Październik
4 – wykład: M. Bejger, badanie: J. Urban
11 – przewodniczący: M. Bejger, wykłady: Marek Piotrowski
18 – wykład: W. Szpunar, badanie: M. Bejger
25 – wykład: J. Urban, świadectwa: M. Bejger (wspomnienie sług)

Listopad
1 – wykład: W. Szpunar, badanie: J. Urban
8 – spotkanie w Kiczycach (7-8 listopada) / konwencja w Kołobrzegu (7-9)
11 – wykład: C. Ruciński, badanie: M. Bejger
15 – przewodniczący: J. Urban, wykłady: Gabriel Nowicki
22 – nominacje: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
29 – świadectwa: W. Szpunar, przeprowadzenie wyborów i badanie: M. Bejger

Grudzień
6 – przewodniczący: W. Szpunar, zebranie gospodarcze: M. Bejger
13 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
20 – przewodniczący: C. Ruciński, wykłady: Wadim Chilczuk
27 – wykład: C. Ruciński, świadectwa: W. Szpunar (zakończenie roku)

Spotkania czwartkowe będziemy prowadzili według pierwotnej wersji planu (ze zmianami wprowadzanymi na bieżąco).

Biblia a rozwój cywilizacji

BIBLIA jest pochodnią cywilizacji i wolności. Narody, które opierają się na Biblii chrześcijańskie, dostąpiły wysokiego rozwoju cywilizacyjnego. Mają też humanitarny kodeks prawny w odróżnieniu od narodów pogańskich i muzułmańskich.

Jej dodatni wpływ na społeczeństwo jest uznawany przez największych mężów stanu, szczególnie w USA – kraju o korzeniach protestanckich – opierających się na Biblii, a także konserwatystów chrześcijańskich w Europie.

Powołując się na Biblię, różne wyznania w fałszywy i godny ubolewania sposób przedstawiają jej nauki.

Biblia utrzymuje, że jest takim objawieniem od Boga i istotnie dostarcza wystarczających zewnętrznych dowodów na to, że jej twierdzenia mogą być właściwe, po dokładniejszym zbadaniu.

Wykład wygłoszony przez br. Piotra Bobera na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 26.09.2026 r.

II Tym. 3:16

Biblia – księga, która przetrwała wieki

Biblia jest bardzo starą księgą. Przetrwała burze trzydziestu stuleci. Ludzie usiłowali usunąć ją z powierzchni ziemi wszelkimi możliwymi sposobami: ukrywali ją i palili, a posiadanie jej traktowali jako przestępstwo podlegające karze śmierci.

Najbardziej zawzięcie i najsrożej prześladowali tych, którzy w nią wierzyli, gdyż niosła pochodnię wiedzy i wolności.

A jednak księga ta dotąd istnieje i to w niezmienionej formie, chociaż przez wiele lat była zamknięta w martwych językach – łacinie. Dzisiaj, gdy wielu jej wrogów już nie żyje, a o setkach tomów napisanych w celu podważenia jej autorytetu i zniszczenia jej wpływów zapomniano od dawna, Biblia znalazła drogę do każdego narodu i języka na ziemi.

Biblię przetłumaczono całą na 776 języków, NT – 1798 języków.

Fakt, że księga ta przetrwała tyle stuleci, mimo niespotykanych wysiłków mających na celu jej usunięcie i zniszczenie, jest co najmniej silnym dowodem pośrednim na to, że Autorem Biblii jest potężny Bóg, który jest też jej Obrońcą.

Życie wszystkich, którzy stają się pilnymi badaczami jej stronic, zawsze staje się szlachetniejsze.

Biblia – księga do studiowania

Biblia nie jest księgą, którą należy tylko przeczytać. Jest to księga, którą należy starannie i z rozwagą studiować.

Iz. 28:10

Myśli Boże są bowiem wyższe od naszych, a drogi Jego są wyższe od naszych dróg. Jeśli więc chcemy zrozumieć plan oraz myśli niczym nieograniczonego Boga, musimy całą naszą energię skupić na tej ważnej pracy.

Jezus Chrystus – centralna postać Biblii

Cała Biblia nieustannie nawiązuje do tej jednej wybitnej postaci, Jezusa z Nazaretu.

Fakt, że człowiek nazywany Jezusem z Nazaretu żył i był dość znany w czasie, na który wskazują pisarze Biblii, jest notowany przez historię pozabiblijną i w różny sposób w pełni potwierdzany.

Ukrzyżowanie tego właśnie Jezusa z powodu jego narażenia się Żydom i ich kapłaństwu jest następnym faktem ustalonym przez historię, niezależnie od dowodów pisarzy Nowego Testamentu.

Można zapytać: Jakie motywy natchnęły tych mężów, by stali się zwolennikami sprawy tej właśnie osoby? Broniąc Jego sprawy i obwieszczając Jego nauki, pisarze ci odważnie znosili wzgardę, narażali swe życie, a w niektórych wypadkach ponosili męczeńską śmierć.

Czy spodziewali się przez to zyskać bogactwo, sławę, władzę lub jakiekolwiek inne ziemskie korzyści? Za swojego życia nie wzbogacili się, a byli tylko prześladowani.

Rozum wyraźnie poucza, że ludzie, którzy poświęcili dom, reputację, honor i życie, których głównym dążeniem była poprawa ludzi i wszczepianie moralności najwyższego rzędu, musieli mieć motywy czyste i wzniosłe.

Byli to mężowie cechujący się zdrowym rozsądkiem, na każdym kroku umieli uzasadnić swą wiarę i nadzieję.

Szczerość pisarzy biblijnych

Pisarze Starego Testamentu to na ogół mężowie znani ze swej wierności Panu. Historia biblijna bezstronnie notuje i piętnuje ich słabości i upadki, chwali zaś ich cnoty oraz wierność.

Oszuści pragnący przedstawić jakiegoś człowieka jako kogoś wspaniałego, a szczególnie swoje pisma jako natchnione przez Boga, ukazaliby charakter swego bohatera jako nieskazitelny, szlachetny w najwyższym stopniu, tak jak ukazują dyktatorów – od razu czuć tu fałsz.

Fakt, iż taki sposób nie został w Biblii użyty, jest racjonalnym dowodem na to, że nie ułożono jej oszukańczo, aby wprowadzała w błąd, lecz pokazywała prawdę.

W żaden sposób nie można podważyć prawdziwości pewnych ksiąg Biblii, takich jak: Księgi Królewskie, Kronik, Sędziów itd., gdy się mówi, że są one po prostu prawdziwą i pieczołowicie opisaną historią ważnych wydarzeń oraz osób z owych czasów.

Pisma hebrajskie i ich świadectwo

Pisma hebrajskie zawierają opisy historyczne, przepisy prawa oraz proroctwa.

Ich dane historyczne, genealogiczne i inne zawierają wyraźne i szczegółowe opisy okoliczności wszystkich zdarzeń, ponieważ spodziewano się, iż obiecany Mesjasz narodzi się jako potomek Abrahama ze szczególnej linii.

Księgi Mojżeszowe i Pięcioksiąg

Pięć pierwszych ksiąg Biblii znamy jako Pięcioksiąg Mojżesza, mimo że nigdzie nie wymieniają one jego imienia jako autora.

Jednej rzeczy jesteśmy pewni, mianowicie tego, że Mojżesz naprawdę wyprowadził z Egiptu naród Hebrajczyków. Zorganizował go jako naród podlegający ustawom przedstawionym w Pięcioksięgu.

Żydzi upamiętniają te fakty.

Naród ów twierdził jednomyślnie przez ponad trzy tysiące lat, że księgi te są darem otrzymanym od Mojżesza. Traktowano je jako święte i dbano, by ani jota, ani kreska nie została zmieniona, zapewniając tym samym czystość tekstu.

Stworzenie świata

Wiele mitologii podaje stworzenie świata w sposób baśniowy, mało realny.

Tymczasem opis podany w Księdze Rodzaju rozpoczyna się rozumnym założeniem, że Bóg, Stwórca, inteligentna pierwsza przyczyna, istniał już przed rozpoczęciem dzieła stwarzania. Opis ten mówi o Jego dziele i początku tego dzieła oraz o systematycznym, uporządkowanym rozwoju w ciągu 6 dni epokowych.

2 Ptr. 3:8

Dlatego daleko rozsądniejsze jest przyjęcie twierdzenia, że autor tej księgi, Mojżesz, był natchniony przez Boga, niż przypuszczenie, że sam wymyślił te treści.

Prawo Mojżeszowe

Wyjątkowy system prawny

Przyjrzyjmy się systemowi praw zawartych w tych pismach. Na pewno nie miały one równych sobie w owych czasach ani od tamtych czasów do obecnego wieku. Prawa współczesne są wzorowane na zasadach przedstawionych w Prawie Mojżeszowym.

Dziesięć przykazań nakazuje sposób wielbienia Boga i moralność, które muszą wydać się godne uwagi każdemu ich badaczowi.

Ale przyzwyczajenie się do nich i ich wymagań zrodziło pewną obojętność, dlatego też ich rzeczywista wielkość nie jest dostrzegana.

Widzą ją tylko nieliczni. Prawdą jest, że przykazania te nie uczą o Chrystusie. Nie były też dane chrześcijanom, lecz Hebrajczykom. Nie miały uczyć wiary w okup, ale przekonać ludzi o ich grzesznym stanie i potrzebie okupu.

Istota owych przykazań została wspaniale streszczona przez znakomitego Założyciela chrześcijaństwa w słowach:

„Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej”

oraz

„Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” – Mar. 12:30–31 NB.

System rządów ustanowiony przez Mojżesza

System rządzenia ustanowiony przez Mojżesza różnił się od wszystkich innych, starożytnych i współczesnych, tym, że jak twierdzono, pochodził od samego Stwórcy, przed którym odpowiadał cały lud.

W Przybytku położonym w centralnym punkcie obozu, w Świątnicy Najświętszej, znajdował się dowód obecności Jahwe jako króla narodu. Stąd w sposób nadprzyrodzony Izraelici otrzymywali instrukcje dotyczące właściwego zarządzania swymi sprawami jako naród.

Ustanowiona została klasa kapłanów, której powierzono całkowitą pieczę nad Przybytkiem i tylko przez tę klasę wolno było przystępować do Jahwe i mieć z Nim społeczność.

Pierwsza myśl, jaka w związku z tym mogłaby się komuś nasunąć: kapłani wykorzystują lud dla własnych korzyści.

Nie posiadali jednak żadnej władzy cywilnej i żadnej możliwości wykorzystywania swych urzędów do manipulowania prawami i sumieniami ludzi.

Mojżesz jako przywódca

Kiedy Mojżesz, jako przedstawiciel Boga, wyprowadził Izrael z niewoli egipskiej, okoliczności skupiły władzę w jego ręku i sprawiły, że pokorny Mojżesz stał się autokratą o wielkiej mocy i autorytecie, choć z powodu łagodnego usposobienia w rzeczywistości był najpracowitszym sługą, którego życie pochłonęły uciążliwe troski zajmowanego stanowiska.

(4 Mojż. 11:16–17 NB)

Wydaje się, że ten znakomity prawodawca daleki był od usiłowań uwiecznienia lub pomnożenia swej władzy. Przeciwnie, Mojżesz zaproponował ludowi formę rządów uwzględniającą kultywowanie ducha wolności. W historii innych narodów i władców nie można napotkać analogicznej sytuacji.

Jest nie do pomyślenia, by mąż zdolny do sformułowania takich ustaw i do rządzenia takim ludem był na tyle niedomyślny, że nie orientowałby się, co mógłby osiągnąć swym własnym działaniem.

Władza została powierzona ludowi do tego stopnia, że choć przewidziano, iż z trudniejszymi sprawami starsi ludu mieli się zwracać do Mojżesza, to jednak sami mieli decydować, jakie sprawy przedstawią Mojżeszowi:

„Sprawy zaś, które będą dla was zbyt trudne, mnie przedkładajcie, a ja się nimi zajmę” – 5 Mojż. 1:17 NB.

Izrael był więc republiką, której urzędnicy działali z ustanowienia Bożego. Informujemy, że owa republikańska forma rządu trwała ponad czterysta lat.

Dopiero potem zmieniono ją na królestwo na żądanie „starszych”, bez Pańskiej aprobaty.

Na żądanie Boga Samuel wytłumaczył narodowi izraelskiemu, w jaki sposób prawa i swobody ludu zostaną znieważone i jak Izraelici staną się sługami w wyniku tej zmiany.

Ale Izrael był zafascynowany popularną ideą, której wzór widział u innych narodów.

„W tym czasie nakazałem waszym sędziom: Wysłuchajcie waszych braci i rozsądzajcie sprawiedliwie w sprawach, jakie ktoś ma ze swym współplemieńcem lub obcym przybyszem. Nie bądźcie stronniczy w sądzie, wysłuchujcie jednakowo małego i wielkiego, nie lękajcie się nikogo, gdyż sąd należy do Boga”.

