albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

ZNACZENIE WIEDZY jest podkreślane w całym Piśmie Świętym.

Podobnie jak judaizm, chrześcijaństwo koncentruje się wokół przekazanego tekstu, którego studiowanie jest niezbędne do zrozumienia nie tylko samej wiary, ale także funkcjonowania świata wokół nas. Chrześcijaństwo jest zatem religią, którą można bronić za pomocą przekonujących argumentów – zarówno z własnego systemu, jak i z naturalnego porządku rzeczy.

Używając porównania do żołnierza – takiego, który w jego czasach był częstym widokiem na ulicach Palestyny – apostoł Paweł przedstawia uzbrojenie obronne i zaczepne w sensie duchowym (List do Efezjan 6:13-17):

„Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły… przepasawszy wasze biodra prawdą… Weźcie też miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.”

W Liście do Hebrajczyków 4:12 apostoł rozwija obraz miecza – przerażającego narzędzia w ręce wprawnego wojownika – opisując Słowo Boże jako:

„żywe [żyjące lub pełne energii] i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki [dosłowny] miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli i zamiary serca.”

Istotą Słowa Bożego jest poznawanie, dociekanie i potwierdzanie prawdy. „Wszystkiego badajcie [sprawdzajcie]; a trzymajcie się tego, co dobre” (1 Tesaloniczan 5:21). Ewangelia to nie tylko poselstwo ewangelizacyjne na rzecz nawracania dusz, ale ma swoje korzenie w prawdzie o Abrahamie i danej mu Boskiej obietnicy. Apostoł Paweł określa ewangelię, gdy mówi (Galacjan 3:8):

„A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.”

Zrozumienie Bożego planu wieków, który ma charakter dyspensacyjny, wymaga, abyśmy patrzyli na historię przez Boski obiektyw, śledząc bieg wydarzeń prowadzących od upadku człowieka (Księga Rodzaju) aż do jego przywrócenia na końcu dni (Księga Objawienia). Upadek i powstanie człowieka to dwie klamry spinające rozległą i złożoną historię, którą obejmuje doktryna o dozwoleniu zła. Nauki Biblii dotyczą zarówno wewnętrznego życia wierzącego („duszy i ducha… stawów i szpiku”), jak i otaczającego nas świata, w którym wszyscy żyjemy.

Proroctwa zawarte w Słowie informują myślącego chrześcijanina o tym co, kiedy, jak i dlaczego – w odniesieniu do Boskiego postępowania z ludzkością. W ostatecznym rozrachunku zbawienie obejmuje bowiem nie tylko wierzących z przeszłości i teraźniejszości, ale także potencjalnych wierzących w przyszłości, gdy Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione na ziemi, a umarli powstaną i zostaną nauczeni życiodajnych prawd. Chrystus umarł za wszystkich, bez wyjątku. Jak ujmuje to Księga Jeremiasz 31:34, mówiąc o rozprzestrzenieniu się sprawiedliwości po całym świecie w owym dniu:

„Wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mói PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów więcej nie wspomnę.”

W owym dniu znajomość zbawienia będzie dostępna dla wszystkich. Jednak pokuta za grzech i wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla to jedyna podstawa, na której ktokolwiek otrzyma życie wieczne.

Przyszłość wciąż przed nami

Jako chrześcijanie, z konieczności jesteśmy w świecie, choć duchem i upodobaniami nie należymy do niego. W tym dwudziestym pierwszym wieku wciąż czekamy na błogosławioną zmianę dyspensacji („przyjdź królestwo Twoje”) z jej długo obiecanym Abrahamowym błogosławieństwem dla wszystkich rodzin ziemi. Opóźniło się ono – a przynajmniej tak nam się wydaje, tutaj na dole, na naszym małym skrawku ziemi. Ale to nie Bóg się spóźnia; to my nie rozumiemy Jego harmonogramu. Jak ktoś powiedział: „Bóg nie płaci wszystkich rachunków w czwartek”. Jego zegar nie musi chodzić w tym samym rytmie co nasz.

Wielu wyznaczało daty nadejścia Królestwa – pokusa, by to czynić, jest najwyraźniej bardzo silna – ale nikt nie trafił, a przepowiednie zawsze zawodziły. Przyszłość fascynuje nas wszystkich. Bardziej niż którekolwiek z poprzednich pokoleń, nasze zdaje się mieć szczególne zainteresowanie tym, co ma nadejść. Jako pokolenie zalewane przez media i filmy jesteśmy świadomi swojego miejsca w historii i mamy wyostrzone poczucie upływu czasu, kontrastów między starym a nowym, i zastanawiamy się, co może pojawić się na horyzoncie.

Przypowieść o grzywnach

Dlaczego Pan nie mówi nam, kiedy nadejdzie Królestwo? Dlaczego ukrywa takie informacje przed tymi, którzy ich pragną? Ponieważ – jak powiedział Jezus do swoich uczniów (Jan 16:12) – „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść”. Innymi słowami: (1) prawda o dokładnym czasie nadejścia Królestwa Chrystusowego nie jest jeszcze przeznaczona do ujawnienia, (2) z powodów, których jeszcze nie możemy pojąć.

Że nastanie nieokreślona przerwa między pierwszą a drugą obecnością Chrystusa oraz okres zamętu wśród czuwających uczniów – sugeruje przypowieść Jezusa o „grzywnach”, w której pan domu odchodzi, nakazując swoim sługom: „obracajcie nimi, aż wrócę” [„handlujcie, aż przyjadę”], to znaczy, aż do mojego powrotu (Łukasza 19:13).

Panem jest Chrystus; sługami jest Jego lud, oczekujący Jego obiecanej obecności u kresu wieków. Jednak mówi On nam, że mamy „prowadzić interesy” albo „handlować” (takie mamy greckie słowo u Łukasza 19:13) – z cierpliwym poddaniem, w postawie pełnej nadziei wyczekiwania, aż Chrystus objawi się światu. Fakt, że to nastąpi, jest pewny; ale kiedy dokładnie – nie jest tu objawione.

Patrząc z innej perspektywy, Królestwo Chrystusowe jest jednocześnie bliskie i dalekie – sprzeczność, którą uważny i rozważny obserwator może docenić, a którą apostoł Piotr wyraża w ten sposób (2 Piotra 1:19–21):

„[19] Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka nie wzejdzie w waszych sercach; [20] To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi. [21] Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.”

Dążenie do pobożności w tym obecnym złym świecie wymaga, aby żyć w ufności wiary, ożywianej nadzieją przyszłego wyzwolenia. Tylko przez ufność w oświadczenia i proroctwa zawarte w Słowie Bożym możemy przenikać mgłę zasłaniającą przyszłość. Mamy pozostać użyteczni i zajęci, wykonując nasze codzienne sprawy w postawie wdzięczności wobec Boga i z gorliwym pragnieniem czynienia we wszystkim Jego woli.

Tajemnica

Apostoł Paweł podkreśla wartość prawdy – wiedzy opartej na faktach – wobec Tymoteusza, swego młodego podopiecznego. Pisze on (1 do Tymoteusza 4:16): „Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w tych rzeczach, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”. Gdzie indziej (2 do Tymoteusza 3:1) dodaje: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości”.

Być dojrzałym chrześcijaninem oznacza być zarówno pobożnym, jak i poinformowanym. Bycie świadomym otaczającego nas świata to nastawienie się na znaki czasu – wskaźniki proroctw danych dawno temu. Zrozumienie planu wieków wymaga od nas inteligentnego zwracania uwagi na sposób, w jaki Bóg realizuje swój zamysł. Nie oznacza to, że możemy zrozumieć wszystko z wyprzedzeniem – bardziej niż sam Jezus wiedział wszystko, gdy był w ciele. Objawienie Boskiej prawdy przychodzi we właściwych porach i do tego czasu pozostaje „tajemnicą” – tajemnicą nie dlatego, że jest niezgłębiona lub magiczna, ale dlatego, że czas na jej wyjaśnienie jeszcze nie nadszedł.

Paweł pisze np. w Liście do Rzymian 11:25: „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali [gr. agnoeo, dosł. 'nie chcę … abyście byli niewiedzący lub nieświadomi] tej tajemnicy [sekretu]… że zaślepienie po części przyszło na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan”.

