Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

POPRZEDNIA część tego artykułu dotyczyła Księgi Wyjścia 19:1-15. Izrael nie był jeszcze teokracją, ale miał się nią stać na mocy przymierza zawartego z NAJWYŻSZYM. PAN powiedział im (werset 5): „jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody”. Mieli stać się królestwem kapłanów, narodem świętym (werset 6). Niebiański skarbiec jest wypełniony wieloma drogocennymi kamieniami – symbolicznymi diamentami, rubinami i szafirami.

W odniesieniu do Kościoła chrześcijańskiego, którego typem jest cielesny Izrael, Bóg bardzo pragnął społeczności ze swoim ludem. Tutaj, na pustyni, Bóg zebrał ich do siebie. Ludzie mieli „wyprać swoje szaty”, aby przygotować się na „trzeci dzień”. Porównajmy to z Listem do Hebrajczyków 10:22 – „Zbliżmy się [chrześcijanie] ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” Po późniejszej budowie Przybytku, umywalnia, umieszczona na dziedzińcu, była używana do ceremonialnego obmywania się przez arcykapłana i podkapłanów. Świątynia, zbudowana przez Salomona stulecia później i na ogromną skalę, także zawierała umywalnię o podobnej roli.

Księga Wyjścia 19:16-25

16. Trzeciego dnia o poranku pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i bardzo potężny głos trąby, tak że cały lud, który był w obozie, zadrżał.

Dotarliśmy do trzeciego dnia. „Chodźcie, zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem.” (Księga Ozeasza 6:1-2, BW; podkreślenia dodane przez nas)

Dowiadujemy się stąd, że trzy dni z Księgi Wyjścia 19:10-11 i te z Księgi Ozeasza 6:1-2 są ze sobą powiązane.

Kiedy Mojżesz zszedł z góry (werset 7), zwołał starszych ludu i przekazał im, co powiedział mu Bóg, a wszyscy ludzie odpowiedzieli razem: „Uczynimy wszystko, co PAN powiedział” (werset 8). Dlaczego? Bo chcieli być szczególnym skarbem, narodem świętym – chcieli, można powiedzieć, by wszystkie inne narody przychodziły do nich (Księga Amosa 3:2). Dumni, być może, powiedzieli Bogu „tak” z niewłaściwych powodów.

17. I Mojżesz wyprowadził lud z obozu na spotkanie z Bogiem, i stanęli [zgromadzeni] u stóp góry.

18. A góra Synaj cała dymiła, gdyż PAN zstąpił na nią w ogniu.

Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.

Podane wcześniej ostrzeżenie, aby nie dotykać góry, nadal obowiązywało i zostało tutaj powtórzone (wersety 12 i 13). Biorąc pod uwagę wielki tłum, rozciągający się u podnóża góry, różne polecenia i straszne ostrzeżenia musiały być przekazywane przez posłańców w całym rozległym obozie. Można porównać to ze znacznie późniejszymi wydarzeniami Pięćdziesiątnicy opisanymi w Dziejach Apostolskimi 2:1-11, gdy tłum cudzoziemców, który przybył do Jerozolimy na święto, usłyszał uczniów przemawiających do nich w ich ojczystych językach.

19. A gdy głos trąby się przeciągał i coraz bardziej się rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu głosem. [podkreślenia dodane]

Kilka następnych wersetów podkreśla pełne czci podejście, jakiego wymagano nie tylko od Mojżesza, ale także od kapłanów. Zwróćmy uwagę na rozmowę Mojżesza z PANEM (wersety 23 i 24). „A Pan rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem.” (Księga Wyjścia 33:11, BT, podkreślenia dodane).

20. I PAN zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry. Wtedy PAN wezwał Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz tam wstąpił.

21. Potem PAN powiedział do Mojżesza: Zejdź, przestrzeż lud, by nie przekroczył granicy, aby zobaczyć PANA, i aby wielu z nich nie zginęło.

22. Nawet kapłani, którzy zbliżają się do PANA, niech się uświęcą, by ich PAN nie wytracił.

23. I Mojżesz powiedział do PANA: Lud nie może wejść na górę Synaj, ponieważ ty nas przestrzegłeś, mówiąc: Wyznacz granice wokół góry i uświęć ją.

24. PAN powiedział do niego: Idź, zejdź, a potem wstąpisz ty i Aaron z tobą. Lecz kapłani i lud niech nie przekraczają granicy, by wstąpić do PANA, aby ich nie wytracił.

W swoim komentarzu do wersetu 24 Clarke napisał: „Bóg wiedział o tym, że byli oni lekkomyślni, występnie ciekawi i głupio uparci; dlatego Jego miłosierdzie uznało za słuszne dawać im przykazanie za przykazaniem, aby nie przekroczyli go na swoją własną zgubę” [podkreślenia dodane; porównaj z wersetem 23].

25. Mojżesz zszedł więc do ludu i powiedział im to.

Kolejny rozdział, Księga Wyjścia 20, skupia się na Dziesięciu Przykazaniach i unikaniu bałwochwalstwa, co wykracza poza zakres tego artykułu.

***

DODATEK 1.

– Znaczenie Trzeciego Dnia –

„Bóg jednak oznajmia, że jest zdolny wskrzesić wszystkich zmarłych, co udowodnione jest przez fakt, że wskrzesił Jezusa z martwych trzeciego dnia. Tak samo, w Trzecim Dniu na większą skalę – w trzecim tysiącletnim dniu od czasu wskrzeszenia Jezusa – Bóg wskrzesi wszystkich, którzy umarli z powodu grzechu Adama. Ten Trzeci Wielki Dzień, Tysiąclecie, będzie wielkim Siódmym Dniem lub Sabatem. Tak więc, można powiedzieć, że nasz Pan dał samego siebie jako cenę okupu w Piątym Dniu, od którego Siódmy byłby Trzecim Dniem, dniem zmartwychwstania świata – „ostatnim Dniem” – końcem obecnego Tygodnia 1000-letnich dni, w których panowały grzech i śmierć, zapowiadając chwalebną Epokę, w której wola Boża będzie spełniana na ziemi tak, jak jest spełniana w Niebie” („Herald of the Epiphany”, 1924, p. 41, col. 2, Paul S.L. Johnson)

Każdy dzień w szerszym znaczeniu trwa 1000 lat, ze szczególnym uwzględnieniem Wieku Ewangelii i śmierci Chrystusa na krzyżu. Trzeci dzień jest zatem synonimem Tysiąclecia – większego Sabatu. Nasz Pan Jezus dał Siebie jako cenę okupu piątego dnia, licząc od którego siódmy byłby trzecim dniem. Parafrazując brata Johnsona: „trzeci dzień” to siódmy dzień [który został] zabezpieczony [okupem] piątego dnia. Na pierwszy rzut oka wszystko to może wydawać się nieco skomplikowane, ale w rzeczywistości takie nie jest. Zobacz poniższy wykres. „Trzeci dzień” jest zatem początkiem zmartwychwstania świata. Jest to dzień następujący po trwającym 6 tysięcy lat okresie, w którym panowały grzech i śmierć, i jest tożsamy z Tysiącleciem, które wprowadzi wspaniałą epokę restytucji na ziemi.

Tak jak wejściu Mojżesza na górę Synaj – typ Królestwa – towarzyszyły ciemne chmury, ogień i błyskawice, tak w antytypie porządek społeczny znajduje się teraz w Czasie Ucisku, a symboliczne grzmoty i błyskawice sprawiają, że cała ziemia drży, tak jak Izrael doświadczył tego przy górze Synaj (Psalm 50:1 – „od wschodu do zachodu”).

Jezus jest antytypem Mojżesza. Przymierze Zakonu, którego pośrednikiem był Mojżesz, zostało ostatecznie zerwane przez naród żydowski (Mateusza 23:38). Jezus był jedynym, który potrafił je doskonale wypełnić.

Być może nadszedł już czas, aby ci, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla – przedtysiącletni usprawiedliwieni wierzący – powstali i zostali policzeni. Jeśli nie oczyściliśmy łask naszego charakteru i nie mamy czystego serca (Psalm 24:4), to mówiąc obrazowo, jak możemy zbliżyć się do tej Bożej góry, jeśli nie dzięki Jego łasce? (Hebrajczyków 12:12-29)

***

DODATEK 2.

– 2034 –

Jezus zwraca naszą uwagę w Ewangelii wg Mateusza 23:34, gdy mówi: „Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie”. Słowa „Zaprawdę powiadam” mówią, że Jezus przekazuje nam ważne informacje. Zgodnie z Księgą Rodzaju 6:3 biblijne „pokolenie” to 120 lat.

W 2 Liście Piotra 2:5, apostoł mówi, że Bóg nie oszczędził starożytnego świata, kiedy sprowadził potop na bezbożnych, ale ochronił Noego, kaznodzieję sprawiedliwości i siedem innych osób (jego żonę i synów z żonami).

Kiedy Noe głosił sprawiedliwość? Jak długo? Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Jeśli możemy określić na podstawie Pisma Świętego, ile czasu zajęło mu i jego rodzinie zbudowanie arki, być może będziemy mogli określić też, jak długo był zaangażowany w to zadanie. Noe „głosił” swoją pracą przez te 120 lat.

