fot. timeout.com

Faktem jest, że w przeciągu krótkich kilku lat obecnego życia i w obecnym upadłym, niedoskonałym i zdeprawowanym stanie nasze możliwości są zdecydowanie za małe, by warto było próbować wchłonąć cały zakres prawdy na każdy temat; dlatego widzimy, że światowi ludzie sukcesu są specjalistami w swojej dziedzinie. Człowiek, który poświęca swą uwagę astronomii, będzie miał aż nadto zajęć związanych ze swym zawodem – i niewiele czasu na geologię czy chemię, botanikę, medycynę czy najwyższą ze wszystkich nauk: „prawdę twoją” – Boski plan wieków.

Właśnie w świetle tego Apostoł, który sam był odpowiednio wykształconym człowiekiem swych czasów, radzi Tymoteuszowi, by „unikał ludzkich filozofii”, rzekomych teorii i nauk. Słowo „nauka” sugeruje prawdę i możemy być pewni, że Apostoł nie miał na celu kwestionowania wiarygodności naukowców swych czasów ani też sugerowania, że są umyślnymi fałszerzami; ale jego słowa przekazują nam myśl, którą potwierdza w pełni historia nauki, że choć istnieje część prawdy we wszystkich tych naukach, to jednak ludzkie teorie, nazwane naukami, nie są prawdą – nie są absolutnie poprawne. Są tylko najlepszymi przypuszczeniami, jakie byli w stanie przedstawić najpilniejsi badacze danej gałęzi wiedzy; a te – jak historia jasno dowodzi – od czasu do czasu zaprzeczają sobie nawzajem.

Apostoł Paweł napomina nas, byśmy odłożyli na bok wszelki ciężar i grzech, który nas łatwo usidla, i biegli z cierpliwością w wyścigu, który jest przed nami, patrząc na Jezusa, sprawcę naszej wiary, aż stanie się On jej „dokończycielem” (Hebr. 12:2). I jako napomnienie daje nam przykład swych własnych doświadczeń, mówiąc: „Ale jedno czynię”. Przekonałem się, że me pełne poświęcenie Panu nie pozwoli na rozproszenie moich talentów we wszystkich kierunkach ani nawet na zgłębienie każdej prawdy. Prawda Bożego objawienia, jaka zstąpiła na me serce i stopniowo kieruje jego już uświęconymi i poświęconymi talentami, ukazała mi jasno, że jeśli chcę dostąpić wielkiej nagrody, muszę poświęcić jej całą swoją uwagę, tak jak ci, którzy chcąc zdobyć ziemskie nagrody, poświęcają im swą całą uwagę.

____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 138-139.

Żyjemy w czasach opisanych w 2 Liście Piotra, rozdział 3. Nasilają się symboliczne wstrząsy ziemi czyli obecnego porządku rzeczy. Jak w tej sytuacji powinni się zachowywać wierni?

2P 3:11-14 BT5 „Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo, płonąc, pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was znalazł bez plamy i skazy – w pokoju”

1P 4:7-11 BT5 „Wszystkich zaś koniec jest bliski. Bądźcie więc roztropni i trzeźwi, abyście się mogli modlić. Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów. Okazujcie sobie bez szemrania wzajemną gościnność. Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem takim darem, jaki każdy otrzymał. Jeżeli ktoś ma [dar] przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże! Jeżeli ktoś pełni posługę, niech to czyni mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.”

Zapraszamy do wysłuchania wykładu i skorzystania z zawartych w nim wskazówek!

Oprócz swoich licznych zalet* charakteru, z których wszystkie są doskonałe, Bóg ma cztery główne atrybuty (czyli Jego podstawowe i wyróżniające Go cechy):

Mądrość: atrybut ten można zdefiniować jako ufne i pełne nadziei używanie przez Boga swojej wszechwiedzy (znajomości wszystkich rzeczy) w czynieniu dobrych planów.

Księga Hioba 12:13 odnosi się do tej cechy: „Ale u niego jest mądrość i moc, u niego rada i roztropność.”

Moc: jako atrybut charakteru Boga tę cechę można zdefiniować jako Jego siłę woli, dzięki której działa On z samokontrolą i wytrwałością w realizacji swoich planów i zamiarów. Księga Izajasza 45:22-23 – „Nawróćcie się do mnie, a dostąpicie zbawienia, wszystkie krańce ziemi! Bo ja jestem Bogiem – i nie ma innego! Przysięgam na siebie: z ust moich sprawiedliwość wychodzi, słowo nieodwołalne. Wszelkie kolano zginać się będzie przede mną i wszelki język na mnie przysięgać!”

