Czym jest prawdziwa radość? Czy szczęście zależy od tego, co dzieje się wokół nas, czy może można je odnaleźć również w trudnych okolicznościach? I czym różni się radość chrześcijanina od radości, której szuka człowiek niewierzący?

W tym wykładzie brat Marek Urban, na podstawie słów apostoła Pawła z Listu do Filipian 4:4: „Radujcie się zawsze w Panu; powtarzam, radujcie się”, podejmuje temat prawdziwej chrześcijańskiej radości.

Rozważanie pokazuje, co Biblia mówi o radości i szczęściu oraz jak do tego tematu podchodzili apostoł Paweł i inne postacie biblijne. Wykład zachęca do zastanowienia się, skąd powinna wypływać nasza radość i dlaczego może ona być czymś znacznie głębszym niż chwilowe zadowolenie zależne od okoliczności.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

—–

Warto też posłuchać części drugiej wykładu, którą brat Marek przedstawił w Chełmie:

W tym wykładzie brat Radosław Pilarek podejmuje temat słów Jezusa zapisanych w Ewangelii: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”.

Rozważanie skupia się na właściwym zrozumieniu tych słów oraz biblijnego znaczenia sądzenia. Czy Jezus zabronił nam oceniać postępowanie innych? Co właściwie miał na myśli, wypowiadając te słowa i jak powinniśmy je stosować w naszym codziennym życiu?

Wykład zachęca do spojrzenia na temat sądzenia z perspektywy całego Pisma Świętego oraz do zastanowienia się nad naszym podejściem do innych ludzi, ich błędów i słabości.

📖 Poniżej obszerne notatki w wersji tekstowej: 

NIE SĄDŹCIE ABYŚCIE NIE BYLI SĄDZENI

Rozważania o osądzaniu na sposób niedoskonałego człowieka

Nie pouczanie – ale z własnych upadków.

Oczywiście można tutaj powiedzieć o naiwności i braku doświadczenia – ale mylne sądy wcale nie są typowe tylko dla dzieciństwa – towarzyszą ludziom aż do końca ich życia, czasem sędziwego wieku.

i ludzie zauważają, że sprawia to problemy – stąd pochodzą powiedzenia:

“Nie ocenia się książki po okładce”

“Pozory mylą”

Oczywiście – najczęściej chodzi przy tym o krytykę, czyli szukanie wad i minusów – a rzadziej o szukanie czegoś dobrego.

Ale działa to też w drugą stronę – można ocenić przychylnie coś, co wcale dobre nie jest – jak w bajce o myszce i kocie.

Natomiast zauważamy łatwość z jaką ludzie wydają osąd, bardzo łatwo oceniają innych

Bardziej skłaniają się do oceny kogoś innego a nie siebie.

Choć świat też zauważa ten problem z pochopnym i niewłaściwym ocenianiem, my oczywiście skupimy się na Słowie Bożym.

Jako chrześcijanie mamy trzymać się tego, co powiedział Nasz Pan.

A co powiedział na temat sądzenia?

Ewangelia św. Mateusza 7:1 – Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

I ten werset będzie tematem przewodnim

Jednak przyjrzymy się bardziej szeroko, co Biblia mówi o takim sądzeniu, osądzaniu, wydawaniu wyroków przez ludzi.

Dotyczy to każdego z nas – nie tylko tych, co mocą prawa i urzędu zasiadają w sądach.

Bo ocenianie, sądzenie – to w codziennym życiu:

• wyciąganie wniosków o innym człowieku
• myślenie o kimś w taki a nie inny sposób
• wyrażanie opinii na czyjś temat

dawanie wiary w usłyszane opinie innych – np. przez słuchanie tylko jednej ze stron

Trzymając się Bożego porządku który ustanowił Sam Stwórca – koniecznie trzeba wskazać na sprawę fundamentalną:

STWÓRCA – Jedyny, który ma prawo osądzać.

Jedyny, który ma prawowitą władzę sądzenia – a Biblia uczy, że udziela jej, według Swojej woli

Czytamy o tym już na kartach ST, począwszy od księgi Rodzaju.

WSZYSTKIE BOŻE SĄDY SĄ SPRAWIEDLIWE I MAJĄ NA CELU USUNIĘCIE ZŁA.

Kiedy sądy się sprawują – ludzie uczą się sprawiedliwości.

My w naszych rozważaniach nie zajmujemy się jednak Sądami Bożymi – ale osądzaniem przez niedoskonałych ludzi.

I wracając do targowania się o Sodomę i Gomorę – Bóg nie potępił Abrahama, Abraham pokazał najwyższą pokorę, ale ostatecznie:

Okazało się, że Sąd Boży oczywiście okazał się słuszny – potwierdziły to wydarzenia w przeddzień zniszczenia miast, jak zostali potraktowani posłańcy przybyli do Lota.

Abraham oczywiście wiedział i rozumiał, że zło musi zostać usunięte – ale w swoim osądzie myślał, że sprawiedliwych też jest sporo – choć ostatecznie takim okazał się tylko jego bratanek Lot.

Nauki z historii ST – wiemy, że ważne i dla nas i w przyszłości.

ANNA I ARCYKAPŁAN HELI

Anna, matka Samuela, modli się w Szilo, prosząc Boga o potomstwo.

Błędny osąd Helego, arcykapłana w tym czasie w Szilo.

Piękna historia o zaufaniu Bogu i oczekiwaniu na Jego miłosierdzie, ale także nawiązująca do naszego tematu – właśnie przez krzywdzący osąd i krytykę niezgodną z prawdą, wynikającą z pomyłki tego, co widzą oczy.

Przeczytam tę historię, niech Słowo Boże przemawia samo za siebie.

 Biblia Warszawska – I Księga Samuela 1

1,10 Z goryczą w duszy modliła się ona do Pana i bardzo płakała,

1,11 I złożyła ślubowanie, mówiąc: Panie Zastępów! Jeśli wejrzysz na niedolę swojej służebnicy i jeśli wspomnisz na mnie, a nie zapomnisz o swojej służebnicy i dasz swojej służebnicy męskiego potomka, to ja oddam go Panu po wszystkie dni jego życia, i nożyce nie dotkną jego głowy.

1,12 A gdy tak długo przed Panem się modliła, Heli przypatrywał się jej ustom,

1,13 Lecz Anna ledwo szeptała, a tylko wargi jej się poruszały, głosu jej zaś nie było słychać; toteż Heli miał ją za pijaną.

1,14 I rzekł do niej Heli: Dopókiż będziesz się zachowywać jak pijana? Wytrzeźwiej ze swego upicia!

1,15 Anna zaś odpowiedziała, mówiąc: Nie, mój panie! Lecz jestem kobietą przygnębioną. Ani wina, ani innego trunku nie piłam, ale wylałam swoją duszę przed Panem.

1,16 Nie uważaj swojej służebnicy za kobietę przewrotną, gdyż z głębi swej troski i zmartwienia dotychczas mówiłam.

1,17 Wtedy odpowiedział Heli, mówiąc: Idź w pokoju, a Bóg Izraela da ci to, o co go prosiłaś.

Bez przeprosin, ale Eli prawdopodobnie zrozumiał swój błąd w ocenie.

To prawda, nie musiał mieć nic złego na myśli. – słowa Helego odzwierciedlają troskę o zachowanie świętości miejsca jakim był przybytek w Szilo.

Pijaństwo uważano za niewłaściwe, zwłaszcza w miejscu poświęconym Bogu.

To zarządzenie jest zgodne z biblijnymi naukami o zakazie pijaństwa i znaczeniem trzeźwości w sprawach duchowych.

Ironią jest to, że pozorne „upojenie” Anny nie wynikało z wina, lecz z jej głębokiego duchowego cierpienia i żarliwej modlitwy, co ostatecznie prowadzi do narodzin Samuela, kluczowej postaci w historii Izraela.

Ten moment można postrzegać odnieść symboliczne do postaci  Chrystusa, nieporozumienie i ślepy ludzki osąd – podobnie jak Jezus był niezrozumiany i osądzany błędnie przez niedoskonałych podczas swojej służby.

Sam Arcykapłan popełnił błąd, wydając błędny osąd.

To również nauczka dla nas.

To, co widzą nasze oczy, jest jedynie zewnętrznym przejawem tego, o czym nie mamy pojęcia.

Naprawdę potrzebujemy dużo empatii, aby zrozumieć uczucia innych ludzi. Lepiej unikać osądu, niż wyrażać coś, co mogłoby zaszkodzić innym i przyczynić się do jeszcze większej goryczy w ich duszy, zamiast udzielić im pomocy i wsparcia.

Heli przyznał się do błędu wobec oczywistego faktu – Anna odpowiedziała na jego słowa i wcale nie była zamroczona winem.

Upłynął czas a jak znamy z historii biblijnej – to Bóg osądził i Helego i jego Synów.

W odniesieniu symbolicznym – choć tu jeszcze nie mowa o Samuelu ale jego matce –  możemy powiedzieć, że tak kościół nominalny oceniał członków Prawdziwego  Kościoła – niesprawiedliwie i krzywdząco, począwszy od Pana Jezusa.

SAMUEL I SYNOWIE JESSEGO – DAWID

I trzeci przykład – najjaśniejszy, z jasną lekcją udzieloną przez samego Naszego Świętego Stwórcę.

Historia o proroku Samuelu, który przybył, aby namaścić Dawida na nowego króla Izraela.

Samuel nie wiedział, kogo Pan wskaże jako Swojego Pomazańca, przyszłego króla Izraela.

1 Księga Samuela 16:3

Zaproś też Isajego na ucztę ofiarną, a Ja cię potem powiadomię, co masz dalej czynić. Namaścisz mi zaś tego, którego ci wskażę.

(…)

1 Księga Samuela 16:6-7

16,6 A gdy przyszli, zobaczył Eliaba i pomyślał: Zapewne ten jest pomazańcem Pana.

16,7 Ale Pan rzekł do Samuela: Nie patrz na jego wygląd i na jego wysoki wzrost; nie uważam go za godnego, albowiem Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.

To jest nasza główna lekcja z ST – wątek będzie przewijał się także w NT.

Tu możemy wspomnieć wcześniejszy wybór Saula jako króla żądanego przez Lud, ale wbrew woli Bożej.

Jest to też lekcja dla nas odnośnie błędnej oceny, sądzenia według oczu.

Tym razem Bóg wskazał, że Saul ma nie patrzeć na wygląd zewnętrzny.

To polecenie kwestionuje ówczesne normy kulturowe, w których wzrost i wygląd fizyczny często utożsamiano z potencjałem przywódczym.

Saul, pierwszy król Izraela, został wybrany częściowo ze względu na imponujący wygląd (1 Sm 9,2), ale jego panowanie naznaczone było nieposłuszeństwem.

To polecenie służy jako korekta poprzedniego wyboru, podkreślając, że kryteria Boga różnią się od ludzkich oczekiwań – miało być lekcja dla Izraela, ale oczywiście też dla nas.

Bóg niejako jak nauczyciel prowadzi za rękę, najpierw pokazuje skutki błędu, potem wskazuje właściwe wyjście.

Tak można powiedzieć jest z całym Bożym przyzwoleniem na zło.

Bóg nie patrzy – nie ocenia, nie sądzi – tak jak człowiek

To stwierdzenie ujawnia fundamentalną prawdę o wszechwiedzy Boga i Jego zdolności postrzegania poza sferą fizyczną.

Kontrastuje z ludzkimi ograniczeniami wobec Boskiej intuicji, przypominając wierzącym, że Boże zrozumienie i mądrość przewyższają ludzkie pojmowanie.

Temat ten znajduje odzwierciedlenie w Księdze Izajasza 55:8-9, gdzie myśli i drogi Boga przewyższają nasze.

Izajasza 55:8-9

55,8 Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan,

55,9 Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.

Wróćmy do słów skierowanych do Samuela, kiedy następował wybór Dawida na Króla nad Izraelem:

Człowiek patrzy tak, jak widzą jego oczy:

Te słowa Boże pokazują skłonność ludzkiej natury do osądzania na podstawie widocznych cech, tak jak widzą oczy – powierzchownie i niekoniecznie zgodnie z prawdą.

Stanowi ona przestrogę przed powierzchownymi ocenami i zachęca do głębszej analizy charakteru i intencji – kiedy już coś oceniamy, osądzamy.

Ten motyw znajdziemy zresztą też gdzie indziej

Zasada ta znajduje zastosowanie w różnych historiach biblijnych, takich jak wybór Gedeona (Sdz 6) i powołanie uczniów (J 1,47).

Gedeon – nie pochodził z ZACNEJ rodziny, ale przez niego Pan przyniósł ratunek.

Apostołów Nasz Pan dobrał nie w sposób pośpieszny, ale po nocnej modlitwie – choć do Naszego Pana jeszcze wrócimy, bo on był doskonały i jego osądy też siłą rzeczy były doskonałe.

Dalej czytaliśmy:

ale PAN patrzy na serce

Serce, w ujęciu biblijnym, reprezentuje sedno istoty człowieka, w tym jego myśli, intencje i charakter.

Skupienie się Boga na sercu podkreśla, że Bóg szuka prawdziwej wiary i uczciwości – a nie pozorów.

Szuka w człowieku tego co prawdziwe a nie nominalne.

Dawid, pomimo swoich wad, został opisany jako człowiek według serca Bożego, co ilustruje znaczenie wewnętrznego oddania.

