List do Rzymian 8:16 –

„Tenże duch poświadcza duchowi naszemu, iż jesteśmy dziećmi Bożymi.”

Jak można się upewnić, jak sprawdzić czy w naszym życiu stoimy po stronie Boga? 

Dziś na świecie nie ma prawie nic pewnego. Jak jednak upewnić się co do tej najważniejszej rzeczy: jak się przekonać czy jestem dzieckiem Bożym, czy Bóg jest dla mnie Ojcem i czy posiadam ducha świętego?

TP 2002 r., s. 61 – „Pytanie: Chociaż nie jesteśmy spłodzeni z ducha, często używamy takich słów jak ,,próbny” oraz „prospektywny” wyrażając różne pojęcia odnoszące się do nas, takie jak „próbne usprawiedliwienie „, Jezus jako nasz ” próbny Orędownik”, otrzymujemy ” próbne przypisanie zasługi Chrystusa „, a Bóg jest naszym prospektywnym Ojcem. Czy można wyrazić te pojęcia w jakiś inny mniej oschły i techniczny sposób?

Odpowiedź: Jako Epifaniczni Badacze Biblii posiadamy swoje własne słownictwo, w którym słowa i terminy takie jak powyższe są używane zarówno w mowie jak i w druku. W naszych badaniach Słowa Bożego, te terminy wyrażają pewne biblijne pojęcia umożliwiające nam lepsze zrozumienie Jego Słowa.
Chociaż używanie tych terminów w rozmowach z tymi, którzy są z nimi zaznajomieni jest właściwe, nie powinniśmy przesadzać. Dodatkowo, powinniśmy być ostrożni, kiedy rozmawiamy z nowo zainteresowanymi, którzy nie są zaznajomieni z terminami takimi jak:
(1) typiczne usprawiedliwienie stosuje się do narodu Żydowskiego podczas Wieku Żydowskiego;
(2) próbne (poczytane) usprawiedliwienie stosuje się także do pewnych klas wierzących w różnych wiekach. To właśnie dzięki takiemu uporządkowaniu Bóg może sprawiedliwie mieć społeczność ze wszystkimi, którzy przybliżają się do niego poprzez wiarę w Chrystusa, nawet zanim zasługa krwi Chrystusa zostanie im rzeczywiście przypisana lub za nich zastosowana.
(3) usprawiedliwienie ożywione stosuje się do spłodzonych z ducha podczas Wieku Ewangelii, dla których nastąpiło zastosowanie, rzeczywiste przypisanie zasługi Jezusa;
(4) rzeczywiste (lub zastosowane) usprawiedliwienie dla klasy Restytucyjnej, ukończone przy końcu Tysiąclecia (E 15, 261-262).
Problem z angielskim słowem „Próbny” polega na tym, iż jest ono powszechnie definiowane jako „niepewny, wahający się” . Jeśli używając tego słowa zaczynamy myśleć o nim w tym świetle, możemy równie dobrze patrzeć na różne aspekty naszego chrześcijańskiego życia w sposób niepewny lub bojaźliwy. Ścisła definicja słownikowa podkreśla takie aspekty jak „tymczasowy” lub „doświadczalny”, ale my używamy tego słowa w bardziej pozytywnym sensie. Z pewnością nie chcemy stwarzać wrażenia, iż nasze poświęcenie jest w jakikolwiek sposób tylko częściowo szczere, bez przekonania.
Krótko mówiąc, czasami jest rzeczą stosowną mówić o: „byciu usprawiedliwionym z wiary, Jezusie jako naszym orędowniku, przyjęciu przypisania zasługi Chrystusa oraz Bogu jako naszym Ojcu”, tym sposobem pomijając słowa takie jak próbny, prospektywny oraz inne. Duch zdrowego zmysłu pomoże nam zachować właściwe wyobrażenie w umyśle, a jednocześnie pozwoli nam nie być nazbyt restrykcyjnymi w języku jakiego używamy.”

***

Oto niektóre świadectwa posiadania Ducha Świętego (w znaczeniu usposobienia Bożego w nas): 

(1) stopniowe pojmowanie coraz głębszych spraw Bożych;
(2) aspiracje, tęsknoty do Królestwa;
(3) sposobności służby;
(4) wzrastanie w podobieństwie charakteru do Chrystusa
(5) prześladowania dla sprawiedliwości;
(6) karania za winy;
(7) próby charakteru w pokusach do zła

_______________
Więcej opisane jest w książce Paula S.L. Johnsona pt. „Chrystus – Duch – Przymierza”.

Temat dotyczy jednego z najbardziej znanych fragmentów Biblii. Te słowa Pana Jezusa znają zarówno głęboko wierzący, jak i ci, którzy rzadko ją czytają lub tylko kiedyś usłyszeli te słowa. Chodzi o tzw. nakaz misyjny zapisany w Ewangelii wg Mateusza 28:19-20: 

„Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia tego wieku.”

Zastanowimy się, co znaczy „chrzcić w imię Ojca, i Syna i ducha świętego”. Dla wielu chrześcijan jest to dowód na istnienie Trójcy, ale czy słusznie?

Błędy w tłumaczeniu i ich konsekwencje

W polskich przekładach występują dwa istotne błędy:

1. „Czyńcie uczniami wszystkie narody” – w oryginale greckim jest „czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” (tak jak podaliśmy powyżeJ), co oznacza, że Ewangelia ma dotrzeć do ludzi różnych narodów, a nie nawrócić całe narody siłą.

2. „Chrzcząc je” – powinno być „chrzcząc ich”, czyli tych uczniów, a nie narody.

Te drobne różnice zmieniają sens misji chrześcijańskiej. Chrystus nie nakazuje nawracać wszystkich za wszelką cenę, lecz głosić tym, którzy są gotowi słuchać.

Znaczenie słowa „imię” w Biblii

Słowo „imię” w Biblii ma kilka znaczeń:

1. Nazwa własna (np. Jezus, Bóg).

2. Natura (np. w Liście do Hebrajczyków 1:4 – Jezus otrzymał „znamienitsze imię” niż aniołowie, czyli boską naturę).

3. Cześć (Izajasz 42:8 – Bóg nie odda swej chwały innym, nie odda im przysługującej sobie czci).

4. Reputacja (Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż bogactwo”).

5. Autorytet/urząd (np. Mojżesz działał w imieniu Boga).

6. Dzieło/sprawa (Dzieje Apostolskie 21:13 – Paweł gotów umrzeć „dla imienia Pana”, dla Jego sprawy).

7. Charakter/usposobienie (Psalm 34:4 – „wysławiajcie imię Pana”, czyli Jego charakter).

W naszym fragmencie – w tym ostatnim poleceniu Pana Jezusa – „imię” oznacza charakter – chrzest ma prowadzić do upodobnienia się do Boga, Jezusa i ducha świętego.

Prawdziwy chrzest a chrzest symboliczny

Chrzest wodny to tylko symbol. Prawdziwy chrzest to:

• Śmierć dla grzesznej natury (starego Adama).

• Powstanie do nowego życia w Chrystusie.

Przykłady z Pisma Świętego:

• Łukasz 12:50 – Jezus mówi: „Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” – chodzi o Jego ofiarę na krzyżu, dokończenie Jego ofiarowania się.

• Rzymian 6:3-8 – Chrzest to zanurzenie w śmierć Chrystusa (umieranie dla samego siebie i swoich spraw), by powstać do nowego życia (dla Boga i Bożej sprawy).

• Kolosan 2:12 – Pogrzebani w chrzcie, by powstać z martwych przez wiarę.

Duch Święty jako przykład do naśladowania

Gdy Jezus mówi o chrzcie w imię ducha świętego, nie chodzi o trzecią osobę Trójcy (bo taka trójca nie istnieje, o czym wielokrotnie na tej stronie mówiliśmy), ale o ducha świętości obecnego w Braciach i Siostrach w wierze.

• Dzieje Apostolskie 20:28 – Starszych ustanowił duch święty, czyli Bracia i Siostry kierujący się Bożymi zasadami (por. Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania).

• 1 Koryntian 4:16, 11:1 – Paweł zachęca: „Bądźcie naśladowcami moimi, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa”.

Wniosek: Chrzest w imię Ducha Świętego oznacza naśladowanie tych, którzy już rozwinęli w sobie boski charakter w różnych jego elementach.

Podsumowanie

Chrzest w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego to:

1. Upodobnienie się do Boga – Jego sprawiedliwości i miłości.

2. Naśladowanie Chrystusa – Jego poświęcenia i posłuszeństwa.

3. Czerpanie z ducha świętości obecnego w dojrzałych wierzących.

Nie chodzi o magiczną formułę, ale o przemianę serca i życia.

Rozpocznij swoje zmartwychwstanie już teraz – umieraj dla grzechu, a powstawaj do świętości!

PS: Temat omawiamy szerzej w wykładzie pt. „Ostatnie zalecenie Jezusa”. Dodajemy tam kilka ważnych faktów na temat słów „Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego”:

„Wszystkie wczesne greckie manuskrypty, które zawierają ten werset, podają „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, między innymi: Didache (I wiek), Justyn Męczennik (pierwsza połowa II wieku), Ireneusz (II wiek), Klemens Aleksandryjski (II wiek), Tertulian (II/III wiek), Hipolit (II/III wiek), Orygenes (III wiek), Cyprian (III wiek) i Ariusz (przełom III/IV wieku). Nie ma żadnego z wersją „w imię moje”.

Jedyny argument za „w imię moje” pochodzi od Euzebiusza, który wspominając ten werset, oddaje jego końcówkę w formie „w imię moje”. Jednak po pierwsze, skracanie wersetów i ich parafraza jest bardzo często obecne w twórczości pierwszych chrześcijan. Po drugie, nieprawdą jest, że Euzebiusz ZAWSZE cytuje ów tekst w „skróconej” formie. Czasami przytacza go też w formie: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, a więc musiał ją znać. Zamykanie oczu na ten fakt i przytaczanie Euzebiusza na dowód niepoprawności formy pełnej jest świadomym wypaczaniem natchnionych słów Biblii, typowym dla wolących żyć w kłamstwie, które im się podoba, i zamkniętych na prawdę, która z jakiegoś powodu im nie odpowiada. Nie przystoi dzieciom Bożym, które szukają prawdy w Jego Słowie i przyjmują ją taką, jaką ona tam jest podana.”

„A ponieważ wzmoże się nieprawość, miłość wielu oziębnie.

