Fot. Sarina Finkelstein

„Spróbujmy wyobrazić sobie stan świata, kiedy wielki wicher ustanie. Rozważmy ostatnie, wielkie fale ucisku przelewające się nad resztkami sponiewieranej, ukaranej i przerażonej ludzkości. W następstwie zniszczenia wszystkich instytucji, które zostały ustanowione przez upadłych ludzi w celu zabezpieczenia się przed najgorszymi skutkami upadku, nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony. Pomyślmy o rasie ludzkiej, okropnie uszczuplonej liczebnie (Izajasza 24:6), zrozpaczonej i przerażonej (Łukasza 21:26), zszokowanej w umyśle tym co widzi oraz przerażonej skutkami tego co zrobiła, z realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie w perspektywie (Mateusza 24:22; Marka 13:20). Żałobne słowa z Izajasza 24:1-6, 17-21 nie przesadzają w swym opisie sytuacji; najtwardsi, najbardziej niezłomni, najpewniejsi siebie z ludzi zostaną doprowadzeni do pełnego bezsilności strachu, kiedy zobaczą wypełnienie się złowróżebnych ostrzeżeń oraz okropnych przepowiedni, jakie pojawiają się w proroczym Słowie Bożym.

Czy rodzaj ludzki w takim czasie zwróci się ponownie do partii politycznych? Lub do wodzów religijnych, reformatorów społecznych, wybitnych osób światowych, militarystów? Czy będzie się radzić myślicieli, filozofów lub naukowców? Czy uda się do ekologów, „ugrupowań” lub hippisów New Age? Nie! Bowiem wszyscy oni mieli już swój czas w historii, otrzymali swoje sposobności, a ich całkowita klęska i bezużyteczność staną się dla wszystkich oczywiste. W świecie na krawędzi ostatecznej katastrofy wniwecz obróci się cała ich mądrość (Psalm 107:27).

I pomyślmy, kto w tym czasie ogólnoświatowej ludzkiej rozpaczy będzie w stanie dostrzec zdumiewający potencjał i wspaniałą przyszłość rodzaju ludzkiego? Jedynie ci, którzy wierzą w proroctwa Boże. I kto jedynie będzie miał moc i mądrość, by zatrzymać oraz zmienić kierunek świata stojącego na krawędzi całkowitej klęski? Kto, kto jedynie będzie miał władzę powiedzieć szalejącym elementom owej burzy ucisku, „Ucisz się i uspokój”? Jest tylko Jeden taki ktoś.

PRAWDZIWE I JEDYNE PANACEUM

Gdy udamy się do Izajasza 13:11-13 czytamy, iż Bóg „uczyni człowieka droższym nad szczere złoto” oraz, iż sprawi, że zwykły człowiek stanie się rzadszy i bardziej pożądany niż „złoto z Ofir.” Obecnie człowiek bardziej przypomina starą, pordzewiałą zdeformowaną grudę rudy żelaza niskiej jakości niż wyborne, szczere złoto z Ofir. Jednakże Bóg Alchemik oświadcza zdecydowanie: „Ja go zmienię!” A zatem spójrzmy na procesy i czynniki, poprzez które Bóg zamierza osiągnąć ten cel. Oczywiste są zapewnienia z boskich obietnic: „Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jak jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie” (Izajasza 35:5,6).

[Bóg mówi innymi słowy:] „Sprawię, iż każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”.”

(…)

_______
Z wykładu brata H.W. Robertsa pt. „Złoto z Ofir”. Na podstawie wersji tekstowej z TP nr 481, s. 20.

Wersja audio wykładu:

…

H.W. Roberts (1921-2006)

Brat H.W. (Bill) Roberts został pozyskany dla ewangelii przez brata Charlesa Pottsa, o którym pisaliśmy już nieco na naszej stronie. Tak, jak wcześniej brat Potts, także on zachęcił do poznania prawdy wiele innych osób – jednym z przykładów jest brat Middleton, a poniższe wspomnienie było przygotowane przez brata Robertsa na pogrzeb brata Middletona:

„W połowie lat 50. musiałem z powodów rodzinnych przeprowadzić się z Cheshire do regionu Stockton/Darlington. Zapewniłem sobie pracę w Stilington, małej wiosce niedaleko Stockton-on-Tees w małej firmie elektrotechnicznej o nazwie British Refrasil Co. Po mniej więcej roku zaproponowano mi awans i poproszono o pokierowanie nowym projektem, który wymagał ode mnie spędzania większości czasu na pracy najemnej w całym kraju. Nie nauczyłem się wcześniej prowadzić samochodu i aby pomóc mi w zdobyciu prawa jazdy firma wyznaczyła brygadzistę warsztatu, by mnie uczył. Tym brygadzistą był George Middleton.

