(19): Nie skarbcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza psuje, i gdzie złodzieje podkopywują i kradną;

(20): Ale sobie skarbcie skarby w niebie, gdzie ani mól ani rdza psuje, i gdzie złodzieje nie podkopywują, ani kradną.

(21): Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam jest i serce wasze. [Biblia Gdańska, Mt 6]

„Gromadzenie skarbów”. Wykład wygłoszony przez br. Andrzeja Kaliszczyka na spotkaniu chrześcijańskim w Kiczycach, 8 listopada 2026 r. Spotkanie organizowane przez zbór Pana Jezusa Chrystusa w Katowicach.

Słowa te pochodzą ze słynnego Kazania, które nazwano  „Kazaniem na Górze”.

Treść kazania na górze zawiera zestaw mów, które zajmują poczesne miejsce w świadomości chrześcijan i wielu z nich uważa, że te mowy wystarczą, by człowiek, przez stosowanie się do tego nauczania, osiągnął swoje zbawienie.

Piękno tych mów dostrzegają również ludzie niewierzący. Niektórzy z nich twierdzą, że to, co tam jest opisane o naturze człowieka, jest również ich ideałem. I to nie jest dziwne, gdyż kazanie na górze jest bardzo uniwersalne.

Jednym z elementów tych mów jest fragment o nie gromadzeniu doczesnych skarbów.

SKARB – co może być skarbem?

Skarbem jest to, co pragniemy posiadać, doświadczać, co ma dla nas wartość, coś cennego.  To, do czego mamy przywiązane swoje uczucia.

Ma to dwa aspekty:

• niematerialny – szczęśliwy dom, rodzina, małżonek, dzieci, przyjaciele – tu lokujemy swoje uczucia i przywiązujemy serca do tego stopnia, że gdy zakłócona jest harmonia wśród tych  skarbów, przeżywamy to bardzo mocno;
• materialny – to co ma wartość w świecie materialnym: gotówka/saldo na rachunku w banku, nieruchomości, kruszce, akcje przedsiębiorstw, zapasy zboża oraz liczne stada – zwłaszcza w omawianych czasach biblijnych – wszystko, co uważamy za cenne i dlatego zabiegamy o to.

Już z tego rozróżnienia można zauważyć, że Pan Jezus w swoim kazaniu przedkłada skarby niematerialne nad skarby materialne.

Czy gromadzenie ich jest złe same w sobie?

Znamy przecież wspaniałe postaci starotestamentowe, które były bardzo majętne i jednocześnie odgrywały bardzo pożyteczną rolę w historii ludu Bożego: Abraham, Izaak, Jakub, Hiob, Boaz, Dawid…

W czasach Starego Testamentu dobra materialne były uważane jako przejaw Bożego błogosławieństwa.

5 Moj. 28:1-6

(1): Jeźli pilnie słuchać będziesz głosu Pana, Boga twego, strzegąc i czyniąc wszystkie przykazania jego, które ja dziś przykazuję tobie, tedy cię Pan, Bóg twój, wywyższy nad wszystkie narody ziemi. (2): I przyjdą na cię te wszystkie błogosławieństwa, i trzymać się ciebie będą, jeźli będziesz posłusznym głosu Pana, Boga twego. (3): Błogosławiony będziesz w mieście, błogosławiony będziesz i na polu; (4): Błogosławiony owoc żywota twego, i owoc ziemi twojej, i owoc bydła twego, płód rogatego bydła twego, i trzody drobnego bydła twego (5): (Błogosławiony kosz twój, i dzieża twoja. (6): Błogosławiony będziesz wchodząc, błogosławiony i wychodząc. [Biblia Gdańska, Pwt 28]

5 Moj.8:18

(18): Ale pamiętaj na Pana, Boga twego; bo on dodawa tobie mocy ku nabywaniu bogactw, aby potwierdził przymierza swego, które poprzysiągł ojcom twoim, jako to okazuje dzień dzisiejszy. [Biblia Gdańska, Pwt 8]

Sługa Abrahama o majątku swojego pana (Rdz 24,35):

„Pan bardzo pobłogosławił memu panu, tak że stał się bogaty: dał mu owce, woły, srebro i złoto, sługi i służebnice, wielbłądy i osły.”

Izaak w Gerarze (Rdz 26,12–13):

„(12): Izaak siał w owej ziemi i zebrał w tym roku stokrotne plony, bo Pan mu błogosławił.

(13): I zbogacił się ten mąż, i coraz bardziej się bogacił, tak że stał się bardzo zamożny. [Biblia Warszawska, Rdz 26]

Jakub u Labana (Rdz 30,30):

Jakub przypomina Labanowi: „Niewiele bowiem miałeś, zanim przyszedłem, a teraz wzrosło to niezmiernie, bo Pan ci błogosławił z każdym moim krokiem” (co skutkowało powiększeniem trzód).

Prz 3,9–10:

(9): Czcij Pana darami ze swojego mienia i z pierwocin wszystkich swoich plonów! (10): I będą twoje stodoły wypełnione ponad miarę, a twoje prasy opływać będą w moszcz. [Biblia Warszawska, Prz 3]

Prz 22,4:

„Nagrodą za pokorę i bojaźń Pańską jest bogactwo, szacunek i życie.”

Hi 42,12:

„I Pan pobłogosławił dalsze życie Hioba bardziej niż początek: miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.”

Tak więc Pan Bóg obiecywał doczesne powodzenie ludziom sprawiedliwym.

Jednak ludzie nie żyli sprawiedliwie, ani w zgodzie z Przymierzem.

Oto kilka problemów, które są związane z bogactwem i niesprawiedliwością w czasach ST:

• bogactwo jako owoc niesprawiedliwego przejmowania nieruchomości

Iz 5:8

(8): Biada wam, którzy przyłączacie dom do domu, a rolę do roli przyczyniacie, tak, że miejsca innym nie staje, jakobyście tylko sami mieszkać mieli na ziemi! [Biblia Gdańska, Iz 5]

• bogacenie się jako skutek oszustwa handlowego: Amos piętnował manipulowanie miarami na miejskich targach:

Am 8:5

(5): wy, którzy powiadacie: „Kiedyż to minie nów księżyca, abyśmy mogli sprzedać swoje zboże, i szabat, abyśmy mogli otworzyć spichrze pełne zboża; abyśmy mogli umniejszać efę, a powiększać sykl, i oszukiwać za pomocą fałszywej wagi; [Biblia Poznańska, Am 8] .

Tak było. A jak miało być:

5 Moj. 25:13

(13): Nie będziesz miał w torbie dwojakich odważników, większego i mniejszego. (14): Nie będziesz miał w domu podwójnej efy, większej i mniejszej. (15): Masz mieć wagę pełną i dokładną, masz mieć efę właściwą i dokładną, aby się przedłużyło twoje życie w kraju, który twój Bóg, Jahwe, daje tobie. (16): Twój Bóg, Jahwe, brzydzi się bowiem każdym, kto dopuszcza się takich rzeczy, kto postępuje nieuczciwie. [Biblia Poznańska, Pwt 25]

• Korupcja sądownictwa: W bramach miast (starożytnych sądach) bogaci kupowali korzystne wyroki, skazując bezbronnych dłużników na niewolę:

„Uciskają sprawiedliwego, biorą okup, a ubogich odpychają w bramie!” (Am 5,12).

• Życie bogaczy w luksusie i znieczulicy

 „Piją wino z wielkich czar i namaszczają się najlepszymi olejkami, a nic się nie martwią upadkiem domu Józefa!” (Am 6,4–6).

• Kult pozorny

„Nienawidzę waszych świąt, brzydzę się nimi […] Choćbyście mi składali całopalenia i wasze ofiary z pokarmów, nie przyjmę ich […] Niech raczej sprawiedliwość płynie jak woda, a prawość jak strumień niewysychający!” (Am 5,21–24; por. Iz 1,11–17).

Zatem Stary Testament wprowadza następujące stopniowanie: najpierw sprawiedliwość, prawość, potem sprawiedliwe bogacenie się.

Izaj 33:15

(15): Kto postępuje w sprawiedliwości, kto mówi rzeczy prawe, kto gardzi zyskiem płynącym z ucisku, kto dłoń swą otrząsa, by nie brać darów przekupnych, zatyka swe uszy, by zbrodniczych podszeptów nie słuchać, zamyka swe oczy, by na zło nie patrzeć – (16): ten to zamieszka na wysokościach: twierdze na skałach – to jego obrona! Będzie mu dany chleb własny i wodę będzie miał zapewnioną. [Biblia Poznańska, Iz 33]

A teraz nauka Nowego Testamentu:

Co składało się na rzeczy wartościowe, skarby?

Mat 6:19 (Łuk. 12:33-34)

(19): Nie skarbcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza psuje, i gdzie złodzieje podkopywują i kradną;

Majątek gromadzono w konkretnych dobrach fizycznych, które dzieliły się na cztery główne kategorie:

• Tkaniny i odzież luksusowa: W starożytności tekstylia stanowiły jedną z głównych lokat kapitału. Ubrania barwione rzadkimi barwnikami (np. purpurą tyryjską pozyskiwaną ze ślimaków morskich, indygo), tkane z cienkiego lnu, bisioru lub wysokogatunkowej wełny, były niezwykle drogie i przekazywane w spadkach. Bogactwo dosłownie nosiło się na sobie lub przechowywano w skrzyniach. To tłumaczy metaforę mola (sēs), który dla ówczesnego zamożnego człowieka był bezpośrednim zagrożeniem utraty fortuny.
• Kruszce, monety i biżuteria:

• • Srebro i złoto w postaci monet: rzymskich (np. denary), greckich (drachmy, tetradrachmy) oraz lokalnych fenickich (zwłaszcza srebrne szekle tyryjskie, jedyne akceptowane przy podatku świątynnym w Jerozolimie ze względu na wysoką próbę srebra).

• • Ozdoby: złote i srebrne pierścienie, zausznice, naramienniki, nierzadko wysadzane kamieniami szlachetnymi (karneol, onyks, agat, jaspis). Złoto nie rdzewiało, ale stopy srebra z miedzią lub żelazo ulegały śniedzi i korozji.
• Ziarno, płody rolne – zasoby naturalne (spichrze): W gospodarce agrarnej prawdziwym skarbem były nadwyżki żywności o długim terminie przydatności: ziarno (pszenica, jęczmień), oliwa z oliwek oraz wino. W greckim tekście biblijnym słowo tłumaczone jako „rdza” oznacza dosłownie „zżeranie/pożeranie”. W odniesieniu do spichrzy chodziło o szkodniki magazynowe: wołki zbożowe, gryzonie, pleśń oraz procesy gnilne, które mogły w kilka tygodni zniszczyć zgromadzony kapitał rolnika.
• Nieruchomości i ziemia użytkowa: Winnice, gaje oliwne, działki pod uprawę zbóż oraz same budynki mieszkalne. Domy budowano wówczas w przeważającej mierze z suszonej na słońcu cegły mułowej lub kamienia polnego spojonego gliną. Złodziej nie musiał wyważać zamków (które były prymitywne i rzadkie) – wystarczyło fizycznie przekopać lub rozkuć ścianę (dioryssō), stąd dosłowne określenie „podkopywania”.

Dlaczego następuje zmiana i Nowy Testament uczy by nie gromadzić skarbów?

Ludzie uważający się za chrześcijan bezkrytycznie stosują wypowiedzi Nowego Testamentu do każdego obecnie żyjącego i dziwią się, jak Pan Jezus mógł być taki niepraktyczny. Jednak Pan Jezus był bardzo praktyczny, gdy dawał omawiane zalecenia, co zaraz wykażemy.

Zalecenia Nowego Testamentu są kierowane pierwszorzędnie do Oblubienicy Chrystusa, tych najlepszych z najlepszych, do Kościoła. Dla nich gromadzenie skarbów jest realną przeszkodą w podążaniu do wytyczonego celu. Przeszkód jest oczywiście więcej i innego rodzaju, ale chodzi o to, by było ich jak najmniej, bo wtedy droga jest łatwiejsza.

Pan Jezus nie jest przeciwnikiem kosztownych i pięknych rzeczy. Gdyby był, nigdy nie wypowiedziałby przypowieści o perle lub o skarbie ukrytym w roli.

Pan Jezus jest przeciwnikiem przywiązywania serca do tych rzeczy. Jako najlepszy znawca ludzkiej psychiki wiedział, że posiadanie bogactwa łatwo może prowadzić do pokochania bogactwa i przed tym nas przestrzegał.

Kilka takich przestróg:

Mat. 6: 24

(24): Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego – miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie! [Biblia Tysiąclecia V, Mt 6]

Mat 19:

(23): Jezus zaś powiedział do swoich uczniów: Zaprawdę, powiadam wam: Bogatemu trudno będzie wejść do królestwa niebieskiego. (24): Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego. (25): Gdy uczniowie to usłyszeli, bardzo się przerazili i pytali: Któż więc może być zbawiony? (26): Jezus spojrzał na nich i rzekł: U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe. [Biblia Tysiąclecia V, Mt 19]

Łuk.12:15

(15): Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś ma [wszystkiego] w nadmiarze, to życie jego nie zależy od jego mienia. [Biblia Tysiąclecia V, Łk 12]

Mat:13:22

(22): Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. [Biblia Tysiąclecia V, Mt 13]

Apostoł Paweł podobnie nas przestrzega:

1 Tym 6:10

(10): Albowiem korzeń wszystkiego złego jest miłość pieniędzy, których niektórzy pragnąc, pobłądzili od wiary i poprzebijali się wieloma boleściami. (11): Ale ty, człowiecze Boży! chroń się takich rzeczy, a naśladuj sprawiedliwości, pobożności, wiary, miłości, cierpliwości, cichości. [Biblia Gdańska, 1Tm 6]

Czy umiemy  być zasobni w dobra tego świata, bez przywiązywania serca to tych przemijających wartości?

Czy potrafimy posiadać dobra tego świata i nie uważać ich za skarb?

Na te pytania każdy odpowie sobie w sercu i niech wyciągnie właściwe wnioski z otrzymanej odpowiedzi.

Mamy zakochać się w pięknie prawdy, w pięknie sprawiedliwości, która jest regułą życia. Mamy zakochać się w pięknych ideach nadchodzącego Królestwa, powszechnego szczęścia i powszechnego braterstwa, powszechnej dobroci.  Do tego mamy przywiązać serce i to ma być naszym skarbem. Coś co jest trwałe i nieprzemijające. Coś co sięga daleko w przyszłość i jest w gruncie rzeczy wieczne.

Nasz Pan wiedział, że to co może nas przenieść do Jego królestwa nie polega na przywiązaniu do doczesnych, przemijających rzeczy i dlatego przemawia do naszych sumień: nie przywiązujcie serca do rzeczy, które przeminą, bo stracicie wasze serca, tj. życie wieczne, ponieważ serce podąża za tym, co uważamy za skarb.

Jeśli skarb mamy dobry, to i serca mamy dobre.

Mat 12: 35

(35): Dobry człowiek z dobrego skarbu serca wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi rzeczy złe. [Biblia Gdańska, Mt 12]

Nasz Stwórca oczekuje, że każde jego stworzenie będzie dobrowolne podlegało Jego prawom, które On dał dla zachowania porządku we wszechświecie.

Choć już wcześniej ludzkość otrzymywała Boże nakazy i zakazy, to w sposób rozbudowany Prawo zostało dane dopiero za pośrednictwem Mojżesza.

Końcem tego Prawa był nasz Pan. W jakim sensie? No bo przecież nie na zasadzie, że od teraz wolno było przestępować Prawo be konsekwencji.