Stary Testament powtarza to i przy opisie następnych królów stawia Dawida za wzór. Był to Mąż według serca Bożego.

ale te Słowa choć skierowane do Samuela dotyczą także nas i wszystkich ludzi

Bóg ocenia nas, patrząc na nasze serca.

Nasze serca muszą być lojalne, wierne i posłuszne Bogu.

Jeśli widzi nasze największe wysiłki w wypełnianiu Jego woli, zakryje braki i niedoskonałości zasługą naszego Odkupiciela.

Nie patrzy na pozycję społeczną, intelektualną ani edukacyjną tych, którzy są Jego prawdziwymi dziećmi – w kategoriach, jakimi świat postrzega ich cielesnym wzrokiem.

Nie tak Pan ocenia ludzi – widzi serce.

Pan patrzy na nasze serca, a my powinniśmy uczyć się tego samego i naśladować Go.

Dawid wydawał się zbyt mało znaczący NAWET, by można go było uznać za godnego aby zawołać przed Samuela.

I tak było z wieloma powołanymi i wybranymi przez Pana do Jego niebiańskiego królestwa przez cały Wiek Ewangelii.

Z tego punktu widzenia Dawid w tej historii uosabia Chrystusa.

Słuszny komentarz możemy znaleźć w 1 Kor 1,26-29.

1 Koryntian 1:26-29

1,26 Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu,

1,27 Ale to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne,

1,28 I to, co jest niskiego rodu u świata i co wzgardzone, wybrał Bóg, w ogóle to, co jest niczym, aby to, co jest czymś, unicestwić,

1,29 Aby żaden człowiek nie chełpił się przed obliczem Bożym.

Czy tego samego trzymają się chrześcijanie przez wieki aż do teraz – to już inna sprawa.

Omijają te słowa tak jak inne – choć Biblia jest ich źródłem.

Nie tylko wielkie nominalne systemy tak postępują – trzeba powiedzieć, że niestety wszędzie ludzie wyciągają wnioski i kierują się cielesnym wzrokiem, niekoniecznie w sprawie wyglądu, ale pozycji w świecie, ustosunkowań rodzinnych itd. itd.

Jeśli już wspomnieliśmy króla Dawida – także warto rozważyć przykład związany z nim samym.

Grzech z Batszebą, morderstwo Urjasza

Sumienie odzywało się, ale nie był w stanie uczynić kroku pokuty.

Posłanie proroka Natana.

Opowieść o biedaku i jego owieczce, którą odebrał bogacz.

Oburzony Dawid właściwie rozsądził, że coś takiego godne jest najwyższej kary.

A tym samym wyrzekł wyrok na samego siebie.

Czyli widać, że był w stanie osądzić właściwie – ale innych.

Często jest to też naszą przypadłością, wszelkie wady i upadki widzimy u kogoś, dla siebie samych jesteśmy bardziej wyrozumiali – czyli sądzenie też szwankuje.

Po tych kilku przykładach sądzenia, osądzania z historii ST musimy powiedzieć:

PODSUMOWANIE:

OSĄD Z BŁĘDNYCH OBSERWACJI

CZŁOWIEK WIDZI TO, CO JEST PRZED JEGO OCZAMI – POZORY, TO CO ZEWNĄTRZ

POSŁUGUJE SIĘ LUDZKIMI KRYTERIAMI NAZNACZONYMI BŁĘDEM I NIEDOSKONAŁOŚCIĄ

JEST ZBYT OGRANICZONY, ABY ZOBACZYĆ TO, CO WIDZI SAM BÓG.

ALE TAKŻE:

ZWYKLE ŁATWO MU OSĄDZAĆ INNYCH A NIE SIEBIE SAME

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Teraz przejdźmy do przewodnich naszych rozważań Słów Naszego Pana

Mt 7:1: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.”

Po tych słowach Pan dodał:

Mateusza 7:2

Albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.

Co ma na myśli nasz Pan?

Po pierwsze: Nie wolno nam osądzać surowo, bezlitośnie i bez miłosierdzia.

Po drugie: nasz osąd jest zawsze niedoskonały.

Ponieważ nie w pełni rozumiemy boskie prawo miłości.

Nie potrafimy rozróżnić nawet myśli własnego serca – jak więc moglibyśmy rozróżnić myśli serca naszego bliźniego?

Czasami możemy oceniać zewnętrzne działanie jako słuszne lub niewłaściwe, ale nie powinniśmy próbować osądzać serca, gdzie istnieje możliwość błędnego osądu.

Zdecydowanie:

Zabronione jest nam osądzanie serca, potępianie innych w ten sposób.

Ale też odwrotnie – istnieje niebezpieczeństwo zwiedzenia przez osąd czegoś złego jako dobre.

Tak więc skłonność do osądzania jest wyraźnym znakiem, że ktoś nie rozwinął ducha Chrystusa, ducha miłości, który jest pełen dobroci i troski.

Ale:

Nasz Pan odnosi się do nadużywania osądu, a nie do prawidłowego stosowania osądu w ogóle.

Patrząc tylko na zewnętrzne działania, musimy być ostrożni i trzymać niektórych ludzi na dystans, ale jednocześnie powinniśmy doceniać ich dobre intencje, które deklarują.

Zawsze musimy pamiętać:

• Nie powinniśmy osądzać surowo, bezlitośnie.
• Musimy okazywać miłość, współczucie i miłosierdzie.
• W przeciwnym razie narażamy się na ryzyko popełnienia błędnego osądu.

Smutne jednak jest to, że:

Wielu ludzi nie rozumie wad innych, ale bardzo łatwo im usprawiedliwiać własne słabości.

Jeśli nie okazujemy zrozumienia innym, Ojciec Niebieski nam nie przebaczy.

Upadła natura ludzka jest samolubna;

Proporcjonalnie, jak wyrozumiała jest dla siebie, tak mało wyrozumiałości pokazuje wobec innych.

Ktoś, kto szuka wad u innych, a nie u siebie, zazwyczaj jest ślepy na własne wady, a nawet jest hipokrytą.

Jak Bóg może traktować taką osobę?

Nasz Pan uczy nas jasno: Dokładnie w ten sam sposób.

Osądza ją tak samo, jak ona osądza innych ludzi.

Jeśli nie okażesz miłosierdzia, nie będzie dla ciebie miłosierdzia.

Lecz jeśli nasze słowa będą wspaniałomyślne i życzliwe, pełne miłości i dobroci, spotkamy się z podobnym traktowaniem ze strony Pana;

ale jeśli będzie ono surowe, krytyczne i nieżyczliwe, możemy spodziewać się jedynie nagany.

Tak więc słowa Pana o sądzeniu są jednymi z kluczowych z Kazania na Górze – a nawet jednymi z najważniejszych nauk w czasie Jego służby.

Greckie słowo „sądzić” to tu „krinō”, które może oznaczać oddzielać, rozróżniać lub decydować.

W tym kontekście odnosi się do wydawania krytycznego lub potępiającego osądu o innych.

Pan Jezus odnosi się do skłonności ludzi do surowego lub nawet hipokrytycznego osądzania innych.

To nauczanie jest zgodne z szerszą biblijną zasadą pokory i świadomości własnego upadłego stanu, co widać w takich fragmentach jak List do Rzymian 2:1, gdzie Paweł ostrzega przed osądzaniem innych, robiąc to samo – jak zawsze panuje pełna harmonia między nauczaniem Pana a Jego Apostołów piszących pod natchnieniem.

Rzymian 2:1

Nie ma przeto usprawiedliwienia dla ciebie, kimkolwiek jesteś, człowiecze, który sądzisz; albowiem, sądząc drugiego, siebie samego potępiasz, ponieważ ty, sędzia, czynisz to samo.

Jakim sądem i jaką miarą  – tak samo zostanie użyte wobec was

Albo będziecie sądzeni.

To sformułowanie służy jako ostrzeżenie i podkreślenie zasady wzajemności.

Miara, której używamy do osądzania innych, będzie miarą stosowaną przeciwko nam, jak wyjaśniono szerzej w Ewangelii Mateusza 7,2.

Chodzi o to, że sąd Boży będzie sprawiedliwy i uczciwy, biorąc pod uwagę to, jak traktowaliśmy innych. Ta nauka zachęca do samooceny i pokory, nakłaniając wierzących do skupienia się na własnym rozwoju duchowym, a nie na potępianiu innych.

W 7 rozdziale Mateusza zaraz następują słowa o słomce i belce w oku.

Łączy się również z szerszym biblijnym motywem o Bożej sprawiedliwości i miłosierdziu, o czym mowa w Liście Jakuba 2:13, gdzie stwierdza się, że miłosierdzie triumfuje nad sądem.

Przeczytajmy proszę te słowa:

Jakuba 2:13

Nad tym, który nie okazał miłosierdzia, odbywa się sąd bez miłosierdzia, miłosierdzie góruje nad sądem.

Nasz Pan Jezus, jako najwyższy Sędzia, uosabia doskonałą sprawiedliwość i miłosierdzie, wzywając swoich naśladowców do naśladowania Jego przykładu.

Nasz Pan jako doskonały człowiek odznaczał się doskonałym i czystym sądem, ale nie tylko to

Przypomnijmy sobie te wzruszające historie, kiedy okazywał miłosierdzie upadłym grzesznikom – mimo, że wiedział o ich grzechach.

Pan współczuł im, bo znał ich upadłe położenie

Wzór dla nas – tak samo upadłych, ale mimo tego ze skłonnością osądzania innych

Teraz Pan jest w boskiej naturze – i przychodzi ze Swoim Kościołem sądzić Świat – także w sprawiedliwości, ale i miłosierdziu.

No tak – ale my nie jesteśmy tacy jak nasz Pan, dlatego:

Musimy się nauczyć z powodu naszej upadłej natury:

ŻADEN CZŁOWIEK NIE POWINIEN SĄDZIĆ

Dlaczego?

Istnieją trzy ważne powody, dla których nikt nie powinien osądzać drugiego człowieka.

(i) Nigdy nie znamy wszystkich faktów ani całej osoby kompletnie.

(ii) Prawie niemożliwe jest, aby ktokolwiek był całkowicie bezstronny w swoim osądzie. Wciąż ulegamy pochopnym, powierzchownym, instynktownym i nieracjonalnym reakcjom na innych ludzi i ich zachowanie.

Ale teraz najważniejszy powód- podany przez samego Pana Jezusa dlaczego nie powinniśmy osądzać innych.

(iii) Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry – sprawiedliwy i uczciwy, aby osądzać drugiego człowieka.

Jezus wyraźnie przedstawił obraz człowieka z belką we własnym oku, próbującego wyjąć źdźbło z oka drugiego.

Tylko człowiek całkowicie bez skazy ma prawo doszukiwać się wad u innych.

A gdzie można znaleźć człowieka bez skazy?

Dotychczas był tylko jeden na Ziemi, nie licząc krótkiego czasu w ogrodzie Eden – ale ten Człowiek Chrystus Jezus oddał Swoje życie za ludzkość i powrócił jako Istota Duchowa do Ojca.

Natomiast spośród potomków Adama:

Nikt nie ma prawa krytykować drugiego człowieka, jeśli nie jest gotów przynajmniej spróbować zrobić to, co krytykuje, lepiej od tego, kogo osądza.

Dobrym PROSTYM przykładem jest typowy kibic sportowy.

Oglądając sport w telewizji, wiele osób staje się zaciekłymi krytykami – łatwo osądzają i wiedzą wszystko najlepiej.

Ale gdyby sami pojawili się na boisku, by grać, wypadliby marnie i śmiesznie.

Przed tv pewnie jeszcze i tak spokojniej niż na trybunach na stadionie.

Obserwacja, łatwa praca, tymczasem w rzeczywistości wymaga wprawy i wielu lat doświadczenia.

Świat jest pełen ludzi, którzy roszczą sobie prawo do skrajnej krytyki i całkowitej powściągliwości w działaniu.

Nikt nie ma prawa krytykować innych, chyba że jest gotów znaleźć się w podobnej sytuacji.

Wniosek jest zatem następujący:

Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry, by krytykować swoich bliźnich.

Mamy wystarczająco dużo do zrobienia, aby naprawić własne życie, nie starając się naprawić życia innych.

Dobrze by było, gdybyśmy skupili się na własnych błędach, a błędy innych pozostawili Bogu.

Rozważmy proszę jeszcze jeden werset o osądzaniu:

Jana 7:24

Nie sądźcie z pozoru, ale sądźcie sprawiedliwie.

Ten werset może być czasami używany jak usprawiedliwienie dla osądzania.

Czyż nie widzisz? Pan powiedział, że wolno nam sądzić! Czyż nie?

Ale wciąż musimy pamiętać:

Istnieje różnica między osądzaniem serca, do którego nie mamy prawa, a osądzaniem postępowania, które jest słuszne.

Oczywiście nie oznacza to jednak, że nasza ocena postępowania innej osoby musi być zawsze automatycznie słuszna.

Czy zatem – z duchowego punktu widzenia – nie byłoby bezpiecznie całkowicie zrezygnować z osądzania, jeśli nie jest to konieczne?

Albo przynajmniej zachować najwyższą ostrożność i starać dowiedzieć się więcej, a nie od razu wydawać osąd.

Weźmy taki przykład osądzania czyjegoś zachowania z Nowego Testamentu.

Sądzenie sprawiedliwym sądem – co to znaczy?

Kiedy możemy sądzić?

Powtórzę raz jeszcze – nie chodzi o serce!

Ale gdy czyjeś postępowanie jest jawnie sprzeczne z prawem Bożym, jest to oczywiste i wyraźnie widoczne dla wszystkich.