Sprawiedliwość: żądania Boskiej sprawiedliwości nie mogą być spełnione przez upadłego człowieka, dlatego dał Chrystusa jako ofiarę za grzech, aby zaspokoić swoją sprawiedliwość.

Rzymian 3:23-26 – „Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie.

Bóg ustanowił Go jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów, dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.”

Miłość: jest to koronny atrybut Boga, ponieważ „Bóg jest miłością” (1 List Jana 4:16, 1 List do Koryntian 13:13).

Ogólnie rzecz biorąc miłość składa się z czterech elementów: (1) z zamiłowania do dobrych zasad, (2) z doceniania tych, którzy są w zgodzie z dobrymi zasadami, (3) ze współczucia dla sprawiedliwych i z litości dla niesprawiedliwych [lub z sympatii dla sprawiedliwych i ze współczucia dla niesprawiedliwych – zależnie od tłumaczenia/definicji]; (4) z radosnego ofiarowywania samego siebie, aby szerzyć dobre zasady w drugich i dla drugich.

Nie ma lepszego sposobu na docenienie czterech głównych atrybutów Boga niż zrozumienie Boskiego planu zbawienia ludzkości:

Mądrość opracowała plan zbawienia człowieka;

Moc wykonuje ten plan aż do szczęśliwego zakończenia;

Sprawiedliwość zapewnia, że doskonałe prawo Boże ostatecznie stanie się powszechne;

a Miłość była i nadal jest siłą napędową Boskiego planu.

______
Źródło: „God’s Character”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

* w angielskiej wersji tej odpowiedzi użyto zwrotu „graces of character” / „łaski charakteru”. Chodziło o podkreślenie, że są to szczególnie piękne cechy, wspaniałości charakteru, oparte i wynikające z bezinteresownej, najwyższej miłości, która jest w Biblii nazywana 'agape’. Dla lepszego zrozumienia powyżej napisałem „zalety”, ale możemy mówić też o „łaskach” lub „pięknościach” / „wspaniałościach” / „ozdobach” Boskiego charakteru.

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.”

Aby takiej mądrości nabywać – trzeba wiary, nadziei i wiedzy. Wynika to choćby ze słynnego dodawania Piotrowego z 2 Listu Piotra 1:5-7.

Nie znajdziemy mądrości jeśli w Biblii poszukiwać będziemy pozornych sprzeczności i podważać wszystko bez należnej Bogu czci, modlitwy lub rozsądnego rozważenia całego Pisma Świętego, a nie tylko wybranych wersetów.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który w niedzielę, 10 lipca 2022 r. brat Marek Bejger wygłosił w zborze Pana w Bydgoszczy:

Rodzinne dziękczynienie

„Rozważny człowiek, gdy przewiduje zło, ukrywa się …” – Przypowieści 22:3.

NIECH NIKT NIE MYŚLI, że można będzie uciec przed trudnościami i udrękami czasu wielkiego ucisku, którego cienie obecnie przesłaniają ziemię. Najwięcej i najlepsze, na co możemy liczyć w tym względzie, to złagodzenie warunków ucisku przez przejawianie mądrości pochodzącej z góry, o której Apostoł pisze, że „najpierw jest czysta, potem pokojowa… ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców” (Jak. 3:17, KJV). Do takiego stopnia, do jakiego każda jednostka, w każdej życiowej sytuacji będzie postępować według tych zaleceń niebiańskiej mądrości, możemy być pewni, że w takim stopniu będzie otrzymywać Boską łaskę. A ta łaska gwarantuje odbiorcy, że „wszystkie rzeczy będą wspólnie działać dla jej dobra”.

Najlepsze i najbardziej wartościowe lekcje, jakich każdy rodzic lub opiekun może w tym względzie udzielić tym, których ma pod swoją opieką, to przede wszystkim Złota Reguła – wszczepianie absolutnej sprawiedliwości – i nic mniej; po drugie, w dodatku do sprawiedliwości, przedstawionej w Złotej Regule, powinna być udzielana lekcja miłosierdzia, współczucia, sympatii, ducha uczynności. Trzecią lekcją w tym zakresie powinna być cichość, łagodność, cierpliwość i pobłażliwość. Czwartą lekcją powinna być oszczędność we wszystkim – unikanie marnotrawstwa – uświadomienie sobie, że tego, czego nie potrzebujemy my, może potrzebować ktoś inny.