Rozważmy teraz rok 1914, początek I wojny światowej, przyjmowany przez wielu badaczy Pisma Świętego jako koniec Czasów Pogan i początek Czasu Ucisku (Mateusza 24:21-22). Nasz Pan mówi nam, że ta powódź ucisku typicznie zobrazowana jest przez potop (Mateusza 24:37-39):

„A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego. Jak bowiem za tych dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki; I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego.”

Biorąc pod uwagę rok 1914 jako punkt startowy Czasu Ucisku i dodając do niego 120 lat, dochodzimy do roku 2034.

Pokarm do przemyśleń?

_____________
Źródło: UK Bible Students, „The Third Day. Part Two”.

Od redakcji strony BadaczeBiblii.pl: umieściliśmy polskie tłumaczenie tego artykułu dla informacji i pożytku ludu Bożego w Polsce. Zastrzegamy jednocześnie, że szczególnie treść dodatku nr 2 publikujemy jako ciekawostkę, pewne przypuszczenie na podstawie badań Biblii prowadzonych przez brata Johna F. Scale’a, a nie jako pogląd przyjmowany przez większość naszej społeczności. Dzielimy się tymi materiałami, by pobudzić studentów Pisma Świętego do dalszych rozważań. Myślimy, że jest to szczególnie ważne w obecnym czasie blisko ustanowienia widzialnej części Królestwa Chrystusa na ziemi.

Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

Historia Paschy to zapis dobrze znany studentom Starego Testamentu. Zaczynamy od ogólnej panoramy Księgi Wyjścia, rozdziału 19, i omówienia jak i dlaczego Izraelici znaleźli się „pierwszego dnia trzeciego miesiąca” w okolicy Synaju.

Zostali oni wyzwoleni przez Jahwe z długiej niewoli w Egipcie. Prowadzeni przez Mojżesza – ogromna liczba ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci, a także około 20 000 „obcych” („cudzoziemców”, Księga Wyjścia 12:48-49), którzy przyłączyli się do Izraela – opuścili „garnki mięsa w Egipcie”. Po zniszczeniu armii faraona, która ich ścigała (Księga Wyjścia 14), tłum dotarł na pustynię Szur.

Wędrowali przez trzy dni, nie znajdując zdatnej do picia wody [cud osłodzenia gorzkiej wody omawiamy w jednym z naszych wykładów], aż dotarli do Elim, „gdzie było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm; tam rozbili obóz nad wodami” (Księga Wyjścia 15:27). Następny rozdział (16) opisuje cud z manną i z przepiórkami. Zapisano również, że w Refidim (w. 8-15) zostali zaatakowani przez Amalekitów, których odparli (rozdział 17). W końcu ta ogromna grupa, licząca ponad 3 000 000 ludzi [1], dotarła na pustynię Synaj – o czym traktuje ten artykuł.

Księga Wyjścia 19:1-15 (z komentarzem; UBG, chyba, że zaznaczono inaczej)

1. Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj. [BW]

2. Bo wyruszyli z Refidim i po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni; tam Izrael obozował [na pustkowiu] naprzeciw góry [u jej podnóża].[2]

Pustynia Synaj, utożsamiana tradycyjnie z miejscem obozowania Izraelitów, najprawdopodobniej została błędnie określona. „Może być używana luźno jako synonim dla Półwyspu Synajskiego, ale prawdopodobnie nie obejmuje tak dużego terytorium.” („The Zondervan Pictorial Bible Dictionary”, s. 797) Góra Synaj – Horeb – jest wspomniana w wersecie 20; jej dokładna lokalizacja budzi wiele sporów, których tutaj nie będziemy poruszać. Niezależnie od tego, PAN zapewnił pielgrzymom wystarczająco dużo miejsca, aby rozłożyć obszerne obozy dla tysięcy rodzin.

Pięćdziesiąt dni po wyjściu z Egiptu spotykamy Izrael u stóp góry – z cudami i wyzwoleniem, które mieli świeżo w pamięci. Choć byli świadkami niezwykłego wybawienia, można odnieść wrażenie, że ludzie nie byli jeszcze w pełni przekonani, że to wszystko uczynił dla nich Bóg Jahwe. Data ta stanie się znana jako „święto tygodni”, „święto pierwocin” lub inaczej – Pięćdziesiątnica (50. dzień) – nazwa ta przypomina o wydarzeniu, które miało nadejść w odległej przyszłości, kiedy to duch święty został wylany na apostołów pięćdziesiąt dni po śmierci Chrystusa – będącego antytypem baranka paschalnego, którego literalna krew była pomazana na odrzwiach domów Izraelitów, aby powstrzymać anioła śmierci (Wyjścia 12).

Będąc tak długo niewolnikami, przyzwyczajonymi do rozkazów swoich ciemiężycieli, Izraelici mogli przestać samodzielnie myśleć. Tego typu zachowanie nie jest niczym niezwykłym: brytyjscy żołnierze zdemobilizowani po II wojnie światowej (1939–45) zachowywali się podobnie – wielu z nich było zagubionych bez swoich towarzyszy broni i miało trudności z przystosowaniem się do życia jako cywile.

3. A Mojżesz wstąpił do Boga [stawił się przed Bogiem] i PAN zawołał do niego z góry: Tak powiesz domowi Jakuba i oznajmisz synom Izraela [to idiomatyczny zwrot oznaczający tę samą grupę]

4. Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom i jak niosłem was na skrzydłach orłów, i przyprowadziłem was do siebie.

Przez Mojżesza, Jahwe przypomina ludowi, że już byli świadkami Jego mocy – wyprowadzenia z niewoli i zniszczenia armii faraona. On wyrównał wyrządzone im krzywdy, niosąc ich jak orzeł niosący swoje młode – pobudzający je, wypychający z gniazda, by nauczyły się latać, i w razie potrzeby łapiący je na skrzydła. Pan sam ich [Izraela] prowadził; nie było z nimi żadnego obcego (niemego) boga. – Księga Powtórzonego Prawa 32:11-12.

To trafne porównanie. Orlica wzburza gniazdo, wywracając pisklęta do góry nogami i strącając je na skały poniżej, zmuszając je do machania skrzydłami. Gdy wydaje się, że roztrzaskają się na skałach, matka szybuje pod nimi, rozpościera skrzydła i łapie je, wznosząc się z powrotem, by złożyć je bezpiecznie w gnieździe. Ten trening powtarza się dzień po dniu, aż pisklęta nauczą się koordynować ruchy skrzydeł i latać, choć początkowo niezdarnie, to jednak samodzielnie, używając sterówek do kierowania lotem i szybowania. (Z perspektywy typu i antytypu dwa skrzydła symbolizują Stary i Nowy Testament. [Przeczytaj wykład brata R.G. Jolly’ego pt. „Wzburzanie gniazda” lub posłuchaj tego wykładu w języku angielskim].)

5. Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia.

6. A wy będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym. To są słowa, które będziesz mówić do synów Izraela.

7. Wtedy Mojżesz przyszedł i zwołał starszych ludu, i wyłożył im wszystkie te słowa, które mu PAN nakazał.

8. Cały lud odpowiedział wspólnie [na to, co Mojżesz przekazał im jako słowa PANA]: Uczynimy wszystko, co PAN powiedział. I Mojżesz zaniósł słowa ludu do PANA.

9. PAN powiedział do Mojżesza: Oto przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę z tobą rozmawiał, i uwierzył ci na zawsze. A Mojżesz przekazał PANU słowa ludu.

„Synaj był spowity dymem, ponieważ Jahwe zstąpił na niego” („Peake’s Commentary”, s. 226b). Warto zauważyć, że „słyszenie” PANA nie oznacza, że oni zrozumieli Jego słowa. Jezus powiedział przywódcom żydowskim: „…ani głosu jego nie słyszeliście, ani postaci jego nie widzieliście” (Jana 5:37; porównaj: werset 11; zob. również Dzieje Apostolskie 9:1-7, gdzie towarzysze Szawła słyszeli „głos”, ale nikogo nie widzieli).

10. PAN zaś mówił do Mojżesza: Idź do ludu i uświęć ich dziś i jutro, i niech wypiorą swoje szaty.

11. Niech będą gotowi na trzeci dzień. Trzeciego dnia bowiem PAN zstąpi na oczach całego ludu na górę Synaj.

Lud nie mógł „zobaczyć” Jahwe – jest to niemożliwe dla ludzkiego oka. Jego obecność została objawiona poprzez dym.

12. I wyznaczysz ludowi granice dokoła, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę ani nie dotykali jej podnóża. Każdy, kto dotknie góry, poniesie śmierć.

13. Nie dotknie go ręka, ale ukamienują go albo przeszyją strzałami; czy to zwierzę, czy człowiek, nie będzie żyć.[3] Gdy przeciągle będą trąbić, niech podejdą do [podnóża] góry.

