Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

(2 Moj.3:13,14)

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28.04.2024 r.

Dzisiejszy świat nie przywiązuje wielkiej wagi do imion – ludzie otrzymują takie czy inne imiona głównie po to, by odróżnić jednego od drugiego. W świecie starożytnym panowała opinia, że imię odpowiada pozycji i przymiotom człowieka. Z tego powodu przełomowym momentom w życiu człowieka często towarzyszyła, i niekiedy wciąż towarzyszy, zmiana imienia (por. Jakub na Izrael, Szymon na Piotr, Szaweł na Paweł).

Pytanie Mojżesza przed misją do narodu nie było pytaniem o imię Boga w znaczeniu nazwy własnej (JHVH), gdyż musiało być ono znane i Mojżeszowi i Żydom w Egipcie, skoro znali je inni żyjący dużo wcześniej, np. Ewa – 1 Moj.4:1; Noe – 1 Moj.5:29; ludzie z czasów Nemroda – 1 Moj.10:9; Abraham – 1 Moj.12:8; 14:22; 15:2,7,8; Lot – 1 Moj.19:14.

Potwierdza to też odpowiedź Boga na pytanie Mojżesza, gdyż NIE PRZEDSTAWIA się On Mojżeszowi jako JHVH (bo to imię Mojżesz już znał), lecz OPISUJE Swoje imię – tłumaczy jego głębsze znaczenie. Dowodzi to, że pod terminem imię kryje się coś więcej niż tylko nazwa własna, czego kolejnym potwierdzeniem jest zapis z 2 Moj.6:2,3, gdzie Bóg stwierdza, że Abraham, Izaak i Jakub nie znali Jego imienia JHVH, a przecież znali te 4 spółgłoski jako nazwę własną (na pewno znał je Abraham, a skoro tak, to czy mógł nie znać jej jego syn i wnuk?). W jakim więc znaczeniu nie znali imienia JHVH?

Wyjaśnieniem jest fakt, że słowo imię ma w Biblii więcej znaczeń niż tylko nazwy własnej, którą wszyscy oni znali, lecz nie znali imienia JHVH w innym znaczeniu tego słowa, gdyż jak dotąd ich wiedza o Bogu ograniczona była tylko do tego, że jest On wszechmocny, natomiast imię JHVH mówi o Bogu o wiele więcej, ale to mógł wyjaśnić tylko sam Bóg, co też uczynił – w 2 Moj.3:14 (Jestem, który jestem / Jestem), choć nadal pozostaje ono zagadkowe: Co to znaczy: Jestem, który jestem / Jestem? Co Bóg chciał przez to powiedzieć? Czy Mojżesz i Żydzi zrozumieli to wyjaśnienie?

SIEDEM  ZNACZEŃ  SŁOWA  „IMIĘ”

(na potrzeby tego tematu pokażemy tylko dwa z nich, natomiast wszystkie w wykładzie „Różne znaczenia słowa ‘imię’ w Biblii”)

1. Nazwa własna (jak JHVH, Jezus, Paweł, Adam; najbardziej oczywiste znaczenie: 1 Moj. 2:11,13,14,19; 3:20; 4:26.

2. Natura (Iz. 62:2; 63:16; Żyd.1:4).

3. Cześć (Neh.9:10; Iz.42:8; 48:11; Jer. 32:20; Dan.9:15; Fil.2:9-11).

4. Reputacja (2 Moj. 9:16; 5 Moj.22:14,19; Przyp.22:1; Mal. 1:11,14; 1 Tym. 3:7; por. polskie „mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem”).

5. Autorytet, upoważnienie, urząd (2 Moj.5:23; 23:21; 5 Moj.18:19,20; Est.8:8,10; Ps. 118:10,26; 129:8; Jer. 27:15; Mat. 7:22; 10:41-42; 21:9; Dz. 3:16; 8:16; 19:5; 1 Kor. 1:13,15; Jak. 5:14; por. polskie „występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu”).

6. Dzieło, sprawa (1 Król. 8:16-20,29; Mich.4:5; Dz.21:13; Obj. 2:13; 14:1; 22:4; por. polskie „w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad”).

7. Charakter (Ps.34:4; 111:9; Iz.29:23; 52:5,6; Jer.23:27; Obj.3:5; por. polskie „splamić swoje imię”).

Mat. 28:19 (trzy uwagi do tego wersetu):

1. nie „czyńcie uczniami wszystkie narody”, bo to nigdy nie było i nie jest celem Boga ani Jezusa, lecz głoście „na świadectwo”, „czyniąc uczniów z wszystkich narodów”, już nie tylko z Żydów jak do Jezusa (por. Mat.24:14; Dz.17:30);
2. gdyby wyrażeniu „w imię” = w charakter nadać znaczenie „w imieniu = z upoważnienia, jak jest to niekiedy oddawane, byłoby to poparciem dla błędu o trójcy;
3. zamek „je” w w.19 i 20 powinien brzmieć „ich”, gdyż w grece jest rodzaju męskiego, jak „uczniowie”, nie nijakiego, jak „narody”, gdyż Jezus nie zalecał ani chrzcić wszystkie narody, ani uczyć je przestrzegać wszystkiego, co przykazał uczniom, którzy jako jedyni mieli być celami / obiektami chrzczenia i nauczania Jego nauk”.

Teraz jesteśmy gotowi przyjrzeć się Boskiemu wyjaśnieniu Jego imienia JHVH:

JESTEM, KTÓRY JESTEM

ehjeh           asher         ehjeh

Trzykrotnie powtórzony czasownik “jestem” pochodzi od hebrajskich czasowników havah, hayah (być, istnieć, stawać się). W w.14 jest on użyty w 1 os.lp., gdyż Bóg mówi o sobie, natomiast forma Jahwe z w.15 i wielu innych jest w 3 os.lp i znaczy On jest.

Dlaczego wymowa Jahwe wydaje się lepsza od Jehowa?

Ponieważ w hebrajskim jest inne słowo podobne do havah (być): hovah, którego znaczenie to ruina, upadek, katastrofa, nieszczęście. Są tacy, którzy wskazują na to słowo jako źródło pochodzenia imienia Jehowa, argumentując, że imię to oznacza kogoś, kto niszczy, rujnuje – burzyciel, niszczyciel, gdyż właśnie takie mają wyobrażenie o Bogu; dlatego lepsza wydaje się forma Jahwe (On jest), która prawdopodobnie była też używana w wymowie przez dawnych Izraelitów, choć nikt tego dzisiaj nie jest w stanie stwierdzić.

Problem bierze się z faktu, że hebrajski alfabet miał i do dziś ma tylko spółgłoski (22), a samogłoski były i są dodawane dopiero w czasie wymawiania słów, więc patrząc na zapis hebrajskiego słowa, trudno odgadnąć jego wymowę, a zależnie od tego, jakie doda się samogłoski, można uzyskać odmienne znaczenia lub skojarzenia, jak w przypadku JHWH czytanego jako Jahwe lub jako Jehowa (por. Amos 9:12 – Edom czy Adam).

Ale dlaczego Bóg tak dziwnie o sobie się wyraził, powtarzając ten sam czasownik 2 razy,

a następnie dodając go oddzielnie jeszcze raz: Jestem, który jestem + Jestem?

Jest to hebrajski sposób przekazywania pewnego znaczenia, stosowany także w innych zapisach Biblii

(potrzebne dosłowne tłumaczenie):

2 Moj.4:13: BW: poślij kogo innego; UBG: poślij tego, kogo masz posłać; dosłownie: poślij, kogo poślesz (= poślij, kogo chcesz);

1 Sam.23:13: BW: tułali się tu i tam; UBG: udali się, gdzie mogli; Kody: chodzili, gdzie ich poniosło;  dosłownie: chodzili, gdzie chodzili (= chodzili, gdzie chcieli);

2 Sam.15:20: BW: idę, sam nie wiedząc, dokąd iść; BG: idę, sam nie wiem dokąd; dosłownie: idąc, gdzie idę (= idąc, gdzie chcę);

2 Król.8:1: UBG: zamieszkaj jako przybysz tam, gdziekolwiek będziesz mogła zamieszkać; BW: zamieszkaj w jakimkolwiek obcym kraju; dosłownie: emigruj, gdzie emigrujesz (= emigruj, gdzie chcesz).

A co miał na myśli Piłat w Jana 19:19-22: co napisałem, to napisałem (= napisałem, co chciałem)?

A co my Polacy mamy na myśli mówiąc: Co zrobię, to zrobię, nie twoja sprawa = Zrobię, co zechcę, nie twoja sprawa?

W świetle tych przykładów:

Jestem, który jestem = Jestem tym, kim chcę być:

Mam pełną kontrolę nad Swym istnieniem i postępowaniem z powodu 100% doskonałości; jestem bytem absolutnym i ciągłym, bez początku, niepodobnym do żadnego innego i niepojętym; istnienie wszystkich innych jest ode mnie zależne jako ich źródle; wszyscy inni są tylko kopią mnie samego, w różnym stopniu odbiegającą od oryginału; mogę zrealizować wszystko, co chcę, gdyż wszystko jest w mojej mocy, moim zasięgu, poniżej mnie, a więc nigdy nie może stać się nic, co mogłoby mnie zaskoczyć, czego nie przewidziałbym i co byłoby poza moją kontrolą.

Jestem, który jestem – dotyczy przymiotów charakteru;

Jestem = istnieję, dotyczy przymiotów istoty Boga, głównie Jego nieśmiertelności, ale także wszystkich pozostałych – wszechmocy, wszechwiedzy, samoistności, niewidzialności, duchowości, cielesności, osobowości itd.

Bóg, tak jak Jego każde moralnie wolne stworzenie, stworzone na Jego obraz,

posiada bowiem DWIE doskonałości:

ISTOTY

i CHARAKTERU, które dwoma różnymi rzeczami

Doskonałość istoty – dotyczy sfery fizycznej / duchowej (zależnie od poziomu bytu), umysłowej, artystycznej, moralnej i religijnej (w przypadku Boskich stworzeń jest dziełem Boga – Jego prezentem dla Jego stworzeń; w przypadku Boga istniała od zawsze przez nikogo nie stworzona, czego nie potrafię teraz wyjaśnić).

Doskonałość charakteru to indywidulane dzieło każdego inteligentnego stworzenia, wypracowywane w posłuszeństwie Boskiemu prawu, pod Jego kierownictwem (w przypadku Boga istniała w Nim od zawsze, a więc nie musiała być wypracowywana, czego także nie potrafię teraz wyjaśnić).

W ten sposób wyrażenie „Jestem, który jestem + Jestem” jako imię Boga łączy w sobie dwa znaczenia tego słowa: Jego charakter i naturę (nasze znaczenia nr 7 i 2), czyli Jego całą istotę, w której miał On towarzyszyć Izraelowi, zaspokajać jego wszystkie potrzeby (czy można się czymkolwiek martwić, mając takiego Boga: Jestem, który jestem + Jestem?).

Wg 2 Moj.3:15 nie tylko Żydzi, lecz ostatecznie wszystkie narody poznają Boga i w Jego charakterze i w Jego istocie: I mówił jeszcze Bóg [elohim] do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: JHVH, Bóg [elohim] ojców waszych, Bóg [elohim] Abrahama, Bóg [elohim] Izaaka, i Bóg [elohim] Jakuba posłał mię do was; to jest imię moje [Jestem, który jestem + Jestem] na wieki, i to pamiątka/wspomnienie moje od narodu do narodu/z pokolenie na pokolenie (por. Ps.22:28).

Wszyscy, którzy kiedykolwiek uzyskają doskonałość i staną się kopią Boga, także będą mogli powiedzieć o sobie „Jestem, który jestem + Jestem”, choć tylko w zakresie ograniczonym do swego życia na danym poziomie, które będzie całkowicie pod ich kontrolą i nigdy nie spotka ich nic, co doprowadziłoby ich do upadku czy okazało się zbyt trudne do rozwiązania!

„Ojcze mój, twa łódź
Wprost na most płynie –
Maszt uderzy!… Wróć!
Lub wszystko zginie.
Patrz, jaki tam krzyż,
Krzyż niebezpieczny!
Maszt się niesie wzwyż,
Most mu poprzeczny.”
„Synku, trwogi zbądź!
To znak zbawienia;
Płyńmy, bądź co bądź –
Patrz, jak się zmienia….
*
Oto – wszerz i wzwyż
Wszystko toż samo.”
„Gdzież się podział krzyż.”
*
„Stał się nam bramą!”

Nagranie ze zboru we Wrocławiu, 23.04.2023 r.

Chciałbym ten wiersz uczynić wstępem do rozważania o krzyżu i jego celu. Swego czasu wiele osób nie rozumiało głębokiej treści tego wiersza. Nawet krytycy literatury zarzucali Norwidowi naiwność i bezsensowność w tym utworze. Jego prawdziwe znaczenie wyjaśnił prosto polonista Marian Piechal:

Wiersz oparty jest na złudzeniu perspektywicznym. Pion masztu zbliżającej się do mostu łodzi tworzy z poziomem mostu ów krzyż, o którym w utworze mowa. Charakterystyczne, że to dziecko wyraża obawę, że maszt zawadzi o poziom mostu, który z daleka wydaje się tak niski. Ojciec uspokaja dziecko, bo wie, że wraz ze zbliżaniem się łodzi do mostu, poziom mostu podnosi się ‐ tak, że w końcu łódź wraz z masztem swobodnie pod nim przepłynie. Norwid zrobił z tego symbol. Ten wiersz to po prostu arcydzieło konstrukcji i perła ekspresji.

Wydaje się, że jest dla nas bardzo oczywiste, że krzyż Chrystusa to Brama Zbawienia. Ale czy w naszych osobistych krzyżach widzimy od Boga bramę?
Czym był krzyż dla naszego Pana i czym jest krzyż w naszym życiu? Jaki ma cel?

To bardzo ważne pytania. Czytamy u Łukasza 14:27 – „Kto nie dźwiga swojego krzyża, a idzie za mną, nie może być moim uczniem”. Brat Russell w mannie na 11 września wyjaśnia, że „niesienie krzyża przez naszego Pana polegało na czynieniu woli Ojca w niesprzyjających warunkach”. (…) podobnie ma być z naśladowcami Pana.

Można powiedzieć, że „czynienie woli Ojca”, „czynienie woli Bożej” to ślub naszego poświęcenia. Na początku nie wiemy jednak do czego nas to poprowadzi. W przypadku naszego Pana Jezusa jego dobre, święte postępowanie przyniosło mu ze strony nieprzyjaciół: zazdrość, nienawiść, prześladowanie i ostatecznie dosłowne opluwanie, biczowanie i krzyż na wzgórzu Golgota.

Krzyż naszego Pana był najcięższy ze wszystkich. Z symboliki biblijnej wiemy, że te doświadczenia były dla naszego Pana jak palący wielki ogień, tak jak baranek paschalny pieczony był w ogniu, a Pan Jezus stał się Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata. O swojej śmierci w ofierze, nasz Pan powiedział u Łuk. 12:50. „W chrzcie mam być zanurzony i jak jestem udręczony, póki się to nie dopełni.” Ten chrzest, o którym mówił Pan to jego bolesne doświadczenia i śmierć w ofierze. To była udręka, wielkie cierpienie, w ofierze dla nas i za nas.

Dlaczego nasz Pan się na to zgodził? Dlaczego nie wezwał na pomoc aniołów? Ponieważ zdecydował się na niesienie krzyża, na: „czynienie woli Ojca w niesprzyjających warunkach”. Przyjął swój krzyż bo wierzył, że stanie się dla Niego bramą do czegoś lepszego; że krzyż to brama zbawienia nie tylko dla Niego, ale dla nas.

Jest pewien werset, który rzuca nieco światła, zwłaszcza gdy jest dobrze przetłumaczony. Jest to List do Hebrajczyków 12:2. Może zacytujmy z EIB przekł. lit. „Utkwijmy wzrok w Jezusie, w Tym, który wzbudza i doskonali wiarę, i który ze względu na czekającą Go radość wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zajął miejsce po prawej stronie tronu Boga.”

Niektóre przekłady mówią, że nasz Pan zamiast obiecywanej mu radości, wycierpiał krzyż. To prawda, ale prawdziwy sens jest taki jak czytaliśmy, że pewne Ojcowskie obietnice pobudziły naszego Pana, by wycierpieć krzyż. Zrobił to ze względu na czekającą Go radość – a z czego ta radość miała się składać?

W E15, s. 89 [Chrystus-Duch-Przymierza] br. Johnson wymienia siedem elementów tej obiecanej radości, siedem nadziei, które pozwoliły Panu dopełnić ofiarę:

• nadzieja zadowolenia Niebiańskiego Ojca;
• nadzieja osobistego zwycięstwa nad wrogami: diabłem, światem i ciałem oraz stania się dziedzicem Boga i Boskiej natury;
• nadzieja nauczania, usprawiedliwiania, uświęcania i wyzwalania wybranych;
• nadzieja udzielenia światu restytucji;
• nadzieja usunięcia wszelkiego zła i tych, którzy nie zechcą odłączyć się od zła;
• nadzieja przekazania Bogu rodzaju ludzkiego, na wieki uwolnionego od zła i utwierdzonego w dobru;
• nadzieja stania się wraz z Kościołem Boskim Narzędziem i Namiestnikiem w realizacji wszystkich Boskich zamierzeń w Wiekach Chwały po Tysiącleciu.

Te obietnice bardzo pobudzały naszego Pana. Czytamy u Jana 12:32-33 słowa Pana Jezusa: „A ja gdy zostanę podniesiony z ziemi, wszystkich pociągnę do siebie. Powiedział to zaś, by zaznaczyć, jaką śmiercią ma umrzeć.”

Nasz Pan mówi tu: „Pociągnę [w ten sposób: przez swoją ofiarniczą śmierć] wszystkich”. Jezus wiedział, że jeśli wycierpi swój krzyż wiernie, to otworzy drogę do zbawienia dla wybranych i dla niewybranych. Mówi tu: „Pociągnę wszystkich”, a umiłowany uczeń Jan stwierdza później w 1 Liście 2:2, że Pan Jezus stał się ofiarą przebłagalną za grzechy kościoła i za grzechy całego świata.

Cyprian Norwid komentuje to w swoich rozważaniach, pisząc że „chrystjanizm [zwyciężył świat] przez przecięcie linji ziemskiej horyzontalnej i linji nadziemskiej prostopadłej, z nieba padłej, czyli przez znalezienie środka +, to jest, przez tajemnicę krzyża (a środek po polsku znaczy zarazem sposób [do wykonania czegoś]).” Może brzmi to zawile, ale chodzi o to, że krzyż naszego Pana (Jego wiernie ofiarowanie się) stał się środkiem do zbawienia ludzkości. Umożliwił pojednanie nieba i ziemi.

Możemy jeszcze spojrzeć do Hebr. 2:9. „Widzimy raczej Tego, który na chwilę został uczyniony mniejszym od aniołów – Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci – po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego [człowieka].”

Oczywiście widzimy Jezusa jako Odkupiciela każdego człowieka nie patrząc na rzeczy ziemskie, ale widzimy to przez naszą wiarę i zrozumienie Słowa. Bóg daje nam zobaczyć największą naukę Biblii – Odkupienie. To, że Jezus umarł za Żydów i pogan, za czarnych, żółtych i białych, za tych, którzy już go przyjęli i za tych, którzy przyjmą go w swój dzień nawiedzenia – w czasie panowania Chrystusa. Nasz Pan przecierpiał krzyż po to, aby dać samego siebie na okup za wszystkich.

Drugi rozdział Listu do Hebrajczyków przynosi pocieszenie i zachętę, tym razem dla wszystkich naśladowców Pana Jezusa w tym życiu. Czytamy ostatnie dwa wersety, Hebr 2:17-18: „On musiał zostać we wszystkim upodobniony do braci, aby stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w sprawach dotyczących Boga, dla przebłagania (lub: pojednania) za grzechy ludu, w czym bowiem doznał cierpień sam doświadczany, [w tym] może także dopomóc doświadczanym.”

I jeszcze Hebr. 4:15 – „Nie mamy bowiem takiego Arcykapłana, który by nie mógł współodczuwać naszych słabości, lecz doświadczonego we wszystkim, na [nasze] podobieństwo, z wyjątkiem grzechu. Zbliżajmy się zatem z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę do pomocy w czasie potrzeby.”

Zwróćmy uwagę na wiersz Norwida. Tam w łodzi są dwie postaci. Jedna młoda, pełna niepewności, strachu przed niebezpieczeństwem. Druga, ojciec, to osoba doświadczona, która wie, że ostateczny efekt będzie dobry, osoba, która już pewnie przepłynęła pod niejednym mostem. Ktoś kto niejedno przeżył.

To jest sytuacja nasza i Pana Jezusa. My wszyscy jesteśmy dziećmi, które stawiają swoje pierwsze kroki i nasze osobiste krzyże wydają się nam bardzo ciężkie, boimy się, że jeśli wydarzy się to lub tamto, to wszystko będzie stracone. Jednak Pan Jezus nie dość, że sam zwyciężył świat to przeprowadził już taką drogą cały Kościół i Wielką Kompanię.

Zobaczmy jednak, że był taki czas, kiedy to nasz Pan przechodził swoją lekcję jako Syn swojego Ojca na tej łodzi. Jana 16:32 – słowa naszego Pana krótko przed próbą – „oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną. To wam powiedziałem, abyście pokój we mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę; Ja zwyciężyłem świat.”

Nasz Pan modlił się w Getsemane. Odczuwał strach i niebezpieczeństwo swojej sytuacji, ale zaufał Ojcu i posilony przez anioła – zwyciężył. Mamy w Nim przykład zaufania aż na śmierć. Nasz Pan także miał wątpliwości, ale zaufał całkowicie Ojcu i wybrał wolę Ojca, a nie własną. Krzyż stał się bramą, a nasz Pan umarł, ale zmartwychwstał. A z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa; wykrystalizował swój charakter tak, że mógł otrzymać Boską naturę, stał się niezmienny jak Bóg.

Kochani Bracia i Siostry, miejmy na uwadze, że jak śpiewamy w p.9 : „potężny zbawiciel jest nasz” i że „kupił nas wszystkich swą krwią” – starajmy się śpiewać świadomie. Co do naszych osobistych doświadczeń, to rację ma brat Russell, gdy pisze, a jest to R-3235:

„BÓG ŁASKAWIE ZASŁANIA NASZ WZROK

Jest to szczęściem dla nas, że na początku nie oceniamy i nie możemy ocenić zupełnego znaczenia słów ofiara, noszenie krzyża itp. Gdybyśmy mogli widzieć przyszłość i zobaczyć zaraz od początku te różne doświadczenia i trudności napotykane na „wąskiej drodze”, to pewnie mało z nas miałoby odwagę poświęcić się i na tę drogę wejść – gdybyśmy najpierw nie mogli zobaczyć i ocenić zysków i błogosławieństw, jakich pod Boską Opatrznością dostępujemy – wraz z doświadczeniami; które to błogosławieństwa więcej niż wynagradzają nasze zaparcie się [siebie] i utratę ziemskich rzeczy.

Nie możemy też wcześniej przewidzieć, w jaki sposób upodoba się Bogu doświadczyć naszej gorliwości i wiary. Bóg zwykle daje nam po jednym krzyżu, daje nam zobaczyć srogość tego krzyża – ukrywając przed nami wspierającą rękę, którą – gdy chwycimy ten krzyż i wynałożymy swe starania, nasz Pan poniesie istotny ciężar tego krzyża tak, że na jeden raz nie mamy do dźwigania więcej niż moglibyśmy unieść. Tak ostrożnym jest Pan wobec tych, którzy stają się Jego naśladowcami i perspektywnymi współdziedzicami królestwa, że „nie dopuści, abyście byli kuszeni nad możność waszą, ale uczyni z pokuszeniem i wyjście, abyście znosić mogli” (1 Kor. 10:13).”

Czytanie historii wiernych daje wiele siły na trudne dni życia. Kiedy spojrzymy na Pawła i Sylasa, to widzimy, że oni nie szukali sobie krzyży. Wierni Pańscy nie muszą szukać krzyża, lecz tylko przyjmować te krzyże, kiedy Pan uzna to za właściwie. Jak wiemy Paweł i Syla w Macedonii chcieli po prostu głosić ewangelię. Stało się jednak inaczej i trafili do więzienia. Opis biblijny mówi, że doznali wielkich cierpień, że byli wyszydzani, biczowani i uwięzieni, zakuci w łańcuchy. A jednak Dz. 16:25 podaje (b.mocny werset): „około północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem wielbili Boga, więźniowie zaś przysłuchiwali się im.”

Takie przyjmowanie krzyża przyniosło wielką łaskę. Nie tylko uczniowie zostali cudownie uwolnieni, ale nawrócił się jeszcze strażnik więzienia. Są bardziej współczesne historie, gdy ludzie wierzący niesłusznie osadzeni w więzieniu przez swoją postawę potrafili zjednać przestępców i przekazać im Pana Jezusa. Krzyż jednych stał się dla drugich bramą do poznania Pana Jezusa i Prawdy.

(((Opowiadana przez br. Łagowskiego historia pewnego wierzącego, który trafił do więzienia… Współwięzień miał dać mu „szkołę”)))

Przywołajmy tu jeszcze to, że Ap. Paweł swoje listy pisał z aresztu domowego w Rzymie – np. List do Efezjan. Pewnie nie byłoby tego listu bez jego uwięzienia, bo miałby inne zajęcia.

Pryska i Akwila – małżeństwo, które pracowało z Pawłem w Koryncie i w Efezie. Byli uchodźcami, musieli uciekać z powodu prześladowań. Ale przyjmowali swój krzyż i w kolejnych miastach w ich mieszkaniach powstawały kolejne zbory. To dzięki nim mamy takie księgi Biblii jak dwa listy do Koryntian i list do Efezjan, bo to oni byli pierwszymi wierzącymi w Pana Jezusa w tamtych stronach.

To małżeństwo i apostoł Paweł wydali wielkie świadectwo. Mamy to opisane w dziejach apostolskich i w listach. Jeśli dużo rozmyślamy o naszych krzyżach to chciałbym żebyśmy zwrócili uwagę na Pawła i na jego słowa z Dziejów 20:22-24:

„A oto teraz, związany w duchu, idę ja do Jerozolimy, nieświadom, co mnie w niej spotka, prócz tego, co mi Duch Święty w każdym mieście poświadcza, mówiąc, że czekają mnie więzy i uciski. Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.”

Kiedy można tak powiedzieć? Myślę, że wtedy, gdy się bardzo dobrze poznało Pana Jezusa, który płynie razem z nami w łodzi poświęconego życia. Ap. Paweł był w 100% przekonany, że cokolwiek go spotka, to ostatecznie przyniesie to dobro, chociaż wiedział, że będzie cierpiał. Pisał, że to, co przechodzi to króciutki i lekki ucisk i że przyniesie wielką i wieczną chwałę. Bardzo często doświadczenia i krzyże dzieci Bożych przynosiły wielki plon, który widać nawet w tym życiu.

Marcin Luter musiał się kryć na zamku Wartburg i przetłumaczył tam Nowy Testament na język niemiecki. John Bunyan w ciężkim więzieniu napisał swoją „Wędrówkę Pielgrzyma”.

Piotr Waldo ekskomunikowany z kościoła i wypędzony z Lyonu znalazł w Turynie ludzi, którzy byli gotowi przyjąć ewangelię. Prześladowany John Wesley, gdy został usunięty z kazalnic dużych kościołów, zaczął opowiadać ewangelię na ulicach, przy kopalniach i na łąkach, a wokół niego zgromadzały się tłumy i wielu ludzi przyjmowało Pana Jezusa.

Przypomina mi się Fanny Crosby, autorka pieśni, która straciła wzrok jako niemowlę na skutek choroby. Pewien pastor ubolewał, że ją to spotkało, a ona odpowiedziała: „Czy wiesz, że gdybym przy urodzeniu mogła wypowiedzieć jedno życzenie, to brzmiałoby ono: chciałabym urodzić się niewidoma!”? „Dlaczego? – spytał zaskoczony duchowny. – Bo kiedy pójdę do nieba, pierwsza twarz, jaką zobaczę i jaka uraduje moje oczy, to będzie twarz mojego Zbawiciela”. Był kiedyś w Telewizji TRWAM film o Fanny Crosby i naprawdę przeszła ona wiele w swoim życiu, jako matka straciła malutkie dziecko, miała wiele trudności. A jednak to ona właśnie napisała: p.452 – „Jak błogo wiedzieć – Jezus jest mój! Jakże ten pokój słodzi mi znój! (…) Kto może tyle pociech mi nieść? Nikt, tylko Jezus, Jemu dam cześć”.

Znana jest współczesna historia brata z Nigerii, którego prześladowcy chcieli zmusić do porzucenia wiary. Straszono, że zabity zostanie jego syn, a wreszcie zrobiono to. Ten brat nie porzucił jednak Pana, przeciwnie na pogrzebie wydane było świadectwo dla 1600 osób, a później nabożeństwa zboru Oyede zaczęły się odbywać w domu tego brata. Wiele osób zostało pozyskanych…

Ktoś napisał, że „za każdą silną osobą stoi historia, które nie dała tej osobie innego wyboru.” To mocne słowa. Wybór zawsze jest, ale ci, którzy starają się być wierni Bogu, zawsze byli wzmacniani przez doświadczenia.

Czytałem niedawno pewne świadectwo siostry zakonnej Bożeny Leszczyńskiej, która zajmuje się dziećmi w szpitalach onkologicznych. Wydaje się, że to czego te dzieci i każdy z nas najbardziej potrzebuje to przyjaciel, który weźmie za rękę i powie po prostu: „Nie bój się, będę z tobą”. I nawet jeśli w ludziach nie zawsze znajdziemy takich przyjaciół, to na łodzi życia, pomimo krzyża, mamy przyjaciela w Panu i On pragnie nas poprowadzić aż poza ten most, przez bramę zbawienia do Królestwa Bożego.

Chciałbym troszkę przeczytać z wywiadu z tą Siostrą Bożeną Leszczyńską, ona pracuje jako asystentka pastoralna w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie-Prokocimiu, daje to do myślenia. Ta siostra po wielu latach pracy w szpitalu pisała tak: „jak często to dorośli muszą uczyć się od małych dzieci? Dziewięcioletni Kuba, usłyszawszy, że choroba nowotworowa, na którą był leczony, niestety powróciła, powiedział do swego taty: „Tatusiu, nie chcę cię martwić, ale musimy leczyć się jeszcze raz”. O rok starszy Krzyś uspokajał zaś rodziców, mówiąc: „Nie martwcie się, jeśli miałbym cierpieć za dużo, to Pan Bóg na to nie pozwoli i zabierze mnie do siebie”.

Dwunastoletnia Kasia zapewniała mamę, że pomimo bólu jest szczęśliwa, bo ona jest zawsze obok niej. – Tak jest z wieloma dziećmi, których dotyka cierpienie – mówi siostra Bożena. – Martwią się o swoich Bliskich bardziej niż o siebie i nie ma dla nich wiekszego cierpienia niż to, gdy widzą łzy rozpaczy w ich oczach.

Pyt. Dziennikarza: Co z tych spotkań z małymi pacjentami czerpie Siostra dla siebie? (…)

Dzieci uczą mnie pokory i radości pomimo cierpienia. Uczą prawdziwej wiary, głębokiej miłości i niezachwianej nadziei. Uczą miłości krzyża, uczą ufności i wdzięczności. Niedawno 8-letni Marcinek z hematologii napisał mi ułożoną przez siebie modlitwę. Obiecałam mu, że tym jednym zdaniem będę się modlić odtąd codziennie: „Panie Jezu, dziękuję Ci, że jesteś przy mnie i że pomagasz mi być dobrym”. Cóż więcej potrzeba? (…) Z podziwem patrzę, jak w skupieniu się modli. W jego oczach widać niebo duszy. Ten chłopiec swoim pokornym cierpieniem naprawdę pomaga Jezusowi nieść krzyż.”

Czy my jako wierzący Bogu ludzie, poświęceni, możemy się zdobyć na takie modlitwy i takie stwierdzenia jak te kochane dzieci? Jak dobrze, że dla tych małych dzieci jest taka piękna nadzieja w postaci restytucji, czasu, kiedy te łzy bólu i smutku zamienią się w płacz radości. To spotka też każdego z nas, wtedy zrozumiemy, dlaczego potrzebne były nam niektóre krzyże naszego życia, czemu droga życia i poświęcenia ułożyła się tak czy inaczej. Czemu pomimo starań o czynienie woli Ojca, dotknęły nas różne niesprzyjające warunki.

Do czego zachęca an Jezus? Mat. 16:24-25 – „Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.”

Drodzy Bracia i Siostry są nawet mocniejsze wypowiedzi Pana Jezusa. Łuk. 14:26 – „Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za mną, ten nie może być moim uczniem.”

Diaglott komentuje, że w grece biblijnej „nienawidzić” to „miłować coś mniej”. Grecki to taki kontrastowy język. My jako chrześcijanie mamy kochać naszych bliźnich, a zwłaszcza bardzo kochać tych najbliższych. Mamy też bardzo się starać, aby swoje ciała traktować jak świątynię ducha św, zadbać o samych siebie i o naszych bliskich.

Lecz chodzi tu o to, że dla Pana i dla pełnienia Jego woli, powinniśmy być gotowi na nieprzyjemności, bez względu na to w jakiej formie i z jakiej strony one nas spotkają. Nie mamy zgorzknieć ani zniechęcić się, ale pamiętać, że przed nami Królestwo. Możemy się cieszyć z drogi do tego Królestwa; cieszyć się z każdego kroku, który przybliża nas bardziej do Pana.

Bardzo często chcielibyśmy innego krzyża niż mamy. Często nie wiemy o co prosimy naszego Pana. Pewien ksiądz, Krzysztof Pałys, opowiadał jak różne osoby zwierzają się mu, a on widzi, że nie rozumieją Bożej drogi. Zacytuję go:

„Dziewczyna, 25 lat. Właśnie skończyła studia i rozpoczęła pracę. W rozmowie skarży się, że nie może znaleźć męża. Jej problemem jest samotność.
– Czy gdybyś w końcu znalazła męża problem by się skończył?
– Tak. Nareszcie byłabym szczęśliwa.”

„[inna] Kobieta, w małżeństwie od kilku lat.
– Mąż nie rozumie moich potrzeb, często się spieramy, pada wiele słów, które ranią. Czuję się niezrozumiana i bardzo samotna – mówi ocierając łzy. – Przyznam ojcu, że będąc sama, nie cierpiałam tak bardzo jak teraz.”

Czasami kryzysy w naszym życiu pojawiają się z powodu nadmiernych oczekiwań. Druga osoba ma mnie całkowicie wypełnić, zawsze zrozumieć, zaspokoić wszystkie potrzeby. Powinna stać się niczym Bóg. Takie patrzenie zniszczy każdą relację. Podsumowuje to ten ksiądz: „Istnieje rodzaj samotności, którego nie zaspokoi żaden człowiek, choćby najbliższy. Taka samotność jest darem, przypomina o naszej niewystarczalności bez Boga.”
My czasami uciekamy przed własnym krzyżem i jak w tej opowieści obchodzimy cały świat dookoła, żeby znowu znaleźć swój własny krzyż od Pana. To jednak normalne, że upadamy, byle powstawać.

Na zakończenie tego wykładu, pragnę, byśmy wszyscy mieli to poczucie, że Pan jest z nami w naszej łodzi życia. Jeśli mamy wiarę, starajmy się też jedni dla drugich być jak ten ojciec z wiersza, dodawać sobie otuchy; apostoł Paweł napisał w Liście do Galatów 6:2 – „Noście brzemiona jedni drugich, a tak wypełnicie Prawo Chrystusa.”

Zawsze pamiętajmy, że Bóg nigdy nie dozwala na krzyż w naszym życiu bez celu i że jeśli będziemy wierni, to nasze krzyże staną się bramą zbawienia. Jeszcze jedno mądre zdanie, które ostatnio przeczytałem: „Kiedy zamienisz: DLACZEGO TO MNIE TO SPOTKAŁO? Na: CZEGO TO MA MNIE NAUCZYĆ?, zobaczysz jak wszystko się zmienia”. Życzę wszystkim wielu Bożych błogosławieństw!

1. Geneza błędu o tzw. Trójcy Świętej | Adam Urban

2. Bóg wg Biblii | Wiktor Szpunar

3. Syn Boży wg Biblii | Gabriel Nowicki

4. Duch Święty wg Biblii | Arthur Ryppa

5. Historia Braci Polskich (prelekcja historyczna) | Ewa Sidor

Spotkanie było rzadką okazją do spójnego przedstawienia teologicznych poglądów badaczy Pisma Świętego na temat Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego oraz ich wzajemnych zależności.

Zachęcamy do uważnego zapoznania się z przedstawionymi informacjami! Bardzo ciekawym uzupełnieniem wykładów jest prezentacja – zarys dziejów Braci Polskich, antytrynitarnego ruchu rozpoczętego w szesnastowiecznej Polsce.

Miłego odbioru!

W 40 lat po opuszczeniu Egiptu dorastający jako syn córki faraona Mojżesz był pasterzem trzód swego teścia – Jetra, kapłana Midianitów. W jakimś stopniu sam Mojżesz był już wtedy bardziej Midianitą (przynajmniej ze stylu swojego życia), ale z pochodzenia i ze swojej wiary był Żydem.

Doświadczył on czegoś, co określa się mianem „teofanii”. Otrzymał objawienie Boga i mógł porozmawiać z Bogiem. Dla nas dzisiejszą „teofanią” Boga będzie przede wszystkim zapis Starego i Nowego Testamentu, które traktujemy jako natchnione Słowo Boże, osobisty list Ojca do Jego myślących dzieci.

Jest to oczywiście inne doznanie, niż to, którego doświadczył Mojżesz, ale z drugiej strony jesteśmy w sytuacji podobnej do jego sytuacji, kiedy zobaczył płonący krzew. Mojżesz usłyszał od anioła, by przed podejściem bliżej zdjął swoje buty, bo wchodzi na świętą ziemię. A potem Bóg odezwał się do Mojżesza słowami, które zapisane mamy w Księdze Wyjścia 3:6 [bt3] –

„Powiedział jeszcze Jahwe: Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem ujrzeć Boga.”

Podobnie i my powinniśmy zdawać sobie sprawę z wielkości i świętości tematu. „Bóg wg Biblii”. We wstępie do książki pt. „Bóg”, moim zdaniem najlepszej opartej na Biblii monografii czy podręcznika na temat Stwórcy, autor – Paul S.L. Johnson – napisał: „Przez cały czas pisania tej książki autor odczuwał swą niższość od tematu. Wątpliwym jest nawet, czy ktokolwiek z wyjątkiem Samego Boga mogłby w pełni oddać sprawiedliwość temu tematowi. Tak więc autor zdaje sobie sprawę z tego, że nie sprostał temu zadaniu, i sprostać nie może”.

Tym bardziej nie będzie to możliwe w moim wykonaniu i tym bardziej nie będzie to możliwe w tak krótkim czasie jaki jest przed nami. Odważmy się jednak i zadajmy pytanie: Kim jest Bóg?, Kim jest Ten, który w tajemniczy sposób rozmawiał z przyszłym wodzem Izraela? Odpowiedzi będziemy szukali w Pismach Starego i Nowego Testamentu, a zwłaszcza w słowach Pana Jezusa i jego apostołów.

Pierwsze cytaty, które chciałbym przytoczyć, pochodzą od apostoła, który jako pierwszy dostrzegł w Jezusie „Chrystusa” i „Syna Boga żywego”. Jest to oczywiście apostoł Piotr. Fragmenty te pochodzą z pierwszej i z drugiej mowy, które Piotr wygłosił w Jerozolimie, po zesłaniu Ducha Świętego:

Dzieje 2:36 [bw] – „Niechże tedy wie z pewnością cały dom Izraela, że i Panem i Chrystusem uczynił go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście.”

Dzieje 3:13 [bw] – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Zwróćmy uwagę, przy analizie tych słów, że wersety te nie tylko odróżniają Boga od Jego Syna (a więc mamy tu dwie różne istoty), ale też utożsamiają starotestamentowego Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba z nowotestamentowym Bogiem Ojcem. Ustalenie tej sprawy już na samym początku jest bardzo istotne. Jest to mocny dowód, który pokazuje, że dla pierwszych chrześcijan oczywiste było uznawanie Boga Jahwe i Ojca Jezusa za jedną i tę samą istotę.

Drugi argument, który za tym przemawia, to cytowanie przez Pana Jezusa i Apostołów pewnych fragmentów Starego Testamentu w odniesieniu do relacji Boga Ojca i Syna Bożego. Szczególny fragment na ten temat to Psalm 110:1-2 –

„Psalm Dawida. Uroczysta wypowiedź Jahwe do mego Pana: „Usiądź po mej prawicy, aż położę wrogów Twoich jako podnóżek dla Twych stóp”. Berło Twej potęgi poszerzy Jahwe z Syjonu. Panuj pośród Twoich nieprzyjaciół.”

Mamy tutaj wypowiedź Boga Jahwe skierowaną do tego, którego Dawid nazywa swoim Panem, czyli do Mesjasza. To proroctwo mesjańskie, a sam Pan Jezus kieruje to proroctwo do samego siebie. Zauważmy jednak, że Jahwe – Bóg Biblii – nie przemawia tutaj do samego siebie, ale do drugiej istoty – do swojego Syna, którego posadził po swojej prawicy i którego ustanowił królem nad Syjonem.

Przeczytajmy dla potwierdzenia tej myśli dwa fragmenty z Nowego Testamentu:

Mateusza 22:41-46 – „A gdy się zeszli faryzeusze, zapytał ich Jezus, mówiąc: Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Mówią mu: Dawidowym. Rzecze im: Jakże więc Dawid w natchnieniu Ducha nazywa go Panem, gdy mówi: Rzekł Pan Panu memu: siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich pod nogi twoje. Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jakże może być synem jego? I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa, ani też już nikt od owego dnia nie odważył się go pytać.”

I jeszcze List do Hebrajczyków 10:12-13, gdzie Żydom tłumaczy tę sprawę apostoł Paweł i pisze o Jezusie: „Lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej [usiadł po prawej stronie Boga Jahwe]; oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp jego.”

Myślę, że z odczytanych do tej pory wersetów wynika wprost, że Bóg Ojciec to Jahwe, to absolutny Pan wszystkich i wszystkiego, a Jezus – to Pan całej ludzkości i całego wszechświata (oczywiście oprócz Ojca, co zaznacza np. 1 Kor. 15:27-28), ale panowanie Jezusa zostało mu nadane przez Boga.
Kiedy czytamy słowa: „Rzekł PAN Panu memu”, znaczenie terminu „pan” jest więc inne w każdym przypadku. Podobnie jak znaczenie terminu „Bóg” w Biblii. Jezus może być i jest w Biblii nazywany Bogiem [w znaczeniu Mocarza, niezwykle potężnej istoty], ale nie jest jedynym najwyższym Bogiem, o którym czytamy w Słowie Bożym, bo tym jedynym jest tylko Ojciec. Mimo, że jest to sporo czytania, przeczytajmy jeszcze pięć fragmentów Nowego Testamentu, które wspominają o jednym Bogu lub jedynym Bogu, i gdzie w kontekście występuje też Pan Jezus.

Pójdziemy tutaj bezpośrednio za książką Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Jeden Bóg i jeden Pan”, w której omawia on te wersety (naprawdę warto sięgnąć po tę książkę).

Pierwszy z tych fragmentów to 1 Kor 8:6 (BW), ale przeczytajmy już od wersetu 4:
4. Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego.
5. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów,
6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”
(zostawimy komentarz na koniec wszystkich fragmentów)

Efez. 4:5-6 (BW) – słowa apostoła Pawła o zachowaniu jedności wśród wiernych:
5. [Jest] jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest;
6. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

1 Tym. 2:5 (BW) – bardzo ważny fragment z wersetami 4 i 6, ale skupmy się na 5:
5. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…

Jana 17:3 (BW) – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.” [Jest to modlitwa Jezusa do swego Ojca! Sam Pan Jezus określa tu Ojca jako jedynego pr. Boga]

Judy 1:25 (BW)
25. Jedynemu Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, niech będzie chwała, uwielbienie, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i po wszystkie wieki. Amen.

Zobaczmy, że te wszystkie wersety mają trzy wspólne cechy.

1. One wszystkie mówią o jednym lub jedynym Bogu.
2. One wszystkie mówią także o Jezusie Chrystusie, naszym Zbawicielu i Panu.
3. I wreszcie: One wszystkie odróżniają Jezusa od jednego lub jedynego Boga.

Są to jedyne takie fragmenty Pisma Świętego, gdzie termin „jeden (lub jedyny) Bóg” pojawia się razem z Synem Bożym i odróznia jedną i drugą istotę.

Kiedy spojrzymy do Starego Testamentu, to zauważymy, że nawet pobieżne przyjrzenie się tematowi „Boga” w Starym Testamencie wydaje się w krótkim wykładzie prawie niemożliwe. Według konkordancji biblijnej Stronga (wyd. Na Straży) imię „Jahwe” pojawia się w Starym Testamencie 6525 razy.

Określenie ‘El’ to kolejne 265 wystąpień, ‘Elohim’ – 2603 wystąpienia (a znaczenie tych słów to: ‘Mocny’ lub ‘Mocarz’, ‘Ktoś potężny’), ‘Adon’ – 335 wystąpień i ‘Adonaj’ – 434 wystąpienia (znaczenie tych słów: ‘Pan’, ‘mój Pan’).

Przez wieki średniowiecza zbadanie tej sprawy zaciemniał jeszcze bardziej fakt, że Pismo Święte było niedostępne, a jeśli już było dostępne dla kleru, to w łacińskim przekładzie o nazwie Wulgata, który – jak większość tłumaczeń nawet do dzisiaj – zacierał różnice między poszczególnymi słowami. I tak, do dziś w wielu tłumaczeniach czy w oryginale jest to imię Jahwe, czy któryś z tytułów Adon, Adonaj lub Elohim, wszystko tłumaczone jest jako „Pan”.

Dopiero XV wiek n.e. przyniósł dokładniejsze badania nad oryginalnymi tekstami Biblii. Niezwykłym dziełem wydawniczym była wydana przez kardynała Franciszka de Cisnerosa tzw. Poliglota Kompluteńska. Było to pokaźnych rozmiarów wydanie Pisma, które zawierało w sobie tekst biblijny w trzech językach: hebrajskim, greckim i łacińskim.

Z takiej właśnie Biblii korzystał młody geniusz językowy i teologiczny, urodzony w roku 1511, Miguel Servet. Jeszcze jako nastolatek Servet zauważył prosty fakt, że wyraz ‘elohim’ w hebrajskiej Biblii nie oznaczał tylko najwyższego Boga, Jahwe. Żydzi przy użyciu słowa ‘elohim’ mówili o aniołach, nazywali ‘elohim’ izraelskich sędziów i królów, i w ogóle mocne, potężne osoby. Możemy przeczytać dwa przykłady takiego użycia tego słowa: – do wierzących Ps. 82:6, do tych słów odwołuje się nasz Pan w Jana 10:34; – do aniołów Ps. 8:6, por. Żyd. 1:6)

W czasie Serveta zwrócenie na to uwagi to był wstrząs, bo wyznawcy trójcy posługiwali się argumentacją, że hebrajskie słowo ‘elohim’ i greckie ‘theos’ może oznaczać tylko Boga Najwyższego. A dokładna analiza pism Starego i Nowego Testamentu dowodzi, że zarówno słowo ‘elohim’, ‘adon’, jak i greckie ‘theos’ są w Biblii używane do opisania innych osób niż Bóg Ojciec, a jednak tylko Bóg Ojciec nazywany jest Jahwe; jest On wyjątkowy ponieważ „nie ma początku” i nie zawdzięcza swojego istnienia ani swojej pozycji komukolwiek innemu.

Te cechy – wieczność i niezależność – mieszczą w sobie określenia, które Stwórca odnosi do siebie. Wróćmy na kilka chwil do rozmowy Boga Biblii z Mojżeszem i do określeń, które stosuje do siebie Bóg. W Księdze Wyjścia 3:13 czytamy:

„Mojżesz zaś rzekł Bogu: Oto pójdę do synów Izreala i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mnie do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to co mam im powiedzieć?”

Można powiedzieć, że podobne pytanie zadajemy do dzisiaj. Chcemy wiedzieć, co mamy powiedzieć o Bogu ludziom. Co Bóg chciałby, żebyśmy ogłosili na temat Jego istoty i charakteru, kim jest i jak jest Bóg? Księga Wyjścia 3:14 (bt3) –

„Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: „Jestem, który jestem” (albo wg Biblii Gdańskiej: Będę, który będę). I dodał: „Tak powiesz synom Izraela: JESTEM (albo wg Biblii Gdańskiej: Będę) posłał mię do was”.”

To krótsze określenie „Jestem” lub „Będę” wydaje się dowodzić, że Bóg nie zawdzięcza nikomu swojego istnienia, że jest wieczny, nieśmiertelny, niezależny i nieograniczony. On jest istniejący i będzie istniał zawsze, ma pełną władzę i nikt nie jest w stanie Mu przeszkodzić. Bóg się nie starzeje i Bóg się nie zmienia.

To dłuższe określenie „Jestem, który jestem” lub „Będę, który będę” może też być przetłumaczone jak w Biblii Paulistów: „Jestem tym, kim jestem” lub jak brat Johnson w książce pt. „Exodus”: „Jestem tym, kim chce być” / „Okaże się tym, kim chce się okazać.” [E11, s. 36-37, jest to pewien idiom hebr.] Widać tu więc charakter, który Bóg pragnie okazywać i który ostatecznie chce w pełni okazać.

Nie będę teraz za wiele tego rozszerzał, ponieważ cała Biblia, całe stworzenie i cała historia, teraźniejszość i zapowiedziana w Biblii przyszłość objawiają ten charakter. Bóg jest mądry, sprawiedliwy, mocny i pełny miłości. Sprawiedliwość to podstawa, a mądrość i moc, są nie mniej ważne. Kiedy jednak Bóg w Nowym Testamencie decyduje się na przedstawienie jednej cechy, która najlepiej Go określa, w 1 Jana 4:8 czytamy, że „Bóg jest miłością”. Czytamy też, że „jeśli ktoś widział Syna, [to] widział i Ojca”, a więc pełen miłosierdzia i dobroci charakter Pana Jezusa to właśnie objawiony w Nim charakter Jego Ojca.

To bardzo ciekawe, bo gdy spojrzymy na liczbową wartość tetragramu JHWH, okaże się, że litery hebrajskie jod, he, waw i he mają wartość liczbową 26. Mówię, że to ciekawe, bo w jednym z najpiękniejszych Psalmów, Ps. 136, jest dokł. 26 wersetów i 26 x powtarza się zwrot: „Bo Jego miłosierdzie na wieki.” Lub jak inne przekłady to oddają: „Bo Jego wierna miłość trwa na wieki.”

Jakie to pocieszające, że ten Istniejący, ten Stwórca i Władca wszechświata, Bóg Jahwe, jest pełny wielkiej, wiernej miłości i taki przedstawi się wszystkim ludziom. Przeczytajmy trzy pierwsze wersety z tego Psalmu: „Wysławiajcie Jahwe, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Chwalcie Boga nad bogami, bo Jego miłosierdzie na wieki. Chwalcie Pana nad panami, bo Jego miłosierdzie na wieki.”

Mówiłem na początku, że odniesiemy się do słów Pana Jezusa. Przypomnijmy sobie, co nasz Pan powiedział już po swoim zmartwychwstaniu.  Kiedy Maria Magdalena przyszła do grobu, gdzie złożono ciało, kiedy spotkała dwóch aniołów i pusty grób i kiedy spotkała kogoś, kogo uważała za ogrodnika, ale tak naprawdę był to Jezus. Po pierwszym szoku gdy go poznała i po kilku słowach, Jezus powiedział jej, a mamy to zapisane w Ewangelii Jana 20:16 –

„Rzecze do niej Jezus: Mario! A ona obróciwszy się mówi do Niego po hebrajsku: „Rabbuni”, to znaczy „Nauczycielu”. Rzecze do niej Jezus: „Nie zatrzymuj mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego.”

Jakie piękne słowa, w których zmartwychwstały Jezus łączy się ze wszystkimi uczniami i uczennicami, którzy pokazani są w Marii. Pan Jezus mówi, że on sam ma tego samego, jednego Boga i jednego Ojca, którego mają oni. Zgadza się to w stu procentach z proroczymi słowami, które wypowiada Dawid jako typ Pana Jezusa. Psalm 22:22 – „Imię Twoje [Boże] opowiem swym braciom i chwalić cię będę pośród zgromadzenia”. Pan Jezus nauczał w ten sposób, że Jahwe jest „jego” Ojcem i „jego” Bogiem i tak samo Jahwe ma być naszym Ojcem i naszym Bogiem.

To wielka nauka, która zgadza się w pełni z innymi słowami Pana Jezusa
Jana 17:1-3 (BW) – To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy swoje ku niebu, rzekł: Ojcze! Nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn uwielbił ciebie; Jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał żywot wieczny tym wszystkim, których mu dałeś. A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.

Pan Jezus w swojej modlitwie arcykapłańskiej nazywa Ojca „jedynym prawdziwym Bogiem”. Tylko jedna istota została tak w Biblii nazwana i jest nią Ojciec Pana Jezusa.  Jest to ważne i potrzebne wyznanie, którego nie powinniśmy się wstydzić. Nie wstydził się go Ap. Piotr [1 P 1:3] – „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa!”. Lecz niezwykle ważne jest także poznanie samego Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, Mesjasza, Odkupiciela i Pana, którego ustanowił dla nas Bóg Ojciec. O nim jednak opowie kolejny brat, a ja dziękuję za uwagę i życzę wielu Bożych błogosławieństw.

6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.

– 1 List do Koryntian 8:6

Ten sam Apostoł oświadcza, że Ojciec wysoko wyniósł Pana Jezusa i dał Mu imię ponad wszelkie inne imię, i że wszyscy ludzie powinni czcić Syna, tak jak czczą Ojca:

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią

– Filipian 2:9-10

Oznacza to, że mamy tutaj dwie osoby, ponieważ w żaden inny sposób jedna z nich nie mogłaby wywyższyć i uhonorować drugiej; skoro Syn ma być czczony tak jak Ojciec, wynika z tego (jak pokazują inne wersety), że jest On obecnie uczestnikiem Boskiej natury, i że został wyniesiony do tak wysokiej chwały i godności ­ „wysoko nad wszystkie księstwa i zwierzchności i moce” ­ jako nagrody za posłuszeństwo woli Ojca przez przyjście na świat i odkupienie ludzkości za cenę własnego życia w wypełnianiu Boskich zamiarów.

W prologu Ewangelii według św. Jana czytamy, że nasz Pan zanim przyszedł na świat (zanim świat został stworzony przez Niego, jako przedstawiciela Ojca) był Logosem, Słowem, Posłańcem Boga (w j.gr. przed słowem Bóg występuje przedimek określony), Jehowy. Był On Bogiem (bez przedimka), potężnym Bogiem, wyższym od aniołów, Tym, przez którego „wszystkie rzeczy się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało”.

Zwróćmy uwagę, że Apostoł mówiąc o Ojcu i Synu traktuje ich jako oddzielne osoby i nie odnosi się do Ducha Świętego jako kolejnego Boga ani jako trzeciej części Boga. Nie znaczy to jednak, że Apostoł lekceważy Ducha Świętego, ponieważ we wszystkich swoich listach uznaje go jako Ducha Ojca i Syna działającego dla korzyści poświęconych.

Nie powinniśmy też rozumieć, że Duch Święty jest duchową istotą, tak jak w stwierdzeniu „Bóg jest duchem”, lecz że określenie to oznacza ducha istoty, moc, wpływ, wolę, cel, siłę, czyli wszystko cokolwiek pochodzi od osoby. O Duchu Świętym mówi się, że pochodzi od Ojca i Syna jako wpływ, czyli moc, który z kolei działa przez Kościół, poświęconych wierzących, na tych, z którymi członkowie Kościoła się stykają. Jest to zawsze dobry i święty duch lub wpływ i w ten sposób wyraźnie odróżnia się od ducha świata, usposobienia świata, wpływu świata, ducha grzechu, ducha antychrysta itp.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania pt. MODLITWA PAŃSKA. Spotkanie zorganizował zbór Pana we Wrocławiu w niedzielę, 24 stycznia 2021 r., a pozostałe przemówienia dostępne się na stronie youtube’owej Adama Maciaka. 

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Myślę, że każdy z Was ma pewne sposoby na modlitwę. Dla mnie spacer to jedna z lepszych okazji do rozmowy z Bogiem. Jakiś czas temu wyszedłem na taki spacer-modlitwę i czułem się dosyć niespokojny, ale z każdą kolejną minutą modlitwy moje uczucia zmieniały się, a w końcu, gdy wracałem do domu, byłem już całkiem wyciszony i zobaczyłem przy ul. Gdańskiej w Bydgoszczy taką reklamę. Może ją wyświetlę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać.”

Tam oczywiście było jeszcze pewne logo, ale ja zwróciłem uwagę na to, jak prawdziwa jest ta myśl. Oczywiście są różne podstawy, na których ludzie polegają. Czasami jest to firma ubezpieczeniowa, czasami bank, czasami drugi człowiek, czasami system antywłamaniowy. Dla nas ten Ktoś, na kim możemy polegać, to Bóg. Bóg, który jest wszechmocny, a jednocześnie pełny miłości, sprawiedliwy  i mądry. Bóg, który się nie zmienia.

Ciekawe jednak, że znaczenie modlitwy dostrzegają nawet osoby nastawione do wiary sceptycznie, nie dowierzające w Boskie działanie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Abraham Lincoln nie uważał się za chrześcijanina, ale był szlachetnym człowiekiem; niektóre jego wypowiedzi brzmią jak deizm, w którym Bóg nie zajmuje się światem, ale z drugiej strony ten sam Lincoln bardzo często modlił się długo w swoim gabinecie i w czasie swoich podróży. Jak sam to tłumaczył:

„Wiele razy padałem na kolana przez wszechogarniające przekonanie, że nie mam dokąd pójść. Moja własna mądrość i wszystko wokół mnie wydawały się niewystarczające na ten dzień.”

My wierzymy, że do Pana w modlitwie powinniśmy pójść na samym początku, a nie tylko wtedy, gdy nie mamy już dokąd pójść. Z drugiej strony jest to warte uwagi, że wśród wielu ludzi, także wśród agnostyków, istnieje potrzeba modlitwy.

Jest pewna historia o pilocie, który chciał ustanowić nowy rekord wysokości. Wyleciał samolotem na możliwie największą wysokość, ale gdy już był blisko rekordu, silnik maszyny zaczął słabnąć. Spojrzał na wskaźnik paliwa i okazało się, że paliwa prawie nie ma. Pilot już wiedział jak poważna jest sytuacja i tak się przeraził, że zaczął się modlić. Powiedział: „Wiem, że potrzebuje Twojej pomocy, Panie. Nie zawracałem Ci głowy ani razu przez ostatnie 25 lat i jeśli teraz wyciągniesz mnie z tego kłopotu, to znowu nie będę Ci zawracał głowy przez kolejne 25 lat.”

Myślę, że jako chrześcijanie nie modlimy się w taki sposób, ale odczuwamy przede wszystkim POTRZEBĘ prawdziwego kontaktu, przebywania z Bogiem, nie tylko w trudnej chwili i nie tylko, kiedy brakuje nam własnych pomysłów, ale przez cały czas. Chcemy też wiedzieć o co i jak się modlić. I takie są właśnie okoliczności podania przez naszego Pana wzoru modlitwy znanej jako „Modlitwa Pańska”.

Jak czytamy w Ewangelii wg Łukasza 11:1:

„A gdy On w pewnym miejscu modlił się i zakończył modlitwę, ktoś z jego uczniów rzekł do niego: Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył uczniów swoich.”

Gdyby to nasz Pan wywołał tę sytuację, to oczywiście też byłby wzór modlitwy. Z tego fragmentu wynika jednak, że prawdziwy uczeń Jezusa chce wiedzieć, jak ma się modlić. Ludzie w czasach naszego Pana też się modlili, modlili się faryzeusze i nauczeni w Piśmie. Uczniowie widzieli jednak, że modlitwy Pana Jezusa są inne, że On modli się i żyje w mocy Bozej, że Jego modlitwy są wysłuchiwane przez Boga. Chcieli więc wiedzieć, jak mają się modlić. Jezus odpowiada, ale najpierw mówi jak się nie modlić:

„A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją. Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat. 6:5-6)

Jezus ostrzega swych uczniów, żeby nie skupiali się na formie, mówi wprost, że nie mają się popisywać jacy są pobożni i jak dobrze się modlą. Naśladowca Jezusa nie ma być hipokrytą w modlitwie, nie ma szukać poklasku słuchaczy. Ten fragment mówi jeszcze, by pójść do pokoju i zamknąć drzwi. Jeśli mamy problemy z modlitwą, dobrym pomysłem jest oddzielenie się od tego, co może nas rozpraszać. Nie bójmy się zostać sami z Bogiem. Bez innych ludzi, bez telefonu, bez facebooka, bez tego, co rozprasza. Nie bójmy się.

Nie ma tutaj potępienia dla wspólnej modlitwy, np. w domu lub w zborze. Jednak nasz Pan kładzie nacisk na szczery, osobisty kontakt z Bogiem, szczere, nieznane nikomu myśli i prośby do Boga.

Kiedy mamy kontakt z Bogiem „w naszym komorach”, w naszych pokojach i samotniach, nie możemy udawać, bo nasz Bóg widzi wszystko. On wie jacy jesteśmy bez żadnych masek, braci widzi bez garniturów, a siostry bez makijażu. Można powiedzieć, że Bóg ma swój własny Boski roentgen; roentgen, który potrafi prześwietlić wszystkie drzwi i ściany, prześwietlić nasze myśli i uczucia. Nie chodzi więc tak bardzo o formę modlitwy, ale stan serca.

Pan Jezus mówi dalej: „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie.” (Mat. 6:7-8)

Nie bądźcie wielomówni. Niektóre tłumaczenia mówią tu o gadatliwości, a spotkałem się nawet z takim: „Nie paplajcie jak poganie, którzy dla swojego paplania sądzą, że zostaną wysłuchani”. I rzeczywiście, w religiach pogańskich bardzo często jest tak, że wierzący powtarzają w kółko te same słowa. Mantrowanie, mowienie jakiegoś jednego zdania lub jednego wyrazu po to, żeby wprowadzić się w odpowiedni stan, żeby mieć pewność, że Bóg nas wysłucha.

W Bydgoszczy działa np. kilka osób z ruchu „Hare Kryszna”. Według nich codziennie należy zaintonować 1728 razy pewną mantrę składającą się z 16 krótkich słów, które trudno nawet przetłumaczyć. Jak wyjaśniał mi jeden z wyznawców tego ruchu, nie chodzi tyle o słowa, ale o melodię, o wejście na pewną częstotliwość dźwiękową. Przed takim wielomówstwem Jezus ostrzegał nieprzypadkowo, bo coś podobnego pojawiało się także wśród Żydów. Jedna ze znanych modlitw zaczyna się od słów: „Błogosławione, uwielbione, czczone, wywyższone, wyniesione pod niebiosa, rozsławione, wyśpiewane niech będzie imię Świętego Pańskiego”. W innej teolog Barclay policzył aż 16 przymiotników jako inwokacja do Boga.

Takie tendencje oczywiście bardzo widoczne są także w chrześcijaństwie, zwłaszcza w wydaniu katolickim. Litania Loretańska do Najś. Maryi Panny zawiera aż 53 różne określenia stosowane do Maryi, również intonowane w charakterystyczny sposób.

Pan Jezus radzi by pamiętać, że Bóg zna nasze potrzeby jeszcze zanim poprosimy: „wiem Bóg, Ojciec Wasz, czego potrzebujecie”. Ta uwaga stosuje się do modlitw, które pouczają Boga, jakie byłoby najlepsze rozwiązanie danych spraw, które mówią Bogu jak powinien zrobić. Odnosi się do tego apostoł Jakub w Liście Jakuba 4:2-3 – „prowadzicie spory i walki. Nie osiągacie – bo nie prosicie; (a jeśli) prosicie – nie otrzymujecie, bo źle się modlicie, myśląc (tylko) o zaspokojeniu swoich pragnień.” Ze słów Jakuba i Pana Jezusa widać wyraźnie, że jeśli chcemy spełniać nasze zachcianki to nie rozumiemy jeszcze dobrze celu modlitwy.

Pomyślmy o Jezusie i tym jakie było jego podejście. Nasz Pan na pierwszym miejscu stawiał wolę Ojca i dlatego zawsze był wysłuchiwany. Jana 12:49 – „nie mówię od siebie, ale od Ojca, który mnie posłał. On dał mi przykazanie, co mam mówic i opowiadać”; Jana 5:36 – „dzieła, które Ojciec dał mi, abym dokonał, te dzieła dokonuję”. Jest takie powiedzenie, że aby usłyszeć, należy zrezygnować z własnych odpowiedzi, bo zatykają nam uszy. Jeśli chcemy rzeczywiście rozmowy z Bogiem, powinniśmy pamiętać, że główny cel modlitwy to nie jest nagiąć wolę Bożą do naszej, tylko ukształtować naszą wolę zgodnie z Jego wolą.

Kiedy nasz Pan mówi „Wy tedy tak się módlcie”, to nie daje też nam dokładnych słów każdej modlitwy, ale pewien wzór. Jak wiemy z przykładu naszego Pana i apostołów, nie modlili się oni w taki sposób, nie powtarzali tej modlitwy, ale używali własnych słów.

Jaki więc wzór modlitwy podaje Pan Jezus? Bracia ze zboru we Wrocławiu podali go w formie, która najbardziej przypomina Biblię Tysiąclecia (5), z jednym małym ukłonem w stronę Biblii Warszawskiej. Czytamy więc według BT wyd. 5. Mat. 6:9-13:

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje”! „Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak w niebie”. „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”; „i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”; „i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! [i tutaj z BW:] albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”.

W BW podstawowe różnice to nieco krótsze formy, bardziej dosłownie przetłumaczone z języka greckiego. Np. „Święć się imię Twoje”. Tak, tam w Grece są dosłownie cztery słowa. „Przyjdź Królestwo Twoje, Bądź wola twoja…” itd. Główna różnica jest może we fragmencie: „I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”. Tutaj BW podaje: „I nie wódź nas na pokuszenie”, ten temat rozszerzy brat Adam Urban, więc na razie to pomijam. Jest też fragment obecny tylko w BW: „albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”. Najstarsze rękopisy nie zawierają tego fragmentu, być może powinno z niego pozostać jedynie słowo „Amen”.

Jak wiadomo Pan nie powiedział: „tak powtarzajcie”, ale „tak się módlcie”. To znaczy, że myśli zawarte w słowach powinniśmy przenieść do naszych modlitw. Módlmy się więc tak, żeby:
– wychwalać i czcić Boga
– bądźmy zainteresowani Boskim planem i pragnijmy Królestwa Bożego
– szczerze prośmy o Bożą wolę dla całej ziemi, a w tym dla nas osobiście
– pamiętajmy o naszej zależności od Boga, nie żądajmy wielkich rzeczy
– prośmy o odpuszczenie grzechów przez Chrystusa (jedyną drogę, którą wyznaczył Bóg), odpuszczajmy drugim. Chciałbym na chwilę tu przystanąć: „Przebacz nam nasze winy”. Aby było możliwe przebaczenie, potrzebny jest Okup naszego Pana i jego rola w naszych relacjach z Bogiem. Warto podkreślić tę myśl, by modlić się zawsze przez Pana Jezusa jako naszego Odkupiciela i naszą Drogę do Boga. Jana 14:6 – „Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”; 13-14 – „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje [mówi Jezus], to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.”
Sam zwrot „w imieniu Jezusa” wymaga też naszego przekonania się, że Jezus chętnie „podpisałby się” pod naszymi prośbami. Jednak główna myśl to Okup.

Co ciekawe modlitwa „Ojcze nasz” to w sumie 7 próśb. To też jest ważne, bo choć oczywiście wiemy, że potrzebujemy dziękować Bogu; jak pisze apostoł Paweł: „Za wszystko dziękujcie”, to jednak nie mamy się obawiać prosić Boga, mamy tylko wiedzieć, o co prosimy. … „Wy tedy tak się módlcie…”

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje!” – poświęćmy trochę czasu tym słowom. |||| Ojcze…

Przypomnijmy sobie tę modlitwę pilota. W naszym życiu to ma wyglądać inaczej, bo Bóg to nie tylko potęga, jakiś urząd do spraw beznadziejnych, Bóg ma prawdziwą Ojcowską miłość do swoich dzieci. Manna na 16 stycznia cytuje List do Rzymian 12:12 – „W modlitwie ustawiczni”. Brat Russell komentuje: „Ojciec i nasz drogi Pan Jezus nieustannie z nami pozostają. (…) jak cenny jest przywilej, gdy na odosobnieniu, sam na sam z Bogiem, możemy zrzucić ciężar z serca.”

Drodzy Bracia i Siostry! Mamy kontakt z najprawdziwszym i najlepszym Ojcem. W tomie epifaniczny 1 pt. „Bóg” brat Johnson wiele uwagi poświęca Bogu jako Ojcu. To strony 183-184. Brat Johnson pisze pewne myśli, które mogą być ważne dla tych z nas, którzy są ziemskimi ojcami, i wiele mówi o tym największym, niebiańskim Ojcu. Cytuję:

„Nie jest prawdziwym ojcem ten, kto z oziębłą surowością i dystansem odnosi się do swych dzieci, [kto] z dystansem przejawia wobec nich surowe uczucia, spojrzenia, słowa i czyny. Taki ojciec może zdobyć ich posłuszeństwo i bojaźń, lecz nigdy nie zdobędzie ich serca; nigdy też nie wzbudzi w nich ducha dziecięcej ufności wobec siebie. Jeśli chce on spełnić tę funkcję ojcostwa, niezbędnym elementem ojcostwa jest jego towarzystwo, które wzbudza zaufanie i miłość dzieci. Bóg jako nasz Ojciec używa tej cechy ojcostwa w postępowaniu z nami jako Swymi dziećmi. Główne elementy takiego towarzystwa to zaufanie, sympatia [lub współczucie], umiejętność dostosowywania się, grzeczność, uprzejmość, zainteresowanie i partnerstwo.” Chciałbym podkreślić 2 rzeczy:

1. Bóg ma do nas zaufanie. Powierzył nam piękne tajemnice swoje planu.
   czy to nie zachęca nas do tego, żeby ufać w pełni Jemu i mówić mu o nas?
   2. Bóg ma dla nas współczucie. Kiedykolwiek znosimy jakieś doświadczenia, Ojciec znosi je razem z nami. Jak napisał Wiesław Niewęgłowski: „Wystarczy chwila, jedno słowo, krótka myśl, moment zadumy, aby przejść przez próg i już stoisz przed obliczem Najwyższego. Nie musisz przedtem umawiać się, wydzwaniać, zamawiać kolejki. Jest w każdej chwili do twojej dyspozycji. Zawsze dla ciebie”.

Możliwe, że za mało kładziemy uwagę na to pierwsze słowo modlitwy. Biegniemy do naszych próśb. Często nawet pomijamy te pierwsze: o uświęcenie Bożego imienia, o Królestwo i Bożą wolę… Gdy myślę o zwrocie: „Ojcze” przypomina mi się pewna historia jak to synek wbiegł do gabinetu swojego zapracowanego Taty. Chłopiec wiedział, że to jest pora pracy, ale popatrzył na tatę z miłością i szacunkiem, i powiedział: „Tatusiu, ja tutaj będę całkiem cichutko, tylko pozwól mi być blisko ciebie!!”. Tata się zgodził… A może my też powinniśmy bardziej odczuwać to pragnienie, by po prostu być blisko Boga.

Ojcze nasz…

Mówimy „Ojcze nasz…”, a nie „Ojcze mój”. To też ciekawe. Jeśli naśladujemy Pana Jezusa to nie modlimy się tylko o siebie, nie modlimy się samolubnie lub tylko za naszą grupę.

„Ja” nie ma być już na pierwszym miejscu. Są inni. Łączą nas bliskie związki z ludem Bożym, a nawet ze wszystkimi ludźmi wokół nas. Sąsiedzi i znajomi to nasi potencjalni bracia i siostry, bo kiedyś w restytucji wszyscy, którzy zdobędą życie wieczne będą duchową rodziną. Może częściej powinniśmy modlić się: „Panie, daj IM (a nie tylko: daj MI) coś dobrego”. Przecież ci, którzy nas otaczają bardzo tego potrzebują. To także w sobie modlitwę o to, by Pan nas używął i byśmy umieli ropoznać takie sytuacje, w których to my możemy być dla kogoś pomocą.

Czy jesteśmy synami i córkami dla naszego Ojca? W dawnym Izraelu oznaczało to bardzo wiele, przede wszystkim miłość i posłuszeństwo. Czy chcemy sprawić przyjemność Bogu Ojcu? Na pewno tak! Co by go ucieszyło? O co by nas zapytał tata pod koniec dnia: może o to jak traktowaliśmy braci i siostry czyli nasze rodzeństwo? Czy Ojcu by się podobało, gdybyśmy cały dzień źle traktowali brata lub siostrę, a na koniec dnia przyszli wychwalać Ojca? W tym zwrocie „Ojcze nasz” widać też znowu taką prostotę i bliskość, w relacji z Bogiem możemy czuć się swobodnie i bezpiecznie, bo Bóg to Ojciec, który kocha swoje dzieci.

„Który jesteś w niebie….” – te słowa przypominają mi Psalm 115:3. „Nasz Bóg jest w niebie. Czyni wszystko, co zechce”. Nasz Pan najpierw radzi nam się zbliżyć do Boga jako do czułego Taty, u którego jego dzieci mogą czuć się bezpiecznie. Jednak teraz mówi, by pamiętać z Kim mamy do czynienia. Nie ma miejsca na lekceważenie Boga. Mówimy o najwyższej istocie we wszechświecie. Mówimy o Bogu, który czyni wszystko, co zechce.

Ta świadomość, że Ktoś tak potężny jest po naszej stronie, nie powinna nas paraliżować, ale dać nam pocieszenie. Znamy słowa z Izajasza 57:15: Ten, który mieszka na wysokościach, na miejscu świętym, mieszka i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serca skruszonych.

Warto myśleć o mocy naszego Boga, bo z wielką ufnością możemy mówić za świętym Pawłem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” Przez proroka Izajasza Bóg mówi do nas jeszcze, Izaj. 41:10: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.” (Prawica-Jezus)

Święć się imię Twoje…„Niech Twoje imię będzie uświęcone.” Jest to wychwalanie Boga za wszystko, np. za stworzenie, za zbawienie, które nam otworzył w Jezusie, za jego wspaniały i szlachetny charakter, za to, że choć częściowo możemy Go pojąć. Gdy pomyśleć o miłosierdziu Bożym, nasze serca powinny być przepełnione tym pragnienie, by wychwalać naszego Boga. To piękne, że w tym wzorze, który dał nasz Pan pierwsza myśl nie ma być samolubna lub nawet dotycząca innych. Na pierwszym miejscu powinien być Bóg i Jego świętość. Wychwalajmy Go!

Tylko jak to robić? Gdzie należy chwalić Boga i jak? Czy można coś zrobić, aby w swoim życiu uświęcać Boga? Czy można coś robić, żeby nie tylko się modlić, ale też żyć duchowo tym, o co się modlimy? Pan Jezus mówił to Samarytance: „Idzie godzina, gdy prawdziwi chwalcy będą GO chwalić w DUCHU i w PRAWDZIE”. Nie na górze, nie w Jerozolimie, ale w duchu świętym i w prawdzie. Przez czystą prawdę Słowa Bożego i przez życie zgodne z duchem tej prawdy, możemy wychwalać Boga. Ta modlitwa to także wyzwanie. Nasz Ojciec jest doskonały. Co może ucieszyć takiego Ojca?
Mat. 5:48 – „Bądźcie doskonali jak Ojciec wasz niebieski, który jest doskonały”.

To co naprawdę przynosi chwałę Ojcu to wzrastanie jego dzieci w charakterze, w łasce, w mądrości. Stajemy się lepsi kiedy patrzymy na Boga i Jego charakter.

W tej modlitwie jest też zapowiedź dalszych próśb modlitwy Pańskiej, np. o przyjście Królestwo. Święć się imię Twoje to modlitwa o spełnienie się słów z Księgi Ezechiela 36:23, gdzie Bóg mówi przez proroka o Wieku Mesjańskim – „Uczynię świętym wielkie Imię moje, które zbeszczeszczone jest pośród ludów, zbeszczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że ja jestem Pan – wyrocznia Pana Boga – gdy okaże się Świętym względem was przed ich oczami.”

Imię…

Chciałbym na koniec skupić się na słowie „imię”. Wydaje się, że jest to słowo, które oznacza tu po prostu osobę Boga z jego pięknym charakterem, z jego potęgą i planem. Nie chodzi na pewno o uświęcanie samych liter tetragramu lub głosek imienia Boga. 2 Mojż. 3:15 – „Mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Izaaka i Bóg Jakuba, Jahwe posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.”

Imię Jahwe występuje w Biblii kilka tysięcy razy. Bardzo akcentują to bracia Świadkowie Jehowy. Oni używają tego imienia w formie „Jehowa”. Czasami w rozmowie bracia świadkowie podkreślają, że nikt z chrześcijan nie używa imienia Bożego, że nikt nie zna imienia Bożego – co jest nieprawdą i że oni postanowili doprowadzić do tego, by to imię z powrotem uświęcić. Czy to jednak do końca o to chodzi? Możliwe, że częściowo tak, dobrze wiedzieć, gdzie w Słowie Bożym występuje tetragram JHWH. Wydaje się jednak, że imię w Biblii ma znacznie więcej znaczeń niż tylko „nazwa własna” i w związku z tym jeśli chcemy wychwalać Boże imię, powinniśmy je znać pod każdym względem.

Zaznaczyłem szczególnie dwa punkty, bo te dwa szczególnie wiążą się z prośbą o uświęcenie Bożego imiania. Charakter i Natura, a może jeszcze słowo, cel lub plan.

Kiedy czytamy w Psalmie: „Wywyższajmy wspólnie imię Jego!” dociera do nas, że chodzi tu o samego Boga, tego który JEST, z powodu Tego jaki jest i co robi.

Zwróćmy uwagę na Psalm 91:14 – „Wywyższę go, bo zna imię moje.” Poznanie Bożego imienia oznacza wywyższenie. Czy jednak chodzi tylko o poznanie nazwy własnej Boga? W to chyba nikt nie uwierzy. Chodzi tu właśnie o Boski charakter i Boski plan. Poznać to też wejść w bliską zażyłość, pokochać Boski charakter. Według Nowego Testamentu Boże imię ma być wypisane na naszym czole, na ramieniu i w sercu. Pytanie czy nasze zachowanie uświęca Boże imię? Czy ludzie z zewnątrz zatrzymują się na widok naszej postawy, na głos naszych słów i pytają symbolicznie: co on albo ona ma tu napisane na czole, na ramieniu; kim on jest? Kim ona jest? czy wzbudzamy taką reakcję? Święć się imię Twoje – to jest więc też modlitwa o to, abyśmy wszyscy mogli zostać uświęceni i uświęcić w ten sposób Boże imię przed światem.

Ostatni werset w tej prezentacji to 1 List Piotra 2:9 – „Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości.”

Lud Boży jest powołany do ogłaszania cnoty tego, który nas powołał. Jego charakter, to co jest piękne i dobre w jego charakterze, to, czego się o nim nauczyliśmy. Jego wspaniała Boska natura. Jego wszechwiedza i niezgłębioność. Wierzymy w Królestwo Boże, wierzymy w to, że ludzkość będzie miała możliwość wstać, naprawiać się i iść do doskonałości. Wierzymy, że karą za grzechy nie są wieczne męki, ale karą za grzech jest śmierć. To jest prawda, którą wielu może chcieć poznać. Czy rozgłaszamy te cnoty Boga? Bóg jest dobry, można przy nim odpocząć, można zdjąć ciężar z samego siebie, można mieć w nim kochającego Ojca. Restytucja wyjaśnia nam nawet bardzo trudne fragmenty Starego Testamentu. Co kiedy dobre imię Boga czyli jego reputacja jest zagrożone? Czy chcemy bronić dobrego imienia Boga? Czy mamy ochotę głosić jego łaskę? Jeśli nie, to prośmy Boga o takiego ducha. Prośmy Go o możliwości służby. A jak mówi nasz Pan: „Wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.” (Mat. 7:11) Dziękuję za uwagę.