Wierni szafarze odchodzą. Na konwencji Stowarzyszenia w roku 2024 pożegnaliśmy zmarłego brata Lecha Bielenia. Miesiąc przed obecną zmarł brat Ryszard Bieleń. Także w zborze przy ul. Zduny w Bydgoszczy mamy rok pożegnań, gdy zabrakło kilku kochanych Sióstr z naszej społeczności…

Szafarz to ktoś, komu powierzono coś cennego – nie na własność, lecz po to, by mądrze i gorliwie tym zarządzał i by przynosiło to pożytek temu, do kogo naprawdę to należy. Jeśli chodzi o nasz werset to Tym właścicielem jest sam Bóg, a tym, co nam powierzył, jest Jego Prawda – która dziś dla wielu nadal jest zakrytą tajemnicą. Zastanówmy się jak być lepszymi sługami Pana i szafarzami Boskich tajemnic.

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga. Skąd taka myśl? Bo jak mówi kilka Psalmów Dawida (Ps. 24:1) „do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy”. Dlatego w Prawie Mojż. istniała pewna ciekawa reguła o sprzedaży ziemi (3 Moj. 25:23)

„Ziemi nie będzie się sprzedawać na zawsze, gdyż ziemia należy do mnie, a wy jesteście u mnie przybyszami i mieszkańcami” 

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga

• • Talenty, czas, zasoby – wszystko to jest tylko tymczasowo użyczone nam przez Stwórcę. („tymczasowi szafarze”: domu itd.)
  • Auto brata z Ukrainy: „to nie jest mój samochód, to Pana”

Wyjątkowa sytuacja wierzących: bo po naszej pokucie i na podst. wiary w zbawczą krew Jezusa, jesteśmy USPRAWIEDLIWIENI …

• • • … To znaczy, że przez krew Jezusa jesteśmy:
      • Uznani przez Boga za czystych, za doskonałych (takich jak Adam przed grzechem). My tacy nie jesteśmy, ale tak patrzy na nas Bóg, dzięki ofierze Jezusa i naszej wierze w tę ofiarę.
    • Mamy więc coś wartościowego do oddania Bogu: nasze życie i nasza służba są oczyszczone przez krew Jezusa i mogą być przyjęte przez Boga (Rzym. 12:1). Teraz ofiara lub oddanie się. Dobry jest przykład z marynarką, z telefonem, portfelem itd. (używaj tego, ale od tej pory pamiętaj, że to wszystko jest Moje/JHWH)

Czym jest szafarstwo? (1 Kor. 4:1-2)

„Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga. A od szafarzy wymaga się, aby każdy z nich okazał się wierny.”

Szafarz (gr. Oiko-nomos) = zarządca cudzym majątkiem, odpowiedzialny za wprowadzanie czyichś zasad w domu/”gospodarstwie”; z hebr. 'aszer al-habayit’, tzn. 'ten, który jest nad domem’ (np. Józef u Potyfara, w więzieniu, na dworze Faraona. (1 Moj. 41:41,44 – ‘ani ręka ani nogą…’)

„Faraon powiedział jeszcze do Józefa: Oto ustanowiłem cię nad całą ziemią Egiptu. (…) Potem faraon powiedział do Józefa: Ja jestem faraonem, a bez twego pozwolenia nikt na całej ziemi Egiptu nie podniesie ani ręki, ani nogi.”

• • Kluczowe cechy: wierność, sprawiedliwość, przedsiębiorczość, pokora.
  • Co obejmuje nasze szafarstwo? Umysł, ciało, talenty, finanse, reputację, wpływ na innych, siły, posiadana wiedza (w tym Boże prawdy)
  • Szafarstwo to także AKTYWNE poszukiwanie okazjido służby: „Kto szuka, ten znajduje”.  (Czekanie na Pana a działanie…)

Jest wiele przypowieści Pana Jezusa o szafarstwie. Ja nie będzie ich czytał, ale chciałbym przypomnieć i porównać dwie: o grzywnach i o talentach.

jednakowa łaska Boża, a w tym uspr. z wiary takie samo dla wszystkich, przyjęcie do rodziny Bożej. Oceniana jest nasza wiara, miłość, gorliwość…

• O talentach – różne możliwości, według zdolności…
  Biblia wyjaśnia, że strach to brak rozwoju w miłości (1 Jana 4:18). Bojąc się znaczy tyle co „nie kochając Cię Panie wystarczająco mocno”. Ukrycie talentu w ziemi oznacza doczesność, ukrycie tych niewielkich możliwości, które mamy, tylko w sprawie pracy, rodziny, jakiejś pasji, zamiast odkupowania czasu dla Bożych spraw.
• Przysłów 11:24-25. „Pragnieniem sprawiedliwych jest tylko dobro, oczekiwaniem zaś niegodziwych – gniew. Jeden hojnie rozdaje, a jednak mu przybywa, drugi nad miarę skąpi, a ubożeje.”
  Tak często jest nawet w doczesnych sprawach, ale gdyby tak nawet nie było to… Bóg udziela nam rzeczy, których nie daje wszystkim. Chodzi o Boską prawdę i okazywanie jej ducha w naszym życiu. Jeżeli my w tym szafowaniu będziemy zbyt skąpi, zachowawczy, to niestety duchowo zubożejemy. A te nasze możliwości służby? No cóż, przejmą je inne osoby, które są bardziej ich godne, bo już  teraz wiernie służą tym, co mają.

Tajemnice Boże powierzone szafarzom (1 Kor. 2:6-9)

Co to są „tajemnice”? Mysterion – głębokie prawdy Bożego Planu, dostępne tylko dzięki Bożej łasce.