14. Mojżesz zstąpił więc z góry do ludu i uświęcił lud [uczynił ich świętymi, poświęcił], a oni uprali swoje szaty. [zobacz: werset 10]

15. I mówił [Mojżesz] do ludu: Bądźcie gotowi na trzeci dzień, nie zbliżajcie się do żon [powstrzymajcie się od stosunków seksualnych]. (porównaj: Księga Kapłańska 15:16, 1 Księga Samuela 21:5)

—–

Ciąg dalszy nastąpi…

Źródło: The Third Day of Exodus 19, UK Bible Students.

_______
[1] „Sześćset tysięcy – to liczba dorosłych mężczyzn, zdolnych do walki, powyżej dwudziestego roku życia. Nie była to cała populacja, dlatego święty pisarz mówi, że było ich około 600 000; gdy przeprowadzono dokładny spis około trzynaście miesięcy później, wynosiła ona 603 550 (z wyłączeniem Lewitów oraz osób poniżej 20. roku życia; zob. Księga Liczb 1:45-46). Lecz oprócz tych, którzy szli pieszo, bez wątpienia było wielu starszych i słabszych osób, które jechały na wielbłądach, koniach lub osłach, a także niezliczone rzesze kobiet i dzieci – ich liczba musiała przynajmniej trzykrotnie przewyższać pozostałych. Do tego należy dodać „lud mieszany”/”wielkie mnóstwo cudzoziemców” (Wyjścia 12:38), prawdopodobnie uchodźców osiadłych w Egipcie, którzy przybyli tam jako przybysze z powodu głodu zmuszającego ich do opuszczenia ojczystych ziem. Teraz zaś, widząc, że ręka Jahwe jest przeciwko Egipcjanom, a po stronie Izraelitów, skorzystali z powszechnego zamętu i opuścili Egipt, wybierając Boga Izraela za swój dział, a Jego lud za swoich towarzyszy. Takiej rzeszy, ruszającej naraz i opuszczającej swój kraj, świat nigdy przedtem ani później nie widział. Bez wątpienia było to ponad dwa miliony dusz, nie licząc ich trzód i bydła – a tych było bardzo wiele. Cóż, poza Opatrznością Bożą, mogło utrzymać takie mnóstwo ludzi, i to na pustyni, gdzie nawet dziś trudno znaleźć niezbędne środki do życia? [Komentarz Adama Clarke’a do wersetu 37]

[2] Geograficzna lokalizacja Góry Synaj od lat jest przedmiotem debat uczonych. Najprawdopodobniej znajdowała się na terenie dzisiejszej Arabii Saudyjskiej. Miejsce to było dobrze znane Mojżeszowi z czasów jego pobytu w ziemi Midian, gdzie uciekł z Egiptu po zabiciu Egipcjanina, który zaatakował hebrajskiego niewolnika (Księga Wyjścia 2:11-15). Mojżesz spotkał tam Jetra (yithro, tzn. „wybitność”, „jego ekscelencja”) i w odpowiednim czasie poślubił jego córkę, Seforę (Jetro, kapłan Midianu, był potomkiem Abrahama przez Keturę – nałożnicę Abrahama). Niektóre przekłady sugerują, że Sefora była Etiopką, ale nie jest to całkowicie poprawne. Była Kuszytką. Lud Kuszytów wywodził się z dwóch odrębnych regionów: Midianu i Etiopii w Afryce. Ojciec Sefory był kapłanem Midianu; jego córka miała jasną karnację; Etiopczycy byli ciemnoskórzy i w kulturze egipskiej postrzegani byli jako prymitywni. Mojżesz i Sefora mieli dwóch synów: Gerszona („obcy w tej ziemi” – nawiązanie do wygnania Mojżesza) i Eliezera („Bóg jest moją pomocą” – również odnoszące się do doświadczeń Mojżesza). W Księdze Wyjścia 4:13 czytamy, że Mojżesz zaniedbał obrzezania chłopca (wersety 24-26), łamiąc tym samym przymierze narzucone przez Boga Abrahamowi i narażając życie dziecka. Sefora dokonała tego obrzędu (por. Księga Rodzaju 17:14).

[3] „Ponieważ człowiek, który dotknął góry, nabywał „świętości”, stawał się niebezpieczny, a dotknięcie go niosłoby ze sobą ryzyko.” („Peake’s Commentary”, s. 226d)

Zobacz też:
– Ziemia obiecana, część 1
– Ziemia obiecana, część 2: Czy walczysz o ziemię obiecaną?

2 Moj. 12:40 – Pobyt synów izraelskich w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. Po upływie tych czterystu trzydziestu lat, dokładnie tego samego dnia, wyruszyły z ziemi egipskiej wszystkie zastępy Pana.

Te 430 lat to czas od przymierza z Abarahamem czyli czas kiedy Abraham był w Egipcie. 215 lat po zawarciu przymierza z Abrahamem, Jakub i cała jego rodzina przeprowadzają się do Egiptu. A za kolejne 215 lat opuszczają Egipt pod przewodnictwem Mojżesza.

Sama podróż do ziemi kananejskiej nie trwała zbyt długo bo ta ziemia nie leżała strasznie daleko. Izrael zostaje skazany na błąkanie się po pustyni przez 40 lat. Powód? Brak wiary.

Jud. 1:5 – Wam natomiast, którzyście raz wszystko poznali, pragnę przypomnieć, że Pan, wybawiwszy lud z ziemi egipskiej, potem wytracił tych, którzy nie mieli wiary.

Wiara to podstawa.

Pokolenia:

• Ruben – pierworodny – przedstawia nam Kościół pierworodnych czyli MS
• Gad – którego imię oznacza gromada – wielka ilość ludzi – to wielki lud czyli WK
• I Ruben i Gad są synami Jakuba w przeciwieństwie do Manasesa, który z tego powodu, że nie jest jego synem – przedstawia nam klasy niespłodzone z ducha czyli SG i MG
• druga połowa pokolenia Manasesa, to również klasa nie spłodzona z ducha która leży po drugiej stronie Jordanu to POE – czyli jest w ludzkiej naturze
• Pozostałe 9 pokoleń to klasa restytucyjna

Ważne: która część kiedy została zdobyta.

W pierwszej kolejności jeszcze pod wodzą Mojżesza Izraelici zdobywają wschodnią część Jordanu tzw. Zajordanie, pokonując przy tym dwóch wielkich władców tego obszaru Sychona króla Amorejskiego, a następnie pokonali kolejnego potężnego władcę – Oga króla Baszanu.

Więc wschodnia część już jest zdobyta a w drugiej kolejności Izrael zdobywa zachodnią stronę już pod wodzą Jozuego.
Jozue musi przeprawić się przez Jordan. Zmienia się wódz i zmienia się miejsce tej walki. Ze wschodniej strony Jordanu przechodzą na zachodnią.

To przejście przez Jordan i zmiana wodza zaznacza nam zmianę w antytypie – na osi czasu początek ziemskiej fazy królestwa Bożego. Wchodzą na zachodnią stronę gdzie 9,5 pokolenia będzie walczyć o swoje dziedzictwo – ziemską naturę przy ogromnym wsparciu 2,5 pokolenia czyli wsparciu już zwycięskich klas. Rozpoczyna się restytucja czyli Widzialna faza Królestwa Bożego.

Ale zanim do tego doszło – ciekawa rozmowa jaka zachodzi między pokoleniem Rubena i Gada a Mojżeszem.

W tej rozmowie dwa pokolenia najpierw proszą Mojżesza o tę właśnie ziemię na wschodniej części, którą zdobyli w pierwszej kolejności zanim przeszli przez Jordan i zanim rozpoczęli zdobywanie tej części zachodniej.

4 Moj. 32: w.1 „A synowie Rubena i synowie Gada mieli wiele stad bardzo licznych. Gdy więc zobaczyli ziemię Jazer i ziemię Gilead, uznali, że okolice te nadawały się na pastwiska dla stad; w.2 – Przyszli więc synowie Gada i synowie Rubena i rzekli do Mojżesza i do Eleazara, kapłana, i do książąt zboru tak: w.5 – Jeśli znaleźliśmy łaskę w oczach twoich, to niech ta ziemia zostanie nadana na własność twoim sługom. Nie każ nam więc przeprawiać się przez Jordan. W.6 – Wtedy rzekł Mojżesz do synów Gada i do synów Rubena: Jakże to! To bracia wasi mają pójść na wojnę, a wy chcecie tu pozostać? Itd.

W tej rozmowie uczestniczą w niej tylko dwa pokolenia? „Przyszli więc synowie Gada i synowie Rubena i rzekli do Mojżesza …”

Gdzie jest trzecie? W tej rozmowie nie ma pokolenia Manassesa. Można to wytłumaczyć jedynie kiedy znamy antytyp tej historii i tej rozmowy.

Kiedy ta rozmowa mogła się odbyć w antytypie czyli w rzeczywistości? Wtedy kiedy nie było jeszcze pokolenia Manassesa, ten obraz na to wskazuje, czyli nie było wtedy nikogo z klas godnych.

Możemy ją umieścić gdzieś w środku wieku Ewangelii – kiedy na scenie mamy tylko MS i UK, Jeśli Manasess przedstawia klasy godnych SG i MG to jest to czas kiedy nie ma już SG, bo członkowie tej klasy są w grobach i nie ma jeszcze klasy MG – jeszcze ta klasa się nie pojawiła.