Sugerując powyższe lekcje mamy na myśli chrześcijańską podstawę, że nasi czytelnicy są dziećmi Boga, które karmią się ze Stołu Pańskiego duchowym, niebiańskim pokarmem i że oni starają się błogosławić swe rodziny przez uczenie ich w harmonii ze Słowem Pana.

W zbliżających się skrajnych udrękach, takie przygotowanie charakteru będzie najlepszą spuścizną, jaką każdy rodzic może zostawić swemu dziecku. Akcje i obligacje nie będą w stanie zapewnić żywności; konta bankowe mogą okazać się niepewne, a posiadanie pieniędzy może być pokusą dla zdeprawowanych jednostek do obrabowania i zabicia; lecz dobry charakter nie może być odebrany. Jego posiadanie udzieli pewnej miary pokoju, bezpieczeństwa i ufności w Panu, które są bezcenne.

Zalecamy, aby przed osiągnięciem dojrzałości nie nakłaniać nikogo do pełnego poświęcenia serca, życia, poświęcenia wszystkiego, co posiadają dla Pana i w służbie dla Niego. Życie dzieci Bożych w każdym przypadku powinno być „żywym listem, znanym i czytanym przez wszystkich ludzi” – a w szczególności przez ich własne rodziny. Ich życie powinno nie tylko świadczyć o zupełności ich poświęcenia się Panu, lecz także o pokoju, radości i pocieszeniu, które wynikają z tego, że „pokój Boży rządzi w waszych sercach… bądźcie wdzięczni” (Kol. 3:15, KJV). Fakt, że jesteście żywymi listami, bez pojedynczego słowa napomnienia, będzie wielką lekcją dla wszystkich, którzy znajdują się pod waszym bezpośrednim wpływem. Ponadto, będzie właściwe, gdy w dogodnym czasie opowiecie waszej rodzinie, przyjaciołom i sąsiadom o pocieszeniu, radości, pokoju i błogosławieństwie, które otrzymaliście przez zupełne przyjęcie Pana Jezusa Chrystusa i Posłannictwa Jego Słowa oraz wyrazicie, jak przyjemnie byłoby wam, gdyby wasi bliscy byli podobnie błogosławieni, pocieszeni i uleczeni na duchu.

Jednakże byłoby lepiej, gdyby wasze dzieci i przyjaciele powstrzymywali się przed wyznaniem poświęcenia się Panu, które byłoby nieszczere. Jest już zbyt dużo nieszczerych wyznawców. Oni czynią szkodę sprawie Chrystusa, jak również szkodzą sobie samym, ponieważ gdy poświęcenie nie jest autentyczne, ono szczególnie wydaje się lekceważyć Pana i jest przeszkodą nie do pokonania dla tych, którzy je praktykują. Nasz wpływ zawsze powinien być po stronie uczciwości, nie tylko w sprawach finansowych i społecznych, lecz także i szczególnie, w odniesieniu do Boga i religii.

UCZCIWIE ZASPOKAJANE POTRZEBY

Apostoł nakłania dzieci Boże, by zaspokajały potrzeby swoje oraz swoich rodzin i zachęca ich, by takie zapewnianie ich potrzeb odbywało się w sposób uczciwy – jeśli one nie mogą być zaspokojone uczciwie, niech w ogóle nie będą zaspokojone. On napomina lud Pański, by „pracował własnymi rękoma”, by mógł udzielać innym, którzy są w potrzebie. Te napomnienia nie powinny być rozumiane, jako gromadzenie ziemskich skarbów – ziemskiej fortuny. Lud Pański powinien żyć uczciwie, zgodnie ze swoją wiarą – powinien gromadzić swój skarb dla swego duchowego dobra. Te sugestie odnoszące się do ich doczesnej odpowiedzialności, nie są zaleceniami do gromadzenia bogactwa, lecz jedynie do wykorzystywania tego świata w podtrzymywaniu chrześcijańskiego postępu w Chrystusie.

W harmonii z tekstem w nagłówku tego artykułu i w zgodności z naszą oceną możliwości na przyszłość, mamy do zaoferowania pewne zalecenia dla naszych czytelników. Chociaż nie wiemy, jakie klęski Dnia Pańskiego mogą wystąpić na ziemi w nadchodzących miesiącach czy latach, wydaje się, iż są dostateczne przesłanki ku temu, byśmy poczynili pewne zabezpieczenia przed udrękami tego czasu, na rzecz naszych rodzin, przyjaciół i naszych sąsiadów.