Nie powinniśmy patrzeć bez reakcji na kogoś, kto dopuszcza się zła, krzywdzi innych – albo hańbi zbór którego jest członkiem, wydając na zewnątrz świadectwo, że zbór akceptuje taką osobę w swoim gronie.

Musimy reagować szczególnie wtedy jako jednostki lub jako wspólnota ludu Bożego, jeśli ktoś przynosi wstyd i hańbę imieniu Bożemu.

Przykład z Nowego Testamentu – na pewno pamiętacie:

Historia z 1 Listu do Koryntian 5:1-3

 5,1 Słyszy się powszechnie o wszeteczeństwie między wami i to takim wszeteczeństwie, jakiego nie ma nawet między poganami, mianowicie, że ktoś żyje z żoną ojca swego.

5,2 A wyście wzbili się w pychę, zamiast się raczej zasmucić i wykluczyć spośród siebie tego, kto takiego uczynku się dopuścił.

5,3 Lecz ja, choć nieobecny ciałem, ale obecny duchem, już osądziłem tego, który to uczynił, tak jak bym był obecny:

Jeszcze komentarz na marginesie – tu pada słowo wykluczyć – ale chodzi o niemoralne postępowania, nawet wśród pogan a co dopiero Ludu Bożego.

Jest raczej niemożliwe, abyśmy mogli zetknąć się osobiście z tak poważnym problemem w naszym zborze, czy innej wspólnocie chrześcijańskiej, ale być może jako Zbór doświadczyliśmy innych poważnych problemów.

Więc tak – w takim przypadku nasze potępienie jest czymś, czego Bóg od nas oczekuje.

Nie powinniśmy przymykać oczu, widząc niesprawiedliwość wśród ludu Bożego.

Nie osądzajmy serca, ale postępowania, np. bycia świadkiem czegoś, co czujemy, że musimy otwarcie potępić, aby zachować czyste sumienie przed Bogiem.

Oczywiście z wszelką ostrożnością i świadomością własnej upadłej natury  i wszelkie poważne sprawy powierzając w modlitwie Bożej opiece.

Jesteśmy zachęcani do osądu w jeszcze jednym przypadku.

Ale po tym wszystkim, co powiedziałem odnośnie sądzenia, osądzania – na koniec zajmijmy się osądzaniem, które jest jak najbardziej na miejscu i wskazane.

O jakie sadzenie chodzi?

Oczywiście – Osąd własnego serca poprzez jego badanie.

Oczywiście, możemy to zrobić tylko do pewnego stopnia.

Nie znamy nawet własnego serca – i naiwne jest myślenie, że jest inaczej.

A jeśli tak, to:

Skąd możemy wiedzieć, co kryje się w sercu innej osoby?

Ludzka mądrość mówi: „Słuchaj głosu serca”, a czasami ludzie słyszą radę: „Podążaj za głosem serca”.

Ale to jest błędna “mądrość” ludzka, bo Biblia jasno mówi:

Jeremiasza 17:9

Podstępne jest serce, bardziej niż wszystko inne, i zepsute, któż może je poznać?

Symboliczne serce to oczywiście – siedlisko naszych uczuć, emocji, nasz cielesny zmysł – to, jakimi jesteśmy naprawdę.

Czy powinniśmy iść za głosem czegoś, co jest podstępne i zepsute?

Dlatego serce potrzebuje badania i osądzania – ale nie na podstawie naszego widzimisię – ale na podstawie Słowa Bożego i Bożych przykazań płynących z biblijnych nauk.

Jest jakaś pozostałość Bożego obrazu – ale ludzie nie robią z tego pożytku albo błędny.

Tak – podstawa to Słowo Boże

A co nam da takie rozsądzanie siebie według tego, jak patrzy na nas Bóg?

Jest jeszcze jedna obietnica odnosząca się do naszego samodzielnego osądu:

1 Koryntian 11:31

Bo gdybyśmy sami siebie osądzali, nie podlegalibyśmy sądowi.

Jak możemy osądzać samych siebie? – oczywiście tylko do pewnego stopnia – jak to możliwe, że potrafimy to robić pomimo naszej niedoskonałości?

Osądzanie – czyli badanie samego siebie oznacza badanie naszych myśli, słów i czynów.

Pierwszym krokiem w naprawie jest modlitwa gdy zbliżamy się do Tronu Łaski, aby uzyskać miłosierdzie i znaleźć pomoc i wsparcie.

Kolejnym krokiem jest nałożenie ograniczeń, a czasem nawet kar jako konsekwencję osądu.

Właściwie robią ci, którzy starają się ukarać siebie nakładając jakiś rodzaj dyscypliny, taką może być post lub inny sposób, aby pojawiły się jakieś ograniczenia służące poprawie.

Np. mamy problem z językiem – kaganiec na usta, oczywiście symbolicznie a nie dosłownie.

Unikanie sytuacji w których dochodzi do upadku – teoria a praktyka.

Niektórzy popełniają błąd, nie karcąc się w sprawiedliwości w ogóle.

Szczególne błogosławieństwo spływa na tych, którzy karcą samych siebie i osądzają samych siebie.

Zawsze, gdy odkrywamy, że zostaliśmy pokonani przez zło, powinniśmy zbadać własne postępowanie, i powinniśmy starać się pozbyć się zła w miarę naszych możliwości.

Powinniśmy badać każdy krok na drodze życia, mierząc nasze postępowanie według Złotej Reguły – już ona sama bardzo dużo daje całej ludzkości, porównując się z boskimi standardami ustanowionymi dla nas w Jezusie.

Łatwo powiedzieć: „Kocham prawdę i sprawę Pańską ponad wszystko”; ale pamiętając, że nasze serca nas zwodzą, powinniśmy mierzyć i ważyć nasze oddanie Bogu naszymi codziennymi małymi poświęceniami i krokami prowadzącymi do rozwoju charakteru..

PODSUMOWANIE:

Nie osądzać innych, ale raczej:

Analizować nasze postępowanie w życiu codziennym – nie po to, by obwiniać się za wszystko, ale by pamiętać o największym darze danym nam przez Boga – Jego Jednorodzonym Synu, który oddał swoje życie, aby przynieść nam zbawienie.

Korzystając z przystępu do Tronu Bożego i spożywając chleb i ciało w sposób dosłowny – prosząc o wybaczenie na podstawie Ofiary Pana.

Sąd pozostawmy Bogu i Jego Synowi a sami pozostawajmy w modlitwach za cały Jego Lud, aby codziennie zbliżał się myślami i sercem do Stwórcy i Jego Syna.

Pobierz artykuł w wersji PDF.

Przyzwyczajenia – dobre i złe

„Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest” – Przyp. 23:7, KJV

CHARAKTER człowieka można zdefiniować jako sumę jego przyzwyczajeń, a przyzwyczajenia człowieka wyrabiane są przez główny bieg jego myśli. Każda nasuwająca się myśl, pozostawia pewien ślad w mózgu. Mózg składa się z dwóch wielkich półkul białej substancji wzajemnie połączonych u podstawy i pokrytych cienką warstwą szarej substancji. Ponieważ powierzchnia mózgu głębokimi i płytkimi sulci (rowkami) zwinięta jest w płaty i zwoje, powierzchnia szarej substancji mózgu jest bardzo duża. Jeśli bardzo cienkie partie tej szarej substancji badane są pod silnym mikroskopem, znajdziemy tam, wzajemnie stłoczone, malutkie ciałka zwane neuronami lub komórkami nerwowymi. Połączone są one ze sobą i ze wszystkimi częściami ciała delikatnymi włóknami nerwowymi, które tworzą białą substancję mózgu. Fizjolodzy przypuszczają, że te neurony kierują naszymi myślami, słowami i czynami i że są magazynem naszej pamięci.

Umysłem ludzkim nie jest ani mózg, ani wola, lecz można go zdefiniować jako (1) intelekt lub (2) treść intelektu, tj. sumę tych wrażeń, które przez wpływy jakim człowiek podlega są utrwalane w mózgu pod kierunkiem woli. Także wrodzone zdolności włączając uczucia, decydują o skłonności lub kierunku myśli, słów i postępowania w danych okolicznościach.

Pamięć odgrywa w tym bardzo ważną rolę, gdyż spełnia ona tę umysłową funkcję, która umożliwia człowiekowi przechowywanie i przywoływanie w świadomości przyszłych doznań. Gdyby umysł nie posiadał tej zdolności gromadzenia i przywoływania powziętych w przeszłości myśli, słów lub czynów, to niemożliwe byłoby przyswojenie sobie jakiejkolwiek wiedzy. Gdyby każde wrażenie, myśl lub uczucie było zapomniane z chwilą ich ustania, to umysł traktowałby je jako niebyłe i nie mógłby je rozpoznawać ani przywoływać. Osoba bez pamięci nie miałaby żadnego zamiaru, celu lub planu co do przyszłości, bo te obejmują znajomość przeszłych spraw i wymagają pamięci. Pamięć to nie tylko zdolność przypominania, ale również możność i zdolność odbierania wrażeń i przechowywania ich w podświadomości umysłu na przyszły użytek.

Mózg noworodka można przyrównać do czystej kartki papieru, na której mają być zarejestrowane myśli. Pismo na papierze może być słabe i niewyraźne lub głęboko wyryte, wyraźne i dobitne. Można też je wymazywać. W ten sam sposób wczesne wrażenia są rejestrowane w mózgu. Niemowlę szybko dowiaduje się gdzie i jak zaspokoić swój głód, że jego płacz zwraca uwagę, że matka inaczej wygląda niż ojciec i inni ludzie, że uśmiech i określony ton głosu oznacza zadowolenie a zmarszczenie brwi i inny ton głosu wskazują na niezadowolenie, że klaps jest czymś odmiennym od rozkosznych pieszczot itd. Początkowo niemowlę może bać się wody, gdy wkłada się je do kąpieli, może bać się nieznanego głosu lub widoku, ale powtarzanie tych samych rzeczy bez żadnych nieprzyjemnych rezultatów usuwa stopniowo bojaźń i może nawet stać się przyjemnością.

KONIECZNE JEST ZAINTERESOWANIE I UWAGA

Siła nacisku stosowana w trakcie pisania na papierze dobrze ilustruje stopień zainteresowania i uwagi z jaką dana myśl jest rejestrowana w mózgu. Zainteresowanie i uwaga określają głębokość i wyrazistość zapisu wrażenia. Brak zainteresowania i uwagi, skierowanych na to, co poprzez zmysły może oddziaływać na umysł, nie pozostawia niczego lub pozostawia mały ślad w mózgu.

Na przykład w domu towarowym pewien mężczyzna przez długi czas stał w kolejce do urzędniczki, by wnieść wiele zażaleń, a gdy w końcu przyszła na niego kolej, powiedział on do niej: „Podziwiam wielką cierpliwość pani w przyjmowaniu skarg tylu ludzi w tak łagodny i wyrozumiały sposób. Jak pani może słuchać od rana do wieczora tylu skarg i ciągle okazywać taki spokój, opanowanie i tak łagodne usposobienie?” W odpowiedzi pokazała mu napis na swoich kolczykach. Na jednym przeczytał „WEJŚCIE”, a na drugim „WYJŚCIE”! Tak więc te skargi ona jednym uchem wpuszczała a drugim wypuszczała! Robiły one na niej małe wrażenie albo i nawet nie robiły żadnego wrażenia.

Zainteresowanie i uwaga mogą być dobrowolne lub odruchowe. Niektóre niezwykłe wypadki, na przykład wielkie katastrofy czy niezwykłe wydarzenia, same przez się mogą wyryć tak niezatarte ślady w mózgu i umyśle, że nigdy nie będą zapomniane. Natomiast czyjaś wola, zdecydowanie, może do tego stopnia wzbudzić w kimś zainteresowanie, ciekawość i uwagę na pewne sprawy, zmusić oczy, uszy itp. do skoncentrowania się na nich, że wyryje to odpowiedni ślad w czyimś mózgu, umyśle i pamięci. Z pewnością dzieci mogą potwierdzić, że jest to prawdziwe tak względem ich szkolnych lekcji, jak i umysłowego rozwoju. Powtarzanie stanowi również wielką pomoc w głębszym utrwalaniu myśli.

Ta sama zasada dotyczy spraw fizycznych. Dziecko nigdy nie nauczy się chodzić, jeżeli nie będzie miało ku temu szczerych chęci, nie zadba o to i nie skłoni się do dobrowolnego wysiłku. To samo jest z jego nauką biegania, skakania, grania, wypełniania różnych zadań, gry na pianinie, pisania na maszynie itd.
Te same zasady stosuje się również do moralnych i religijnych ćwiczeń i osiągania sukcesów w tej dziedzinie. A powtarzanie wyrabia przyzwyczajenie, z tym jednak, że tak jak dziecko samoczynnie uczy się chodzić, biegać, pisać na maszynie, grać na pianinie, to ono również uczy się mówić prawdę, uczciwie postępować, być delikatnym wobec innych itp. bez zastanawiania się i rozmyślania nad tym, jak wykonać każdy drobny szczegół w tym rozwoju. Jednak jego serce musi pragnąć tego, jeżeli chce ono być dobrze rozwinięte przez ten sposób kształtowania dobrych przyzwyczajeń. „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest”.

CO JEST PRZYZWYCZAJENIEM?