TEN CZAS JEST WAŻNY…żeby zrozumieć sens tej rozmowy.

Te dwa pokolenia nie chcą pomóc pozostałym w walce o ich dziedzictwo o tą ich ziemię, czyli tą położoną po zachodniej stronie Jordanu. Mówią do Mojżesza: my już mamy swoją ziemię, po tej stronie Jordanu – nie każ nam walczyć o tą drugą stronę.

Czy klasy MS i WK nie chcą pomóc tym ludziom, tym poza zachodniej stronie?

Podejście raczej samolubne? Jak bardzo taka postawa nie pasuje do ludu Bożego a szczególnie już do MS.

Przypowieść o owcach i kozłach – Mat. 25. To kozły WT w czasie restytucji będą właśnie mówić – ja dbam o siebie niech inni zadbają o swoje zbawienie.

Mojżesz do nich mówi: Jakże to! To bracia wasi mają pójść na wojnę, a wy chcecie tu pozostać?

Jak to wytłumaczyć? Z pomocą przychodzi nam tutaj właśnie czas tej rozmowy – środek WE, czyli czas kiedy na scenie religijnej nie ma połowy pokolenia Manasesa czyli żadnej klasy godnych.

Rozmowa jest symboliczna czyli tak naprawdę wprost nasz Pan nikogo z tej klasy o to nie pyta. Nie ma takich kazań, nie widać tego w słowach ludu Bożego i nie widać tego nawet w ich postawach. To są ludzie szlachetni i pełni miłości najwyższego gatunku.

Przypowieść o zgubionym groszu- Łuk.15. Pewna kobieta (prawdziwy Kościół w czasie WE) miała 10 groszy – 10 głównych nauk Biblii. Ale jeden grosz zgubiła i potem go szukała i w końcu po pewnym czasie go znalazła i bardzo się tym cieszyła. Ten zgubiony grosz – to zgubiona jedna nauka właśnie nauka o restytucji.

Kobieta czyli Kościół przez pewien czas nie ma tego grosza, czyli ta nauka nie była widoczna w większości czasu trwania WE.
Nauka o restytucji – To właśnie nauka o zdobyciu zachodniej części Jordanu. Zagubiła się nauka o tym, że oprócz wschodniej jest też do zdobycia zachodnia części Jordanu.

Lud Boży w WE przez pewien czas, nie widzi konieczności i potrzeby pomagania komukolwiek w przyszłości, bo nie widząc nauki o restytucji nie widzą restytucjonistów. Te 2 pokolenia w antytypie (czas WE) nie biorą pod uwagę tej pozostałej części narodu Izraelskiego, bo w tym czasie po prostu ich nie widzą.

Sytuacja się zmienia jakiś czas później wtedy kiedy na czele tego narodu staje Jozue, który przypomina tym pokoleniom tę rozmowę

Jozue 1:12-15 – Do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa rzekł Jozue: Pamiętajcie o tym rozkazie, który dał wam Mojżesz, sługa Pana: Pan, Bóg wasz, dał wam już odpoczynek i obdarzył was tą ziemią. Wasze kobiety, dzieci i bydło niech pozostaną w ziemi, którą dał wam Mojżesz po tej stronie Jordanu. Wy wszyscy zaś, dzielni mężowie, przeprawicie się uzbrojeni przed waszymi braćmi i wesprzecie ich, Aż Pan także waszym braciom, podobnie jak wam, da odpoczynek i oni także wezmą w posiadanie ziemię, którą Pan, Bóg wasz, im da; wtedy powrócicie do ziemi waszego dziedzictwa, którą dał wam Mojżesz, sługa pana, po tej stronie Jordanu na wschodzie.

Odpowiedź w. 16 – I odpowiedzieli Jozuemu, mówiąc: Wszystko, co nam rozkazałeś, uczynimy i dokądkolwiek nas poślesz, pójdziemy;

W tym momencie pojawia się już pokolenie Manassesa – czyli klasy Godnych a konkretnie MG –ta rozmowa z kolei odbywa się w końcówce WE, kiedy zagubiona nauka o restytucji ponownie wychodzi na światło dzienne.

Ruch brata Russella a w raz z nim realna nadzieja dla świata – restytucja. 2,5 pokolenia nie mają żadnych wątpliwości, że powinni uczestniczyć w tej walce o zachodnią część Jordanu – pomoc światu wzbudzonemu z martwych. …

Dlaczego zdobyto najpierw część wschodnią a potem zachodnią?

Odpowiedź na to pytanie wiąże się oczywiście z Boskim Planem zbawienia człowieka, dozwoleniem na zło. Bóg wykorzystuje te niekorzystne warunki aby wyłonić spośród całej ludzkości ludzi wiary, którzy okażą się Bogu wierni bez względu na te niekorzystne warunki w jakich się znaleźli.

Z całego okresu 6000 lat powstają 4 klasy z wyboru, + piąta to prawie jak wybrani, z klasą POE na czele. Dlatego w pierwszej kolejności zdobyta jest wschodnia część, bo 4 klasy w pierwszej kolejności zdobyły swoje dziedzictwo.

Pokonanie dwóch wielkich władców: Sychona króla Amorytów i Oga króla Baszanu.

Pokonanie tych dwóch władców Sychona król Amorejskiego i Oga król Baszanu – izraelici będą wspominać przez wieki a fakt tego zwycięstwa będzie się potem pojawiać wielokrotnie w ST:

Ps.135:10-12 – Pobił (Bóg) wiele narodów i zabił potężnych królów. – mówi psalmista – Sychona, króla Amorejczyków, i Oga, króla Baszanu, i wszystkie królestwa Kanaanu. A ziemię ich dał w dziedzictwo, w dziedzictwo Izraelowi, ludowi swemu

Neh. 9:21,22 – Przez czterdzieści lat utrzymywałeś ich na pustyni Tak, że niczego im nie brakło. Odzienia ich nie zdarły się I nogi ich nie napuchły. Dałeś im królestwa i ludy, Przydzielając im je jako przyległość, Toteż wzięli w posiadanie ziemię Sychona, ziemię króla Cheszbonu, I ziemię Oga, króla Baszanu.

Znaczące było pokonanie najpierw tych dwóch królów: Sychona i Oga.

OG (On był skrzywiony) – SYCHON (śmiecie).

„On był skrzywiony” – szczególna istota, która wykrzywia proste drogi. Wykrzywiać proste drogi oznacza – zniekształcać Boże prawe zasady, zasady sprawiedliwości i w to miejsce wprowadzać swoje zasady niesprawiedliwe i bezbożne.

(Apostoł Paweł mówi do czarnoksiężnika Elimasa):
Dz.Ap. 13:10 – I rzekł: O, pełny wszelkiego oszukaństwa i wszelkiej przewrotności, synu diabelski, nieprzyjacielu wszelkiej sprawiedliwości! Nie zaprzestaniesz ty wykrzywiać prostych dróg Pańskich?

A więc diabeł – szatan jest tym o którym można powiedzieć, że duchowym znaczeniu w moralnym znaczeniu jest skrzywiony.
Znaczenie drugiego imienia to śmieci. Apostoł Paweł mówi nam, że wszystko uznaje za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa.
W kontekście restytucji – śmieci będą oznaczać wszystko co stoi na przeszkodzie w zdobyciu życia wiecznego. Dla ludzi taką największą zewnętrzną przeszkodą jest błąd, którego dziećmi są grzech, samolubstwo i światowość. Tragedia rodzaju ludzkiego rozpoczęła się od jednego błędnego zdania: żadnym sposobem śmiercią nie umrzecie. To słowa tego, który wykrzywia proste drogi Pańskie.

Wniosek: kiedy Izrael rozpoczął zdobywać zachodnią stronę Jordanu – czas restytucji to obaj ci królowie już nie żyją. Zostali zabici wcześniej… Tak więc nasz typ, historia zdobywania ziemi obiecanej pokazuje, że w czasie restytucji nie będzie ani szatana ani nie będzie błędu.

Zatem przed rozpoczęciem restytucji szatan będzie zabity – zabity w swoim wpływie, możliwości wpływania na ludzi. Będzie zamknięty w otchłani albo w przepaści aż do czasu zakończenia tysiąca lat – do końca tysiąclecia nie będzie wiedział co dzieje się na ziemi.
Izraelici zabijają Oga króla Baszanu: Obj.20:1,2 – Potem zobaczyłem, jak anioł zstępował z nieba. Miał on w ręce klucz do przepaści i potężny łańcuch. I pochwycił Smoka, Węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.

Podobnie błąd:
Iz.11:9 – Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.

Czyli, że tak jak teraz błąd jest powszechny i jest tym czynnikiem jaki wpływa na ludzkie myślenie, na ich postępowanie, na różnice w zrozumieniu Słowa Bożego, tak w przyszłości sytuacja będzie dokładnie odwrotna. Izajasz 35 – piękny obraz restytucji:

w. 5 – Wtedy otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych.

Czyli Bóg napełni ziemię Prawdą – ziemię czyli ludzkie społeczeństwo. Napełni prawdą ich umysły w taki sposób, że dla wszystkich ludzi nauki i zasady Słowa Bożego staną się oczywiste. W przyszłości wszystko dla każdego będzie zrozumiałe i oczywiste…bo ich oczy i uszy tak jak teraz są zamknięte tak wtedy zostaną otwarte.