Lecz kto wytrwa aż do końca ten będzie zbawiony” UBG

Dzisiaj wielu, mówi wiele o potrzebie miłości. Czy słusznie? Tak. Jednak w wielu przypadkach są to tylko puste frazesy, hasła reklamowe, a osoby które je wypowiadają często mają błędne patrzenie na miłość (np. miłość między narodami, miłość polityków, piosenkarzy względem swoich fanów, wyborców; miłość ekumeniczna, miłość w LGBT i wielu innych). Zostawmy jednak tą sferę a więc – tzw. świat.

Wykład wygłoszony przez Dawida Wardzińskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance: 

Do kogo zwracał się nasz Pan w słowach naszego wersetu? – do swoich uczniów, którzy pytali go na Górze Oliwnej o znaki jego obecności (parusja) i końca tego świata (w.3). Zwracał się do tych którzy Go miłowali, natomiast w perspektywie Wieku Ewangelii mówił do i o poświęconych i że w pewnym szczególnym czasie miłość wielu z tych poświęconych oziębnie.

Do jakiego czasu odnosił się nasz Pan w tych słowach, kiedy miały się one wypełnić? – do czasów końca Wieku Ewangelii i jego zwieńczenia czyli żniwa tego wieku. Jak najbardziej możemy tą przestrogę, ostrzeżenie Pana odnosić także i do dzisiejszego czasu ponieważ w dalszym ciągu żyjemy w tym czasie końca obecnego porządku rzeczy.

Jakie szczególne wydarzenie, znak ma miejsce którego skutkiem jest oziębnięcie miłości wielu? – WZMOŻENIE SIĘ NIEPRAWOŚCI – BEZPRAWIA

Bezprawie to nic innego jak niesprawiedliwość – brak prawa lub brak jego respektowania.

Niesprawiedliwość całego świata, a zwłaszcza tak zwanego chrześcijaństwa jest dzisiaj widoczna na szeroką skalę. Nigdy niesprawiedliwość nie była tak widoczna jak w okresie epifanii w jakiej żyjemy. Objawiane są instytucje, ludzie, ich zamysły i samolubne cele. To co kiedyś działo się za kulisami i poza kamerami, dzisiaj jest mówione i czynione bez żadnego skrępowania w TV, Internecie, na scenie…. W zależności gdzie przebywa jednostka poświęcona: pośród świata oddalona od jakiejkolwiek społeczności czy wśród społeczności religijnej na takich będą oddziaływać różne formy niesprawiedliwości. Na jednych będzie oddziaływać bardziej niesprawiedliwość płynąca ze świata a na innych niesprawiedliwość dostrzegana wśród ogólnie mówiąc tzw. chrześcijan.

Pamiętamy o kim w naszym tekście mówił nasz Pan! Jest oczywiste że nic bardziej nie osłabia aktywności, relacji, związków braterskich jak dostrzeganie niesprawiedliwości względem nas samych lub względem innych pośród własnej społeczności braterskiej, rodzinnej, przyjacielskiej. Przykład.

– jeżeli ktoś jest „napiętnowany” z powodu swojej wiary, przekonań a my nie reagujemy

– jeżeli kogoś obmawiamy lub uczestniczymy w obmowie kogoś, lub plotkujemy o kimś

– jeżeli nie potrafimy podać pomocnej dłoni potrzebującemu

– jeżeli nie reagujemy na łamanie prawa Bożego

– jeżeli nie przestrzegamy złotej reguły, zasady dot. załatwiania wszelkich nieporozumień, nie przestrzegamy zasad moralnych wynikających z Biblii, nie przestrzegamy zasad wprost pochodzących z Biblii próbując twierdzić że np. czasy się zmieniły

to wówczas praktykujemy nieprawość względem Pana Boga i względem innych osób. Takie osoby nie stosują prawa do którego zobowiązały się z chwilą swojego poświęcenia. Nieprawość to także błędne nauki, doktryny i wynikające z tego błędne, niebiblijne praktyki w postępowaniu. W dodatku do tego wszystkiego nasz Pan powiedział, że ta niesprawiedliwość w naszych czasach się pomnoży. Spróbujmy porównać tylko czasy z przed kilkudziesięciu lat do tych dzisiejszych. Czy pomnożyła się nieprawość?

Niesprawiedliwość tego świata jest dobrze wiadoma dziecku Bożemu, który powinien stać obok tego, nie ekscytować się kolejnymi niesprawiedliwościami objawianymi czy to wśród polityków, kleru, indywidualnych ludzi. Wie, że to będzie zniszczone i wie że nie może przykładać serca do tych ziemskich rzeczy. 1Jana 2:15, Jak.4:4, Mat.6:24.

O jakiej miłości mówił nasz Pan? – W greckim języku w naszym tekście słowo miłość zostało przetłumaczone ze słowa agape – najwyższa forma miłości – miłość bezinteresowna: dobra wola okazywana z powodu umiłowania dobrych zasad.

Równie ważna jest miłość obowiązkowa o której mowa w Mar.12:30,31, miłość względem Pana Boga (pobożność) i bliźniego (miłość braterska), która została przetłumaczona z czasownika greckiego agapao . Przyjmijmy zatem do naszych rozważań że mówmy o tych dwóch rodzajach miłości. Ponieważ one w całości wyczerpują temat miłości. Począwszy od zasad sprawiedliwości po dobrą wolę okazywaną z powodu zamiłowania do tych zasad.

Czym jest zatem ta oziębła miłość o której mówił nasz Pan? Skąd ona się bierze?

Jak to możliwe że miłość wśród tych co miłują Pana Boga i Prawdę staje się oziębła?

Odpowiada nam na to Obj.2:4, gdzie pojawia się napomnienie dla kościoła w Efezie: „Ale mam nieco przeciw tobie, że porzuciłeś (opuściłeś) twoją pierwszą miłość”.

O kim mowa w tym wersecie?:

• O tych których stopniowo gorliwość i miłość do Prawdy i Pana maleje z czasem ich poświęconego życia, w taki sposób oni opuszczają swoją pierwszą miłość, swoje zobowiązania wynikające z poświęcenia. Powodem tego jest między innymi światowość, która ich wciąga i pochłania („porzuciłeś (opuściłeś)…”). Z czasem Pan dla takich staje się coraz bardziej oddalony i nieznany, przestają widzieć Pana oczami swojego wyrozumienia. To Ci którzy stali się letni Obj.3:16 (ani zimny, ani gorący – w sprawach duchowych). To Ci którzy trzymają się Pisma Św. pozornie, może i na pokaz a rzeczywistość pokazują, że zaniedbują go. To są Ci, którzy z czasem stają się nominalnymi chrześcijanami. Zapominają o słowach z 1Kor.10:31. Starają się folgować swojemu ciału, przyjemnościom tego życia, a dla Pana Boga mają coraz mniej czasu i siły. Swoje uczucia przykładają do rzeczy ziemskich a nie duchowych. Przychodzą na zebrania, ale jest to forma a nie szczera miłość do Pana, Prawdy i Braci. Bardziej przykładają wagę do formalizmu religijnego niż do Prawdy. Tacy z czasem czynia sobie obrazy ryte lub podobizny które są zakazne dziecku Bożemu. Co to znaczy? Stawiają przed sobą rzeczy którym się poświęcają bardziej i w większej mierze niż Panu Bogu. Tacy stali się letnimi. Nie są wstanie (nie chcą) być gorącymi i żarliwymi jak na początku swojego poświęcenia Jer.20:9, i boją się też lub też nie mogą ze względów rodzinnych i wizerunkowych powiedzieć że nie podoba się im już poświęcenie. 2Kor.11:13. Klasa Wielkiej Kompanii zdołała się oczyścić ze swoich grzechów i zwrócić się ponownie do Pana.

Natomiast w tych którzy się nie odwrócili od swojej samowoli i świadomie sprzeciwiali się Panu Żyd.10:29 przestawał działać Duch Święty. Stopniowo umierali duchowo. Ostatecznie szli na wtórą śmierć. Dzisiaj dzieci Boże także mogą umierać duchowo!

• To są Ci, którzy na początku swojej drogi poświęcenia oceniają Prawdę Bożą jako bardzo drogą i miłą, czynią poświęcenie ze szczerego serca, lecz gdy powstają przeciwności i prześladowania, zwłaszcza od bliskich, zniechęcają się, dochodzą do wniosku, że cena jaką przychodzi im płacić za bycie dzieckiem Bożym jest zbyt duża. Zaczynają tacy wycofywać się, odłączać się od Pana, Prawdy a następnie od społeczności. Tacy nie rozumieją że Pan dozwala na takie próby aby wypróbować chrześcijan, aby sprawdzić ich wierność, gorliwość i miłość do Niego. Jak mówi nasz podstawowy werset Mat.24:13 „Kto wytrwa do końca” – Próba wytrwałości jest jedną z najtrudniejszych prób.

Wielu, większość jest tzw. zdeklarowanych chrześcijan, i tak samo wielu jest nominalnych tylko z nazwy i zewnętrznej deklaracji, a może przynależności religijnej, ale serce ich daleko jest od Pana Mat.15:8. Tych prawdziwych – miłujących Pana i Prawdę na całej ziemi jest niewielu.

Podsumujmy. Ta pierwsza miłość to gorliwość i chęć do służby, do nauki, do poświęcania siebie i wszystkiego od początku swojej drogi poświęcenia. Porzucenie (opuszczenie) tej „pierwszej miłości” lub też wg. Romaniuka: „Mam ci jednak do zarzucenia to, że nie miłujesz Mnie już tak jak dawniej” wskazuje na to iż ta miłość pierwotna w takich osobach oziębła. Stała się oziębłą miłością.

„Oziębienie naszej miłości do Boga będzie jednoznaczne z utratą chęci do przypodobywania się Mu, co także będzie się wiązało z ochłodzeniem naszej miłości dla Jego służby w krzewieniu Ewangelii” R4253 – brak pracy nad sobą nad podobieństwem Chrystusowym w nas.

„Jeżeli jednak „wewnętrzny człowiek” zaczyna umierać, jeżeli nieprawość obfituje, to miłość Chrystusowa, która zmusza nas (2 Kor. 5:14), „oziębnie” (Mat. 24:12; Obj. 2:4); a pod ciężarem złośliwości, pychy, samowywyższenia, samolubstwa, pozbawionego miłości nieporozumienia itd. „zachwieją się mężowie duży”, poniżymy się do czynienia rzeczy, które sprowadzą wstyd i potępienie, a których nie myślelibyśmy czynić pod właściwą podporą miłości (1 Kor. 13).” TP.1965’5

Zatem widzimy po tych rozważaniach że oziębła miłość jest zjawiskiem zdecydowanie negatywnym, przed którym przestrzegał nasz Zbawiciel.

