyłkę, żeby ona do ojca dotarła i ona rzeczywiście dotarła.”

Zobacz inne świadectwa.

* brat Jan Kudyba był jednym z tych, którzy to proponowali

„Wiele lat temu byłem w odwiedzinach u pewnego brata w dawnym Związku Radzieckim. A ja lubię poznać historię: «Jakie były twoje koleje losu, gdy byłeś przed i po tym, gdy poznałeś prawdę?» Ten brat najpierw milczał, a potem przyniósł zdjęcie. Na tym zdjęciu był on, jeszcze dużo młodszy, a obok niego drugi brat. «Bracie, to zdjęcie nic mi nie powie, ty mi opowiedz». Opowiedział on wówczas taką historię: jego rodziców zamordowali siepacze KGB, gdy był małym dzieckiem. Widocznie byli innego zdania niż ten straszliwy ustrój komunistyczny. Oddali go do domu małego dziecka. Mówi: «a ja byłem dzieckiem zbuntowanym. Gryzłem po rękach wychowawczynie, biłem dzieci, bo miałem to, że oni są winni, że ja nie mam mamusi i tatusia. Dano mnie do domu poprawczego, nie mogli jednak tam ze mną wytrzymać. Poprawczak, rosłem tam i robiłem co tylko mogłem złego. Byłem bity, byłem w różny sposób karcony, ale ja byłem zbuntowanym człowiekiem, no i życie płynęło». Taki koszmar jego życia. Urósł, i chcieli ci wychowawcy tego poprawczaka jakoś przystosowywać tych młodych ludzi do jakiegoś życia. «Dali nam przepustkę, żebyśmy wyszli, zobaczyli jak ludzie poza tym poprawczakiem żyją, bo kiedyś przecież mieli nadzieję, że stamtąd wyjdziemy. Napotkaliśmy chłopca i zażądaliśmy od niego pieniędzy, chłopiec nawyzywał nas, a my tak go biliśmy, że go zabiliśmy. Dostałem się do więzienia, ale jako małoletni wyrok nie był tak dużo, potem były amnestie i wyszedłem z więzienia jako dorosły człowiek». Silny, dobrze zbudowany mężczyzna. «Wyszedłem i gdzie ja pójdę? Gdzie ja pójdę? Domu nie mam. Pieniędzy nie mam. Stanąłem na dworcu, na stacji kolejowej, pił człowiek przed bufetem piwo, poprosiłem go bardzo grzecznie, żeby dał mi się napić tego piwa, bo mi się pić chciało, a ona nawyzywał od bandytów, bo powiedziałem, że z więzienia wyszedłem. Tak mnie rozzłościł, że uderzyłem go tak mocno, że zginął. Dostałem ogromny wyrok, 25 lat więzienia. Potem znowu amnestie. No ale co w tym więzieniu już teraz po raz drugi. Miałem sadystyczne skłonności i władze więzienne wiedziały, że ja takie sadystyczne skłonności mam. Gdy chcieli kogoś bardzo ukarać to dawali do mojej celi, a ja już dawałem mu szkołę. Któregoś wieczoru wrzucili do mojej celi człowieka, leżałem na pryczy i sobie pomyślałem: a już dziś nie będę wstawał, ja sobie ciebie na jutro zostawię. Ale ten nowo wrzucony do mojej celi człowiek zanim się położył na pryczy na kolanach klęknął i głośnym szeptem się modlił. Po raz pierwszy widziałem modlącego się człowieka, nie pamiętałem czy rodzice się modlili czy nie. Ale w domu małego dziecka, w poprawczaku – nikt. Słyszałem jak dziękował ten człowiek za przywilej cierpienia i wreszcie w tej modlitwie modlił się za mną, za współwięźnia w tej celi. Było to dla mnie coś niesamowitego. Zacząłem tego człowieka jak gdyby się bać. To jakiś dziwny człowiek. Jeżeli on się tak modli to ten Bóg pewno jest, a ja taki straszny człowiek. Na drugi dzień już wcale nie miałem chęci się nad nim znęcać, a gdy poprosił mnie, żebym uklęknął z nim do modlitwy, ja nie chciałem się modlić, ale nie miałem siły mu odmówić. Przez 3 dni klękałem z nim do modlitwy. Po 3 dniach go zabrali, bo nie spełniałem ich pragnień, zabrali go z mojej celi, a jak wyszedłem po jakimś czasie z więzienia, pragnąłem tego człowieka jeszcze raz w życiu zobaczyć. Chodziłem wszędzie, pytałem gdzie są ludzie, którzy się modlą. Mówili: idź do cerkwi. Nie, nie to nie tak. On tu nie może być. On się modlił inaczej. Po wielu poszukiwaniach powiedziano mi: tam na wsi jacyś się modlą, może tam idź. Poszedłem, patrzę: za stołem stoi ten właśnie człowiek i mówi wykład do symbolu chrztu. A potem jeszcze w czasie wykładu mówi: kto jeszcze chciałby ewentualnie symbolizować swoje poświęcenie niech przyjdzie do przodu. Poszedłem i ja do przodu, ale on skończył wykład, poznał mnie, przyszedł do mnie i mówi: ty dopiero wyszedłeś? Tak. To jeszcze przed tobą długa droga. Ale ja nie dałem się odepchnąć. To jest moje zdjęcie z nim po symbolu chrztu. To zdjęcie które mi pokazywał. Ta modlitwa, ona szła za mną i zmieniała moje życie».”

Zobacz inne świadectwa.