Prawo a równość wobec prawa

Co powiemy w świetle tych faktów o teorii sugerującej, że księgi te zostały napisane przez nieuczciwych kapłanów chcących sobie zabezpieczyć wpływy i władzę nad ludem?

Ponadto na uwagę zasługuje fakt, iż prawa najbardziej rozwiniętych cywilizacji dwudziestego wieku nie zapewniają troskliwiej równej odpowiedzialności bogatych i biednych wobec prawa cywilnego.

Rok jubileuszowy

Prawo Mojżeszowe przewidywało restytucję co pięćdziesiąt lat, w tak zwanym roku jubileuszowym, gdzie wyzwalano niewolników, majątki wracały do pierwotnych właścicieli, umarzano długi.

Prawo to, zapobiegając stałej utracie majątku, zapobiegało tym samym gromadzeniu się majątku w rękach nielicznych osób.

Wszystkie prawa ogłaszano publicznie, aby w ten sposób zapobiec manipulowaniu prawami ludu przez podstępne jednostki.

Ochrona obcokrajowców i nieprzyjaciół

Jeśli chodzi o zabezpieczenie praw i interesów obcokrajowców, a nawet wrogów, to prawo Mojżeszowe wyprzedziło inne narody, o ile rzeczywiście w którymkolwiek z najbardziej cywilizowanych krajów doby obecnej istnieje prawo równe tamtemu pod względem bezstronności i życzliwości.

Czytamy w Biblii:

„Będzie u was jedno prawo, zarówno dla obcego przybysza, jak i dla krajowca, gdyż Ja, Pan, jestem Bogiem waszym”.

„Jeżeli w waszej ziemi zamieszka z tobą obcy przybysz, nie będziesz go gnębił. Obcy przybysz, który mieszka z wami, niech będzie jako tubylec pośród was samych; będziesz go miłował jak siebie samego, gdyż i wy byliście obcymi przybyszami w…”

„Jeżeli napotkasz zabłąkanego wołu albo osła twego nieprzyjaciela, odprowadź go zaraz z powrotem do niego. Jeżeli zobaczysz, że osioł twego przeciwnika upadł pod ciężarem, nie opuszczaj go, lecz dopomóż mu ponieść go” – 2 Mojż. 23:4–5 NB.

Nie zapomniano też o zwierzętach. Tak wobec nich, jak i wobec ludzi okrucieństwo było surowo zabronione.

Lewici i dziesięcina

Można by twierdzić, że kapłaństwo było samolubną instytucją, gdyż pokolenie Lewitów utrzymywało się z corocznej dziesięciny z dóbr wytwarzanych indywidualnie przez ich braci z pozostałych pokoleń.

Gdy Izrael posiadł ziemię kananejską, Lewici mieli z pewnością takie samo prawo do udziału w ziemi jak pozostałe pokolenia. Jednak na wyraźny rozkaz Boga nic nie otrzymali.

W zamian za ziemię powinni byli coś otrzymać i dlatego właśnie dziesięcina była tym godziwym i sprawiedliwym zapewnieniem ich bytu.

To nie wszystko: dziesięcina, jak się już dowiedzieliśmy, chociaż stanowiła sprawiedliwy dług wobec pokolenia Lewiego, nie była jednak nałożonym siłą podatkiem, lecz płaconą dobrowolnie daniną.

„A Lewity, który mieszka w bramach twoich nie opuścisz go, ponieważ nie ma działu ani dziedzictwa z tobą [w ziemi]” – 5 Mojż. 14:27 BG.

Oszuści nie byliby w żadnej sprawie tak uważni, jak w zapewnieniu czci i szacunku sobie.

Prawo dotyczące zwierząt i zdrowia

Równie godne uwagi są zarządzenia i ograniczenia dotyczące zwierząt czystych i nieczystych, które mogły lub nie mogły być spożywane.

Zakon bynajmniej nie pozostaje w tyle za wynikami wiedzy medycznej doby dzisiejszej, jeśli ich nie wyprzedza.

Nawet mimo naszego pobieżnego przeglądu znaleźliśmy dobitne dowody na to, że to prawo jest naprawdę wspaniałą manifestacją mądrości i sprawiedliwości, szczególnie jeśli zwróci się uwagę na czas jego powstania.

Prorocy Biblii

Posłannictwo proroków

Ich proroctwa budziły powszechnie odrazę zarówno zdegenerowanego i oportunistycznego kapłaństwa, jak i narodu skłonnego do bałwochwalstwa.

Istotą ich posłannictwa od Boga do ludu było zazwyczaj strofowanie za grzech, powiązane z ostrzeżeniem o nadchodzących karach i przeplatane od czasu do czasu obietnicami przyszłych błogosławieństw, jakie miały nastąpić po ich oczyszczeniu z grzechu i powróceniu do Pańskiej łaski.

Doświadczenia proroków w większości były nie do pozazdroszczenia, bowiem urągano im, wielu z nich uwięziono i skazano na okrutną śmierć.

Bywało, że upłynęło wiele lat po ich śmierci, zanim uznano ich za Bożych proroków. Mówimy tu o proroczych pisarzach, których wypowiedzi zawierają twierdzenie, że są bezpośrednio natchnione przez Jahwe.

Ponadto każdy Izraelita był zobowiązany do strofowania tych, którzy naruszyliby Zakon:

(3 Mojż. 19:17)

A zatem wszyscy byli upoważnieni do nauczania i napominania. Słowo „prorok” w powszechnym użyciu znaczy publiczny wykładowca.

Z wielkiej klasy ludzi zwanych prorokami wybierał Jahwe w różnych czasach tych, którym osobiście powierzał przekazanie poselstwa.

Zwrócimy teraz uwagę na pisma mężów należących do tej klasy, mężów, którzy mówili i pisali pod wpływem ducha świętego.

Gdy do tego dodamy fakt, że często gromili oni nie tylko królów i sędziów, lecz także kapłanów (choć nie strofowali oni samego urzędu, ale osobiste grzechy ludzi, którzy go zajmowali), raczej nie byli z nimi w zmowie dla własnego interesu.

Jeden plan całej Biblii

I właśnie to stwierdzamy: jeden plan, duch, cel i zamiar przenika całą tę księgę.

Pierwsze jej stronice zawierają informacje o stworzeniu i upadku człowieka, ostatnie mówią o uleczeniu człowieka z tego upadku.

Biblia jest czymś więcej, bo jest racjonalną, filozoficzną i harmonijną wypowiedzią na temat przyczyn obecnego zła na świecie, jedynego na nie lekarstwa i ostatecznych wyników, tak jak je widzi Boska mądrość.

Proroctwa o wyzwolicielu

Prorocy wspominają o włożeniu grzechów na jedną osobę zamiast na zwierzę, a w proroczych wizjach widzą Tego, który miał odkupić i wyzwolić ludzkość.

Pisali o Nim:

„Jako baranek na rzeź prowadzony był”, „ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni”.

Ukazali Go w słowach:

(Izaj. 53:3–4 NB).

Przepowiadali, gdzie ów wyzwoliciel się urodzi:

(Mich. 5:2)

i kiedy umrze, zapewniając nas, że umrze „nie za siebie”:

(Dan. 9:26).

Prorocy wspominają o różnych znakach szczególnych odnoszących się do Niego, a mianowicie, że będzie „sprawiedliwy”, wolny od „zdrady” i „nieprawości” oraz od jakiejkolwiek winy, z powodu której musiałby umrzeć:

(Izaj. 53:9, 11)

że zostanie zdradzony za trzydzieści srebrników:

(Zach. 11:12)

że umierając będzie policzony z przestępcami:

(Izaj. 53:12)

że żadna jego kość nie zostanie złamana:

(Psalm 34:21; Jan 19:36)

oraz że choć umrze i zostanie pogrzebany, ciało jego nie dozna skażenia, a on nie pozostanie w grobie:

(Psalm 16:10; Dzieje Ap. 2:31).

Obiecany wyzwoliciel ma błogosławić nie tylko Izrael, lecz przez Izrael „wszystkie narody ziemi”:

(1 Mojż. 12:3; 18:18).

Królestwo Boże i przyszłe błogosławieństwa

Idea Królestwa jest też najważniejszą nauką apostołów, a Jezus pouczył nas, że mamy się modlić:

„Przyjdź Królestwo Twoje”

i obiecał, że uczestniczyć w tym Królestwie będą ci, którzy najpierw cierpiąc dla Prawdy, udowodnią, że są godni tego uczestnictwa.

Następnie przedstawione są symbolicznie błogosławieństwa, jakie spłyną na świat w czasie tysiącletniego panowania, gdy Szatan zostanie związany, a Adamowa śmierć i smutek – zniszczone, gdy wszystkie narody ziemi będą chodzić w świetle Niebieskiego Królestwa – nowego Jeruzalem.

Zmartwychwstanie umarłych

Biblia od początku do końca przedstawia naukę, że przyszłe życie dla tych, którzy zmarli, nastąpi dzięki ZMARTWYCHWSTANIU UMARŁYCH.

Nauka ta, której nigdzie indziej nie można znaleźć, jest przeciwna teoriom głoszonym przez wszystkie pogańskie religie.

Paweł tak się wyraził na ten temat:

„Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony; A jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wiara wasza (…) Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli (…) A jednak Chrystus został wzbudzony i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli (…)” – 1 Kor. 15:13–22 NB.

Cuda biblijne

Znaczenie cudów w Biblii

Żadna część nie jest zbędna i choć niektóre z nich bardziej się wyróżniają niż pozostałe, wszystkie są użyteczne i potrzebne.

Wśród tak zwanych „postępowych myślicieli” i „wybitnych teologów” doby dzisiejszej popularne stało się lekkie traktowanie i lekceważenie, jeśli nie zaprzeczanie licznym „cudom” Starego Testamentu i nazywanie ich „bajkami”.

Do takich cudów należy historia o Jonaszu i wielkiej rybie, o Noe i arce, o Ewie i wężu, o zatrzymaniu słońca na rozkaz Jozuego i o mówiącej oślicy Balaama.

Widocznie owi mądrzy ludzie przeoczają fakt, iż różne części Biblii tak się przeplatają i łączą ze sobą, że usunięcie lub zdyskredytowanie jednego z tych cudów byłoby usunięciem lub zdyskredytowaniem całości.

Wyeliminowanie z Biblii wspomnianych cudów unieważniłoby świadectwa jej głównych pisarzy, a prócz tego – świadectwa naszego Pana Jezusa.

Historia upadku, podobnie jak oszukanie Ewy przez węża:

(2 Kor. 11:3)

jest poświadczona przez Pawła. Zauważmy też nawiązanie naszego Pana do tego ostatniego punktu:

(Obj. 20:2).

Zatrzymanie słońca w czasie zwycięskiej bitwy z Amorejczykami było dowodem mocy Pańskiej. Najwyraźniej stanowiło ono obraz tej mocy, jaką w przyszłości, gdy nastanie „Dzień Pański”, zamanifestuje Ten, którego symbolizował Jozue.

(Zach. 14:1, 6, 7).

Zapis o mówiącej oślicy jest potwierdzony i przez Piotra:

(2 Piotra 2:16).

Wielki nauczyciel Jezus potwierdza opowieść o Jonaszu i wielkiej rybie oraz o Noem i potopie:

(Mat. 12:40; 24:38–39).

Cuda Jezusa i apostołów

W rzeczywistości nie były to większe cuda od dokonywanych przez Jezusa i apostołów, jak na przykład przemienienie wody w wino, uzdrawianie chorych i inne.

A cud wzbudzenia umarłych jest najwspanialszy ze wszystkich.

Cuda te, choć niezbyt powszechne, mają swoje odpowiedniki w codziennym życiu, odpowiedniki, które nam spowszedniały i dlatego ich nie zauważamy.

Rozmnażanie się organizmów tak zwierzęcych, jak i roślinnych przechodzi nasze pojęcie i nasze możliwości, i stąd jest cudem.

Widzimy działanie energii życia, ale nie możemy jej ani zrozumieć, ani wyprodukować.

Są one jednak objawem mocy przekraczającej w takim samym stopniu naszą własną moc oraz naszą ograniczoną inteligencję, jak tych kilka cudów zapisanych w Biblii.

Były one zamierzone w szczególnym celu, jako ilustracja wszechmocy oraz możliwości pokonania przez wielkiego Stwórcę każdej przeszkody.

Podsumowanie

Głębia, moc, mądrość i zasięg świadectwa Biblii podobnie przekonują nas o tym, że nie człowiek, lecz potężny Bóg jest autorem jej planów i objawień.

Wykład wygłoszony przez brata Kamila Dudę na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 26.09.2026 r.