„Sekret” nie polega tu na tym, że Żydzi zostali zaślepieni lub zatwardzeni na prawdę, albo że Chrystus był ich Mesjaszem – to było wówczas widoczne – ale że mieli pozostać w tym stanie, aż „pełnia” lub „pełna liczba” Kościoła, Maluczkiego Stadka, zostanie zgromadzona i powróci w chwale z Chrystusem – to wydarzenie wciąż jest przed nami. Jak Paweł wskazał gdzie indziej, naród żydowski – reprezentowany przez drzewo oliwne – został przycięty do stosunkowo niewielu, którzy odpowiedzieli na ewangeliczne powołanie. Na ich miejsce wszczepiono wierzących pogan. Oznaczało to, że Kościół wówczas i odtąd składał się z większej liczby pogan niż Żydów – naturalnych spadkobierców obietnicy Abrahama. Wszystko to jest wyjaśnione w Liście do Rzymian 11:13–32, do którego odsyłamy.

Zaślepienie lub zatwardziałość serca zostanie zdjęte z Izraela, gdy Chrystus powróci ze swoim Kościołem, by ustanowić królestwo na ziemi, a Izrael będzie nawrócony. Jednak ich nawrócenie nie mogło nastąpić przed uzupełnieniem Kościoła. Ten fragment Listu do Rzymian informuje nas zatem o co najmniej trzech ważnych faktach:

1. że Izrael został zaślepiony w pewnym celu (aby Bóg mógł się nad nim zlitować);

2. że ich zaślepienie nie mogło być usunięte, zanim Kościół nie został uzupełniony; oraz

3. że istnieje górna granica liczbowa tych, którzy mieli się stać członkami Kościoła.

Z tym ostatnim punktem wiąże się prawda, dotychczas niezrozumiana, że „ciało [Chrystusa] nie jest jednym członkiem, ale wieloma” (1 Koryntian 12:12,14,27). Porównaj ten fragment z Listem do Efezjan 5:31–32, w którym Paweł odnosi się do tej samej tajemnicy pod obrazem męża i żony, gdzie Chrystus Jezus jest Oblubieńcem, a Kościół – Jego Oblubienicą (solidny dowód – jeśli w ogóle był potrzebny – że małżeństwo jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest zawarte między mężczyzną a kobietą).

Patrząc w ten sposób, biblijna „tajemnica” nie jest fantastycznym zlepkiem niemożliwych do przyjęcia koncepcji, ale sekretem, nieujawnionym przed właściwym czasem, z powodów, które Ojciec Niebiański zastrzega dla siebie.

Niewiedza a (tymczasowy) brak wiedzy

Tylko te rzeczy, które Bóg uczynił znanymi, mogą być poznane – czy to przez stworzenie, czy przez objawienie. Niektóre sprawy życia i wszechświata są oczywiste dla zmysłów i racjonalnego umysłu, a taka wiedza jest naturalnym dziedzictwem ludzkości. Badanie otaczającego świata jest ludzkim zadaniem. Wiedza często jest zdobywana kosztem czasu oraz wysiłku umysłowego i fizycznego, i powinna być ceniona i szanowana. Trzeba zapłacić wysoką cenę, by stać się ekspertem w czymkolwiek. Ale tych rzeczy, które Bóg trzyma w zanadrzu, nie można w ten sposób wydobyć.

Nic nie działa lepiej niż pilność narzucona przez zbliżający się termin, i moglibyśmy pomyśleć, że gdybyśmy znali datę nadejścia Królestwa Chrystusowego, pracowalibyśmy ciężej. Jednak wobec braku wyraźnego terminu można uznać, że wydarzenie to nie jest tak bliskie, jak moglibyśmy sobie życzyć. Najlepiej zamierzone prognozy były (oczywiście) błędne, choć często ten, kto je formułował, usprawiedliwiał niepowodzenie przepowiedni, twierdząc, że rozczarowanie było dobrą próbą charakteru dla ludu Pańskiego. Jest to być może wątpliwy sposób ogłaszania połowicznego sukcesu.

Jasna przyszłość

Bóg nie zamierzył tego tak, by utrzymywać nas w niewiedzy, ale są pewne rzeczy, które zachowa w zanadrzu aż do czasu, gdy będziemy gotowi je przyjąć. Dotyczy to również poziomu osobistego. Jest wiele rzeczy, które chcielibyśmy wiedzieć, ale może pewna wiedza o rodzinnej katastrofie lub o własnej śmierci nie należą do nich. Niektórych rzeczy lepiej nie wiedzieć. A co do bardziej odległej przyszłości, nabierzmy otuchy ze słów 1 Listu do Koryntian 2:9:

„Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.”

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Three of Three”.

– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Poprzednia część tego cyklu zakończyła się wnioskiem, że Bóg ujawnia tylko tę wiedzę, która jest potrzeba i że ukrywa informacje, gdy ich ukrycie przynosi korzyść Jego ludowi, a w drugiej kolejności – także światu. Zasada ta znajduje potwierdzenie zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Na przykład, w związku z nadchodzącym zniszczeniem Sodomy, 1 Mojżeszowa 18:17-18 informuje nas: „Wtedy PAN powiedział: Czy mam zataić przed Abrahamem, co zamierzam uczynić? Przecież Abraham na pewno rozmnoży się w lud wielki i możny, a w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ten fragment daje nam wskazówkę, że Wszechmogący jest skłonny wyjaśniać swoje działania tym, z którymi – jak z Abrahamem – łączy Go przymierze. To właśnie Abrahamowi Bóg obiecał syna, przez którego będą błogosławione wszystkie narody ziemi, a później potwierdził to przysięgą. Obietnica ta znana jest jako przymierze Abrahamowe lub potwierdzone przysięgą i stanowi podstawę wszystkich późniejszych działań Boga wobec Jego ludu Izraela oraz wobec pogan, którzy później mieli uwierzyć w Chrystusa (1 Mojżeszowa 12:1-3; 22:15-18; Galatów 3:7-9). Psalm 25:14 mówi podobnie: „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją [„okazują Mu cześć”], oznajmi im swoje przymierze.” Porównaj z Amosa 3:7: „Doprawdy, Pan BÓG nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom”.

Nie znaczy to jednak, że Bóg ma obowiązek zapowiadać z wyprzedzeniem wszystkie swoje plany lub odsłaniać swoje motywy – i nie czyni tego. W przypadku Elizeusza i zmarłego dziecka prorok wypowiada osobliwe zdanie, że Bóg „zataił to” przed nim (2 Królewska 4:18-20,27). I chociaż Jahwe objawił cnotliwemu Danielowi wiele ważnych proroctw, to jednak uniemożliwił mu zrozumienie pewnych szczegółów dotyczących wielkiego czasu ucisku, który miał nadejść w przyszłości – okresu poprzedzającego ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi – nakazując mu „zamknąć te słowa i zapieczętować tę księgę aż do czasu końca” (Daniela 12:4).

Ograniczone horyzonty

W pierwszej części tego cyklu zauważyliśmy, że sam Jezus nie był w pełni oświecony co do szczegółów dotyczących „tego pokolenia, które nie przeminie”, gdy oświadczył, że „o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Marka 13:32; zobacz też: Mateusza 24:34-36).

Może się to wydawać dziwne, że Syn Boży pozostawał w nieświadomości co do jakiegokolwiek aspektu planów Ojca, ale musimy zakładać, że był ku temu dobry powód. Bez wątpienia wszystko zostało Jezusowi objawione po Jego zmartwychwstaniu – ponieważ jako drugi po Wszechmogącym i ustanowiony przez Boga Jego głównym wykonawcą niebiańskiego planu, Jezus musiał być wtajemniczony we wszelką wiedzę niezbędną do sprawowania swojego wywyższonego urzędu.

Ojciec powierzył Synowi wszelką władzę (Mateusza 28:18): „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Zobacz także Jana 17:1-2 („władzę nad wszelkim ciałem”).

Wydaje się jednak, że szerszą lekcją, jaką można wyciągnąć z Marka 13:32, jest nie tyle to, co mówi nam o Jezusie, ile raczej to, że informuje nas, iż przebywając w ciele, słudzy Boży mają ograniczoną zdolność rozumienia spraw wykraczających poza czas, w którym żyją i działają. To wyjaśnia, dlaczego ludzkie przewidywania – zarówno w dziedzinie religijnej, jak i świeckiej – niezmiennie się nie spełniają.