Na pewno pamiętamy z „Boskiego planu wieków” taki wykład „Zakryta tajemnica”. Brat Russell mówi, że ta główna tajemnica Biblii to Chrystus – głowa i  ciało. Jednak wiąże się z tym znaczenie więcej, jak zbawienie wszystkich wybranych i restytucja dla świata.

TAK NAPRAWDĘ można tu wymienić wiele nauk, tych, co do których jesteśmy osobiście przekonani, że znajdujemy na nie Biblijne potwierdzenie i że należą one do podstaw Ewangelii. Można je łącznie nazwać ewangelią łaski Bożej. (1 Piotra 4:10)

„Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia. Lecz ja o to nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.” – [Dzieje 20:23-24]

Apostoł Paweł mówił, że dla tej ewangelii Bożej łaski warto jest oddać całe życie. 7 przejawów łaski Bożej: 1) słońce i deszcz, 2) Boskie obietnice dla wiernych i dla całej ludzkości, 3) okup Jezusa Chrystusa za Adama, 4) wybór kościoła lub symbolicznej małżonki dla Jezusa, 5) kształtowanie wszystkich wybranych [zobaczmy, że my nie musimy znać do tego całej teorii, ale możemy powiedzieć komuś, że jest droga do przyjaźni z Boga i do zbawienia, że to jest droga przez pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie]; 6) wyzwolenie kościoła i innych klas wybranych; 7) restytucja – dzień sądu dla niewybranych

Zwróćmy uwagę na naszą odpowiedzialność względem Boskich tajemnic, czyli odpowiedzialność za prawdę. Co możemy zrobić?:

• • Strzec prawdy przez codzienne badanie i życie (2 Tym. 1:13-14)
  • Głosić Prawdę z odwagą, aby podobać się Bogu (1 Tes. 2:4),
  • Być gotowi by dać odpowiedź w sprawie Prawdy (1 Piotra 3:15) – nie na siłę, z łagodnością. Jeśli ktoś to odrzuca, dajmy temu czas, bo wielkie znaczenie ma czas i przygotowanie serca danego człowieka.
  • My nie mamy kruszyć serc, ale poszukiwać serc, które potrzebują Ewangelii – które już są skruszone i które płaczą nad swoim stanem i pragną uzdrowienia (Izaj. 61:1-2)

1. Jak szafować prawdą tu i teraz, w naszym życiu?

• Ustnie (czasem w osobistych rozmowach, publicznie, w zborze),
• Pisemnie (artykuły, profile na Facebooku, blogi), ale tutaj wróćmy do tych talentów: jeśli nie widzimy się w tej służbie, jest wiele innych możliwości:
• Możemy udostępniać wykłady, prezentacje i wpisy innych osób
• Przez rozdawanie czasopism, broszur i książek (np. 1 tom)
• Przez dyskusje na żywo i w internecie
• Przez przyprowadzenie naszych znajomych do kontaktu ze zdolnymi braćmi i siostrami, którzy bronią prawdy
• Przez wsparcie materialne (dom, samochód, finanse, jedzenie),
• Przez modlitwę
• Przez przykład życia (1 Piotra 2:12), pokazanie drugim, że stoimy za prawdą i żyjemy prawdą:

Chodzi o nasz indywidualny dobry wpływ w naszym własnym środowisku; – jak mieć taki wpływ? przez STOSOWANIE W ŻYCIU tego, o czym czytamy w Biblii, a nie tylko przez mówienie o tym; – ludzie kiedyś będą chwalili Boga: jedni w tym życiu, inni już w restytucji, niektórzy trochę tu i trochę tam; – nasz postęp ma być widoczny na zewnątrz (ludzie mają widzieć nasze dobre uczynki): stawajmy się więc bardziej podobni do naszego Pana; Oby nie dotyczyły nas słowa Listu do Tytusa 1:16 [przeczytajmy]. „Twierdzą, że znają Boga, ale swymi uczynkami temu przeczą, budząc obrzydzenie, będąc nieposłusznymi i niezdolnymi do wszelkiego dobrego uczynku.”

„Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie.” – Mateusza 5:16

Manna z 30 sierpnia omawia fragment z Mat. 5:16 i br. Russell radzi każdemu z nas, byśmy zadali sobie pewne pytanie: czy ludzie blisko MNIE rozpoznają mnie jako tego, który JEST Z JEZUSEM? To znaczy:

1. Czy dostrzegą dobroć mojego serca i charakteru?
2. Czy zauważą wyżyny mojej moralności?
3. Czy zobaczą we mnie ducha zdrowego rozsądku? (i czy zobaczą w tym Jezusa)

Brat Johnson w swoim dodatkowym komentarzu podaje pewne równanie matematyczne. Mówi tam, że:
ŚWIATŁO = PRAWDA + DUCH PRAWDY + DOBRE UCZYNKI

Jeden może być dobrym mówcą, drugi kolporterem, trzeci dyskutantem, czwarty – organizatorem, budowlańcem, technikiem. Ktoś może mieć 1, 2, 3 albo 5 talentów… ale LICZY SIĘ WIERNOŚĆ. Przypomnijmy, że mamy jedną grzywnę, ale różne talenty (jedno uspr. i powołanie, ale różne możliwości)

Wyzwania dla współczesnych szafarzy

Pokusy:

1. • Światowe ambicje, chęć korzystania z tego świata (2 Tym. 4:10)
   • Relatywizm moralny (prawda swoje, a życie swoje…),
   • Znużenie służbą. Izaj. 49:4
   • Porównywanie się z innymi i dorównywanie do średniej. Nie róbmy tak, patrzmy zawsze na Jezusa i starajmy się być dobrymi szafarzami samego Boga, nie patrząc jak robią to inni (Gal. 6:4)
2. Jak się bronić przed takimi pokusami?
   • Trzeba oczyścić siebie i swoje otoczenie z brudów ciała i ducha (ciała – nieczystość, seksualna, nałogi, głupie żarty; ducha – pycha, lenistwo, chciwość, obmowy, kłótliwość) [2 Tym. 2:21-22]
   • Codzienne odnawianie poświęcenia (brat Edgar na łożu śmierci to powtarzał…), praca nad swoim osobistym rozwojem duchowym (nikt tego za nas nie zrobi)
   • Wspólnota wierzących, nasze zbory i społeczności
   • Koncentracja na celu, umiłowanie Królestwa i Jego spraw

Czas jest krótki… Dni są złe… Co każdy z nas może zrobić?