Nasz Pan powiedział, że bez wypełnienia nie przeminie ani jedna litera z Prawa i że nie przyszedł znieść ani usunąć prawa, ale to Prawo wypełnić.

Żydowskie Prawo dane przez Mojżesza obejmuje tradycyjnie 613 przykazań – nakazów i zakazów.

My jednak nie jesteśmy zobowiązani ich przestrzegania tak, jak mieli to robić żydzi.

Dlaczego?

Nasz Pan obok Swej głównej roli jako Zbawca jest dla nas też Pasterzem i Nauczycielem.

To od samego Pana wiemy, co w rzeczywistości przykazał Bóg ludziom do przestrzegania:

Ewangelia św. Mateusza 22

22,37 A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej.

22,38 To jest największe i pierwsze przykazanie.

22,39 A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.

22,40 Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy.

Czy to oznacza, że te wszystkie drobiazgowe nakazy i zakazy były dane wcześniej niepotrzebnie?

Oczywiście, że nie – miały być wychowawcą do Chrystusa, miały uzmysłowić upadły stan człowieka, bowiem nikt nie był w stanie w 100% ich zachować.

Mówiąc o tych dwóch najważniejszych przykazaniach, w których streszczają się wszystkie inne, Nasz Pan podniósł Zakon na poziom duchowy.

Jego naśladowcy kochając Boga ponad wszystko inne a bliźniego jak siebie – nie potrzebowali skrupulatnych już nakazów i zakazów.

Jak w praktyce miała wyglądać ta miłość?

Otóż wychodzi ona ponad to, co uczy i nakazuje Prawo.

I tego właśnie nauczał Pan – duchowego wymiaru i prawdziwego znaczenia przykazań Bożych, których spełnianie zamknie się właśnie w tych dwóch najważniejszych – miłości do Boga nade wszystko i człowieka – jak siebie.

W ten sposób człowiek ma odzwierciedlać Osobę Boga, bo przecież Bóg jest miłością.

To jest jedyny obowiązujący wzór i ostatecznie człowiek nie może dać z siebie nic mniej, aby podobać się Bogu.

W dzisiejszych rozważaniach proponuję zastanowić się, jak w praktyce wygląda trzymanie się przykazań Bożych na tym wyższym duchowym poziomie.

Proponuję rozważyć ten temat na przykładzie przykazania  Nie będziesz kradł.

(W dekalogu jest to przykazanie 8, jeśli nie usuniemy 2-giego a 10 nie rozdzielimy na 2 części)

Tak więc tytuł naszych rozważań to: “Nie będziesz kradł”

10 przykazań – dekalog znany na całym świecie, nawet nie tylko wśród chrześcijan. Podstawa cywilizacji judeochrześcijańskiej.

Kiedy człowiek czyta – dosłowne rozumienie tych przykazań może dać mu poczucie spokoju. Tzn. że żyje moralnie, według Bożej woli.

(u niektórych chrześcijan biorąc pod uwagę usunięcie 2giego przykazania – o czczeniu wytworów dzieł ludzkich).

Czy to poczucie spokoju jest uzasadnione?

Przecież znamy nauki Pana Jezusa:

że trwanie w gniewie na innego człowieka już jest zabójstwem

że winny cudzołóstwa jest już ten, kto żywi takie pragnienie

W ten sam sposób rozumiemy też, że cudzołóstwo w Biblii jest tylko symbolicznym określeniem niewierności Bogu i Jego Synowi – i wcale nie musi oznaczać niewierności małżeńskiej, aby człowiek został nazwany cudzołożnikiem.

Tak samo wiemy, że bałwochwalstwo wcale nie oznacza czczenia obrazów i posągów – ale stawianie czegokolwiek na pierwszym miejscu w życiu – miejscu które należy do Boga.

A co możemy powiedzieć o kradzieży?

Chociaż nasz Pan nigdzie bezpośrednio nie wyjaśnił tej kwestii, w Słowie Bożym znajdujemy pewne wskazówki, jak należy patrzeć na kradzież – nie w ten dosłowny sposób..

I tak jak dosłownie rozumiane inne wykroczenia – kradzież może odbywać się także na poziomie duchowym.

Czy więc ktoś, kto nie kradnie w sensie literalnym – także nie kradnie w sensie duchowym?

Wcale nie jest to takie proste!

Przykazanie ósme znajdziemy w Wyjścia 20:15

Są tam dwa słowa, najbliżej tłumaczone na “Nie będziesz kradł”, choć mamy wtedy 3 słowa.

Możemy więc przetłumaczyć: nie ukradniesz – tylko tyle. Całe przykazanie.

To słowo oznacza zabranie czegoś, co prawnie należy do kogoś innego, podstępem, oszustwem lub siłą.

Pismo Święte traktuje ten czyn nie tylko jako przestępstwo w znaczeniu społecznym, ale jako złamanie przymierza z samym Bogiem, Który jest ostatecznym Właścicielem wszystkiego.

Tak więc złodziej nie tylko pozbawia swoją ofiarę własności – dużo poważniejsze jest to, że obraża swoim przestępstwem Stwórcę.

Przykazanie zostało powtórzone:

Kpł 19:11: „11 Nie będziecie kraść, nie będziecie oszukiwać i nie będziecie okłamywać jeden drugiego.”

Ale w każdej starożytnej kulturze kradzież była czymś nagannym.

Np. Kodeks Hammurabiego z Mezopotamii / Babilonii przewidywał zazwyczaj karę śmierci. W przypadku kradzieży zwierząt miał być to zwrot 10 lub 30 krotności.

Więc napiętnowanie kradzieży w Biblii nie było czymś odosobnionym.

Są pewne podobieństwa między tym kodeksem a prawem Mojżeszowym.

Ale przecież wiemy – w danym przez Boga Prawie kradzież nie może mieć tylko takiego dosłownego znaczenia.

Przecież Nasz Pan pokazał, że Prawo ma swój wyższy, duchowy poziom. Inaczej, niż Prawo babilońskie, stworzone przez człowieka, które należy traktować dosłownie a nie dopatrywać się duchowej głębi

Proponuję przyjrzeć się zagadnienie kradzieży pod trzema różnymi względami.

Oczywiście mając na myśli ten duchowy wymiar. A dla chrześcijanina “wyższą szkołę jazdy” niż po prostu dosłowne wstrzymywanie się od kradzieży i przywłaszczania cudzych rzeczy.

OKRADANIE BOGA

Nasz Stwórca jest właścicielem wszystkiego.

UBG – Księga Psalmów 50:12

Gdybym był głodny, nie mówiłbym ci o tym, bo mój jest świat i wszystko, co go napełnia.

W rzeczywistości ludzie są właścicielami tego, co Bóg zezwolił, aby uważali za swoje.

Bóg nie potrzebuje dóbr materialnych, żeby zapewnić sobie egzystencję.

Ona ma życie sam w  sobie, jest dawcą życia i każdego najlepszego daru.

A jednak okradanie Boga jest możliwe a Biblia mówi o tym w kilku miejscach.

Jako przykład.

Przypomnijmy sobie historię zdobycia Jerycha – Jozuego 7.

Mury miały być zniszczone a także wszystko w mieście.

Przedtem Bóg powiedział:

Joz 6:19: „19 Wszelkie srebro i złoto oraz przedmioty miedziane i żelazne będą poświęcone PANU. Zostaną złożone do skarbca PANA.”

Czy wszyscy się tego trzymali?

Księga Jozuego 7:11-12

7,11 Izrael zgrzeszył, złamali także moje przymierze, które im nakazałem. Wzięli bowiem z tego, co przeklęte, ukradli, skłamali i schowali to wśród swoich rzeczy.

7,12 Dlatego synowie Izraela nie mogli się ostać przed swymi wrogami, ale uciekli przed nimi, bo stali się przekleństwem. Nie będę więcej z wami, jeśli nie wytępicie spośród was tego, co przeklęte.

Lud utracił Boże błogosławieństwo, bo jeden człowiek sprzeniewierzył się nakazowi danemu przez Pana.

Zachował dla siebie kilka cennych rzeczy zdobytych przy upadku Jerycha.

Przedmioty materialne ale cenne, jak złoto i srebro, a także naczynia miedziane i żelazne itp., były wszystkie poświęcone i nie miały być zniszczone, ale ofiarowane na służbę Panu.

Tak właśnie miało to się odnosić do duchowych Izraelitów.

Tak też bywa z szczerze poświęconymi prawdziwymi Izraelitami:

nie tylko wszystkie ich cielesne władze mają być zniszczone jako słudzy grzechu, ale wszystko co oni posiadają ma być poświęcone na służbę Panu i zużyte do śmierci w służbie Pańskiej

tak jak skarby złota i srebra, jak i zwykłe posiadłości przedstawione w naczyniach z miedzi i żelaza.

Teraz ma być wszystko uważane jako należące do Pana; a wszelkie przywłaszczenie z tych rzeczy na swój własny samolubny użytek sprowadza przekleństwo jako było pokazane przez grzech Achana, który przywłaszczył sobie łupy z Jerycha, nieco złota, srebra i płaszcz babiloński. (Zob. Jozuego roz. 7.)

W skutek chciwości Achan sam poniósł śmierć

Ale jego występek był też pewien czas powodem kłopotów dla całego Izraela.

Na poziomie duchowym:

Tak też było między duchowymi Izraelitami:

chciwość złota, srebra i pięknych szat babilońskich miała stać się niebezpiecznym źródłem duchowej słabości i prowadzić wielu na zatracenie – tak jak Achan typicznie poniósł śmierć, dla nowych stworzeń miała być to śmierć wieczna.

Oczywiście nie muszą być to tylko pożądania materialne – bardziej powiedzielibyśmy związane z cielesnością.

Piękny płaszcz babiloński skradziony przez Achana jest dla chrześcijan oczywiście tylko symbolem – ja sam nie widziałem na oczy takiego płaszcza i większość z chrześcijan także.

A mimo to mogą ukraść taką rzecz – płaszcz to symbol urzędu, sprawowania władzy nad ludem Bożym. Skradzenie takiego płaszcza w chrześcijaństwie to bardziej symbol panoszenia się niektórych nad resztą trzody, podporządkowanie, co prowadziło do rozwoju systemu antychrysta.

Ale hierarchia i podział na duchownych i laikat ma się dobrze do dziś, nawet tam, gdzie sami nie nazwaliby się duchownymi.

Więc kradzież to zagarnięcie władzy nad ludem Bożym.

Ale nie tylko – możemy tę kradzież Achana rozumieć szerzej.

Także materialnie – kiedy poświęceni nie rozumieją, co jest skarbem gromadzonym w niebie i gromadzą sobie te na Ziemi:

Biblia Warszawska – 1 List św. Pawła do Tymoteusza 6

6,6 I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeżeli jest połączona z poprzestawaniem na małym.

6,7 Albowiem niczego na świat nie przynieśliśmy, dlatego też niczego wynieść nie możemy.

6,8 Jeżeli zatem mamy wyżywienie i odzież, poprzestawajmy na tym.

6,9 A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokuszenie i w sidła, i w liczne bezsensowne i szkodliwe pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie.

6,10 Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; niektórzy, ulegając jej, zboczyli z drogi wiary i uwikłali się sami w przeróżne cierpienia.

Samo uczciwe gromadzenie dóbr nie musi być grzeszne – za jednym wyjątkiem.

Kiedy dotyczy Poświęconych Dzieci Bożych.

Zakrawa to także o duchowe bałwochwalstwo.

W momencie poświęcenia sprawa może być prosta:

Dziecko Boże rozumie, że oddało wszystko co swoje na własność Bogu.

ale mijają lata, choć nasze myśli są w prawdziwej ojczyźnie – w Królestwie, to my żyjemy jeszcze w teraźniejszym złym świecie.

Żyjemy tutaj i teraz, nie jesteśmy na jakiejś innej planecie. To co dotyka ludzi wokół nas, dotyka nas samych.

Czy zawsze pamiętamy, że po zburzeniu murów symbolicznego Jerycha – w skrócie od momentu rozpoczęcia duchowej przemiany z celem osiągnięcia podobieństwa Bożego – to nasze symboliczne  złoto, srebro i cenne metalowe rzeczy nie są już nasze?

Czy rzeczywiście troski tego świata nie mają na nas takiego wpływu, że posuwamy się do antytypicznej kradzieży?

Może nie od razu płaszcza babilońskiego – to raczej nie jest powszechne zagrożenie, choć wielu chrześcijan dąży do zaszczytnych stanowisk w zgromadzeniach, wyższych pozycji i panowania nad innymi.

Oczywiście, Bogu nic po naszym materialnym złocie i srebrze:

Czego Bóg chce, mówi sam: Synu: daj mi swoje serce

Poświęcenie złota, srebra to oddanie Bogu swoich najlepszych rzeczy – powiedzielibyśmy bankowym językiem – swoich aktywów – Bogu.

Oczywiście nie tylko rzeczy materialnych, to byłoby zbyt proste. Mogą to być rzeczy materialne ale wcale nie muszą.

Do tego doszło w wiekach minionych, że ludzie pieniędzmi odkupywali swe grzechy, co było i jest bluźnierstwem a nie oddaniem Bogu tego co posiadamy.

Jeśli zadeklarowaliśmy w poświęceniu to oddanie a zapomnieliśmy o nim, kiedy opatrzność stawia nas w sytuacji, aby używać ich nie dla siebie ale dla Boga – kiedy zapominamy, że tylko jesteśmy szafarzami cudzej własności – jest to symboliczna kradzież.

Może nie od razu tak poważna, jak ta Achana z księgi Jozuego.

Kradzież Achana i kara śmierci obrazuje całkowite sprzeniewierzenie się Bogu, całkowite odwrócenie się od ślubów poświęcenia i zabranie Bogu Jego symbolicznej własności.

Taki rodzaj duchowej kradzieży powinien być na pewno celem naszego osądzania samych siebie. Przede wszystkim dlatego, że jest to symboliczne okradanie Samego Stwórcy.

A co z Naszym Panem?

W Ewangeliach mamy jeden przypadek, o którym możemy powiedzieć, że nasz Pan został okradziony.

Oczywiście, chodzi o sytuację, kiedy już cierpiał przybity do Krzyża.

Ewangelia Jana 19:23-24

19,23 A gdy żołnierze ukrzyżowali Jezusa, wzięli jego szaty i podzielili na cztery części, każdemu żołnierzowi część. Wzięli też tunikę, a tunika ta nie była szyta, ale od góry cała tkana.

19,24 Mówili więc między sobą: Nie rozcinajmy jej, ale rzućmy losy o to, do kogo ma należeć; aby się wypełniło Pismo, które mówi: Podzielili między siebie moje szaty, a o moje ubranie rzucali losy. To właśnie zrobili żołnierze.

Oczywiście tu opis okradzenia naszego Pana tylko materialnie, kiedy za niedługi czas miał ponieść śmierć za ludzkość – więc w rzeczywistości ten płaszcz i szata spodnia nie przedstawiały materialnie dla Pana szczególnej własności.

Ale patrząc duchowo – wiemy, że nie o to tutaj chodzi.

Ta symboliczna kradzież płaszcza i przywłaszczanie sobie szaty trwa po dziś dzień.

Płaszcz to Urząd Naszego Pana, szata spodnia – Jego sprawiedliwość.

Przy okazji piękny symbol – szata nie miała szwów, bo tylko w całości przyswojona zasługa Pańska ma znaczenie dla człowieka, nie można sobie z niej wybierać tyle, ile nam pasuje.

Jeszcze kilka dni wcześniej – witany jako Król a za kilka dni – wysłany na krzyż.

