Wykład biblijny „Serce” porusza temat naszego wewnętrznego człowieka – tego, czym w świetle Pisma Świętego jest symboliczne serce, będące siedliskiem naszych najgłębszych uczuć, motywacji, pragnień oraz charakteru. Brat Czesław Ruciński zachęca do szczerej refleksji nad tym, ku czemu na co dzień skłaniają się nasze myśli i do jakich spraw w życiu naprawdę przykładamy serce.

Wykład mówi też na podstawie Biblii o tym jakie powinno być nasze serce, jakie są cechy dobrego serca, jakie serca podobają się Bogu? Kogo Pan przyciąga do siebie?

Photo by Jamie Street on Unsplash

Teksty z Biblii:
Przyp. 4:23 „Strzeż twego serca z całą pilnością, bo z niego tryska życie.”
Mat. 6:21: „Gdzie bowiem jest wasz skarb, tam będzie i wasze serce.”
Kazn. 7:2: „Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca.”
1 Tym. 1:5: „Końcem zaś przykazania jest miłość płynąca z czystego serca, z prawego sumienia i wiary nieobłudnej;”
Mat. 5:8: „Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga.”
1 Krn. 28:9: „A ty, Salomonie, mój synu, poznawaj Boga swego ojca i służ mu sercem doskonałym i dobrowolnym umysłem. PAN bowiem przenika wszystkie serca i zna wszystkie zamysły i myśli. Jeśli będziesz go szukać, znajdziesz go, a jeśli go opuścisz, on odrzuci cię na wieki.”
Mat. 12:35: „Dobry człowiek wydobywa z dobrego skarbca serca dobre rzeczy, a zły człowiek wydobywa ze złego skarbca złe rzeczy.”
Przyp. 23:26: „Synu mój, daj mi swoje serce, a niech twoje oczy strzegą moich dróg.”

Wygłoszony: 6 września 2026
Mówca: brat Czesław Ruciński
Miejsce: Zbór Badaczy Biblii Bydgoszcz – ul. Zduny 10A, Bydgoszcz

Zapraszamy do wysłuchania wykładu i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Ruszyła właśnie nowa strona internetowa:

https://czasopismobiblijne.pl

Jest to miejsce, w którym będą pojawiały się kolejne numery “Czasopisma Biblijnego dla dzieci i młodzieży”. Pierwszy numer jest już dostępny i można go bezpłatnie pobrać w formacie PDF.

W zakładce “Jak korzystać” jest też świetny filmik instruktażowy, pokazujący, w jaki sposób wydrukować i własnoręcznie oprawić taką gazetkę, którą można potem wręczyć dzieciom. Myślę, że ciekawa aktywność i dobrze, że poza ekranami!

Twórcą jest mój kolega – chrześcijanin opierający się mocno na Biblii, a prywatnie także mąż i ojciec dwójki dzieci 😊 Nie jestem “targetem” tej publikacji, ale pierwszy numer “Czasopisma Biblijnego” już przeczytałem 😃 i bardzo polecam: rodzicom, a przede wszystkim dzieciom! 😁 Niezwykle interesujące ciekawostki, a dłuższe teksty bardzo przyjemnie się czyta!

Jak mówi sam twórca:

Generalnie zrobiłem to tylko dla moich dzieci, i z myślą o nich, a cała reszta jest bonusem. Szukałem sposobu, żeby porozmawiać z nimi o Boskim Planie zbawienia, a potem wpadł mi do głowy pomysł na czasopismo i jakoś tak ten pomysł lawinowo urósł. Zacząłem spisywać pomysły i tworzyć plan w głowie i wyszło mi, że to całkiem fajny pomysł.

Ciekaw jestem jak Wam się ten pomysł (i wykonanie) spodoba! Będę czekał na opinie i chętnie podzielę się nimi z autorem.

Zapraszam do zajrzenia na stronę i przeczytanie pierwszego numeru. Każdy odzew naprawdę się przyda. Z tego, co wiem, redakcja 😃 pracuje teraz nad kolejnym wydaniem.

Pozdrawiam serdecznie,

Wiktor Szpunar

Photo by camilo jimenez on Unsplash

Każdy komentarz lub dyskusja na temat kondycji ludzkiej prędzej czy później poruszy kwestię ewolucji, niezależnie od tego, jak poboczna może się ona wydawać w odniesieniu do omawianego tematu. Promowanie tej teorii przez Darwina, Wallace’a i innych od połowy XIX wieku wywarło poważny wpływ na wiarę chrześcijańską. Odkrycie w 1902 roku przez niemieckiego odkrywcę Oskara von Beringe’a goryla górskiego w Ugandzie wprawiło wielu w zakłopotanie.

Oto stworzenie, które organizowało się w struktury społeczne i przejawiało emocje przypominające ludzkie. Dla wiktoriańskiego społeczeństwa było ono zarówno obiektem fascynacji, jak i grozy. Dla wielu chrześcijan był to niepokojący widok, ponieważ samo jego istnienie przemawiało przeciwko panującemu wówczas przekonaniu, że człowiek jest wyjątkowy, stworzony na obraz Boga.

Ewolucja przejmuje wiarę

Dziś stosunkowo niewielu chrześcijan martwi się ewolucją. W miarę społeczeństwa uznawane dotąd za chrześcijańskie odeszły od wiary w Pismo Święte, większość z nich nie dostrzega już ani nie przejmuje się tym, jak to nauczanie przeczy biblijnej koncepcji człowieka. Trwające odkrycia w dziedzinie genetyki doprowadziły do zdegradowania człowieka z istoty stworzonej na obraz Boga do rzędu wyższego zwierzęcia – przypadkowego produktu ubocznego. Ta percepcja przenika obecnie wszelkie analizy w naukach społecznych, historycznych, a także w antropologii, psychologii i astronomii (której deklarowanym celem jest odkrycie dowodów na istnienie przypadkowego inteligentnego życia poza naszym układem słonecznym).

Nauka ateistyczna, żywiąca się dogmatem ewolucji człowieka, czuje się nieswojo z nami jako gatunkiem i dąży do ulepszenia istoty ludzkiej, którą uznaje za wadliwą i nie do końca spełniającą swoje zadanie.