Psalm 14:1

Brat Russell przywołuje Psalm 14:1: „Głupi powiedział w swoim sercu: Nie ma Boga”. Lecz czy chcemy mówić niewierzącemu: „jesteś głupi”? Ateista może odpowiedzieć tym samym.

Ten werset potraktujmy jako zaproszenie do pytania: czy wiara lub niewiara jest sprzeczna z rozumem?

Porządek świata i pytanie o przyczynę

Argument z porządku

Świat jest uporządkowany —istnieją prawa natury, złożoność organizmów, gwiazdy, planety. Nauka opisuje mechanizmy, lecz pozostaje pytanie: dlaczego istnieje taki system?

Argument z przyczyny

Jeśli Wszechświat miał początek — co go spowodowało? Nauka nie zaobserwowała powstania czegoś z niczego. Tomasz z Akwinu: Bóg jako ipsum esse — samo istnienie.

Rozum prowadzi do Stwórcy

Porządek i złożoność
Świat posiada prawa i niezwykłą złożoność — to prowadzi do pytania o ostateczną przyczynę.

Rozum jako narzędzie
Rozum pozwala przyjąć, że przyczyną może być inteligentny Stwórca. To tak samo logiczne — a nawet bardziej — jak przypadek.

Pokora wobec wiedzy
Br. Russell pisał 100 lat temu bez dzisiejszej wiedzy. Jego uwagi o ewolucji opierały się na argumentach biblijnych, nie naukowych.

Pobieżna znajomość nauki może sprawiać wrażenie, że Boga nie ma. Im głębiej poznajemy rzeczywistość, tym więcej pytań, które sama nauka nie rozstrzyga.

Biblia: ciągłość i ponadczasowość

Niezwykła spójność

Biblia powstawała przez stulecia, przez wielu autorów z różnych epok. A jednak zachowuje spójność tematów: Bóg, człowiek, grzech, odkupienie, nadzieja. Skąd ta jedność?

Wskazówki ponadczasowe

Efezjan 4:26 —„niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce”. Mat. 6:12 — przebaczenie. To zasady sprzed 2000 lat, które nadal opisują ludzkie relacje i pomagają zachować pokój i radość.

Niezniszczalność, Proroctwa, Prawo aktywnej miłości do Boga i bliźniego

Kim był Jezus Chrystus?

Postać historyczna
Nauka nie kwestionuje istnienia Jezusa z Nazaretu. Był kimś więcej niż nauczycielem religijnym.

Jego życie
Nie tylko nauczał miłości — sam ją okazał. Oddał życie, wypełniając wolę Boga i dokonując odkupienia.

Pusty grób
Nawet przeciwnicy potwierdzali, że grób był pusty (Mat. 28:13). Ciało Jezusa nie zostało odnalezione.

Zmartwychwstanie: pytanie, które zmienia wszystko

Radykalna przemiana uczniów

Przestraszeni uczniowie, którzy uciekli, w kilka dni zaczęli publicznie głosić zmartwychwstanie — nawet w Jerozolimie, gdzie pochowano Jezusa. Nawrócili tysiące (Dz. 2:41).

Paweł: od prześladowcy do apostoła

Paweł, początkowo przeciwnik chrześcijan, stał się jednym z najważniejszych głosicieli wiary. Przed Agryppą: „Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać”(Dz. Ap. 26:23).

Jeśli Jezus zmartwychwstał — pytanie nie brzmi „Czy istnieje Bóg?”, lecz „Kim jest Jezus Chrystus?” (Jan 3:16).

Wykład przed uroczystością chrztu wodnego. Wygłosił go br. Mirosław Sellin na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Słowo Boże przepełnione jest myślami, które dają nam instrukcje jak możemy wrócić do społeczności z Bogiem. W skrócie mówiąc musimy znowu wrócić do stanu doskonałości, jaki mieli nasi pierwsi rodzice przed zgrzeszeniem. Bóg pokazuje nam drogę jak możemy do tego stanu dojść. Musimy stać się doskonali w ciele, ale i w duchu, czyli w charakterze. To nie jest łatwe, gdy pomyślimy jakimi grzesznymi i niedoskonałymi ludźmi staliśmy się wszyscy przez odziedziczenie upadłego stanu, życie w niedoskonałym otoczeniu, poddani ciągłym pokusom największego przeciwnika Boga, czyli szatana.

Najłatwiej będzie Bogu zrealizować ten Plan w przyszłym Królestwie, ponieważ wtedy te wszystkie przeszkody zostaną usunięte. Ale czy teraz, żyjąc w tym „teraźniejszym złym świecie” (tak nazywa nasz świat, w którym żyjemy Apostoł Paweł w Gal. 1:4) nie możemy już pracować na nasze zbawienie? Oczywiście, że TAK. Już teraz możemy kroczyć w kierunku Zbawienia.

Gdy mówimy o Zbawieniu to mamy na myśli DWA ZBAWIENIA. Jedno to zbawienie od przekleństwa Adamowego. Ono jest Bezwarunkowe. A drugie to zbawienie do życia wiecznego. Ono jest Warunkowe. TP 1968 str.52

Już w tym „teraźniejszym złym świecie” Bóg proponuje nam korzystanie, jeśli nawet tylko częściowe, z tych dwóch Zbawień. W Usprawiedliwieniu z Wiary próbnie zbawia nas od przekleństwa Adamowego a w poświęceniu, które jest niczym innym jak przyrzeczeniem, że będziemy wypełniać Boską Wolę zamiast swojej własnej, możemy kroczyć ku doskonałości. Bo jaka jest Boska Wola wobec nas? Abyśmy postępowali zgodnie z Jego Prawem, z Jego zasadami. A jeśli tak będziemy starali się czynić to czy nie będzie nas to przybliżać do doskonałości w charakterach? Oczywiście, że tak.

Doskonałe ciała uzyskamy dopiero w Królestwie, które nastąpi, ale pamiętając o tym, że w grobie nie następuje żadna przemiana nikt nam tam cudownie nie zmieni naszych charakterów. Wstaniemy ze snu śmierci z takim samym charakterem w jakim poszliśmy do grobu. Stąd wniosek, że warto już teraz pracować nad naszymi charakterami, aby w Królestwie mieć już pewien bardzo cenny kapitał na starcie. Osobiście uważam, że ci, którzy zdobędą w tym życiu ten kapitał nie upadną w końcowych próbach, którymi podda Bóg ludzkość pod koniec Swojego Królestwa.

Dzisiaj zajmuje nas temat poświęcenia. Lecz aby dojść do tego momentu poświęcenia należy najpierw odwrócić się od grzechu i przyjść do sprawiedliwości, czyli Usprawiedliwienia.

Aby ta sprawiedliwość była przyjemna w obliczu Bożym, MUSI ona być uczyniona przez Jezusa Chrystusa, Naszego Pana.

(Heb 2:9 [PUBG]) “Ale widzimy Jezusa, który stał się niewiele mniejszy od aniołów, ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Boga zakosztował śmierci za wszystkich (a dosłownie za każdego człowieka – Kody, BW, NBG, PBD_G, SNPD4_SJ)”

Gdy rozmawiamy z jednym ze świadków Jehowy to oni mówią, że nie ma nadziei dla Adama.

Gdy pytamy się, dlaczego to zaczynają opowiadać swoją historyjkę, tą, którą główna kwatera im dała mówiąc mi, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Miał życie, był on na próbie do życia i stracił to życie. I dlatego nie ma już w przyszłości nadziei dla niego.

My zgadzamy się, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Co się tyczy jego grzechu, nie ma on żadnego usprawiedliwienia. A zatem potrzebował on Zbawiciela, jeżeli miałby być zbawiony.

Bracia z Organizacji twierdzą jednak, że dla niego nie ma nadziei. Wtedy pytamy się, za kogo Jezus umarł. Pytamy się czy wierzycie jeszcze w cenę Okupu? Oni mówią, że tak wierzą. I dalej pytamy – czy to znaczy, że jest to oko za oko, ząb za ząb i doskonałe życie za doskonałe życie. Czyli doskonała istota za doskonałą istotę. Oni nie są w stanie powiedzieć, za kogo Jezus swoje doskonałe życie, doskonałą istotę złożył, za jaką inną doskonałą istotę?

Jeżeli z uwagi stracimy okup, równoważną cenę, to nie możemy już jasno rozumować.

Było tylko jedno utracone doskonałe życie – Adama i było potrzebne inne doskonałe życie, aby je odkupić – Jezusa.

(1 Tym. 2:3-6 [PUBG]) “Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela; Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

To również jest w zgodzie z tym, co czytaliśmy w Liście do Heb. 2:9, że Jezus Chrystus skosztował śmierci za każdego człowieka. Czy Adam był człowiekiem? Tak.

Dzisiaj uwolnieni z tego potępienia śmierci są tylko ci, którzy są wierzącymi to jest ci, którzy przyjmują Jezusa przez wiarę jako Zbawiciela. Oni są uwolnieni spod potępienia śmierci.

Dlatego czytamy w (Rzym. 5:1 [PUBG]) “Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;”

Jesteśmy usprawiedliwieni z wiary. Być usprawiedliwionym znaczy być sprawiedliwym. Ale obecnie rzeczywiście jeszcze nie stajemy się sprawiedliwymi. Ale z Boskiego punktu widzenia jesteśmy uważani jak byśmy byli sprawiedliwymi. A to z tego powodu, że przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela. A zatem Bóg nam przypisuje zasługę Jezusa Chrystusa, przykrywa nas Jego szatą sprawiedliwości. I w ten sposób jesteśmy usprawiedliwieni z wiary.

Zauważmy, co jeszcze czytamy do (Rzym. 8:1 [PUBG]) “Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie, którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha.”

Jezus nas wybawił od potępienia grzechu. A zatem nie ma już potępienia dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie. Przykryci Jego szatą sprawiedliwości.

Ale zauważmy, że w tym tekście mamy powiedziane dla tych, którzy nie według ciała chodzą, ale według ducha.

Mimo usprawiedliwienia z wiary, gdybyśmy z powrotem postępowali według ciała, to wtedy z powrotem dostajemy się pod potępienie. Tracimy to Usprawiedliwienie.

Nasz Pan wybawia nas również od świadomości grzechu. Bo ta świadomość, że jesteśmy grzeszni, upadli i tak dalej, ma na nas zły wpływ. I z tego właśnie Bóg nas wybawia przez Jezusa.

Lepiej to zrozumiemy, gdy przypomnimy sobie przykład Martina Lutra. On koniecznie usiłował znaleźć pokój z Bogiem. On wiedział, że był grzesznikiem. On odczuwał potępienie grzechu na sobie. I on zadawał sobie wiele, wiele pokut, ażeby zgładzić grzech, pojednać grzech. Ale nigdy nie mógł tego pokoju zdobyć w tym znaczeniu, żeby widział uznanie Boże. Ale jak zaczął badać Słowo Boże to on się dowiedział, że nie może być człowiek usprawiedliwiony przez dobre uczynki, ale tylko przez to, że Jezus za niego umarł on może być usprawiedliwiony z wiary. A to przez przyjęcie Jezusa, który bierze miejsce grzesznika. I gdy on się dowiedział, że z łaski Bożej jesteśmy usprawiedliwieni, to wielce z tego się radował. Jego bój ze świadomością grzechu zakończył się.

To przypomina pewnego żeglarza, którego statek się rozbił. Ponieważ wielka burza na morzu rozbiła jego statek, on był miotany falami. I walczył o swoje wyzwolenie, wybawienie od wody, od fal, ale w końcu się wyczerpał. Aż w końcu uczepił się skały i bardzo silnie trzymał się tej skały podczas burzy. Aż nastąpił dzień. A ci, którzy szukali tego żeglarza znaleźli go jeszcze przy życiu trzymającego się silnie tej skały. No i go wyratowali. I pytali się go, czy ty nie trząsłeś się ze strachu podczas tej strasznej burzy? A on mówi, że tak. Ale skała się nie trzęsła. I dlatego, że ona się nie trzęsła, ja się jej silniej trzymałem.

Tak podobnie my, gdy czujemy, że jesteśmy winni grzechów i że jesteśmy dziećmi gniewu w oczach Bożych, to stojąc przed Nim, mając tą świadomość trzęsiemy się. Ale w tej naszej jakby burzy wewnętrznej, on nam wskazuje na skałę. Gdzie tylko możemy znaleźć bezpieczeństwo i zbawienie? W Jezusie. A więc powinniśmy się chwycić tej skały, wtedy nie będziemy się trząść.

Najbardziej rozpowszechnioną wersję tej historii przypisuje się C.H. Spurgeonowi, jednemu z najbardziej znanych XIX-wiecznych brytyjskich kaznodziejów baptystycznych (zwanemu „księciem kaznodziejów”).

Zauważmy, co czytamy jeszcze w liście do (Heb 10:21-23 [PUBG]) “I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą. Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.”