I tak jak cielesny Izrael odrzucił Pana jako Króla i Wodza, niedługo potem tak samo zaczęło postępować nominalne chrześcijaństwo.

Także wśród swoich rzekomych naśladowców rozpoczęło się okradanie Pana z Jego urzędu i Jego zasługi.

Tutaj mamy także inny symbol – próby uczynienia z świątyni w Jeruzalem jaskini zbójców przekształciły się w to samo w Wieku Ewangelii. Dobrze pamiętamy, jak ostro Nasz Pan zareagował na kupczenie w świątyni, która jest Domem Bożym – choć bezpośrednio nie nazwane kradzieżą, to na pewno świętokradztwem.

Złodziej zawsze przedstawia samego siebie w dobrym świetle, jako uczciwy i honorowy człowiek, lecz chytrze pod przykryciem, przywłaszcza sobie to, co nie jest właściwie jego.

Czy inaczej dzieje się z wieloma wyznaniami chrześcijańskimi, duchownymi, nauczycielami, albo starszymi w rozmaitych wyznaniach chrześcijaństwa?

wielu udawało tylko sługi krzyża Chrystusowego i Słowa Bożego, lecz naprawdę zapierali się Słowa Bożego i dla nich krzyż Chrystusowy był głupstwem.

Np. tacy, którzy nie wierzyli, że Adam upadł i potrzebny jest Okup, że Ofiara Pana jest niepotrzebną.

Którzy tworzyli rozmaite nauki i teorie umniejszające zasługę Pana.

Jednocześnie okradając Boga – Zbawiciela wszystkich ludzi, który Swój Plan Zbawienie realizuje poprzez ukochanego Syna.

Którzy szukają innych pośredników ale nie Pana

Którzy szukają zbawienia poprzez własne uczynki – wprowadzając fałszywe nauki i nakładając na trzodę Bożą niepotrzebne obciążanie, które nic nie pomagają w osiągnięciu Zbawienia.

Czy oni nie okradają ludzi, zabierając od nich pieniądze i rzeczy materialne i niematerialne, równocześnie oszukują ich, sprzedając im to, co nie jest prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem – choć Bóg pozwala brać to za darmo?

Tak – jest to okradanie Syna Bożego z Jego wielkiej zasługi choć na pewno można podać więcej przykładów.

I jednocześnie okradanie ludzi z tego, co Bóg w swojej łasce zapewnił przez Syna.

Ludzie niestety pozwalają się okradać w ten sposób.

Przez wieki stawiali autorytet upadłego, grzesznego człowieka ponad jedynym prawdziwym Wodzem i Panem.

Nie czekali cierpliwie na powrót Pana, ale postanowili założyć Jego Królestwo sami na ziemi i wybrali spośród siebie rzekomego przedstawiciela Pana, Jego zastępcę.

Pogwałcili Pański nakaz – największy z was ma być waszym sługą, wy wszyscy jesteście braćmi a jeden jest Wasz wódz – Chrystus.

Tego uczy historia chrześcijaństwa.

I tak jak złodziej przyłapany na kradzieży wypiera się, że to nie jego ręka, tak samo oni nigdy nie przyznają się, że przywłaszczają sobie to, co należy jedynie do Pana.

Nie – mienią się jego sługami, choć wcale nie postępują według Jego ducha i Jego nauk.

I każdy chrześcijanin musi badać samego siebie – czy nie bierze udziału w takim okradaniu Pana.

Czy pamięta, że żaden ludzki autorytet nie dorównuje Panu?

Że podstawą naszego życia jest to, czego uczył Pan a nie to, co dodali lub pozmieniali ludzie?

Że Duch, jakiego mamy przejawiać, to duch Chrystusowy a nie duch z ludzkimi dopasowaniami, zmanipulowany przez nauki wymyślone przez człowieka?

Że do zbawienia wystarczy Ofiara Pana a wszystkie uczynki mają wypływać z wiary a nie ją zastępować albo uzupełniać?

Że ludzcy wodzowie i ludzkie organizacje nie mogą stać nad Panem?

Że tylko Pan pomaga nam w Zbawieniu, każdy zda sprawę za siebie przed Bogiem?

Na tym przejdziemy do następnego wątku – okradanie człowieka:

Oczywiście nie w wymiarze dosłownym – kraść nie wolno, każdy ludzki system prawny piętnuje kradzież, nakłada kary itd.

Fałszowanie deklaracji podatkowych jest kradzieżą. Przemycanie towarów, aby nie płacić cła, jest kradzieżą.

Nie wyświadczenie uzgodnionej wcześniej usługi lub przysługi, według otrzymanej zapłaty, jest kradzieżą.

A jak można odnieść przykazanie Nie Kradnij na ten wyższy duchowy poziom?

Oczywiście braterstwo już się domyślają – można dokonać kradzieży np. przez obmawianie innych.

Nawet w przenośni mówi się, że można okraść kogoś z dobrego imienia.

Nawet w ludzkim pojęciu jest to uznawane za kradzieżą najgorszą, powodującą większą szkodę aniżeli wszystkie inne razem.

W dramacie Otello William Szekspir określił słowami:

„Dobra opinia u mężczyzn i kobiet

Jest najdroższym klejnotem ich duszy.

Kto mi kradnie trzos, kradnie marność, śmiecie

Coś, co jest niczym; było moim, jest jego

I było sługą tysiąca innych

Ale kto mi kradnie moje dobre imię

Grabie mnie z tego, co go nie wzbogaci,

A mnie czyni nędzarzem.”

Biblijne napomnienie, aby o „nikim źle nie mówić”, wydaje się być mało brane na poważnie. Wielu chrześcijan dopuszcza kalanie swojego charakteru niecynmi obmowami drugich, unieszczęśliwiając ich i dodając utrapień, dosyć już wzdychającemu stworzeniu.

Tego rodzaju kradzież nie ma nic wspólnego z przywłaszczeniem rzeczy materialnych, za to świadczy o stanie serca takiego “złodzieja”:

Mat 15:19: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.”

Przecież nasz Pan nauczając w ten sposób nie miał na myśli tego wszystkiego tylko dosłownie – o czym sam też mówił!

Wiemy, że trzymając się duchowo tych przykazań miłości Boga i bliźniego – nie przyjdzie nam do głowy grzeszenie w ten sposób dosłowny.

To jednak nie oznacza automatycznie czystości od grzechu tak, jak nauczał nasz Pan.

Obmowa zawsze jest złem.

Jedyny wyjątek od zasady nie mówienia źle o kimkolwiek może mieć miejsce wówczas, gdy jesteśmy świadomi absolutnej konieczności ujawnienia zła.

Gdy ujawnienie zła jest przeciwne pragnieniu naszego serca, a czynimy to z konieczności: z powodu miłości do drugich, którzy nie będąc tego zła świadomi, mogliby zostać skrzywdzeni.

W Strażnicach w czasie Paruzji temat co jakiś czas pojawiał się na łamach czasopisma.

Widać – istniała taka potrzeba.

Są tam ciekawe przykłady obmawiania z życia zborowego, np.

Obmowa nie przez udzielanie informacji, ale przez napomykanie,bardzo delikatne  insynuacje, “nie chcę o tym mówić”.

To już bardzo wyrafinowany sposób obmowy – w opisanym przypadku zostały wciągnięte postronne osoby, które nie otrzymały żadnej dokładnej informacji ale za to zgodnie z upadłą naturą – zaczęły gubić się w złych domysłach.

Obmowa, złe mówienie o innych jest w świecie czymś powszechnym

Nawet czymś uważanym za normalne.

Czasem mogłoby się wydawać, że pozbawienie tego tematu – czyli mówienia o innych – oznaczałoby koniec rozmowy.

Oznaczałoby, że dwie lub więcej osób nie mają tak naprawdę o czym porozmawiać.

Tym bardziej szkodliwe jest to wśród chrześcijan, wśród poświęconych dzieci Bożych.

Bo obmowa to zło – i wcale nie chodzi o to, że mówione są kłamstwa.

Samo mówienie źle o innych, nawet jeśli jest prawdą – nie jest w duchu Chrystusowym.

Czasem jest to zwykła niezdrowa ciekawość, żądza sensacji

Czasem rzekoma troska, ale nie wypływająca ze szczerego serca.

Obmawiający chce dowieść, że ma większe poczucie honoru, prawdy, sprawiedliwości, niż osoba obmawiana.

Wielu czyni tak, bo nigdy nie nauczyło się właściwych zasad – choćby wynikających ze Złotej Reguły.

Bo wygodnie i beztrosko mówić o kimś i jego sprawach.

Ale jeśli postawiłby się w takiej sytuacji – gdyby mnie dotyczyło, czy chciałbym, żeby ktoś w ten sposób mówił o mnie, moim życiu, moich sprawach – czy rzeczywiście by mi się to podobało.

Przypominam – nie chodzi o kłamstwa i oszczerstwa.

A jednak i tutaj są zgrzyty, jeśli chodzi o złotą regułę,

Po takich rozmowach ktoś może mieć np, spaczony pogląd o innych osobach, choć zna tylko część faktów, nie zna serca.

Polega na niesprawdzonych informacjach, nie znając tła.

Jest to moją własną bolączką, nie w tonie pouczającym!

Czasem wtrącamy się w ten sposób w sprawy innych, przed czym przestrzegał apostoł.

Tymczasem Dziecko Boże musi posiadać  ducha miłości, ducha Chrystusowego, ducha prawdy.

Ciężko nam upadłym ludziom uczyć się tej miłości w praktyce i jak ją stosować do różnych spraw życia, do braci, do swoich krewnych, do świata, oraz do nieprzyjaciół.

Dlatego zawsze powinno brzmieć w naszych uszach jak przestroga:

„Kto ducha Chrystusowego niema, ten nie jest Jego”

Po to znajdujemy się w szkole Chrystusowej, aby uczyć się od Niego, aby stać się obrazami wspaniałego Syna Bożego;

Inaczej znieważamy Jego Samego i Jego Słowa

Czynimy to również przez obmowy, w skrajnych wypadkach przez oszczerstwa oraz przez mieszanie się do pomówień i plotek.

Winny jest nie tylko ten, co obmawia, ale też ten, co chce słuchac i słucha.

Br. Russel podał jeden przykład:

Po jego kazaniu pewien członek zgromadzenia wyraził swoją wdzięczność za to, co było mówione i jak było to ważne, a jednak jeszcze w czasie tego uścisku dłoni i widocznie nieświadomie, niedobre wypowiadał nieprzychylne uwagi przeciwko swojemu bratu, współczłonkowi ciała Chrystusowego.

Nie tak przejawia się duch Chrystusowy.

Nawet, jeśli te rozmowy wyglądają niewinnie, należy z najwyższą ostrożnością badać siebie i swoje słowa.

Niedoskonałość i tak przywiedzie nas do ponownych upadków – ale musimy mieć je pod kontrolą.

Jeśli już – to z braku świadomości a nie rozmyślnie.

Przecież pamiętamy, właściwy sposób postępowania w razie problemów z innymi:

• rozmowa sam na sam
• przy 2-3 świadkach
• przed zgromadzenie,

Manna 14 lipca

Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i obmowa niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością – Efez. 4:31

Ps 50:14-23: „14 Ofiaruj Bogu dziękczynienie i spełnij swoje śluby wobec Najwyższego;

15 I wzywaj mnie w dniu utrapienia; wtedy cię wybawię, a ty mnie uwielbisz.

16 Lecz do niegodziwego Bóg mówi: Po co ogłaszasz moje prawa i masz na ustach moje przymierze;

17 Skoro nienawidzisz karności i rzucasz za siebie moje słowa?

18 Gdy widzisz złodzieja, pochwalasz go, i zadajesz się z cudzołożnikami.

19 Pozwalasz swym ustom źle mówić, a twój język knuje podstępy.

20 Siedzisz i mówisz przeciwko twemu bratu, obmawiasz syna swej matki.

21 To czyniłeś, a ja milczałem; sądziłeś, że jestem do ciebie podobny, ale będę cię napominał i postawię ci to przed oczy.

22 Zrozumcie to teraz wy, którzy zapominacie o Bogu, bym was nie rozszarpał, a nie byłoby nikogo, kto by was ocalił.

23 Kto mi ofiaruje chwałę, ten oddaje mi cześć; a temu, kto chodzi prostą drogą, ukażę Boże zbawienie.”

Wszystkich, którzy pragną wspólnie spędzić ten czas na rozważaniu Słowa Bożego, społeczności i uwielbianiu Pana, serdecznie zapraszamy do udziału – również za pośrednictwem transmisji internetowych.

LINK NA SOBOTĘ: https://youtube.com/live/k8z7YiH4aYc?feature=share

LINK NA NIEDZIELĘ: https://www.youtube.com/live/yz48m1IuMU0?si=IkvZeLa1ic0VcG86

PLAN UCZTY DUCHOWEJ

Sobota – 07.11.2026

• 10:00–10:15 – Rozpoczęcie i manna
• 10:15–11:15 – Wykład: Br. Radosław Pilarek
• 11:15–12:00 – Przerwa
• 12:00–13:00 – Wykład: Br. Piotr Wardziński
• 13:00–15:00 – Przerwa
• 15:00–16:00 – Wykład: Br. Marek Urban
• 16:00–16:45 – Przerwa
• 16:45–18:30 – Zebranie Świadectw: Br. Mirosław Sellin (nie będzie transmitowane)
• 20:15–21:45 – Społeczność wieczorna / Śpiewy: Br. Wiktor Szpunar

Niedziela – 08.11.2026

• 09:00–09:15 – Manna
• 09:15–10:15 – Wykład: Br. Adam Urban
• 10:15–10:45 – Przerwa
• 10:45–11:45 – Wykład: Br. Andrzej Kaliszczyk
• 11:45–12:15 – Przerwa
• 12:15–13:15 – Wykład: Br. Paweł Ryl
• 13:15 – Zakończenie

INFORMACJE

Miejsce spotkania:
Ośrodek Wypoczynkowo-Konferencyjny H2O
ul. Ochabska 133
43-430 Kiczyce

Serdecznie zachęcamy do wspólnego uczestnictwa w tej uczcie duchowej, zarówno na miejscu, jak i za pośrednictwem transmisji internetowych.

br. Gabriel Nowicki, Wrocław – 27.10.2024 r.

CZĘŚĆ 1: 

CZĘŚĆ 2: 

Wykład wygłoszony przez br. Wiktora Szpunara na spotkaniu internetowym zboru Pana w Bydgoszczy, 1 listopada 2026 r. 

Odpowiedzi na te pytania będziemy szukali w Biblii. Nie chodzi o to, żeby z góry przyjąć jakiś popularny pogląd na życie po śmierci i następnie dopasowywać do niego wersety. Chciałbym raczej pozwolić, by Pismo Święte samo przedstawiło swoją naukę. Zobaczmy, co rzeczywiście mówi o śmierci, stanie umarłych i nadziei na ponowne spotkanie.

Pytanie, które dotyczy każdego z nas

Dobrze pamiętam to spotkanie. Byliśmy w smażalni ryb, później nad wodą i później jeszcze oglądaliśmy pasiekę siostry Czesi. A dzisiaj już nie ma ani siostry Ewy, ani siostry Czesi, ani taty… i z tego składu zostałem tylko ja, który robiłem to zdjęcie.