Obiecałem na wstępie, że rozważymy temat z praktycznej strony naszego życia. Zobaczmy zatem teraz na praktyczne przykłady pokazujące skutek oziębienia się pierwszej miłości, lub też co może prowadzić do takiego oziębienia się miłości:

1. Moja relacja z Panem Bogiem (miłość do Pana Boga)

Jaka jest relacja moja z Panem Bogiem? Czy szczerze rozmawiam z Panem Bogiem o wszystkich moich smutkach, radościach, zapytuję Go o Jego wolę w moim życiu? Czy zawsze oczekuję na Pana Ps.27:14 czy sam podejmuję wszystkie decyzje? Czy zgadzam się z Jego wolą? Czy mam pretensje do Pana Boga o jakąkolwiek rzecz? Bez właściwej relacji z Panem Bogiem nie będzie właściwej miłości do Niego i odwrotnie. Ta kwestia wydaje się najważniejsza w poświęconym życiu tzn. zupełne oddanie się Panu Bogu. Nie praktykowanie tego jest niczym innym jak oziębieniem miłości takiej osoby. Nasze myśli zawsze powinny być sprawiedliwe aby być w społeczności z Panem Bogiem.

2. Moje relacje z współbraćmi (miłość do bliźniego) – stosowanie zasad biblijnych w codziennym życiu.

Jak podchodzę do relacji z innymi? Na czym jest ona oparta? O czym rozmawiamy kiedy się spotykamy? Czy budujemy nasze relacje na fundamencie Prawdy, Miłości, zaufania, szczerości? Jeżeli tak to skąd tyle poróżnień, niewyjaśnionych spraw, skąd zrywane związki braterskie, rodzinne, przyjacielskie?

Jaka jest moja reakcja na to kiedy słyszę jak ktoś obmawia mojego współbrata?

Jak załatwiam wszelkie nieporozumienia z bliskimi Braćmi i Siostrami, w rodzinie, Zborze? Mat.18:15-17. Większość problemów w relacjach międzyludzkich wynika z niezrozumienia, z niedopowiedzenia, z powodu interpretacji czyichś myśli, uczuć w ogóle ich nie znając. Zdecydowana większość problemów mogłaby być rozwiązana gdyby obie strony „konfliktu” chciały ze sobą rozmawiać i załatwiać sprawy w duchu miłości i dopomożenia sobie nawzajem. Takie sytuacje są przede wszystkim żeby nam pomóc w rozwijaniu naszego charakteru. Nie odwracajmy się nigdy tylko wyjaśniajmy wszystkie sprawy na tyle na ile jest to możliwe w dzisiejszym świecie. Brak właściwych podstaw w relacjach międzyludzkich a także mówienie o tych zasadach, ale nie praktykowanie ich będzie prowadziło do oziębienia miłości.

3. Duch Święty – usposobienie Boże w nas, zalety jego charakteru w nas. 1Jana 4:12, 13,20 – Manna 7marca

Usposobienie Boże i zalety Jego charakteru powinny uwidaczniać się w naszych relacjach braterskich, rodzinnych, zborowych! Jak byśmy się czuli gdyby Pan Bóg obrażał się na nas w wyniku każdego naszego przewinienia w przypadku każdej złej myśli, niewłaściwie wypowiedzianego słowa, nie w taki sposób jak by chciał, nie w takim tonie. Z pewnością każdy powie że tego by nie chciał. Pan dał nam naszego Pana, przez którego przebacza wiernym swoim dzieciom ich przewinienia/grzechy. Czy za każdym razem przebaczamy/zapominamy te drobne przewinienia naszych bliskim, współbraciom? Czy posiadamy w takich sytuacjach ducha świętego aby właściwie załatwić każdą sprawę? Czy może pamiętamy dobrze każde złe słowo, każdy czyn, każde spojrzenie wymierzone względem nas. Czy może obrażamy się na kogoś, przestajemy z nim rozmawiać, traktujemy się jak obcy sobie ludzie? Czy poza sprawiedliwością stosujemy jeszcze inne łaski i zalety? (np. miłosierdzie, nieskwapliwość) Czy wymiana poglądów np. na facebooku z użyciem często wulgarnych słów, używaniem słów obraźliwych, dyskredytujących rozmówcę wynika z usposobienia Bożego – Ducha Św.? Osoba posiadająca usposobienie Boże będzie emanować nim względem innych.

4. Praca nad własnym charakterem. Czy jestem gorącym, letnim czy zimnym w swoim poświęceniu w pracy nad swoim charakterem? Takiej analizy każdy badający siebie i aktywny chrześcijanin musi dokonywać aby wiedzieć czy czyni postęp na drodze do zbawienia. Każdy powinien siebie rozsądzać. Z każdym rokiem powinien być widoczny choćby najmniejszy postęp ponieważ będzie on wskazywał na moją aktywność w poświęceniu i jego pozytywnych skutkach. W razie zlokalizowania problemu trzeba od razu zacząć działać w celu zmiany tego co wymaga zmiany. Nie możemy czekać do Tysiąclecia na dokonywanie w sobie zmian ponieważ wówczas będzie już za późno. Dlatego ocena samego siebie – nie kogoś innego – da obraz czy jestem gorący, letni czy zimny a to wskaże czy moja miłość oziębła czy też stała/staje się jeszcze mocniejsza.

5. Praktyczne a nie teoretyczne chrześcijaństwo.

Wiedza Prawdy jest potrzebna do budowania naszej wiary i Ducha Prawdy. Jednak sama wiedza bez praktykowania jej w życiu nie da pożądanego efektu. Spowoduje że w tym czasie końca nasza miłość zacznie słabnąc ponieważ nie będziemy umieli wprowadzać jej w czyn. Mówiąc o miłości powinniśmy pamiętać o jej praktycznej stronie. Słowa o miłości nie powinny być jak to czyni wielu ze świata tylko hasłami ale powinny przejawiać się w każdym czynie, słowie i myśli.

6. Samolubstwo, pycha, własne ambicje, samo wywyższanie, pragnienie bycia przed innymi, posiadanie nadmiernej miłości do samego siebie zdecydowanie nie pomagają w zachowaniu tej miłości. Powodują one utratę, osłabnięcie miłości do Pana Boga i Braci i wprowadzenie w to miejsce własnych grzesznych pragnień i dążeń.

„Z drugiej strony widzimy jak przeciwnik stara się dzielić lud Boży poczynając niekiedy od błahostek, niekiedy od kwestii zarządzeń itd., ale sam Pan przestrzegł nas, że gdy „się rozmnoży nieprawość, oziębnie miłość wielu” ­ Mat. 24:12 i że „w ostateczne dni [w których żyjemy] nastaną czasy trudne” ­ 2Tym. 3:1. Więc Pan posyła swym wiernym myśl, że szata Jego Sprawiedliwości przykrywa tak naszego brata jak i nas samych”. TP.1992’26

Jesteśmy w czasie gdy Pan nas próbuje, doświadcza. Nie poddawajmy się, nie zniechęcajmy się, nie wycofujmy się nigdy, ale wytrwajmy do końca w prawdziwej miłości Bożej na Jego zasadach To jak powiedzieliśmy jest trudne ale konieczne abyśmy mogli zwyciężyć. Pomagajmy sobie nawzajem na wszelkie możliwe sposoby. Przeciwnik zrobi wszystko żeby nas poróżnić, skłócić często z powodu błahostek. Czasami nie musi się zbytnio wysilać. Dajmy mu odpór silni będąc w wierze i miłości! Niech Prawda emanuje z nas w tym czasie ucisku bez względu na to czego przyjdzie nam doświadczać. Będzie to możliwe tylko jeśli Prawda będzie w naszym sercu a to jest możliwe tylko wtedy gdy będziemy ją miłować – Ez.40:4. Skoro żyjemy przy końcu tego wieku jak powiedzieliśmy na wstępie to pamiętajmy że koniec tego porządku rzeczy jest naprawdę bliski. Obyśmy nigdy nie usłyszeli od naszego Pana: ostrzegałem Cię a mimo tego okazałeś się letnim, twoja miłość oziębła, zapomniałeś o pierwszej miłości do mnie. Nigdy nie dopuśćmy do tego ponieważ to jest zależne wyłącznie od nas indywidualnie.

Literatura:

• R5856:2
• R1995:4
• R4253:3
• T.P.1965’5
• T.P.1999’26

Zapis tekstowy wykładu:

Dzień dobry, dobre popołudnie lub dobry wieczór, zależnie od tego, gdzie kto jest.

Wybrałem jako swój temat: Określanie woli Boga.

Gedeon i runo

Jako werset główny będę używał Ewangelii wg św. Jana 5:30. Sądzę, że rozpoznajemy te słowa naszego Pana, który powiedział: „Nie szukam woli mojej, ale woli Ojca, który mnie posłał”.

Możemy powiedzieć, że tak naprawdę nasz Niebiański Ojciec posiada dwie wole. Po pierwsze – posiada doskonałą wolę, ale posiada także wolę „z dozwolenia”, wolę kontrolującą.

Pozwólcie, że podam kilka przykładów:

Po pierwsze, Bóg jest sprawiedliwą, świętą istotą i nienawidzi zła i nie chce nigdzie widzieć zła. Bóg nigdy nie naruszy wolnej woli swoich inteligentnych stworzeń. Jednym z przykładów mogłoby być to, że Bóg wolałby, żeby szatan nie zgrzeszył i nie upadł. Nie naruszył jednak wolnej woli szatana i pozwolił na to, by szatan zgrzeszył i upadł. Bóg jednak posiadał tutaj kontrolującą władzę i nie pozwolił na to, by grzech i upadek szatana ingerował w Jego plan. Plan Boga rozwija się tak gładko, jak gdyby szatan w ogóle nie zgrzeszył.

Bóg wolałby, żeby nasz praojciec Adam nie zgrzeszył i nie upadł. Nie ingerował jednak w wolną wolę Adama i pozwolił Adamowi upaść.