To, że jesteśmy wadliwi, jest niezaprzeczalne. Łatwo się rozpraszamy i bywamy nieprzewidywalni w każdym wieku, a nasz umysł i pamięć są zawodne. Jesteśmy podatni na błędy w osądzie – bo inaczej dlaczego nasza druga myśl jest często lepsza od pierwszej? Łamiemy kostkę i lądujemy w szpitalu, zwyczajnie schodząc z krawężnika podczas niedzielnego spaceru. Takie pomyłki i słabości potwierdzają stanowisko ateisty-ewolucjonisty, który twierdzi, że są to niezmienne wady naszej biologii i budowy, a takie słabości dowodzą, że nie stworzył nas żaden zewnętrzny, kompetentny Umysł najwyższego rzędu.

Obalenie ewolucji człowieka

Odpowiedzi na te zarzuty znajdują się w Księdze Rodzaju i w całym Piśmie Świętym. Opis upadku człowieka w grzech zapowiada choroby, umieranie i śmierć oraz stopniowy zanik ludzkich zdolności i genetyczne zamieszanie.

Mówiąc wprost, Biblia zawiera już wiedzę o tym, że ludzkość popadnie w chaos, i podaje powód: taki, że odpadliśmy od naszego pierwotnego doskonałego stanu.

Niemniej jednak sam fakt, że tylko człowiek – jako istota samoświadoma – jest w stanie znaleźć w sobie wady, to znaczy porównać się z idealnym wzorcem, przemawia na korzyść biblijnego wyjaśnienia tego, kim jesteśmy. Trwająca, odziedziczona pamięć ludzkości – jej wspólny mem – to wspomnienie niegdyś doskonałej przeszłości w odległych czasach. To niespokojne dążenie człowieka do poprawy swojego stanu jest instynktowną próbą odzyskania Raju, Utopii, Szangri-La – czy jakkolwiek inaczej to nazwiemy.

Chociaż Bóg poddał ludzkość umieraniu i śmierci, wszczepił w nią także odczuwalną potrzebę przyszłego wybawienia, które dokona się przy powrocie Chrystusa (Rzymian 8:20–21):

„Gdyż stworzenie jest poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei; że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych.”

_____________
Źródło: UK Bible Students, „The Evolution of Evolution”.

Bóg ma swój wielki PLAN ZBAWIENIA i dla Ciebie też jest w nim miejsce.

Pokój Wam, Bracia i Siostry!

Rozpoczynamy zapisy na SPOTKANIE BIBLIJNE w Bydgoszczy!

Spotkanie odbędzie się w dniach 26-27 września 2026 r. w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy, a zapraszamy Was Wszystkich serdecznie już w piątek 25 września, na kolację i wspólny czas razem.

Wszystkich chętnych prosimy o zgłoszenie udziału w spotkaniu pod adres e-mail: wiktor@badaczebiblii.pl lub smsowo pod nr 514 771 874 (każde zgłoszenie zostanie potwierdzone zwrotnym emailem lub smsem). Zapisy przyjmuje brat Wiktor Szpunar.

W tym roku planowany jest CHRZEST, więc zainteresowanych prosimy o zgłoszenie się, by ułatwić nam organizację tej uroczystości.

Zapisy na spotkanie trwają do piątku, 18 września 2026 r.

Jak zwykle ciasta (bardzo) mile widziane.

Z uwagi na liczne pytania Braci i Sióstr informujemy, że koszt spotkania to 60 zł za każdy nocleg i 30 zł za każdy posiłek (jedna tzw. osobodoba wynosi więc 150 zł). Dzieci – połowa ceny. Jednocześnie informujemy, że wpłaty są dobrowolne, a ewentualne braki uzupełnimy.

Prosimy o zaznaczenie w zgłoszeniu z ilu noclegów oraz posiłków będziecie korzystali. Osoby, które chciałyby skorzystać z obiadów wegetariańskich, także prosimy o wiadomość. Prosimy także osoby, które chciałyby dotrzeć do Bydgoszczy pociągiem lub autobusem, o zaznaczenie tego w zgłoszeniu.

W tym roku poza wykładami, świadectwami, pieśniami i uroczystością chrztu, zapraszamy też na krótkie przemówienia dotyczące BOSKIEGO PLANU WIEKÓW. Wygłosi je dla nas sześciu braci z pięciu różnych zborów.

Program spotkania w Bydgoszczy

Sobota, 26 września, przew. Marek Bejger

10:00 – 10:15 – powitanie
10:15 – 11:15 – wykład – Adam Urban
11:15-12:00 – przerwa
12:00 – 13:00 – wykład do chrztu – Mirosław Sellin
13:00 – 13:30 – chrzest
13:30 – 15:00 – obiad
15:00 – 16:30 – sympozjum: Boski plan wieków (I) –
1) Ustalenie istnienia najwyższego inteligentnego Stwórcy – Kamil Duda
2) Biblia jako Boskie objawienie rozpatrywana w świetle rozumu – Piotr Bober
3) Epoki i wieki w rozwoju Boskiego planu – Gabriel Nowicki
16:30 – 17:00 – przerwa
17:00 – 18:30 – świadectwa – Marian Lewicki
18:30 – 20:00 – kolacja
20:00 – 21:30 – śpiewy/społeczność wieczorna – Tomasz Inglot

Niedziela, 27 września, przew. Wiktor Szpunar

9:00 – 9:15 – pozdrowienia i manna
9:15 – 10:45 – sympozjum: Boski plan wieków (II) –
4) „Tajemnica zakryta od wieków i od pokoleń, a teraz objawiona świętym jego” – Kolosan 1:26 – Lukas Sellin
5) Dozwolenie zła i jego związek z Boskim planem – Jonatan Urban
6) Powrót naszego Pana, cel Jego powrotu – restytucja wszystkich rzeczy – Radosław Pilarek
10:45 – 11:15 – przerwa
11:15 – 12:15 – wykład – Dawid Wardziński
12:15 – 12:45 – przerwa
12:45 – 13:45 – wykład – Marek Urban
13:45 – 14:00 – zakończenie

Równolegle odbywają się w ten weekend: spotkanie biblijne w Witaszycach i konwencja ŚRM „Epifania” w Miętnem.