A zatem przybliżmy się z czystym sercem w zupełnym zaufaniu wiary. A więc wyznajmy wyznanie nasze bez obawy. Skała ta nie będzie się trzęsła. Ponieważ ten, który obiecał jest wierny.

Jezus wyzwala nas też od mocy grzechu.

Grzech jest mocą niewoli. Inaczej jeszcze mówiąc, grzech trzyma nas pod kontrolą. Dlatego też Apostoł Paweł mówi w Rzym.7, że to, co nie chcę, czynię, że to, co chcę czynić, nie mogę, a co nie chcę czynić, to czynię. I mówi: „Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?”. A zatem widzimy, że moc grzechu chce trzymać nas pod kontrolą i działa w naszym umyśle i w naszym ciele.

Chociaż grzech usiłuje kontrolować nas, to nowy umysł, nowe serce powinno mieć kontrolę nad nim. Wyzwalanie się spod mocy grzechu jest to trudne dzieło i powolne, stopniowe dzieło. Bóg dokonuje tego dzieła w nas. Jednak my musimy z nim w tym współpracować. Jezus wyzwala nas z mocy grzechów, w miarę jak my używamy Jego mocy. Apostoł Paweł podziękował Bogu za pomoc w tym dziele: „Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.”. Dlatego musimy stale bojować on dobry bój wiary (Manna z 24.09.)

W innym miejscu apostoł Paweł napomina nas w (2 Kor. 7:1 [PUBG]) “Mając więc te obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.”

Widzimy więc, że mamy pewną pracę do wykonania w nas samych. Musimy się oczyszczać ze wszelkiej zmazy ciała i ducha. To dzieje się w umyśle i przekłada się stopniowo na nasze słowa i czyny. Nowa wola powinna trzymać w poddaniu ciało, aby było one posłuszne woli Bożej.

I tutaj już dochodzimy do uświęcenia, poświęcenia.

Najpierw uzyskujemy usprawiedliwienie i wyzwolenie spod potępienia grzechu. I uzyskawszy ten stan usprawiedliwienia jesteśmy zaproszeni, by ofiarować nasze ciała jako ofiarę żywą.

(Rzym. 12:1 [PUBG]) “Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba.”

Z powodu tego, że sprawiedliwość Jezusa jest nam przypisana nasza ofiara jest przyjemna Bogu.

W naszym poświęceniu oddajemy się Bogu. I wtedy dopiero Bóg dokonuje w nas przemiany. Przemieniamy się (metamorfoza) przez odnowienie naszego umysłu. Dlatego jest powiedziane, te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha wykonując uświęcenie, poświęcenie w bojaźni Bożej.

A teraz zachodziłoby pytanie, jakich narzędzi powinniśmy używać, by oczyszczać wszelkie zmazy ciała i ducha.

Jezus nam mówi, w Ewangelii (Jana 15:3 [PUBG]) “Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem.”

Widzimy, że Słowo Boże działa na nas jakby woda, która nas oczyszcza. Jeżeli więc przyswajamy sobie Słowo Boże i przez nie się oczyszczamy, to wtedy jesteśmy wyzwalani spod mocy grzechu.

(Efez. 5:25 [PUBG]) “Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Chociaż nie jesteśmy Kościołem zasada biblijna pozostaje niezmienna. Jesteśmy omyci wodą. A tą wodą jest Słowo Boże. A zatem jesteśmy oczyszczeni wodą Słowa Bożego.

Musimy oczyszczać nasze łaski charakteru. (Izaj. 52:11 [PUBG]) “…oczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia PANA.”

Nie możemy w naszym poświęceniu być przyjęci przez Boga, jeżeli będziemy źle postępowali i czynili nieprawość, czyli grzech.

Jest taka anegdota opowiadana już przez mnichów, pustelników w IV, V wieku n.e. Używa się jej często do dziś w chrześcijańskim nauczaniu młodzieży. Przy tej okazji warto powiedzieć, że życie na pustelni nie jest poświęceniem dla Boga w biblijnym jego rozumieniu. A tak wtedy rozumiano poświęcenie.

Pewnego razu spacerował ojciec z synem. Spacerowali w lesie i ojciec mówi do syna, widzisz, to zielsko, jak rośnie?”. I mówi do niego „Wyrwij je “. No, i syn łatwo wyrwał to zielsko. Później już był dość duży krzak. I również ojciec do niego mówi, wyrwij ten krzak. Najpierw się szamotał, ciągnął, aż w końcu jednak wyrwał ten krzak również. A później ojciec wskazuje mu na wielkie drzewo. “Widzisz to wielkie drzewo?” On odpowiada, “Oczywiście” “To wyrwij również to drzewo”. “Tego drzewa już nie mogę.” Wtedy właśnie ojciec synowi zwraca uwagę, tak podobnie sprawa się przedstawia, gdy już mały korzeń grzechu wyrasta, to zaraz go wyrwij. Bo jeżeli go zaraz nie wyrwiesz, gdy ten grzech jest jeszcze mały to ten grzech będzie rósł i urośnie jak te drzewa, a w końcu już nie będziesz w stanie go wyrwać.

Dlatego też apostoł Paweł zwraca nam uwagę, że (Heb 12:15 [PUBG]) “Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu”

Jest też inna anegdota z 1858 roku znana w kulturze zachodniej pod nazwą „Nos wielbłąda” (ang. The Camel’s Nose),

Pewien Arab spał pod swoim namiotem. No a Wielbłąd włożył tam swój nos. No i powiada, czy mogę mój pysk mieć w namiocie, bo za chłodno jest, ja bym troszkę chciał ciepła. No więc Arab mówi, to nie jest nic takiego złego, niech już ma ten nos wetknięty w mój namiot. I temu wielbłądowi dalej było zimno, więc później mówi do swego pana, Araba, a może bym i uszy też schronił w namiocie, bo mi zimno w nie. No i mówi, czy nie mógłbym całą następnie głowę, nie tylko pysk włożyć. No a ten Arab nie widział nic w tym złego. Mówi tak. No i zezwolił. I później znów ten wielbłąd jego pyta się, a może przednie nogi będę mógł włożyć też do namiotu, bo mi zimno. No i się zgodził Arab. I tak to trwało, aż wielbłąd znalazł się cały w namiocie i Arab został z niego wyparty.

Jeżeli więc nie będziemy bardzo starannymi i pilnymi, to tak te skażenie zagnieździ się w naszym sercu jak ten wielbłąd. No i wtedy nowe wola, nowy duch zostaną usunięte, a to skażenie na stałe zajmie jego miejsce.

Poświęcenie jest prawdziwym chrztem. Nasz Pan był ochrzczony w Jordanie. On był już poświęcony Bogu, a w Jordanie okazał to przez zanurzenie w wodzie.

A jeszcze długo po tym jak był ochrzczony w wodzie, w Jordanie powiedział, że jeszcze ma przejść chrzest. (Łuk. 12:50 [PUBG]) “Lecz chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”

Jak Jezus mógł powiedzieć już dawno po chrzcie, dokonanym w rzece Jordan, że on ma być jeszcze ochrzczony? Czy miał on z powrotem wrócić do rzeki Jordan i tam jeszcze raz być ochrzczony? Oczywiście, że nie. On mówił tutaj o prawdziwym chrzcie, którego zanurzenie we wodzie było tylko symbolem. Prawdziwy chrzest oznacza oddanie, pozbycie się własnej woli a przyjęcie w zamian woli Bożej by ta rządziła w naszym sercu i umyśle. Oczywiście to jest pięknie przedstawione przez chrzest wody. Bo w literalnym chrzcie zanurzenie we wodzie przedstawia pozbycie się własnej woli, a ponowne powstanie z wody przedstawia nam stopniowe powstawanie. To znaczy, że umieramy dla własnej woli a następnie przychodzimy jakby do nowego życia, czyli przychodzimy do przyjmowania woli Bożej.

Widzimy, że osoba, która jest zanurzona zupełnie się poddaje. Ale gdy osoba ponownie jest z wody podnoszona, to mimo woli, odruchowo zaraz jakby w tym chciała dopomóc, czyni pewne wysiłki. A więc podobnie, my też powinniśmy współpracować z Bogiem w naszym powstawaniu do nowego życia.

Każdy, który chce okazać swoje poświęcenie przez chrzest we wodzie musi najpierw uznać siebie za grzesznego z powodu upadku adamowego i przyjąć Jezusa jako swojego Zbawiciela.

Poświęcenie się Bogu nie jest też przymusem. Musi być dobrowolne.

Jest jednak niewątpliwie piękną, wspaniałą rzeczą pozbyć się grzechu i okazać owoce pokuty. A następnie przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela. I jeszcze wtedy poświęcić swe życie Bogu na służbę. Uzyskawszy stan usprawiedliwienia, jest właściwą rzeczą poświęcić się Bogu na służbę. Bo to pomaga nam w kroczeniu do doskonałości i jest jednocześnie oddaniem Chwały Bogu za wszystko, co dla nas uczynił. I właśnie w poświęceniu możemy najlepiej zapracować na ten kapitał, o którym wspomniałem na początku w postaci charakteru jak najbardziej zbliżonego do wzoru pozostawionego w Naszym Panu. Dzisiejszy tekst Manny mówi: One (kamienie) muszą poddać się koniecznemu cięciu, łamaniu, rzeźbieniu, nacinaniu, szlifowaniu, tarciu i polerowaniu – każdy indywidualnie i we wzajemnej harmonii.

Gdy czytamy komentarze w Mannie to zauważymy, że Poświęcenie opisane jest tam jako oddanie własnej woli Bogu, oddanie całego siebie, a nie tylko części, uznanie, że nie jesteśmy już „sami swoi”, oddanie Bogu naszych zdolności, czasu, środków i życia, poddanie się kierownictwu Chrystusa, gotowość do służby, samozaparcia i cierpienia, trwanie w tym oddaniu aż do śmierci oraz codzienne wypełnianie tego poświęcenia, a nie tylko jednorazowe podjęcie decyzji.

Także i Jezus podjął siedem rodzajów kroków, podążając wąską drogą: (1) za­parcie się siebie i świata, (2) studiowanie Boskiego Słowa, (3) gło­szenie Boskiego Słowa, (4) praktykowanie Boskiego Słowa, (5) czuwanie, (6) modlitwę oraz (7) znoszenie doświadczeń związanych z wiernością w trakcie sześciu poprzednich kroków. E15 str.68

A teraz chciałbym na świadectwo zadać Wam kilka pytań. I jeżeli się zgadzacie z tymi pytaniami, to możecie odpowiedzieć TAK.

Czy uznajecie, że jesteście grzeszni, upadli i czy pokutowaliście za swoje grzechy?

Czy okazaliście w sercu pragnienie powrócenia do społeczności z Bogiem?

Czy uznaliście, że jedyna droga powrotu do społeczności i pokoju z Bogiem prowadzi przez Jezusa Chrystusa?

Wobec tych odpowiedzi wierzymy, że poświęcenie Wasze, ofiara Wasza jest godna przyjęcia przez Naszego Stwórcę i cieszymy się, że możemy przyjąć Was do społeczności poświęconych dzieci Bożych.

Wykład wygłoszony przez brata Adama Urbana na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Jeśli napotkamy w Biblii coś, co wydaje się nielogiczne / nieprawdopodobne / sprzeczne, NIE ZACHOWUJMY się, jak wyżsi krytycy, którzy wtedy skłonni są albo:

• poprawiać natchnioną Biblię;
• wybierać z niej tylko to, co oni sami uznają za prawdę, a pomijać to, czego za prawdę nie uznają;
• wyśmiewać niektóre jej zapisy;
• w najlepszym wypadku powiedzieć, że to, czego nie rozumieją, nic nie znaczy.

Ponieważ powodem nie jest błąd Boga ani zamroczony stan umysłu pisarzy Biblii, lecz jakieś głębsze znaczenie, ukryte w takim opisie przez Boga w celu pokazania głębszej prawdy!

Inny tego przykład to kobieta z Iz.66:7-8, która urodziła syna, zanim poczuła bóle porodowe:

Zanim odczuła bóle porodu, urodziła, zanim ogarnął ją ból, urodziła chłopca. Kto słyszał o czymś takim? Kto widział coś podobnego? Czy ziemia może urodzić w jednym dniu? Czy naród rodzi się od razu? Ale Syjon ledwie zaczął odczuwać bóle, a już urodził swoich synów.

Zobaczmy, jak Apostoł traktował zapisy ST (1 Kor.9:9-10):

Albowiem w zakonie Mojżeszowym napisano [5 Moj.25:4]: Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska. Czy Bóg mówi to ze względu na woły? Czy nie mówi tego raczej ze względu na nas? Tak jest, ze względu na nas jest napisane, że oracz winien orać w nadziei, a młocarz młócić w nadziei, że będzie uczestniczył w plonach.

Cokolwiek przedtem napisano, dla naszego pouczenia napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli (Rzym.15:4).