Zalecamy, aby ci, którzy mają suche, czyste piwnice lub inne odpowiednie, dobrze wentylowane pomieszczenia, zgromadzili zapasy produktów w celu zapewnienia życiowych potrzeb, na przykład: zapasowy piecyk na propan oraz zapas propanu, agregat prądotwórczy z paliwem, ryż, suszony groch i fasolę, płatki owsiane, pszenicę, kaszę jęczmienną, cukier, melasę, puszkowane mięso i ryby itd. Pamiętajmy o zachowaniu jakości i odżywczych wartościach żywności – a szczególnie o tym, że zupy są oszczędne i pożywne. Jeśli będziemy je dobrze przechowywać, nie bójmy się, że mamy zbyt dużo artykułów spożywczych.

Nie myślmy o tych zapasach do jedzenia zbyt samolubnie, lecz traktujmy je, jako zabezpieczenie dla tych, którzy mogą być w potrzebie i którzy w Pańskiej opatrzności mogą znaleźć się na naszej drodze – „abyście mogli udzielać potrzebującemu” (Efez. 4:28, KJV).

Nie ogłaszajcie na trąbie o waszych zapasach, zamiarach itd. „Czy masz wiarę? Miej ją dla siebie przed Bogiem”. Jedynie nasza własna rodzina powinna wiedzieć o tych zapasach żywności i powinno jej się nakazać, aby nie mówiła o tym innym. Najwyżej zasugerujcie waszym przyjaciołom czy sąsiadom, że mądrze byłoby zrobić zapasy z podstawowych artykułów żywnościowych, z uwagi na możliwość nawałnic oraz strajków itd., podczas zimy.

Nie róbcie tych zakupów na kredyt, jeśli nie macie pieniędzy. Pozostawcie tę sprawę i rozwijajcie większą wiarę, lecz pamiętajcie, że Złota Reguła jest najniższym standardem, jaki może być uznawany przez lud Pański i że ona poprzedza każdy rodzaj miłosierdzia.

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, lipiec-sierpień 2010, s. 50-51

Historię tę odnaleźliśmy na stronie „Balsam dla duszy” na Facebooku. Nie znaliśmy tej Osoby, ale widzimy, że w piękny i wytrwały sposób reprezentowała ona biblijną zasadę: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!”. 