Obie te uczty duchowe będą transmitowane.

Witaszyce

Plan: https://esarepta.pl/index.php/informacje/2-uncategorised/64-2026-08-witaszyce

PIĄTEK: https://www.youtube.com/live/eaW1FJ_kEXw?si=bwd5k8qQJksmA5Bz

SOBOTA: https://www.youtube.com/live/ka_hKOkO6TY?si=q-wxIx4QsKLvS9DU

NIEDZIELA: https://www.youtube.com/live/d9KMJs8UO4U?si=h1LPoasatbmybwv9

—–

Miętne

Plan: https://epifania.pl/wp-content/uploads/3.-Mietne_8_2026_PL.pdf

Transmisja: https://epifania.pl/transmisja/

…

Pozdrawiamy serdecznie!

Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

POPRZEDNIA część tego artykułu dotyczyła Księgi Wyjścia 19:1-15. Izrael nie był jeszcze teokracją, ale miał się nią stać na mocy przymierza zawartego z NAJWYŻSZYM. PAN powiedział im (werset 5): „jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody”. Mieli stać się królestwem kapłanów, narodem świętym (werset 6). Niebiański skarbiec jest wypełniony wieloma drogocennymi kamieniami – symbolicznymi diamentami, rubinami i szafirami.

W odniesieniu do Kościoła chrześcijańskiego, którego typem jest cielesny Izrael, Bóg bardzo pragnął społeczności ze swoim ludem. Tutaj, na pustyni, Bóg zebrał ich do siebie. Ludzie mieli „wyprać swoje szaty”, aby przygotować się na „trzeci dzień”. Porównajmy to z Listem do Hebrajczyków 10:22 – „Zbliżmy się [chrześcijanie] ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” Po późniejszej budowie Przybytku, umywalnia, umieszczona na dziedzińcu, była używana do ceremonialnego obmywania się przez arcykapłana i podkapłanów. Świątynia, zbudowana przez Salomona stulecia później i na ogromną skalę, także zawierała umywalnię o podobnej roli.

Księga Wyjścia 19:16-25

16. Trzeciego dnia o poranku pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i bardzo potężny głos trąby, tak że cały lud, który był w obozie, zadrżał.

Dotarliśmy do trzeciego dnia. „Chodźcie, zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem.” (Księga Ozeasza 6:1-2, BW; podkreślenia dodane przez nas)

Dowiadujemy się stąd, że trzy dni z Księgi Wyjścia 19:10-11 i te z Księgi Ozeasza 6:1-2 są ze sobą powiązane.

Kiedy Mojżesz zszedł z góry (werset 7), zwołał starszych ludu i przekazał im, co powiedział mu Bóg, a wszyscy ludzie odpowiedzieli razem: „Uczynimy wszystko, co PAN powiedział” (werset 8). Dlaczego? Bo chcieli być szczególnym skarbem, narodem świętym – chcieli, można powiedzieć, by wszystkie inne narody przychodziły do nich (Księga Amosa 3:2). Dumni, być może, powiedzieli Bogu „tak” z niewłaściwych powodów.

17. I Mojżesz wyprowadził lud z obozu na spotkanie z Bogiem, i stanęli [zgromadzeni] u stóp góry.

18. A góra Synaj cała dymiła, gdyż PAN zstąpił na nią w ogniu.

Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.

Podane wcześniej ostrzeżenie, aby nie dotykać góry, nadal obowiązywało i zostało tutaj powtórzone (wersety 12 i 13). Biorąc pod uwagę wielki tłum, rozciągający się u podnóża góry, różne polecenia i straszne ostrzeżenia musiały być przekazywane przez posłańców w całym rozległym obozie. Można porównać to ze znacznie późniejszymi wydarzeniami Pięćdziesiątnicy opisanymi w Dziejach Apostolskimi 2:1-11, gdy tłum cudzoziemców, który przybył do Jerozolimy na święto, usłyszał uczniów przemawiających do nich w ich ojczystych językach.

19. A gdy głos trąby się przeciągał i coraz bardziej się rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu głosem. [podkreślenia dodane]

Kilka następnych wersetów podkreśla pełne czci podejście, jakiego wymagano nie tylko od Mojżesza, ale także od kapłanów. Zwróćmy uwagę na rozmowę Mojżesza z PANEM (wersety 23 i 24). „A Pan rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem.” (Księga Wyjścia 33:11, BT, podkreślenia dodane).

20. I PAN zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry. Wtedy PAN wezwał Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz tam wstąpił.

21. Potem PAN powiedział do Mojżesza: Zejdź, przestrzeż lud, by nie przekroczył granicy, aby zobaczyć PANA, i aby wielu z nich nie zginęło.

22. Nawet kapłani, którzy zbliżają się do PANA, niech się uświęcą, by ich PAN nie wytracił.

23. I Mojżesz powiedział do PANA: Lud nie może wejść na górę Synaj, ponieważ ty nas przestrzegłeś, mówiąc: Wyznacz granice wokół góry i uświęć ją.

24. PAN powiedział do niego: Idź, zejdź, a potem wstąpisz ty i Aaron z tobą. Lecz kapłani i lud niech nie przekraczają granicy, by wstąpić do PANA, aby ich nie wytracił.

W swoim komentarzu do wersetu 24 Clarke napisał: „Bóg wiedział o tym, że byli oni lekkomyślni, występnie ciekawi i głupio uparci; dlatego Jego miłosierdzie uznało za słuszne dawać im przykazanie za przykazaniem, aby nie przekroczyli go na swoją własną zgubę” [podkreślenia dodane; porównaj z wersetem 23].

25. Mojżesz zszedł więc do ludu i powiedział im to.

Kolejny rozdział, Księga Wyjścia 20, skupia się na Dziesięciu Przykazaniach i unikaniu bałwochwalstwa, co wykracza poza zakres tego artykułu.

***

DODATEK 1.