Kiedy jeździliśmy po okolicy ćwicząc zmianę biegów i tak dalej, śpiewałem pieśni. Powiedział, że jestem niezwykłym chrześcijaninem, ponieważ byłem taki pogodny, a w miarę jak pokonywaliśmy wiele kilometrów, a ja siedziałem za kierownicą posłuszny jego wskazówkom, wyjaśniałem mu dlaczego tak jest. Mówiłem o zbawieniu i o nadchodzących błogosławieństwach dla całej ludzkości niezależnie od poglądów religijnych w tym życiu. Zapytał, czy odwiedziłbym go w jego domu i opowiedział jego żonie, Ethel, o tej „dobrej nowinie radości wielkiej”.

Porozmawiałem o tym z moim drogim duchowym bratem Raymondem Hornem, który mieszkał w pobliskim Darlington i obaj wybraliśmy się na spotkanie z Ethel, żoną George’a, i Howardem, ich synem, który wtedy miał około siedmiu lat. Nigdy nie wszedłem do domu, w którym byłby większy duchowy głód Prawdy biblijnej i otuchy niż ten, który wtedy odwiedziliśmy. Było to niezapomniane przeżycie, gdy brat Horn i ja otwieraliśmy przed nimi cuda i piękno Boskiego Planu Wieków, tak jak sami go otrzymaliśmy – za darmo i łaskawie z Pańskiej ręki.

George, bardzo zdolny, wykształcony inżynier o świetnych zdolnościach organizacyjnych jest jednym z najpokorniejszych, najwierniejszych i najbardziej pełnych miłości charakterów chrześcijańskich, jakie znam. Od dnia naszej wizyty w jego domu zarówno on jak i Ethel wykazywali tę stałość wiary i ufności w Panu, która z pewnością będzie Mu się podobać, a teraz oczekuję owego obiecanego Lepszego Dnia, kiedy nasze oczy znów się spotkają, a dłonie ścisną się w braterskiej społeczności. Te rzeczy zaczerpnąłem z moich wyraźnych i błogosławionych wspomnień o moim drogo umiłowanym duchowym bracie, George’u Middletonie.

W imieniu Jezusa,
H. W. Roberts”

__________
Źródło: artykuł „W hołdzie bratu H.W. Robertsowi”, „Teraźniejsza Prawda”, lato 2006, s. 25.

Wykład biblijne brata H.W. Robertsa dostępne są na stronie WykladyBiblijne.pl.

Zobacz inne świadectwa.

Fot. niedziela.pl

U stóp krzyża jest miejsce dla każdego; każdego, który pragnie sprawiedliwości i zmęczony jest złem nie tylko wokół, ale przede wszystkim w sobie. «Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię» – mówi Pan Jezus. On umarł za wysokich i niskich, czarnych i białych, bogatych i biednych, ateistów i teistów, za Ciebie i za mnie.
Różnimy się, niektórych ludzi polubimy od razu, z innymi mamy problem, ale prawdziwa miłość Boża przewyższa te wszystkie różnice. Łatwo kochać tych, którzy nam się podobają, ale sercem ewangelii jest to, że Jezus rzeczywiście umarł za wszystkich, bez jakichkolwiek różnic i podziałów.

Z przyjściem do Jezusa jest jak w pewnej historii, którą opowiadał wykładowca biblijny H.W. Roberts*. Pewien człowiek miał ranę na ręce. Bardzo go bolało i poszedł do lekarza. „Doktorze, skaleczyłem rękę!” Doktor mówi: „pozwól mi to zobaczyć”, a on mówi: „nie, to za bardzo mnie boli!”. „Ale wtedy jak mogę cię uleczyć? Jeśli nie pokażesz mi rany?” Kiedy nasze sumienie jest zranione, czy wtedy idziemy do Boga, żeby zobaczył tę sprawę czy uważamy – jak ten człowiek – że to za bolesne, by mu pokazać i o tym mówić?

Czasami można powiedzieć: już tyle razy przychodziłem z tym do Boga po przebaczenie, że to już chyba nie ma sensu. Tylko, że w ten sposób „szatan trzyma nas za nogę” 😉 Stawiamy granicę miłości Boga. Zapominamy, że nasze grzechy, które są czerwone jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Jeśli więc jest nam źle (z jakiegokolwiek powodu), zawsze możemy przyjść do Pana. Jemu nigdy się nie nudzi leczenie swoich „pacjentów”. To leczenie może trochę boleć, ale później poczujemy się lepiej, gdy rana bedzie opatrzona bandażem i zupełnie dobrze, gdy leczenie będzie skończone.

* z wykładu pt. „Okna na inny świat”: