Wynika to jasno również z 1 Kor. 15:22: „Jako w Adamie wszyscy umierają”. Oznacza to, że wszyscy w Adamie rzeczywiście podlegają wyrokowi śmierci. Cały Plan Boży, a szczególnie jego centralny zarys, okup, opiera się na koncepcji, że cała rasa znajduje się pod wyrokiem śmierci w Adamie. Dlatego umiera nie tylko z powodu odziedziczenia po nim niedoskonałego życia i tego, że musi spędzać swoje życie w niedoskonałym otoczeniu sprzyjającym śmierci, lecz także ponieważ ciąży na niej wyrok Boskiej sprawiedliwości skazujący ją na śmierć (Jana 3:36), który odziedziczyła po Adamie. Chociaż wyrok ten nie spadł bezpośrednio
na wszystkich, ale pośrednio poprzez Adama, w rzeczywistości wszyscy zostali objęci tym wyrokiem. Zaprzeczanie temu jest z logicznego punktu widzenia zaprzeczaniem okupowi.

Wszyscy z rasy Adamowej objęci są wyrokiem śmierci wydanym na niego z powodu jego zdolności rozmnażania się, którą posiadał, gdy zgrzeszył, i w ten sposób wszyscy potomkowie Adama znaleźli się pod potępieniem na śmierć. Dlatego łatwiej jest nam zrozumieć słowa Apostoła w Rzym. 5:12: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.” Choć jeszcze się nie narodziliśmy, znajdowaliśmy się potencjalnie w Adamie i dlatego stanowiliśmy jego część, gdy zgrzeszył. Ponieważ cała rasa Adamowa znajdowała się pod tym samym potępieniem na śmierć, nikt nie mógł zdobyć życia dla siebie, ani nie było nikogo, kto mógłby w jakikolwiek sposób odkupić swojego bliźniego, ani dostarczyć Bogu okupu za niego (Ps. 49:8) – wszyscy zostali potępieni i umierali. Dlatego niemoc człowieka stała się Boską sposobnością: zapewnił Kogoś, kto posiadając ludzką naturę tego samego rodzaju, choć nie z potępionej linii Adamowej (lecz z nieba), mógł dostarczyć okupu (równoważną cenę) i stać się możliwym do przyjęcia Odkupicielem Adama i rasy w jego biodrach. Z powodu grzechu Adama on i jego rasa została odcięta od drzew życia i nie mogła podtrzymywać swojego życia (1 Moj. 3:22-24). Jezus jako cena okupu został przedstawiony Boskiej sprawiedliwości, Chleb żywota, dar z nieba, którego przyjęcie ostatecznie przywróci utracone życie i błogosławieństwa.

_______
Źródło: „Teraźniejsza Prawda”, wiosna 2007, s. 2-3.

Ogrodziłeś jak płotem
Swoją Opatrznością,
Otoczyłeś mnie Boże
Swoją wszechmiłością.

Ty dajesz Słowo
Bym chodził statecznie.
Ty dałeś Syna
Żebym mógł żyć wiecznie.

Karmisz chlebem żywota.
Liczysz włosy moje.
Kiedy burza na morzu
Ty darzysz pokojem.

Tobie ptactwo niebieskie,
Tobie lilie polne
Chwałę i cześć oddają
Do jakiej są zdolne.

Ty dla synów Adama
Otwierasz Swe włości.
Chcę Ci oddać cześć, chwałę
Z wszystkich mych zdolności.

Kiedy rano otwieram
Ze snu oczy moje
Niech uwielbiam i sławię
Święte Imię Twoje.

Nim wieczorem do snu
Zmrużę me powieki
Niech uwielbiam i sławię
Imię Twe na wieki.

11.04.07.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

„Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdym słowem pochodzącym  z ust Bożych” (Ewangelia wg Mateusza 4:4)

Skierowane do nas słowa pochodzące z ust Bożych nie brzmią dokładnie tak samo, jak słowa skierowane do naszego Pana Jezusa i świętych aniołów, ponieważ my jesteśmy z natury dziećmi gniewu, tak jak inni – jesteśmy grzesznikami.

Dlatego też Bóg przemawia do nas z właściwego punktu widzenia. I dlatego w naszych doświadczeniach rozumiemy słowa pochodzące z ust Bożych w różnych znaczeniach i w różnych czasach.

Słowo Bożej sprawiedliwości

Pierwszym słowem, pochodzącym z ust Bożych i skierowanym do nas jest posłannictwo sprawiedliwości, informujące nas, że jesteśmy grzesznikami, niedoskonałymi i bezradnymi, jeśli chodzi o przywrócenie nam Boskiego podobieństwa. To pierwsze słowo pochodzące z ust Bożych i skierowane do nas jest alarmujące.

Bóg oświadcza, że z powodu grzechu jesteśmy pod wyrokiem, czyli przekleństwem śmierci – że „dusza, która grzeszy, ta umrze”, a zapłatą za grzech jest śmierć (Ezech. 18:4, 20; Rzym. 3:23; 6:23). Słowo to powiadamia nas, że z natury jesteśmy „dziećmi gniewu, jako i drudzy” (Efez,. 2:2, 3) – obcymi i cudzoziemcami, obcymi wobec Boga i Jego błogosławieństw zastrzeżonych dla tych, którzy Go miłują i są Mu posłuszni, zachowujących tę doskonałość, w jakiej zostali stworzeni. Trzeba usłyszeć Jego głos, trzeba odczuć niepokój i obawę przed karą śmierci, odczuć samotność i zniechęcenie z powodu rozdzielenia z Bogiem oraz wyobcowania się z zasięgu Jego łaskawych postanowień przeznaczonych dla tych, którzy Go miłują i których On miłuje.

Taka obawa i przygnębienie są niezbędne, aby dać nam ogólne przygotowanie konieczne do przyjęcia następnego słowa pochodzącego z ust Bożych, a mianowicie,

Słowo Bożej litości i pomocy

Posłannictwo mówiące, iż Bóg, zachowując absolutną sprawiedliwość i stałą nienaruszalność swego pierwszego słowa i wyroku, jest pomimo wszystko nastawiony przyjacielsko wobec nas – że współczuje nam z powodu naszego upadłego stanu.

To słowo nie ma znaczyć, że Boska litość pozwoli nam jako grzesznikom skorzystać z Boskiej łaski obecnej lub przyszłej, ale że Boska litość z góry przewidziała cenę okupu, która spełniając żądania Boskiej sprawiedliwości, pozwoliłaby na uleczenie człowieka ze stanu grzechu i śmierci, przywracając go ponownie do stanu świątobliwości i życia wiecznego – tak jak gdyby nigdy nie zgrzeszył i nie został skazany. To słowo, które pochodzi z ust Bożych, przepowiadając zesłanie błogosławieństwa i sposobności uzdrowienia wszystkich, którzy je przyjmą, było pierwszą następującą wypowiedzią do Abrahama: „I błogosławione będą w tobie i w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi …” (1 Moj. 12:3; 22:18; Gal. 3:8).

Gdy ta nadzieja poczyna świtać w sercu osoby pokutującej, szukającej życia wiecznego u źródła łaski i prawdy, uszy jej zrozumienia bacznie nasłuchują następnych słów żywota wypowiadanych przez Stwórcę i osoba taka słyszy (Dz. Ap. 10:36) głos Boga opowiadający „pokój przez Jezusa Chrystusa”.

Słowo pokoju Bożego z nami

Posłannictwo pokoju mówi, iż Bóg już przygotował cenę okupu za grzeszników, że Jezus Chrystus „z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował”, że „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” i „wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego” (Żyd. 2:9; 1 Kor. 15:3, 4; Rzym. 4:25). To słowo pochodzące z ust Bożych powiadamia nas, że przez tę transakcję, która została przeprowadzona całkowicie przez Niego, bez naszego udziału lub pomocy, „on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który jest z wiary Jezusowej” (Rzym. 3:26).

O, cóż za radość, jakaż nadzieja życia wstępuje do naszych serc, gdy słyszymy to słowo, pochodzące z ust Bożych! Wołamy wraz z Apostołem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:31). Jeśli Bóg tak umiłował nas, gdy byliśmy grzesznikami, o wiele więcej nas miłuje, odkąd Go szukamy, pragnąc powrócić do społeczności z Nim, i odkąd akceptujemy postanowienia Jego łaski w Jezusie Chrystusie Panu naszym. Tym samym Bóg przemawia słowem łaski i pokoju – odpuszczenia, pojednania, miłosierdzia, miłości i uprzejmości – do tych wszystkich, którzy przyjęli pojednanie, jakie jest w Jezusie Chrystusie, dzięki zasłudze Jego krwi.

Przeczytaj więcej o Boskim słowie zapraszającym do synostwa (link do numeru czasopisma Teraźniejsza Prawda w formacie PDF – dalszy ciąg artykułu na stronie 26).