Co się rozumie przez przyzwyczajenie? Można je zdefiniować jako nawyk umysłu lub skłonność do myślenia czy kierowania działaniem według pewnych uprzednio i zazwyczaj stosowanych zasad. Nawyki mają ogromną moc w kierunku dobra i zła. Przysłowie mówi: „Siejesz myśl a zbierasz pobudkę, siejesz pobudkę a zbierasz czyn, siejesz czyn a zbierasz skłonność, siejesz skłonność a zbierasz nawyk, siejesz nawyk a zbierasz charakter, siejesz, charakter a zbierasz przeznaczenie”. Nawyk rodzi zamiłowanie do wykonywanego czynu. Nawyk niekontrolowany, kieruje naszym ogólnym postępowaniem – naszymi myślami, mową, gestami, tonem głosu, ruchami, ubiorem, zwyczajem, itp.

Pewien wybitny pisarz powiedział: „Strzeż. się przyzwyczajenia. Przyzwyczajenie jest najbardziej znaczącym słowem, jakie znajduje się-w angielskim słownictwie. Poproś jakiegoś artystę, aby ci je wymalował ognistymi literami, i powieś je na ścianach swego pokoju tam, gdzie twój wzrok dostrzeże jego posłanie, gdy będziesz się udawał na spoczynek i gdzie będzie mogło znowu cię powitać wraz ze wschodem słońca. Spoglądaj na nie dopóki nie zostanie głęboko wyryte w świątyni twej duszy, właśnie tam gdzie lampa życia może rzucić swe czerwone światło na nie. Przyzwyczajenie jest twoim przekleństwem lub błogosławieństwem, ono cię zwycięży lub umożliwi ci zwycięstwo. Obecnie przekształca cię ono w pochlebcę lub w księcia wolności. Teraz albo opasujesz swą duszę więzami smutku, albo budujesz powóz, który zawiezie cię do raju. Dobre przyzwyczajenia są tak samo skuteczne do wyzwolenia, jak złe do zniewolenia i udręczenia. Człowiek może zdecydowanie wyrabiać w sobie nawyk czystości, uczciwości, wierności do tego stopnia, że będzie oddychał atmosferą Boskości tak jak swoim ojczystym powietrzem, aż ostatecznie stanie się specjalistą i mistrzem, melodii przez lata nieugięcie ćwiczonej”.

„PRZEMIEŃCIE SIĘ”

Niewątpliwie, moc przyzwyczajenia w wielkiej mierze prowadzi zarówno ku dobremu, jak i ku złemu, lecz nie zapominajmy o tym, że woła. ludzka choćby najsilniejsza czy ustawicznie ćwiczona może mieć swoje największe osiągnięcie i najbardziej korzystne efekty tylko wówczas, gdy znajduje się w szkole Chrystusowej – gdy jest pouczana przez Boga. To przez prawdę Jego Słowa jesteśmy uświęcani, pouczani i naprawiani (Jana 17:17; 2 Tym. 3:14-17). Jeżeli chcemy być „wyuczeni przez Pana” (Iz. 54:13), powinniśmy pokutować za grzech (Dz. Ap. 17:30), wierzyć w Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i przyjąć Go jako naszego Dobrego Pasterza, starannie postępując według Jego kierownictwa (Jana 3:15, 16; 10:4, 5, 9; 14: 6; 1 Piotra 2:21), poświęcając się zupełnie Bogu. by czynić Jego wolę i trwać w dochowaniu Im. bezwzględnej wierności (Przyp. 23:26; Mar. 12: 30; Rzym. 12:1; Żyd. 10:7). To oznacza, że powinniśmy „podbić każdą myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe” (2 Kor. 10:5), gdyż mamy „przemienić się przez odnowienie umysłu” (Rzym. 12:2). Nikt nie będzie dostatecznie przystosowany do życia wiecznego, jeżeli jego serce nie będzie w harmonii z Bogiem. „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest”.

Prawdopodobnie niewielu jasno zdaje sobie z tego sprawę, jak nieodzowna jest przemiana w podobieństwo Chrystusa – rozwinięcie prawdziwego chrześcijańskiego charakteru odpowiednio przygotowanego do życia wiecznego. Wydaje się, że wielu spośród wyznaniowych chrześcijan zbyt mało zwraca uwagi na napomnienie „z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie” (Filip. 2:12). Musimy „bojować on dobry bój wiary”, jeśli chcemy „chwycić się żywota wiecznego” (1 Tym. 6:12). Musimy „odwrócić się od [unikać] złego a czynić dobre” (1 Piotra 3:11), co oznacza pozbycie się wielu złych przyzwyczajeń i wyrabianie wielu dobrych. Musimy je przezwyciężyć, jeżeli chcemy być uznani za zwycięzców. „A przeto każdy z nas sam za się odda rachunek Bogu” (Rzym. 14:12).

Powinniśmy pamiętać, że każda myśl i każdy oczyn wywierają na nas wrażenie i oddziaływają na nasz charakter. Każda właściwa myśl i czyn przyczyniają się do wyrobienia charakteru w sprawiedliwości, natomiast każda zła myśl i czyn i każde okłamywanie samego siebie przyczynia się do wyrobienia i utrwalenia nieprawego charakteru. A gdy został przyjęty zły sposób postępowania i jest ciągle praktykowany – gdy sumienie jest tłumione, Pismo Święte i rozsądek są wypaczane w celach samolubnych, serce jest oszukiwane a sprawiedliwy sąd jest powstrzymywany – któż potrafi przewidzieć pokutę i poprawę takiej osoby?

Uporczywie rozmyślni grzesznicy godzą się na nieustanny rozwój złych przyzwyczajeń i w ten sposób rozwijają swe charaktery tak odalekie od harmonii z Bogiem i sprawiedliwością, że w końcu zupełnie nie będą się nadawać do życia wiecznego i ostatecznie zasługiwać tylko na zniszczenie (Żyd. 6:4-6; Ps. 145:20; 2 Tes. 1:8, 9; 2 Piotra 2:1). Jak tacy będą mogli „ujść przed sądem ognia piekielnego” – gehenny – wiecznego zniszczenia lub unicestwienia, „drugiej śmierci” (Mat. 23:33; Obj. 20:14; 21:8)? Bóg nie zezwoli, by ktokolwiek żył wiecznie mając wolę utwierdzoną w nieprawości.

Jak odpowiedzialne stanowisko zajmują ci, którzy budują swoje i innych charaktery! Pamiętajmy, że nasze charaktery są objawiane oprzez nasze życiowe przyzwyczajenia. Każda odobra, zła, obojętna myśl lub czyn, nawet te najmniejsze, zmierzają do wytworzenia nowego przyzwyczajenia lub do utrwalenia poprzednio nabytego przyzwyczajenia. Jak wobec tego ważne jest, aby nasze myśli i czyny nie były daremne, bezcelowe, lecz celowe (1 Kor. 10:31)! A nade wszystko, jak ważne jest, aby nasze charaktery były „nie przypodobane temu światu, ale przemienione [zmienione, zreformowane] przez odnowienie umysłu” (Rzym. 12:2), abyśmy odrzucając zło i wszelkie inne wpływy, które skłaniają ku złemu, odebrali od Niebiańskiego Ojca przez Jego Słowo, „… ducha zdrowego zmysłu”, „… zmysł Chrystusowy” (2 Tym. 1:7; 1 Kor. 2:16)!

JAK PRZEZWYCIĘŻYĆ ZŁE NAWYKI

Najpierw musimy stwierdzić, że posiadamy złe przyzwyczajenia i jakie. Wymaga to starannej samoegzaminacji w świetle prawdy i właściwych wzorców (2 Kor. 13:5; Efez. 5:10, 15). Złe nałogi można uszeregować od zniewalającej skłonności do tytoniu, alkoholu i narkotyków, od przesady wypowiadania „niewinnych kłamstw” do zwykłego kłamstwa, oszustwa i obłudy, od obmowy i kłótni do walki na pięści i cielesnych obrażeń, od używania bez zezwolenia rzeczy należących do innych ludzi do kradzieży i innych form rabunku. Po odkryciu swoich złych nawyków, kategorycznie musimy stawić im czoła i szczerze pragnąć uwolnienia się od nich.

Zanim nawyki zostaną wyrobione i utrwalone upływa pewien okres czasu. Stare przysłowie hiszpańskie mówi: „Z początku nawyki są jak pajęczyny, a później jak liny”. Inne przysłowie mówi: „Przyzwyczajenie jest jak lina, codziennie splatamy jej nitki, dopóki nie stanie się tak mocna, że nie możemy jej rozerwać”. Bardzo trudno jest pozbyć się złych nawyków! Lecz nie zniechęcaj się – z odpowiednią pilnością i wytrwałością, wcześniej lub później, nawet liną można rozerwać! Nawet wymowa angielskiego słowa h-a-b-i-t (przyzwyczajenie) jest dwuznaczna, bo jeśli odejmiemy h pozostanie abit, jeśli odejmiemy a pozostanie bit (wędzidło), jeśli odejmiemy b pozostanie jeszcze it (to)!

Im wcześniej zaczniemy pozbywać się złego przyzwyczajenia, tym łatwiej będzie można się go pozbyć. Złe przyzwyczajenia, które pozostaną nienaruszone, będą coraz silniejsze. W coraz większym stopniu będą nas tyranizować, kontrolować nasze codzienne życie, żądając zupełnego podporządkowania się im. Ostatecznie staniemy się ich niewolnikami i jeżeli jesteśmy bardzo nieostrożni, to polubimy je. Jeśli się ich nie pozbędziemy, z biegiem czasu one zwiążą nam ręce i nogi.

MOC PRZYZWYCZAJENIA

Pewnego razu jakiś ojciec chciał wpoić swemu synowi mądrość dotyczącą bezzwłocznego przezwyciężania niektórych złych przyzwyczajeń, jakie syn rozwijał i przez powtarzanie czynił je częścią swego charakteru. Wziął go więc na spacer do lasu. Zatrzymali się pod wielkim klonem, gdzie wyrastało wiele młodych klonów. Ojciec poprosił swego syna, aby wyrwał jedną młodą sadzonkę, co chłopiec z łatwością uczynił. Wówczas ojciec wskazał na drzewko o wysokości około 60 centymetrów i poprosił go, aby i to wyrwał. Z wielkim wysiłkiem udało się chłopcu spełnić prośbę ojca. Następnie poprosił go ojciec o wyrwanie wielkiego drzewa. Chłopiec stanął zdumiony taką prośbą. Wtedy ojciec wyjaśnił mu, w jaki sposób powinien on wykorzeniać swe złe przyzwyczajenia, zanim one staną się tak wielkie i osiągną taką moc, jako część jego charakteru, że prawie niemożliwe będzie uwolnienie się od nich.

Podobno najlepszym sposobem pozbywania się złego nawyku jest nie tylko podjęcie wysiłków w celu uwolnienia się od niego, lecz zastąpienie go dobrym przyzwyczajeniem. Powinniśmy „nie dać się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężać” (Rzym. 12:21). W ten sposób wadę charakteru można zawsze stopniowo usunąć przez rozwój i praktykowanie przeciwstawnej zalety. I tak nowe, dobre przyzwyczajenia zostaną ukształtowane i stopniowo będą usuwać i zajmować miejsca przeciwnych im złych przyzwyczajeń.

CZTERY ZASADY

Wybitny psycholog William James uważa, że stare niepożądane przyzwyczajenie możesz zastąpić nowym pożądanym przyzwyczajeniem. Radzi on: W przyswajaniu nowego przyzwyczajenia czy też w pozbywaniu się starego należy pamiętać o czterech podstawowych zasadach:

1. Musisz zadbać o to, aby podjąć te starania wykazując silną inicjatywę, o ile to tylko jest możliwe.
2. Nigdy nie pozwól, aby zaistniał jakikolwiek wyjątek, aż do czasu, gdy nowe przyzwyczajenie będzie już mocno utwierdzone w twoim życiu a stare wykorzenione.
3. Staraj się skorzystać z pierwszej nadarzającej się okazji w odpowiedzi na każde podjęte przez ciebie postanowienie.
4. Trwaj w gotowości do podjęcia wysiłku, codziennie bez przymusu wykonując krótkie ćwiczenia.

NAWYK MARTWIENIA SIĘ

Dla ilustracji, przypuśćmy, że chciałbyś przezwyciężyć zły nawyk martwienia się. Przez wiele lat praktykowałeś go, aż głęboko zakorzenił się w tobie jako część charakteru. Zdajesz sobie sprawę z tego, że twój nawyk martwienia i niepokojenia się, o to co się wydarzy lub mogłoby się wydarzyć, utrzymuje cię w niespokojnym stanie umysłu i w napięciu nerwowym. Prowadzi do zburzenia pokoju serca i umysłu, którego Pan udziela swoim uczniom, tym którzy w pełni Jemu ufają jako swemu Pasterzowi (Jana 14:27; Filip. 4:6, 7). Napełnia on twój umysł wątpliwościami, obawami, trwogą, błędnym zrozumieniem, lękami i przygnębiającymi przeczuciami, a to utrudnia ci wyznawanie właściwej wiary w Boga i skuteczne służenie Jemu. Dlatego też szczerze chciałbyś przełamać ten zły nawyk.

Niektórzy popełniają błąd usprawiedliwiając się lub przymykając oczy na niego i określając ten nawyk jako właściwe zainteresowanie lub troskliwość. Lecz zmiana określenia nie zmienia faktu, gdyż w rzeczywistości oni się martwią. Pewne stare przysłowie dowodzi jak bezowocne jest martwienie się: „Martwienie się jest jak kołysanie się w bujaku – masz coś do zrobienia, ale nigdy tego nie zrobisz”.