Trzecim przykładem będzie to, że Bóg wolałby, żeby całe Maluczkie Stadko, całe 144 000 członków zostało znalezione spośród Żydów. Bóg jednak przewidział to, że chociaż wielu Żydów stało się członkami Kościoła to była to liczba niewystarczająca i Bóg musiał udać się do pogan, aby ją uzupełnić.

Nie wiemy, jak Bóg wypełniłby swój plan, gdyby szatan nie upadł, gdyby Adama nie upadł i gdyby Maluczkie Stadko zostało całkowicie wybrane z Żydów; ale Bóg będąc wszechmocnym, zrealizowałby swoją wolę także w takich okolicznościach.

Zastanówmy się teraz nad wieloma decyzjami, jakie musimy podejmować w życiu każdego dnia.

Niektóre z tych decyzji są bezpośrednio związane z naszych duchowym życiem. Inne dotyczą bardziej kwestii życia doczesnego.

Niektóre z tych decyzji będą wielkimi decyzjami. Inne z nich będą względnie małymi decyzjami.

Lecz jako poświęcony lud Boży pragniemy być w harmonii z wolą Bożą dla naszego życia. A kiedy stoimy w obliczu decyzji, kiedy musimy je podejmować, z tego powodu musimy określić, jaka jest Jego wola dla nas.

Co więc robimy?

Udajemy się do Pana w modlitwie. Prosimy Go o kierownictwo i zapewniamy Go, że jesteśmy chętni przyjąć cokolwiek, co wskaże nam jako swoją wolę dla nas. Nawet, jeżeli nie będzie to naszym naturalnym wyborem, naszą naturalną preferencją.

Po modlitwie, powinniśmy udać się do Słowa Bożego i szukać wszelkich wersetów Pisma Świętego dotyczących bezpośrednio tej kwestii lub przykładów biblijnych. Przykładów z życia naszego Pana, apostołów, proroków i innych, które miałyby zastosowanie do naszego przypadku.

Jeśli Słowo Boże nie podaje nam odpowiedzi, powinniśmy zwrócić się ku duchowi Pana w znaczeniu zasad Słowa Pana. A zwłaszcza do zasad mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości.

Jeśli oddaliśmy nasze życie Panu w pełnym poświęceniu, On udzielił nam pewnej miary swojego ducha. 2 do Tymoteusza 1:7.

Jeśli żadna z powyższych metod: Słowo Boże, modlitwa i duch Pana, nie poda nam odpowiedzi, wtedy będziemy wyglądać ku Pańskim opatrznościom. Czy nasze okoliczności wydają się prowadzić w jednym kierunku lub innym? Jeśli Słowo Boże, duch lub opatrzności pokazują Boską wolę w naszym przypadku, to udajmy się niezwłocznie do Niego w modlitwie, dziękując Mu za objawienie nam Jego woli. A następnie przystąpmy do jej wykonania, bowiem czytamy w 1 do Tesaloniczan 5:18, „Za wszystko dziękujcie, taka bowiem jest wola Boga w Chrystusie Jezusie odnośnie was”.

Jeśli żadna z powyższych metod nie wskazujemy nam jaka jest wola Boża, może oznacza to jedną z dwóch rzecz:

1) nie obserwujemy wystarczająco starannie

2) odmawiamy przyjęcia odpowiedzi objawionej przez Niego

Jeżeli uważamy, że ta pierwsza z tych dwóch możliwości ma miejsce, udajmy się z powrotem do Pana w modlitwie. Poprośmy Go, by pomógł nam być bardziej czujnym i następnie ponownie przebadajmy Jego Słowo, ducha i opatrzności.

Jeśli ta druga możliwość ma miejsce i odmawiamy przyjęcia Jego objawionej woli, zabiegajmy o Jego pomoc i postanówmy odłożyć na bok nasze własne preferencje i zamiast nich przyjąć Jego wolę.

Inną możliwością jest to, że On jeszcze nie pokazał nam swojej woli i potrzeba więcej czasu. Jeżeli tak się rzeczy mają, to poprośmy Pana, by udzielił nam łaski, jakiej potrzebujemy w tych okolicznościach po to, byśmy mogli czekać, aż będzie gotów objawić nam swoją wolę.

Oczywiście są takie przypadki, kiedy czekali z podjęciem decyzji nie jest możliwe, jak ma to np. miejsce w pewnych nagłych przypadkach. Możliwe jest także, że Bóg nie ma swojej preferencji w danej kwestii i pozwala nam, byśmy postanowili sami za siebie.

Skąd jednak możemy wiedzieć, że On nie ma żadnej preferencji w danej sprawie? Czy tego także, by nam nie objawił? Mogliśmy, że tak powiem, rozłożyć runo.

Wielu z nas jest zaznajomionych z historią Gedeona i jego zabiegów o uzyskanie zapewnienia od Pana, że da zwycięstwo Izraelitom nad Midianitami w boju. On poddawał Pana próbie, wyjaśniając, że rozłoży runo wełniane na ziemi i kiedy nastanie ranek, spodziewał się zobaczyć pewne rezultaty. Kiedy Pan udzielił mu pożądanych rezultatów, Gedeon powtórzył podobną prośbę następnego dnia, ale tym razem poprosił o odwrotne rezultaty. Pan odpowiedział na drugą prośbę i Gedeon miał absolutne zapewnienie o zwycięstwie dla Izraelitów. Nie będziemy czytać tych wersetów, ale ta historia zapisana jest w Księdze Sędziów 6:37-40.

Nie sugeruję, abyśmy poddawali Pana próbie w ten sposób, a nasze okoliczności są prawdopodobnie bardzo odmienne od okoliczności życia Gedeona. Lecz zasada jest podobna. Moglibyśmy udać się do Pana i powiedzieć mniej więcej coś takiego: „Panie, Ty wiesz, co ja bym wolał, jeśli jest to w zgodzie z Twoją wolą, niech moje sprawy gładko się potoczą, ale jeśli podejmuję złą decyzję, połóż przeszkody na mojej drodze i nie pozwól mi popełnić wielkiego błędu”. Prawdopodobnie nie ma jakiejś konkretnej formuły, która pasowałaby do każdego przypadku, a ostatecznie poznanie woli Pana dla nas w jakiejkolwiek sprawie, jaką Mu przedstawiamy, musi zależeć od bliskości naszej relacji z Nim oraz mocy ducha świętego w naszym życiu, jak czytamy u Mateusza 9:29 – „Według wiary twojej niech ci się stanie!”.

Innymi słowy, im silniejsza nasza wiara, tym bardziej będziemy w stanie dostrzegać Jego wolę dla nas. Jeśli jednak nasza wiara jest słaba, to trudniej będzie nam dostrzec wolę Bożą dla naszego życia.

Kiedy poświęciliśmy nasze życie Bogu, przyjęliśmy Jego wolę jako wolę własną. Jednak, jako że jesteśmy upadłymi ludzkimi istotami, zawsze istnieje niebezpieczeństwo złego zrozumienia Jego woli i przyjęcia woli i planów naszego upadłego i niedoskonałego umysłu lub jednego z naszych bliźnich, zamiast woli Pana.

Pan wzbudza ludzkie narzędzia, by pouczać swój lud, ale szatan także używa ludzkiego umysłu i ludzkich pomocników, by wprowadzać w błąd i zwodzić.

Bóg pozwala na to, by nauczyć nas tego, że to On jest naszym wielkim mistrzem i nauczycielem. On podaje swoje Słowo jako test, dzięki któremu Jego lud ma rozróżniać między fałszywymi a prawdziwymi nauczyciela, mówiąc w Izaj. 8:20 – „Jeśli nie będą mówić według tego Słowa, to dlatego, że nie ma w nich światła”.

Pismo Święte uczy nas, że najważniejsza praca, jest pracą w nas samych: poskramianie, podbijanie i rządzenie samym sobą. Nasza służba wobec domowników wiary i nasze czynienie dobra dla wszystkich ludzi są drugorzędne dla tej pracy w nas samych.

Apostoł oświadcza: choćbyśmy głosimy ewangelię elokwentnie innym i choćbyśmy oddali wszystkiego nasze dobra, by nakarmić głodnych lub zostali męczennikami dla dobrej sprawy, bez miłości, ducha Ojca i Chrystusa rozwiniętego w nas jako rządząca zasada życia, bylibyśmy niczym z Boskiego punktu widzenia (1 do Koryntian 13:1-3).

Z drugiej strony, jeśli nasza własna wola jest martwa, a wola Pana została w pełni przyjęta jako nasza wola: w myślach, słowach i czynach, to nawet, gdyby odmówiono nam wszelkich sposobności służby na rzecz innych, możemy być spokojni, że jeśli zachowamy tę postawę, zostaniemy policzeni jako zwycięzcy. Z pewnością jednak Bóg udzieli nam sposobności, by nasze światło mogło świecić na Jego chwałę i dla błogosławienia rodzaj ludzkiego.

Jeśli szukamy sposobności służby i żadnych nie znajdujemy, to być może szukamy wykonania jakiejś służby według naszej własnej preferencji lub Pan widzi w nas trochę pychy, która najpierw musi zostać stłamszona. Jego Słowo stwierdza: „czyń swoją mocą to, co twoja ręka znajduje do zrobienia”. Być może On widzi, że najpierw potrzebujemy lekcji pokory. Tak jak czytamy: „ukórzcie się przeto pod potężną ręką Bożą”. Innymi słowy, by wykonywać jakąkolwiek służbę, jaką Jego opatrzność nam umożliwiła, aby On mógł wywyższyć was czasu słusznego (1 Piotra 5:6).

Drodzy Braterstwo, przyszłość prawdopodobnie przyniesie swoje własne, niespodziewane doświadczenia. Niektóre będą przyjemne, a inne nieprzyjemne. Niektórzy z ludu Pana mogą zostać nawet wezwani do tego, by znosić przeróżne i niezwykłe, ogniste próby. Tak z pewnością było z naszym Panem Jezusem.

Apostoł Piotr ostrzegał nas przed takimi próbami, swoimi pocieszającymi słowami zapisanymi w 1 Piotra 4:12 – „Umiłowani, nie uważajcie tego za rzecz dziwną, tych ognistych prób, które są, aby was wypróbować, jak gdyby jakaś dziwna rzecz się wam przydarzała”.