Oczywiście, rzecz jasna, Jezus był inny. Był doskonały i będąc w ciele, był napełniony Duchem Świętym i rozumiał sprawy niebieskie niedostępne dla nikogo innego. Niemniej jednak, z powodów znanych najlepiej Jego Ojcu, Jezus pozostawał w ciemności co do niektórych aspektów planów swojego Ojca – w tym na przykład tego, jak wiele będzie musiał wycierpieć na Kalwarii. Być może wiedza o tym z wyprzedzeniem osłabiłaby wartość próby jego wiary, gdyż „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hebrajczyków 5:8). W swojej niezgłębioności Jahwe zawsze zastrzega sobie prawo do zatajania informacji – nawet przed swoim jednorodzonym Synem. Ten podstawowy fakt – że Jezus był zależny od Boga w kwestii wiedzy i kierownictwa – przemawia przeciwko doktrynie Trójcy.

Przypadek apostoła Pawła

Przypadek apostoła Pawła jest interesujący. Mówiąc o sobie w trzeciej osobie, informuje nas, że otrzymał „widzenie” „trzeciego nieba”, w którym ukazano mu rzeczy tak niezwykłe, że nie wolno mu było ich ujawnić (2 do Koryntian 12:1-5,7). Najwyraźniej wiedza o tych rzeczach była przeznaczona dla jego własnego zbudowania; objawienie to być może zwiększyło skuteczność jego posługi dla całego Kościoła, a dla nas – poprzez jego pisma. Myśl ta może znajdować odzwierciedlenie w jego słowach z 1 do Tymoteusza 1:16: „Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu”.

Bóg wobec królów

W Przypowieściach 25:2 czytamy: „Chwałą Boga jest sprawę taić, ale chwałą królów – dociekać sprawy.”

Stworzony pierwotnie na obraz Boga, człowiek zachował zdolność dociekania, którą został obdarzony i którą Bóg przeznaczył mu do używania. Rzeczywiście, nie ma końca ludzkiej ciekawości dotyczącej tego, jak działa świat – człowiek jest bowiem gorliwym zbieraczem informacji. Od najwyższych wyżyn po najgłębsze głębiny: na ziemi, pod morzem i w kosmosie – ludzki umysł bada i analizuje zarówno samego siebie, jak i prawa natury, aby zrozumieć, a tam gdzie to możliwe, przekształcać rzeczywistość według własnego uznania. Ludzka pomysłowość przynosiła często mieszane rezultaty, ale przyniosła też wiele dobrego, a jako całość ludzkość skorzystała na praktycznym zastosowaniu wiedzy naukowej.

Ten werset z Księgi Przypowieści (25:2) zwięźle opisuje trwające napięcie między Bogiem Stwórcą – zawsze na szczycie tej relacji – a Jego stworzeniem, człowiekiem, który jest petentem poszukującym odpowiedzi na Boskie tajemnice, ale który nigdy nie osiąga pełni prawdy, ponieważ brakuje mu pokory. Błędem jest zakładać, że ateizm jest po prostu wynikiem szczerej i bezstronnej oceny faktów dotyczących istnienia Boga i że gdyby ateistom przedstawiono wiarygodne dowody, natychmiast zmieniliby zdanie. Filozofie ludzkiego pochodzenia stawiają człowieka na miejscu Boga – usuwają Go z tronu, nie potrafią one poprawnie odczytywać dowodów otaczającej je rzeczywistości, ponieważ ich podstawowe założenia są błędne. Można się zastanawiać, jakie dowody zostałyby uznane przez ateistę za wystarczające do udowodnienia istnienia Boga bez cienia wątpliwości. Faktem jest, że wielu nie wierzy, ponieważ nie chce wierzyć.

W następnej części przyjrzymy się temu, jak czasem brak wiedzy może wyjść na dobre – zarówno ludowi Bożemu, jak i całemu światu.

Ciąg dalszy nastąpi…

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Two”.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Słowa z naszego tekstu głównego (Jana 16:12) zostały wypowiedziane przez Jezusa do jedenastu uczniów krótko po Ostatniej Wieczerzy (Judasz już wcześniej wyszedł). Wiedząc, że jeszcze tej samej nocy zostanie aresztowany, Jezus chciał ich pocieszyć. W swojej „modlitwie arcykapłańskiej” z 17. rozdziału [Ewangelii wg Jana] zwraca się do Ojca w ich imieniu w niezwykle wzruszający sposób.

Możemy się tylko domyślać, jak ciężka atmosfera panowała wśród zebranych. Czy uczniowie wiedzieli, że stoją u progu najważniejszego wydarzenia w historii? Z pewnością byli oszołomieni i przerażeni, przepełnieni lękiem – z powodów, których być może sami do końca nie rozumieli. Jezus wiedział, ale nawet On nie był w stanie powiedzieć im niczego, co w pełni ukoiłoby ich niepokój i przygotowało na to, co się miało stać – i co musiało się stać.

Co wiedział Jezus?

W konkretnej sprawie swojego aresztowania Jezus wiedział przynajmniej, że jest ono nieuchronne. Skąd? Po pierwsze, studiował Pisma od dzieciństwa i rozumiał proroctwa dotyczące swojej misji. Przeczytał je i przyswoił sobie tak głęboko, że słuchacze dziwili się (Jan 7:15): „I dziwili się Żydzi, mówiąc: Skąd on zna Pismo [skąd ma wiedzę teologiczną], skoro się nie uczył?”.

Jezus musiał być doskonale zaznajomiony z takimi fragmentami jak 1 Mojżeszowa 49:10: „Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szylo i jemu będą posłuszne narody.” Być może z tego tekstu wiedział to, co zapisano w Jan 12:32-33: „A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.” Musiał znać Izajasza 53 i przepowiednię z wersetu 3, że cierpiący sługa będzie „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony cierpieniem”, oraz przepowiednię z wersetu 12, że przez swoją śmierć „poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami”.

Jezus potrafił też czytać w ludzkich myślach i wiedział, kim byli, czego chcieli i dlaczego ci, którzy knuli przeciwko Niemu, chcieli Go zgładzić (Jana 2:24-25). Znał charakter Natanaela – „prawdziwego Izraelity” – i wiedział, że ten siedział pod drzewem figowym, zanim go spotkał (Jana 1:47-51). W spotkaniu z Samarytanką przy studni powiedział jej szczegóły z jej życia, co skłoniło ją do uznania Go za proroka (Jana 4:16-19).

Niewątpliwie wiedział, kiedy „nadeszła Jego godzina” i co mogła ona przynieść. Porównaj i zestaw ze sobą: Mateusza 26:45 i Marka 14:41 a Jana 2:4. W ogrodzie Getsemani modlił się do Ojca, aby podtrzymał Go podczas nadchodzącej próby, i wyraził gotowość wypicia kielicha gorzkiego smutku, który Ojciec dla Niego przygotował (Mateusza 26:39; Marka 14:36; Łukasza 23:42; Jana 18:11).

Nie mógł jednak mieć pewności, że zwycięsko odda życie. Wynika to z Jego okrzyku z krzyża (nawiązującego do Psalmu 22:2): „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mateusza 27:46; Marka 15:34). To opuszczenie najwyraźniej zaskoczyło Jezusa. Lecz wierny do końca, szybko pogodził się z tą grozą – podobnie jak młody Izaak (będący typem Jezusa) pogodził się z odkryciem, że jego ojciec Abraham zamierza zabić go na ołtarzu. Zasadnicza różnica między Izaakiem a Jezusem w tym epizodzie polega na tym, że Izaak nie umarł, ale Jezus umarł (Hebrajczyków 11:17-19; „otrzymał [Izaaka] na podobieństwo zmartwychwstania”; „jako obraz”). Przed śmiercią Jezus najwyraźniej zrozumiał pełny wymiar swojego opuszczenia – to znaczy, że musiał umrzeć na miejscu grzesznika, tak jakby sam nim był. Kiedy opanował chwilowy niepokój, zwrócił się do Boga: „Ojcze, w ręce twoje powierzam ducha mojego” (Łukasza 23:46).