– Znaczenie Trzeciego Dnia –

„Bóg jednak oznajmia, że jest zdolny wskrzesić wszystkich zmarłych, co udowodnione jest przez fakt, że wskrzesił Jezusa z martwych trzeciego dnia. Tak samo, w Trzecim Dniu na większą skalę – w trzecim tysiącletnim dniu od czasu wskrzeszenia Jezusa – Bóg wskrzesi wszystkich, którzy umarli z powodu grzechu Adama. Ten Trzeci Wielki Dzień, Tysiąclecie, będzie wielkim Siódmym Dniem lub Sabatem. Tak więc, można powiedzieć, że nasz Pan dał samego siebie jako cenę okupu w Piątym Dniu, od którego Siódmy byłby Trzecim Dniem, dniem zmartwychwstania świata – „ostatnim Dniem” – końcem obecnego Tygodnia 1000-letnich dni, w których panowały grzech i śmierć, zapowiadając chwalebną Epokę, w której wola Boża będzie spełniana na ziemi tak, jak jest spełniana w Niebie” („Herald of the Epiphany”, 1924, p. 41, col. 2, Paul S.L. Johnson)

Każdy dzień w szerszym znaczeniu trwa 1000 lat, ze szczególnym uwzględnieniem Wieku Ewangelii i śmierci Chrystusa na krzyżu. Trzeci dzień jest zatem synonimem Tysiąclecia – większego Sabatu. Nasz Pan Jezus dał Siebie jako cenę okupu piątego dnia, licząc od którego siódmy byłby trzecim dniem. Parafrazując brata Johnsona: „trzeci dzień” to siódmy dzień [który został] zabezpieczony [okupem] piątego dnia. Na pierwszy rzut oka wszystko to może wydawać się nieco skomplikowane, ale w rzeczywistości takie nie jest. Zobacz poniższy wykres. „Trzeci dzień” jest zatem początkiem zmartwychwstania świata. Jest to dzień następujący po trwającym 6 tysięcy lat okresie, w którym panowały grzech i śmierć, i jest tożsamy z Tysiącleciem, które wprowadzi wspaniałą epokę restytucji na ziemi.

Tak jak wejściu Mojżesza na górę Synaj – typ Królestwa – towarzyszyły ciemne chmury, ogień i błyskawice, tak w antytypie porządek społeczny znajduje się teraz w Czasie Ucisku, a symboliczne grzmoty i błyskawice sprawiają, że cała ziemia drży, tak jak Izrael doświadczył tego przy górze Synaj (Psalm 50:1 – „od wschodu do zachodu”).

Jezus jest antytypem Mojżesza. Przymierze Zakonu, którego pośrednikiem był Mojżesz, zostało ostatecznie zerwane przez naród żydowski (Mateusza 23:38). Jezus był jedynym, który potrafił je doskonale wypełnić.

Być może nadszedł już czas, aby ci, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla – przedtysiącletni usprawiedliwieni wierzący – powstali i zostali policzeni. Jeśli nie oczyściliśmy łask naszego charakteru i nie mamy czystego serca (Psalm 24:4), to mówiąc obrazowo, jak możemy zbliżyć się do tej Bożej góry, jeśli nie dzięki Jego łasce? (Hebrajczyków 12:12-29)

***

DODATEK 2.

– 2034 –

Jezus zwraca naszą uwagę w Ewangelii wg Mateusza 23:34, gdy mówi: „Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie”. Słowa „Zaprawdę powiadam” mówią, że Jezus przekazuje nam ważne informacje. Zgodnie z Księgą Rodzaju 6:3 biblijne „pokolenie” to 120 lat.

W 2 Liście Piotra 2:5, apostoł mówi, że Bóg nie oszczędził starożytnego świata, kiedy sprowadził potop na bezbożnych, ale ochronił Noego, kaznodzieję sprawiedliwości i siedem innych osób (jego żonę i synów z żonami).

Kiedy Noe głosił sprawiedliwość? Jak długo? Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Jeśli możemy określić na podstawie Pisma Świętego, ile czasu zajęło mu i jego rodzinie zbudowanie arki, być może będziemy mogli określić też, jak długo był zaangażowany w to zadanie. Noe „głosił” swoją pracą przez te 120 lat.

Rozważmy teraz rok 1914, początek I wojny światowej, przyjmowany przez wielu badaczy Pisma Świętego jako koniec Czasów Pogan i początek Czasu Ucisku (Mateusza 24:21-22). Nasz Pan mówi nam, że ta powódź ucisku typicznie zobrazowana jest przez potop (Mateusza 24:37-39):

„A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego. Jak bowiem za tych dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki; I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego.”

Biorąc pod uwagę rok 1914 jako punkt startowy Czasu Ucisku i dodając do niego 120 lat, dochodzimy do roku 2034.

Pokarm do przemyśleń?

_____________
Źródło: UK Bible Students, „The Third Day. Part Two”.

Od redakcji strony BadaczeBiblii.pl: umieściliśmy polskie tłumaczenie tego artykułu dla informacji i pożytku ludu Bożego w Polsce. Zastrzegamy jednocześnie, że szczególnie treść dodatku nr 2 publikujemy jako ciekawostkę, pewne przypuszczenie na podstawie badań Biblii prowadzonych przez brata Johna F. Scale’a, a nie jako pogląd przyjmowany przez większość naszej społeczności. Dzielimy się tymi materiałami, by pobudzić studentów Pisma Świętego do dalszych rozważań. Myślimy, że jest to szczególnie ważne w obecnym czasie blisko ustanowienia widzialnej części Królestwa Chrystusa na ziemi.

Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

Historia Paschy to zapis dobrze znany studentom Starego Testamentu. Zaczynamy od ogólnej panoramy Księgi Wyjścia, rozdziału 19, i omówienia jak i dlaczego Izraelici znaleźli się „pierwszego dnia trzeciego miesiąca” w okolicy Synaju.