Jer. 31:34 – Nie będą już musieli pouczać się wzajemnie, mówiąc jeden do drugiego: Starajcie się poznać Pana! Wszyscy bowiem będą Mnie znali – od najmłodszych do najstarszych.

Będzie jeden pogląd wynikający ze zrozumienia prawdy… Zatem nie będzie tam Sychona, króla Amorytów.

Chociaż nie ma tych dwóch królów Oga i Sychona – szatana i błędu, to są jeszcze do pokonania mieszkańcy zachodniej strony Kananejczycy. Czyli wewnętrzni wrogowie człowieka.

Czyli z pewnych rzeczy ludzie zostaną uwolnieni – od silnych nieprzyjaciół ludzkości ale oni sami muszą jeszcze uwolnić się z mocy grzesznych nawyków, które wciąż w nich będą mieszkać i są bardzo silni.

– – – – – –

Co jest dziedzictwem 2,5 pokolenia po jednej stronie Jordanu i 9,5 pokolenia po drugiej stronie Jordanu?

Jak wiemy natura jest tylko stanem w jakim istota się znajduje.

Ale 2,5 pokolenia, które zarezerwowało już swoją wschodnią stronę Jordanu nie otrzymało jeszcze swojego dziedzictwa dopóki nie skończy się restytucja. Gdyby chodziło o naturę to by oznaczało, że dwie klasy Ruben i Gad, to dziedzictwo już mają i z niego korzystają – jednak korzystanie z dziedzictwa dopiero po zdobyciu zachodniej strony Jordanu.

Dwie klasy MS i WK, pomimo tego, że już są duchowej naturze – nie korzystają ze swojego dziedzictwa. Co więc będzie tym dziedzictwem?

Kiedy zostaje zdobyta zachodnia część czyli kończy się restytucja 2,5 pokolenia wracają na swoje ziemie, żeby cieszyć się swoim dziedzictwem i z niego korzystać.

Jest to czas po małym okresie –o którym nie wiele wiemy. (Biblia uchyla nam rąbka tajemnicy)

Zacznijmy od wersetu: Izaj. 45:18 – Bo tak mówi Pan, Stwórca niebios On jest Bogiem – który stworzył ziemię i uczynił ją, utwierdził ją, a nie stworzył, aby była pustkowiem, lecz na mieszkanie ją stworzył: Ja jestem Pan, a nie ma innego.

Bóg jest stwórcą nieba – czyli całego wszechświata.

nie stworzył ziemi na próżno, żeby była pustkowiem, lecz stworzył ją żeby była mieszkaniem dla człowieka.

Jeśli ziemię stworzył, żeby była mieszkaniem, to po co stworzył całą resztę wszechświata.

Jest stwórcą niebios czyli wszechświata – po co go stworzył?

Ziemię – żeby była mieszkaniem dla człowieka, a reszta?

Jak wielki jest wszechświat? Możemy oceniać tylko to co widzi teleskop.

Nasza ziemia jest częścią układu słonecznego, który z kolei jest częścią galaktyki nazywanej Droga Mleczna. Dotychczasowe analizy sugerują, że Droga Mleczna zawiera od 100 do 400 miliardów gwiazd a jeśli chodzi o całkowitą, przybliżoną liczbę planet w całej naszej galaktyce, to w tym przypadku mowa o wartościach rzędu 100-200 miliardów.

Mówimy tylko o jednej galaktyce = Droga Mleczna, a zgodnie z szacunkami istnieje ok. 200 miliardów galaktyk.

Po co Bóg to wszystko stworzył? Jeśli stworzył ziemię, żeby nie była pustkowiem tylko była zamieszkana to z całą pewnością wszechświat również stworzył nie po to aby był pusty – tylko zamieszkały. Więc cały wszechświat jest z całą pewnością dziedzictwem 2,5 pokolenia duchowych istot.

Ps.102:19 – Niech to zapiszą dla pokolenia przyszłego I niech chwali Pana lud, który będzie stworzony.

1 Mojżeszowej. Bóg dokonywał dzieła stworzenia przez 6 dni, a 7 dnia Bóg odpoczął.

Ten odpoczynek jest odpoczynkiem od dzieła stwarzania – 7 dnia Bóg niczego już nie stworzył. A po 7 dniu zaczyna się nowy tydzień, więc możemy założyć, że Bóg przystąpi znowu do dzieła stwarzania … innych istot, ponieważ spora część wszechświata jest pustkowiem, a może być mieszkaniem.

E1 s.52 – Skoro Bóg dopilnuje, by nasza Ziemia, stając się wiecznym i doskonałym mieszkaniem naszego udoskonalonego rodzaju, nie została stworzona na próżno, podobnie dopilnuje, by inne planety zostały zamieszkane przez doskonałe stworzenia. Gdyby bowiem nie miały być one zamieszkane, po co stwarzałby liczne układy planetarne? Skoro dla zrealizowania celowości stworzenia ziemi została ona zaludniona, powinniśmy oczekiwać, że także inne planety zostaną zamieszkane, w przeciwnym razie stworzone byłyby na próżno. Klasa Chrystusa będzie dziedzicem Boga (Rzym.8:16,17), i dlatego odziedziczy cały wszechświat, tak jak odziedziczył go przy Swym uwielbieniu Jezus, Głowa klasy Chrystusa (Żyd.1:2-4). Przy uwielbieniu Swej Oblubienicy podzieli się z nią Swym dziedzictwem (Rzym.8:16-18; Obj.3:21).

Gdy udoskonalą ziemię i rodzaj ludzki jako pierwszą część tak otrzymanego dziedzictwa, to możemy być pewni, że przystąpią do rozwijania pozostałej części dziedzictwa – wszechświata, co będzie ich wiecznym dziełem. Napisano bowiem, że „rozmnożeniu tego państwa i pokoju końca nie będzie” (Iz.9:7). To rozmnażanie wydaje się sugerować stwarzanie nowych rzędów istot.

E12 s.169 – …w wiekach chwały następujących po Tysiącleciu, gdy Bóg będzie stwarzał nowe i stale rosnące rzędy istot, które będą zamieszkiwać planety układów słonecznych wszystkich wszechświatów Boga, będzie On używał tych czterech klas, razem z aniołami, do stwarzania, a następnie doprowadzania tych istot do doskonałości. To wieczne dzieło będzie prowadzone przez Chrystusa i Kościół, a pozostałe trzy wybrane klasy, wraz z aniołami, będą ich pomocnikami. Skoro bowiem Chrystus i Kościół są dziedzicami Boga i skoro te wszechświaty są własnością Boga, a więc ich dziedzictwem (Rzym. 8:17), możemy być pewni, że tak jak Bóg na próżno nie stworzył Ziemi, lecz stworzył ją po to, by była zamieszkana, tak i planety licznych wszechświatów, jako dziedzictwo klasy Chrystusa, będą rozwijane i będą stawać się mieszkaniem dla nowych rzędów doskonałych istot, ponieważ „rozmnażaniu jego rządu i pokoju [pomyślności] końca nie będzie” (Iz. 9:7).

A jakie jest dziedzictwo pozostałych 9,5 pokoleń? Ziemia jest mieszkaniem dla człowieka. Doskonali ludzie będą żyć w doskonałych warunkach. czego oko nie widziało i o czym ucho nie słyszało.

Czy obecnie kiedy mamy swoje mieszkania… to oprócz tego gdzieś jeździmy?

Czy zatem będziemy opuszczać ziemię jako miejsce naszego zamieszkania i podróżować w jakiś sposób na inne planety? Doskonali ludzie przez miliardy lat i kolejne miliardy lat tylko tu na ziemi i tylko na tej ziemi??? Przez te długie lata każdy człowiek będzie znał drugiego człowieka na wylot i do tego będzie znał każdy centymetr kwadratowy ziemi.

I na koniec: Pokolenie Manasesa. Pokolenie Manasessa zostało przez Boga podzielone na dwie części – jedna część zamieszkuje wschodnią część Jordanu (czyli klasy Starożytno i Młodociano Godnych) a druga zachodnią – czyli klasa POE.
Dlaczego Bóg to tak pokazał w tym typie? Zamiast po jednej stronie 3 pokolenia, a po drugiej 9.
Bóg podzielił pokolenia Manasesa na połowę. TRZY klasy należą do jednego pokolenia, pochodzą z jednego pokolenia a więc są bliską rodziną.

Ten obraz wyraźnie wskazuje na bliskie pokrewieństwo i bliskie relacje klas godnych, którzy będą w duchowej naturze z klasą POE, która będzie w doskonałej ludzkie naturze. Klasie POE będzie bliżej do SG i MG niż do pozostałych 9 pokoleń.
Obraz sam sobie coś zawiera i jest bardzo szczególny. Nie wiemy dokładnie co się za tym kryje ale wiemy, że ma to swoje znaczenie o którym dowiemy się w przyszłości.
Iz. 35:10 – I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość okryje ich głowy, dostąpią szczęścia i radości, a udręka i smutek przeminą.