Ograniczenia wiedzy Jezusa

Podczas swojej działalności Jezus dał kiedyś do zrozumienia, że Jego wiedza ma ograniczenia, gdy przepowiedział swój powrót, ale dodał: „Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.” (Marka 13:32; zob. także: Mateusza 24:36).

Z tych relacji możemy wyciągnąć kilka uzasadnionych wniosków. Możemy na przykład stwierdzić, że Jezus nie był Bogiem. Wynika to z odniesienia Jezusa do „Ojca” jako kogoś od Niego odrębnego. Sugeruje to, że Bóg ukrywał przed Jezusem pewne informacje.

Jak to jest możliwe? Stanowi to problem dla tych, którzy utrzymują, że Jezus był drugą Osobą Bóstwa. Twierdzą oni, że chociaż Jezus był „w stu procentach Bogiem”, to był również „w stu procentach człowiekiem”, a jako człowiek nie był wszechwiedzący. Ten tok rozumowania sugeruje, że Bóg – pierwsza Osoba – może ukrywać informacje przed Bogiem – drugą Osobą; albo że druga Osoba Boga może się zdecydować na to, że czegoś nie wie. Taki wniosek pomija to, co sam Jezus powiedział wprost. A wymieniając siebie razem z aniołami, Jezus pokazuje, że nie jest wszechmogącym i wszechwiedzącym Bogiem – tak samo, jak aniołowie nim nie są.

Inni utrzymują, że chociaż Jezus nie znał dnia swego powrotu w tamtym momencie, to poznał go później – zwłaszcza po swoim zmartwychwstaniu do boskiej natury. Jest to uzasadnione przypuszczenie. Jednakże, opierając się na założeniu, że całe Pismo zostało spisane dla naszego zbudowania i nauki, należy zapytać, dlaczego to zdanie zostało w ogóle zapisane – skoro wkrótce stało się nieaktualne przynajmniej dla samego Jezusa. (Rozwiniemy ten ciekawy szczegół w dalszej części tych rozważań; zob. jednak przypis na końcu tego odcinka.)

Podsumowując, z tych spostrzeżeń wynika, że Bóg ujawnia tylko to, co potrzebne – i zataja to, co należy zataić. Czyni to dla dobra swojego ludu, a pośrednio także dla dobra całego świata.

Ciąg dalszy nastąpi…

Kliknij i przeczytaj: część druga

Przypis: W Dziejach 1:7, które dotyczą wydarzeń po zmartwychwstaniu Jezusa, mówi On swoim wyznawcom: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą”. Nie ma tu wzmianki o tym, że sam Jezus nie zna „czasów i chwil”. Można by więc wnioskować, że teraz już posiadał informacje, których wcześniej nie miał. Jednak jak wiele znaczy ten szczegół – trudno powiedzieć. Nie ma tu także wzmianki o aniołach, co niekoniecznie oznacza, że oni też zostali oświeceni w sprawach „czasów i chwil”. Wręcz przeciwnie, apostoł Piotr informuje nas, że w czasie, gdy pisał swój list (1 Piotra 1:10-12), „aniołowie pragnęli wejrzeć w te sprawy” – to znaczy w sprawy dotyczące rozwoju Kościoła Wieku Ewangelii: powołania, usprawiedliwienia, uświęcenia i ostatecznego uwielbienia tej szczególnej klasy „Chrystusa”, przez którą zmartwychwstały Jezus prowadził dalej swoje dzieło zbawienia, z czego większość była jeszcze wtedy przyszłością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part One”.

Cztery kaczki stały na brzegu stawu. Trzy postanowiły wskoczyć do wody.
Ile kaczek jest na brzegu? Oczywiście dalej cztery, bo to, że trzy postanowiły wskoczyć, niczego jeszcze nie zmieniło. Nasze postanowienia, nawet jeśli są szlachetne, same z siebie niewiele zmieniają. [Maliński, „Zatrzymaj się albo giń”, s. 148]

Chrześcijaństwo nie jest tylko decyzją, którą kiedyś podjęliśmy. Jest Drogą, którą codziennie idziemy lub którą powinniśmy iść – a czasami biec, kiedy Bóg nas do tego powołuje.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 9 sierpnia 2026 r. 

Nasza droga i nasz bieg.

Pierwsi chrześcijanie byli znani jako ludzie „Tej Drogi”. Mówiono tak, jeszcze zanim zaczęto nazywać ich „chrześcijanami” w takim znaczeniu jak dziś. Prześladowano „tę drogę” i „ludzi tej drogi”, „naśladowano tę drogę” (Dzieje 24:14, 9:2, 18:25, 19:23). Chrześcijaństwo od początku nie było tylko zbiorem zasad. Było drogą życia. A droga zakłada ruch na niej. Można mieć mapę, można znać kierunek, można nawet mówić innym, dokąd prowadzi droga – ale jeśli się nią nie idzie, niczego ona w życiu nie zmienia.

Jezus i apostołowie wielokrotnie mówią w ten sposób. Jezus mówi: „ja jestem drogą” (Jana 14:6). Wiele razy mówi do kogoś w Ewangeliach: „pójdź za mną”. Mówi: „idź i nie grzesz więcej”. Apostoł Piotr pisze, że Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam wzór, abyśmy szli Jego śladami (1 Piotra 2:21).
Apostoł Paweł napisał, że mamy „chodzić w miłości”, apostoł Jan, że mamy
„chodzić w światłości” (Efez. 5:2, 1 Jana 1:7).

Naśladowanie Jezusa nie polega tylko na tym, żeby znać właściwy kierunek. Polega na tym, żeby w tym kierunku iść.

To trudne, bo my dzisiaj żyjemy trochę w kulturze ciągłych przygotowań. Jeszcze jeden wykład, jeszcze jeden reprint, jeszcze jeden podcast… jeszcze jedna książka, jeszcze jedna konwencja albo spotkanie. A Jezus mówi: „Pójdź za mną”. Nie mówi: „Najpierw wszystko uporządkuj w swoim życiu i w swojej głowie, a potem przyjdź”. Mówi: „Pójdź za mną”.

Tym chodzeniem za Nim jest naśladowanie Go w swoim życiu. Myślenie jak On by się zachował, ale i próba przełożenia tego na swoje zachowania w swoich doświadczeniach.

Photo by Jorge Alberto Vega Barrera on Unsplash

A Biblia idzie jeszcze dalej. Nie wystarczy iść. Czasami trzeba też pobiec. Zobaczmy kilka przykładów biegania w Biblii:
Mateusza 28:5-8 – (po zmartwychwstaniu) „Anioł zaś powiedział do kobiet: Wy się nie bójcie! Wiem bowiem, że szukacie ukrzyżowanego Jezusa. Nie ma go tu. Powstał bowiem, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał Pan. Idźcie szybko i powiedźcie uczniom, że zmartwychwstał i oto udaje się do Galilei przed wami. Tam go ujrzyjcie. O to wam powiedziałem. Odeszły więc szybko od grobu z bojaźnią i z wielką radością i pobiegły przekazać to jego uczniom.”

Kobiety „Pobiegły przekazać to jego uczniom”. Gdy usłyszały ewangelię od anioła to nie szły powoli, nie zatrzymywały się. Pragnęły od razu to przekazać.

Gdy słyszą o tym apostołowie Piotr i Jan to czytamy u Jana 20:3-4 – „Wyszedł więc Piotr i ten drugi uczeń i poszli do grobu. I biegli obaj razem, ale ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu.”: uczniowie chcieli się przekonać, chcieli się dowiedzieć, jaka jest prawda i chcieli spotkać Pana.

Dzieje 8:29-30 – „A Duch powiedział do Filipa: Podejdź i przyłącz się do tego wozu. Kiedy Filip podbiegł, usłyszał, jak tamten czyta proroka Izajasza, i zapytał: Rozumiesz, co czytasz?”

Filip biegnie do podróżującego Etiopczyka. Podziwiam u Filipa tę gotowość i posłuszeństwo Boskiemu kierownictwu. Reakcja natychmiastowa. Jak często jest to trudne w moim życiu. Kiedy już słyszę ten głos od Pana, jak łatwo mi czasami odwrócić głowę w drugą stronę albo udać, że tylko mi się przesłyszało.

Dobrze się zastanowić jak reagujemy w takich sytuacjach. Chodzi mi o takie momenty, gdy nasze serce aż się wyrywa, żeby zrobić coś dobrego, ale coś nas blokuje.