• Oceń swoje „talenty”: to, Co Bóg ci powierzył? („I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż jest w ręce twojej?” – 2 Mojżeszowa 4:2, drugi komentarz manny z 26 listopada: „W symbolach Pisma Świętego ręka przedstawia moc. Trzymanie czegoś w ręce zazwyczaj oznacza więc posiadanie w swojej mocy rzeczy należących do nowego serca, umysłu i woli oraz ludzkiej natury. W szczególności oznacza to posiadanie w naszej mocy wiedzy, łaski, charakteru, stanowiska, czasu, talentów, wpływu, środków, przyjaciół, krewnych, obywatelstwa, zdrowia, życia itp. Pan pragnie, abyśmy służyli w zakresie tego, czym jesteśmy i co posiadamy, a nie w zakresie tego, czym nie jesteśmy i czego nie posiadamy. Przez pytanie naszego tekstu prosi nas więc, byśmy zastanowili się, czym jesteśmy i co posiadamy. To pytanie nie ma na celu zdobycia przez Niego informacji, lecz ma nam coś zasugerować, nakłonić do zastanowienia się nad naszym szafarstwem, byśmy tym lepiej mogli wykorzystać je na chwałę Panu oraz dla rozwoju charakteru drugich i naszego własnego.”
• Bądź bardziej gorliwy/a, szukaj okazji do służby
• Ofiaruj Bogu to, co masz: czas, talenty i zasoby. Stańmy się wiernymi szafarzami Boskich tajemnic

„Prawdziwa wartość kryje się w byciu, nie w pozorach,
W czynieniu każdego dnia
Jakiegoś niewielkiego dobra, nie w marzeniach
O dokonywaniu wielkich czynów.
Bo cokolwiek ludzie mówią w swej ślepocie,
I pomimo szaleństw młodości,
Nie ma nic tak królewskiego jak dobroć,
I nic tak wzniosłego jak prawda.”

– Alice Cary, „Szlachetność”

Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 13 kwietnia 2025 r. 

w. 22 – Potem Mojżesz poprowadził Izraela znad Morza Czerwonego i wyszli na pustynię. Szur. Szli trzy dni przez pustynię i nie znaleźli wody.

Por. List do Hebrajczyków, rozdziały 3-4; 12
1 List do Koryntian, rozdział 10 

Egipt = obecny zły świat, Izrael = lud Boży, faraon = Szatan, Mojżesz – Jezus …

Dwa przejście przez Morze Czerwone:
1. Rzeczywiste (koniec WT); uzyskanie PEŁNEJ SPRAWIEDLIWOŚCI (tutaj następuje pieśń Mojżesza i pieśń Marii, wielka radość ludu B.)
2. Przez wiarę; uzyskanie POCZYTANEJ SPR. (USPR. Z WIARY)

Woda to prawda Słowa Bożego, przynajmniej gdy jest czysta i słodka. Służy do picia i do higieny – do naszego duchowego posilenia i oczyszczenia (Ef. 5:25-26, J 17:17). Jeśli coś mielibyśmy pamiętać to że tylko Boże słowo ma taką moc

Mojżesz prowadził Izraela przez pustynię – chodzi więc o to [2] przejście przez wiarę, bo po rzeczywistym już nie będzie prób i bolesnych doświadczeń; szatan i jego wyznawcy będą już zniszczeni, ale to dopiero na koniec 1000-lecia.

Skąd i dokąd prowadził Mojżesz i skąd i dokąd prowadzi Jezus w antytypie? [marsz Izraela od Morza Czerwonego do Synaju [[tam zostało dane Prawo Zakonu]] symbolizuje postęp Izraela duchowego od Pięćdziesiątnicy do powrotu Pana (1874) i dalej –  w miarę jak następują różne etapy ustanowienia Królestwa]

Pustynia Szur. Ta nazwa ‘Szur’/’Sur’ oznacza fortecę, mur albo twierdzę Egiptu. Lud Boży WE musiał przejść przez te pustynne fortece (szur-Ps. 18:30, 2 Sam. 22:30). ANTYTYP:
a) żydowskie kościelnictwo (frakcje faryz./saduce./zelotów)
b) pogańskie warunki świeckie
– błędy filozoficzne            – błędne nauki
– błędne praktyki                – błędna org. Państwa

(Bardzo szybko to weszło do ludu Bożego)

Taka sytuacja trwała 3 dni (ich części), a wiemy, że w Boskiej rachubie dzień jest jak tysiąc lat (2 P 3:8) [Trzydniowy marsz cielesnego Izraela od Morza Czerwonego symbolizuje podróż Izraela duchowego przez 5., 6. i siódmy tysiącletni dzień historii ludzkości]

Brak wody symbolizuje brak jasnej Prawdy między żniwami oraz na początku żniwa WE. Prawda została zagrzebana przez różne ceremonie i błędy… Szczególnie gdy umarli Jezus i apostołowie, tak jak nasz Pan zapowiadał: Diabeł wyszedł na pole i zasiał mnóstwo kąkolu: błędu i brudnych praktyk.

w. 23 – A gdy przybyli do Mary, nie mogli pić z wody Mary, bo były gorzkie. Dlatego nazwano to miejsce Mara.