Wystarczy rozejrzeć się wokół, żeby zobaczyć, jak bardzo śmierć jest obecna w naszym życiu. Co roku żegnamy znane osoby, czasami młode, pełne planów i energii. Ich odejście potrafi zaskoczyć i poruszyć tysiące ludzi. Nie trzeba jednak być osobą publiczną, żeby czyjaś śmierć stała się dla nas ważnym wydarzeniem. Często znacznie mocniej przeżywamy odejście kogoś, kogo znaliśmy osobiście: członka rodziny, przyjaciela, sąsiada czy kogoś ze wspólnoty, z którą dzieliliśmy część życia.

Są również fotografie przedstawiające mojego tatę podczas rozmowy z bliskimi osobami, których także już z nami nie ma. Patrząc na nie, uświadamiam sobie, jak wiele wspólnych historii tworzy nasze życie i jak wiele osób z czasem pozostaje już tylko we wspomnieniach.

Pamiętam również mojego kuzyna Marcina, który zmarł bardzo młodo. Są też inne osoby, które przewinęły się przez nasze spotkania, rodziny i zbory. Niektóre nadal są z nami, inne odeszły.

Kiedy więc pytamy, gdzie są umarli, nie pytamy o abstrakcyjne postacie. Pytamy o konkretnych ludzi, których pamiętamy i za którymi tęsknimy.

Różne wyobrażenia o tym, co dzieje się po śmierci

Ludzie na przestrzeni wieków udzielali bardzo różnych odpowiedzi na pytanie o los człowieka po śmierci.

W mitologii greckiej pojawia się podziemne królestwo zmarłych, do którego prowadzi rzeka Styks. Inne religie i tradycje mówią o reinkarnacji, czyli ponownych narodzinach w kolejnych postaciach. W chrześcijaństwie popularne są wyobrażenia nieba, piekła i czyśćca. Niektórzy wyobrażają sobie życie po śmierci gdzieś w odległym wszechświecie, na innej planecie, a inni odrzucają wszelką możliwość dalszego istnienia i uważają, że śmierć oznacza po prostu całkowity koniec.

Tak wiele różnych odpowiedzi pokazuje, że człowiek od zawsze próbował zrozumieć tajemnicę śmierci. Nie wszystkie te poglądy mogą jednak jednocześnie przedstawiać prawdę.

Jak zatem rozpoznać, który z nich jest zgodny z nauką Boga Biblii?

Dwa założenia na temat Boskiej prawdy

Zanim przejdziemy do konkretnych wersetów, warto przyjąć dwa ważne założenia.

Pierwsze jest takie, że Bóg jest mądrzejszy od nas, a Jego plan jest lepszy niż jakikolwiek plan, który sami moglibyśmy wymyślić.

W Księdze Izajasza 55:8-9 czytamy:

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi”.

Nie zawsze musimy rozumieć wszystkie Boskie decyzje. Możemy jednak ufać, że Jego mądrość przewyższa naszą.

Drugie założenie wiąże się z charakterem Boga. Wierzymy, że postępuje On zgodnie z zasadami, których sam naucza. Jezus powiedział:

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”.

Cztery biblijne symbole wskazujące na Boski charakter: lew oznaczający moc, wół oznaczający sprawiedliwość, ludzka twarz oznaczająca miłość i orzeł oznaczający mądrość Boga.

Jeżeli Bóg wymaga od ludzi miłości, miłosierdzia i sprawiedliwości, to nie możemy przypisywać Mu postępowania, które byłoby sprzeczne z tymi zasadami.

Właśnie dlatego warto oceniać różne nauki religijne w świetle czterech przymiotów Boga: mocy, sprawiedliwości, miłości i mądrości. Nauka, która przedstawia Boga jako niesprawiedliwego, okrutnego lub działającego wbrew własnym zasadom, wymaga poważnego zastanowienia.

W moim osobistym poszukiwaniu odpowiedzi ważną rolę odegrała również książka Boski plan wieków. Do jej przeczytania zachęcił mnie tata, choć zrobił to w dość nietypowy sposób. Zależało mi na udziale w pewnym niedzielnym turnieju sportowym. Tata zgodził się, ale postawił warunek: miałem przeczytać całą książkę. Przeczytałem ją, i to dość szybko. Wtedy nie wszystko jeszcze rozumiałem, ale później wróciłem do niej ponownie. Okazała się ważną pomocą w porządkowaniu biblijnych nauk.

W jakim stanie znajdują się umarli?

Przejdźmy teraz do najważniejszego pytania: co Biblia mówi o stanie człowieka po śmierci?

Jednym z najbardziej bezpośrednich fragmentów jest Księga Kaznodziei 9:5,10:

„Żyjący bowiem wiedzą, że umrą, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz”.

Werset ten przedstawia śmierć jako stan pozbawiony świadomości. Umarli nie wiedzą, co dzieje się na świecie, nie pracują, nie planują i nie podejmują żadnych działań.

Podobną myśl znajdujemy w Psalmie 146:3-4:

„Nie pokładajcie ufności we władcach ani w żadnym synu ludzkim, u którego nie ma wybawienia. Opuszcza go duch i wraca do swojej ziemi; w tym dniu zginą wszystkie jego myśli”.

Kiedy człowiek umiera, kończy się jego ziemska aktywność i ustają jego myśli. Nie ma już świadomości tego, co dzieje się wokół niego.

Śmierć podobna do snu

Biblia często posługuje się obrazem snu, kiedy mówi o śmierci. Nie jest to przypadkowe porównanie. Człowiek pogrążony we śnie nie uczestniczy świadomie w wydarzeniach rozgrywających się wokół niego. Nie wie, co dzieje się podczas jego snu, dopóki się nie obudzi.

W Księdze Daniela 12:2 czytamy:

„Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się…”.

Zwróćmy uwagę na słowo „obudzi się”. Sen nie jest tutaj obrazem wiecznego zapomnienia. Wskazuje na stan, z którego można zostać przywróconym do życia.

Podobnie wypowiedział się Jezus, kiedy umarła córka Jaira. W Ewangelii Łukasza 8:52-53 czytamy:

„A wszyscy płakali i lamentowali nad nią. Lecz Jezus powiedział: Nie płaczcie, nie umarła, tylko śpi. I naśmiewali się z niego, wiedząc, że umarła”.

Ludzie wiedzieli, że dziewczynka naprawdę umarła. Jezus jednak opisał jej stan jako sen. Dlaczego? Ponieważ wiedział, że może przywrócić ją do życia.

Dlaczego zmartwychwstanie jest tak ważne?

Jeżeli umarli nadal żyją świadomie w innym świecie, dlaczego Biblia tak mocno podkreśla potrzebę ich zmartwychwstania?

Apostoł Paweł napisał w 1 Liście do Koryntian 15:16,18:

„Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani… to i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli”.

Cały piętnasty rozdział tego listu poświęcony jest zmartwychwstaniu. Paweł traktował je jako fundamentalny element chrześcijańskiej nadziei. Gdyby umarli już teraz prowadzili świadome życie w innym miejscu, znaczenie obietnicy ich przyszłego obudzenia byłoby zupełnie inne.

Biblia przeciwstawia śmierć życiu wiecznemu

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden charakterystyczny element biblijnego nauczania. Pismo Święte bardzo konsekwentnie przeciwstawia sobie życie wieczne i śmierć.

Jezus powiedział w Ewangelii Jana 3:16:

„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”.

Podobnie apostoł Paweł napisał w Liście do Rzymian 6:23:

„Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu”.

Zauważmy ten kontrast: śmierć albo życie wieczne. Nie jest to przeciwstawienie życia w niebie i życia w mękach, ale śmierci i życia.

To bardzo ważne, ponieważ pomaga nam zrozumieć, czym według Biblii jest konsekwencja grzechu i na czym polega zbawienie.

Jak śmierć pojawiła się na świecie?

Aby zrozumieć biblijną naukę o śmierci, musimy wrócić do początku ludzkiej historii, do opisu stworzenia człowieka w Księdze Rodzaju.

W 1 Mojżeszowej 2:7 czytamy:

„Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą”.

Ten fragment jest istotny dla zrozumienia biblijnego pojęcia duszy. Człowiek nie otrzymał nieśmiertelnej duszy jako odrębnej części swojej istoty. W wyniku połączenia ciała i tchnienia życia stał się żywą duszą, czyli żywą istotą.

Następnie Bóg wydał człowiekowi polecenie. W 1 Mojżeszowej 2:16-17 czytamy:

„I rozkazał Pan Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu, ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz”.

Nieposłuszeństwo miało przynieść konkretną konsekwencję: śmierć.

Co zatem Adam sprowadził na swoje potomstwo?

Odpowiedź znajdujemy w Liście do Rzymian 5:12:

„Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli…”.

W ten sposób śmierć stała się wspólnym doświadczeniem całej ludzkości. Nie jest to jedynie przypadłość niektórych ludzi, lecz konsekwencja grzechu, który pojawił się na świecie przez nieposłuszeństwo Adama.

Adam i Jezus – dwa przeciwstawne doświadczenia

Jeśli przez jednego człowieka grzech i śmierć dotknęły całą ludzkość, to jak Bóg mógł sprawiedliwie rozwiązać ten problem?

Odpowiedź wiąże się z Jezusem Chrystusem.

W 1 Liście do Koryntian 15:3 apostoł Paweł przypomina:

„Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem”.

Adam sprowadził na ludzkość grzech i śmierć. Jezus natomiast złożył swoje życie jako okup, dzięki któremu możliwe stało się odwrócenie skutków upadku człowieka.

To zestawienie Adama i Jezusa jest jednym z najważniejszych elementów biblijnego planu zbawienia. Nie chodzi jedynie o pocieszenie ludzi po stracie bliskich, ale o rzeczywiste rozwiązanie problemu grzechu i śmierci. Warto dodać, że Jezus umarł, bo taki był wyrok Adama – nie były to pośmiertne cierpienia.

Dlaczego zmartwychwstanie Jezusa jest tak ważne?

Moja osobista wiara bardzo mocno wiąże się z przekonaniem o rzeczywistym zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

Dlaczego uznaję ten fakt za tak istotny?

Przede wszystkim apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntian 15:3-8 wymienia świadków, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. Nie przedstawia zmartwychwstania jako prywatnego przeżycia jednej osoby, lecz odwołuje się do wielu świadectw, w tym do spotkania z ponad pięciuset braćmi jednocześnie. Wielu z tych ludzi jeszcze żyło, gdy Paweł pisał te słowa.

Ważne jest również to, jak zmieniło się zachowanie uczniów Jezusa. Wcześniej przestraszeni i rozproszeni, później odważnie głosili jego zmartwychwstanie. W Dziejach Apostolskich 4:13 czytamy, że przeciwnicy apostołów rozpoznali, iż byli oni z Jezusem.

Kolejnym argumentem jest wypełnienie się proroctw odnoszących się do Mesjasza. Apostołowie wykazywali na podstawie Pisma, że cierpienia i zmartwychwstanie Chrystusa były zgodne z Bożym zamierzeniem (Dzieje 17:2-3; 28:23).

Nie można też pominąć wierności pierwszych naśladowców Jezusa, którzy znosili prześladowania i cierpienia, pozostając przy swoim świadectwie. Ich postawa skłania do zastanowienia: dlaczego mieliby ponosić tak wielkie koszty za coś, o czym wiedzieliby, że jest świadomym kłamstwem?

Zmartwychwstanie Jezusa nie jest więc dla mnie jedynie jednym z wielu elementów chrześcijańskiej doktryny. Stanowi fundament nadziei, że śmierć nie musi być ostatnim rozdziałem ludzkiego życia.

Jezus pokazał, że ma władzę nad śmiercią

Podczas swojej ziemskiej działalności Jezus wielokrotnie udowodnił, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych.

W Ewangelii Łukasza 7:22 czytamy:

„Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest ewangelia”.

Wskrzeszanie umarłych było szczególnym dowodem mocy Jezusa. Pokazywało, że jego władza nie ogranicza się do uzdrawiania chorych. Potrafił również przywrócić życie tym, którzy już umarli.

Historia Łazarza – Jezus nazwał śmierć snem

Jednym z najbardziej poruszających opisów jest wskrzeszenie Łazarza, przyjaciela Jezusa.

W Ewangelii Jana 11:11-14 czytamy:

„Łazarz, nasz przyjaciel, śpi, ale idę, aby obudzić go ze snu. Wtedy jego uczniowie powiedzieli: Panie, jeśli śpi, będzie zdrowy. Ale Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówił o zaśnięciu zwykłym snem. Wówczas Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł”.

Zwróćmy uwagę, że Jezus ponownie porównał śmierć do snu. Kiedy jednak uczniowie nie zrozumieli jego słów, wyjaśnił im wprost, że Łazarz umarł.

Jest jeszcze jeden szczegół tej historii, który bardzo mnie porusza. W Jana 11:35 znajdujemy niezwykle krótkie zdanie:

„I zapłakał Jezus”.

Jezus wiedział, że za chwilę przywróci Łazarza do życia, a mimo to płakał razem z ludźmi pogrążonymi w żałobie. Nie był obojętny na ich cierpienie. Rozumiał ból związany z utratą bliskiej osoby.

Kiedy rozmawiał z Martą, siostrą Łazarza, powiedział jej w Jana 11:23:

„Twój brat zmartwychwstanie”.

Marta odpowiedziała w wersecie 24:

„Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym”.

Marta nie uważała, że jej brat już żyje gdzieś w innym świecie. Pokładała nadzieję w przyszłym zmartwychwstaniu. Jezus nie skorygował tej nadziei, ale potwierdził swoją władzę nad śmiercią.

Dlaczego dzień śmierci można zestawić z dniem zmartwychwstania?

Wróćmy na chwilę do słów skierowanych do Adama: „tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz” (1 Mojżeszowa 2:17).

W następnym rozdziale, w 1 Mojżeszowej 5:5, czytamy:

„A tak wszystkich dni, które żył Adam, było 930 lat i umarł”.

Adam nie umarł fizycznie w ciągu jednej doby. Jego życie zakończyło się po 930 latach. Jak więc rozumieć Boże określenie „tego dnia”?

Pomocna może być wypowiedź z 2 Piotra 3:8:

„Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Biblia posługuje się więc również szerszą perspektywą czasu, w której tysiąc lat może być porównane do jednego dnia.

W Objawieniu 20:6 czytamy z kolei:

„Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat”.

W rozumieniu Boskiego planu wieków okres tysiącletniego panowania Chrystusa ma szczególne znaczenie. Jest to czas związany z realizacją Bożego zamierzenia wobec ludzkości i przywracaniem jej do życia oraz doskonałości.

Czy po zmartwychwstaniu będziemy tymi samymi osobami?

To bardzo ważne pytanie. Jeśli Bóg przywróci umarłych do życia, czy będą oni rzeczywiście tymi samymi ludźmi, których znaliśmy? Czy rozpoznamy swoich bliskich? Czy zachowana zostanie ich osobowość i tożsamość?

Historia Łazarza daje nam pewną wskazówkę. W Jana 11:43-44 czytamy:

„Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł ten, który umarł…”.

Jezus nie przywołał do życia kogoś zupełnie innego. Przywrócił życie Łazarzowi – temu samemu człowiekowi, którego kochały jego siostry i przyjaciele.

Podobną nadzieję znajdujemy w Księdze Hioba 14:14:

„Zawołasz, a ja Ci odpowiem, zatęsknisz za dziełem swych rąk”.

W Jeremiasza 31:17 czytamy:

„Jest nadzieja – mówi Pan – twoi synowie powrócą do swojej krainy”.

W tych wypowiedziach widzimy Boga, który pamięta o swoich stworzeniach i pragnie przywrócić je do życia.

Możemy więc zapytać: co sprawia, że po zmartwychwstaniu dana osoba będzie nadal sobą?