Łukasza 19:3-4 – Zacheusz. „Pragnął on zobaczyć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, bo był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go zobaczyć, bo miał tamtędy przechodzić.”

Zacheusz biegnie do Jezusa i wspina się na drzewo. Nie zatrzymuje go opinia ludzi ani własna pozycja. Czasami, aby naprawdę spotkać Chrystusa, trzeba wyjść poza własną wygodę i zrobić krok, który dla innych może wydawać się dziwny albo śmieszny. Nieraz trzeba być trochę radykalnym by spotkać Pana.

Oczywiście ma to być w granicach Pisma Świętego, naszej Opatrznościowej sytuacji i naszego sumienia lub stopnia Ducha Świętego w nas.

i może jeszcze 1 Mojżeszowa 24:17-20,28 – Rebeka – „Wtedy ów sługa wybiegł do niej i powiedział: Proszę, pozwól mi się napić trochę wody z twego dzbana. A ona odpowiedziała: Pij, panie mój. I szybko pochyliła swój dzban na swoją rękę i dała mu pić. A gdy dała mu się napić, powiedziała: Naczerpię wody także dla twoich wielbłądów, aby napiły się do woli. Wylała prędko wodę ze swego dzbana w koryto i pobiegła znowu do studni czerpać wodę, i naczerpała dla wszystkich jego wielbłądów.”

Rebeka nie tylko odpowiada na prośbę sługi Abrahama. Robi więcej niż wymagano. Biegnie i wielokrotnie czerpie wodę dla wszystkich wielbłądów.

Jej dobroć i gorliwość objawia się w działaniu. W obrazie tym widzimy nie tylko pracowitość, ale pragnienie służby i okazania miłości przez tych, którzy odpowiadają na wezwanie Pana. Rebeka to piękny typ Oblubienicy Chrystusa.

Przykłady można by mnożyć. Skąd jednak brać siłę na to bieganie w sprawie Pana, gdy właśnie tej siły nam brakuje? Kto może mieć tyle energii? Przecież wielu z nas to osoby w starszym wieku, które nawet nie bardzo mogą biegać. Chodzi jednak o siły duchowe i bieganie w znaczeniu mądrej gorliwości i wytrwałej determinacji dla Pana, Prawdy i Ducha.

Izaj. 40:28-31 – „Czy nie wiesz, czy nie słyszałeś, że wieczny Bóg, PAN, Stwórca krańców ziemi, nie ustaje ani się nie męczy i że jego mądrość jest niezgłębiona? On dodaje siły spracowanemu i przymnaża moc temu, który nie ma żadnej siły. Młodzież ustaje i mdleje, a młodzieńcy potykają się i padają; ale ci, którzy oczekują PANA, nabiorą nowych sił; wzbiją się na skrzydłach jak orły, będą biec, a się nie zmęczą, będą chodzić, a nie ustaną.”

Te siły obiecuje Bóg, ale tylko tym, którzy Mu ufają i starają się być Mu wierni. Tak było z prorokiem Eliaszem. W 1 Królewskiej (18:46) mamy taką historię, kiedy Bóg dał mu taką siłę, że wyprzedził rydwan Achaba i biegł szybciej od niego. Nie byłoby to możliwe o jego własnych siłach. My nie zawsze dostaniemy takiej siły fizycznie, ale jeśli nasz Duch będzie żywy to w Boskiej opatrzności będziemy mogli zrobić coś dobrego.

Biblia pokazuje nam ludzi, którzy idą. A kiedy Bóg ich wzywa – biegną i dostają w tym biegu siły od Pana.

—–

Jak zawsze: musimy też jednak uważać. W kilku miejscach Biblia pokazuje też złe bieganie. Takie, które prowadzi do złych wyników:

1 rodzaj złego biegu to bieganie bez Boga:

Jeremiasza 23:21 – „Nie posłałem tych proroków, a oni jednak pobiegli. Nie mówiłem do nich, oni jednak prorokowali.”

Nie każdy kto biegnie, został posłany. Nie każdy kto chce objaśniać sprawy Pana, mówi to, czego chciałby Pan. A jak jest ze mną? Czy szukam woli Pana w tym co mówię i czy staram się o moją osobistą czystość i porzucam grzechy, które w sobie widzę?

2 rodzaj złego biegu to gorliwość bez rozsądku :
Przypowieści 19:2 – „Nie jest też dobrze, by dusza nie miała wiedzy, a kto jest prędkich nóg, grzeszy.”

Jak tłumaczy to brat Johnson w E11, s. 646 – „Nie jest dobrą rzeczą nie posiadać prawdy, a ten, którego postępowanie jest zbyt pośpieszne, schodzi na manowce pod względem wiary i praktyki.” | Dobrze pasuje tu łacińskie przysłowie ‘festina lente’, ‘śpiesz się powoli’ – ‘rób coś dokładnie i sprawnie, ale bez nadmiernego pośpiechu, bo inaczej może się nie udać’

(W studiowaniu Prawdy potrzeba nam dużo mleka, zwłaszcza na początku.)

Wiele osób zbyt szybko chciało zrozumieć za dużo, a nie byli na to gotowi.

3 rodzaj złego biegu to bieganie za tym, co nie jest moje, bieganie za cudzym :

Przykładem takiego złego biegania jest sługa Elizeusza – Gehazi. Miało to miejsce po uzdrowieniu hetmana syryjskiego i po tym, jak Elizeusz nie chciał od niego przyjąć darów:

2 Królestwa 5:20-27 – „Gehazi, sługa Elizeusza, męża Bożego, powiedział: Oto mój pan oszczędził tego Naamana, Syryjczyka, nie przyjmując z rąk tego, co przywiózł. Jako żyje PAN, pobiegnę za nim i wezmę coś od niego. Gehazi więc pobiegł za Naamanem. Kiedy Naaman zobaczył, że biegnie za nim, zszedł z rydwanu i wyszedł mu naprzeciw, i zapytał: Czy wszystko jest dobrze? Odpowiedział: Dobrze. Mój pan posłał mnie, abym ci powiedział: Oto dopiero teraz przyszli do mnie dwaj młodzieńcy z góry Efraim spośród synów proroków. Daj im, proszę, talent srebra i dwie szaty na zmianę. Naaman odpowiedział: Racz wziąć dwa talenty. Nalegał na niego i zawiązał dwa talenty srebra w dwóch workach oraz dwie szaty na zmianę, i włożył na dwóch jego sług, którzy je nieśli przed nim. A gdy przyszedł do twierdzy, wziął to z ich rąk i złożył w domu. Potem odprawił mężczyzn a oni odeszli. Sam za wszedł i stanął przed swoim panem. Elizeusz zapytał go: Skąd wracasz, Gehazi? Odpowiedział: Twój sługa nigdzie nie chodził. Lecz powiedział mu: Czy moje serce nie szło z tobą, kiedy tamten człowiek odwrócił się na swym rydwanie na twoje spotkanie? Czy to był czas przyjmowania srebra, przyjmowania szat, sadów oliwnych, winnic, owiec, wołów, sług i służących? Dlatego też trąd Naaman przylgnie do ciebie i do twojego potomstwa na wieki. I wyszedł od niego trędowaty, biały jak śnieg.”

Czy było warto ruszyć po rzeczy, które należały nie do niego? To zachowanie Gehaziego dobrze pokazuje grzeszną ambicję i ubieganie się o rzeczy, które nam się nie należą. Czy czasem nie biegnę szybciej za własnymi pragnieniami niż za Bożą wolą? Obyśmy zamiast potomstwem Abrahama nie stali się potomstwem Gehaziego.

i wreszcie 4 rodzaj złego biegu to bieganie mimo Boskiego ostrzeżenia, bez refleksji, że zrobiło się źle… :
Jeremiasza 8:5-6 – „Czemu więc odwrócił się ten lud Jerozolimy wiecznym odstępstwem? Trzymają się kłamstwa, nie chcą wrócić. Uważałem i słyszałem: nie mówią właściwie, nikt nie żałuje swojej niegodziwości, mówiąc: Cóż ja uczyniłem? Każdy biegnie swoją drogą, jak koń pędzący do bitwy.”