Na 3-ci dzień wędrówki natrafiają na źródła, ale są to źródła gorzkiej, zanieczyszczonej wody. DOSTĘPNOŚĆ BIBLII: wielka nadzieja ludzkości, ale też wielkie rozczarowanie z powodu błędów. Mara tzn. gorzki, ale też jadowity. Ps. 64:3-4, Izaj. 5:20. Nie dało się tego pić.

3 (7) dzień = Biblie stają się bardziej dostępne. Każdy może sobie na taką pozwolić. Jest jednak wielkie wypaczenie nauk w chrześcijaństwie. Błędy:
– trójca – nieśmiertelność duszy
– wieczne męki           – próba ograniczona tylko do obecnego życia
– dzień sądu jako dzień wyroku i potępienia

Nauki + doświadczenia => wielki smutek i gorycz ludu B.

w. 24 – Wtedy lud szemrał przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić?

Por. Rzym. 8:28 – wszystkie rzeczy dopomagają…
(A więc też te różne opóźnienia, straty, zawody i braki – też!)

Szemranie to:  – narzekanie; – stękanie na doświadczenia;
– w słowach; – w zachowaniu; – ale i w myślach…

Pytanie: jak my reagujemy na doświadczenia życiowe? Czy nie ma takiej myśli: „Boże, odsuń ode mnie wszystko; wtedy będę Ci służył z radością, gorliwie. A teraz to ciągle coś nie wychodzi, ciągle jakiś problem.” Ale właśnie tak dokonuje się ta najważniejsza praca: nasz rozwój duchowy, nasze wzrastanie w podobieństwie do Pana Jezusa Chrystusa.

WAŻNA MYŚL DLA NAS: Za wszystko dziękujcie (1 Tes. 5:18)

Dużo było narzekania i pytań w historii: nie tylko – co jest prawdą? , ale też jak to znieść? Czy Ty Boże nie widzisz nas?

Wiele osób na tym etapie historii, na początku żniwa WE, utraciło wiarę, wielki wzrost MATERIALIZMU, SCEPTYCYZMU, EWOLUCJONIZMU, ATEIZMU… (efekty tego mamy dzisiaj)

w. 25 – I Mojżesz wołał do PANA, a PAN wskazał mu drzewo, które on wrzucił do wody, a woda stała się słodka. Tam ustanowił dla nich ustawę i prawo i tam ich wystawił na próbę;

Mojżesz woła do Pana jako dawcy wody = Jezus przy swojej II obecności woła do Ojca, przedstawia sprawę Bogu jako źródłu Prawdy i dawcę niezbędnej Prawdy. To słowo w hebr znaczy m.in. „Zawołać na pomoc”; mamy silne zachęty do takiego wołania w naszym życiu: Ps. 107:6,28; Ps. 34:17

Bóg wskazuje Mojżeszowi na PEWNE drzewo (w hebr. TO drzewo, SZCZEGÓLNE drzewo); wg Stronga może to też być drewno, coś drewnianego, to samo w 5 Moj 21:22-23 | Bóg wskazuje Jezusowi na okup (Gal. 3:13) – na odkupienie jako tę szczególną naukę, która osłodzi całą doktrynę i praktyki chrześcijaństwa.

—
Wysłuchaj wykładu brata Adama Urbana pt. Zwłoki na drzewie tylko przez jeden dzień
—

Okup osładza każdą Biblijną naukę, znów można delektować się nauką Biblii. Pan Jezus uczynił okup testem każdej innej prawdy [RYSUNEK! – Okup: serce Biblii]

Drewno, które uzdrawia wodę, to jest nauka o okupie, która ustawia jakby wszystkie doktryny we właściwym świetle.

Widzimy z naszych doświadczeń, że bez prawdziwych nauk Chrystusa doktryny wyznań są gorzkie, ale okup sprawia, że nauki Biblii stają się dla wiernych słodkie, to słowo znaczy też:  ‘przyjemne’ i ‘czyste’.

Okup to jedyny ratunek, dobre jego zrozumienie osładza także nasze osobiste życie z Bogiem: Doświadczenie w Mara pokazuje dodatkowo, jak życie bez orzeźwienia Chrystusem jest gorzkie, ale z Chrystusem staje się słodkie.

Mojżesz wrzucił drzewo do gorzkich wód – Jezus użył okupu do zbijania błędnych nauk [Ruch Paruzji i zbijanie błędów]

Adam w pojedynkę położył nas wszystkich w grzechu i śmierci. Jezus jako antilutron, równoważna cena, odzyskał jednak to wszystko. On dał doskonałe człowieczeństwo za doskonałe człowieczeństwo, życie za życie, prawo do życia za prawo do życia, prawa życiowe za prawa życiowe. A więc Adam i my, jego dzieci, będzie mogli wstać z grobu, bo Jezus jako człowiek położył się do tego grobu zamiast Adama i za nas w nim. W tym sensie staniemy się też dziećmi Jezusa.

Mojżesz poza osłodzeniem wód daje:

a) Ustawę – naukę o życiu poświęconym na służbę Bogu
b) Prawo [ lub Sąd]/ Strong: zasada. Ta zasada to Okup

Mojżesz doświadcza lud: sprawdza lud, bada. Było bardzo wiele takich doświadczeń w Paruzji na punkcie ^b) okupu, prawdy, a także ^a) poświęconego życia czyli ducha prawdy

My też takie próby przechodzimy dzisiaj i pomaga nam w nich okup. Patrzenie na Pana, na Jego życie i Jego ofiarę. To pobudza nas w poświęceniu. Gdyby tu był z nami Jezus w tej sali i gdyby ktoś chciał mu zrobić krzywdę to każdy z nas chciałby go zasłonić, by go chronić, nawet gdybyśmy mieli oddać życie. Ale pamiętajmy, że On jest z nami. W każdej sekundzie życia. Miejmy to na uwadze, a będzie nam łatwiej.

w. 26 – I powiedział: Jeśli będziesz pilnie słuchał głosu PANA, twego Boga, i będziesz robił to, co prawe w jego oczach, i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom, i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw, to nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt, gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia.