Najbardziej człowiek się martwi i trapi tym, czego w żaden sposób nie może zmienić. Profesor mojej starej uczelni powiedział swoim studentom jak nierozsądne jest martwienie się, tymi słowy: „Są tylko dwa rodzaje spraw, którymi można się martwić, sprawy, w których nie możesz pomóc i te, w których możesz pomóc. Nierozsądne jest martwienie się sprawami, w których nie możesz dopomóc, gdyż to ani trochę nie zmieni sytuacji, i tak samo nierozsądne jest martwienie się sprawami, w których. możesz pomóc – natychmiast zajmij się nimi i udzielaj pomocy”.

Większość spraw, którymi ludzie się zamartwiają, w rzeczywistości nigdy nie nastąpi. Jak pewien Holender z Pensylwanii kiedyś tak się wyraził: „Och kłopoty, martwiliśmy się o to, co nigdy się nie wydarzyło”. Przypominamy poemat (w wolnym tłumaczeniu) z naszej książki „Poems of Dawn”, str. 302, pod tytułem:

GRANITOWY MUR

Doszedłem do granitowego muru,
Nie mogłem go rozbić ani wygiąć,
Próbowałem go obejść dookoła
Wydało się, iż jest bez końca.

Usiłowałem wspiąć się na niego,
Lecz ściany jego były zbyt strome.
Usiłowałem podkopać się pod nim,
Ale fundament był za głęboki.

Zwróciłem się ze swym problemem do Pana
I powierzyłem, go Jego uwadze,
Gdy ponownie szukałem tego muru
Nigdzie go już nie było.

Zauważmy jak wyżej wymienione cztery zasady mogą nam pomóc w przezwyciężaniu złego nawyku martwienia się.

WYKAZANIE PEŁNEJ INICJATYWY PRZECIW MARTWIENIU SIĘ

1. Podejmując wobec siebie silną inicjatywę o ile tylko jest to możliwe, najpierw powinieneś udać się w modlitwie do Boga przez Chrystusa, zapewniając Go o swojej szczerej chęci przezwyciężenia tego złego nawyku martwienia się, prosząc o niezbędną instrukcję, kierownictwo i zwycięską moc, która sprawia że wszystko staje się możliwe. Powinieneś modlić się w zupełnym upewnieniu wiary, polegając na tak niezawodnych obietnicach jak: „Pan udziela, i nie odmawia, co jest dobrego, tym, którzy chodzą w niewinności” (Ps. 84:12). ON ma upodobanie i „da rzeczy dobre tym, którzy Go proszą” (Mat. 7:11), oraz „Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszą według bogactwa swego, chwalebnie, w Chrystusie Jezusie (Filip. 4:19). Jeśli jeszcze nie przyjąłeś Jezusa jako swego Zbawiciela i nie poświęciłeś swego życia Bogu, uczyń to, gdyż to jest główny warunek otrzymania prawdziwego pokoju Bożego przez Chrystusa (Rzym. 5:1, 2; Filip. 4:6, 7).

Następnie powinieneś dla zachęty studiować Słowo Boże, szczególnie wiele jego wersetów odnoszących się do pogody ducha, spokoju, odpoczynku serca i umysłu, pokoju i ufności (np. Ps. 119:165; Przyp. 3:2, 5, 6; Iz. 26:3; 32:17; Jana 14:27; Filip. 4:7; Kol. 3:15), pamiętając zawsze o tym, że Bóg cię miłuje i chce, abyś i ty Go miłował i posiadał Jego pokój. Bóg chce abyś stał się jak On miłym i pogodnym i że On, „sprawuje w was chcenie, i skuteczne wykonanie według upodobania swego” (Filip. 2:13) – jeżeli tylko pozwolisz Mu to uczynić i będziesz z Nim współpracował. A im więcej będziesz badał i przyswajał sobie kosztownych obietnic, które należą do ciebie, jako do poświęconego dziecka Bożego oraz dostrzegał i doceniał wartości cnót, szczególnie wiary, odwagi i pokoju, które jeśli są praktykowane, będą przeciwstawiać się zmartwieniom przybierającym różne formy w zależności od siły twojej inicjatywy.

Inny sposób wzmocnienia twej inicjatywy – w zgodzie ze wskazówkami zamieszczonymi u Jakuba 5:16 – polega na wyznaniu twej wady martwienia się, jednemu lub więcej braciom, w miarę możności na zebraniu świadectw, informując o swej walce z nią i o swym zdecydowaniu w pokonywaniu jej łaską Bożą i proszeniem braci o pomoc oraz modlitwę. Poinformowanie o tym współczujących niewierzących czasem okazuje się także pomocne). Ale nie należy popełnić błędu, jaki zrobiła pewna siostra, gdy wyznając swoją wadę, skłonności do przesadzania, i prosząc o modlitwy za nią, wyraziła się następująco „Wylewam wiele beczek łez nad tą wadą”. Upewnij się, wyznając swój grzech polegający na braku pełnej ufności do swego Niebiańskiego Ojca, martwiąc się o to, co powierzyłeś Jemu, że nie martwisz się dodatkowo w tym czasie, gdy tak postępujesz.

NIE POZWALAJĄC SOBIE NA ZMARTWIENIE

2. Przez rozwijanie nowego przyzwyczajenia przez zastępowanie wad, które towarzyszą zmartwieniu (takie jak: brak ufności do Boga i Jezusa, niedowierzanie, niepokój, nerwowość, trwoga, lęk, złe poczucie itp.) przeciwstawnymi im zaletami charakteru, wypierającymi te wady (takie jak: ufność, zaufanie, upewnienie, pokój, pogoda ducha, spokój itp.), nigdy nie powinniśmy dopuścić do popadnięcia choć raz w zmartwienie. Mając to na uwadze, że jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest, a gdy jesteśmy kuszeni aby się martwić, powinniśmy natychmiast tak skierować nasze myśli na drogocenne obietnice Słowa Bożego, aby rozproszyć nawyk martwienia się.

Możesz być kuszony, aby nadmiernie troszczyć się, martwić się o takie rzeczy jak pokarm, napój, ubiór, mieszkanie, pracę, zabezpieczenie na starość itp., te właśnie rzeczy, o których Jezus powiedział, że nie mamy się martwić (Mat. 6:24-34). Zwróćmy uwagę na zapewnienie Jezusa wyrażone w w. 8, „wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie, pierwej niż byście wy go prosili”. Zwróć się zatem ze swymi problemami do Ojca, „Wszystko staranie wasze y/rzuciwszy nań, gdyż On ma pieczę o was” (1 Piotra 5:7). „Spuść na Pana drogę twoją a ufaj w nim, a on wszystko uczyni” (Ps. 37:5). „Ufaj w Panu ze wszystkiego serca twego a na rozumie twoim nie spolegaj. We wszystkich drogach twoich znaj Go a On prostować będzie ścieżki twoje” (Przyp. 3:5, 6). „Od Pana bywają sprawowane drogi człowieka dobrego a droga jego podoba Mu się, gdy upadnie nie stłucze się, albowiem Pan trzyma go za rękę jego” (Ps. 37:23, 24).

Jeśli więc walczysz ze złym nałogiem martwienia się i starannie praktykujesz przeciwstawne dobre przyzwyczajenie okazywania zupełnej ufności i upewnienia w wierze, pokoju serca i umysłu oraz przyjemnego odpoczynku pod miłościwą opieką swego Ojca, z silnym postanowieniem, by już więcej się nie martwić – to nie zniechęcaj się, gdy czasem w tej walce, szczególnie na jej początku, potkniesz się i upadniesz. Bóg trzyma cię za rękę (jeżeli tylko Mu na to pozwalasz) i On cię znowu podźwignie (jeśli będziesz z Nim współpracował). „Wiele złego przychodzi na sprawiedliwego, ale z tego wszystkiego wyrywa go Pan” (Ps. 34:20). „Bo choć siedemkroć upada sprawiedliwy, przecie zaś powstaje” (Przyp. 24:16). „A to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (1 Jana 5:4).

Zacznij z wiarą spoglądać na Boga a twoja rzekoma potrzeba martwienia się będzie stopniowo zanikać. W chrześcijańskim życiu rzeczywiście nie ma miejsca na zmartwienie, gdyż „tym którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu” a „jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:28, 31). Ci, którzy martwią się, faktycznie obrażają Boga i objawiają swój brak wiary, czyli zaufania lub ufania Jemu. Zmartwienie jest tym wrogiem, który powinien zostać odparty przy każdym zbliżaniu się do nas.

NATYCHMIASTOWE ZAPRZESTANIE MARTWIENIA SIĘ

3. Zgodnie z trzecią zasadą powinniśmy skorzystać z najbliższej okazji, aby zaprzestać martwienia się i rozwijać silną wiarę – ufność lub zaufanie – w naszego Ojca i w Jego opatrznościową opiekę. TERAZ jest właściwy czas na rozpoczęcie przezwyciężania tego złego nawyku polegającego na martwieniu się (Kaz. 9:10). Nie odkładaj tego na potem. „Zwlekanie jest złodziejem czasu”.

CODZIENNE ĆWICZENIE W ZWALCZANIU MARTWIENIA SIĘ

4. „Dobrze czyniąc nie słabiejmy” (Gal. 6:9), codziennie „bojuj on dobry bój wiary” (1 Tym. 6:12), pamiętając o tym, że „kto wytrwa do końca, ten zbawion będzie” (Mat. 24:13). Codzienne praktykowanie prawdziwej wiary w Boga (gdyż „bez wiary nie można podobać się Bogu” – Żyd. 11:6), nadziei zwycięstwa (która trzyma się jak kotwica „bezpieczna i pewna” – Żyd. 6:19) oraz doskonałej miłości (która „precz wyrzuca bojaźń, bo bojaźń ma udręczenie” – udręczenie zmartwienia, niepokoju, powątpiewania, złych przeczuć, obawy o przyszłość, strasznych przewidywań, itp. 1 Jana 4: 18), da nam zwycięstwo. Takie postępowanie nie pozostawi żadnego miejsca dla zmartwienia a tym sposobem zupełnie przełamie ten zły nawyk.

Jakąż cudowną siłę czerpiemy z Boskiej obietnicy zawartej w proroctwie Izajasza 26:3, 4! „Człowieka spolegającego na tobie zachowywasz w pokoju, w pokoju mówię, bo w tobie ufa. Miejcie nadzieję w Panu aż na wieki; boć w Panu, w Panu jest skała wieczna” – [skała wieków, zobacz uwagę na marginesie].

Te same cztery zasady mogą być zastosowane i do innych, wielkich lub małych, złych przyzwyczajeń. Zastosowanie dyscypliny, samokontroli i wytrwałości, nawet przy mało znaczących przyzwyczajeniach (Pieśni Sal. 2:15), przyniesie szczególne korzyści. Można to przyrównać do składek ubezpieczeniowych, jakie ktoś płaci za swój dom. Może mu się wydawać, że jest to nieopłacalne, bo nigdy mu się one nie zwrócą. Lecz w przypadku pożaru jego uprzednie wpłaty zabezpieczą go przed poważną stratą.

Podobnie ktoś, kto obecnie przez skoncentrowaną uwagę, energiczną wolę i wyrzeczenie się zbędnych rzeczy, przełamuje codziennie swoje złe przyzwyczajenia a na ich miejscu rozwija odpowiednie dobre przyzwyczajenia, będzie we właściwym czasie zbierał plon dobrego charakteru a przez łaskę Boża. życie wieczne w Królestwie Bożym, przez swego Zbawiciela Jezusa Chrystusa (2 Piotra 1:5-11). Taki, jak mocna wieża, będzie stał niewzruszony pośród burz życiowych, gdy wszystko wokół niego będzie upadać.

TP ’87,117-122; BS ’73,74.

Przezwyciężanie nałogu palenia tytoniu

POŚWIĘCONY chrześcijanin przez Chrystusa przedstawił swoje ciało jako ofiarę żywą, świętą (usprawiedliwioną przez wiarę w przelaną za niego krew Jezusa i dlatego), przyjemną Bogu, co jest jego rozumną służbą (Rzym. 12:1). Taki chrześcijanin zdaje sobie sprawę, że jego ciało obecnie jest świątynią Bożą, że Duch Boży mieszka w nim i nie powinien plugawić tej świątyni Bożej (1 Kor. 3:16, 17; 6:19, 20).

Po poświęceniu się Bogu wszyscy dowiadujemy się w świetle Jego Słowa, że w naszym upadłym stanie ciągle jeszcze posiadamy więcej lub mniej złych nawyków, których musimy się pozbyć – mamy ich więcej niż z początku zdaliśmy sobie z tego sprawę. Szczerze pragniemy „oczyścić samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha”, dopełniając świątobliwości w bojaźni Bożej [pełną czci oceną Jego wielkość] 2 Kor. 7:1. Jeśli pragniemy przybliżyć się do Boga „z prawdziwym sercem w zupełności wiary”, to musimy mieć „oczyszczone serce od sumienia złego i omyte ciało wodą czystą” – „omyciem wody przez słowo” (Żyd. 10:22, 23; Efez. 5:26; Jana 3:5; 15:3).