Nie chodzi o to, by zachować dokładnie te same atomy czy cząsteczki ciała. Nasze ciała przecież nieustannie się zmieniają już podczas obecnego życia. Istotna jest tożsamość człowieka – jego osobowość, wspomnienia, charakter i wszystko to, co czyni go konkretną osobą.

Wierzę, że Bóg doskonale zna swoje stworzenia. Pamięta o każdym człowieku i potrafi przywrócić go do życia jako tę samą osobę.

Kogo obejmie zmartwychwstanie?

Czy zmartwychwstaną wyłącznie ludzie wierzący i sprawiedliwi? A co z tymi, którzy nie mieli okazji poznać Boga, nie rozumieli nauki Jezusa albo prowadzili życie dalekie od zasad biblijnych?

Jezus wypowiedział bardzo ważne słowa w Ewangelii Jana 5:28-29:

„Nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą jego głos; i wyjdą – ci, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie do życia, a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na sąd”.

Jeszcze wyraźniej zakres tej nadziei przedstawiają Dzieje Apostolskie 24:15:

„Będzie zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

To bardzo szeroka obietnica. Nie ogranicza się wyłącznie do tych, którzy już w obecnym życiu poznali prawdę i postępowali zgodnie z wolą Bożą.

Bóg zamierza przywrócić do życia zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych. Oczywiście nie oznacza to, że wszyscy automatycznie otrzymają życie wieczne. Zmartwychwstanie otworzy możliwość dalszego poznawania Boga, Chrystusa i Jego sprawiedliwych zasad.

Różne rodzaje zmartwychwstania

W 1 Liście do Koryntian 15:22-23 apostoł Paweł pisze:

„Jak bowiem wszyscy w Adamie umierają, tak też wszyscy w Chrystusie zostaną ożywieni. Ale każdy w swojej kolejności…”.

Paweł wskazuje, że zmartwychwstanie będzie przebiegało według określonego porządku.

W tym samym rozdziale, w wersecie 40, czytamy:

„Są też ciała niebiańskie i ciała ziemskie, lecz inna jest chwała ciał niebiańskich, a inna ziemskich”.

Nie wszyscy otrzymają zmartwychwstanie do tego samego rodzaju życia. Biblia wskazuje na różnice między powołaniem niebiańskim a ziemskim. Nie zmienia to jednak podstawowej prawdy: zmartwychwstanie będzie rzeczywistym przywróceniem życia.

Czy dusza jest nieśmiertelna?

W tym miejscu warto wrócić do biblijnego pojęcia duszy.

W potocznym myśleniu często zakłada się, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, która po śmierci ciała nadal żyje świadomie. Jednak przedstawione wcześniej wersety z 1 Mojżeszowej 2:7 wskazują, że człowiek sam jest duszą – żywą istotą.

Co więcej, Biblia mówi wprost o umieraniu duszy.

W Ezechiela 18:4 czytamy:

„Dusza, która grzeszy, ta umrze”.

Warto również przyjrzeć się temu, co Pismo Święte mówi o Mesjaszu. W Izajasza 53:10,12 czytamy:

„A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni (…) wylał swoją duszę na śmierć”.

Jeśli dusza byłaby z natury nieśmiertelna, jak rozumieć stwierdzenie, że dusza Mesjasza została wylana na śmierć?

Kolejny istotny fragment znajdujemy w Psalmie 16:10:

„Nie zostawisz duszy mojej w Szeolu”.

Apostoł Piotr odniósł te słowa do zmartwychwstania Jezusa. W Dziejach Apostolskich 2:31 czytamy:

„A przewidując to, mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie dusza jego w Hadesie”.

Zatem również w przypadku Jezusa Pismo Święte przedstawia duszę jako coś, co może znaleźć się w stanie śmierci, a następnie zostać przywrócone do życia.

Co Bóg zachowuje, kiedy człowiek umiera?

Możemy jednak zadać kolejne pytanie: skoro ciało wraca do ziemi, a człowiek nie ma świadomego życia po śmierci, co właściwie zostaje z niego zachowane?

Apostoł Paweł, odpowiadając na pytanie o sposób zmartwychwstania, posłużył się obrazem ziarna.

W 1 Liście do Koryntian 15:35,37-38 czytamy:

„Lecz powie ktoś: Jak umarli są wskrzeszani i w jakim ciele przychodzą? (…) To, co siejesz, to nie ciało, które ma powstać, ale gołe ziarno, na przykład pszeniczne lub jakieś inne. Bóg zaś daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z ziaren właściwe jemu ciało”.

Paweł pokazuje, że Bóg nie musi po prostu odtworzyć identycznego ciała z tych samych cząsteczek. Tak jak ziarno daje początek nowej roślinie, tak Bóg może udzielić zmartwychwstałemu człowiekowi ciała odpowiedniego do rodzaju życia, do którego go przywraca.

Wróćmy do 1 Mojżeszowej 2:7. Bóg dał człowiekowi ciało i tchnienie życia, a w wyniku tego powstała żywa dusza.

Jeśli zatem Bóg ponownie udzieli człowiekowi życia i odpowiedniego ciała, co będzie stanowiło ciągłość między dawnym a nowym życiem?

Możemy to zrozumieć przez odwołanie się do Bożej pamięci. Wierzę, że Bóg doskonale zna każdego człowieka. Nie zapomina jego osobowości, charakteru ani historii życia. Wszystko, co czyniło daną osobę wyjątkową, jest doskonale znane jej Stwórcy.

Zmartwychwstanie nie będzie więc stworzeniem przypadkowej, nowej osoby w miejsce zmarłego. Będzie przywróceniem do życia tego, kogo Bóg pamięta.

Podsumujmy: gdzie są umarli i czy znowu się spotkamy?

Możemy teraz zebrać najważniejsze wnioski z naszych rozważań.

Gdzie są umarli?

Według przedstawionego biblijnego obrazu znajdują się w Szeolu, czyli w stanie śmierci. Ich ciała wróciły do ziemi, z której zostały wzięte. Nie mają świadomości, nie myślą, nie odczuwają i nie podejmują żadnych działań.

Nie tułają się po zaświatach, nie cierpią i nie próbują nawiązać z nami kontaktu. Są jak ludzie pogrążeni we śnie.

Nie oznacza to jednak, że zostali zapomniani. Jezus umarł za nich, a Bóg zachowuje ich w swojej pamięci.

Czy znowu się spotkamy?

Biblijna odpowiedź daje podstawy do nadziei, że tak. W przyszłym czasie panowania Chrystusa, określanym również jako dzień ostateczny, umarli zostaną przywróceni do życia. Będzie to czas zmartwychwstania i odnowienia wszystkich rzeczy.

Nie jest to jedynie nadzieja na symboliczne spotkanie w naszych wspomnieniach. Chodzi o rzeczywiste przywrócenie ludzi do życia.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Co będzie się działo na ziemi, gdy Chrystus rozpocznie realizację Bożego zamierzenia dotyczącego odnowienia ludzkości?

Prorok Izajasz przedstawił piękny obraz tego czasu.

W Izajasza 35:5-6 czytamy:

„Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać”.

To obraz świata, w którym znikają ograniczenia związane z chorobami i niedoskonałością. Ludzie będą mogli cieszyć się zdrowiem, sprawnością i życiem w warunkach, jakich obecnie często nie potrafimy sobie wyobrazić.

W Dziejach Apostolskich 3:19-21 czytamy o „czasach ochłody” i „czasach odnowienia wszystkich rzeczy”. Apostoł Piotr wskazuje na przyszłe dzieło Boga związane z Jezusem Chrystusem.

Nie chodzi zatem wyłącznie o przywrócenie ludziom biologicznego życia. Celem jest odnowienie całego ludzkiego doświadczenia i doprowadzenie człowieka do warunków zgodnych z pierwotnym zamierzeniem Stwórcy.

Każdy otrzyma możliwość poznania prawdy

Bóg nie jest zainteresowany tym, żeby ludzie pozostawali w niewiedzy. W 1 Liście do Tymoteusza 2:4 czytamy:

„Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy”.

Z kolei List do Filipian 2:10-11 mówi:

„Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Te słowa wskazują na powszechne uznanie pozycji Chrystusa. W przyszłym Królestwie ludzie będą mogli poznać prawdę o Bogu i o Jezusie jako swoim Odkupicielu. Otrzymają możliwość skorzystania z tego, co zostało dla nich przygotowane.

Nie oznacza to jednak, że wszyscy automatycznie otrzymają życie wieczne, niezależnie od swojego postępowania.

Psalm 37:9-11 przedstawia wyraźny kontrast:

„Złoczyńcy bowiem będą wytępieni, a ci, którzy oczekują PANA, odziedziczą ziemię. Jeszcze chwila, a nie będzie niegodziwego; spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie”.

Podobną myśl znajdujemy w Dziejach Apostolskich 3:23:

„I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka [tzn. Chrystusa], będzie wytracona spośród ludu”.

Zmartwychwstanie i możliwość poznania prawdy nie oznaczają więc automatycznego zbawienia wszystkich. Człowiek będzie musiał odpowiedzieć na Bożą łaskę i zdecydować, czy chce żyć zgodnie z Jego sprawiedliwymi zasadami.

Królestwo Boże – niebo zstąpi na ziemię

W modlitwie, której nauczył nas Jezus, wypowiadamy słowa:

„Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”.

To bardzo znamienne, że prosimy o realizację Bożej woli na ziemi. Biblijna nadzieja nie ogranicza się bowiem do opuszczenia ziemi przez ludzi i przeniesienia ich do nieba. Przedstawia również przyszłość, w której ziemia stanie się miejscem realizacji Bożego zamierzenia.

W tym kontekście szczególne znaczenie ma tysiącletnie panowanie Chrystusa. Będzie to czas, w którym Królestwo Boże zaprowadzi na ziemi sprawiedliwe warunki i umożliwi ludzkości powrót do życia zgodnego z wolą Stwórcy.

Biblia wspomina również o sądzie i zniszczeniu bezbożnych ludzi. Czytamy o tym w 2 Piotra 3:7.

W przedstawianym tu rozumieniu planu Bożego chodzi o tych, którzy mimo poznania prawdy o Jezusie i możliwości skorzystania z odkupienia świadomie wybiorą zło i odrzucą Boże zasady. Nie będą mogli bez końca niszczyć pokoju i szczęścia innych.

Ostateczny obraz przyszłości znajdujemy w Objawieniu 21:3-4:

„I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie Bogiem ich. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”.

To jedna z najpiękniejszych obietnic całego Pisma Świętego. Bóg nie obiecuje jedynie, że ludzie nauczą się lepiej znosić śmierć. Obiecuje, że śmierć przestanie istnieć.

Nadzieja, która pomaga nam żyć dzisiaj

Jak takie spojrzenie na śmierć wpływa na nasze obecne życie?

Przede wszystkim daje poczucie spokoju. Jeżeli Biblia rzeczywiście przedstawia śmierć jako stan nieświadomości, nie musimy wyobrażać sobie, że nasi bliscy tułają się gdzieś w zaświatach, cierpią, smucą się lub próbują nawiązać z nami kontakt.

Możemy myśleć o nich jako o tych, którzy spokojnie śpią, oczekując na czas, kiedy Pan Jezus przywróci ich do życia.

Nie oznacza to, że przestajemy za nimi tęsknić. Nie oznacza również, że wspomnienia przestają boleć. Utrata bliskiej osoby jest rzeczywistym doświadczeniem i Jezus sam pokazał, że można płakać z powodu śmierci kogoś, kogo się kocha.

Jednak smutek nie musi odbierać nam nadziei.

Kiedy patrzę na zdjęcia mojego taty, dziadka i innych bliskich osób, myślę o wszystkich wspólnych chwilach. Nie chciałbym, żeby pozostały one jedynie zamkniętym rozdziałem przeszłości. Biblijna obietnica zmartwychwstania pozwala mi patrzeć na przyszłość z ufnością.

Na koniec warto przytoczyć piękne słowa przypisywane Marcinowi Lutrowi:

„Czymże jest nasza śmierć, jeśli nie snem? Bo jak przez sen wszelkie zmęczenie i osłabienie przemijają i ustępują, a moc ducha powraca, tak że rano wstajemy wypoczęci i radośni; tak w dniu ostatecznym wstaniemy, jakbyśmy przespali tylko jedną noc, i będziemy wypoczęci i silni”.

Nie wiem, kiedy dokładnie nastąpi ten czas. Nie znam wszystkich szczegółów Bożego planu. Wiem jednak, że obietnica zmartwychwstania jest mocno zakorzeniona w Piśmie Świętym, a zmartwychwstanie Jezusa stanowi dla mnie podstawę, by jej ufać.

Dlatego pytanie „Gdzie są umarli i czy znowu się spotkamy?” nie musi kończyć się bezradnością.

Według biblijnej nadziei śmierć jest snem, a Bóg pamięta o tych, których kochamy. I nadejdzie czas, gdy sen ten się skończy.

Joseph Wolff

Wśród wybitnych przedstawicieli przebudzenia adwentowego Józef Wolff zajmuje szczególne miejsce. Był synem rabina, ale już w wieku siedmiu lat, po przeczytaniu Izajasza, rozdziału 53, przekonał się, że Jezus z Nazaretu jest Mesjaszem. Spotykały go za to represje najbliższej rodziny. W wieku 11 lat musiał opuścić swój dom, aby samemu zdobyć wykształcenie, wybrać religię oraz zawód. Rozpoczął studia, zarabiając na życie nauką języka hebrajskiego. W wieku 17 lat przyjął katolicyzm i postanowił zostać misjonarzem wśród swego narodu. W tym celu udał się do Rzymu i rozpoczął studia teologiczne w Collegio Romano, a później w Kolegium Propagandy Religijnej. Wzbudził nawet zainteresowanie papieża Piusa VII.

Z powodu niezależnego myślenia, a także wyraźnego wypowiadania się przeciw nadużyciom Kościoła i żądaniu reform, naraził się na zarzut herezji i musiał opuścić Rzym. Na zaproszenie Henryka Drummonda, przedstawiciela angielskiego przebudzenia adwentowego, udał się do Anglii. Tu przyjął protestantyzm i stał się zwolennikiem idei drugiego adwentu. Po odbyciu studiów w Cambridge rozpoczął w 1821 r. swą niezwykłą działalność misjonarską, która dała mu przydomek „misjonarza świata”.

W wielu sławnych podróżach misyjnych obszedł większość krajów świata. W Afryce – Egipt i Etiopię, w Azji – Palestynę, Turcję, Persję, Afganistan, Indie, wiele krajów arabskich i prawie wszystkie kraje zachodniej Europy. Był także w Stanach Zjednoczonych, gdzie na prośbę byłego prezydenta Johna Adamsa przemawiał w Waszyngtonie do członków Kongresu oraz innych wybitnych przedstawicieli amerykańskiego życia politycznego i kulturalnego.

Idee drugiego adwentu głosił Żydom, muzułmanom, katolikom i protestantom. W swej działalności posługiwał się 14 językami. Przemawiał do Żydów, Turków, Hindusów, Armeńczyków i Syryjczyków w ich własnym języku. Świadczył o zbawieniu w Chrystusie i Jego powtórnym przyjściu przed paszami, szejkami, królami, prezydentami i dyplomatami. Idee te głosił w salach uniwersyteckich, a także w najbardziej skromnych i niesprzyjających warunkach. W czasie podróży wydawał czasopisma i broszury, w których publikował idee drugiego adwentu, a także sprawozdania z podróży misjonarskich. W tym celu woził nawet ze sobą podręczną maszynę drukarską.