Mamy tu przykład trwania w grzechu. Chociaż Bóg pragnął ich powrotu, to nikt nie mówił Prawdy, nikt nie chciał odpokutować za swoje grzechy, nikt nie chciał samego siebie zganić i uznać swoją winę. Zamiast tego jak konie przyzwyczajone do biegu w bitwie, pędzili dalej w stronę grzechu.     |      (Jeden ukrywany grzech, którego nie chcemy wyznać ani żałować, jest bardziej niebezpieczny niż tysiąc takich, do których szczerze się przyznajemy i za które żałujemy)

Oby nasze bieganie było bardziej podobne do biegania Filipa, do kobiet, które przyszły do grobu, do Eliasza i Rebeki. Taki CHRZEŚCIJAŃSKI BIEG opisuje często apostoł Paweł w swoich listach:

1 do Koryntian 9:24-26 – „Czy nie wiecie, że ci, którzy biegną w wyścigu, wszyscy wprawdzie biegną, lecz tylko jeden zdobywa nagrodę? Tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. Każdy, kto staje do zapasów, powściąga się we wszystkim. Oni, aby zdobyć koronę zniszczalną, my zaś – niezniszczalną. Ja więc tak biegnę, nie jakby na oślep, tak walczę, nie jakbym uderzał w powietrze.”

Apostoł Paweł pokazuje życie chrześcijanina jako bieg.
W tym biegu:

• Nie wszyscy zdobywają nagrodę    nie można biec „na oślep”
• Trzeba biec świadomie    trzeba się ograniczać

Chrześcijaństwo to nie jest przypadkowy ruch. Naśladowanie Jezusa nie opiera się wyłącznie na emocjach. Istnieje pewna meta, do której biegniemy. Istnieją zasady, których powinniśmy przestrzegać.

2 List do Tymoteusza 4:6-7 – „Ja bowiem już mam być złożony w ofierze, a czas mojego odejścia nadchodzi. Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem.”

Nie wystarczy dobrze wystartować, ale trzeba wytrzymać do końca, ukończyć bieg (nie jak pacemakerzy w biegach: wypuszczani po to, by nadać tempa innym. Nikt z nas nie powinien brać na siebie tej roli. Naszym celem jest dobiec do mety, a nie tylko ładnie i szybko przebiec połowę dystansu).

Dzieje 20:22-24 – „A teraz, związany w duchu, idę do Jerozolimy, nie wiedząc, co mnie tam spotka. Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia. Lecz ja oto nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej!”

Widać, że wszystkie rzeczy apostoł Paweł podporządkowuje sprawie Ewangelii. Łącznie z własnym życiem i jego radościami. Ciągle ma na myśli CEL.

W pomocach do „Codziennej niebiańskiej manny” na 9 kwietnia, brat Johnson napisał: „Wygranie biegu wymaga starannego przygotowania, włożenia wielkiego wysiłku, niesłabnącej wytrwałości, nieustannego dążenia do celu oraz możliwie najściślejszego stosowania się do regulaminu. Kto zaniedbuje te rzeczy, nie odniesie zwycięstwa; natomiast ten, kto wytrwa w tym do końca, na pewno zwycięży.”

Te słowa brzmią dosyć twardo, jednak naśladowanie Jezusa składa się z drobnych decyzji. To małe kroki, które prowadzą do celu. Kilka minut porannej modlitwy. Przeczytanie artykułu, który badamy w zborze. Przeczytanie rozdziału Biblii. Pomoc potrzebującej osobie. Wspieranie braci i sióstr. Czasami prawdziwe drobiazgi, ale te drobiazgi kształtują nasz charakter.

Hebrajczyków 12:1 – „Skoro i my mamy wokół siebie tak wielką chmurę świadków, zrzućmy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas tak łatwo osacza, w cierpliwości biegnijmy w wyznaczonym nam wyścigu; patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary…”

Apostoł Paweł dobrze zna ludzi swoich czasów. W starożytnej Grecji biegi należały do ulubionych sportów. Była to idealna ilustracja. Biegacze przywiązywali dużą wagę do swojej diety i potrafili podporządkować swoje życie do zawodów w których brali udział.

Biegacze mają tylko strój sportowy. Zostawiają wszystko inne, by lepiej biec. Pytanie ile rzeczy my ciągniemy za sobą, gdy nasze duchowe bieganie jest raczej czołganiem się, albo codziennym upadaniem pod ciężarem brzemion.

Pytanie: Co mnie dzisiaj spowalnia?

Co odciąga mnie od celu?

Jakie ciężary zabieram ze sobą?

Może nie mogę ruszyć bo za dużo nazbierałem, o zbyt wiele się martwię i pora wypuścić to ze swoich rąk i oddać PANU?

List do Galatów 5:7 – „Biegliście dobrze. Któż wam przeszkodził, abyście nie byli posłuszni prawdzie?”

Jeśli widzimy, że „biegliśmy dobrze”, ale w tym dobrym biegu coś nas zatrzymuje… Warto zadać sobie pytanie:
co to jest i jak mogę wrócić na trasę wyznaczoną przez Boga.

• Czy biegnę dalej tak jak na początku?
• Czy jestem na właściwej drodze?

To ostatnie pytanie jest szczególnie ważne: Przypowieści 4:11-12 – „Nauczyłem cię drogi mądrości, po ścieżkach prawości cię wiodłem; Gdy nimi pójdziesz, twoje kroki nie będą skrępowane, a jeśli pobiegniesz, nie potkniesz się.”

Według brata Johnsona te ścieżki prawości to drogi sprawiedliwości i miłości.
To miłość obowiązkowa i bezinteresowna wobec Boga i wobec bliźniego. Jeśli ktoś idzie taką wąską drogą za naszym Panem, to będzie miał prawdziwą wolność, a biegnąc po nagrodę, nie potknie się i prędzej czy później ją zdobędzie. Lepiej biec albo iść trochę wolniej, ale w dobrą stronę, tam, gdzie prowadzi Pan.

A jak jest z nami, gdy trzeba przebaczyć…? Zadzwonić. Odwiedzić chorego. Przyznać się do błędu. Odciąć się od tego, co grzeszne lub co oddala mnie od Pana… Zacząć jakąś służbę dla Pana… zrobić pierwszy krok w dobrą stronę…? Gdy trzeba z czegoś zrezygnować?

Tutaj najłatwiej jest stanąć w zniechęceniu. Jednak te rozmyślania nie mają nas przygnieść, tylko podziałać jak wezwanie od Pana. Jeśli chcemy się zmienić, to jest to jak najbardziej możliwe… ale musimy wyruszyć w drogę. Jak u tych kaczek nie wystarczy tylko postanowienie. Trzeba będzie wskoczyć do stawu i trochę się zmoczyć.

Gdy wykonujemy nawet bardzo proste czynności z myślą o Panu, o Królestwie Bożym i Jego sprawiedliwości, to dokonuje się w nas przemiana wewnętrzna i stajemy się bardziej Chrystusowi. Stajemy się uczniami Jezusa na tym świecie.

To wszystko nie dzieje się z dnia na dzień. Ten wykład nie zmieni niczego cudownie ani we mnie, ani w Was. Dobry charakter nie rośnie jak grzyby po deszczu. Bardzo często możemy się potykać, a nawet upadać. Jednak pamiętajmy, że sprawiedliwy siedem razy upada, a jednak znowu powstaje (Przyp. 24:16). Jeśli są w nas nawet bardzo złe skłonności i nawyki, to jeśli się od nich odwracamy i przychodzimy do Jezusa. Jezus nigdy nas nie odrzuci. Jednak musimy mieć wiarę w Boską miłość i w to, że On wie, jak nas prowadzić. Nauczmy się bardziej ufać Panu i pozwólmy się Jemu poprowadzić. Oddajmy się w Jego ręce tak, jak kiedyś zrobiliśmy to symbolicznie przy chrzcie. I pamiętajmy, że ucząc się dobrze duchowo iść i biec, będziemy się potykać, upadać i doznawać zadyszki, ale tylko tak możemy się nauczyć.