Była zwykłą emerytką, ale w niezwykły sposób odmieniła losy kilku ludzi…
Na naszej klatce schodowej mieszkała staruszka. Babcia Wiesia. Miała 87 lat. Miła, uprzejma, zawsze w dobrym humorze, uśmiechnięta i przyjazna. Dla mnie stała się wzorem Lidera, Mistrza, Nauczyciela. Spokojnie – jestem przy zdrowych zmysłach. Opowiem Wam historię Babci Wiesi.
Zaczęło się od tego, że Babcia Wiesia przyozdobiła parapety na naszym piętrze kwiatami doniczkowymi – zrobiło się pięknie i kolorowo. Następnego dnia najbardziej kolorowe roślinki – kwiaty z pękami – zostały skradzione, a na przystanku autobusowym można było spotkać handlarzy sprzedających doniczki z babcinymi kwiatami. Sąsiedzi postanowili założyć domofon. Babcia Wiesia natomiast, powiesiła na ścianach naszego piętra – w ramkach własnej roboty – cytaty wielkich ludzi, brzmiące jak przykazania. I ponownie postawiła kwiaty na parapetach. Zrobiło się przytulnie.
Na klatkę schodową jakimś cudem – pomimo domofonu – wtargnęli hałaśliwi, wulgarni młodzi ludzie. Babcia Wiesia wyszła do nich i… zaproponowała im herbatę. Młodzież nabijała się z Babci Wiesi długo i głośno. Kwiaty zostały połamane, ramki zerwane i zniszczone.
Następnego dnia Babcia Wiesia znów postawiła kwiaty, zrobiła nowe ramki i położyła na parapecie książki – coś z klasyków. Przyszła młodzież. Krzyczeli, przepychali się, klęli. Staruszka wyszła i… zaproponowała im herbatę z ciasteczkami, które upiekła – zapach ciasteczek i wanilii rozchodził się po całym domu. Młodzi ludzie nieco spuścili z tonu, poczęstowali się ciasteczkami, wypili herbatę, zostawili szklanki na parapecie, a książki zabrali, mamrocząc coś o czytaniu. Kwiatów nie ruszyli, ramek również.
Następnego dnia Babcia Wiesia wyniosła plastikową butelkę z wodą, żeby każdy, kto chce się zatroszczyć o kwiaty, mógł je podlewać. Oraz… nowe książki. Wieczorem przyszli młodzi ludzie, oblewali się wodą z butelki, robili dużo hałasu, śmiali się. Staruszka wyszła do nich, zaproponowała herbatę, świeżo upieczone bułeczki, zabrała butelkę i nalała do niej wody, a nastolatków poprosiła, żeby podlali kwiaty.
Młodzież zaczęła przychodzić na klatkę schodową codziennie. Sąsiedzi się oburzali, dzwonili po policję, ale Babcia Wiesia powiedziała, że przyszli do niej uczniowie, wręczyła w obecności policjantów każdemu młodzieńcowi po książce, a policjantów odprawiła.
Na klatce schodowej, na półpiętrze pojawił się regał z książkami. Obok wisiało ogłoszenie: „Prośba! Jeśli masz w domu ciekawe i ważne książki, które przeczytałeś – podziel się! Jeśli wziąłeś książkę do przeczytania – zwróć, żeby mogli przeczytać inni, dla których to też może być ważne!” Regał zapełnił się książkami. Kwiaty stały teraz na każdym piętrze. Wszędzie wisiały cytaty w ładnych ramkach. Wieczorami drzwi na klatkę schodową pozostawiano otwarte. Często widzieliśmy młodych ludzi siedzących na schodach ,na parapetach i czytających książki. Babcia Wiesia położyła kilka latarek. Wieczorami dzieciaki siedziały na klatce schodowej z włączonymi latarkami i otwartymi książkami…
Babcia Wiesia umarła. Na parterze naszego bloku otworzyliśmy Klub dla dzieci i młodzieży – z biblioteką i kwiatami na parapetach. Symbolem Klubu stała się latarka…
Była zwykłą emerytką, lecz w niezwykły sposób zmieniła losy kilku ludzi… Mamy do dyspozycji o wiele więcej możliwości i czasu, niż nam się wydaje…

fot. thinkstock

Pytanie: Co to jest chrześcijańskie poświęcenie?

Odpowiedź: List do Rzymian 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej.”

Według Biblii życie chrześcijańskie powinno się rozwijać i prowadzić człowieka do coraz wyższy etapów rozwoju. Poświęcenie lub oddanie samego siebie to trzeci krok w życiu chrześcijanina. Dwa pierwsze to pokuta za swoje grzechy oraz pełna wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i dają one usprawiedliwienie z wiary. Poświęcenie oznacza oddzielenie się od tego, co zwyczajne i powszechne oraz oddanie samego siebie Bogu.

Kto może się poświęcić?

Ci, którzy już są usprawiedliwieni z wiary, do których nasz fragment odnosi się jako „braci”, zachęcani są do poświęcenia; do oddania swoich serc i umysłów Bożej woli. W naszym wersecie słowo „bracia” oznacza usprawiedliwionych chrześcijan – mężczyzn i kobiety, lub braci i siostry w chrześcijańskiej wierze.

Cechy poświęcenia

Poświęcenie posiada cztery cechy, do których nawiązuje nasz tekst:

1. Moc: jest to zaznaczone słowem „[ofiara] żywa”, to znaczy, że nasze poświęcenie ma być energiczne.

2. Miłość: ta cecha jest zaznaczona przez słowo „święta” i jest to właściwe, gdyż miłość jest prawdziwym duchem świętości.

3. Sprawiedliwość: poświęcenie jest „przyjemne” Bogu, ponieważ zasługa ofiary Jezusa czyni człowieka sprawiedliwym lub usprawiedliwionym w oczach Boga, a zatem poświęcenie może być przyjęte przez Niego.

4. Mądrość: zwrot „wasza rozsądna służba Bogu”, zawiera myśli, że poświęcenie to działanie rozsądne i przemyślane.

Poświęcone życie

Dlaczego ktoś miałby się poświęcić?

Chociaż nie jest to nakazane, poświęcenie to odpowiedź serca wdzięcznego i doceniającego miłosierdzie Boże za wszystkie Jego wcześniejsze łaski. Do obowiązków poświęconego chrześcijanina należą: wyrzeczenie się siebie i świata, studiowanie i rozmyślanie nad Słowem Bożym, głoszenie Słowa Bożego, czynienie Słowa Bożego, a kiedy to konieczne cierpienie z powodu wierności Jemu.