Mojżesz udziela obietnicy, ale trzeba spełnić pewne warunki:

1/4 jeśli będziesz pilnie słuchał głosu Pana [wiernie zważał na Boskie Słowo; starał się być posłusznym]

2/4 i będziesz robił to, co prawe w Jego oczach [będziesz starał się postępować zgodnie z Boską sprawiedliwością]

3/4 i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom [będziesz zwracał uwagę na Boskie nakazy sprawiedliwości] To nie powinno być tak że niby ja wiem, co mówi Biblia, ale zrobię po swojemu. Myślę, że każdy z nas ma takie momenty w życiu, w którym upadł na tym punkcie, ja na pewno mam.

4/4 i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw [przestrzegał wskazówek Boskich na temat poświęcenia]

Jak podchodzimy do Biblii? Czy na co dzień tam szukamy odpowiedzi? Czy tylko słuchamy wykładów, a robimy i tak po swojemu? Jeden brat mówił, by przypomnieć sobie listy jakie się pisało z ukochaną osobą (może pisaliście takie listy jako narzeczeni itd.). Takie listy człowiek od razu chciał przeczytać. Tak cenne było każde słowo. A Słowo Boże to jest także list miłości Boga i On do nas to pisze. To Słowo pozwala nam oddychać innych duchowym powietrzem.  Pozwala nam się cieszyć pośród trudności i odzyskiwać siły duchowe, nawet w trudach i w starości (Izaj. 40:30-31).

Obietnica dla wiernych: nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt (nie dotkną wiernych żadne wady światowości, bo Egipt to świat; te wady nie przyjdą więc
na zupełnie wiernych jako duchowe choroby); Strong:
2 Moj. 23:25 – tam w sensie doczesnym, a tu: duchowym;

– gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia (tzn. że Bóg jest chętny leczyć duchowe choroby swojego ludu gdyby się przytrafiły – kiedy się przytrafią, bo wiemy, że przytrafiają się i nam!); Izaj. 53:5-6 – okup Pana; Jer. 17:13-14; Ps. 147:3

Trzy ważne rzeczy dla nas na dzisiaj: 1/ rozkochanie się poświęconym życiu z Panem Bogiem (Ps. 91:14) 2/ trwanie w okupie (i sprawdzanie innych nauk poprzez okup -TABELA);
3/ korzystanie z ofiary naszego Pana (1 Jana 1:8-2:2)

Bóg nas doświadcza. Doświadczenia w okresie Pamiątki są jak pytania: Jak wierzysz w Jezusa? Czy uznajesz, że te doświadczenia z Nim są słodkie? Czy kochasz Boga? Czy Biblia to dla Ciebie źródło krystalicznej prawdy? Czy jesteś poświęcony Bogu? To się liczy. A nie to, gdzie należysz, do jakiego zboru, ale Bóg pyta: czy jesteś poświęcony? Jeśli ze smutkiem odpowiemy, że nie żyjemy na tym poziomie, to  możemy teraz odnowić nasze śluby i starania.

Co więc mamy tu pokazane? 1/ Uzdrowienie błędów przez prawdę Paruzji; 2/ Na mniejszą skalę ruchy reformatorskie działające w oparciu o okup (Luter), np. usunięcie przez usprawiedliwienie z wiary uspr. przez uczynki, zadawanej przez księdza pokuty, pielgrzymek, odpustów, życia klasztornego, uspr. przez mszę, przez sakramenty, przez czyścieć itp.; 3/ Kierunek dla nas dzisiaj w naszym codziennym życiu z Bogiem, Jezusem i Prawdą

w. 27 – I przybyli do Elim, gdzie było 12 źródeł wody i 70 palm; tam rozbili obóz nad wodami.

Kolejne wydarzenia i miejsca w Księdze Wyjścia w antytypie nie następują po sobie. To kolejne obrazy opisujące różne aspekty zmagań ludu Bożego w Wieku Ewangelii aż do Królestwa. Źródła: Ks. Pyt., s.454; Komentarz; E11, s. 311-312

– Raymond G. Jolly, cyt. za TP nr 533, s. 32.

Tutaj można posłuchać nagranych wykładów brata Stanislawa Piętki

_____
Fragment wspomnień brata Józefa Montewskiego pt. „W jaki sposób Prawda paruzyjna i epifaniczna dotarła na Litwę?”, wiosna 2014 r.

WERSJA WIDEO:

WERSJA TEKSTOWA / KONSPEKT WYKŁADU /

fot. Henryk Niestrój, arcaion

„W ostatnim zaś, najbardziej uroczystym dniu święta, Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: «Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we mnie – niech przyjdzie do mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza».” – Ewangelia wg Jana 7:37-38 w kontekście obchodów Święta Namiotów opisanego w 7. rozdziale Jana

Wśród trzech wielkich świąt żydowskich, Święta Paschy (Przejścia) oraz Święta Tygodni (Pięćdziesiątnicy), podczas których Żydzi pielgrzymowali do Jeruzalem  było:

– Święto Namiotów (aka: Święto Szałasów, Święto Kuczek lub Kuczki, Święto Sukkot)

(nazywane w BG ‘Świętem Kuczek’), od 15 do 22 Tiszri, będącego siódmym miesiącem, którego początek odpowiada mniej więcej 1 październikowi, [choć każdego roku różnie, w zależności od kalendarza żydowskiego, który był obliczany na podstawie czasu księżycowego.] W 2019 r. święto namiotów trwa od 13 do 20 października.

Kuczka (Sukka (hebr. סוכה) – Kuczka to namiot, szałas, w języku hebrajskim sukka. Etymologia słowa kuczka wywodzona jest od staropolskiego słowa ‘kucza’, oznaczającego szałas lub chatę.