W E2, s. 778 brat Johnson napisał: „Uczymy się pracować przez pracowanie, chodzić przez chodzenie, biegać przez bieganie, gotować przez gotowanie, pisać przez pisanie. Niemal niczego nie można się nauczyć, nie robiąc tego. Dlatego wykorzystywanie zastosowania Biblii w jej urzędzie naprawiającym pozwoli nam praktykować i odnosić z tego korzyści.” Używajmy Biblii, czytajmy Ewangelie i Psalmy – dla naszej naprawy i rozwoju. Zaglądajmy do Manny, korzystajmy z duchowego pokarmu, jakiego dzisiaj potrzebujemy.

Biblijne chrześcijaństwo to nie spacer. Ale nie jest to też emocjonalny sprint. To wytrwały bieg wiary i w tym biegu możemy mieć bardzo różne momenty. Ten bieg czasami jest dobry i równy. Czasami jest powolny. Nieraz jakbyśmy się zatrzymali i nie mogli ruszyć. Nieraz się boimy czy dobiegniemy. Czasami zmylimy trasę biegu i musimy się cofnąć. Ale Pan jest o jedną modlitwę stąd. Jezus jest tuż obok nas i jest gotowy dalej nas prowadzić. Dlatego pytanie nie brzmi tylko: czy znam drogę? Pytanie brzmi: czy jeszcze dziś zrobię następny krok?

Fot. Alexander Popadin

Słowo, które „stało się ciałem”, jest w tekście greckim określane jako Logos – Ten, który mówił i działał w imieniu Boga, jakby sam będąc Bogiem. ten Logos istniał „na początku u Boga” (Jana 1:2). W wersecie 14 apostoł Jan utożsamia Logosa z Chrystusem Jezusem, który „zamieszkał wśród nas (i oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca), pełny łaski i prawdy”.

Funkcja, przymioty i urząd Logosa pozostają kwestią głębokiej tajemnicy i teologicznych sporów. Poza konkretnymi i zdumiewającymi informacjami przekazanymi nam przez apostoła Jana – których źródło wydaje się być objawieniem Bożym – istnieją wskazówki rozsiane po Starym i Nowym Testamencie. Żaden z tych szczegółów nie mógłby być jednak w pełni zrozumiany bez świadectwa Jezusa o Jego własnej osobie, Jego misji i naturze Jego relacji z Jego Niebiańskim Ojcem.

Na pytanie postawione przez Jezusa Jego uczniom: „A wy za kogo mnie uważacie?” (Mateusza 16:15), większość chrześcijan odpowie: „Jesteś Bogiem, drugą Osobą Trójjedynego Bóstwa”. Doktryna Trójcy jest tak głęboko zakorzeniona w ortodoksji kościelnej, że ci, którzy jej nie przyjmują, uważani są za nie-chrześcijan, heretyków i są wykluczani ze wspólnoty.

Zobacz też nagranie konferencji:

• Co Biblia mówi o Bogu, Synu Bożym i Duchu Świętym

Ortodoksja zwycięża

Z debat, które miały miejsce na Soborze Nicejskim w 325 roku, wyłoniło się Nicejskie wyznanie wiary. Między innymi orzekło ono o tym, co stało się oficjalną doktryną Trójcy, odrzucając przeciwne stanowisko Ariusza, który uważał, że Bóg i Chrystus są oddzielni i – wbrew słowom większości na soborze – nie są „współistotni”.

Niemniej jednak nauki Ariusza (arianizm) przetrwały w różnych formach aż do około VII wieku. Jednak jako jeden z centralnych dogmatów Kościoła rzymskokatolickiego, doktryna Trójcy była przez ten Kościół wymuszana na tych jednostkach i wspólnotach, które się z nią nie zgadzały. I mimo licznych zerwań z Rzymem w czasie Reformacji XVI wieku, doktryna Trójcy przetrwała ten okres zamętu i została przeniesiona na drugą stronę teologicznego podziału. Po wprowadzeniu jej do własnych reformowanych wyznań wiary, nowe wyznania protestanckie kontynuowały karanie tych, którzy różnili się w tej kwestii. Jednym z najbardziej haniebnych przykładów było spalenie na stosie w 1553 roku antytrynitarza Michała Serveta, w którym to wydarzeniu ważną rolę odegrał jego teologiczny przeciwnik Jan Kalwin.

Wpływ przekleństwa na poszukiwanie prawdy

Our sun’s wide glare, our heaven’s shining blue,
We owe to fog and dust they fumble through;
And our rich wisdom that we treasure so,
Shines from a thousand things that we don’t know.

(Szeroki blask naszego słońca, błękit niebios lśniący
Zawdzięczamy mgle i pyłom, przez które światło się przedziera;
A bogactwo naszej wiedzy, tak przez nas cenione,
Jaśnieje dzięki tysiącom rzeczy, których nie znamy.)

– „Heroism” (Charlotte Anna Perkins Gilman; 1860-1935)

Z chwilą gdy Bóg ogłosił przekleństwo i wyrok śmierci na Adama i jego potomków, a ludzkość została odseparowana od społeczności z Bogiem, zdobywanie wiedzy – zarówno teologicznej, jak i świeckiej – stało się niedoskonałym dążeniem, obarczonym błędem. W każdej epoce dziejów ludzkie rozumienie jakiejkolwiek kwestii jest tego rodzaju, o jakim św. Paweł mówi, że widzimy „ciemno” jak przez szkło („niewyraźnie”, „niejasno”) (1 Koryntian 13:12).

Lecz mimo naszych odziedziczonych niedoskonałości umysłowych czy osobistej niezdolności do pojmowania prawd niebieskich z całkowitą jasnością, można – pod przewodnictwem Słowa i pod wpływem Ducha Świętego – rozumieć je dostatecznie dobrze dla celów zbawienia. Należy jednak pamiętać, że stopień zrozumienia niezbędny do uświęcenia wierzącego zmieniał się na przestrzeni wieków: od prostoty i czystości czasów apostolskich, przez centralizację praktyki kościelnej i wyniszczenie biblijnej prawdy w okresie apostazji, po częściowe przywrócenie istotnych prawd w czasie reformacji i później.

Tak jak filtr zmienia barwę i ostrość światła dziennego, tak doktryna Trzech Osób w Jednym Bogu służyła zniekształcaniu prawdy o naturze Chrystusa oraz o zakresie i skutkach procesu zbawienia. Niemniej jednak ujmujący charakter i męstwo Chrystusa przebijają przez smog niewiedzy i przenikają umysły oraz serca wszystkich, którzy uznają Go za Zbawiciela i Króla, niezależnie od przynależności doktrynalnej. Wszyscy oni są Braćmi i Siostrami w Chrystusie, choć zdarza im się wzajemnie usuwać się nawzajem ze swoich ulubionych świątyń (Jana 16:2-3).

Bez względu na to, ile dowiemy się o charakterze Boga Jahwe – jedynej Najwyższej Istoty – nigdy nie zrozumiemy Go w pełni. Jest niezgłębiony, rozciąga się na przeszłą i przyszłą wieczność, a Jego metody i sposoby działania przekraczają ludzką mądrość (Psalm 145:3; Rzymian 11:33-34). Niemniej jednak analizowanie roli i podporządkowanej wobec Ojca pozycji Chrystusa jako Zbawiciela – to znaczy środka, przez który zbawienie się dokonuje – w żadnym wypadku nie jest próbą umniejszania wspaniałości tego procesu, najwspanialszej rzeczy we wszechświecie.

Oto Człowiek

Jako „okup za wszystkich”, Jezus był odzwierciedleniem pierwszego doskonałego człowieka, Adama. Lecz w przeciwieństwie do pierwszego Adama, Jezus jako drugi Adam był posłuszny aż do śmierci (1 do Koryntian 15:45). Będąc w ten sposób poddany próbie, po jej wytrzymaniu i zwycięstwie, Bóg wyniósł Go do natury, której nie posiadał wcześniej jako Logos. Zasiądł odtąd po prawicy Boga (Filipian 2:8-11).