Prowadzić poświęcone życie to inaczej iść śladami stóp Jezusa, naszego najlepszego Przykładu. Nie ma większej radości ponad to.

Źródło: UKBibleStudents.co.uk, wrzesień 2008.

Lecz z niego wy jesteście w Chrystusie Jezusie, który się nam stał mądrością od Boga…

Ponieważ Bóg w Swoim postępowaniu ze stworzeniami przyjmuje i uznaje je z punktu widzenia ich woli, więc pierwszym krokiem jaki On podejmuje w swoim postępowaniu z nimi jest udzielenie im prawdziwej znajomości lub „mądrości”, jak to jest przetłumaczone w naszym tekście. Z tego to powodu kazanie było pierwszym nakazem w Wieku Ewangelii. Dla ludzi usposobionych światowo kazanie o przebaczeniu grzechów z powodu wiary w ukrzyżowanego Jezusa nie zdawało się być mądrym postępowaniem. Im wydawało się, że lepszą rzeczą byłoby, gdyby Bóg nakazał im coś uczynić. Ale jak to wyjaśnia Św. Paweł (1 Kor. 1:21): Upodobało się Bogu przez [udzieloną znajomość, którą świat uważa za] głupie kazanie zbawić wierzących.

Pierwszym więc wielkim darem Bożym dla ludu Bożego w Wieku Ewangelii była znajomość, której Bóg udziela przez służbę Chrystusową:

1. Znajomość o wielkości i zupełności sprawiedliwości Bożej, z którą mamy do czynienia. Znajomość ta była przygotowana przez Prawo Mojżeszowe, które stało się „pedagogiem” lub nauczycielem w przyprowadzeniu ludzi do Chrystusa (Gal. 3:23-25). Jezus przez Swoje posłuszeństwo temu Prawu wywyższył je i pokazał jego czcigodność, jego zaszczytność, a przez to uczcił Boga – Autora tego Prawa i okazał Jego charakter.
2. Znajomość o naszych własnych słabościach, o naszym upadłym, grzesznym i bezradnym stanie, była również dla nas niezbędną abyśmy mogli ocenić potrzebę Zbawiciela, którego Boski Plan nam dostarczył.
3. Znajomość o tym, jak cały rodzaj Adama odpadł od łaski Bożej i jak przez Adama stracił doskonałość umysłową, moralną, religijną i fizyczną, również była potrzebna. Bez tej znajomości nie moglibyśmy zrozumieć, jak Bóg mógł być sprawiedliwy przyjmując jedno życie – doskonałe ludzkie życie Jezusa – jako cenę okupu za życie całego świata.
4. Bez znajomości, czym jest kara za grzech – że zapłata za grzech jest śmierć – nigdy nie bylibyśmy w stanie zrozumieć, jak śmierć naszego Odkupiciela dostarczyła okupu za Adama i w nim za wszystkich.
5. Znajomość więc pod tymi różnymi względami była nam potrzebna, bo bez niej nie moglibyśmy mieć właściwej wiary i nie moglibyśmy korzystać przez Chrystusa z Boskiego zarządzenia usprawiedliwienia, uświęcenia i wybawienia. Znajomość ta daje nam dostęp do tego zarządzenia.

Najserdeczniej więc dziękujemy Bogu za znajomość lub mądrość odnoszącą się do Jego planu. Rozumiemy, że mądrość tę zdobywamy przez Chrystusa. Gdyby nie było planu zbawienia, którego ośrodkiem są Chrystus i Jego krzyż, to byłoby zbyteczną rzeczą udzielać znajomości i zbyteczne byłoby kazanie, ponieważ nie byłoby zbawienia do zaofiarowania. Bóg jednak dał nam tę znajomość przez służbę naszego Pana, który stał się dla nas mądrością.

* * *

Apostoł Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian 1:30 podaje jeszcze, że Chrystus stał się dla nas… usprawiedliwieniem, poświęceniem i odkupieniem. Więcej mówi na ten temat artykuł w Teraźniejszej Prawdzie nr 219-220 pt. Dla upamiętnienia naszego Pana i Jego służby.

Bóg Biblii jest Bogiem
MĄDROŚCI, SPRAWIEDLIWOŚCI, MIŁOŚCI I MOCY
CZY ORTODOKSYJNE WYZNANIA POKAZUJĄ TE CECHY W BOGU SWOICH WYZNAŃ?