Nie inaczej jest w tym przypadku.

Jeżeli trąd rozwinie się bardzo na skórze i pokryje całą skórę chorego od głowy aż do stóp .. I kapłan zobaczy, że trąd pokrył całe jego ciało, to uzna go za czystego: CAŁY ZBIELAŁ, WIĘC JEST CZYSTY (3 Moj.13:12-13).

Jeżeli u jakiegoś człowieka pojawi się na skórze jego ciała obrzęk albo wysypka, albo plama i rozwinie się to na skórze jego ciała tak, że wygląda to na trąd, to zaprowadzą tego człowieka do kapłana Aarona …

A gdy kapłan obejrzy to chore miejsce na skórze ciała i zauważy, że włosy na tym chorym miejscu zbielały i to chore miejsce wygląda jak wgłębienie na skórze ciała, to jest to plaga trądu. Gdy kapłan to stwierdzi, UZNA GO ZA NIECZYSTEGO (3 Moj.13:2-3).

Moja prezentacja jest adaptacją zastosowania tego obrazu z MS i WK, podanego przez br. Johnsona, do ogółu ludu Bożego, a nawet całej ludzkości, gdyż jak większość obrazów Biblii, ma on więcej niż jedno zastosowanie, podobnie jak np. przypowieść Jezusa o mądrym i głupim budowniczym, ponieważ zasady wierności lub jej braku nie znają granic klasowych i są podobne dla wszystkich Boskich stworzeń.

Czym jest trąd?

Trąd (choroba Hansena, lepra) jest jedną z najstarszych chorób w historii. To przewlekła choroba zakaźna, która dotyczy głównie skóry, nerwów obwodowych i błon śluzowych dróg oddechowych oraz oczu. Wywołuje uszkodzenia skóry, nerwów, kończyn, zaburzenia widzenia oraz osłabienie siły mięśniowej. Nieleczona może prowadzić do poważnych deformacji i znacznej niepełnosprawności. W przeszłości budziła przerażenie, dziś jest uleczalna.

Nie występuje w Polsce.

Wg danych WHO i CDC liczba nowych przypadków trądu na świecie wynosi około 170–200 tysięcy rocznie. W grudniu 2025 roku pojawiły się doniesienia o pierwszych od wielu dekad przypadkach trądu w Europie, konkretnie w Rumunii i Chorwacji.

Jakie znaczenie trądu w Biblii?

Nie ma jednego wersetu pokazującego jego symboliczne znaczenie, ale to, co o nim wiemy, wskazuje na to, iż jest on w Biblii symbolem grzechu (jak kwas).

Skąd taki wniosek?

• oszpeca zarażonego i jest odrażający, tak jak grzech dla istot wolnych od grzechu (Obrzydliwością Panu jest droga bezbożnego – Przyp.15:9);
• rozwija się stopniowo, od małych początków, aż w końcu obejmuje całe ciało (Trochę kwasu całe ciasto zakwasza – Gal.5:9);
• początkowo bezbolesny, niszczące dopiero końcowe fazy (Gdy grzech dojrzeje, rodzi śmierć – Jak.1:15);
• zaraźliwy przez kontakt, tak jak zaraźliwy kontakt z grzechem (Nieczystego się nie dotykajcie – 2 Kor.6:17)
• dawniej nieuleczalny dla człowieka, jak grzech, z którego wyleczyć może tylko Jezus (Kto mieszka we mnie, a ja w nim, przynosi wiele owocu, bo beze mnie nic uczynić nie możecie – Jana 15:5).

Wynika to też z łączenia przez Biblię trądu z grzechem, np. w przypadku siostry Mojżesza – Miriam – która zachowała się niewłaściwie wobec swego brata, za co została dotknięta trądem (4 Moj.12:10).

Skoro tak, WSZYSCY ludzie powinni być trędowaci, bo wszyscy zgrzeszyli w Adamie: przez grzech Adama w Edenie WSZYSCY zostali skażeni grzechem i są GRZESZNI:

I tak rzeczywiście jest !

Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli (Rzym.5:12).

Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego (Rzym.3:10).

Głupi rzekł w sercu swoim: Nie ma Boga! Są znieprawieni, popełniają ohydne czyny. Nie ma nikogo, kto by dobrze czynił. Pan spogląda z niebios na ludzi, Aby zobaczyć, czy jest kto rozumny, Który szuka Boga. Wszyscy odstąpili, wespół się splugawili. Nie ma, kto by dobrze czynił, nie ma ani jednego (Ps.14:1-3.15:4).

Oto urodziłem się w nieprawości / przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka moja (Ps.51:7).

Dlaczego więc 3 Moj.13 robi różnicę między człowiekiem w całości pokrytym trądem, którego nazywa czystym, a tym tylko miejscowo pokrytym trądem, którego nazywa nieczystym?

Jedyne logiczne wyjaśnienie jest takie, że niektórzy z tych w Adamie w całości pokrytych trądem zostali z tego trądu oczyszczeni, po czym ponownie zaczęli się brudzić / zanieczyszczać grzechem i nabywać nowych, już miejscowych plam trądu, w różnych miejscach swego ciała (i nie tylko).

Czy Biblia mówi o oczyszczeniu grzesznika z grzechu?

Obmyj mnie zupełnie z winy mojej i oczyść mnie z grzechu mego! Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony; Obmyj mnie, a ponad śnieg bielszy się stanę (Ps.51:4,9).

Pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone (Dz.3:19).

Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu (1 Jana 1:7).

Jemu, który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją (Obj.1:5).

Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą królestwa Bożego? Nie łudźcie się: ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani zniewieściali, ani mężczyźni współżyjący ze sobą; Ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani złorzeczący, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego. A takimi niektórzy z was byli. Lecz zostaliście obmyci, lecz zostaliście uświęceni, lecz zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga (1 Kor.6:9-11).

A gdy kto spełnia uczynki, zapłaty za nie nie uważa się za łaskę, lecz za należność; Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu (Rzym.4:4-8).

W terminologii biblijnej często używa się określenia „szata sprawiedliwości Jezusa”, czego podstawą są np.:

Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty (Iz.11:10).

Wszyscy, którzy zostaliście w Chrystusie ochrzczeni, przyoblekliście się w Chrystusa (Gal.3:27).

Jak grzesznik, przykryty szatą sprawiedliwości Jezusa, ma się od teraz zachowywać?

Może ją brudzić, grzesząc jak wcześniej?

Dzieci moje, to wam piszę, abyście nie grzeszyli (1 Jana 2:1).

No ale grzesznikowi trudno nie grzeszyć! Co gdy znowu zgrzeszy?

A jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy (1 Jana 2:1).

Krew Jezusa oczyszcza nie tylko na początku naszej drogi, ale także w jej trakcie, za każdym razem, gdy zgrzeszymy mając już na sobie Jego szatę!

Po każdym upadku konieczna pokuta i prośba do Boga o przebaczenie, by jak najszybciej usunąć plamę, zanim zrobi się ich tak dużo, że przestaniemy je zauważać lub przestaną nam one przeszkadzać.

Z każdą nową plamą na początkowo czystej szacie sprawiedliwości Jezusa stajemy się jednak miejscowo nieczyści, jak człowiek z 3 Moj.13:2-3:

Jeżeli u jakiegoś człowieka pojawi się na skórze jego ciała obrzęk albo wysypka, albo plama i rozwinie się to na skórze jego ciała tak, że wygląda to na trąd, to zaprowadzą tego człowieka do kapłana Aarona. A gdy kapłan obejrzy to chore miejsce na skórze ciała i zauważy, że

1) WŁOSY na tym chorym miejscu ZBIELAŁY i

2) to chore miejsce wygląda jak WGŁĘBIENIE na skórze ciała, to jest to plaga trądu. Gdy kapłan to stwierdzi, uzna go za nieczystego.

Żeby zrozumieć, o co w tym chodzi, pytamy, jakie znaczenie mają w Biblii WŁOSY?

Podpowiedź znajdziemy w Sędz.16, gdzie Samson z włosami jest pełen siły, a gdy je traci, traci też siłę, którą następnie odzyskuje, gdy włosy ponowie odrastają, dzięki czemu jest w stanie zniszczyć konstrukcję domu i pogrzebać tysiące osób przebywających na jego dachu.

Włosy to siła, moc !

Siłą ludu Bożego nie jest siła fizyczna, lecz PRAWDA i DUCH PRAWDY

Nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w DUCHU i w PRAWDZIE; bo Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali (Jana 4:23).

Co zatem oznacza zmiana koloru WŁOSÓW z CZARNYCH na BIAŁE?

Wypaczenie prawdy i jej ducha !

Zastąpienie prawdy błędem, a ducha prawdy duchem błędu!

Sprzeciwili się słowom Bożym i pogardzili radą Najwyższego (Ps.107:11).

Zachowując wiarę i dobre sumienie, które pewni ludzie odrzucili i stali się rozbitkami w wierze (1 Tym.1:19).

Słyszy się powszechnie o wszeteczeństwie między wami i to takim wszeteczeństwie, jakiego nie ma nawet między poganami, mianowicie, że ktoś żyje z żoną ojca swego (1 Kor.5:1).

Napisałem wam w liście, abyście nie przestawali z wszetecznikami; Ale nie miałem na myśli wszeteczników tego świata albo chciwców czy grabieżców, czy bałwochwalców, bo inaczej musielibyście wyjść z tego świata. Lecz teraz napisałem wam, abyście nie przestawali
z tym, który się mieni bratem, a jest wszetecznikiem lub chciwcem, lub bałwochwalcą, lub oszczercą, lub pijakiem, lub grabieżcą, żebyście z takim nawet nie jadali. Bo czy to moja rzecz sądzić tych, którzy są poza zborem? Czy to nie wasza rzecz sądzić raczej tych, którzy są w zborze? Tych tedy, którzy są poza nami, Bóg sądzić będzie. Usuńcie tego, który jest zły, spośród siebie (1 Kor.5:9-13).

Czy oznacza to, że jeśli: błędnie zrozumiemy nauki Biblii i błędnie będziemy je przedstawiać lub w jakieś sytuacji niewłaściwie się zachowamy, stajemy się trędowatymi, do usunięcia poza obóz / z grona ludu Bożego?

Na szczęście NIE, bo poza białymi włosami JEDNOCZEŚNIE MUSIAŁ wystąpić jeszcze drugi objaw: WGŁĘBIENIE w SKÓRZE !

Włosy na chorym miejscu ZBIELAŁY, + WGŁĘBIENIE w skórze ciała.

Co to może oznaczać?

Głęboko zakorzeniono zło! = Problem już nie głowy, lecz SERCA!

Działanie świadome, celowe, uporczywe, umyślne, niesłuchujące życzliwej i łagodnej perswazji, napomnienia, sprzeciwu ani protestu.

Osoba mająca dobre serce i szukająca Boga i Jego prawdy (lub dowolnej innej) przyjmie pouczenie, napomnienie, zwrócenie uwagi na błąd swojego rozumowania i/lub postępowania i je zmieni, bo jej problem dotyczy tylko umysłu (ma tylko zbielałe włosy) !

Jeśli jednak problem jest głębszy i dotyka także serca, ujawni się on w postaci UPORU, ŚWIADOMEGO trzymania się błędnych nauk i/lub niewłaściwego postępowania, pomimo nabycia wiedzy o błędzie swego zrozumienia i/lub postępowania, bo problem dotyczy nie tylko umysłu (chore miejsce ma nie tylko ZBIELAŁE WŁOSY), lecz obejmuje też i serce (dodatkowo w chorym miejscu jest WGŁĘBIENIE) !

Łatwo czy trudno zmienić CZARNE włosy na BIAŁE?

BARDZO ŁATWO, robimy to niemal codziennie, np:

• podając błędne znaczenia niektórych zapisów Biblii;
• błędnie odczytując słowa i czyny innych;
• zajmując błędne stanowisko w sprawach rodziny, zboru, wydarzeń na świecie itd.;
• podejmując różne błędne decyzje w sprawach codziennego życia.

A WGŁĘBIENIE w skórze? Świadome i uparte trwanie w błędnym zrozumieniu i/lub postępowaniu?

Łatwo o nie czy trudno?
Trudniej, ale nie aż tak, by było to niemożliwe, np., gdy ktoś:

• kłamie (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• zaprzecza, że coś powiedział/zrobił (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• cytując coś, wyrywa to z kontekstu (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• udaje, że czegoś nie wie / nie widział (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• stosuje podwójne standardy – własna rodzina / kościół / partia / płeć / naród / rasa itd. (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?).
• dostrzega błąd nauk i/lub postępowania swej grupy religijnej, ale nadal ją wspiera i pozostaje w jej szeregach, bo z jakiegoś powodu
• tak wygodniej (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);

+ liczne inne scenariusze !