Zostali oni wyzwoleni przez Jahwe z długiej niewoli w Egipcie. Prowadzeni przez Mojżesza – ogromna liczba ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci, a także około 20 000 „obcych” („cudzoziemców”, Księga Wyjścia 12:48-49), którzy przyłączyli się do Izraela – opuścili „garnki mięsa w Egipcie”. Po zniszczeniu armii faraona, która ich ścigała (Księga Wyjścia 14), tłum dotarł na pustynię Szur.

Wędrowali przez trzy dni, nie znajdując zdatnej do picia wody [cud osłodzenia gorzkiej wody omawiamy w jednym z naszych wykładów], aż dotarli do Elim, „gdzie było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm; tam rozbili obóz nad wodami” (Księga Wyjścia 15:27). Następny rozdział (16) opisuje cud z manną i z przepiórkami. Zapisano również, że w Refidim (w. 8-15) zostali zaatakowani przez Amalekitów, których odparli (rozdział 17). W końcu ta ogromna grupa, licząca ponad 3 000 000 ludzi [1], dotarła na pustynię Synaj – o czym traktuje ten artykuł.

Księga Wyjścia 19:1-15 (z komentarzem; UBG, chyba, że zaznaczono inaczej)

1. Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj. [BW]

2. Bo wyruszyli z Refidim i po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni; tam Izrael obozował [na pustkowiu] naprzeciw góry [u jej podnóża].[2]

Pustynia Synaj, utożsamiana tradycyjnie z miejscem obozowania Izraelitów, najprawdopodobniej została błędnie określona. „Może być używana luźno jako synonim dla Półwyspu Synajskiego, ale prawdopodobnie nie obejmuje tak dużego terytorium.” („The Zondervan Pictorial Bible Dictionary”, s. 797) Góra Synaj – Horeb – jest wspomniana w wersecie 20; jej dokładna lokalizacja budzi wiele sporów, których tutaj nie będziemy poruszać. Niezależnie od tego, PAN zapewnił pielgrzymom wystarczająco dużo miejsca, aby rozłożyć obszerne obozy dla tysięcy rodzin.

Pięćdziesiąt dni po wyjściu z Egiptu spotykamy Izrael u stóp góry – z cudami i wyzwoleniem, które mieli świeżo w pamięci. Choć byli świadkami niezwykłego wybawienia, można odnieść wrażenie, że ludzie nie byli jeszcze w pełni przekonani, że to wszystko uczynił dla nich Bóg Jahwe. Data ta stanie się znana jako „święto tygodni”, „święto pierwocin” lub inaczej – Pięćdziesiątnica (50. dzień) – nazwa ta przypomina o wydarzeniu, które miało nadejść w odległej przyszłości, kiedy to duch święty został wylany na apostołów pięćdziesiąt dni po śmierci Chrystusa – będącego antytypem baranka paschalnego, którego literalna krew była pomazana na odrzwiach domów Izraelitów, aby powstrzymać anioła śmierci (Wyjścia 12).

Będąc tak długo niewolnikami, przyzwyczajonymi do rozkazów swoich ciemiężycieli, Izraelici mogli przestać samodzielnie myśleć. Tego typu zachowanie nie jest niczym niezwykłym: brytyjscy żołnierze zdemobilizowani po II wojnie światowej (1939–45) zachowywali się podobnie – wielu z nich było zagubionych bez swoich towarzyszy broni i miało trudności z przystosowaniem się do życia jako cywile.

3. A Mojżesz wstąpił do Boga [stawił się przed Bogiem] i PAN zawołał do niego z góry: Tak powiesz domowi Jakuba i oznajmisz synom Izraela [to idiomatyczny zwrot oznaczający tę samą grupę]

4. Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom i jak niosłem was na skrzydłach orłów, i przyprowadziłem was do siebie.

Przez Mojżesza, Jahwe przypomina ludowi, że już byli świadkami Jego mocy – wyprowadzenia z niewoli i zniszczenia armii faraona. On wyrównał wyrządzone im krzywdy, niosąc ich jak orzeł niosący swoje młode – pobudzający je, wypychający z gniazda, by nauczyły się latać, i w razie potrzeby łapiący je na skrzydła. Pan sam ich [Izraela] prowadził; nie było z nimi żadnego obcego (niemego) boga. – Księga Powtórzonego Prawa 32:11-12.

To trafne porównanie. Orlica wzburza gniazdo, wywracając pisklęta do góry nogami i strącając je na skały poniżej, zmuszając je do machania skrzydłami. Gdy wydaje się, że roztrzaskają się na skałach, matka szybuje pod nimi, rozpościera skrzydła i łapie je, wznosząc się z powrotem, by złożyć je bezpiecznie w gnieździe. Ten trening powtarza się dzień po dniu, aż pisklęta nauczą się koordynować ruchy skrzydeł i latać, choć początkowo niezdarnie, to jednak samodzielnie, używając sterówek do kierowania lotem i szybowania. (Z perspektywy typu i antytypu dwa skrzydła symbolizują Stary i Nowy Testament. [Przeczytaj wykład brata R.G. Jolly’ego pt. „Wzburzanie gniazda” lub posłuchaj tego wykładu w języku angielskim].)

5. Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia.

6. A wy będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym. To są słowa, które będziesz mówić do synów Izraela.

7. Wtedy Mojżesz przyszedł i zwołał starszych ludu, i wyłożył im wszystkie te słowa, które mu PAN nakazał.

8. Cały lud odpowiedział wspólnie [na to, co Mojżesz przekazał im jako słowa PANA]: Uczynimy wszystko, co PAN powiedział. I Mojżesz zaniósł słowa ludu do PANA.

9. PAN powiedział do Mojżesza: Oto przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę z tobą rozmawiał, i uwierzył ci na zawsze. A Mojżesz przekazał PANU słowa ludu.

„Synaj był spowity dymem, ponieważ Jahwe zstąpił na niego” („Peake’s Commentary”, s. 226b). Warto zauważyć, że „słyszenie” PANA nie oznacza, że oni zrozumieli Jego słowa. Jezus powiedział przywódcom żydowskim: „…ani głosu jego nie słyszeliście, ani postaci jego nie widzieliście” (Jana 5:37; porównaj: werset 11; zob. również Dzieje Apostolskie 9:1-7, gdzie towarzysze Szawła słyszeli „głos”, ale nikogo nie widzieli).