Niektóre z tych doświadczeń mogą obejmować prześladowania, a wraz z nimi pojawią się też pokusy. Przeciwnik będzie oddziaływał na nasze upadłe ciało i usiłował doprowadzić nas do zgorzknienia. Będzie pobudzał nas do nieprawego gniewu, złośliwości, nienawiści, zazdrości i sporów (swarów). Jeśli w tym mu się nie powiedzie, to odwoła się do naszych dobrych cech: takich, jak nasze poczucie sprawiedliwości lub miłości do rodziny i przyjaciół. Kiedy będzie się to działo, pamiętajmy, że prześladowania są próbą jaką przechodzimy, sprawdzającą naszą wierność Panu i Jego Słowu.

Przywołajmy takie wersety Pisma Świętego, jak Mateusza 5:44, „miłujcie swoich nieprzyjaciół, błogosławcie tych, którzy was przeklinają, czyńcie dobrze tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was”.

Ponadto, zapytajmy samych siebie: czy odczuwamy pokusę do tego, by narzekać lub czuć się rozczarowani naszym losem w życiu? Jeśli tak, to jest to kolejny znak pokazujący, że nasza wola nie jest tak martwa, jak mieliśmy nadzieję. Jeśli nasza wola jest pogrzebana w woli Pana, to nie możemy spotkać się z żadnym rozczarowaniem. Bowiem w każdej sprawie życia rozpoznamy Boskie zrządzenie, nadzór i pieczę.

Jest to czas, by pamiętać takie wersety Pisma Świętego, jak Rzymian 8:28 – „I wiemy, że wszystkie rzeczy współdziałają dla dobra tych, którzy miłują Boga, tych, którzy są powołani według Jego postanowienia”.

Jest to dobra wiadomość, bo tak jak opór fizyczny czyni fizycznie ciała mocniejszymi, tak jak ma to miejsce z tymi, którzy podnoszą ciężary, ta sama zasada stosuje się do naszego duchowego życia.

Pierwsza bitwa jest najcięższa, a każde kolejne zwycięstwo robi się łatwiejsze, bo z każdym zwycięstwem nowa wola (wola Pana w nas) robi się silniejsza. Każde zwycięstwo przynosi swoje błogosławieństwa: coraz więcej pokoju, radości i pełnego zapewnienia wiary.

Tylko z tego punktu widzenia będzie możliwe przyjęcie z odwagą i rezygnacją wszelkich prób wiary, nadziei, miłości lub cierpliwości, jakim Pan może uznać za stosowne nas poddać.

Rozważmy krótko wersety w 5 rozdziale Ewangelii Jana poprzedzające nasz tekst.

Jezus dokonywał właśnie uzdrowień w dzień sabatu. Wielu Żydów prześladowało go, a nawet starało się go zabić, twierdząc, iż niniejsze uzdrowienia w dzień sabatu, naruszają Zakon. Jest to zapisane w wersetach od 1 do 16.

Kiedy Jezus odpowiedział: „Mój Ojciec pracuje dotąd, i ja pracuję”, Żydzi jeszcze bardziej się oburzeni, bowiem fałszywie oskarżali go o to, że rości sobie być równym Bogu. Jest to pokazane w wersetach 17-18. Jednakże zapewniło to Panu wspaniałą sposobność ogłoszenia wielkich prawd.

On wyjaśnił, że dzieła, których dokonuje, nie są jego własnym wymysłem, ale Jego Ojciec o nich nauczał i je zlecił. Jezus nigdy nie rościł sobie prawa do tego, by być autorem Boskiego prawa, ale zawsze oddawał chwałę Bogu, a nie sobie.

Jezus powiedział potem, że nauczy się i dokona jeszcze większych dzieł w przyszłości. Znajdujemy to w wersetach 19-23. On zaznaczył, że te większe dzieła będą dokonywane względem dwóch klas: Kościoła i świata. A sposobność uzyskania życia wiecznego zostanie udzielona każdej jednostce z obydwu klas. Jego uzyskanie będzie uzależnione od wiary i posłuszeństwa (wersety 24-29).

Przy okazji, Jezus zrobił tutaj aluzję do faktu, że cuda jakich dokonuje są przedsmakiem większych dzieł przyszłości. Większych przyszłych dzieł, które On wraz z Kościołem wykona względem świata. W szczególności wielkiego dzieła Restytucji – ziemskiej fazy Jego nadchodzącego Królestwa (znajdujemy to w Dziejach Apostolskich 3:19-21).

Dochodzimy obecnie do naszego tekstu, ostatniej części wersetu 30. „Nie szukam swojej własnej woli, ale woli Ojca, który mnie posłał”. Jezus objawia tutaj jedność, jaka istnieje pomiędzy Ojcem i nim samym. Nie jedność osoby, ale jedność serca, umysłu i celu. Jest to ta sama jedność, jaką nasz Pan przy innej okazji zachęcał swoich naśladowców, by zabiegali o nią. Jest to podane w Ewangelii wg Jana 17:11.

Jezus nigdy nie twierdził, że jest Ojcem ani że jest równy Ojcu. Największym roszczeniem, jakie kiedykolwiek wysunął, było to, że jest zaszczyconym przedstawicielem i posłańcem Ojca. Żydów 4:15 pokazuje, że Jezus był poddany próbie co do pełnego podporządkowania się woli Ojca, tak samo jak poddawana próbie jest także pełna wierność jego naśladowców. Jest to szczególnie pokazane w trzech pokusach, którym musiał stawić czoła na pustyni (zapisane jest to w Ewangelii wg Mateusza 4:1-11).

Klucz do jego sukcesu leży w jego odmowie wzięcia pod uwagę czegokolwiek przeciwnego planowi Boga. Obyśmy wszyscy spoglądali ku Jezusowi, jako najlepszemu przykładowi dla nas zapierania się samego siebie i zapierania się świata i zawsze szukania woli Ojca i jej wypełniania.

Po drugie, spoglądajmy ku innym wiernym przykładom: w Biblii, w historii a nawet pośród tych, których znaliśmy w naszym własnym życiu. Połączmy nasze serca, nasze modlitwy a przede wszystkim nasze nowe wole, nasze nowe ludzkie wole, i postanówmy stać się tak w pełni uświęconymi, tak w pełni odłączonymi do Pańskiego użytku, jak tylko jesteśmy w stanie. Tak jak czytamy w 1 do Tesaloniczan 4:3 – „Taka jest bowiem wola Boża, wasze uświęcenie”.

Braterstwo, udajmy się do tego wersetu. 1 do Tesaloniczan 4:3. Chcę tutaj dodać, jaka jest różnica między poświęceniem a uświęceniem. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że poświęcenie i uświęcenie to prawie identyczne rzeczy. Zazwyczaj myślimy o poświęceniu jako pierwszym kroku, jakiego dokonujemy przy naszym poświęcaniu się i wchodzeniu na drogę chodzenia z Bogiem. Często czytamy ten sławny tekst z Rzymian 12:1 – „przeto błagam was drodzy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście stawiali ciała swoje ofiarą żywą, świętą, miłą dla Boga, czym jest wasza rozsądna służba”. Często jednak nie rozważamy Listu do Rzymian 12:2, który mówi o uświęceniu. „A nie upodobniajcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”. Werset ten pokazuje, że potrzebujemy przemienić się poprzez odnowienie nie naszych duchowych umysłów, ale naszych ludzkich umysłów. Werset ten mówi o wiernym wykonywaniu naszych ślubów poświęcenia aż do śmierci.

Kiedyś jak się poświęciłem Bogu to wydawało mi się, że ta trudna część jest już za mną. W rzeczywistości jednak, pod wieloma względami, była to ta łatwa część. Jednakże, aby nikt nie był zniechęcony do poświęcenia, jest to największa pojedyncza decyzja, jaką ktokolwiek może podjąć w życiu, bowiem przynosi stukrotne błogosławieństwo dla tych, którzy dokonują tego kroku.

Drodzy Braterstwo, połączmy nasze serca, modlitwy, a przede wszystkim naszą nową wolę, po to, byśmy postanowili stać się tak w pełni uświęconymi, jak tylko jesteśmy w stanie. A następnie, polegajmy na wspomagającej łasce Pana. Bowiem on zawsze udzieli nam wystarczającej łaski w czasie potrzeby w naszym życiu. Ogólnie mówiąc, proporcjonalnie do stopnia, w jakim zachowujemy naszą własną wolę stłumioną i pozwalamy, by Boża wola w pełni rządziła w naszym życiu, w takim samym stopniu Bóg będzie w stanie używać nas bezpiecznie, abyśmy przynosili chwałę Jemu samemu, cześć naszemu Zbawcy i pomagali rozwijać Jego plan i być błogosławieństwem dla innych. Do takiego samego stopnia otrzymamy błogosławieństwo w odpowiedzi.

Zostało powiedziane, że największą rzeczą w życiu jest pozostawać w łasce Pana. Niechaj nasze modlitwy do Pana każdego poranka będą: „Niech słowa moich ust i rozmyślania mego serca będą przyjemne w Twoich oczach, Panie! Moja siło i mój odkupicielu!” (Psalm 19:15). A każdego wieczoru analizujmy miniony dzień. Oceniajmy nasze postępowanie pod kątem tego, czy wykonywaliśmy wolę Pana czy też odzywała się nasza własna wola? A potem dołóżmy modlitwę o wybaczenie naszych niedociągnięć oraz wdzięczność za siłę i łaskę, które przyniosły nam nasze zwycięstwa. Niech Pan doda swego błogosławieństwa do niniejszych słów. Amen!

Źródła:
E 15 – Chrystus-Duch-Przymierza , Paul S. L. Johnson
P 5 – Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem, Charles T. Russell
Jeden Bóg i jeden Pan, Arkadiusz Wiśniewski ( uwzględniająca w/w pozycje)

Słowa i ich znaczenia:

Hebr. ruach – tchnienie, powietrze, wiatr, oddech

Hebr.  ruach ha kadesz – Duch Święty

Hebr. bat kol – głos Boży

Hebr. ruach JHWH – Duch JHWH

Gr. noun Kyriou -umysł Pański

Gr. pneuma – podmuch, powiew, wiatr, powietrze; dech, tchnienie; oddychanie, oddech; tchnienie życia, życie; istota duchowa; usposobienie; duch:

Zwolennicy osobowości Ducha Świętego przyjmują, że :  osobowość  (osoba) to istota myśląca i inteligentna, posiadająca rozum i refleksję, która jest świadoma tego, że jest osobą, a następnie wyprowadzają wniosek, że aby dowieść osobowości Ducha Świętego należy wykazać, że posiada on swój własny umysł, uczucia i wolę. Odniesiemy się do tego w dalszych rozważaniach.