Warto zauważyć, że aby pogodzić wszystkie teksty Pisma Świętego dotyczące człowieczeństwa Chrystusa – a tym samym uchylić kapelusz przed arianami wśród nas – wielu zwolenników doktryny Trójcy jest zmuszonych określać Chrystusa jako byt dwoisty, oświadczając, że był On jednocześnie w pełni Bogiem i w pełni Człowiekiem. Tym samym pośrednio przyznają, że Jezus w ciele był narażony na ryzyko omylności i możliwość upadku – coś, co trudno pogodzić z jego rolą w Trójcy. Jak zauważył wybitny biblista R. C. Sproul:

„Czy w Jezusie mogła pojawić się chęć popełnienia grzechu? Teolodzy są podzieleni w tej kwestii. Ja powiedziałbym: tak, myślę, że mogła. Uważam, że to część bycia stworzonym na podobieństwo Adama. Kiedy będziemy w niebie i zostaniemy całkowicie uwielbieni, wtedy nie będziemy już mieli mocy ani zdolności do grzechu. Tego oczekujemy; Jezus wywalczył to dla siebie i dla nas przez swoje doskonałe posłuszeństwo. Doskonałe posłuszeństwo Chrystusa nie było farsą. On rzeczywiście odniósł zwycięstwo nad każdą możliwą pokusą, jaka stanęła na Jego drodze.”

– R. C. Sproul, „Now, That’s a Good Question!” (1996)

Ofiara okupu – odpowiadająca cena

Śmierć Chrystusa wykupuje wierzącego grzesznika w wyjątkowym przejawie Bożej sprawiedliwości: Adam – doskonały człowiek – zgrzeszył, a Bóg wydał na niego wyrok śmierci. Jezus – doskonały człowiek – ofiarował siebie w miejsce Adama, uwalniając w perspektywie Adama i jego potomstwo od tego przekleństwa i wszystkich jego konsekwencji. To jest „okup za wszystkich”, o którym mowa w 1 Liście do Tymoteusza 2:

„[5] Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; [6] Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.

Apostoł Paweł kładzie nacisk na tę zasadę równoważności w 1 Liście do Koryntian 15:

„[22] Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

To znaczy, że wszyscy dotknięci przekleństwem Adama (cała ludzka rodzina: przeszła, obecna i przyszła) otrzymają zbawczą zasługę śmierci Chrystusa, gdy tylko uwierzą w Niego jako swojego Zbawiciela. Niektórzy skorzystają z tego przywileju już teraz; ogromna większość otrzyma swoją szansę później, w ziemskim Królestwie Chrystusa, po ogólnym wskrzeszeniu umarłych.

Ostateczny wniosek jest taki, że okupowa ofiara jako równoważna cena nie jest możliwa do pogodzenia z doktryną Trójcy.

Tylko Chrystus, tylko przez wiarę

Okupowa ofiara Chrystusa zapewnia wszystkim ludziom możliwość pojednania się z Bogiem przez wiarę, otrzymania przebaczenia grzechów i wejścia w przymierze łaski. Nie ma zbawienia poza tym porządkiem. Tylko ofiara Chrystusa na krzyżu stanowi podstawę przebaczenia i życia wiecznego. Bóg nie może przebaczyć grzechów w inny sposób niż na sprawiedliwej podstawie. I tylko okupowa ofiara „człowieka Chrystusa” wyjaśnia proces, przez który Bóg usuwa potępienie grzechu, pozostając jednocześnie sprawiedliwym i uczciwym.

Podsumowując: Chrystus nie zbawia dlatego, że należy do Trójcy, ale dlatego, że do niej nie należy.

Mahmud Abbas i John Kerry, 12 października 2014 r.

„Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie…” 

– Księga Zachariasza 14:2

To przerażające proroctwo wkroczyło w kolejną namacalną fazę swojego wypełnienia, gdy prezydent Palestyny Mahmud Abbas (znany również pod arabskim imieniem Abu Mazen) złożył na forum Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych formalny wniosek o uznanie Palestyny za niepodległe państwo [1].

Sądząc po owacji, jaką zgotowali mu zebrani delegaci, propozycja została bardzo dobrze przyjęta. I mimo zastrzeżeń zgłoszonych przez Stany Zjednoczone, Kanadę, Francję i Wielką Brytanię, nie ma większych wątpliwości, że prędzej czy później Palestyna osiągnie swój cel.

Nie ma w tym nic dziwnego. Powstawanie nowych narodów jest znakiem naszej epoki po II wojnie światowej – dojrzewaniem drzew, o którym mówił Jezus w Ewangelii Mateusza 24:32–34.

Niepodległość narodowa dla każdej grupy to słuszny i właściwy cel – któż nie chciałby sam decydować o swoich sprawach?

Jednak entuzjastyczne brawa, które przyjęły wniosek pana Abbasa, zabrzmiały także jak sygnały ostrzegawczy dla państwa Izrael.

Głosowanie, które powołuje do życia państwo palestyńskie, jest bowiem pośrednim wezwaniem do wojny przeciwko Izraelowi – niezależnie od tego, czy fakt ten jest zamierzony, czy też rozumiany w danym momencie przez uczestników tych wydarzeń.

Jest to sprawa Pańska („Zgromadzę…”). W toku wypełniania się proroctwa na przestrzeni wieków Bóg sprawia lub dopuszcza, by kolejne pasujące do siebie elementy proroczej układanki były dodawane, aż cel, do którego wszystko zmierza, stanie się widoczny i nieunikniony.

W wielu narodach reprezentowanych obecnie w ONZ – w pewnym stopniu także wśród Brytyjczyków – istnieje głęboko zakorzeniona, instynktowna niechęć do wszystkiego, co żydowskie. Minąć może kilka lub kilkadziesiąt lat, zanim wypełni się reszta proroctwa Zachariasza (wersety 2-3), kiedy to nadejdzie zapowiedziane wyzwolenie Izraela: „Wtedy Pan wystąpi i będzie walczył z owymi narodami, jak w dniu bitwy”. Badacze Pisma Świętego i obserwatorzy proroctw mają przywilej żyć w tych interesujących czasach i na własne oczy widzieć, jak Plan Boży rozwija się na oczach wszystkich ludzi.

_____________
[1] Artykuł napisany w roku 2011.

Photo by Evgeni Tcherkasski on Unsplash

Krótkie rozważanie na podstawie 2 Listu Piotra 3:5-9,13. 

Patrząc z perspektywy końca wieków, apostoł Piotr pisze w wersetach 5 i 6 o tych, którzy w „dniach ostatecznych” będą naśmiewać się z proroctw i pytać z drwiącym tonem: „Gdzie jest ta Jego obiecana obecność?” [1]. Mówią bowiem: „odkąd zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia”.

Szczególna teoria względności Einsteina sugeruje, że ludzkie postrzeganie czasu jest zmienne i zależy od tego, gdzie we wszechświecie znajduje się obserwator.

Jahwe nie zna takich ograniczeń.

Jeśli będziemy mierzyć działanie (lub brak działania) Boga naszym własnym poczuciem upływu czasu, umknie nam sens proroctw. Bóg nigdy nie spóźnia się z wypełnieniem swoich zamierzeń, niezależnie od tego, jak my to widzimy z naszej ziemskiej perspektywy.

Apostoł kontynuuje w wersecie 7: „Tym samym słowem obecne niebo i ziemia zachowane są dla ognia i strzeżone na dzień sądu i zagłady bezbożnych” – to znaczy, że poszczególne składniki obecnego społeczeństwa (religijne i świeckie) przeznaczone są na wielki czas ucisku i wstrząsu, który najdotkliwiej spadnie na nieprawych oraz na tych, którzy opierają się Bożej dobroczynnej interwencji.

W wersecie 8 Piotr nadaje czasowi właściwą perspektywę, oświadczając, że z Boskiego punktu widzenia „jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Wersety 9 i 13 wyjaśniają zarówno powody opóźnienia, jak i łaskawy cel, który Bóg ma na uwadze: „Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, choć niektórzy uważają, że zwleka. Okazuje natomiast cierpliwość wobec was, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy doszli do nawrócenia”.

Dzieje ludzkości są krótkie, a nasza własna, prywatna perspektywa kształtuje się w kontekście krótkiego i przemijającego życia. Bóg zaś jest Wieczny. Dla Niego przeszłość i przyszłość są otwartą księgą, w której zapisuje swoje plany, mając na względzie zbawienie świata w tysiącletnim królestwie Chrystusa na ziemi, a następnie na zawsze „będzie [tu] mieszkała sprawiedliwość”.

________________________
[1] Greckie słowo „parousia” z wersetu 4 zamiast „przyjście” powinno być lepiej przetłumaczone jako „obecność”.

Photo by Bulat Akhtiamov on Unsplash

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.