Podróżował po najbardziej niecywilizowanych krajach świata. Znosząc wiele trudów, znajdował się w obliczu niezliczonych niebezpieczeństw. Był chłostany, głodował, umierał z pragnienia. Wędrował pieszo setki kilometrów przez spalone piaski ziemi albo w bijącym w twarz śniegu; nogi drętwiały mu od zmarzniętej ziemi. Wiele razy, gdy ostrzegano go, by nie szedł nieuzbrojony do dzikich plemion, oświadczał: „Jestem uzbrojony w modlitwę, żarliwość dla Chrystusa i ufność w Jego opiekę”. Kiedy indziej oświadczył: „Mam także w sercu miłość do Boga i bliźniego, a w ręku Biblię”.

Ciekawe spostrzeżenia z podróży misyjnych zamieszczał w czasopismach, które wydawał. Sprawozdawał m.in., że podczas pobytu w Bucharze spotkał żyjące na odludziu plemię, znające naukę o bliskim przyjściu Chrystusa. „Arabowie z Jemenu – powiedział – posiadają księgę zwaną «Seera», która głosi powtórne przyjście Chrystusa w chwale”. „W Jemenie… spędziłem sześć dni z rechabitami. Nie piją wina… mieszkają w namiotach i pamiętają starego, dobrego Jonadaba, syna Rechaba. Wśród nich byli Izraelici z pokolenia Dana… którzy wspólnie z dziećmi Rechaba oczekują rychłego przyjścia Mesjasza w obłokach ziemi”.

Nawet wśród Tatarów podobne przekonania stwierdził inny misjonarz. Kiedy tatarski kapłan zadał mu pytanie: „Kiedy Chrystus przyjdzie po raz drugi?”, misjonarz odpowiedział, że nic o tym nie wie. Kapłana bardzo zdziwił taki brak znajomości zagadnienia u kogoś, kto twierdzi, że jest nauczycielem Biblii.

Podobne ruchy spotkać można wśród wielu religii niechrześcijańskich, a nawet pogańskich, aż po nasze czasy współczesne, np. wśród ludów Dalekiego Wschodu, Afryki czy Indian Ameryki Południowej. Z tego wynika, że cały świat – i nie tylko chrześcijański – przygotowany jest na powtórne przyjście Mesjasza.

________________________________
Fragment książki Władysława Poloka pt. „Bohaterowie wiary”.

Zobacz też inne świadectwa.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu br. Jonatana Urbana, wygłoszonego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy 25 października 2026 r.

Mamy taki zwyczaj, żeby pod koniec października wspominać Bożych sług. Koniec października jest rocznicą początku reformacji (Luter przybijający swoje tezy w 1517 roku.) Dla naszej społeczności, jest także rocznicą śmierci br. Russella, który zapoczątkował społeczność badaczy Pisma Świętego, choć jego celem nigdy nie było zakładanie żadnego kościoła, ani organizacji religijnej…

Później, br. Johnson był tym, który po śmierci br. Russella, bronił tych nauk, które br. Russell głosił na podstawie Biblii. I tak skupiając się wokół tych nauk, powstawały różne zbory, które ceniły sobie te nauki, które oni odkryli w Biblii…

Warto powiedzieć, że to nie było tak, że br. Russell samodzielnie, od zera zrozumiał wszystko sam z Biblii, wiele z tych nauk, zostało odkrytych w Biblii już wcześniej, przez różne inne osoby.

Spalenie przez Lutra bulli papieskiej (aut. Paul Thumann, 1872/1873, domena publiczna).

Dawniej informacje nie rozprzestrzeniały się tak jak dzisiaj. Dla młodych, może to być zaskoczenie, ale kiedyś to, że ktoś coś ogłosił, powiedział, czy opublikował nie znaczyło, że było to szeroko dostępne i że każdy mógł o tym usłyszeć.

Wiele ludzi nie potrafiło czytać, a nawet jeśli już potrafili to nie było ich stać, na zakup książki. Dodatkowo jak komuś zależało na tym, żeby coś zostało ukryte, to łatwo było to zrobić. Łatwo było przekręcić jego słowa, zdyskredytować, zakazać mu publikacji, ogłosić jako zdrajcę, jako heretyka.

Nie było łatwej możliwości zweryfikowania co jest prawdą, szczególnie osoby, które nie były osobistymi świadkami czyjejś działalności, mieli problem w zorientowaniu się w sytuacji.

1517 rok jest uznawany szeroko, jako symboliczny początek reformacji, wtedy Luter przybija swoje tezy na drzwiach kościoła…

Później pojawia się wielu innych reformatorów, i to nie jest tak, że ci reformatorzy mieli zgodne zdania, wręcz przeciwnie, każdy miał swój pogląd, i często zwalczali nie tylko kościół, ale też jeden drugiego.

Jednak wielu z nich, odnalazło w Biblii pewne nauki, które były zapomniane, przekręcone, pomijane w Kościele, widzieli też zepsucie, i nieprawidłowości w kościele katolickim.

I tak Luter, zobaczył w Biblii naukę o usprawiedliwieniu z wiary dzięki Bożej Łasce, która wtedy w kościele była zastąpiona transakcjami finansowymi, odpustami itd.

W tamtym czasie, można powiedzieć, że był to szczyt tego procederu odpustowego.

Był to bardzo rozwinięty, oparty teologicznie, system, który za odpowiednią opłatę dawał rozgrzeszenie i zbawienie, nie próbując nawet stawiać się obok pokuty, Jezusa i Biblii tylko wprost je zastępując.

“Pośród sprzedawców odpustów wyróżniał się kaznodzieja odpustowy, dominikanin Johann Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: „Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”. “

 Trzeba by powiedzieć, że taka postawa jest obrzydliwa, i nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem. Wydaje mi się, że na pewno było więcej takich osób, którym się to nie podobało, ale albo bali się sprzeciwić wprost kościołowi i papiestwu, albo ich głos, ich wpływ, był przytłumiony, nie dano mu się roznieść szerzej.

Dzisiaj większość chrześcijan z grup protestanckich, ale także wielu w kościele katolickim, zauważa rolę osobistej wiary, potrzeby usprawiedliwienia i to jest w dużej mierze dzięki krytyce i walce o to Marcina Lutra.

Za to Luter jest najbardziej znany, ale on zwrócił uwagę także na inne rzeczy.

Krytykował władzę papieża, jako urząd nie biblijny. Uznawał Biblię jako ważniejszą od soborów i innych pism.

Jedynie Pismo Święte, Jedynie Wiarą, Jedynie Łaską, Jedynie Chrystus, Jedynie Bogu Chwała

Wielkim dokonaniem Lutra było przetłumaczenie Biblii na język niemiecki. (pierwszy przekład niemiecki z języków oryginalnych).

Oprócz Lutra, było też oczywiście wielu innych. Luter działał w Niemczech, a

w Szwajcarii działał Zwingli. On tam starał się reformować kościół, podobnie rozumiał sprawę usprawiedliwienia, ale dodatkowo walczył o zniesienie celibatu, odrzucił ideę transsubstancjacji w mszy, zwracając uwagę na to, że w chleb i wino reprezentuje ciało i krew Jezusa.

W reformie kościoła posunął się dalej niż Luter. Wprost krytykował kult świętych, ideę czyśćca, obrazy w kościołach, doprowadzał do usuwania ich z kościołów.

W regionie w którym miał wpływy, likwidował zakony, a w nowo powstałych kościołach nie odprawiano już tradycyjnej mszy.

Z Lutrem miał spór o obecność (rzeczywista/symboliczna) Chrystusa w Eucharystii.

W tamtym czasie niemieckie Księstwa i Szwajcaria, cechowały się dużą autonomią, niezależnością od papieża i jego świeckich wpływów, co umożliwiało takie reformy, jakie przeprowadzali Luter i Zwingli.

I tak Luter zapoczątkował społeczność ewangelicką, a Zwingli społeczność kościoła reformowanego w Szwajcarii.

Balthazar Hubmaier – Niemiec, najpierw doprowadził do pogromu Żydów, później gdy zmienił poglądy pisał, że było to złe, i że chrześcijanin powinien, być przykładem dla Żyda, by ten mógł przez niego poznać Chrystusa.

Został Anabaptystą, i postulował chrzest dorosłych. Twierdził też, że w wszelkich debatach, jedynie Słowo Boże powinno być i podstawą. Zwalczał i doprowadził do jego uwięzienia właśnie Zwingli. Później został spalony na stosie, a jego żona utopiona w rzece.

W Anglii reformacja zaczęła się nie z powodów zauważenia błędnych doktryn czy zepsucia w kościele czy duchowieństwie, a z dość prozaicznego powodu.

Henryk VIII, który był królem Anglii w XVI w. chciał dokonać rozwodu ze swoją żoną Katarzyną Aragońską, a rozwodu chciał z tego powodu, że ze swoją żoną nie miał męskiego potomka. Potrzebował oficjalnego unieważnienia małżeństwa od papieża.

Gdy takiego unieważnienia nie otrzymał, obraził się, i wypowiedział posłuszeństwo Papieżowi, odłączając kościół Anglii od katolicyzmu Rzymskiego, siebie samego ogłaszając siebie głową kościoła Anglikańskiego.

Więc ta reformacja zaczęła się tam od nietypowej strony, ale umożliwiła dalsze zmiany, którym przewodził arcybiskup Thomas Cranmer, początkowo wykształcony jako katolik, później także odrzucił papieża i inspirował się między innymi działalnością Marcina Lutra.

Jego zasługą była bardzo odważna krytyka papiestwa i jego zwierzchności nad władzą świecką. Uważał, że kościół powinien być poddany władzy świeckiej.

Był bardzo bliską i zaufaną osobą króla Henryka VIII, i jako jemu poddany, musiał akceptować pewne działania króla.

Pod koniec życia, po śmierci Henryka VIII i Edwarda VI, był prześladowany i wtrącony do więzienia przez Marię I (która w bardzo krwawy i brutalny sposób próbowała przywrócić katolicyzm w Anglii). Wymęczony Cranmer, nie w pełni zmysłów dostał propozycję, że jak wycofa się z jednego ze swoich poglądów, to ocali życie (i tak planowano go uśmiercić), zgodził się, ale podstępem, dano mu do podpisania 6 punktów/poglądów, znacznie bardziej istotnych niż ten pierwszy, na który się zgodził. Cranmer bardzo żałował tego co zrobił, odwołał swoje odwołanie, i zapowiedział, że tą rękę, którą podpisał wcześniej tą deklarację, pierwszą włoży do ognia, bo był spalony na stosie.

Więc co do życia Cranmera, na pewno był uległy królowi, może zbyt uległy, ale na pewno był poświęcony pracy reformacyjnej w Anglii, przyczynił się do powstania przekładu Biblii – Wielkiej Biblii, którą przygotowano i rozpowszechniano tak, by w każdym kościele była ona dostępna do czytania przez wiernych.

Koniec życia i męczeńska śmierć dowodzi, wielkiej wiary i przekonania do swoich poglądów.

Myślę, że warto kilka słów wspomnieć o reformatorach działających już przed oficjalnym początkiem reformacji.

Mówiliśmy teraz o Anglii, to tam działał już dwa wieki wcześniej (bo w XIV w.), John Wycliffe.

Był on katolikiem, bo nie było innej możliwości, ale sprzeciwiał się supremacji papieskiej, substancjalnej obecności Chrystusa w Wieczerzy, i ogólnej niemoralności wśród kleru.

Odrzucał czyściec, kult świętych i odpusty – widzimy, że bardzo podobnie jak później Luter czy Zwingli.

Stworzył pierwszy przekład Biblii na język angielski, (20 lat pracy) co bardzo nie podobało się kościołowi i papieżowi.

Jego działalność była tak wcześnie, że nie był wynaleziony jeszcze druk, a jego Biblia była przepisywana ręcznie i rozpowszechniana przez lollardów.

30 lat po jego śmierci miał miejsce sobór w Konstancji, gdzie potępiono jego dzieła i nakazano palenie ich. Nakazano też wykopać jego kości co zrobiono, 40 lat po jego śmierci, i jego kości zostały zmiażdżone, spalone i wrzucone do rzeki…

Dziedzictwo i poglądy Wycliffa położyły grunt, były inspiracją dla Jana Husa, który działał na przełomie XIV i XV wieku w Czechach.

Także krytykował on zwierzchnictwo kościoła, uważając, że to Chrystus jest głową kościoła.

Wielokrotnie zwracał uwagę na niemoralne życie wśród duchowieństwa.

Gdy próbowano zakazać i spalić dzieła Wycliffa, Hus i jego współpracownicy stanęli w obronie dziedzictwa Wycliffa.

Później krytykował też odpusty, które wprowadzono by pokryć koszty wojny z królem Neapolu Władysławem I.

Swoje poglądy wygłaszał publicznie także podczas kazań, których nie mówił po łacinie, ale po czesku.

Zamknięto go w klasztorze, później wielokrotnie przesłuchiwano.

Wielokrotnie dawano mu szansę wycofania się ze swoich poglądów, nawet łagodzono zarzuty, ale nigdy nie wycofał się z nich, nawet gdy dano mu ostatnią szansę, chwilę przed spaleniem na stosie.

Jego śmierć wywołała bunt i powstanie w Czechach i ukształtowała w Czechach odrębny kościół Husycki (chociaż Hus nie miał zamiaru zakładać swojego kościoła).

Zwolennicy Husa działali później także w Niemczech i Polsce znani jako bracia Morawscy.

Wracając do reformatorów Angielskich, to taką postacią, którą warto znać jest William Tyndale.

Był obdarzony wyjątkowym talentem do języków, znał biegle francuski, grecki, hebrajski, niemiecki, włoski, hiszpański i łacinę.

Postanowił, korzystając ze swojej znajomości języków przetłumaczyć Biblię na język angielski.

Jak możecie pamiętać, mówiłem już o angielskim tłumaczeniu Wycliffa, ale ono było tłumaczeniem z łaciny, a nie z języków oryginalnych. Dodatkowo, powstało nie było możliwe jego rozpowszechnianie z powodu braku wynalezienia druku.

Był przekonany, że droga do Boga prowadzi poprzez jego słowo i dlatego powinno być ono dostępne dla wszystkich.

W rozmowie między Tyndalem a innym wykształconym, księdzem, który stwierdził “Byłoby lepiej dla nas żyć bez praw bożych, niż bez papieskich”, Tyndale odparł w uniesieniu: “Sprzeciwiam się papieżowi i jeśli Bóg zachowa mnie przy życiu, uczynię tak, że chłopiec przy pługu będzie znać [Biblię] lepiej, niż sam papież!”

Później szukał wsparcia w przygotowaniu swojego przekładu Biblii, w Anglii nikt nie chciał mu pomóc, więc ostatecznie wyjechał do Niemiec, gdzie też nie od razu udało mu się znaleźć pomoc.

Udało mu się ukończyć Nowy Testament i samo to było ciosem dla papiestwa, ale też bardzo ciekawy jest sam język jaki Tyndale zawarł w swoim tłumaczeniu.

Na przykład greckie ecclesia przetłumaczył jako congregation, czyli wspólnota, zamiast użyć słowa Kościół. Podobnie postąpił ze słowem presbitero (wybrał słowo starszy, a nie ksiądz).

Jego Nowy Testament był potajemnie przewożony do Anglii i Szkocji, gdzie był zakazany i palony.

Rozpoczął pracę nad Starym Testamentem, ale nie dano mu jej skończyć, został aresztowany, był więziony, a ostatecznie uduszony i spalony na stosie.

Pozostając w tych czasach, pierwsza połowa XVI w., nie sposób pominąć postać Serveta. Miguel Servet – hiszpański reformator.