Na pociechę dodajmy, że dopóki nie nastąpi krystalizacji w złu (można ją poznać po braku chęci do pokuty) jest szansa wyleczenia się z takich objawów, o czym w.4-8:

Niemożliwe jest bowiem, żeby tych, którzy
1) raz zostali oświeceni i
2) zakosztowali daru niebieskiego, i
3) stali się uczestnikami Ducha Świętego; Zakosztowali też
4) dobrego słowa Bożego i 5) mocy przyszłego wieku;
A odpadli [po dostąpieniu tych 5-ciu błogosławieństw] – ponownie odnowić ku pokucie, gdyż sami sobie / dla siebie samych znowu krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na hańbę (Żyd.6:4-6).

A jeżeli to jest biała plama na jego skórze, lecz nie wygląda na wgłębienie w skórze i włos na niej nie zbielał, to kapłan odosobni tego chorego na siedem dni. A gdy kapłan dnia siódmego stwierdzi, że porażone miejsce pozostało takie same, a zakażenie nie rozszerzyło się na skórze, to odosobni go kapłan na dalsze siedem dni. A gdy kapłan zobaczy go po raz drugi siódmego dnia i stwierdzi, że miejsce zarażone stało się bezbarwne i zakażenie nie rozszerzyło się na skórze, to kapłan uzna go za czystego. Jest to tylko wysypka, więc tamten wypierze swoje szaty i będzie czysty. A jeżeli wysypka na skórze po pokazaniu jej kapłanowi w celu uznania go za czystego będzie się rozszerzała, wtedy pokaże się kapłanowi po raz drugi. I gdy kapłan zobaczy, że wysypka na skórze się rozszerzyła, to uzna go za nieczystego; jest to trąd.

Ale wciąż pozostaje pytanie odnośnie człowieka w całości pokrytego trądem, który wg polecenia Boga miał być uznany za czystego.

Czy naprawdę jest on czysty, skoro trąd to grzech?

Nie, NIE jest czysty, jest bardziej trędowaty / grzeszny niż ten z trądem tylko miejscowym !

Dlaczego zatem uznany za czystego?

Uznany za czystego tylko z jakiegoś konkretnego punktu widzenia!

Jakiego?

W tym życiu nie przychodzi przez Jezusa do Boga, a więc nie staje się dzieckiem Bożym. Dziedzicznie jest cały trędowaty po Adamie, nieprzykryty szatą sprawiedliwości Jezusa, której tym samym nie plami, bo jej na sobie nie ma. Pozostaje poza zainteresowaniem Boga, bo Bóg nie może mieć do czynienia z grzesznikiem.

Oto inny obraz trędowatego, bez szaty sprawiedliwości Jezusa:

Wszyscy jesteśmy jak nieczyści, a wszystkie nasze sprawiedliwości są jak szata splugawiona / okrycie splugawionej kobiety; wszyscy opadliśmy jak liść, a nasze nieprawości uniosły nas jak wiatr (Iz.64:6).

Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. Również te muszę przyprowadzić i będą słuchać mego głosu, i będzie jedna owczarnia [i] jeden pasterz (Jana 10:16).

Oto inny biblijny przykład prawdziwości słów Biblii / Jezusa TYLKO z JEDNEGO punktu widzenia:

Nie każdy, kto do mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie / nieprawość / nieposłuszeństwo [w grece anomia] (Mat.7:21-23).

Jak zostaną powitani w Królestwie ci, którzy mordowali innych w imieniu Boga, i to „dla Jego chwały”, albo autorzy takich nauk jak wieczne męki czy też ci ograniczający korzyści ze śmierci Jezusa tylko do członków własnego kościoła?

Zauważmy mądrość Boskiej metody, którą warto naśladować:

Jeśli ktoś niewłaściwie wierzy lub niewłaściwie postępuje (bieleją mu włosy), nie ma się z czego cieszyć, ale wciąż jest nadzieja, ponieważ:

Sprawiedliwy siedem razy upadnie [jego włosy 7 razy zbieleją], jednak znowu się podniesie [bo w jego chorym miejscu nie ma wgłębienia = nie tkwi uparcie w upadku, lecz POKUTUJE]; lecz grzesznicy potykają się w nieszczęściu [bo są świadomie uparci w złu i NIE POKUTUJĄ] (Przyp.24:16).

Sprzeciwili się słowom Bożym i pogardzili radą Najwyższego (Ps.107:11).

A człowieka, który wywołuje rozłamy / stronnictwa, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj. Wiedząc, że taki [człowiek] jest przewrotny i grzeszy, i sam na siebie wyrok wydaje (Tyt.3:10-11).

Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo że ma dary Ducha, niech uzna, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pańskim; A jeśli ktoś tego nie uzna, niech nie uznaje (1 Kor.14:37-38).

W WT też będą świadomie uparci grzesznicy:

Choć niegodziwemu [kozłom WT] okaże się łaskę, nie nauczy się sprawiedliwości. W ziemi prawości [WT] będzie czynić nieprawość
i nie będzie zważać na majestat PANA (Iz.26:10).

A zatem,

skoro z powodu wrodzonej niedoskonałości nie możemy całkowicie uniknąć błądzenia w umyśle i postępowaniu, starajmy się całkowicie unikać tego, czego możemy uniknąć POMIMO naszej niedoskonałości: upartego i świadomego TRWANIA w błędzie umysłu i/lub postępowania !

Tło historyczne

1. Zdobycie Jerycha i Aj

Izrael pod wodzą Jozuego wkracza do Kanaanu i odnosi pierwsze zwycięstwa (Joz 6-8).

2. Przymierze z Gibeonem

Mieszkańcy Gibeonu podstępem zawierają z Izraelem przymierze pokoju (Joz 9).

3. Zmiana układu sił

Gibeon był ważnym miastem królewskim – jego przejście na stronę Izraela zaniepokoiło okolicznych władców Kanaanu.

Koalicja pięciu królów

Adoni-Sedek, król Jerozolimy, słysząc o losie Aj i o pokoju Gibeonu z Izraelem, wzywa czterech innych władców Amorytów do wspólnego uderzenia na Gibeon – zanim inne miasta pójdą tym samym śladem.

Cel koalicji: ukarać Gibeon za przymierze z Izraelem i powstrzymać dalszy podbój Kanaanu.

Wołanie o pomoc z Gibeonu

Zagrożeni zniszczeniem mieszkańcy Gibeonu wysyłają posłańców do obozu Izraela w Gilgal. Przypominają Jozuemu o zawartym przymierzu i błagają o natychmiastową odsiecz.

„Nie odwracaj się od swoich sług –
przyjdź szybko i ratuj nas!”

Bóg powtarza Jozuemu obietnicę daną mu na początku podboju Kanaanu (por. Jozue 1:5-9) – słowo, które teraz ma zostać wypróbowane w boju:

„Nie bój się ich – oddaję ich w twoje ręce.
Żaden z nich się przed tobą nie ostoi.”
(Księga Jozuego 10:8)

Mapa dwunastu pokoleń Izraela.

Nocny marsz z Gilgal

Odległość między biblijnym Gabaonem (dzisiejsze Al-Dżib) a Gilgal (w dolinie Jordanu, w pobliżu Jerycha) wynosi w linii prostej około 24–32 kilometry (15–20 mil).

W kontekście biblijnym kluczowa jest nie tylko sama odległość, ale też ukształtowanie terenu:

Różnica wysokości: Droga z Gilgal do Gabaonu prowadzi ostro pod górę. Gilgal leży w depresji (ok. 250 metrów p.p.m.), natomiast Gabaon w górzystym terenie (ok. 770 metrów n.p.m.). Oznacza to konieczność pokonania około 1000 metrów różnicy wzniesień

Zaskoczenie było kluczowym elementem strategii wojskowej – lecz to Bóg, jak podkreśla tekst, kroczy przed swoim ludem i działa przez ludzkie przygotowanie oraz odwagę.

Pan wprowadza zamęt

Gdy Izrael naciera, Pan wprawia wrogów w popłoch (10:10). W czasie ucieczki spod Gibeonu z nieba spada grad, który dosięga uciekających Amorytów na całej długości drogi.

„Więcej ich zginęło od kamieni gradu
niż od miecza synów Izraela.”
(Księga Jozuego 10:11, parafraza)

Czym jest grad?

Grad to opad atmosferyczny (hydrometeor) w postaci nieforemnych bryłek lodu, nazywanych gradzinami lub gradowinami, o średnicy rzędu 5-50 mm i większej. W przekroju widać w nich naprzemienne warstewki przezroczystego lodu i nieprzezroczystego śniegu.

PORA ROKU
Najczęściej od maja do sierpnia, w temperaturze powyżej 0°C.

ZASIĘG GEOGRAFICZNY
Najczęstszy i najintensywniejszy w strefie zwrotnikowej; w strefie podbiegunowej nie występuje.

CHMURY
Silnie rozbudowane chmury typu cumulonimbus, często z obfitym deszczem.

W POLSCE
Notowany zwykle w gorącej, wilgotnej masie powietrza zwrotnikowego lub przy przechodzeniu frontów chłodnych.

Grad w obrazach

Od pojedynczych brył trzymanych w dłoni po naukowe klasyfikacje kształtów – grad od zawsze budził uwagę obserwatorów.

Współcześnie sfotografowane duże gradziny

XIX-wieczna naukowa klasyfikacja kształtów gradu

„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem,
a ty, księżycu, nad doliną Ajjalon!”
(Księga Jozuego 10:12)

BIBLIA TYSIĄCLECIA
„Stań, słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!”

UWSPÓŁCZEŚNIONA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem, a ty, księżycu, w dolinie Ajjalonu!”

BIBLIA WARSZAWSKA
„Słońce, zatrzymaj się w Gibeonie, a ty, księżycu, w dolinie Ajalon!”

BIBLIA GDAŃSKA (1632)
„Słońce, w Gabaonie zastanów się, a miesiącu, w dolinie Ajalon!”

NOWA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce! Zatrzymaj się w Gibeonie, a księżycu – w dolinie Ajalon!”

Dzień, który się nie kończył

Na oznaczenie słońca zostało tu użyte hebrajskie słowo szemesz (shemesh).

Różne znaczenia słowa „słońce”:

• Ciało niebieskie – gwiazda będąca centrum Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia (znaczenie astronomiczne).
• Światło i ciepło słoneczne – to, co słońce daje odczuwalnie na ziemi, np. „wyjść na słońce”, „stanąć w słońcu”.
• Miara czasu i dnia – w języku potocznym i biblijnym „słońce” bywa synonimem dnia, np. „od wschodu do zachodu słońca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – opis z perspektywy obserwatora na ziemi, a nie z perspektywy astronomicznej – dlatego mówimy „słońce wschodzi i zachodzi”, choć to Ziemia się obraca.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz chwały, mocy i obecności Boga, np. Psalm 84:12: „Pan Bóg jest słońcem i tarczą”.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna i uczucia w języku codziennym i literaturze, np. „słońce w Twoich oczach”.

Na oznaczenie księżyca zostało tu użyte hebrajskie słowo jareach (yareach).

Różne znaczenia słowa „księżyc”:

• Ciało niebieskie – naturalny satelita Ziemi, widoczny dzięki odbitemu światłu słonecznemu (znaczenie astronomiczne).
• Miara czasu – fazy księżyca dały początek kalendarzowi księżycowemu; słowo „miesiąc” pochodzi właśnie od „księżyca”.
• Światło nocy – blask widoczny na niebie w różnych fazach, np. „księżyc w pełni”, „światło księżyca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – podobnie jak przy słońcu, mówimy „księżyc wschodzi”, „zachodzi” i „świeci”, choć sam nie emituje światła.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz tajemniczości, nocy i zmienności losu w poezji; w Biblii – świadek trwałości Bożych obietnic, np. Psalm 89:38.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna, marzeń i tęsknoty w języku codziennym i literaturze, np. „obiecywać komuś gwiazdkę z nieba i księżyc”.

O co tak naprawdę modlił się Jozue?

Ostatecznie jego modlitwa brzmiała tak (parafrazując):

„O Panie, podtrzymuj spadanie mas tak gęstego gradu na Twych i naszych nieprzyjaciół, aby zaciemniła się góra w ciągu dnia a dolina w ciągu nocy, a w ten sposób zniszcz Twoich i naszyc nieprzyjaciół”.

Zobacz nagranie wideo:

Burza Gradowa – 29.05.2018 (Żywiec, Bielsko Biała, Lipowa)

„Nie było takiego dnia ani przedtem, ani potem –
Pan wysłuchał głosu człowieka,
bo Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14, parafraza)

Sam autor biblijny podkreśla wyjątkowość tego wydarzenia – Pismo nie ukrywa nadzwyczajnego charakteru cudu, lecz świadomie go uwypukla jako dowód Bożego działania.

Wiarygodność Słowa Bożego

Bóg dotrzymuje obietnic

To, co Bóg zapowiedział Jozuemu na początku podboju (Joz 1), spełnia się w praktyce na polu walki (Joz 10).