Jaki jest Bóg, którego chwalimy?

Mądrość

Pogląd ortodoksyjny

Człowiek urodził się w grzechu, poczęty w nieprawości i pod wyrokiem śmierci, lecz…

Bóg tak umiłował świat, że swego Syna jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego uwierzy – W TYM ŻYCIU – nie zginął, ale miał życie wieczne (Jan 3:16).

Te trzy słowa dodane do tekstu dużymi literami są odzwierciedleniem poglądu większości chrześcijan, że powodzenie Boskiego planu zbawienia ogranicza się do zbawienia stosunkowo nielicznych dusz, podczas gdy ogromną większość pomija.

Pytanie: Jeśli zguba niezliczonych milionów rzeczywiście jest planem Boga, który od początku znał koniec, czy jest to przejawem Jego MĄDROŚCI?

Pogląd biblijny

Zgodnie z ewangelistą Janem 3:16, Bóg rzeczywiście dał swego Syna i od tamtej chwili spełnia pozostałą część tej obietnicy, wybierając ze świata dla swego Imienia lud (Dz.Ap. 15:14), który naśladując Jezusa i cierpiąc wraz z Nim w tym życiu zostanie z Nim wzbudzony do Boskiej natury. Ojcu upodobało się DAĆ Jemu Królestwo (2 Piotra 1:4; Łuk. 12:32 ). Jako Królowie i Kapłani, jako wielki Mesjasz, będą wtedy królować ze swoim Panem przez 1000 lat (Mat. 6:10; Obj. 5:10; Obj. 20:4,6).

Przez Niebiańskie Królestwo, jakie wkrótce zostanie założone, Bóg uhonoruje swoje potwierdzone przysięgą przymierze z Abrahamem błogosławiąc WSZYSTKIE RODZINY ZIEMI (1 Moj. 22:1-16). W ten sposób Jezus Chrystus, który przyszedł na świat, by zbawić grzeszników, wypełni Boski plan zbawienia, a nie zatracenia tych niezliczonych milionów, które miłuje.

Pytanie: Czy pogląd biblijny nie odkrywa prawdy o BOSKIEJ MĄDROŚCI?

Sprawiedliwość

Pogląd ortodoksyjny

Cały rodzaj ludzki, który w tym życiu nie przyjmuje Jezusa za swego Zbawiciela, w chwili śmierci idzie na wieczne karanie, chociaż miliony ludzi nigdy o Nim nie słyszały.

W czasie drugiego adwentu Chrystusa zostanie ponownie pozwany przed trybunał Boga (Dz.Ap. 17:31). Wtedy będą sądzeni jeszcze raz, skazani za swoje grzechy popełnione w tym życiu i odesłani na wieczne karanie.

Pytanie: Czy to jest SPRAWIEDLIWOŚĆ?

Pogląd biblijny

Najwyższa kara Boskiego prawa – śmierć – została nałożona na WSZYSTKICH, ponieważ wszyscy zgrzeszyli i uchybili sprawiedliwym warunkom Boga. Jezus jednak zadośćuczynił sprawiedliwości płacąc karę za człowieka swoją śmiercią jako Okup za WSZYSTKICH. Dlatego WSZYSCY będący w stanie śmierci „usłyszą głos jego” i pójdą ci, którzy dobrze czynili (naśladowcy Jezusa), na zmartwychwstanie życia, a ci, którzy źle czynili (wszyscy pozostali), powstaną na sąd.

Czy ten sąd będzie za ich przeszłe grzechy? Wcale nie, ponieważ Jezus już zadośćuczynił sprawiedliwości pod tym względem. Wprost przeciwnie: W dniu tym Sędzia KAŻDEMU CZŁOWIEKOWI odda według tego, jakie BĘDĄ jego uczynki. I tak „woda żywota” będzie dla KAŻDEGO, „kto chce” (Obj. 22:12,17).

Pytanie: Czy Biblia nie objawia Boga SPRAWIEDLIWOŚCI?

UWAGA: Niektórzy sprzeciwiają się temu biblijnemu poglądowi twierdząc, że oznaczałoby to drugą szansę, ale miliony nigdy nie słyszały imienia Jezus, przez które mogły być zbawione, i w tym życiu w ogóle nie miały żadnej szansy. Co więcej, w procesie sądzenia Bóg, przed wydaniem ostatecznego wyroku, nie daje jednej czy dwóch, lecz wiele szans (Jan 3:8-10; Mat. 23:37; Ps. 103:8).