Wybitna postać nie tylko jako teolog i reformator, ale także jako lekarz czy farmakolog.

W wieku 14 lat, znał grekę, łacinę i hebrajski, a także był wykształcony w matematyce i filozofii.

W wieku 16 lat wyjechał na studia do Francji, gdzie znalazł i przeczytał Biblię, choć było to zakazane.

Pod wpływem analizy Słowa Bożego i swoich obserwacji zaczął oddalać się od katolicyzmu, nie podobał mu się urząd i wywyższenie papieża, nawoływał do prostoty i skromności.

Uważał, że Biblijne nauki powinne być zrozumiałe dla zwykłego obywatela, a nie tylko dla wykształconych teologów i duchownych. W związku z tym postanowił odrzucić każdy pogląd, na który nie znajdzie wyraźnego poparcia w Biblii.

W wyniku swoich studiów doszedł do przekonania, że w ciągu trzech pierwszych stuleci naszej ery religia chrześcijańska została skażona. Za błędną uważał m.in. naukę o Trójcy, przyjętą, jak uważał, w wyniku wpływu cesarza Konstantyna i jego następców na chrześcijaństwo.

Mając 20 lat, opublikował książkę De Trinitatis erroribus libri septem (O błędach Trójcy ksiąg siedmioro – w tym oraz innych dziełach konsekwentnie używał imienia Bożego w formie JHWH). Ściągnęła ona na niego uwagę inkwizycji. W swoim dziele Servet stwierdzał m.in.: „W Biblii nie ma żadnej wzmianki o Trójcy (…). Boga poznajemy przez Chrystusa, a nie przez nasze zarozumiałe koncepcje filozoficzne.”

Uznawał dogmat o Trójcy za zagmatwany, którego Biblia nie popiera „nawet jedną sylabą”. Chrystusa uważał za drogę, pośrednika umożliwiającego poznanie Boga. Servet postanowił także odrzucić kult obrazów jako niebiblijny. Przewidywał, że paruzja nastąpi jeszcze za jego życia.

Choć poglądy Serveta znalazły zwolenników, jak na przykład protestancki reformator Sebastian Franck czy Szymon Budny, to jednak zostały odrzucone przez większość teologów, zarówno ze strony protestantów, jak i katolików.

Sam Servet, mówiąc o katolikach i protestantach, stwierdził: „Ani się nie zgadzam we wszystkim, ani się nie sprzeciwiam jednej czy drugiej stronie. Wydaje mi się bowiem, że wszyscy mają trochę racji, i trochę się mylą, ale każda ze stron zauważa błędy u drugiej, nie widzi ich natomiast u siebie”.

Dzięki swoim rozległym zainteresowaniom i wiedzy, Servet został nazwany przez pewnego historyka „jednym z najtęższych umysłów w dziejach, człowiekiem, który przyczynił się do rozwoju wiedzy”.

Ostatecznie Servet został skazany na śmierć. Pokornie prosił o wykonanie wyroku przez ścięcie mieczem uważając, że męczarnie mogłyby doprowadzić go do zwątpienia, i tym samym zgubić jego duszę. Został jednak skazany na spalenie na stosie.

Na głowę nałożono mu wieniec nasączony siarką. Do słupa został przywiązany żelaznym łańcuchem, a szyję przewiązano grubym sznurem. Na stos wykorzystano drwa świeżego drzewa dębowego jeszcze z liśćmi, które ułożono w pewnej odległości od słupa co spowodowało wydłużenie jego cierpień.

Według niektórych historyków był on jedynym dysydentem spalonym dwukrotnie: symbolicznie przez katolików i dosłownie przez protestantów (przy udziale Kalwina).

Śmierć Serveta wywołała wiele protestów w Europie, stała się koronnym argumentem dla zwolenników wolności religijnej, którzy poczęli się domagać, aby nikogo więcej nie zabito z powodu innych przekonań religijnych. Na przykład włoski poeta Camilo Renato, pisząc o postępowaniu Kalwina, stwierdził: „Ani Bóg, ani Jego duch nie wskazał takiego postępowania. Chrystus nie traktował w ten sposób ludzi, którzy się z nim nie zgadzali”. Natomiast francuski humanista Sebastien Castellion pisał: „Zabicie człowieka nie jest obroną doktryny, tylko zabiciem człowieka”. Także sam Servet powiedział: „Skazywanie ludzi na śmierć tylko dlatego, iż błędnie tłumaczą jakąś naukę biblijną, to moim zdaniem poważna sprawa; przecież wiadomo, że nawet wybrani mogą zostać wprowadzeni w błąd”.

Książka „Michael Servetus – Intellectual Giant, Humanist, and Martyr” (Michał Servet – wielki umysł, humanista i męczennik) podaje: „Śmierć Serveta była punktem zwrotnym w ideologii i mentalności dominującej od IV wieku. (…) Z historycznego punktu widzenia Servet zginął po to, by każdy obywatel współczesnego społeczeństwa zyskał prawo do wolności sumienia”.

Może warto też powiedzieć kilka słów o działalności jednego z reformatorów w Polsce.

Giovanni Giorgio Biandrata, może nie brzmi zbyt polsko, był włochem, który był osobistym lekarzem królowej Bony w Krakowie.

Także wykształcony człowiek, lekarz i teolog.

Po wyjeździe do Genewy, przyjął kalwinizm, ale tam także zapoznał się z poglądami i działalnością Serveta, i zaczął sympatyzować z poglądem unitariańskim. Z tego powodu, nie chcąc skończyć jak Servet, wyjechał z powrotem do Polski, gdzie zaangażował się w działalność reformacyjną, napisał wiele traktatów teologicznych, także negujące “trójcę” i boskość Jezusa.

Był jednym z głównych początkowych inicjatorów rozwoju działalności braci polskich, zachęcał włoskich uchodźców, by dołączali do tego ruchu.

Wykorzystywał swoje znajomości i szacunek u księcia Jana Zygmunta, aktywnie propagował poglądy unitariańskie także na Węgrzech, gdzie jego działania pozwoliły tamtejszemu sejmowi przyjąć uchwałę dającą równouprawnienie wyznaniu unitariańskiemu obok kalwinizmu, luteranizmu i katolicyzmu.

Sprawa Franciszka Dawidsa. (nawoływanie, by nie być skrajnym unitarianinem).

Oczywiście tych reformatorów, o których warto pamiętać, jest znacznie więcej, dzisiaj skupiłem się na kilku, którzy działali chwilę przed, lub na samym początku reformacji.

O tych mężach Bożych warto pamiętać, bo są oni przykładami wielkiej wiary, wielkiej odwagi i gotowości do najwyższych poświęceń za wiarę.

Hbr 6:11-12: „Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość, żebyście mieli pełnię nadziei aż do końca; Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.”

Hbr 13:7: „Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.”

Br. Russell. w dużej mierze na podstawie tych i późniejszych dzieł reformatorów i własnej analizy Biblii stopniowo zrozumiał takie prawdy, jak:

– jedność Boga

– synostwo Jezusa

– duch jako moc i usposobienie Boże

– upadek człowieka

– śmierć (nie wieczne męki) karą za grzech

– nieświadomość umarłych

– okup jako gwarancja sposobności dla wybrańców i niewybranych

– wieczność fizycznego świata

– zniszczenie symbolicznego świata

– drugi adwent w celu restytucji

– wieczne życie w niebie dla wybranych i wieczne życie na ziemi dla zbawionych niewybranych oraz wieczne unicestwienie niewybranych.

Ps 31:15: „Mój czas jest w twoich rękach, ocal mnie z ręki moich nieprzyjaciół i od tych, którzy mnie prześladują.”

Fot. Snapwire (pexels).

Pytanie od Anny: Czy w okresie Tysiąclecia ci, którzy będą mogli nawrócić się do Boga, nie będą jeszcze mieli ciał ziemskich przemienionych w niezniszczalne ciała duchowe? Czy dopiero po zakończeniu tego okresu nastąpi taka przemiana? Czy dobrze to rozumiem?

Apostoł Paweł napisał: „Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe” (1 Koryntian 15:44). Nie wszyscy ludzie zostali powołani do życia w niebie. Wierny Kościół Chrystusowy otrzyma naturę duchową, natomiast dla reszty ludzkości Bóg przygotował możliwość odzyskania doskonałego życia na ziemi. Psalm 37:29 mówi: „Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na wieki”.

Pod panowaniem Chrystusa ludzie będą stopniowo uwalniani od skutków grzechu i śmierci. Ten proces Biblia nazywa restytucją, czyli odnowieniem wszystkiego (Dzieje Apostolskie 3:20-21). Celem będzie przywrócenie posłusznych ludzi do doskonałości, którą utracił Adam. Nie chodzi więc o przemianę całej ludzkości w istoty duchowe, lecz o odnowienie człowieka do doskonałego życia na ziemi.

Proces podnoszenia ludzkości do doskonałości będzie trwał przez tysiącletni dzień sądu i królowania Chrystusa na ziemi. Po jego zakończeniu nastąpi ostateczna próba wierności. Opisuje to między innymi Księga Objawienia 20:3,7–9. Ci, którzy pozostaną wierni Bogu, będą mogli cieszyć się doskonałym życiem jako ludzie.

Ta przemiana na nieśmiertelne i niezniszczalne ciała duchowe dotyczy tych, którzy otrzymują udział w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20:6; 1 List do Koryntian 15:51–53). Osobno rozważamy jeszcze temat tzw. Starożytnych Godnych czyli wiernych z epoki poprzedzającej misję Jezusa jako człowieka na Ziemi, a także „wielkiemu tłumu” z Księgi Objawienia 7:9.

Podsumowując, tak – w czasie Tysiąclecia posłuszni ludzie będą zmierzać do doskonałości ludzkiej, a nie do otrzymania ciał duchowych. To jedna z pięknych myśli Boskiego planu zbawienia: pierwotny zamysł Boga, by ziemia stała się doskonałym mieszkaniem dla człowieka, zostanie w pełni zrealizowany.

_______
Jeżeli chciałabyś głębiej rozważyć ten temat, serdecznie zachęcamy do bezpłatnego zamówienia książki Charlesa Taze’a Russella pt. „Boski plan wieków” lub do bezpłatnego wysłuchania rozdziału 10 w formie audiobooka. Książka szerzej wyjaśnia różnicę między nadzieją niebiańską a ziemską oraz Boski plan zbawienia ludzkości.

Czy w 1 Liście do Koryntian 15:29 chodzi o zanurzenie się w wodzie za zmarłą osobę? Rozważmy razem ten temat.

Pytanie od Anny: Mam pytanie odnośnie 1 listu do Koryntian 15:29 – „W przeciwnym razie cóż osiągną ci, którzy przyjmują chrzest za umarłych? Jeżeli zmarli nie zmartwychwstają, to po co przyjmować za nich chrzest?”. Przyznam że ten werset mnie zaskoczył że za zmarłych można przyjmować chrzest, i będą wtedy zbawieni? Proszę odpowiedzieć jak to należałoby interpretować?

Odpowiedź: Niektórzy interpretują ten werset jako naukę o chrzcie zastępczym (robią tak np. mormoni), jednak Biblia nie daje podstaw do wniosku, że ktoś może przyjąć chrzest w miejsce zmarłego i w ten sposób zapewnić mu zbawienie. Każdy człowiek sam podejmuje decyzję o podążaniu za Chrystusem. Jezus powiedział: „Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.” (Mateusza 16:24).

W Biblii chrzest może oznaczać nie tylko zanurzenie w wodzie, ale też symboliczne zanurzenie w śmierć Chrystusa, czyli poświęcenie życia Bogu i wierną służbę aż do śmierci. Paweł napisał: „Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni?” (Rzymian 6:3-4). W tym ujęciu chrzest „za umarłych” lub „dla umarłych” (jak oddają to inne tłumaczenia) oznacza poświęcenie się na służbę, która przyniesie korzyść umierającej ludzkości.

Może warto tu wspomnieć, że Boski punkt widzenia na niewierzącą ludzkość dobrze obrazuje Ewangelia wg Mateusza 8:21-22 „Ktoś inny spośród uczniów rzekł do Niego: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca! Lecz Jezus mu odpowiedział: Pójdź za Mną, a zostaw umarłym grzebanie ich umarłych!”.

Chodzi o ludzkość znajdującą się pod wyrokiem śmierci z powodu grzechu. Paweł napisał, że „jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, ale każdy w swoim rzędzie” (1 Koryntian 15:21-23). Śmierć Jezusa stanowi podstawę przyszłego wybawienia ludzi, a wierni, którzy naśladują Go w ofiarnej służbie i cierpieniach, mają uczestniczyć wraz z Nim w przyszłym dziele błogosławienia ludzkości.

Właśnie dlatego Paweł zadaje pytanie: jeśli umarli nie będą wskrzeszeni, jaki sens miałoby takie poświęcenie? Gdyby nie było zmartwychwstania to cierpienia i ofiarna służba wiernych nie prowadziłyby do zapowiedzianego celu. Apostoł podkreśla jednak, że „Chrystus został wzbudzony z martwych jako pierwocina tych, którzy zasnęli” (1 Koryntian 15:20).

1 List do Koryntian 15:29 nie mówi więc o zanurzaniu się w wodzie za tych, którzy już zmarli, ale bez przyjęcia takiego symbolu. Ten fragment pokazuje raczej sens poświęcenia się Bogu w perspektywie zmartwychwstania i przyszłego błogosławienia ludzkości. Zbawienie nie wynika z chrztu przyjętego przez inną osobę, lecz z dzieła odkupienia dokonanego przez Chrystusa. Biblia daje jednak nadzieję, że nastąpi „zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15).

Po więcej szczegółów na ten temat odsyłamy do wykładu pt. „Chrzczenie się za umarłych”:

_______
Zobacz też inne odpowiedzi na pytania biblijne.

Roboczy zapis wykładu:

Drodzy Braterstwo, zacznę od jednego z poematów, jaki mamy w „Wierszach Brzasku”. Wiersz nr 7, zatytułowany „Kościół Prawdziwy”. Tam czytamy takie słowa:

„Raz w dzień świąteczny o świcie zbłądziłem.
O pomoc pielgrzyma pewnego prosiłem:
Powiedz – pytałem – przez jakie iść niwy,
By znaleźć ten jeden kościół prawdziwy?
On odrzekł: Świat cały przeszukasz dokoła,
A nigdzie nie znajdziesz takiego kościoła.”

I końcowa część:

„W kurzu klęknąłem i tak się modliłem
O Chryste, Panie! Pomóż, gdy wołam,
Do prawdziwego zaprowadź kościoła.
On odrzekł, a człowiek tak mówić nie zdoła:
Nikt znaleźć nie może takiego kościoła.
Odtąd, gdy szukasz, kościoła nie szukaj,
Lecz jego Głowy i tak nauczaj!”

Ten temat, jak widać, nie jest tematem nowym, współczesnym, że też się rozglądamy: co, jak, gdzie, z kim, dlaczego – w sprawie kościoła i organizacji kościoła. To jest temat, który cały czas towarzyszył Ludowi Bożemu.

I pytanie, który kościół jest prawdziwy pojawiało się wielokrotnie na przestrzeni tych wielu, wielu lat od naszego Pana, aż do naszych czasów. Nam przyszło wzrastać w czasie, kiedy jesteśmy wiązani ze Świeckim Ruchem Misyjnym Epifania. I można by powiedzieć, że przez samo takie uczestniczenie w tym Ruchu, korzystanie z pewnych rzeczy, które ten Ruch dostarczał, nasz udział w konwencjach, korzystanie z literatury itd., itd. sprawiło, że niejednemu gdzieś tam w głowie taka myśl się pojawiała: no to to jest ten nasz jedyny kościół. To jest ten ruch, ten prawdziwy. I teraz takie mam pytanie.