Bóg panuje nad stworzeniem

Słońce, księżyc i grad są posłuszne Jego słowu – natura nie jest niezależną siłą, lecz podlega Stwórcy.

Bóg wysłuchuje modlitwy wiary

Nawet tak śmiała prośba, wypowiedziana publicznie, zostaje przyjęta i spełniona.

Pismo mówi szczerze o cudach

Biblia nie ukrywa nadzwyczajnych wydarzeń ani nie tonuje ich wymowy – przedstawia je wprost, jako świadectwo wiarygodności.

Fakty, a nie legendy

POPULARNY MIT
Krążąca opowieść o rzekomym „odkryciu przez NASA brakującego dnia” to miejska legenda – nie potwierdzają jej żadne wiarygodne źródła ani dokumentacja NASA.

PRAWDZIWA PODSTAWA
Wiarygodność tego fragmentu nie opiera się na takich historiach, lecz na spójności tekstu, jego miejscu w całej narracji Biblii i niezmiennym charakterze Boga objawionym w Piśmie.

RÓŻNE INTERPRETACJE
Bibliści dyskutują nad naturą zjawiska – dosłowne zatrzymanie ruchu ciał niebieskich, niezwykłe zjawisko atmosferyczne czy poetycki język opisu bitwy. Różnice te nie podważają głównego przesłania tekstu.

„Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14)

Historia długiego dnia Jozuego przypomina, że Słowo Boże jest godne zaufania: Bóg dotrzymuje danych obietnic, działa w realnej historii i wysłuchuje tych, którzy Mu ufają.

Bóg dotrzymuje Słowa.

8  A Pan on pójdzie przed tobą, on będzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści; nie bójże się, ani się lękaj.

Powtórzonego Prawa 34:9  Tedy Jozue, syn Nunów, napełniony jest duchem mądrości, bo był włożył Mojżesz ręce swoje nań: i posłuszni mu byli synowie Izraelscy, a czynili, jako przykazał Pan Mojżeszowi.

Księga Jozuego 1:7  Tylko się zmacniaj, i bardzo mężnie sobie poczynaj, abyś strzegł, i czynił wszystko według zakonu, któryć rozkazał Mojżesz, sługa mój; nie uchylaj się od niego ani na prawo ani na lewo, żebyś się roztropnie sprawował we wszystkiem, do czego się udasz.

Wykład wygłoszony przez brata Piotra Łąckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 20 września 2026 r. 

Exodus Izraela z Egiptu i wejście do Kanaan

Księga Rodzaju 9:22  A ujrzawszy Cham, ojciec Chanaanów, nagość ojca swego, oznajmił to dwom braciom swoim na dworze.
23  Tedy wziąwszy Sem i Jafet szatę, a włożywszy ją oba na ramiona swe, szli wspak, i zakryli nagość ojca swego; a oblicza ich odwrócone były, że nagości ojca swego nie widzieli.

24  A ocuciwszy się Noe z wina swego, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy, rzekł:
25  Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie.
26  Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich.
27  Niech rozszerzy Bóg Jafeta, i niech mieszka w namieciech Semowych a niech Chanaan sługą ich.

Iwan Stiepanowicz Ksienofontow (1817–1875), „Noe przeklina Chama”

Ef. 6:13-17

List do Efezjan 6:13  A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się.
14  Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą i oblekłszy pancerz sprawiedliwości.
15  I obuwszy nogi w gotowość Ewangielii pokoju.
16  A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić.
17  Przyłbicę też zbawienia weźmijcie i miecz Ducha, który jest słowo Boże!

Król Henryk V (W. Shakespeare)

Raz, przyjaciele, jeszcze do wyłomu,
Lub go zatkajmy trupami Anglików!
Nic tak w pokoju mężom nie przystoi
Jak skromna cichość, milcząca pokora;
Lecz gdy wojenna zagrzmi w uszach trąba,
Niechaj przykładem waszym tygrys będzie.
Natężcie żyły, w sercu krew zapalcie,

Księga Rodzaju 22:17  Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich.

Księga Rodzaju 24:60  Tedy błogosławili Rebece, mówiąc jej: Siostraś nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy, a niech posiądzie nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swych.

Grzech Achana

Księga Jozuego 7:1  Ale zgrzeszyli synowie Izraelscy przestępstwem przy rzeczach przeklętych; albowiem Achan, syn Charmiego, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda, wziął nieco z rzeczy przeklętych; zaczem zapalił się gniew Pański przeciw synom Izraelskim.
20  Tedy odpowiedział Achan Jozuemu, mówiąc: Zaprawdę, jam zgrzeszył Panu, Bogu Izraelskiemu, tak a tak uczyniłem.
21  Widziałem między łupy płaszcz babiloński jeden, piękny, i dwieście syklów srebra, i pręt złoty jeden, pięćdziesiąt syklów ważący, i pożądałem tego, i wziąłem to, a oto, te rzeczy są zakopane w ziemi, w pośród namiotu mego, a srebro pod niemi.

Narody chananejskie

Powtórzonego Prawa 7:1  Gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemi, do której wchodzisz, abyś ją posiadł i wytraci narodów wiele przed twarzą twoją, Hetejczyka, i Gergiezejczyka, i Amorejczyka, i Chananejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka i Jebuzejczyka, siedem narodów, większych, i możniejszych, niżliś ty;
2  A poda je Pan, Bóg twój, tobie, iż je porazisz: tedy wytracisz je do szczątku, nie będziesz brał z nimi przymierza, ani się zlitujesz nad nimi;
3  Ani się spowinowacisz z nimi: córki swej nie dasz synowi jego, i córki jego nie weźmiesz synowi swemu;
4  Boby zwiodła syna twego, żeby nie szedł za mną, a służyliby bogom cudzym; za czem zapaliłby się gniew Pański przeciwko wam, a wytraciłby was prędko.

Wspomnienia przedstawione na uroczystości pogrzebowej br. Leszka Szpunara, w piątek 25 września 2026 r. 

Brat Leszek dla każdego z nas był kimś trochę innym. Dla siostry Basi był mężem, dla swoich synów ojcem, dla wnuków dziadkiem, dla rodzeństwa bratem, dla innych szwagrem, wujkiem, przyjacielem, sąsiadem. I dla znacznej części z nas tutaj – w tym dla mnie – był także bratem w Chrystusie — człowiekiem, którego spotykaliśmy w naszym wspólnym duchowym życiu.

Urodził się 2 marca 1956 roku w Żaganiu (zachodnia część Polski), choć jego rodzina związana była z Lubelszczyzną. Jego rodzice (Olga i Jerzy) pochodzili z Jarczowa na Lubelszczyźnie i kiedy miał około roku, to z Żagania przeprowadzili się z powrotem do Jarczowa – w okolice Tomaszowa Lubelskiego. Tam dorastał i ukończył szkołę podstawową, a później szkołę rolniczą.

Po ukończeniu szkoły przez dwa lata pracował na Śląsku, w kopalni „Staszic”. W tamtych latach był to również sposób na uregulowanie obowiązku służby wojskowej. Nie był to dla niego łatwy okres — bowiem przez dłuższy czas –  a właściwie cały okrągły rok – pracował w kopalni wyłącznie na nocnej zmianie, tylko po to, żeby w ciągu dnia uczęszczać do liceum ogólnokształcącego, i kontynuować swoją edukację. Później wrócił do Jarczowa i tam, w Tomaszowie Lubelskim, ukończył liceum i zdał maturę.

Po tym okresie jego droga zaprowadziła go do Torunia, gdzie rozpoczął studia na filologii polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W 1979 roku zawarł związek małżeński z siostrą Basią. Po studiach rozpoczął pracę – jak się tego można było spodziewać – jako nauczyciel języka polskiego. Najpierw w Niemczu (obok Osielska), później w Jarczowie. W tym czasie systematycznie powiększała się też jego własna rodzina o kolejnych synów: Arkadiusza, Radosława i później Wiktora, który urodził się już w Bydgoszczy.

Kiedy cała rodzina przeniosła się do Bydgoszczy, brat Leszek rozpoczął pracę również jako nauczyciel języka polskiego w Zespole Szkół w Maksymilianowie – blisko Żołędowa o którym sobie jeszcze wspomnimy. I właśnie z tym miastem – z Bydgoszczą od tego momentu jest związana później praktycznie cała pozostała część jego życia.

Doczekał się również czworga wnucząt — Dagny, Anastazji, Natana i Leona.

Ale ten krótki życiorys mówi nam przede wszystkim, gdzie brat Leszek mieszkał, gdzie się uczył, co studiował, gdzie pracował i jak powiększała się jego rodzina. Nie mówi nam jednak tego, jakim był człowiekiem. I żeby to zobaczyć, trzeba na niego spojrzeć z innej, zdecydowanie bardziej duchowej perspektywy.

Jedną z rzeczy, która od początku zwracała moją uwagę i myślę, że nie tylko moją, ale pewnie znacznej części osób jaka miała z nim kontakt była jego umiejętność patrzenia na ludzi i na otaczającą go rzeczywistość – patrzenia zdecydowanie głębiej i dostrzegania zdecydowanie więcej niż dostrzega przeciętny człowiek. Brat Leszek był bardzo uważnym obserwatorem. Nie chodzi tylko o to, że zauważał szczegóły. Bardziej chodzi o to, że próbował zrozumieć, co się za tymi szczegółami kryje. Kiedy z kimś rozmawiał, nie zatrzymywał się tylko na tym, co ten człowiek powiedział. Ale np. potrafił zauważyć, że za jakimś zdaniem, za jakimś gestem kryje się… problem, …kryje się niepokój albo po prostu kryje się potrzeba, żeby ktoś tego człowieka wysłuchał.

I właśnie dlatego rozmowa z nim była bardzo wartościowa. Szczególnie taka osobista – w 4 oczy. Chyba każdy z nas zna takie sytuacje, kiedy rozmawiamy z kimś, a ta druga osoba niby słucha, ale właściwie tylko czeka, aż skończymy, żeby wejść ze swoją odpowiedzią i swoją kwestią. U brata Leszka było inaczej. Kiedy człowiek coś mu opowiadał, miał poczucie, że naprawdę jest uważnie słuchany. Brat Leszek pytał, dopytywał, nie spieszył się z odpowiedzią. Najpierw chciał zrozumieć człowieka, a dopiero potem coś powiedzieć.

I nie mówię tego bezpodstawnie ponieważ sam miałem okazję wielokrotnie tego doświadczyć. Szczególnie pamiętam jedną sytuację, kiedy wiele lat temu przeżywaliśmy (ja z moją rodziną) pewne bardzo trudne doświadczenie. I kiedy brat Leszek się o tym dowiedział podszedł do mnie i wtedy mieliśmy bardzo dobrą rozmowę. Nie tylko bardzo uważnie słuchał, ale przede wszystkim dawał mi to poczucie, że naprawdę mnie rozumie i że to, co przeżywam, jest dla niego ważne. A po rozmowie mocno mnie uściskał.

W ciągu swojego życia przeprowadziłem naprawdę tysiące rozmów, 90% z nich nie pamiętam i nie maja one dla mnie większego znaczenia. Ale tę rozmowę pamiętam, jakby była wczoraj, pamiętam gdzie wtedy staliśmy i jaka była pogoda i że słońce zachodziło. I myślę, że właśnie w takich chwilach najlepiej było widać jego życzliwość. Zatem, jak widać nie zawsze trzeba komuś powiedzieć coś niezwykłego, żeby mu pomóc. Czasami największą pomocą jest po prostu to, co robił on (brat Leszek): poświęcić komuś swój czas, uwagę i przede wszystkim dać mu trochę serca.

To zainteresowanie drugim człowiekiem było zresztą bardzo dobrze widoczne również w jego wykładach, w których motywem przewodnim z reguły było praktyczne życie chrześcijańskie. Jeden z nich – chyba sprzed 20 lat – nosił tytuł „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”. Mam go do dzisiaj w swoim komputerze. Mówił w nim o czymś, co dzisiaj – po tych właśnie 20 latach – chyba jeszcze bardziej rzuca się w oczy — o tym, że ludzie mogą być fizycznie bardzo blisko siebie, a jednocześnie pozostawać od siebie bardzo daleko. Mogą mieszkać obok siebie, pracować razem, spotykać się, a jednak nie mieć prawdziwej relacji opartej na zainteresowaniu drugim człowiekiem, na miłości i wzajemnym zrozumieniu. I w tym wykładzie nie zatrzymywał się jednak na samym problemie. Ale pokazał też, gdzie człowiek może znaleźć rozwiązanie.