Fot. Warszawa po żydowsku (blog)

Ma przypominać Żydom, w jakich warunkach musieli mieszkać w czasie wędrówki z Egiptu. Przez siedem dni i nocy praktykujący Żydzi jedzą posiłki w szałasach/

namiotach/altankach, w nich śpią i do nich zapraszają duchowych gości.

Te trzy święta dzieliły rok żydowski i były wielkimi sposobnościami spotykania się ludu ze wszystkich stron w Jeruzalem, by spędzić razem czas na dziękczynieniu Jehowie i składaniu Mu ślubów.

Święto to zostało ustanowione w czasie, gdy Izrael przeszedł z pustyni do Ziemi Obiecanej. Upamiętniało ono pamięć życia na pustyni i wejście do Chanaanu, w którym doznali radości z otrzymanego dziedzictwa i mieli bardziej solidne miejsca zamieszkania.

Zwyczaje ludu praktykowane przy tej okazji są następująco opisane przez Edersheima:

,,W Jerozolimie wszędzie ustawiano kuczki, na dziedzińcu i na dachu domu, na ulicy i skwerze. Te altanki, czyli kuczki, budowano z gałęzi drzew: oliwnego, palmowego, mirtowego, sosnowego, wierzbowego, itd. Nikt wtedy nie mieszkał w domu, bo wszyscy przebywali w kuczkach — wszyscy ludzie z miasta i tłumy z reszty kraju. O wszelkich różnicach klasowych, pozycji społecznej,  wszelkich różnicach między bogatymi i biednymi, na jakiś czas zapominano, gdy każdy mieszkał w takim samym mieszkaniu jak jego bliźni.

Każdego poranka radosna procesja z muzyką udawała się w kierunku Sadzawki Syloe, z której nabierano wody do złotego dzbana, wylewanej następnie na ołtarz pośród okrzyków alleluja.

Nocą, cztery złote kandelabry, każdy z czterema złotymi czarami, płonęły w centrum dziedzińca a światło emanujące z nich było widoczne w całym mieście. Wokół tych świateł pobożni mężczyźni z płonącymi pochodniami w ręku tańczyli przed tłumem, śpiewając hymny i pieśni chwały, a lewici zajmujący stanowisko na piętnastu stopniach prowadzących do dziedzińca niewiast w Świątyni, odpowiadających piętnastu psalmom stopni (Ps. 120-133 [z których każdy rozpoczyna się od stwierdzenia: „Pieśń Stopni”]), akompaniowali pieśniom na instrumentach muzycznych.

Iluminacja Świątyni było symbolem światła jakie miało rozchodzić się z Świątyni w ciemną noc pogaństwa. A gdy tylko ukazał się pierwszy promień poranka, trąbienie przez kapłanów w srebrne trąby symbolizowało armię Boga zbliżającą się z uroczystym dźwiękiem trąb i nawoływań, by obudzić śpiących i wyrazić uroczysty protest przeciwko pogaństwu”.

Przypuszcza się, iż ostatniego wieczoru owego święta, gdy wspaniałe światło tej wielkiej iluminacji wygasało, Chrystus zwrócił uwagę na Siebie, gdy powiedział, „Ja jestem światłością świata” (Jan 8:12) [wszystko inne to tylko symbole, cienie, figury, zapowiedzi, On natomiast jest rzeczywistością], która ma świecić wiecznie i oświetlać nie tylko Świątynię i Święte Miasto, lecz także cały świat.

Ostatni z tych siedmiu dni święta był nazywany Dniem Wielkim. Podczas tego dnia cały ceremoniał świąteczny oraz radość osiągały punkt kulminacyjny. Ponownie cytujemy Edersheima:

„Według tradycji żydowskiej słup obłoku w dzień, a ognia w nocy symbolizujący obecność Boga i Jego kierownictwo po raz pierwszy ukazał się Izraelowi piętnastego Tiszri, w pierwszym dniu święta. Tego dnia według podania, Mojżesz zszedł z Góry i ogłosił ludowi, iż przybytek Boga ma być wystawiony pośród niego. Zwracamy uwagę na to, że poświęcenie Świątyni Salomona i ukazanie się w niej chwały Szekinach miało miejsce w to święto (1 Król. 8; 2 Kron. 7).

Ostatni, wielki dzień święta, był punktem kulminacyjnym całej tej symboliki. Wcześnie rano ludzie z rajskim jabłkiem (pomarańczą) w lewej ręce i z gałązkami w prawej maszerowali przy dźwiękach muzyki w procesji, na której czele szedł kapłan niosący złoty dzban, by do niego naczerpać wody z Sadzawki Syloe, leżącej na południe od Świątyni. Kapłan, nabrawszy z tej sadzawki wody do złotego dzbana, udawał się z powrotem na dziedziniec Świątyni pośród okrzyków tłumu i dźwięku cymbałów oraz trąb. Czas jego powrotu był tak ustalony, by przybył razem z procesją, w momencie gdy inni kapłani kładli kawałki ofiary na ołtarz całopalenia przy końcu składania zwyczajowych ofiar.

Podczas każdego z tych siedmiu dni kapłani obchodzili ołtarz wokoło, mówiąc: »O, teraz więc dokonaj zbawienia, Jah! O, Jah, daj pomyślność!« Siódmego dnia jednak okrążali ołtarz siedem razy, pamiętając, że mury Jerycha upadły w podobnych okolicznościach, przewidywali bowiem, że wskutek bezpośredniego działania Boga, mury pogaństwa upadną przed Jahwe i świat będzie, leżał otworem przed Jego ludem, który go posiądzie.