5 sierpnia 1944 roku prawie tysiąc Japończyków podjęło wspólną próbę ucieczki z australijskiego obozu jenieckiego Cowra. Ucieczka udała się 378 jeńcom, w czasie próby ucieczki zginęło 231 Japończyków i czterech australijskich strażników, a 108 Japończyków i 4 Australijczyków zostało rannych. Z 378 uciekinierów 334 zostało schwytanych w ciągu następnych 9 dni, a 44 popełniło samobójstwo. Źródła podające ten fakt oceniają, że była to jedna z największych ucieczek w historii.

My w dzisiejszej lekcji zachcemy zastanowić się nad historią ucieczki absolutnie największej w historii prawdopodobnie całego wszechświata, przez wielu traktowanej jako legenda, przez wielu ignorowanej a nawet wyszydzanej, historii ucieczki około 2 milionów ludzi. W czasie tej ucieczki nie zginął nikt.

UCIECZKA Z EGIPTU

Pomijamy w naszych rozważaniach bardzo dobrze znane fakty, które doprowadziły do wydarzeń, które staną się tematem naszych wspólnych rozważań.

Należy podkreślić, że na początku te dramatyczne wydarzenia miały charakter nie ucieczki, a raczej wygnania.

Jeszcze tej nocy faraon wezwał Mojżesza i Aarona: Wstawajcie! — wykrzyknął. — Wychodźcie spośród mego ludu! Wychodźcie wy i synowie Izraela! Idźcie, służcie PANU, jak tego chcieliście. Zabierzcie też, jak chcieliście, wasze owce i bydło! Idźcie! Lecz pobłogosławcie też mnie. W tym czasie Egipcjanie przynaglali lud do wyjścia! Wychodźcie stąd — wołali — bo jeszcze wszyscy pomrzemy!

[Przekład Literacki, 2Moj. 12:31-33]

Podróż zaczęła się w Ramses … Nazajutrz, gdy minęła Pascha, Izraelici wyszli pewni siebie na oczach wszystkich Egipcjan.

Egipcjanie byli w tym czasie zajęci grzebaniem swych pierworodnych, których pozabijał PAN. …..

[Przekład Literacki, 4 Mój. 33:3,4]

Izrael wyruszył. Szli z Ramses do Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy pieszych mężczyzn, z wyłączeniem dzieci. Szło z nimi również mnóstwo mieszanej ludności, owce oraz bydło — dobytek bardzo wielki.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 12:37,38]

Szacunki i obliczenia pochodzące z różnych źródeł podają, że liczba osób, które opuściły Egipt wynosiła około 2 milionów. Aby uzmysłowić sobie z jak ogromną rzeszą ludzi mamy do czynienia możemy powiedzieć że ludność Łotwy wynosi około 1,9 miliona osób. Aby jeszcze bardziej ogarnąć swą wyobraźnią ten temat możemy wyobrazić sobie że była to ilość ludzi odpowiadająca mieszkańcom aglomeracji śląskiej.

… zastęp za zastępem, PAN wyprowadził synów Izraela z Egiptu.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 12:51]

… synowie Izraela wyszli z ziemi Egiptu w bojowym szyku.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, 2 Mój.  13:18]

„Jest .. powiedziane, że wyszli „uszykowani”, czyli w szyku bojowym … prawdopodobnie w kilku systematycznych szeregach. Wszyscy widocznie podlegali rozkazom dowódców poszczególnych pokoleń, czyli „starszych ludu”.”

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Na przeciętny ludzki rozum wydawało by się, że z Sukkot Bóg poprowadzi swój lud najkrótszą i najprostszą drogą do Kanaanu, tj wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Tam przebiegał szlak handlowy prowadzący z kopalń miedzi, złota i drogich kamieni. Jednak droga ta prowadziła przez ziemię Filistynów, którzy z pewnością nie zgodzili by się dobrowolnie na przejście tak dużej liczby ludzi. Trzeba by podjąć walkę.

Gdy faraon wypuścił lud, Bóg nie prowadził ludu drogą do ziemi filistyńskiej, choć ta była bliższa. To dlatego — jak powiedział Bóg — aby lud nie żałował, kiedy przyjdzie mu stanąć do bitwy, i nie zawrócił do Egiptu.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:17]

Skierował więc Bóg swój lud na drogę pustynną wiodącą ku Morzu Czerwonemu, …

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:17]

Po wyruszeniu z Sukkot, Izraelici rozłożyli się obozem w Etam, na skraju pustyni.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:20]

„Trzy drogi prowadziły z Egiptu w kierunku Palestyny….

Jedna z owych dróg wiodła przez kraj Filistynów, więc przejście tą drogą, dla tak wielkiej rzeszy Izraelitów byłoby zabronionym. Druga droga wiodła przez piaskową pustynię, byłaby więc w zupełności nieprzystępną, bo nie dostarczałaby koniecznych potrzeb życiowych – wody, pożywienia, itd. Trzecia droga była tą, którą Izraelici obrali; wiodła ona przez dziki górzysty teren Synaicki, gdzie mogli napotkać pastwiska.”

W.T. R-5277-1913 r.

PAN szedł przed nimi za dnia w słupie obłoku, aby prowadzić ich w drodze, a nocą szedł w słupie ognia, aby im świecić, tak by mogli iść dniem i nocą. Za dnia zatem wciąż był na czele ludu słup obłoku, w nocy natomiast słup ognia. [Przekład Literacki, 2 Mój. 13:21,22]

 Kiedy lud znalazł się w Etam, bardzo blisko granicy Egiptu wydawało się że wyjście z kraju ich wielowiekowej niewoli jest już bardzo blisko. Już niewiele brakowałoby tą granicę przekroczyć i pójść w kierunku Kanaan.

I wtedy Bóg wydaje bardzo dziwne i wydaje się nielogiczne polecenie Mojżeszowi:

Przekaż Izraelitom, aby zawrócili i rozłożyli się obozem koło Pi-Hachirot, między Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Obozujcie naprzeciw niego, nad brzegiem. [Przekład Literacki, 2 Mój. 14:2]

Bóg wyjaśnił Mojżeszowi, dlaczego kazał wpierw zajść ludowi aż do Etam a potem się wrócić i pójść do Pi-Hachirot. Podróż Izraela była pilnie monitorowana przez obserwatorów Faraona. Ten manewr jak gdyby pójścia za daleko, tuż obok granicy, a następnie niezrozumiałe cofnięcie się i wejście na nadbrzeżną plażę stanowiącą pułapkę bez wyjścia miało doprowadzić do przekonania, że Izrael jest zmęczony podróżą i zaczyna błądzić.

Faraon pomyśli o was: Pobłądzili w tej ziemi. Zamknęła się za nimi pustynia.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:3]

„Faraon zauważył, że Izraelici, chociaż otrzymali sposobność opuszczenia Egiptu, podróżowali wokoło, jakby niezdecydowani, którą drogą iść dalej. Doszedł więc do konkluzji, że zapewne są zmęczeni swą nowo uzyskaną wolnością i podróżą, zatem łatwo będzie zabrać ich z powrotem.”

W.T. R-5277-1913 r.

Kiedy królowi Egiptu doniesiono o ucieczce ludu, zarówno on sam, faraon, jak i jego dworzanie żałowali, że tak się stało: Co my najlepszego zrobiliśmy, uwalniając Izraelitów z niewoli?! I faraon kazał zaprząc swój rydwan. Wziął ze sobą ludzi. Stanął na czele sześciuset doborowych rydwanów i pozostałych wozów wojennych Egiptu, z dowódcami na każdym. PAN natomiast zatwardził serce faraona, króla Egiptu, tak że rozpoczął pościg za Izraelem. A gdy Izraelici wychodzili z Egiptu, byli dość pewni siebie. Egipcjanie ścigali ich zatem. Ruszyły za nimi wszystkie konne rydwany faraona, jego jeźdźcy i cała armia. Dogonili ich obozujących nad morzem, koło Pi-Hachirot naprzeciw Baal-Sefon.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:5-9]

W tym momencie sytuacja Izraela zmieniła się diametralnie. Oni z wygnanych zamienili się w ściganych a ich działania zmieniły się z wyjścia z Egiptu w ucieczkę.

A gdy faraon zbliżał się, Izraelici podnieśli wzrok i zobaczyli Egipcjan. Ciągnęli zatem za nimi! …

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:10]

Trudno określić czy Egipcjanie nadciągnęli od strony strażnicy Migdol, czy wtargnęli na plażę od strony kanionu górskiego, którym przyszli Izraelici. Logika nakazuje przyjąć, że wchodziła w grę ta druga opcja, bo ona powodowała, że uciekinierzy znaleźli się w matni bez wyjścia. Migdol udaremniał ucieczkę w jedną stronę, morze blokowało odmienny kierunek a ostatnią drogę ucieczki zablokowała armia rydwanów Faraona. Na ludzkie siły i sposób myślenia sytuacja była bez wyjścia. Totalny pat.