Przypuśćmy, że ktoś stając się jednym z drogich dzieci Bożych obarczony jest nałogiem palenia tytoniu. Lecz odtąd chce on żyć nie dla siebie, ale dla Boga i Jezusa, który odkupił go tak wielką ofiarą (2 Kor. 5:15; 1 Piotra 4:2-6) i który oferuje mu życie wieczne. Pragnie on we wszystkich sprawach IM przypodobać się i być „przykładem wiernych” (1 Tym. 4:12). Wie, że palenie tytoniu jest szkodliwe dla zdrowia i zdaje sobie sprawę, że nie może palić „ku chwale Bożej” (1 Kor. 10:31), tak więc szczerze pragnie odzwyczaić się od tego złego nałogu, gdyż przyznaje, że w rzeczywistości jest to jedna z form grzechu przeciwko swemu poświęceniu się Bogu.

Używanie tytoniu jest pożądliwością (pragnieniem) ciała, uznaną zarówno przez lekarzy jak i powszechnie przez ludzi, za szkodliwą dla fizycznego zdrowia. Również jest ona szkodliwa dla duchowego dobra. Powiedziano nam, abyśmy „powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy” (1 Piotra 2:11). Im dłużej będziemy studiować Pismo Święte i starać się przemieniać (Rzym. 12:2) według wspaniałych wzorców prawdziwego życia chrześcijańskiego, tym bardziej będziemy pragnęli przezwyciężyć ten zły nałóg, który stanowi zarówno cielesny jak i duchowy grzech. Palenie tytoniu także przeszkadza nam w służbie Ewangelii, gdyż wiele osób nieżyczliwie będzie przyjmować nasze przedstawianie Ewangelii wiedząc, że nie przezwyciężyliśmy tego nałogu.

Można grzeszyć przeciw fizycznym jak i przeciw duchowym prawom Bożym. Jezus dokonując fizycznych uzdrowień często łączył chorobę z grzechem (zobacz np. Mat. 9:2-7). A po uzdrowieniu przy sadzawce Betesda niedołężnego człowieka z jego słabości, Jezus dowiódł, że to grzech doprowadził go do kalectwa, bo powiedział do niego „nie grzesz więcej, aby co gorszego na cię nie przyszło” (Jana 5:14).

Także i obecnie wiele chorób fizycznych jest skutkiem grzeszenia przeciwko fizycznym prawom Bożym. Jeśli masz możliwości wyboru a mimo to wielokrotnie (zwłaszcza świadomie) spożywasz szkodliwe pokarmy i napoje, czy nawet dobre pokarmy w nadmiarze, to grzeszysz przeciwko własnemu ciału i w odpowiednim czasie poniesiesz takie lub inne złe następstwa. Udowodniono, że nikotyna i smoły pochodzące z palenia tytoniu w różny sposób szkodzą zdrowiu i są główną przyczyną raka płuc, jak również czynnikiem potęgującym wiele innych dolegliwości. „Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie” (Gal. 6:8). „Niechże tedy nie króluje grzech w śmiertelnym ciele waszym, żebyście mu posłuszni byli w pożądliwościach jego” (Rzym. 6:12). „Wszelka niesprawiedliwość jest grzech” (1 Jana 5:17). „Ocućcie się ku sprawiedliwości a nie grzeszcie” (1 Kor. 15:34).

Palenie tytoniu jest pragnieniem doznania cielesnego zadowolenia, zaspokojenia swoich zmysłowych, fizycznych, cielesnych pożądliwości. Zanim zostaliśmy ożywieni przez Świętego Ducha Bożego, „chodziliśmy według zwyczaju świata tego … między którymi i my wszyscy obcowaliśmy niekiedy w pożądliwościach ciała naszego, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom i byliśmy z przyrodzenia dziećmi gniewu, jako i drudzy” (Efez. 2:1-3). Lecz Apostoł Piotr mówi nam „Aby już więcej nie cielesnym pożądliwościom, ale woli Bożej żył ostatek czasu w ciele. Albowiem dosyć nam, żeśmy przeszłego czasu żywota popełniali lubości pogan … Jako synowie posłuszni, którzy się nie przypodobywacie przeszłym w nieumiejętności waszej pożądliwościom; Ale jako ten, który was powołał, święty jest, i wy bądźcie świętymi we wszelkim obcowaniu” (1 Piotra 4:2, 3; 1:14, 15).

Doznając w świetle Słowa Bożego i ożywczego wpływu Jego świętego Ducha, szczerego pragnienia przezwyciężania złego nałogu palenia tytoniu, dziecko Boże powinno postąpić w zdecydowany i bezkompromisowy sposób z tym swoim wrogiem ciała i ducha jak i z innymi swoimi złymi nałogami. Bóg zarządził, że „grzech nad wami panować nie będzie” (Rzym. 6:14), i obiecał, że „Jeźlibyśmy wyznali grzechy nasze, wiernyć jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości” (1 Jana 1:9).

Możesz toczyć ciężką walkę ze swoimi cielesnymi pożądliwościami, lecz pamiętaj o Boskiej obietnicy oczyszczania cię i spolegaj na Jego mocy, która jest dostateczna i nigdy nie zawodzi. Natychmiast przerwij swój zły nałóg palenia tytoniu. Zazwyczaj przez kilka pierwszych dni toczy się najtrudniejszą walkę. W większości przypadków po pięciu dniach pożądanie jest wyraźnie mniejsze, a po dziesięciu dniach możesz być pewny zwycięstwa. Wypijaj sześć do ośmiu szklanek wody pomiędzy posiłkami, by wypłukać nikotynę ze swego ciała. Nie siadaj w wygodnym fotelu po posiłkach, gdyż to zachęca do palenia. Wyjdź, przespaceruj się, oddychaj głęboko i bądź tak aktywnym jak tylko to jest rozsądnie możliwe. Przez pewien czas, szczególnie przez pierwsze dwa tygodnie dobrym sposobem jest unikanie tak dalece, o ile to jest rozsądnie możliwe, wszelkich posiłków mięsnych, smażonych pokarmów, przypraw i deserów – żadnych cukierków, ciast, ciasteczek lub lodów. Należy jadać wszelkie owoce, ziarna, warzywa, orzechy. Pokarmy nie gotowane zawierają więcej witamin niż gotowane a owoce są najlepszym pokarmem na oczyszczenie krwi. W księgarniach dostępne są broszury z pomocnymi wskazówkami w tej sprawie.

Znajdziesz wiele pomocy stosując te cztery zasady, które zostały podane w poprzednim artykule. Gdy porzucisz nałóg palenia tytoniu, bądź stanowczym, by nigdy do niego nie powrócić. Nigdy nie poddaj się pokusie zapalenia „tylko jeszcze jednego papierosa”. Nie bądź takim jak Mark Twain, który powiedział, „Łatwo jest przestać palić, ja robię to sto razy na dzień”. Skieruj swoje uczucia ku wyższym rzeczom (Koi. 3:2). Ciesz się z tego, że uwolniłeś się z niewoli tego nałogu i nie wracaj do tych słabych i nędznych żywiołów i do wynikającej z nich niewoli (Gal. 4:9). Nie tęsknij do tego, co z zadowoleniem porzuciłeś dla Pana. Przypomnij sobie o żonie Lota!

O ile to jest rozsądnie możliwe unikaj zadymionego powietrza i palących przyjaciół, nigdy nie bierz pierwszego papierosa, ale mów „Nie, dziękuję, przestałem palić”. To wzmocni twoją pozycję u przyjaciół i również- u siebie samego. Nigdy nie pozwól się osłabić ani ponownie usidlić.

Zwróć uwagę na następującą wypowiedź podaną w czasopiśmie „These Times” z lipca 1973 roku:

NIE MA BEZPIECZNEGO POZIOMU PALENIA TYTONIU

„Nie ma takiego poziomu palenia tytoniu, który byłby bezpieczny” mówi dr Alton Ochsner, starszy, konsultant w Oddziale Chirurgicznym Kliniki Ochsnera.

Dr Ochsner, uprzednio także profesor chirurgii na Uniwersytecie w Tulane i jeden z pierwszych autorytetów medycznych zajmujących się badaniem skutków palenia tytoniu, podał swoje oświadczenie w marcowym numerze czasopisma „Smoke Signals”.

Według dr Ochsnera, najlepszym sposobem uniknięcia złych skutków palenia tytoniu jest całkowite zaprzestanie palenia. „Mając duże doświadczenia w leczeniu pacjentów, jestem przekonany, że najlepszym sposobem zaprzestania palenia jest całkowita abstynencja a nie tylko ograniczanie palenia” mówi dr Ochsner, który dokonał około 2500 operacji u pacjentów chorych na raka płuc.

„Szczególnie jest to istotne u tych osób, które dużo paliły i nastąpiły u nich zmiany, które czynią ich bardziej wrażliwymi na skutki ciągłego palenia, nawet wówczas, gdy ograniczyli palenie tytoniu”. Dr Ochsner mówi, że u niektórych osób cofnęły się oznaki głodu nikotynowego. Natomiast główny problem stanowią próby przełamania zwyczaju ponawiania palenia papierosów. Ten zwyczaj jest powodem, że „przez długi okres czasu, były palacz może mieć chęć zapalenia papierosa”, mówi dr Ochsner.

„Bezwzględnie nie należy się zaciągać, ponieważ w takim przypadku istnieje możliwość powrotu do palenia. Dla nałogowego palacza zapalić jednego papierosa jest tak samo ryzykowne, jak dla alkoholika wypić jeden kieliszek”.

TP ’87,122-123; BS ’73,77.

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski przedstawia biblijne spojrzenie na smutek, zniechęcenie i utratę nadziei, opierając się przede wszystkim na Psalmie 130 oraz doświadczeniach wiernych Bożych sług, takich jak Ijob i Dawid. Rozważania nawiązują również do komentarzy zawartych w „Codziennej niebiańskiej mannie” w tematach „Pociecha w smutku” oraz „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”.

Wykład przypomina, że nawet najwierniejsi słudzy Boży przechodzili przez chwile głębokiego przygnębienia. Ich doświadczenia uczą, że smutek nie musi oznaczać utraty wiary ani oddalenia od Boga. Przeciwnie – właśnie w najtrudniejszych momentach możemy szczególnie doświadczyć Jego bliskości, przebaczenia i pomocy.

Poruszono także temat depresji i długotrwałego przygnębienia, pokazując go z perspektywy biblijnej i chrześcijańskiej. Zwrócono uwagę na znaczenie wzajemnego wsparcia w zborze, właściwego spojrzenia na własne słabości oraz zaufania Boskim obietnicom. Wykład zachęca do budowania nadziei nie na własnych możliwościach, lecz na charakterze Boga i Jego planie zbawienia.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Wybrane fragmenty biblijne omawiane podczas wykładu:
– Psalm 130
– Księga Hioba 3, 4 i 17
– Wybrane cytaty biblijne z „Codziennej niebiańskiej manny” (z tematów „Pociecha w smutku”, „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”)

Życzymy, aby przedstawione rozważania były źródłem zachęty, pokoju i nadziei dla wszystkich, którzy przechodzą przez trudne doświadczenia oraz pomocą w niesieniu wsparcia innym.

Wykład wygłoszony przez brata Wojciecha Kolanowskiego: 

Dlaczego patriarcha Jakub, błogosławiąc swoich synów przed śmiercią, wypowiedział o Danie tak niezwykłe słowa? Czy określenia „wąż na drodze” i „żmija na ścieżce” są jedynie obrazowym opisem charakteru jednego z plemion Izraela, czy też zawierają głębokie prorocze przesłanie? I dlaczego właśnie w tym miejscu pojawiają się słowa modlitwy: „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”?

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski analizuje proroctwo z 1 Mojżeszowej 49:16–18, ukazując jego historyczne wypełnienie w dziejach pokolenia Dana oraz jego duchowe i prorocze znaczenie. Rozważania prowadzą przez historię podziału Ziemi Obiecanej, działalność Samsona, odstępstwo plemienia Dana oraz biblijne przesłanie o wierze, posłuszeństwie i oczekiwaniu Bożego zbawienia.

Wykład pokazuje, że słowa Jakuba nie były przypadkowym komentarzem ani jedynie ojcowskim pożegnaniem, lecz natchnionym proroctwem, którego wypełnienie można prześledzić na kartach Starego Testamentu. Szczególną uwagę poświęcono także słowom „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”, które stanowią jedyną bezpośrednią modlitwę Jakuba w całym rozdziale i nadają całemu proroctwu wyjątkową wymowę.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Niektóre fragmenty Biblii omawiane w tym wykładzie:

1 Mojżeszowa 49
Jozuego 19
Sędziów 1:13–18
1 Kronik 5:20
1 Samuela 3:20

Życzymy przyjemnego czasu podczas słuchania i zachęcamy do samodzielnego rozważania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu.

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 11.07.2026:

W takich chwilach, gdy na coś czekamy, nasze myśli skupione są na tej rzeczy. Gdy rodzice chorego dziecka czekają pod salą operacyjną nie zastanawiają się nad polityką ani kursem walut. Czekają tylko na jedno zdanie lekarza: „Operacja się udała.”

W Biblii noc to czas oczekiwania w trudnych warunkach. W Psalmie 130:6 autor napisał: „Moja dusza oczekuje Pana bardziej niż strażnicy świtu, bardziej niż ci, którzy strzegą do poranka.” (UBG) Porównanie mówi o kimś, kto czeka na koniec nocnej zmiany.

W Psalmie 30:5 czytamy o Bogu: „Albowiem prędko przemija gniew Jego, ale po wszystek żywot trwa dobra wola Jego; z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.” (BG) Biblia Tysiąclecia oddaje końcówkę: „Płacz nadchodzi wieczorem, a rankiem – okrzyki radości”. UBG: „Choćby płacz trwał przez noc, rankiem nastanie radość.”