Przyjęte w tym wykładzie znaczenia Ducha Świętego:

• Moc i wpływ Boga działające inteligentnie oraz osobowo
• Usposobienie Boga w Nim samym rozumiane jako całość lub w jego składnikach
• Umyśle – w jego zdolnościach i treści (myślach)
• Uczuciach
• Woli – pragnieniach oraz mocy charakteru, a także przejawach jej działania
• Usposobienie Boga we wszystkich istotach duchowych ( całościowo lub w jego składnikach) jako wrodzony lub nabyty charakter przejawiający się w (obejmuje):
• Umyśle – w jego zdolnościach i treści (myślach)
• Uczuciach – moralnych i religijnych
• Woli – pragnieniach oraz mocy charakteru, a także przejawach jej działania.
• Usposobienie Boga w wierzących ( nowy umysł, uczucia i wola), rozumiane całościowo bądź w jego poszczególnych składnikach.

Interpretując wersety PŚ będziemy używać tych znaczeń.

Okoliczności powstawania ksiąg NT ( żydowska perspektywa )

W dyskusji o Duchu Świętym zwolennicy jego osobowości powołują się na wersety z NT, których brzmienie zdaje się potwierdzać ich punkt widzenia. Np.

Dz.Ap. 13: 2 … rzekł im Duch Święty: Odłączcie mi Barabasza i Saula do tej sprawy, do którejm ich powołał.

Dz.Ap. 10: 19-20 …rzekł mu Duch: oto cię trzej mężowie szukają. Przetoż wstawszy, zstąp, a idź z nimi, nie wątpiąc; bomci ja je posłał.

Jak można wyjaśnić tę sprawę? Otóż:

Sposób wyrażania się, który znajdujemy w pismach apostołów i uczniów, sugeruje, że pierwsi chrześcijanie mieli dokładnie takie samo spojrzenie na  naturę Ducha, jak środowisko, w którym się wychowali i żyli.

Żydzi używali trzech określeń o podobnym znaczeniu: szechina, głos Boży ( bat kol ) i Duch Święty (ruach ha kadesz), dla Żydów był boską mocą, natchnieniem, wpływem, umysłem i usposobieniem Boga, oraz Jego środkiem działania w świecie. Bóg daleko!!!

Przykłady literatury rabinicznej:

Kiedy człowiek wpada w tarapaty, cóż rzecze szechina? Mówi ona: 'Głowa Mi zaciążyła, ręce Mi opadły’. Jeśli Święty Jedyny (niech będzie błogosławiony!) tak cierpi, gdy rozlewana jest krew grzesznika, o ileż bardziej cierpi, gdy przelewają krew sprawiedliwego! (Chag. 15b)

Zwróćmy uwagę, szechina „mówi” pomimo tego, że nie jest osobą, używając przy tym zaimka „mi”. Jest to niemal identyczna konstrukcja z zacytowanymi tekstami z DzAp 10,19-20 oraz 13,2.

Dz 10:19‑20„RZEKŁ MU DUCH: Oto szukają cię trzej mężowie; wstań przeto, zejdź i udaj się z nimi bez wahania, BO JA ICH POSŁAŁEM”.

Dla Żydów więc, taka konstrukcja nie była niczym niezwykłym i ilustrowała sposób przebywania i rozmowy Boga z człowiekiem. Nie dowodziła odrębności osobowej szechiny od Boga Ojca

Opowiadano na przykład, że po zburzeniu Świątyni cesarz Wespazjan wysłał trzy statki młodych Żydów i Żydówek do domów nierządu w Rzymie, jednakże podczas podróży wszyscy oni rzucili się w odmęty, woleli bowiem utopić się niźli przyjąć tak haniebny los. Opowieść kończy się stwierdzeniem, że na ten okrutny widok  Duch Święty zapłakał i rzekł: Nad nimi płaczę (Lm 1,16), (Lament. R. 1,45)

Istnieje mnóstwo innych przykładów z nie biblijnej literatury żydowskiej.

Analizując tę literaturę, możemy dość łatwo zauważyć, że Duch Święty:

• Wypowiada się w pierwszej osobie,
• Jest czasem utożsamiany z Bogiem JHWH,
• Jest czasem odróżniany o JHWH jako Jego manifestacja, sposób działania,
• Ogłasza,
• Woła,
• Płacze,
• Mówi,
• Odpowiada,
• Dyktuje natchnione księgi,
• Uzdalnia,
• Oświeca (proroków i innych ludzi).

Co ciekawe:

Podobnie wygląda lista z argumentami przytaczanymi przez zwolenników Trójcy  na dowód boskości Ducha Świętego i jego odrębnej osobowości w trójjedynym Bogu. Pomimo podobieństw i porównywalnej terminologii nikt z Żydów nie wierzył w wieloosobowego Boga, w którego skład  wchodziłby Duch Święty. Przemawiający i personifikowany Duch  był pojęciem , które nie było obce myśli żydowskiej.

Świadectwa Biblii

Personifikowanie (uosobienie, nadanie cech osoby ludzkiej lub boskiej)  pojęć nieosobowych występuje nie tylko w literaturze rabinicznej, swoje korzenie ma w samej Biblii. Oto kilka fragmentów dotyczących Ducha, które są właśnie takimi personifikacjami lub też nadają Duchowi cechy boskie:

2 Sam. 23:2

Duch Pana przemawia przeze mnie, A słowo jego jest na języku moim.(BW)

Nehem. 9:20
Nadto ducha twojego dobrego dałeś im, aby ich uczył, i manny twojej nie odjąłeś od ust ich, i wodę dałeś im w pragnieniu ich.(BG) , (Duch dany, jak manna czy woda)

Job. 33:4
Duch Boży stworzył mnie, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mnie.(BW)

Ps. 106:33
Bo rozgoryczyli ducha jego, I wypowiedział nierozważne słowa ustami swymi.(BW)

Ps. 139:7
Dokąd ujdę przed duchem twoim? I dokąd przed obliczem twoim ucieknę?(BW), ( duch ściga)

Ps. 143:10
Naucz mnie czynić wolę swoją, bo Ty jesteś Bogiem moim. Niech dobry duch twój prowadzi mnie po równej ziemi!(BW)

Izaj. 48:16
16. Zbliżcie się do mnie i słuchajcie tego! Od samego początku nie mówiłem w skrytości, odkąd się to dzieje, Ja tam jestem! A teraz Wszechmogący, mój Pan, posłał mnie i jego Duch.(BW)

Iz 63:10
10. Lecz oni się zbuntowali i zasmucili Jego Świętego Ducha. Więc zmienił się dla nich w nieprzyjaciela; On zaczął z nimi walczyć.(BT)

Ez 11:5
Wówczas mną owładnął Duch Pański i rzekł do mnie: Mów: Tak mówi Pan: W ten sposób powiedzieliście, domu Izraela, a Ja znam sprawy waszej duszy.(BT)

Ez 37:9,14
I powiedział On do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i mów do ducha: Tak powiada Pan Bóg: Z czterech wiatrów przybądź, duchu, i powiej po tych pobitych, aby ożyli… Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam – wyrocznia Pana Boga.(BT)

Mi 2:7

Czyż miałby być przeklęty dom Jakuba? Czyż skory do gniewu jest Duch Pański, czy takie Jego postępowanie? Czyż słowa Jego nie są życzliwe dla ludu swego izraelskiego?(BT)

Dodatkowo w apokryficznej Księdze Judyty znajdujemy następujące wyrażenie:

Jdt 16:14
Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty rzekłeś i stało się. Tyś posłał Twego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twemu głosowi.(BT) ) ( duch jest głosem Pana)

Pisarze ST, podobnie jak ich rabiniczni odpowiednicy, nie widzieli w tych fragmentach ani boskości, ani osobowości Ducha Świętego

Tautologia

Słowo tautologia pochodzi z języka greckiego i znaczy „ta sama mowa” (tautos – ten sam, logos – mowa), np. miły i uprzejmy. ( Jakie masło? Maślane). Masło zawsze jest maślane.

Zarzut tautologii czynią zwolennicy osobowości ducha Świętego w odniesieni do wielu wersetów Biblii. Uważają, że to zjawisko pojawia się, gdy odrzucimy osobowość tegoż Ducha. My uważamy, że taki problem pojawia się wtedy, gdy przyjmiemy, że to słowo oznacza jedynie moc. Włączenie znaczenia usposobienia usuwa go.

Z taką sytuacją możemy się spotkać poza Biblią. Cytat zaczerpnięty z manuskryptów qumrańskich:

(…) aby wszystkie jego dzieła poznały siłę jego mocy i obfitość jego miłosierdzia dla wszystkich jego upodobanych synów.

(…) przez twą silną prawicę, doprowadzić wszystkich siłą twej mocy.

Może istnieć więc siła mocy Bożej, jak wynika to z przytoczonych tekstów i wbrew pozorom nie są to wyrażenia bezsensowne. Wskazują one jedynie na to, że Bóg posiada moc, która w działaniu okazuje swą siłę oraz potęgę i skutek działania tejże siły możemy obserwować w naszym życiu. Dodatkowo, w piśmiennictwie Hebrajczyków występują stosunkowo często tak zwane paralelizmy stychów, których cechą charakterystyczną jest powtó­rzenie tej samej myśli przy użyciu innych słów.

Przykład:

Ps 38:2 (BW)2. Panie! Nie karz mnie w gniewie swoim, nie karć mnie w zapalczywości swojej.

Wyrażenia nie karz mnie w gniewie swoim oraz nie karć mnie w za­palczywości swojej mają jednakowe znaczenie, ale dla podkreślenia myśli zostały użyte w tym przypadku dwa wyrażenia synonimiczne. Paralelizmami członów można wytłumaczyć przynajmniej niektóre fragmenty przytaczane przez trynitarian jako zarzut tautologii wynikający z definiowania Ducha Świętego jako mocy.

Inny przykład:

Dz 1:8 (BW) 8. Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.

Werset ten można sparafrazować następująco: Do waszego serca zostanie wlany mój Duch – moje usposobienie. Jest to usposobienie, w którym jest moja moc i które da wam odwagę i siłę do zwiastowania ewan­gelii. Choć wcześniej rozproszyliście się, byliście słabi i bojaźliwi, to jednak w mocy mojego świętego usposobienia (Ducha), które wam dam, staniecie się odważni i bez bojaźni będziecie głosić ewangelię, nawet gdy przyjdzie wam oddać za to życie. Późniejsze wydarzenia potwierdziły tę obietnicę. Krótko po wylaniu Ducha apostoł Piotr, który nieco wcześniej zaparł się Jezusa, głosił śmiało o Tym, dzięki któremu możemy zostać zbawieni.