10. PAN zaś mówił do Mojżesza: Idź do ludu i uświęć ich dziś i jutro, i niech wypiorą swoje szaty.

11. Niech będą gotowi na trzeci dzień. Trzeciego dnia bowiem PAN zstąpi na oczach całego ludu na górę Synaj.

Lud nie mógł „zobaczyć” Jahwe – jest to niemożliwe dla ludzkiego oka. Jego obecność została objawiona poprzez dym.

12. I wyznaczysz ludowi granice dokoła, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę ani nie dotykali jej podnóża. Każdy, kto dotknie góry, poniesie śmierć.

13. Nie dotknie go ręka, ale ukamienują go albo przeszyją strzałami; czy to zwierzę, czy człowiek, nie będzie żyć.[3] Gdy przeciągle będą trąbić, niech podejdą do [podnóża] góry.

14. Mojżesz zstąpił więc z góry do ludu i uświęcił lud [uczynił ich świętymi, poświęcił], a oni uprali swoje szaty. [zobacz: werset 10]

15. I mówił [Mojżesz] do ludu: Bądźcie gotowi na trzeci dzień, nie zbliżajcie się do żon [powstrzymajcie się od stosunków seksualnych]. (porównaj: Księga Kapłańska 15:16, 1 Księga Samuela 21:5)

—–

Ciąg dalszy nastąpi…

Źródło: The Third Day of Exodus 19, UK Bible Students.

_______
[1] „Sześćset tysięcy – to liczba dorosłych mężczyzn, zdolnych do walki, powyżej dwudziestego roku życia. Nie była to cała populacja, dlatego święty pisarz mówi, że było ich około 600 000; gdy przeprowadzono dokładny spis około trzynaście miesięcy później, wynosiła ona 603 550 (z wyłączeniem Lewitów oraz osób poniżej 20. roku życia; zob. Księga Liczb 1:45-46). Lecz oprócz tych, którzy szli pieszo, bez wątpienia było wielu starszych i słabszych osób, które jechały na wielbłądach, koniach lub osłach, a także niezliczone rzesze kobiet i dzieci – ich liczba musiała przynajmniej trzykrotnie przewyższać pozostałych. Do tego należy dodać „lud mieszany”/”wielkie mnóstwo cudzoziemców” (Wyjścia 12:38), prawdopodobnie uchodźców osiadłych w Egipcie, którzy przybyli tam jako przybysze z powodu głodu zmuszającego ich do opuszczenia ojczystych ziem. Teraz zaś, widząc, że ręka Jahwe jest przeciwko Egipcjanom, a po stronie Izraelitów, skorzystali z powszechnego zamętu i opuścili Egipt, wybierając Boga Izraela za swój dział, a Jego lud za swoich towarzyszy. Takiej rzeszy, ruszającej naraz i opuszczającej swój kraj, świat nigdy przedtem ani później nie widział. Bez wątpienia było to ponad dwa miliony dusz, nie licząc ich trzód i bydła – a tych było bardzo wiele. Cóż, poza Opatrznością Bożą, mogło utrzymać takie mnóstwo ludzi, i to na pustyni, gdzie nawet dziś trudno znaleźć niezbędne środki do życia? [Komentarz Adama Clarke’a do wersetu 37]

[2] Geograficzna lokalizacja Góry Synaj od lat jest przedmiotem debat uczonych. Najprawdopodobniej znajdowała się na terenie dzisiejszej Arabii Saudyjskiej. Miejsce to było dobrze znane Mojżeszowi z czasów jego pobytu w ziemi Midian, gdzie uciekł z Egiptu po zabiciu Egipcjanina, który zaatakował hebrajskiego niewolnika (Księga Wyjścia 2:11-15). Mojżesz spotkał tam Jetra (yithro, tzn. „wybitność”, „jego ekscelencja”) i w odpowiednim czasie poślubił jego córkę, Seforę (Jetro, kapłan Midianu, był potomkiem Abrahama przez Keturę – nałożnicę Abrahama). Niektóre przekłady sugerują, że Sefora była Etiopką, ale nie jest to całkowicie poprawne. Była Kuszytką. Lud Kuszytów wywodził się z dwóch odrębnych regionów: Midianu i Etiopii w Afryce. Ojciec Sefory był kapłanem Midianu; jego córka miała jasną karnację; Etiopczycy byli ciemnoskórzy i w kulturze egipskiej postrzegani byli jako prymitywni. Mojżesz i Sefora mieli dwóch synów: Gerszona („obcy w tej ziemi” – nawiązanie do wygnania Mojżesza) i Eliezera („Bóg jest moją pomocą” – również odnoszące się do doświadczeń Mojżesza). W Księdze Wyjścia 4:13 czytamy, że Mojżesz zaniedbał obrzezania chłopca (wersety 24-26), łamiąc tym samym przymierze narzucone przez Boga Abrahamowi i narażając życie dziecka. Sefora dokonała tego obrzędu (por. Księga Rodzaju 17:14).

[3] „Ponieważ człowiek, który dotknął góry, nabywał „świętości”, stawał się niebezpieczny, a dotknięcie go niosłoby ze sobą ryzyko.” („Peake’s Commentary”, s. 226d)

albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

ZNACZENIE WIEDZY jest podkreślane w całym Piśmie Świętym.

Podobnie jak judaizm, chrześcijaństwo koncentruje się wokół przekazanego tekstu, którego studiowanie jest niezbędne do zrozumienia nie tylko samej wiary, ale także funkcjonowania świata wokół nas. Chrześcijaństwo jest zatem religią, którą można bronić za pomocą przekonujących argumentów – zarówno z własnego systemu, jak i z naturalnego porządku rzeczy.

Używając porównania do żołnierza – takiego, który w jego czasach był częstym widokiem na ulicach Palestyny – apostoł Paweł przedstawia uzbrojenie obronne i zaczepne w sensie duchowym (List do Efezjan 6:13-17):

„Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły… przepasawszy wasze biodra prawdą… Weźcie też miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.”