I myślę, że każdy z nas miał kiedyś taką swoją noc. Trudny moment w życiu. Może trwał godzinę. Może dzień. A może tygodnie, miesiące albo lata? Może ktoś dzisiaj na sali lub w internecie nadal czuje się jak w trakcie takiej nocy. Psalmista też to przeżywał, ale napisał, że noc nie trwa wiecznie i że Boska ‘dobra wola’ albo ‘życzliwość’ jest o wiele większa niż Jego gniew.

Brat Russell dostrzegł, że Psalm 30:5 nie mówi jedynie o doświadczeniu Dawida. Od tego właśnie wersetu rozpoczyna się pierwszy wykład „Boskiego Planu Wieków” zatytułowany „Ziemska noc grzechu zakończy się porankiem radości”. Brat Russell widział w tym wersecie obraz całej naszej historii – długą noc grzechu, cierpienia i śmierci, po której nastąpi poranek radości, odnowienia i zmartwychwstania.

W tej długiej nocy wielu przeżywało swoje koszmary. Jedni bali się wiecznych mąk, inni zwątpili, że poranek w ogóle nadejdzie. A jednak Boski plan nie zatrzymał się ani na chwilę. Co pewien czas Bóg wyznaczał kolejne przełomowe momenty, w których dawał ludziom więcej światła.

Noc i dzień w Boskim planie

Takie szczególne momenty Biblia określa jako mniejsze dni, po których następowały mniejsze noce. Jest to inny obraz od tego, w którym cały czas panowania grzechu i śmierci nazwany jest nocą. Każdy z takich dni przynosił więcej światła niż poprzedni, a każda noc dawała więcej lekcji, jakie skutki przynosi zło i niewierność Bogu. Nie mamy dziś czasu na wszystkie  szczegóły – ale kto zechce, znajdzie je w 9. rozdziale „Księgi Liczb” (E8) br. Johnsona.

Oczywiście w żadnym z tych okresów Bóg nie zostawia swojego ludu w całkowitej ciemności. Według Ps. 119:105 – „Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce”.

To co przyświeca w danym okresie to Słowo Boże. Mówimy jednak o symbolicznej nocy i dniu. Spójrzmy więc na pewne ustalone przez Boga prawa natury opisane w 1 Moj. 1:16. „I Bóg uczynił dwa wielkie światła: światło większe, aby rządziło dniem, i światło mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy”.

Te dwa wielkie światła to Słońce i Księżyc. Księżyc nie ma własnego światła – jedynie odbija światło Słońca. Ten obraz płynący z natury ma głębokie znaczenie symboliczne. Biblia ukazuje Stary Testament jako zapowiedź Jezusa Chrystusa i wszystkiego, co jest z Nim związane. Dlatego w Piśmie Świętym ST jest przedstawiany m.in. jako cień, typ albo obraz/model przyszłych rzeczy.

Można więc powiedzieć, że Wiek Żydowski, w którym Bóg w szczególny sposób prowadził Izrael, przypominał czas nocy i światła Księżyca – światła odbitego i przygotowującego na coś większego („są to tylko cienie rzeczy przyszłych” Kol. 2:17). Z tej persepktywy objawienie się Mesjasza w 29 roku n.e. po chrzcie w Jordanie było jak nadejście dnia i wschód Słońca, które przyniosło prawdziwe, pełne światło.

Czytamy o tym w 9. rozdziale Ks. Izajasza, a później słowa te przywołuje Ewangelista Mateusz. Mat. 4:13-17 – „A opuściwszy Nazaret, Jezus przyszedł i zamieszkał w Kafarnaum, które leży nad morzem w granicach Zabulona i Neftalego. Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza: ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, wzdłuż drogi nadmorskiej, za Jordanem, Galilea pogan. Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką, a siedzącym w krainie i cieniu śmierci wzeszła światłość. Od tego czasu Jezus zaczął głosić i mówić: Pokutujcie, przybliżyło się bowiem królestwo niebieskie.” (UBG)

Ludzie czekali na Mesjasza. I nagle… nastał dzień. Ludzie widzieli Jezusa, słuchali Go i doświadczali Jego mocy. Światło Prawdy i Ducha Prawdy było ogromne. To był czas wielkiej pracy. Biblia i sam Jezus tę pracę porównuje do Żniwa i do pracy żniwiarzy. Było to podsumowanie pewnej epoki.

Jednak Jezus ostrzegał w tym czasie. „Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać [albo: pracować].” (Jana 9:4)

Jak każda praca, żniwo też miało swój wyznaczony czas. Chodziło o pracę żęcia WŻ, o zebranie razem tych Żydów, którzy mogliby stanowić zalążek Królestwa. Bo przyjdzie noc gdy nie będzie już można tej pracy wykonać. I faktycznie taka noc nadeszła, gdy wojna żydowska doprowadziła do śmierci około miliona Żydów (wg Józefa Flawiusza) i do rozproszenia pozostałych. To symboliczna noc położyła kres tej pracy.

Ten moment historii – od czasu gdy Jezus rozpoczął swoją misję i powołał Dwunastu, aż do końca tego żniwa dobrze przedstawia Obj. 12:1 –
„I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd.”

Ta kobieta to kościół Chrystusowy. NT to słońce, a ST to księżyc. Czy kościół deptał ST? Nie, ale stał na nim jak na swoim fundamencie/ na podstawie. Był to czas obecności Jezusa i powstania NT. Czas szczególnego światła. Czas dnia.

Gdy zapada noc

A teraz wyobraźmy sobie, że zapada zmrok. Jezusa już nie ma na Ziemi. Apostołów też (to te 12 gwiazd). Na krótko pozostał tylko Jan. Ludzie nadal wierzą, ale coraz trudniej odróżnić światło od ciemności. Zaczyna się zamieszanie. Coraz mniej widać drogę, choć wierzący próbują iść. Pojawiają się fałszywe światła, które pociągają. I to jest właśnie noc. Ale… Księżyc także świeci. To piękny obraz. Nie jest jasno. Ale nie ma też całkowitej ciemności. Bóg nadal prowadzi swój lud.

Można powiedzieć, że Jan z Ks. Obj. był jak ostatnie światło Słońca nim całkiem zaszło za horyzont. Przewidywał w tej Księdze, że powstaną fałszywi apostołowie, a nawet cała synagoga szatana. Apostoł Paweł także wiele o tym pisał. Nie będę czytał fragmentu z Dziejów Ap. 20:29, ale przeczytajmy bardzo ważny dla nas fragment z z 2 Tes. 2:3 – „Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Dzień Pana bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia”.

Na początku uczniowie spodziewali się szybkiego nadejścia Królestwa.
Ap. Paweł wyjaśnił jednak, że wcześniej musi nastąpić odstępstwo.
Ks. Obj. pokazuje kolejne etapy tej nocy. Gdy rozwijały się fałszywe systemy kościelne to mieszały one pogańskie nauki i organizację religijną z wypaczonym rozumieniem Starego Testamentu. Na jego podstawie próbowano uzasadniać istnienie kleru, szaty kapłańskie, kadzidła, podatki kościelne i wiele innych praktyk i zarządzeń, które nie pochodziły od Boga.

To dlatego potrzebne było światło Księżyca, bo członkowie prawdziwego kościoła właśnie przy pomocy Starego Testamentu demaskowali i odpierali te różne wypaczenia. Z drugiej strony Księżyc nie świecił w pełni. Ładnie to widać na niebie w różnych fazach Księżyca. W tym czasie Księżyc był daleki do pełni. Był to raczej sierpek, w dodatku za mgłą. Wiele rzeczy ze ST było całkiem niejasnych i źle rozumianych.

Z czasem w WE doszliśmy do przedświtu (kto nie może spać w nocy bardzo czeka na takie zjawisko), do pewnej jasności jeszcze przed wschodem słońca nowego dnia. Z biegiem czasu było coraz jaśniej, bo coraz więcej używano NT. Reformacja i późniejsze przebudzenia stopniowo kierowały uwagę chrześcijan z powrotem do NT. Szczególnie często NT pojawiał się w nauczaniu późniejszych reformatorów, jak np. u Wesleya.

Można powiedzieć, że cała ta noc od końca żniwa Wieku Żydowskiego, aż do roku 1874 była nocą oczekiwania. Była to noc, w czasie której prawdziwi słudzy mimo trudności mieli czuwać. Nasz Pan mówił o tym w Ew. Łuk 12:37-38 – „Błogosławieni ci słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę powiadam wam, że się przepasze i posadzi ich za stołem, a obchodząc będzie im usługiwał. Jeśli przyjdzie o drugiej czy o trzeciej straży [nocnej] i tak ich zastanie, błogosławieni są ci słudzy.”

Jaśniejące prawdy i Żniwo Wieku Ewangelii

Przychodzi rok 1874. Po bardzo długiej nocy znowu zaczyna świecić słońce. Nie dlatego, że świat jest już odnowiony, ale dlatego, że Bóg ponownie daje swojemu ludowi o wiele więcej światła. Nie ma tu czasu, żeby omawiać chronologię biblijną – odsyłam chętnych do II tomu „Wykładów Pisma Świętego”.

Brat Russell zwrócił w tym czasie uwagę na kilka prawd, które odmieniły zrozumienie Boskiego planu. [1] Pokazał w Biblii, że celem powrotu Chrystusa jest restytucja świata (a nie jego zniszczenie), [2]  że obecność Jezusa jako istoty w Boskiej naturze jest niewidzialna i można ją rozpoznać po znakach czasu (i to samo dotyczy Oblubienicy Chrystusowej) oraz [3]  że według chronologii biblijnej ten czas obecności Pana rozpoczął się w roku 1874.

Podane w tym czasie prawdy były dla wielu ludzi lekarstwem na duchowe koszmary. A właściwie były jak przebudzenie – jak dobry budzik dla tych, którym źle się spało w za krótkich łóżkach i pod zbyt wąskim przykryciem (Izaj. 28:20). Zamiast wiecznych mąk i świadomości umarłych, pojawiło się zrozumienie, że Jezus dał swoje ludzkie życie na okup za wszystkich ludzi i wszyscy, którzy śpią w grobach zostaną przywróceni do życia na czasy „odnowienia wszystkich rzeczy”.

Kolejna noc i światło Epifanii

W tym okresie na pierwszy plan ponownie wyszedł NT. Widać to nawet w komentarzach br. Russella. Choć objętościowo większość Biblii stanowi ST, to większość jego komentarzy dotyczy właśnie ksiąg NT. ST nie przestał jednak świecić. Tak jak czasem księżyc widoczny jest za dnia, tak Zakon nadal pomagał lepiej rozumieć Boski plan. Dobrym przykładem są „Cienie Przybytku”, które brat Russell napisał w pierwszych latach swojej pracy.

Po 40 latach tego żniwa WE mamy podobną sytuację do tej z końca żniwa WŻ, z roku 69 n.e. Na początku XX wieku cały świat czeka na zbawienie, na nadejście złotego wieku – nawet lud Boży oczekuje szybkiego końca grzechu i zła. Jednak dzieje się inaczej.

Tak jak wtedy w I wieku… Znowu nadchodzi noc. Wybuch wojny światowej w roku 1914 i lata 1914-1916 kończą ostatecznie pracę żęcia i pokłosia pszenicy WE, czyli klasy Kościoła. Jak pisał prorok Amos (9:13) oracz dogonił żniwiarza, a tłoczący winogrona dogonił siewcę ziarna. Dalsza praca w tym kierunku nie była możliwa. Nie oznacza to oczywiście końca wszelkiej pracy, ale koniec TEJ pracy. Oracz przedstawia czas wielkiego ucisku. Nie można prowadzić żęcia, gdy ziemia jest już orana.

Można powiedzieć: „A już było tak jasno”. A już było tak słonecznie. Jest pewien piękny fragment opisujący współpracę ludu Bożego w tamtym czasie: Izaj. 52:7-8 – „O jak piękne są na górach nogi tego, kto zwiastuje dobre wieści i ogłasza pokój; tego, kto zwiastuje dobro i ogłasza zbawienie, kto mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje! Twoi stróże podnoszą głos, tym głosem wspólnie wznoszą okrzyki, bo oko w oko ujrzą, jak PAN przywróci Syjon.”

Przez około 40 lat aż do roku 1916 ten przekaz był zgodny. Wszyscy bracia usługujący śpiewali zgodnie, na jedną melodię. Mieli oni wszyscy razem, w jedności zobaczyć to, jak Syjon – klasa Kościoła zostanie wyzwolona z niewoli Babilonu. I tak też się stało! Zanim wzmogły się wiatry ucisku, pełna liczba 144 000 została zapieczętowana prawdą na swoich czołach (mówi o tym Obj. 7).

W 1916 r. umarł jednak br. Russell, a po jego śmierci pojawiły się bolesne próby. Mamy tu powtórkę tego, co wydarzyło się po śmierci apostołów w I wieku n.e. Pojawiło się wielkie wypaczenie ruchu Prawdy pod względem organizacji i doktryn. Znowu pewne rzeczy, jak np. twarde, klerykalne przywództwo prezesa Towarzystwa, motywowano za pomocą wypaczonych interpretacji ST.

W tym czasie, który Biblia określa jako Epifania, ponownie szczególnego znaczenia nabrał Stary Testament. Był to symboliczny Księżyc dochodzący do pełni – Stary Testament rozumiany znacznie pełniej niż do tej pory. Brat Johnson przy pomocy ST obalał błędy organizacyjne i doktrynalne. Na podstawie typów ST potwierdzał i rozwijał nauki, które zauważył w Biblii br. Russell. Jak wiecie, większość tomów epifanicznych skupia się na prawdach ST.