Myślę, że nieprzypadkowo brat Leszek potrafił o tym mówić w taki sposób. Ponieważ właśnie to było coś charakterystycznego dla niego, że sam zwracał uwagę na człowieka. Dostrzegał potrzebę rozmowy, bliskości i zwykłego ludzkiego zainteresowania. To, o czym mówił w wykładach, było w dużym stopniu widoczne również w jego życiu i jego własnym sposobie traktowania ludzi. Te wykłady były bardzo autorskie i przemyślane. Widać było, że miał swój własny sposób patrzenia na Pismo Święte i przez ten właśnie pryzmat Słowa Bożego patrzył na drugiego człowieka. Potrafił mówić o sprawach biblijnych w taki sposób, że człowiek zaczynał odnosić je do własnego życia i znajdował w nich odpowiedzi na wiele pytań. Dlatego do niektórych jego wykładów można było wracać i słuchać ich po kilka razy. Zostawały w pamięci, bo nie były tylko zwykłą informacją. Dotykały zakamarków ludzkich serc i czegoś co człowiek sam w sobie przeżywał.

Brat Leszek był człowiekiem taktownym, spokojnym i łagodnym. Nie potrzebował dominować w czasie rozmowy ani przekonywać wszystkich do swoich racji. Ta jego łagodność nie oznaczała jednak, że nie miał własnego zdania. Kiedy jakaś sprawa była dla niego ważna, potrafił jasno powiedzieć, co o niej myśli. Wiedział, czego chce i potrafił samodzielnie patrzeć na różne sprawy. To był taki niezależny sposób myślenia o czym mogli się niejednokrotnie przekonać jego bliscy jak również ci, którzy widzieli go w takich niełatwych życiowych sytuacjach. Czyli łagodny człowiek posiadający własne zdanie co w praktyce oznaczało, że mógł się z Tobą nie zgadzać, ty mogłeś się z nim nie zgadzać, a jednocześnie miało się poczucie, że rozmawiasz z człowiekiem, który pomimo tej różnicy zdań w ogóle potrafi z Tobą rozmawiać i potrafi szanować swojego rozmówcę.

Myślę, że właśnie dlatego jego obecność dla wielu osób była tak cenna.

Dużo o człowieku mówi również jego dom. I chyba trudno byłoby wspominać brata Leszka –  nie zapominając oczywiście o jego żonie siostrze Basi – bez wspomnienia ich gościnnego domu. Brat Leszek bardzo lubił polską kuchnię i lubił gotować. Nie tylko lubił ale trzeba też powiedzieć, że naprawdę potrafił dobrze gotować. Bigos, krokiety, placki ziemniaczane — to były rzeczy, które przygotowywał naprawdę świetnie i którymi często częstował swoich gości. Jeśli ktoś nie miał okazji próbować tych potraw w jego wykonaniu to osobiście muszę powiedzieć, że jest czego żałować. Wielokrotnie pół żartem pół serio proponowałem mu, żeby otworzył punkt gastronomiczny gdzieś w Bydgoszczy i że z całą pewnością będzie miał sporo klientów. I za każdym razem kiedy mu o tym mówiłem on śmiał się w głos i poklepywał mnie po ramieniu.

Ale myślę kochani, że w tym wszystkim tak naprawdę nie chodziło o to jedzenie, to był tylko taki dodatek. W tym domu zdecydowanie bardziej chodziło o atmosferę. O to, że można było przyjechać, usiąść, porozmawiać i najzwyczajniej w świecie po prostu pobyć razem. W domu brata Leszka i siostry Basi właściwie zawsze było miejsce dla drugiego człowieka. Drzwi były otwarte dla rodziny, przyjaciół i braci. Człowiek, który tam przychodził, nie miał poczucia, że jest tylko gościem, którego trzeba szybko obsłużyć i który powinien już myśleć o wyjściu. Owszem – było to smaczne jedzenie, ale głównie była rozmowa, śmiech, nierzadko poruszane były poważniejsze tematy. To było po prostu miejsce gdzie można było naprawdę odpocząć duchowo.

Natomiast drugim takim miejscem, gdzie można było stosunkowo często spotkać brata Leszka to oprócz jego domu był to dom w Żołędowie, gdzie mieszkają moi teściowie. Jak zapewne większość z Was wie  – nie wiem czy wszyscy – moja kochana teściowa Rutka jest rodzoną siostrą brata Leszka.

I właśnie tam w Żołędowie, w tych wiejskich klimatach często spotykaliśmy się przy ognisku. Pewnie nie będzie dla Was zaskoczeniem kto najczęściej to ognisko rozpalał? Jeżeli ktoś z nas miał rozpalić ognisko, to bardzo często był to właśnie brat Leszek. Potem wokół tego ognia zbierali się wszyscy inni. Były rozmowy, czasami gitara i śpiew, były żarty, ale też takie rozmowy, które potrafiły przeciągnąć się na długi wieczór.

I kiedy dzisiaj o tym myślę, widzę w tym coś charakterystycznego dla brata Leszka: on naprawdę potrafił rozpalić ognisko, wokół którego później gromadzili się inni. I podobnie było z jego domem, który wspólnie z siostrą Basią stworzyli — było to takie domowe ognisko, przy którym ludzie mogli się zatrzymać, ogrzać, porozmawiać i nabrać siły do codziennych zmagań.

I może właśnie dlatego ten obraz ogniska w Żołędowie tak dobrze pasuje do wspomnienia o nim. Nie dlatego, że trzeba z tego robić wielką metaforę, ale dlatego, że naprawdę tak było — brat Leszek często był człowiekiem, który robił coś prostego, co później zapadało nam wszystkim w pamięć i pozostawiało miłe wspomnienia. Te wspomnienia towarzyszą nam do dzisiaj.

Natomiast samo Żołędowo miało w sobie jeszcze jedno miejsce, które brat Leszek bardzo lubił — był to pobliski las. Podczas spotkań w Żołędowie czasami potrafił nagle zniknąć na dwie albo trzy godziny. Wszyscy wiedzieliśmy, gdzie poszedł. Do lasu. Las był dla niego miejscem, gdzie odpoczywał, porządkował myśli i po prostu ładował akumulatory. A jeżeli był sezon grzybowy, to trudno było oczekiwać, że wróci z lasu z pustymi rękami.

To są może drobne rzeczy, ale czy to nie przez właśnie takie rzeczy zapamiętujemy człowieka? Nie tylko z tego, co powiedział z mównicy, jak wielki wkład duchowy miał w życie innych… ale również z tego, że rozpalał ognisko, że szedł do lasu, że gotował bigos albo robił dla wszystkich pyszną kolację, że można było z nim usiąść i porozmawiać i ta rozmowa miała szczególną wartość, i zapadała w pamięć na długie lata.

I teraz chciałbym wspomnieć o czymś najważniejszym…dla niego najważniejszym…

SŁOWO BOŻE

Od młodości brat Leszek kochał Słowo Boże i chętnie głosił je innym. Przez lata miał okazję odwiedzać różne miejsca, zbory i poznawać wielu braci. Jego życie nie było związane tylko z jednym miejscem czyli lokalnie z Bydgoszczą. Ale w czasie swojego życia przebywał w wielu różnych miejscach i poznawał wielu różnych ludzi. Jednak wśród tych wszystkich zmian była jedna rzecz, która się nie zmieniała i która pozostawała stale w tym samym miejscu – jego przywiązanie do Słowa Bożego i pragnienie dzielenia się nim z innymi.

Ogólnie bardzo lubił czytać książki, ale spośród wszystkich książek szczególne miejsce zajmowała w jego życiu właśnie ta święta księga – Biblia. I myślę, że tutaj dotykamy czegoś najważniejszego. Biblia nie była dla niego po prostu książką, którą dobrze było znać. Jej przesłanie stało się częścią jego życia i czymś, na czym swoje życie budował i co pomogło mu przetrwać wiele trudnych chwil i doświadczeń.

Bo musicie wiedzieć, że jego życie nie było usłane różami i przez długi czas przechodził przez szczególnego rodzaju trudności, przykrości i doświadczenia z którymi musiał się mierzyć i musiał stawić im czoła. Jednak w mojej ocenie to właśnie Bóg i Słowo Boże były światłem jego życia i źródłem siły kiedy tych sił nierzadko brakowało.

Ale kiedy patrzymy dzisiaj na niego jako na człowieka wiary, chyba jeszcze ważniejsze od tego, ile trudności przeszedł, jest też to, co te doświadczenia zrobiły z jego sercem. Bo trudne życie może człowieka zamknąć, może sprawić, że staje się nieufny, zgorzkniały i skupiony przede wszystkim na sobie. Ale może też zrobić coś wręcz przeciwnego: nauczyć cierpliwości, wyrozumiałości i tego, że prawdziwe bezpieczeństwo mamy tylko w Bogu. I na dowód tego, że on przechodził przez własne trudności z tą właśnie perspektywą…jeszcze jedno wspomnienie, które szczególnie mocno pozostanie w mojej pamięci i które tylko potwierdza to co przed chwilą powiedziałem.

Dosłownie w ostatnich dniach swojego życia, kiedy był w szpitalu i kiedy był już bardzo słaby i z trudem cokolwiek mówił to jednak miał jeszcze tyle siły, żeby poprosić pielęgniarki nie o coś co poprawiłoby jego komfort przebywania w tym szpitalu, ale poprosił o Biblię i potem wielokrotnie składał ręce do modlitwy…będąc już w tym ciężkim stanie.

Myślę, że nie trzeba tego szczególnie komentować. Człowiek w takich chwilach pokazuje bardzo wyraźnie, co jest dla niego naprawdę ważne. Dla brata Leszka ważne było Słowo Boże i ważna była modlitwa.

I może właśnie ten obraz powinien zostać z nami szczególnie mocno. Obraz człowieka, który przez całe życie nie tylko w szczególny sposób mówił o wierze, o Bogu i życiu chrześcijańskim ale człowieka, który kiedy zabrakło mu już sił do wielu innych rzeczy, nadal chciał mieć przy sobie Biblię i wciąż zwracał się do Boga w modlitwie.

Dzisiaj oczywiście jest w nas smutek. Kiedy człowiek odchodzi, nagle zaczyna brakować tych wszystkich zwyczajnych rzeczy, których wcześniej nawet specjalnie może nie zauważaliśmy. Szczególnie jego najbliższym będzie brakować jego obecności przy stole, będzie brakować rozmowy. Będzie brakować wsparcia i tego uważnego, ciepłego spojrzenia. Będzie brakować go na spotkaniach w Żołędowie przy ognisku. Będzie nawet brakować tego, że podczas tych spotkań nagle znikał i wszyscy wiedzieli, że pewnie znowu poszedł do lasu…

Dopiero kiedy człowieka nie ma, te wszystkie zwyczajne rzeczy zaczynają mieć dla nas zupełnie inną wartość.

Ale jako ludzie wierzący nie patrzymy przecież na śmierć jak na ostateczny koniec. Wierzymy, że brat Leszek zasnął snem śmierci i że przyjdzie dzień, kiedy otworzy swoje oczy. Wierzymy, że Pan go zawoła i że on usłyszy ten głos. Wierzymy w zmartwychwstanie — nie jako piękną myśl, która ma nas tylko pocieszyć, ale jako Boską gwarancję i obietnicę, którą znajdujemy w Piśmie Świętym.

Pan Jezus powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie”.

Dlatego dzisiaj żegnamy brata Leszka ze smutkiem, ale nie bez nadziei. Wierzymy, że przyjdzie czas, kiedy odzyskamy naszych bliskich, którzy teraz śpią snem śmierci. Wierzymy, że Chrystus wykupił ich swoją krwią z mocy grobu. Wierzymy, że to, co widzimy dzisiaj, nie jest wszystkim, co istnieje. Że przyjdzie świat, w którym nie będzie już śmierci, płaczu, smutku ani bólu…

Zatem, bracie Leszku: do zobaczenia wkrótce… Ponieważ wkrótce wypełnią się słowa modlitwy, której uczył nas Pan Jezus:

„Przyjdź Królestwo Twoje i bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”. Amen. Niech tak się stanie.

Pogrzeb odbędzie się w Bydgoszczy w piątek, 25.09.2026 r., o godz. 11:00 na cmentarzu komunalnym przy ul. Wiślanej.

– Barbara Szpunar i synowie 

Bóg ma swój wielki PLAN ZBAWIENIA i dla Ciebie też jest w nim miejsce.

Zapraszamy na transmisję na żywo ze spotkania chrześcijańskiego w Bydgoszczy w najbliższy weekend (26-27 września).

Rozpoczynamy w Sobotę od 10:00, a w Niedzielę od 9:00.

(Fizycznie spotkanie odbędzie się w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy.)

LINK DO PLANU SPOTKANIA:
https://shorturl.at/CVG9l

LINK DO TRANSMISJI:
Sobota:
https://youtube.com/live/RZPDwf0Y43c?feature=share
Społeczność wieczorna:
https://youtube.com/live/GtQl-J1tEw0?feature=share
Niedziela:
https://youtube.com/live/c1j5xlGebfM?feature=share