W Liście do Hebrajczyków 4:12 apostoł rozwija obraz miecza – przerażającego narzędzia w ręce wprawnego wojownika – opisując Słowo Boże jako:

„żywe [żyjące lub pełne energii] i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki [dosłowny] miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli i zamiary serca.”

Istotą Słowa Bożego jest poznawanie, dociekanie i potwierdzanie prawdy. „Wszystkiego badajcie [sprawdzajcie]; a trzymajcie się tego, co dobre” (1 Tesaloniczan 5:21). Ewangelia to nie tylko poselstwo ewangelizacyjne na rzecz nawracania dusz, ale ma swoje korzenie w prawdzie o Abrahamie i danej mu Boskiej obietnicy. Apostoł Paweł określa ewangelię, gdy mówi (Galacjan 3:8):

„A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.”

Zrozumienie Bożego planu wieków, który ma charakter dyspensacyjny, wymaga, abyśmy patrzyli na historię przez Boski obiektyw, śledząc bieg wydarzeń prowadzących od upadku człowieka (Księga Rodzaju) aż do jego przywrócenia na końcu dni (Księga Objawienia). Upadek i powstanie człowieka to dwie klamry spinające rozległą i złożoną historię, którą obejmuje doktryna o dozwoleniu zła. Nauki Biblii dotyczą zarówno wewnętrznego życia wierzącego („duszy i ducha… stawów i szpiku”), jak i otaczającego nas świata, w którym wszyscy żyjemy.

Proroctwa zawarte w Słowie informują myślącego chrześcijanina o tym co, kiedy, jak i dlaczego – w odniesieniu do Boskiego postępowania z ludzkością. W ostatecznym rozrachunku zbawienie obejmuje bowiem nie tylko wierzących z przeszłości i teraźniejszości, ale także potencjalnych wierzących w przyszłości, gdy Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione na ziemi, a umarli powstaną i zostaną nauczeni życiodajnych prawd. Chrystus umarł za wszystkich, bez wyjątku. Jak ujmuje to Księga Jeremiasz 31:34, mówiąc o rozprzestrzenieniu się sprawiedliwości po całym świecie w owym dniu:

„Wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mói PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów więcej nie wspomnę.”

W owym dniu znajomość zbawienia będzie dostępna dla wszystkich. Jednak pokuta za grzech i wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla to jedyna podstawa, na której ktokolwiek otrzyma życie wieczne.

Przyszłość wciąż przed nami

Jako chrześcijanie, z konieczności jesteśmy w świecie, choć duchem i upodobaniami nie należymy do niego. W tym dwudziestym pierwszym wieku wciąż czekamy na błogosławioną zmianę dyspensacji („przyjdź królestwo Twoje”) z jej długo obiecanym Abrahamowym błogosławieństwem dla wszystkich rodzin ziemi. Opóźniło się ono – a przynajmniej tak nam się wydaje, tutaj na dole, na naszym małym skrawku ziemi. Ale to nie Bóg się spóźnia; to my nie rozumiemy Jego harmonogramu. Jak ktoś powiedział: „Bóg nie płaci wszystkich rachunków w czwartek”. Jego zegar nie musi chodzić w tym samym rytmie co nasz.

Wielu wyznaczało daty nadejścia Królestwa – pokusa, by to czynić, jest najwyraźniej bardzo silna – ale nikt nie trafił, a przepowiednie zawsze zawodziły. Przyszłość fascynuje nas wszystkich. Bardziej niż którekolwiek z poprzednich pokoleń, nasze zdaje się mieć szczególne zainteresowanie tym, co ma nadejść. Jako pokolenie zalewane przez media i filmy jesteśmy świadomi swojego miejsca w historii i mamy wyostrzone poczucie upływu czasu, kontrastów między starym a nowym, i zastanawiamy się, co może pojawić się na horyzoncie.

Przypowieść o grzywnach

Dlaczego Pan nie mówi nam, kiedy nadejdzie Królestwo? Dlaczego ukrywa takie informacje przed tymi, którzy ich pragną? Ponieważ – jak powiedział Jezus do swoich uczniów (Jan 16:12) – „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść”. Innymi słowami: (1) prawda o dokładnym czasie nadejścia Królestwa Chrystusowego nie jest jeszcze przeznaczona do ujawnienia, (2) z powodów, których jeszcze nie możemy pojąć.

Że nastanie nieokreślona przerwa między pierwszą a drugą obecnością Chrystusa oraz okres zamętu wśród czuwających uczniów – sugeruje przypowieść Jezusa o „grzywnach”, w której pan domu odchodzi, nakazując swoim sługom: „obracajcie nimi, aż wrócę” [„handlujcie, aż przyjadę”], to znaczy, aż do mojego powrotu (Łukasza 19:13).

Panem jest Chrystus; sługami jest Jego lud, oczekujący Jego obiecanej obecności u kresu wieków. Jednak mówi On nam, że mamy „prowadzić interesy” albo „handlować” (takie mamy greckie słowo u Łukasza 19:13) – z cierpliwym poddaniem, w postawie pełnej nadziei wyczekiwania, aż Chrystus objawi się światu. Fakt, że to nastąpi, jest pewny; ale kiedy dokładnie – nie jest tu objawione.

Patrząc z innej perspektywy, Królestwo Chrystusowe jest jednocześnie bliskie i dalekie – sprzeczność, którą uważny i rozważny obserwator może docenić, a którą apostoł Piotr wyraża w ten sposób (2 Piotra 1:19–21):

„[19] Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka nie wzejdzie w waszych sercach; [20] To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi. [21] Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.”

Dążenie do pobożności w tym obecnym złym świecie wymaga, aby żyć w ufności wiary, ożywianej nadzieją przyszłego wyzwolenia. Tylko przez ufność w oświadczenia i proroctwa zawarte w Słowie Bożym możemy przenikać mgłę zasłaniającą przyszłość. Mamy pozostać użyteczni i zajęci, wykonując nasze codzienne sprawy w postawie wdzięczności wobec Boga i z gorliwym pragnieniem czynienia we wszystkim Jego woli.