… Ludzie byli przerażeni! Zaczęli wołać do PANA. Zwrócili się też do Mojżesza: Czy dlatego, że w Egipcie nie było grobów, wyciągnąłeś nas tu, abyśmy zginęli na pustyni?! Co ty nam zrobiłeś, wyprowadzając nas z Egiptu?! Czy już w Egipcie nie powiedzieliśmy ci wyraźnie: Daj nam spokój! Będziemy służyli Egipcjanom. Wolimy to niż śmierć na pustyni.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:10-12]

„Izraelici, którzy przez lata ciężkiej niewoli przywykli obawiać się swych egipskich panów, usłyszeli o pogoni i zaczęli rozpaczliwie wołać do Mojżesza..

 Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Możemy próbować sobie wyobrazić stan przerażenia tych ludzi zamkniętych w matni. Strach jest jedną z najsilniejszych emocji nie tylko człowieka ale i innych żywych istot. Możemy być pełni uznania dla postawy Mojżesza jaką zajął on w obliczu tego bezmiaru paniki. Uprzedzony wcześniej przez Boga o mających nastąpić wydarzeniach, teraz miał okazję by wykazać wiarę w to co wcześniej ujawnił mu Bóg.

 Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Jahwe”. …

[Biblia Tysiąclecia II, 2 Mój. 14:4]

Mojżesz zatem nie był zaskoczony widokiem Egipcjan. Jego wyzwaniem było zapanować nad trwogą i przerażeniem milionowych rzesz.

Nie bójcie się! — odpowiedział Mojżesz. — Wytrwajcie! Zobaczycie ratunek PANA! On zapewni wam go jeszcze dziś! Tych Egipcjan, których dzisiaj widzicie, nie będziecie już więcej oglądali — na wieki! PAN będzie walczył za was! Wy — milczcie! PAN z kolei polecił Mojżeszowi: Przestań już wołać do Mnie. Każ synom Izraela ruszać! [Przekład Literacki, 2 Mój. 14:13-15]

W tym czasie anioł Boży, który szedł dotychczas przed obozem Izraela, przesunął się i zdążał za nimi. Również słup obłoku, który dotąd był na przedzie, zajął tyły i umiejscowił się między obozem Egipcjan a obozem Izraela. Obłok ten pogrążał obóz Egipcjan w ciemności, w obozie Izraela natomiast rozświetlał mrok. Dzięki temu obie grupy nie zbliżyły się do siebie przez całą noc.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:19,20]

„Mglisty słup albo mrok dostarczający światła Izraelitom w nocy, gdy zaś Egipcjanom był ciemnością, określony jest, jakoby był aniołem Pańskim, albo jakoby anioł był w nim. ….

Nie robi różnicy, czy Pismo Święte wyraża się o użytych siłach, jakoby były aniołami Bożymi, czy też w znaczeniu, że anioł Pański rozporządzał pewnymi siłami, które działały; skutek byłby ten sam w każdym wypadku. Boska potęga byłaby jednakowo zamanifestowana, czy działałaby wprost, przez elementy naturalne, czy też za pośrednictwem duchowej istoty, rozkazującej siłom naturalnym w imieniu i mocy Jehowy…”

W.T. R-5277-1913 r.

A Mojżesz wyciągnął rękę nad morze. Pan zaś sprowadził gwałtowny wiatr wschodni wiejący przez całą noc i cofnął morze, i zamienił w suchy ląd. Wody się rozstąpiły. A synowie izraelscy szli środkiem morza po suchym gruncie, wody zaś były im jakby murem po ich prawej i lewej stronie.

[Biblia Warszawska, 2 Mój.  14:21,22]

Cud nie koniecznie musi być pogwałceniem prawa naturalnego. Zadziwiające, niezwykłe wydarzenie wskazujące na wdanie się Boskiej mocy w sprawy ludzkie, byłoby cudem, choćby to nawet było według praw naturalnych. Bóg rzadko kiedy dokonuje cudów; tylko w wypadkach, gdzie zachodzi tego konieczność….

W międzyczasie zaczął wiać silny wiatr północny i stopniowo wody zaczęły ustępować w kierunku południowym, odkrywając brzegi piaskowego wału, po którym Izraelici przeszli na drugą stronę morza.

….W opisie tym nie ma nic takiego, co zachwiałoby naszą wiarę. Raport rządu Stanów Zjednoczonych podaje, że poziom wody jeziora Erie, w okolicy Toledo, różni się czasami do 15 stóp, z powodu zmiany wiatrów, i to bez żadnego specjalnego huraganu. Sprawą, która mogła osłabiać naszą wiarę w przeszłości, było orzeczenie, że wody stały jako mur po obu stronach Izraelitów, gdy oni przechodzili przez morze. Lecz słowo mur w obszernym znaczeniu przedstawia też barykadę; tak jak można by powiedzieć, że Stany Zjednoczone mają ochronny mur Atlantyku z jednej strony, a mur Pacyfiku z drugiej.

W.T. R-5277-1913 r.

„..owej nocy, silny ten wicher dął nad północną częścią Morza Czerwonego w taki sposób, że wody zostały zepchnięte ku południowej części morza na tyle, że obnażony został podmorski wał piaskowy znacznej szerokości, dostarczając przejścia dla wielkiej rzeszy ludu.”

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Zespół naukowców wyliczył jaka siła wiatru musiała powstać, by utworzyć na mieliźnie podwodnej przejście o szerokości mniej więcej 800m. Doszli oni do wniosku iż do tego celu wystarczająca była siła wiatru wiejącego z prędkością około 100 km/h. Obliczyli także, że czas potrzebny do przejścia takiej liczby ludzi, biorąc pod uwagę średnie rozmiary ludzkiego ciała, minimalną odległość między ludźmi w trakcie chodzenia, oraz średnią prędkość chodzenia wynosiłby około 6 godzin i 50 minut.

Egipcjanie puścili się za nimi. Weszli w środek morza — wszystkie konie faraona, jego rydwany i jeźdźcy. Wtem, między drugą a szóstą rano, PAN — w słupie ognia i obłoku — spojrzał w dół na oddziały Egipcjan i wywołał wśród nich zamieszanie. Sprawił, że rydwany potraciły koła, tak że ich załogi poruszały się z trudem, a z piersi Egipcjan wydarł się krzyk: Uciekajmy przed Izraelem! PAN walczy za nich z Egipcjanami! PAN tymczasem polecił Mojżeszowi: Unieś rękę nad morze! Niech fale pochłoną Egipcjan, ich rydwany i jeźdźców! Mojżesz uniósł rękę nad morze. Już świtało. Masy wód zaczęły zwalać się na dawne miejsce. Egipcjanie biegli na wprost fal! Tak wtrącił PAN Egipcjan w środek morza. Powracające wody okryły rydwany i jeźdźców wojska faraona. Weszli oni w środek morza za Izraelem — i nie ocalał nikt.

 [Przekład Literacki, 2 Mój.  14:23-28]

„Otoczeni mgłą Egipcjanie szli za nimi, prawdopodobnie nie zdając sobie sprawy z tego, że przechodzą lądem miejsce zwykle pokryte wodą.

W miarę ich posuwania się na wilgotnym piasku, Egipcjanie doświadczali coraz większych trudności. Koła ich wozów zaczęły lgnąć, konie zwalniać, później opierały się zupełnie, koła wozów łamały się itd., aż Egipcjanie zaczęli poważnie zastanawiać się nad tą sprawą i orzekli, w obrazowym języku ówczesnym, że Bóg spojrzał na nich złośliwym okiem ze słupa obłokowego. Prawdopodobnie okazały się pewne manifestacje, błyskawice itp. Postanowili więc powrócić i zaniechać dalszej pogoni.” W.T. R-5277-1913 r.

W tym to dniu PAN wybawił Izraela z mocy Egipcjan. Ludzie widzieli martwych żołnierzy faraona rozrzuconych na brzegu morza. Izrael widział, z jak potężną mocą PAN wystąpił przeciw Egipcjanom. Wzbudziło to w ludziach bojaźń wobec PANA — lud uwierzył w PANA oraz w Mojżesza, Jego sługę.

[Przekład Literacki, Wj 14:30-31]

(Polecamy ciekawy artykuł na temat ucieczki z Egiptu z punktu widzenia archeologii: Odkrycia na dnie Morza Czerwonego: miejsce przejścia odnalezione)

Możemy wyciągnąć cenne lekcje z tego opisu wyzwolenia uciekinierów izraelskich:

„Mojżesz .. wołał do Pana za ludem. Pańska odpowiedź na modlitwę Mojżesza jest nader znamienna, a duchowy Izrael może wziąć z tego lekcję dla siebie: „I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów izraelskich, aby ciągnęli” – 2 Mojż. 14:15. Jest czas modlitwy i jest także czas działania, aby tym sposobem współdziałać z Bogiem w Jego odpowiedzi na naszą modlitwę. Gdy w słusznym u Boga czasie modlitwy nasze są wysłuchane, możemy to zauważyć i wtedy naszą rzeczą jest okazać wiarę i postępować naprzód. Za dużo jest takich Izraelitów duchowych, którzy po usłyszeniu Pańskiego poselstwa, zamiast iść naprzód w posłuszeństwie, ustają i proszą Boga o jakieś specjalne poselstwo, którego nie mają inni. Tacy, będąc słabymi w wierze, znajdują się w niebezpieczeństwie stracenia nawet tego, co już otrzymali: „bez wiary nie można podobać się Bogu”, a posłuszeństwo jest tylko zademonstrowaniem wiary.