Potem woda wypełniająca złoty dzban była wylewana na ołtarz. Ceremonię tę uważano za bardzo ważną i najwyraźniej symbolizowała wylanie Ducha Świętego. Natychmiast po wylaniu tej wody zaśpiewano pieśń Alleluja. Składała się ona z Psalmów 113-118. Śpiewano je na przemian z odpowiedziami przy akompaniamencie fletu. Kiedy lewici zaintonowali pierwszą linię Psalmu, lud ją powtarzał, a na każdą następną linię odpowiadał Allelu Yah (wysławiajcie PANA). Następnie lewici trzykrotnie dęli w srebrne trąby”.

Siódmy rozdział Ewangelii Jana opowiada o ostatnim Święcie Namiotów, w którym nasz Pan brał udział — o tym święcie, które się odbyło na sześć miesięcy przed Jego ukrzyżowaniem.

W Jana 7:1 czytamy, że od jakiegoś czasu Jezus „nie chciał przebywać w Judei, bo Żydzi szukali sposobności, by go zabić [NBG].

W związku ze zbliżającym się świętem [Jan 7:2] wielu zastanawiało się czy Jezus będzie w nim uczestniczył, gdyż wydaje się, iż znaczna liczba rozumiała, że najwyżsi kapłani są tak zawistni wobec Niego, tak wrogo nastawieni, tak zawzięci, że podjęli pewne kroki, by pozbawić Go życia [Jana 7:25].

Chociaż nasz Pan zdawał Sobie sprawę, że Jego życie jest pod Boską ochroną dopóki nie nadejdzie Jego godzina, to jednak nie kusił Opatrzności niepotrzebnym stawaniem niebezpieczeństwu na drodze, raczej dostosowywał Swoje postępowanie do istniejących warunków. Do tego samego zachęcał też Swoich uczniów: „A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego” (Mat. 10:23).

Kontekst (wersety 3-9) pokazuje, że w owym, czasie niektórzy cieleśni bracia Pana (pozostałe dzieci Marii – porównaj Mat. 13:55, 56; Mar. 6:3) zdawali się wątpić w Jego Mesjanizm, nakłaniali Go do pójścia do Jerozolimy i dokonania tam wielkich czynów, gdzie najbardziej uczeni mężowie narodu mieliby okazję zobaczyć je, krytycznie ocenić, dostrzec wady i w miarę możliwości odrzucić Jego twierdzenia i cuda. Odpowiedź naszego Pana była następująca: „Wy idźcie na to święto; Ja jeszcze nie pójdę na to święto, ponieważ mój czas jeszcze się nie wypełnił”

Gdyby nasz Pan przyszedł za wcześnie na to święto, mógłby wzbudzić tym większą wrogość u nauczycieli religijnych. Zwłoka w pójściu nie przynosiła szkody popularności Jego nauk, gdyż lud oczywiście dopytywał się o Niego, wyrażał podziw, rozprawiał na temat Jego słów, opowiadał jeden drugiemu, co widział i co słyszał w swych własnych miastach, wioskach, itd. Jana 7:11,12:  Żydzi zaś szukali go w czasie święta i pytali: Gdzie On jest?  A wśród tłumów wiele mówiono o nim. Jedni powiadali: Dobry jest; inni zaś mówili: Przeciwnie, przecież lud zwodzi.

Pod koniec świątecznego tygodnia nasz Pan pojawił się na Święcie i natychmiast udał się do Świątyni. Była to chwila, kiedy lud przeżywał szczyt uczuć religijnych, a Jezus zwrócił im uwagę na głębokie duchowe rzeczy symbolizowane przez nich ustawicznie rok po roku.

Przyjmuje się, że przy końcu wylewania wody na ołtarz ze złotego dzbana, napoju ofiarnego dla Jahwe, kiedy tłumy w tamtejszym ciepłym klimacie odczuwały pragnienie, a pragnienie to potęgowało się przez patrzenie na wylewaną wodę, Jezus oznajmił to, co stanowi kwintesencję naszej lekcji (w: 37, 38), „A w ostatnim, wielkim dniu święta stanął Jezus i głośno zawołał: Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej”.

Tak jak to przepowiedział Prorok, nasz Pan wypowiadał niezrozumiałe przypowieści i niejasne zdania. Jak niewielu z tłumu, z tych którzy słyszeli Jego wypowiedź, mogło zrozumieć to poselstwo!

Wszyscy mają jakieś pojęcie o tym, czym jest naturalne pragnienie (łaknienie) i odświeżenie jakie daje literalna woda, lecz by zrozumieć słowa naszego Pana odnoszące się do wody żywota, której On miał udzielić, musimy pociągnąć tę ilustrację dalej i zdawać sobie sprawę z tego, że istnieją inne pragnienia i tęsknoty ludzkiej natury, które wymagają zaspokojenia, bo niezaspokojone powodują niepokój i zmartwienie.

Te tęsknoty serca można określić jako pragnienie odpoczynku, pokoju, radości, społeczności, itd. Tylko do takich, którzy mają wspomniane pragnienia odnoszą się słowa — ,,Błogosławieni, którzy łakną i pragną” (Mat. 5:6). [Nasz Pan w Wieku Ewangelii nie obiecuje rozwiązania problemu literalnego głodu i niedoborów wody pitnej na świecie, jak zresztą widać]

W obecnych czasach wielu z naszej rasy jest tak zdeprawowanych moralnie, umysłowo i fizycznie, iż nie odczuwa ani głodu, ani pragnienia rzeczy lepszych od tych, które posiada —są oni w pełni zadowoleni z posiadanych niedoskonałych rzeczy. Wezwanie Pana w czasie teraźniejszym nie odnosi się do takich, lecz do tych, którzy łakną i pragną tych lepszych rzeczy: „Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije”.