Tajemnica

Apostoł Paweł podkreśla wartość prawdy – wiedzy opartej na faktach – wobec Tymoteusza, swego młodego podopiecznego. Pisze on (1 do Tymoteusza 4:16): „Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w tych rzeczach, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”. Gdzie indziej (2 do Tymoteusza 3:1) dodaje: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości”.

Być dojrzałym chrześcijaninem oznacza być zarówno pobożnym, jak i poinformowanym. Bycie świadomym otaczającego nas świata to nastawienie się na znaki czasu – wskaźniki proroctw danych dawno temu. Zrozumienie planu wieków wymaga od nas inteligentnego zwracania uwagi na sposób, w jaki Bóg realizuje swój zamysł. Nie oznacza to, że możemy zrozumieć wszystko z wyprzedzeniem – bardziej niż sam Jezus wiedział wszystko, gdy był w ciele. Objawienie Boskiej prawdy przychodzi we właściwych porach i do tego czasu pozostaje „tajemnicą” – tajemnicą nie dlatego, że jest niezgłębiona lub magiczna, ale dlatego, że czas na jej wyjaśnienie jeszcze nie nadszedł.

Paweł pisze np. w Liście do Rzymian 11:25: „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali [gr. agnoeo, dosł. 'nie chcę … abyście byli niewiedzący lub nieświadomi] tej tajemnicy [sekretu]… że zaślepienie po części przyszło na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan”.

„Sekret” nie polega tu na tym, że Żydzi zostali zaślepieni lub zatwardzeni na prawdę, albo że Chrystus był ich Mesjaszem – to było wówczas widoczne – ale że mieli pozostać w tym stanie, aż „pełnia” lub „pełna liczba” Kościoła, Maluczkiego Stadka, zostanie zgromadzona i powróci w chwale z Chrystusem – to wydarzenie wciąż jest przed nami. Jak Paweł wskazał gdzie indziej, naród żydowski – reprezentowany przez drzewo oliwne – został przycięty do stosunkowo niewielu, którzy odpowiedzieli na ewangeliczne powołanie. Na ich miejsce wszczepiono wierzących pogan. Oznaczało to, że Kościół wówczas i odtąd składał się z większej liczby pogan niż Żydów – naturalnych spadkobierców obietnicy Abrahama. Wszystko to jest wyjaśnione w Liście do Rzymian 11:13–32, do którego odsyłamy.

Zaślepienie lub zatwardziałość serca zostanie zdjęte z Izraela, gdy Chrystus powróci ze swoim Kościołem, by ustanowić królestwo na ziemi, a Izrael będzie nawrócony. Jednak ich nawrócenie nie mogło nastąpić przed uzupełnieniem Kościoła. Ten fragment Listu do Rzymian informuje nas zatem o co najmniej trzech ważnych faktach:

1. że Izrael został zaślepiony w pewnym celu (aby Bóg mógł się nad nim zlitować);

2. że ich zaślepienie nie mogło być usunięte, zanim Kościół nie został uzupełniony; oraz

3. że istnieje górna granica liczbowa tych, którzy mieli się stać członkami Kościoła.

Z tym ostatnim punktem wiąże się prawda, dotychczas niezrozumiana, że „ciało [Chrystusa] nie jest jednym członkiem, ale wieloma” (1 Koryntian 12:12,14,27). Porównaj ten fragment z Listem do Efezjan 5:31–32, w którym Paweł odnosi się do tej samej tajemnicy pod obrazem męża i żony, gdzie Chrystus Jezus jest Oblubieńcem, a Kościół – Jego Oblubienicą (solidny dowód – jeśli w ogóle był potrzebny – że małżeństwo jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest zawarte między mężczyzną a kobietą).

Patrząc w ten sposób, biblijna „tajemnica” nie jest fantastycznym zlepkiem niemożliwych do przyjęcia koncepcji, ale sekretem, nieujawnionym przed właściwym czasem, z powodów, które Ojciec Niebiański zastrzega dla siebie.

Niewiedza a (tymczasowy) brak wiedzy

Tylko te rzeczy, które Bóg uczynił znanymi, mogą być poznane – czy to przez stworzenie, czy przez objawienie. Niektóre sprawy życia i wszechświata są oczywiste dla zmysłów i racjonalnego umysłu, a taka wiedza jest naturalnym dziedzictwem ludzkości. Badanie otaczającego świata jest ludzkim zadaniem. Wiedza często jest zdobywana kosztem czasu oraz wysiłku umysłowego i fizycznego, i powinna być ceniona i szanowana. Trzeba zapłacić wysoką cenę, by stać się ekspertem w czymkolwiek. Ale tych rzeczy, które Bóg trzyma w zanadrzu, nie można w ten sposób wydobyć.

Nic nie działa lepiej niż pilność narzucona przez zbliżający się termin, i moglibyśmy pomyśleć, że gdybyśmy znali datę nadejścia Królestwa Chrystusowego, pracowalibyśmy ciężej. Jednak wobec braku wyraźnego terminu można uznać, że wydarzenie to nie jest tak bliskie, jak moglibyśmy sobie życzyć. Najlepiej zamierzone prognozy były (oczywiście) błędne, choć często ten, kto je formułował, usprawiedliwiał niepowodzenie przepowiedni, twierdząc, że rozczarowanie było dobrą próbą charakteru dla ludu Pańskiego. Jest to być może wątpliwy sposób ogłaszania połowicznego sukcesu.

Jasna przyszłość

Bóg nie zamierzył tego tak, by utrzymywać nas w niewiedzy, ale są pewne rzeczy, które zachowa w zanadrzu aż do czasu, gdy będziemy gotowi je przyjąć. Dotyczy to również poziomu osobistego. Jest wiele rzeczy, które chcielibyśmy wiedzieć, ale może pewna wiedza o rodzinnej katastrofie lub o własnej śmierci nie należą do nich. Niektórych rzeczy lepiej nie wiedzieć. A co do bardziej odległej przyszłości, nabierzmy otuchy ze słów 1 Listu do Koryntian 2:9:

„Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.”

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Three of Three”.

– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?