Brat Johnson pisał, że w tym czasie wielu zaczęło wołać: „Nie chcemy już tych typów!”, „Wyłączcie księżyc i dajcie znowu słońce!”. Dajcie nam naukę NT, a nie typy ze ST. I to jest prawda, my wszyscy bardziej kochamy światło Słońca – jest o wiele bardziej upragnione, jest lepsze i jaśniejsze.

Jednak nie wybieramy sobie czasu, w którym żyjemy. Nie możemy zachowywać się jak symboliczne wilki, które wyją na światło Księżyca. Nie powinniśmy buntować się przeciwko światłu, które Bóg daje na dany czas.

Coraz bliżej poranka

Tu jednak historia się nie kończy. Tak jak Noc pomiędzy Żniwami, tak samo Noc poprzedzająca Restytucję ma pewne etapy. I różnie możemy na nią spojrzeć. Tak, jest pewien najwęższy punkt widzenia, w którym noc skończyła się w roku 1954. (Omawia to 4 tom epifaniczny br. Johnsona, rozdziały 1 i 2). Była to równoległość 40 lat żęcia i dotyczyła pewnych klas ludu Bożego. Jednak z innego punktu widzenia, w odniesieniu do przemijania porządku tego świata, najciemniejszy okres nocy jest jeszcze przed nami.

A jednak powinniśmy być coraz bardziej skupieni na poranku i na słońcu. Brat Johnson zaznaczył to w E8, s. 645 – „dobrze będzie dla nas, jeśli po próbie w czasie nocy (doświadczeniu wytrwałości w Epifanii, w związku ze Starym Testamentem) będziemy gotowi iść do przodu, wraz z postępującym słupem, tak jak dobrze było dla nas, gdy po próbie w czasie dnia (doświadczeniu wytrwałości w Paruzji, w związku z Nowym Testamentem) byliśmy gotowi iść naprzód w nowym kierunku, wraz z postępującym słupem.”

Słup obłoku w dzień i słup ognia w nocy. W taki sposób Bóg prowadził Izrael w jego 40-letniej wędrówce po pustkowiu. To podobny obraz do Słońca i do Księżyca. Jest to znowu żywe Słowo Boże czyli Prawda i Duch Prawdy, jako te, które prowadzą lud Boży w Jego wędrówce do Królestwa. To prawda na czasie i jej duch. Obłok, wtedy gdy pochodziły one przede wszystkim z NT, a ogień, gdy pochodziły one przede wszystkim ze Starego.

W naszych czasach to światło stopniowo zmienia się ze słupa ognia w słup obłoku. W miarę zbliżania się do Królestwa coraz bardziej wracamy do światła Nowego Testamentu. Widział to brat Hedman, gdy pisał, że musimy być bardziej Ewangeliczni, ponieważ noc przemija (TP nr 486, s. 44). Poza tym, by bardziej ewangelicznie traktować innych wierzących, NT może także przemówić do nas przez pewne typy i proroctwa, a także przez Ks. Objawienia. Wydarzenia z Nowego Testamentu także mogą być typiczne i wiemy, że przynajmniej niektóre są.

Nie chodzi w tym o to,  żebyśmy mieli wybierać. ST i nauki czasu Epifanii nadal pomagają nam lepiej rozumieć Boski plan i nadal powinniśmy je studiować.
W Królestwie zaświeci zgodnie i o wiele jaśniej, zarówno Księżyc, jak i Słońce. Pięknie zapowiada to prorok Izaj. 30:26 – „Światło księżyca będzie jak światło słońca, światło słońca będzie siedmiokrotnie jaśniejsze, jakby światło siedmiu dni – w dniu, kiedy PAN obwiąże złamanie swego ludu i uleczy zadaną mu ranę”.

To proroctwo znaczy, że nauki ST będą tak jasno zrozumiane jak dzisiaj są jasne nauki NT, a nauki NT będą zrozumiane w sposób doskonały, zupełny. To przedstawia liczba 7 – doskonałość, zupełność. W tym czasie Pan usunie z ziemi grzech i jego skutki.

„Ile upłynęło z nocy?”

Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę na tytule wykładu: „Ile upłynęło z nocy”. Wziąłem to pytanie z Ks. Izaj. 21:11-12. Najpierw odczytam z BG: „Brzemię Dumy. Woła na mnie ktoś z Seiru: Hej, stróżu! Co się stało w nocy? Stróżu! Co się stało w nocy? Rzekł stróż: Przyszedł poranek, także i noc. Chcecieli szukać, szukajcie, nawróćcie się a przyjdźcie.”

Jest tu wiele do wyjaśnienia, więc niektóre rzeczy omówimy innym razem.
Br. Jolly uważa jednak, że pytanie wołającego z Seiru powinno być przetłumaczone inaczej. I okazuje się, że kody Vocatio oddają to dokładnie tak, jak tłumaczył to brat Jolly: „Strażniku, ile upłynęło z nocy? Ile upłynęło z nocy?”

Jest to więc pytanie o czas i okoliczności. O jaką noc chodzi tutaj pytającemu? I o jaki dzień i jaką noc chodzi strażnikowi w odpowiedzi? Nas oczywiście ciekawi teraz wypełnienie (antytyp). Znów przyjdzie nam z pomocą br. Russell, a tym razem jego książka „Kazań”. Na samym końcu, na stronie 789, mamy w niej podpis: ostatnie zapisane kazanie pastora Russella. I jest to wykład w oparciu o ten fragment z Ks. Izaj 21:11-12.

Brat Russell mówił w tym kazaniu z 1916 r., że pytanie, które zadają różni ludzie w nominalnym chrześcijaństwie i w ogóle ludzie wokół dotyczy końca nocy grzechu i zła. Chodzi więc o tę najdłuższą noc, od której zaczęliśmy nasz wykład. Brat Russell ze swojej wieży strażniczej odpowiada, że brzask Tysiąclecia miał miejsce w roku 1874 („nadszedł poranek”). Jednak pod koniec wykładu br. Russell dodaje, że „w postaci uwolnienia wiatrów wojny w Europie”, w 1914 roku, rozpoczęła się noc, o której mówił strażnik („także i noc”). Jest to noc ucisku. Po tej nocy wyjdzie pełne Słońce i będzie wyżej na niebie niż w 1874 r. Jest to naturalne bo to słonce nadal jest, tylko przykryły je czarne, burzowe chmury ucisku.

Wg kodów Vocatio Strażnik mówi po chwili: „Jeśli chcecie pytać, pytajcie, powracajcie, przychodźcie!”. Wiele razy możemy wracać z tym samym pytaniem: „Strażniku, ile upłynęło z nocy?” Gdzie jesteśmy na Boskim zegarze? Kiedy przyjdzie Królestwo Chrystusowe w chwale? Kiedy będzie restytucja?

Jedno jest pewne: pełny, słoneczny poranek naprawdę nadchodzi. Bóg dotrzymał wszystkich swoich obietnic do tej pory i dotrzyma także tej największej.

Dlatego, gdy świat i jego porządek się chwieje i upada, idźmy za radą Strażnika. [1] Pytajmy czyli studiujmy Boże Słowo i znaki czasu. [2] Powracajmy do Boga (odwracajmy się od grzechu w stronę sprawiedl. i patrzmy na Jezusa, naszego odkupiciela i króla). [3] Przychodźmy, tzn. trwajmy przy ludzie Bożym (spotykajmy się) i czekajmy razem aż noc przeminie.

Nie wiemy, ile jeszcze zostało tej nocy. Ale wiemy, że nie jest to noc bez końca. „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.”

Na podstawie słów z Listu do Rzymian 8:22 rozważany był temat cierpienia, zła i śmierci obecnych na świecie. Dlaczego tak głęboko odczuwamy, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób? Czy to pragnienie sprawiedliwości i życia bez cierpienia ma swoje źródło w Bożym planie?

Zapraszamy do wysłuchania tego skłaniającego do refleksji wykładu:

Punktem wyjścia wykładu są słowa apostoła Pawła z Listu do Rzymian: „Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych” (Rzym. 8:19) oraz „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd razem wzdycha i razem boleje” (Rzym. 8:22, UBG). Każdy człowiek doświadcza skutków grzechu – cierpienia, przemijania i śmierci – dlatego w głębi serca odczuwa, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób. Człowiek został bowiem stworzony do życia, a nie do śmierci.

W wykładzie ukazano biblijną odpowiedź na pytanie o źródło zła. Upadek pierwszych ludzi sprawił, że grzech i śmierć przeniknęły całą ludzką rodzinę. Jak pisze apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12). Historia Edenu pokazuje, że owoc, który wydawał się dobry, przyniósł gorzkie konsekwencje dla całego rodzaju ludzkiego. Jednocześnie Bóg nie utracił kontroli nad swoim planem. Jego sprawiedliwość, miłość, mądrość i moc od początku współdziałają w realizacji zamierzenia, którego finał znał już na samym początku.

Jednym z ważnych tematów wykładu jest „lekcja przez doświadczenie”. Bóg dopuszcza cierpienie nie dlatego, że jest obojętny na los człowieka, lecz dlatego, że trwałe poznanie dobra i zła wymaga doświadczenia ich skutków. Dlatego bohaterowie wiary opisani w 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków przechodzili liczne próby, a wierzący również dziś uczą się ufać Bogu zarówno w chwilach radości, jak i cierpienia. W tym świetle szczególnego znaczenia nabierają słowa z Rzymian 8:28: „Wiemy, że wszystko dopomaga ku dobremu tym, którzy miłują Boga, to jest tym, którzy według jego postanowienia są powołani.” Bóg zna ludzkie serca i wszystkie okoliczności, dlatego potrafi nawet trudne doświadczenia wykorzystać dla duchowego dobra swoich dzieci.

Rozważania prowadzą także do zrozumienia szczególnego powołania Kościoła w obecnym wieku. Jezus wyjaśniał, że do Niego przychodzą ci, których pociąga Ojciec (Jan 6:44), modlił się za swoich uczniów, a nie za światem (Jan 17), i otworzył dla nich „nową i żywą drogę” przez swoją ofiarę (Hebr. 10:19-20). Oznacza to, że obecny czas nie jest okresem nawrócenia całej ludzkości, lecz wybierania tych, którzy pragną poświęcić swoje życie Bogu, oczyszczać się z grzechu (2 Kor. 7:1) i wiernie podążać za Chrystusem, nawet jeśli stają się – jak pisał apostoł Paweł – „widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi” oraz „omiecinami tego świata” (1 Kor. 4:9,13).

Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18). Ofiara Jezusa została złożona za wszystkich ludzi (1 Tym. 2:4-6), a prorocy zapowiadają czas, gdy Bóg wyleje swego Ducha „na wszelkie ciało” (Joel 2:28-29). Choć dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania (Dz. 17:32), Pismo Święte zapowiada przyszły wiek odnowienia, gdy ciemność ustąpi światłu, ludzie poznają Boga, a Jego błogosławieństwo dosięgnie wszystkich narodów.

Jest to wykład zachęcający do spojrzenia na obecny świat z perspektywy całego Bożego planu. Pokazuje, że cierpienie nie jest celem samym w sobie, lecz częścią wielkiej lekcji, która przygotowuje ludzkość do trwałego poznania dobra i zła oraz do przyjęcia błogosławieństw przyszłego Królestwa Bożego.

[II półrocze 2026 r.]

grafik spotkań niedzielnych i czwartkowych w pliku PDF  – kliknij tutaj, aby go pobrać

Lipiec
5 – wykład: C. Ruciński, badanie: J. Urban
12 – spotkanie w Bziance (11-12 lipca)
19 – wykład: M. Bejger, badanie: L. Szpunar
26 – świadectwa: M. Bejger, badanie: W. Szpunar

Sierpień
2 – wykład: L. Szpunar, badanie: J. Urban
9 – wykład: W. Szpunar, badanie: M. Bejger
16 – wykład: J. Urban, badanie: L. Szpunar
23 – świadectwa: L. Szpunar, badanie: W. Szpunar
30 – spotkanie w Witaszycach (28-30 sierpnia) / konwencja w Miętnem (28-30)

Wrzesień
6 – wykład: C Ruciński, badanie: J. Urban
13 – świadectwa: M. Bejger, badanie: L. Szpunar
20 – przewodniczący: C. Ruciński, wykłady: Piotr Łącki
27 – spotkanie w Bydgoszczy, Best Inn (26-27 września) 

Październik
4 – wykład: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
11 – przewodniczący: M. Bejger, wykłady: Marek Piotrowski
18 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
25 – wykład: L. Szpunar, świadectwa: W. Szpunar (wspomnienie sług)

Listopad
1 – wykład: W. Szpunar, badanie: J. Urban
8 – spotkanie w Kiczycach (7-8 listopada) / konwencja w Kołobrzegu (7-9)
11 – wykład: C. Ruciński, badanie: M. Bejger
15 – przewodniczący: J. Urban, wykłady: Gabriel Nowicki
22 – nominacje: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
29 – świadectwa: J. Urban, przeprowadzenie wyborów i badanie: L. Szpunar

Grudzień
6 – przewodniczący: W. Szpunar, zebranie gospodarcze: L. Szpunar
13 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
20 – przewodniczący: L. Szpunar, wykłady: Wadim Chilczuk
27 – wykład: L. Szpunar, świadectwa: W. Szpunar (zakończenie roku)

Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!