Kolejny werset, który skomentuję, brzmi następująco:

Rz 15:13 (BW)13. A Bóg nadziei niechaj was napełni wszelką radością i po­kojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję przez moc Ducha Świętego.

Duch Święty ponownie występuje tu w znaczeniu świętego usposobienia Bożego, danego członkom Kościoła. Dzięki temu usposobieniu, dzięki jego (usposobieniu) mocy pochodzącej od Boga, nadzieja bycia z Panem może nam towarzyszyć każdego dnia i być pociechą i radością w świecie naszego pielgrzymowania.

1Tes 1:5 (BW)5. Gdyż ewangelia zwiastowana wam przez nas doszła was nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania; wszak wiecie, jak wystąpiliśmy między wami przez wzgląd na was.

Tesaloniczanie przyjęli ewangelię nie tylko dzięki głoszonemu Słowu, ale także dzięki mocy przejawiającej się w owym głoszonym słowie lub też w cudach i znakach oraz dzięki boskiemu usposobieniu obecnemu w głoszą­cym Pawle, Sylwanie i Tymoteuszu. Innymi słowy, postawa osób zwiastują­cych ewangelię – ich usposobienie, święty Duch obecny w nich – potwier­dzały prawdziwość ewangelii.

Dz 10:38 (BW) 38. O Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim.

Myślę, że najlepszym komentarzem będzie w tym miejscu cytowany już fragment z Izajasza:

Iz 11:2 (BW)2. I spocznie na nim Duch Pana; Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana.

Pan Jezus otrzymał boskie usposobienie, którego elementy wyróżnił pro­rok Izajasz. Jeśli „Duch mądrości” oznaczał usposobienie, w którym przeja­wiała się mądrość, to analogicznie „Duch mocy” wskazuje na usposobienie,

Cokolwiek usłyszy

J 16:13 (BW)

Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi.

Cała sprawa stanie się jednak mniej skomplikowana, jeśli pamiętać będziemy o tym, o czym wspominano wcześniej – Duchem Świętym, w tym przypadku określanym jako Duch Prawdy, może być usposobienie dane nam od Boga, zdolne do przyjmowania, rozumienia, rozsądzania oraz ogłaszania tejże Prawdy. W tym konkretnym przypadku chodziłoby o jeden aspekt tego usposobienia – nowy umysł, czyli duchowe zdolności intelektualne, które otrzymujemy w momencie przyjęcia naszej ofiary przez Boga. Pamiętajmy o tym, że wyrażenie „Duch JHWH” רוּחַ יהוה) ruach JHWH), występujące w hebrajskim tekście Iz 40:13, zostało w Septuagincie przetłumaczone jako νοῦν κυρίου (noun Kyriou), czyli „umysł Pański”. Na ten werset powołuje się apostoł Paweł w Liście do Koryntian, przytaczając go w pierwszej części właśnie z Septuaginty:

1Kor 2:16 (UBG)

Kto bowiem poznał umysł Pana [noun Kyriou]? Kto go będzie pouczał? Ale my mamy umysł Chrystusa.

Hebrajski termin ruach JHWH został w Septuagincie przetłumaczony jako noun Kyriou i w taki sam sposób zacytowany w Nowym Testamencie przez Pawła. Ewidentnie widać więc, że zarówno dla tłumaczy Septuaginty, jak i dla Pawła Duch Pana to między innymi Jego umysł, a dokładniej w tym przypadku – Jego treść, czyli myśli i zamysł dotyczący swej własnej osoby oraz planu zbawienia człowieka, ześrodkowanego w Chrystusie. Nasz nowy człowiek otrzymuje od Boga ów umysł – duchowe zdolności intelektualne będące częścią nowego usposobienia. Są one nam dane w celu poznawania, rozsądzania i ogłaszania prawdy o Bogu, dokładnie tak jak opisuje to Paweł:

1Kor 2:10‑16 (BW)

10. Albowiem nam objawił to Bóg przez Ducha; gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże.
11. Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży.
12. A myśmy otrzymali nie ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, czym nas Bóg łaskawie obdarzył.
13. Głosimy to nie w uczonych słowach ludzkiej mądrości, lecz w słowach, których naucza Duch, przykładając do duchowych rzeczy duchową miarę.
14. Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać.
15. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, sam zaś nie podlega niczyjemu osądowi.
16. Bo któż poznał myśl Pana? Któż może go pouczać? Ale my jesteśmy myśli Chrystusowej.

W tym kontekście, słowa Pana Jezusa o „słyszącym” Duchu można sparafrazować w ten sposób: „Gdy dam wam Ducha Prawdy – usposobienie (intelektualne zdolności) pozwalające wam rozumieć prawdę Bożą i otwarte na boską wiedzę, wówczas poznacie o mnie wszystko to, co mam wam do przekazania. Nie powiem wam tego osobiście, ale przez Ducha, który będzie mieszkał w moim Kościele. Otrzymanie prawdy nie będzie wynikiem waszych umiejętności intelektualnych, Duch ten nie będzie mówił „sam z siebie”. Raczej ten Duch – wasz duchowy umysł, nowe usposobienie pozwalające rozumieć prawdę Boga – usłyszy ją od Boga i przekaże Kościołowi to, co objawi Bóg, a nie to, co wymyślicie sami z siebie. Cokolwiek ten nowy umysł usłyszy od Boga, to oznajmi innym wierzącym”.

Okłamywanie Ducha Świętego

Dz 5:3‑4 (BW)

3. I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego i zachowałeś dla siebie część pieniędzy za rolę?
4. Czyż póki ją miałeś, nie była twoją, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać pieniędzmi do woli? Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serca swego? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.

Powyższe teksty są kolejnymi argumentami mającymi potwierdzać naukę trynitarną o osobowości i boskości Ducha Świętego. Twierdzi się, że skoro Ananiasz, okłamując Ducha (w. 3), okłamał Boga (w. 4), zatem Duch Święty jest Bogiem. Wydaje się jednak, że jest to naciągany argument. Spójrzmy bowiem na trzy poniższe przykłady:

1Kor 8:12 (BW)

12. A tak, grzesząc przeciwko braciom i obrażając ich słabe sumienie, grzeszycie przeciwko Chrystusowi.

1Tes 4:7‑8 (BW)

7. Albowiem nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia.
8. Toteż kto odrzuca to, odrzuca nie człowieka, lecz Boga, który nam też daje Ducha swego Świętego.

Wj 16:7 (BW)

7. A rano ujrzycie chwałę Pańską, gdy usłyszy szemranie wasze przeciwko Panu. A my, czym jesteśmy, że szemrzecie przeciwko nam?

Tak więc obrażanie sumień braci jest grzechem przeciwko Chrystusowi. Czy jednak takie sformułowanie sprawia, że mamy utożsamiać naszych braci z Synem Bożym? Lub też twierdzić, że sumienie jest bytem osobowym, skoro można je „obrazić”? Oczywiście, nie. Równie wymowna jest wypowiedź zawarta w 1Tes 4:7‑8. W tym przypadku odrzucenie słów Pawła równoznaczne jest z odrzuceniem Boga. Jednakże na tej podstawie nikt nie dochodzi do wniosku, że ten apostoł był Bogiem. Również wydarzenie opisane w trzecim fragmencie stanowi przykład, że nie należy zbyt pochopnie budować tez na tego typu argumentach. Choć szemranie przeciwko Aaronowi i Mojżeszowi było równoznaczne z szemraniem przeciwko Bogu JHWH, nie czyni to jednak z tych dwóch Izraelitów naszego Stwórcy.

Na podobnych zasadach należy rozpatrywać tekst z Dz 5:3‑4. Grzech Ananiasza był nie tyle okłamaniem Piotra, ile okłamaniem Boga, działającego i obecnego przez swego Ducha w apostolskim Kościele i w Piotrze. Pamiętając o tym, że Duch Święty to Boże święte i czyste usposobienie, sama istota Jego natury, możemy powiedzieć, że wyrażenie o okłamaniu Jego Ducha podkreślałoby świadomość grzeszącego, grzech przeciwko samej esencji boskiego charakteru, usposobienia i mocy. Naturę takiego grzechu możemy dostrzec w poniższym opisie:

Mt 12:22‑32 (BW)

22. Wtedy przyniesiono do niego opętanego, który był ślepy i niemy; i uzdrowił go, tak że odzyskał mowę i wzrok.
23. I zdumiony był cały lud, i mówił: Czy nie jest to Syn Dawida?
24. A gdy to usłyszeli faryzeusze, rzekli: Ten nie wygania demonów inaczej jak tylko przez Belzebuba, księcia demonów.
25. A Jezus, znając ich myśli, rzekł im: Każde królestwo, rozdwojone samo w sobie, pustoszeje, i żadne miasto czy dom, rozdwojony sam w sobie, nie ostoi się.
26. A jeśli szatan szatana wygania, sam z sobą jest rozdwojony; jakże więc ostoi się królestwo jego?
27. A jeśli Ja przez Belzebuba wyganiam demony, synowie wasi przez kogo wyganiają? Dlatego oni będą sędziami waszymi.
28. A jeśli Ja wyganiam demony Duchem Bożym, tedy nadeszło do was Królestwo Boże.
29. Albo jak może kto wejść do domu mocarza i jego sprzęty zagrabić, jeśli pierwej nie zwiąże mocarza; wtedy dopiero dom jego ograbi?
30. Kto nie jest ze mną, jest przeciwko mnie, a kto ze mną nie zbiera, rozprasza.
31. Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciw Duchowi nie będzie odpuszczone.
32. A jeśliby ktoś rzekł słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone; ale temu, kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.