..Inna myśl, jaką wyciągnąć możemy z tego opisu, to nieograniczona potęga Boga, który obiecał, że tym, co są Jego i poddają się przewodnictwu Pana – onego pozafiguralnego Mojżesza – wszystkie rzeczy będą pomagać ku dobremu. Mamy nauczyć się, że nic nie jest za trudne lub zbyt cudowne dla naszego Boga. On może wszystkiego dokonać, a w proporcji do pomnażania się naszej wiary i radości, będziemy dochodzić do coraz zupełniejszego ugruntowania naszej wiary, a także do zupełnego zapewnienia zwycięstwa; albowiem „to jest zwycięstwo, które zwycięża świat, wiara nasza”.

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Jak Bóg zarządził sprawy Izraela zanim oni wiedzieli cokolwiek o swoich trudnościach i zanim zauważyli, że byli ze wszystkich stron otoczeni, podobnie Ten Sam Bóg przewidział wszystkie trudności nasze poczynił zarządzenia ku naszemu ulżeniu i wybawieniu, a jedynie czeka, abyśmy zrozumieli naszą sytuację i wołali do Niego z wiarą. ,,Pierwej niż zawołają, Ja się ozwę”. Jeszcze jedna myśl jest, że czasami dochodzimy do końca wszelkich ludzkich możliwości. Wtedy dopiero a nie prędzej, powinniśmy stosować do siebie słowa “Stójcie a patrzajcie na wybawienie Pańskie” – 2 Moj. 14:13.

W.T. R-5277-1913 r.

Konie, wozy, egipskie rydwany
Niech się w ziemię zapadają z trzaskiem.
Niech je morskie przykryją bałwany.
Słup obłoku niechaj płonie blaskiem.

Twoich wiernych Sam wybawiasz, Boże.
Niech Ci wdzięczny, pieśń zaśpiewam nową.
Na kamieniu wyryje Twe Słowo
A rydwany niech pochłonie morze.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

A serce ściska strach.
A gardło dusi trwoga.
Bezbronny w tych złych dniach
Czekam na Pana Boga.
Czekam, aż pęknie morze.
Czekam na Ciebie, Boże.

Nim wiatr rozpędzi bałwany,
Odsłoni rafę morze,
Zmęczony i stroskany
Czekam na Ciebie, Boże.
Niech moc Twa dopomoże.
Czekam na Ciebie, Boże.

Cudowny słup obłoku
Niech mnie zasłoni przed wrogiem.
Nie zrobię nawet kroku
Gdy jestem sam, lecz z Bogiem
Cało przejdę przez morze.
Ufam Ci, Boże.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Krzew gorejący, Arnold Friberg

Każdy z nas ma coś szczególnego w posiadaniu. Trzystu wojowników Gedeona miało tylko dzbany i rogi, na których trąbili. Dawid wybrał ze strumienia pięć kamieni. Maria miała perfumy i włosy, którymi wytarła nogi Mistrza. Pan Jezus miał prześcieradło i wodę, którą nalał do miski, by umyć uczniom nogi.

Mojżesz miał w ręku laskę, gdy Bóg zadał mu powyższe pytanie. Sekretem nie była jednak sama laska, ale to co z nią zrobił. W Księdze Wyjścia 4:20 czytamy: „Wziął Mojżesz swą żonę i synów, wsadził ich na osła i powracał do ziemi egipskiej. Wziął też Mojżesz ze sobą laskę Boga.” 

W chwili, gdy Bóg zapytał o laskę, nie należała już ona do Mojżesza, lecz do Boga. 

Mojżesz nie wierzył w swoje siły, gdy nakazano mu po 40 latach wygnania wrócić po swój lud do Egiptu. W pełni jednak zaufał Bogu, że to ON jest w stanie uwolnić Izraelitów. Gdy miał wątpliwości co do dalszej drogi (już po opuszczeniu Egiptu), Bóg zapytał go [Wyjścia 33:14]: „Jeśli ja osobiście pójdę [z tobą], czy to cię zadowoli?” Mojżesz odpowiedział na to: „Jeśli nie pójdziesz sam, to raczej zakaż nam stąd wyruszać”…

Komentarze do Księgi Wyjścia 4:2

„Jeśli ktokolwiek chciałby być wydajniej używany przez Pana w Jego błogosławionej służbie, niech przede wszystkim stara się coraz lepiej do niej przygotować. Niech naśladuje umiłowanego i uhonorowanego sługę, Mojżesza, w cichości, pokorze, energii i niestrudzonej gorliwości oraz ofiarniczej służbie dla Pana. Mądry szafarz zawsze będzie starał się rozwijać wrodzone zdolności i nie będzie oczekiwał od Pana cudu w swym rozwoju – nie będzie marnował cennego czasu na rozwijanie tego, czego z natury nie posiada. Starajmy się więc w pokorze, gorliwości, miłości do Pana i Jego sprawy oraz wierze w Jego moc być w takim stanie serca i umysłu, który uczyni nas gotowymi do użycia i użytecznymi na każdym polu Boskiej służby, na jakie Pan może zechcieć nas powołać.” (Codzienna niebiańska manna)

„W symbolach Pisma Świętego ręka przedstawia moc. Trzymanie czegoś w ręce zazwyczaj oznacza więc posiadanie w swojej mocy rzeczy należących do nowego serca, umysłu i woli oraz ludzkiej natury. W szczególności oznacza to posiadanie w naszej mocy wiedzy, łaski, charakteru, stanowiska, czasu, talentów, wpływu, środków, przyjaciół, krewnych, obywatelstwa, zdrowia, życia itp. Pan pragnie, abyśmy służyli w zakresie tego, czym jesteśmy i co posiadamy, a nie w zakresie tego, czym nie jesteśmy i czego nie posiadamy. Przez pytanie naszego tekstu prosi nas więc, byśmy zastanowili się, czym jesteśmy i co posiadamy. To pytanie nie ma na celu zdobycia przez Niego informacji, lecz ma nam coś zasugerować, nakłonić do zastanowienia się nad naszym szafarstwem, byśmy tym lepiej mogli wykorzystać je na chwałę Panu oraz dla rozwoju charakteru drugich i naszego własnego.” (Pomoce do nabożnych rozmyślań na każdy dzień w roku)

Wykład na temat „Cóż jest w ręce twojej?” (w języku angielskim)

By zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, porównajmy:

• opis biblijny z dwudziestego rozdziału Księgi Wyjścia
• 10 przykazań nauczanych przez katechizm katolicki

Jak widać w tym zestawieniu, Katechizm Kościoła Katolickiego „zgubił” drugie przykazanie, zakazujące uprawiania kultu obrazów, posągów i figur. By jednak formalnie zachować dziesięć przykazań, ostatnie biblijne przykazanie podzielono na dwie części.

Można zauważyć, że to dziesiąte przykazanie dekalogu katolickiego nie jest żadnym przykazaniem. Ono nie zakazuje niczego, a to dlatego, że brak w nim zakazu ?nie będziesz?. Brak też czasownika w trybie rozkazującym jak w 4 i 5 przykazaniu – ?pamiętaj?, ?czcij?. Dekalog katechizmowy zawiera więc faktycznie dziewięć, a nie dziesięć przykazań.

Dlaczego Bóg sprzeciwia się tworzeniu Swej podobizny?

Odpowiedź znajdujemy w uzasadnieniu drugiego przykazania: „bo jestem zazdrosny”. Bóg wszechmogący jest istotą duchową niepodobną do człowieka. Porównanie Stwórcy do Jego dzieła ? człowieka ? uwłacza Jego godności i chwale.

W Księdze Izajasza 40:18-27 Bóg oburza się:

Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego? Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki wykuwa … Pomagają sobie jeden drugiemu ? i mówią nawzajem do siebie: Śmiało! Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem ? tego, co kuje na kowadle; ocenia sprawnie: W porządku; i umacnia gwoźdźmi posąg, żeby się nie zachwiał. Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo niepróchniejące; stara się o biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić … Z kimże byście mogli Mnie porównać, tak, żeby Mi dorównał?

Ograniczenie Boga do wizerunku człowieka, ogranicza nasze wyobrażenie o Nim. Nieświadomie możemy zacząć Go odbierać tak, jak Grecy czcili Zeusa. Widząc człowieka nieodłącznie widzimy jego słabości, niedoskonałości i wady. Tworzenie podobizny Boga Wszechmocnego jest pierwszym krokiem do wprowadzenia panteonu świętych przejmujących część władzy Boga. Czynienie podobizn świętych tworzy specjalistów od różnych spraw (święty od strażaków, podróżnych, opiekunka rodziny itp.) oprócz oczywistego faktu, że w ten sposób uszczupla się wszechmoc Boga.

Obecnie liczą się symbole wiary: kapłan, krzyż, obraz, figura, relikwie. Kilka tysięcy lat temu prorok Jeremiasz (10:3-5) powiedział:

Bóstwa ludów są marnością … Nie bójcie się ich, bo nie mogą szkodzić, lecz nie mogą też uczynić niczego dobrego.