Słowa te dotyczą obecnego Wieku Ewangelii, w którym nasz Pan poszukuje pragnących jednostek i znajduje je, dając im pić ze strumienia łaski i prawdy, w której znajdują zadowolenie, pociechę, radość, pokój, odpoczynek i błogosławieństwo, których świat nie może ani dać, ani odebrać.

Dlatego, błogosławieni są ci, którzy pragną, a uprzywilejowani są ci, którzy piją wodę wypływającą z uderzonej Skały — z naszego Pana (1 Kor. 10:4).

Apostoł Jan komentując słowa naszego Pana w w. 39, wyjaśnia pierwszą ich część, lecz nie drugą. Apostoł mówi, „A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w niego uwierzyli; albowiem Duch Święty nie był jeszcze dany, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony.”.

Otrzymanie Ducha [Prawdy] jest zaspokojeniem pragnień człowieka. Przez całe życie mamy przywilej pić z tego źródła. Im więcej pijemy z Ducha Bożego, im więcej się nim napełniamy, tym bardziej jesteśmy nasyceni, zadowoleni i nie odczuwamy niezrealizowanych, nieosiągniętych pragnień.  My jako ludzie, w pełni nasyceni będziemy dopiero, gdy osiągniemy podobieństwo do naszego Pana, jako doskonałego człowieka Jezusa Chrystusa.

Narodzone z ducha nowe stworzenia nasyciły się w pełni w chwili swojego zmartwychwstania, kiedy otrzymały podobieństwo Jego niebiańskiego obrazu tak, jak mówi Psalmista (Ps. 17:15 BG): „Gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej”.

– DUCH ŚWIĘTY NIE BYŁ JESZCZE DANY

Duch Święty oddziaływał na Proroków, którzy pod jego wpływem mówili i pisali. Jednak Duch Święty, udzielony Kościołowi Ewangelii od Dnia Pięćdziesiątnicy jest różny. Jest to Duch usynowienia, Duch zrozumienia, a nie Duch prorokowania.

Niemożliwym było, by ktokolwiek został spłodzony z Ducha jako syn Boży przed złożeniem przez Jezusa ofiary okupu na naszą korzyść, przed Jego wstąpieniem na wysokość i przedstawieniem Ojcu zasługi owej ofiary, przed przyjęciem jej przez Ojca.

– z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej – te słowa nie wypełniły się w Dzień Pięćdziesiątnicy, w który naśladowcy Pana zaledwie zaczęli pić z duchowych prawd, łączących ich w jedno Ciało składające się z wielu członków, których Głową jest Jezus.

Z tego Ciała ostatecznie w Wieku Tysiąclecia będzie płynął strumień wody życia, błogosławiący cały świat. Woda życia przedstawia Prawdę, a nieprzebrana ilość tej wody życia, czyli Prawdy, pochodzącej z ust Pańskich, z ust uwielbionego Kościoła, będzie strumieniem dopływającym do każdego zakątka ziemi. Wypełnią się wówczas słowa proroka Habakuka 2:14 oraz Izajasza 11:9:

„Ziemia będzie pełna poznania chwały Pana, jak morze wodami jest wypełnione”

„ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.”

Uświęceni w Jezusie Chrystusie pijący z tego strumienia wody życia w Wieku Ewangelii są tymi, o których nasz Pan powiedział, iż Jego łaska i prawda będą w nich jako źródło wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu:

Jana 4:14: Ale kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu.

nie będzie pragnął na wieki – nic z wyjątkiem Bożej Prawdy nie daje pełnego, trwałego ukojenia i zadowolenia, nie koi trosk i strapień człowieka. Ci, którzy piją tę wodę (Prawdę od Jezusa), nie pragną ludzkich filozofii ani wymysłów, bowiem w Prawdzie Bożej znaleźli ukojenie, a ponadto trwanie w niej daje życie wieczne, po pierwsze im samym, a ponadto staną się źródłem Prawdy dającej życie wieczne ludzkości w Tysiącleciu.

Każdy prawdziwy naśladowca jest źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu. Kiedy te źródła zejdą się razem i połączą z Panem, wówczas Oblubieniec i Oblubienica będą stanowić wielką rzekę wody życia dla innych.

W Obj. 21 i 22 jest przedstawiony obraz członków Ciała Chrystusowego połączonych ze sobą w chwale jako Nowe Jeruzalem, z którego wypływa rzeka wody życia, o której mówi nasz Pan w Jana 7:37. Będzie to wielka rzeka wody życia, po obu jej brzegach będzie rosło drzewoa życia, żywione i zaopatrywane przez nią, rodzące dobre owoce, a liście drzewa będą uzdrawiały narody.

Tak więc słowa naszego Pana wskazywały na błogosławieństwa udzielane w Wieku Ewangelii Jego naśladowcom oraz błogosławieństwa, które w Wieku Tysiąclecia będą pochodziły od nich ku pociesze, błogosławieniu i podnoszeniu wszystkich narodów ziemi, które zechcą darmo czerpać z tej rzeki wody życia.

Wszyscy zostaną przez Ducha (Prawdę) i Oblubienicę (Kościół) zaproszeni do picia z owej rzeki wody żywota:

Obj. 22:17: A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A ten, kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A ten, kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo weźmie wodę.

Albowiem Ja nie patrzę na to, na co patrzy człowiek; bo człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.

Jak i kogo Bóg powołuje do społeczności z sobą? Popatrzmy na to przez pryzmat wydarzeń związanych z Samuelem, popatrzmy na wybór Dawida na króla. Wybór człowieka, który w oczach ludzkich wydawał się ostatnim nadającym się do tej roli.

Dawid był człowiekiem według serca lub upodobania Bożego. Dlaczego Biblia określa go tak mimo jego wielkich upadków i braków? Co tak bardzo podobało się w nim Bogu i czego możemy się nauczyć z jego historii?

Jeszcze raz zachęcamy do wysłuchania.