Teksty te stają się w pełni zrozumiałe dopiero wówczas, gdy zdamy sobie sprawę, jakie były oczekiwania Żydów względem Mesjasza. Z wersetu 27 wiemy, że mogły zdarzać się egzorcyzmy czynione przez Żydów. Jednakże w tamtych czasach wierzono, że warunkiem wyrzucenia demona z jakiejś osoby jest poznanie imienia owego ducha. Wówczas egzorcysta znający to imię uzyskiwał nad demonem władzę. Powstawało jednak pytanie, co zrobić w przypadku, gdy demon sprawia, że dany człowiek jest niemy? Nie można było wówczas poznać imienia tego ducha i co za tym idzie, wyrzucić go z osoby opętanej. Żydzi wierzyli, że takich egzorcyzmów będzie mógł dokonywać jedynie Mesjasz i czyny te będą dowodem mesjaństwa osoby, która je miała spełniać. Dlatego też w całej opisanej sytuacji faryzeusze zostali postawieni oko w oko z osobą, której egzorcyzmy świadczyły, zgodnie z ich wiarą, o tym, że jest ona Mesjaszem. Mimo to odwrócili się od tego oczywistego świadectwa. Nie był to zwykły grzech mogący wypływać z nieświadomości lub ze złego rozumienia Pisma. Był to świadomy grzech przeciwko prawdzie, którą sami wyznawali – przeciwko Duchowi przebywającemu i działającemu w ich Mesjaszu. Można to porównać do grzechu, o którym wspomina Prawo w 3 Mojż. 15:30‑31, a który żydowscy rabini określali mianem „grzechu z podniesioną ręką”. Oznaczał on świadomy grzech popełniany z pychy, dumnie, „z podniesioną głową”. Sądzę, że natura tych dwóch grzechów jest bardzo podobna.

Oczywiście, ktoś mógłby zaoponować i stwierdzić, że niemożliwe jest zgrzeszenie czy też skłamanie przeciwko „nie osobie”. Jednakże porównywalne wyrażenia występują także w innych miejscach Biblii, jak wskazuje na to choćby poniższy przykład:

Jk 3:14 (BG)
Ale jeźli macie gorzką zawiść i zajątrzenie w sercu waszem, nie chlubcież się, ani kłamcie przeciwko prawdzie.

Pamiętając więc o tym, że język biblijny jest bardzo plastyczny i możemy w nim znaleźć podobnie brzmiące sformułowania (sumienie można obrazić – 1Kor 8:12, a grzeszyć można przeciwko własnemu ciału – 1Kor 6:18), oraz o tym, że spośród różnych grzechów istnieje także grzech „na śmierć” (1J 5:16), wydaje się, iż podkreślenie zgrzeszenia przeciwko Duchowi mogło wskazywać nie tyle na to, że ów Duch jest konkretną, odrębną od Ojca osobą, lecz raczej na fakt wyjątkowej natury postępku Ananiasza – grzechu wobec samej esencji świętości Boga.

Ekeinos

Na koniec trochę rozważań gramatycznych:

W rozważanym już przez nas wersecie z J 16:13 trynitarianie widzą jesz­cze dwa inne argumenty mające rzekomo świadczyć o osobowości Ducha Świętego.

Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi.

Jeden z obrońców osobowości Ducha Świętego wypowiada się w następu­jący sposób:

Duch Święty nie jest „czymś”. Nie jest bezosobową mocą czy siłą, lecz osobą Boską. Choć grecki rodzajnik słowa „duch” jest rodzaju nijakiego, grecki tekst Nowego Testamentu zawsze poprzedza okre­ślenie Ducha Świętego zaimkiem osobowym „On”, nigdy natomiast zaimkiem o rodzaju nijakim „to” (J 16:13).

Odpowiedź:

W grece , podobnie jak w języku polskim, zaimki oso­bowe, jak również wskazujące, nie niosą z sobą oczywistej treści o osobo­wości pojęcia, do którego się odnoszą. Znaczenie słowa ekeinos to po prostu „tamten, ów” i może ono dotyczyć zarówno osób, jak i rzeczy. To ostatnie występuje na przykład w poniższym wersecie:

Mt 17:27 (VNT)27. Aby zaś nie urazić ich, poszedłszy nad morze rzuć ha­czyk i tę, która wyjdzie pierwsza, rybę weź, i otwarłszy usta jej znajdziesz starter, Ten [ekeinon] wziąwszy, daj im za mnie i ciebie.

Jak widać, słowo ekeinos odnosi się tutaj do monety, nie zaś do osoby.

J 16:7‑13

7. 7. Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was.8. A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.9. O grzechu, mówię, bo nie uwierzyli we mnie.10. O sprawiedliwości, bo idę do mego Ojca i już więcej mnie nie zobaczycie.11. A o sądzie, bo władca tego świata już jest osądzony.12. Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść.13. Lecz gdy przyjdzie on, duch prawdy, wprowa­dzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy.

Podobny werset:

Jan. 15: 26:

Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o mnie. (BT)

I jeszcze jeden werset:

Jan. 16: 26:

A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem.

Ekeinos nie odnosi się bowiem bezpośrednio do Ducha  Prawdy, lecz do Parakletosa, wymie­nionego w wersecie 7. Przyznaje to zresztą Remigiusz Popowski w swoim Wielkim słowniku grecko-polskim Nowego Testamentu, w którym pod ha­słem ekeinos czytamy między innymi:

ekeinos – ów, tamten. 1. Samodzielnie, a. Dla oznaczenia jakiejś odle­głej osoby lub rzeczy […]. b. Dla oznaczenia osoby lub rzeczy bezpo­średnio przedtem wymienionej […].

Do kategorii 1.b zostają zaliczone między innymi cytowane teksty z Ewangelii Jana 16:8,13‑14, zawierające słowo ekeinos i odnoszące się, jak wspomniano wcześniej, nie tyle do wyrazu „Duch”, ile do słowa „pocieszy­ciel”. Ponieważ ten ostatni jest rodzaju męskiego (ho parakletos), wobec tego zaimek wskazujący przybiera dokładnie taki właśnie rodzaj. Wyrażenie „Duch Prawdy” należy zaś traktować jako wtrącenie rządzące się własnymi zasadami gramatycznymi i z tego powodu poprzedzone odpowiadającym mu rodzajnikiem to.

Zacytujmy jeszcze na koniec słowa trynitarnego gramatyka Daniela Wallace:

Użyte w tym miejscu słowo ekeinos często bywa traktowane przez badaczy Nowego Testamentu jako potwierdzenie osobowości Ducha. Takie podejście jest oparte na założeniu, że odniesieniem do ekeinos jest pneuma: „zaimek rodzaju męskiego ekeinos jest użyty w Jana 14:26 i 16:13‑14 w nawiązaniu do słowa pneuma występującego w ro­dzaju nijakim, w celu podkreślenia osobowości Świętego Ducha”. Jednakże jest to pogląd błędny. We wszystkich powyższych wypowie­dziach Jana pneuma stoi w apozycji do rzeczownika rodzaju męskie­go. Rodzaj ekeinos nie ma więc nic wspólnego z rodzajem nijakim słowa pneuma. Tym, co poprzedza ekeinos, jest w każdym przypadku słowo parakletos, a nie pneuma […] Zaimek ekeinos dotyczy wer­setu 7, w którym wymieniony jest parakletos. W związku z tym, że parakletos jest rodzaju męskiego, więc zaimek też jest w tym samym rodzaju. I jeśli ktoś chciałby twierdzić, iż w owym fragmencie jest zawarty pogląd o osobowości Ducha, to takie przekonanie musiało­by być oparte na opisie natury Pocieszyciela i na tym, co jest o tym powiedziane, nie zaś na domniemanych niuansach gramatycznych. W rzeczywistości trudno byłoby znaleźć jakikolwiek tekst, w którym słowo pneuma jest gramatycznie związane z rodzajem męskim.

Trynitarianin stojący po stronie prawdy!!

Podsumowanie:

Omówiliśmy biblijne znaczenie pojęcia Duch Święty.

Pokazaliśmy jaki wpływ a pisma NT miała literatura rabiniczna i ST.

Udowodniliśmy, że zarzut o tautologię nie ma uzasadnienia, chyba, że źle rozumiemy pojęcie Duch.

Wspomnieliśmy o właściwym dla Biblii paralelizmie stychów i jego wartości.

Rozważyliśmy błędne użycie zaimka ekeinos i jego skutki.

Kończąc pragnę dedykować wszystkim rozważającym ten temat dwa teksty Pisma Świętego będące jakby streszczeniem wiary ludu Bożego Starego i Nowego Testamentu w tej sprawie.

Słuchaj, Izraelu, Jahwe jest naszym Bogiem – Jahwe jedyny – 5Mojż. 6.4

Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy. – 1 Kor. 8:6 . (O Duchu jako trzeciej osobie nikt wtedy nawet nie myślał!)

– Raymond G. Jolly, cyt. za TP nr 533, s. 32.

Świadectwo tego faktu otrzymaliśmy od pewnej siostry na konwencji biblijnej: „Pan w Swej opatrzności posłał mi Boski Plan Wieków kilka lat temu, lecz posłuchałam głosu tych, których uważałam za swych religijnych zwierzchników oraz właściwych chrześcijańskich przewodników i spaliłam tę książkę. Nadal okazując mi łaskę, Pan posłał mi następny egzemplarz. Znowu posłuchałam głosów ciemności i spaliłam książkę. W Swym wielkim miłosierdziu Pan posłał mi trzeci egzemplarz książki i tym razem byłam na nią gotowa – ona spaliła mnie! Ona mnie uwolniła i raduję się w łasce Bożej oraz w świetle Jego Słowa”. Jej mąż, stojąc u jej boku, odezwał się, mówiąc: „Tak, ta książka spaliła również mnie” – spaliła starą samowolę i sekciarstwo oraz opozycję w stosunku do Drogi, Prawdy i Życia, którą Bóg objawił nam przez Swoje Słowo, do którego kluczem ajest Jezus i Jego okupowe dzieło.

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2016, s. 3

Zobacz inne świadectwa.

1. Geneza błędu o tzw. Trójcy Świętej | Adam Urban

2. Bóg wg Biblii | Wiktor Szpunar

3. Syn Boży wg Biblii | Gabriel Nowicki

4. Duch Święty wg Biblii | Arthur Ryppa

5. Historia Braci Polskich (prelekcja historyczna) | Ewa Sidor

Spotkanie było rzadką okazją do spójnego przedstawienia teologicznych poglądów badaczy Pisma Świętego na temat Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego oraz ich wzajemnych zależności.

Zachęcamy do uważnego zapoznania się z przedstawionymi informacjami! Bardzo ciekawym uzupełnieniem wykładów jest prezentacja – zarys dziejów Braci Polskich, antytrynitarnego ruchu rozpoczętego w szesnastowiecznej Polsce.

Miłego odbioru!