Miłość

Pogląd ortodoksyjny

Bóg tak umiłował świat, że dał swego Syna Jezusa, by stał się jego Zbawicielem, wymagając by wszyscy, którzy chcieliby być zbawieni, przyjęli Go w tym życiu. Ludziom pozostawiono głoszenie tej dobrej nowiny, a wszyscy, którzy jej nie przyjęli – razem z tymi, do których Ewangelia nie dotarła – będą na wieki zgubieni.

Ścieżka była wąska, niewielu zdołało ją znaleźć, a ci którym się to udało muszą znosić nienawiść i prześladowanie świata (Mat. 7:13,14; 5:10-12; 2 Tym. 3:12). Mieli ich atakować niewidzialni wrogowie (Efez. 6:10-18), a sam diabeł dążyć do zaślepienia ich umysłów.

Pytanie: Jak miłujący i troskliwy Bóg mógł narzucić tak surowe warunki i oczekiwać, że do wielu dotrze Jego Słowo i zostanie zachowane? A może Jego zamiarem jest zbawienie jedynie nielicznych – świętych – i pominięcie wszystkich pozostałych?

Według poglądu ortodoksyjnego Bóg, który tak umiłował świat, niewiele uczynił, by go zbawić!

Pogląd biblijny

Bóg rzeczywiście umiłował świat, ale wiedząc że warunki tego złego świata jedynie nielicznym pozwolą uzyskać zbawienie, przewidział, że ci nieliczni zostaną wzbudzeni pierwsi. Wraz z naszym Panem założą Królestwo niebiańskie, by panować nad całą ziemią, usuwać zło i wprowadzać dobre warunki, w których cały rodzaj ludzki mógłby być doprowadzony do dokładnej znajomości prawdy i otrzymać sprawiedliwą próbę (po raz pierwszy) wiecznego życia na ziemi. W takich warunkach upadną tylko niepoprawni.

W wyniku tego zniesiona zostanie śmierć, a smutku, płaczu i bólu więcej nie będzie. Boski plan osiągnie swój cel – Jego MIŁOŚĆ do świata zostanie zademonstrowana, i zostanie spełniona Jego dawna, potwierdzona przysięgą obietnica dana Abrahamowi (Obj. 21:3,4; 1 Moj. 22:16-18; 2 Piotra 3:13).

Moc

Pogląd ortodoksyjny

Wolą Boga jest zbawienie całej ludzkości, lecz Jego MOC w osiągnięciu tego jest ograniczona mocą i zdolnością Jego ludu w nawracaniu świata. Zgodnie z tym poglądem nasz Ruch niedawno otrzymał list od pewnego misjonarza w Indiach błagającego o pieniądze do kontynuowania swojej pracy. Stwierdził, że jeśli nie uzyska pomocy finansowej, na wieki zginą tysiące dusz.

Pytanie: Co to za Bóg, który jest bezsilny w zbawieniu świata pogańskiego, którego narody tak umiłował (Jan 3:16,17), a w ratowaniu niezbawionych milionów ludzi zależny jest od datków pieniężnych i wysiłków ludzkich?

Pogląd biblijny

Misją Kościoła nigdy nie było zbawienie świata, lecz GŁOSZENIE EWANGELII NA ŚWIADECTWO (Mat. 24: 14), tak jak czynił Jezus, by dotrzeć do tych nielicznych, których Bóg powołuje i rozwija do przyszłego dzieła, dzieła nawracania świata w chwalebnych dniach Jego założonego Królestwa.

„Wy tedy tak się módlcie: … Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi” (Mat. 6: 9,10). Królestwo to zostanie założone i zarządzane przez naszego Pana wraz z Jego wyniesionym do chwały Kościołem w celu błogosławienia świata ludzkości, ponieważ Bóg Biblii dał swemu Synowi WSZELKĄ MOC NA NIEBIE I NA ZIEMI. „Jakom umyślił, tak będzie” (Izaj. 14:24-27).

Pytanie końcowe: Czy prawdziwy Bóg – Bóg Biblii – nie jest Bogiem doskonałej MĄDROŚCI, SPRAWIEDLIWOŚCI, MIŁOŚCI i MOCY? Czy my, którzy Jemu służymy, nie powinniśmy dążyć do poznania Go przez Jego Słowo, a nie przez różne i często sprzeczne wyznania ortodoksji?

Źródło: Sztandar Biblijny, 1994, s. 31-32.