Czy ruch jest tym prawdziwym kościołem dającym prawdę? Mam nadzieję, że wszyscy, jak tu jesteśmy, odpowiemy, że nie. Bo Ruch nie daje prawdy. Ruch ma drukować, wydawać czasopisma, ewentualnie organizować konwencje, ewentualnie wysyłać do zborów, które zaproszą, mówców. No ma taką rolę organizacyjną, wydawniczą tego typu, ale nie podaje prawdy. Więc też tak ciekawie, albo nieciekawie się złożyło, że na przestrzeni tych lat, tutaj powiedzmy tego dwudziestego naszego wieku, jak był wódz ludu Bożego, to był jednocześnie opiekunem Ruchu. I nam się tak jakby też zaczęło powoli wydawać, że Ruch i opiekun to jedno.

W związku z tym, jeżeli prawda idzie, to idzie z Ruchu. A jak idzie z Ruchu i najczystsza prawda, bo faktycznie mamy taką prawdę, to znaczy, że Ruch wydaje prawdę. Ruch nie wydaje prawdę. Ruch wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, czasopismo, wydaje tomy, wydaje wszystkie inne rzeczy, które są możliwe, ale nie jest kościołem. Nie jest tym prawdziwym kościołem, o którym tu poszukiwacz też właśnie mówił: „szukam kościoła prawdziwego”.

Nie ma prawdziwego kościoła w sensie organizacyjnym. Ruch jest na usługach zboru, a nie pełni funkcji kontrolnej dla zboru, ani zarządzającej dla zboru. No też o tym troszkę jakby się zapomniało.

Ja, powiem braterstwu, że widzę dwa skrajne stanowiska. Taka polaryzacja, jest taka solidna polaryzacja. Jedno, niedawno rozmawiam z siostrą, która mówi: „No ale Bracie, gdyby nie było Ruchu, to kto nam powie, co mamy robić?” Ja mówię: „no, ale przypomnij mi, kto jest głową zboru?”. „No Jezus Chrystus.” Ja mówię: „no to nam powie”. Niepotrzebny jest ruch do tego, żeby powiedział, co zbór ma robić. Bo zbór jest tak zorganizowany i tak przez Boga prowadzony i jest pod głową, czyli pod Jezusem Chrystusem, że nie potrzebuje nikogo z zewnątrz, żeby mówił, co ma robić.

Ale prawda jest też taka, że w wielu zborach wykształtował się pogląd, że Ruch ma do powiedzenia w tych sprawach trochę. I w związku z tym jest jakaś sprawa w zborze, list do centrali: „Co mamy robić?”. No jeżeli tak napisze takich listów paręnaście, parędziesiąt zborów i ileś tam razy, to centrala też zaczyna się przekonywać do tego, że ma prawo się wypowiadać w tych sprawach. Jak ją proszą o radę, to radzi. Ale potem nie tylko radzi. Potem już mówi, tak macie zrobić.

No i, drodzy Braterstwo, myślę, że w ten sposób. To jest jakby jedna strona. Nie ma Ruchu, nie wiemy, co robić, jest problem, a problemu nie ma tak naprawdę, bo Głowę mamy, naszego Pana mamy, a w organizacji kościoła ta Głowa myśli, co robić, podejmuje decyzje, sprawia, że takie czy inne kroki podejmujemy.

No i druga jakby strona medalu jest taka: „Ruch nam się z pewnych konkretnych powodów nie podoba i w związku z tym musimy się koniecznie odłączyć od Ruchu”. No brat Johnson pisał w wielu miejscach, że my nie mówimy, że organizacja jaką jest zbór nie ma korzystać z pomocy takich instytucji jak tłumacz, jak twórca słownika, konkordancji, wydawcy, tacy, inni itd.

I ruch taką funkcję pełni, dopóki ją pełni – taką funkcję. Dopóki nam niczego nie narzuci, dopóki mamy prawo podejmować decyzje, dopóki możemy tak funkcjonować, żeby realizować swoją misję jako zboru (i za chwilę o tej misji troszkę powiemy sobie), to niekoniecznie musimy zrywać kontakty, bo my się nie utożsamiamy z Ruchem jako podającym prawdę, tylko jako tym, który wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, „Sztandar Biblijny”. Inne książki były wydawane i będą wydawane z tego, co wiem, czyli to jest coś, co jest nam potrzebne i z czego korzystamy jako z organizacji świeckiej, która pełni funkcje potrzebne nam również.

I tak, jak powiedziałem, dopóki jesteśmy niezależni, dopóki sami podejmujemy decyzje, dopóki nikt nam nie zabrania niczego uczynić, a nie zabrania nam akurat, więc powiem, że nie musimy robić radykalnych ruchów odejścia od Ruchu, ale to nie zwalnia nas z pewnej bardzo ważnej rzeczy, bo w dalszym ciągu jest tak, że wydawane „Teraźniejsze Prawdy”, te bieżące, aktualne i „Sztandary Biblijne”, no w nich nauki są umieszczane przez kogoś, kto stoi na czele tej pracy. Ja wiem, że wszyscy uznajemy, że na pewno aktualnie brat w Stanach Zjednoczonych jest opiekunem Ruchu, bo jest, został wybrany na opiekuna Ruchu, ale czy jest wodzem Ludu Bożego? Nie ma za bardzo argumentów na ten temat: ani w Piśmie Świętym, ani w początkowych poczynaniach brata, bo początkowe poczynania brata są takie, że my wsiadamy na wóz i jedziemy, na rydwan tak naprawdę i jedziemy, czyli jesteśmy organizacją, Bożą organizacją, jedyną Bożą organizacją. Jak to czytamy, to są pewne wątpliwości, czy ten brat wie, dokąd nas prowadzi.

Ostatnio czytałem list brata Franka Janke, zwolnionego niedawno ze służby i on napisał bardzo sympatyczny list do brata aktualnie zarządzającego Ruchem i napisał, że życzy mu Błogosławieństwa Bożego, ale za nim nie pójdzie. Nie pójdzie, no bo nie ta droga. Zupełnie zaczyna się pewna zmiana w naukach, w doktrynach i nasza rola jest taka, żeby przecedzić to i wybrać to, co jest dobre, a to, co jest złe, odrzucić.

No i teraz, przy okazji tego, że te tematy nas na pewno w obecnym czasie nurtują, że te tematy są dla nas ważne, istotne, chciałbym przypomnieć pewne myśli zawarte w artykule napisanym przez brata Johnsona, to jest z szóstego tomu epifanicznego, drugi rozdział i tam jest mowa o… temat, znaczy tytuł artykułu jest „Kościół kompletnie zorganizowany”. Bo to nie jest tak, że mamy takie jakieś bezhołowie, używając tego nieładnego słowa, gdzie nie ma żadnej organizacji w Kościele, bo to też nie jest tak, że Pismo Święte i Bóg poprzez to Pismo Święte nie zadbał o to, jak kościół ma funkcjonować. Kościół jest zorganizowany, ale nie po ludzku i nie dla ludzkich celów, ale dla celów zdecydowanie wyższych.

Czyli tam w tym szóstym tomie, rozdział drugi, a w „Teraźniejszej Prawdzie” pierwszy raz pojawił się ten artykuł w 1931 roku, na 51 stronie pojawia się tam pierwsza strona tego artykułu. I ten artykuł zaczyna się od podania kilku wersetów mówiących o tym, że kościół jest zorganizowany. Chciałbym tutaj jeszcze jedną rzecz powiedzieć, że wersety, o których tu jest mowa, mówią o Kościele, ale w tej takim jakby podstawowej komórce kościoła, czyli mówią o zborach.

Bo czytamy, że ustanowił w zborach starszych czy tam ustanowił to, że w zborach podejmowano takie czy inne decyzje. Czyli zbory, albo zbór jest reprezentacją całego kościoła, dlatego że zbór składa się z tych, którzy podjęli decyzję, że będą szli za Jezusem, będą go naśladowali i będą realizowali pewną misję. O tej misji za chwilę powiemy.

Jeżeli tak, to są one tą podstawową komórką, bo tak jak w społeczeństwie małżeństwo jest tą komórką podstawową, tak się to nazywa, tak zbór w Kościele jest tą podstawową komórką. Nad każdym zborem jest nasz Pan jako Głowa. I 1 List do Kolosan 1:18 – jest tam porównywany kościół do ciała. List do Rzymian 12:4-8 – tam też jest porównanie kościoła do ciała, czyli funkcjonowanie kościoła, czyli zboru jest porównane do funkcjonowania naszego ciała jako organizmu.

No i podobnie w Liście do Efezów 4:11-13 – nie będziemy ich na razie odczytywać, za chwilę do nich wrócimy, ale jest podane jak ma być zorganizowany kościół i jakie są w nim relacje. To nie są relacje tego typu, że ja każę, ty wykonujesz, tylko są relacje, że jeden drugiemu pomaga. Jeden organ bez drugiego organu nie może funkcjonować, że ucho jest istotne dla organizmu, ale samo dla siebie nie jest istotne.

Dostarcza informacji, dzięki temu mózg przetwarza je, możemy reagować na takie czy inne rzeczy. Więc wszystko ze sobą jest zespolone, zsynchronizowane i jedno drugiemu służy. To nie jest hierarchiczna jakaś konstrukcja, gdzie ten mówi, ten wykonuje, ten jest jeszcze niżej, jeszcze niżej.

Chociaż nogi są najniżej, ale mają taką samą funkcję, może nie taką jak głowa, bo głowa jest najważniejsza, ale mają taką samą funkcję jak wszystkie inne narządy ciała. Czyli jest zorganizowany kościół, ale na innych zasadach niż różne świeckie organizacje. Te relacje są właśnie najlepiej zobrazowane przez nasz organizm.

I dlatego pisarze Nowego Testamentu tak właśnie do tego podchodzili. Drodzy Braterstwo, bez organizacji nie można prowadzić żadnego przedsięwzięcia i o tym wie każdy z nas, że jak nie zaplanujemy, nie wytyczymy jakiegoś celu, nie założymy, czyli jak nie będziemy wiedzieli co chcemy osiągnąć, to nie będziemy wiedzieli jakie środki nam będą potrzebne, żeby to zorganizować. I nie będziemy tego tematu rozważać, bo to jest oczywiste.

Natomiast, tak wracając jeszcze do tych obrazów, które są zawarte w wersetach, jakie wymieniłem, to jest tam w Liście do Efezów 4:16 czytamy: „ciało przystojnie złożone”, czyli to jest organizacja, przystojnie złożone, tak ten przekład gdański mówi, „i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku”. Czyli każdy z nas ma swoją rolę do wykonania w zborze i każdy wykonując te czynności, jakie wykonuje, to wynika z jego zdolności, z jego usposobienia, z jego wiedzy, z różnych rzeczy, które ma i daje tej społeczności to, co może dać. I dzięki temu, że zbór ma swoje potrzeby, te możliwości są wyzwalane z każdego z nas i pomagamy.

Jeden ma umiejętność, nie wiem, takiego rzeczowego, konkretnego wykładu, a drugi ma umiejętność porozmawiania z kimś w taki sposób, że za chwilę ten ktoś, kto przed chwilą miał, jak to się mówi, nos na kwintę, za chwilę jest radosny, uśmiechnięty i jest mu dobrze. Czyli umiejętność tego podniesienia na duchu i dodania energii, ale inny potrafi przyjść i kogoś napomnieć i powiedzieć: „słuchaj, no, zastanów się przynajmniej nad tym, bo wydaje mi się, że to jest nie tak”. Ale drugi, który nie ma do tego zdolności, przyjdzie i powie: „źle postępujesz i jak tego nie zmienisz, to pamiętaj, co cię czeka.” No i w kimś się zaraz, ten ktoś zamiast przyjąć, to powie: „a co ty masz do mnie?”. Bo tak też może być.

Więc tak jak Pismo Święte mówi, każdy z nas w zborze ma do wypełnienia swoją funkcję. I tu nie ma kogoś, kto jest mniejszy czy większy, to nie może być tak, że jak słyszeliśmy, bywały takie odpowiedzi na konwencjach, że nie może starszy zborowy albo diakon nie może się modlić. No co to jest? To jest po prostu, nie wiem, nie potrafię tego nazwać, bo to pokazuje, że jest, że tworzy się hierarchia, że tylko tym na górze wolno, bo oni są bliżej Boga. No nie są bliżej Boga. W jaki sposób? To taki tylko przykład, gdzie się braciom przestały pewne rzeczy podobać, bo tak się nie postępuje.

Nie można mówić albo na konwencji mogą tylko pielgrzymi i ewangeliści się modlić. Jaka zasada tym rządzi? Gdzie to jest wyczytane? Skąd to jest wzięte? Nie ma czegoś takiego, a faktycznie stosowane, regularnie. Ja się kiedyś też naraziłem, bo na konwencji w Bydgoszczy to nie tyle modlitwy dotyczyło, co tego roznoszenia chleba. I mówię sobie: „no to ci, co usługiwali, to niech roznoszą”. I dałem kilku ewangelistom. A to tylko pielgrzymi mogą. Ja tak mówię: „mogą”. Mogą wszyscy. Nie ma zasady. Ale ja zostałem zawołany na dywanik. „Dlaczego pielgrzymi?”. Jeden z ewangelistów też mówi: „no ale my nie możemy”. „No jak to, jak ja ci daję chleb i mówię roznoś, to możesz.” No i wziął ten chleb i poszedł. Pewnie może też był wezwany na dywanik. Nie wiem.

Niezależnie od tego, to są podziały stworzone bardzo dziwne takie. I to wskazuje, że jakby zapomina się o tym, że jeden drugiemu ma służyć jak najlepiej potrafi i ma to wspólnie dobrze działać, tylko że już jest hierarchia. Ten może, ten nie może. Ten jest wyżej, ten jest niżej. Nie ma czegoś takiego. Pismo Święte o tym nie mówi.

I teraz tak na chwilę wrócimy, bo tak jak mówiłem, każda organizacja, która ma przed sobą jakiś cel, jakieś zadania, jakiś cel do osiągnięcia, jakieś zadanie do wykonania, to musi do tego dostosować swoje środki, podjąć odpowiednie działania. To zastanówmy się i przypomnijmy tak naprawdę, bo wiemy o tym, jaka jest misja kościoła, czyli: czemu ma służyć organizacja kościoła. I to jest tak… Używał będę troszkę słownictwa, które w tym artykule było, bo pewnie będzie to najlepiej, ale czasem będę przetłumaczył, czasem będę przekładał na nasz język.

Czyli tak, posłannictwo, pierwsza zasada, pierwsza rzecz. Posłannictwo względem Boga i Chrystusa. To znaczy, że mamy w zborze robić wszystko, żeby oddawać Bogu cześć najwyższą, jaka jest możliwa, wielbić Boga przez różne formy naszych działań, jakie mamy.

Bo w 1 do Koryntian 10:31 czytamy: „przeto lub jecie, lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie. Nie bądźcie obrażeniem i Żydom, i Grekom, i zborowi Bożemu.” Czyli podstawowe zadanie: oddawanie czci Bogu.

I po to się tutaj zbieramy, po to też oddaliśmy się Bogu na służbę przez poświęcenie, żeby to czynić. I tu nie ma żadnych wątpliwości. I do tego naprawdę niepotrzebna jest jakaś zewnętrzna organizacja, która by coś wnosiła do tego, bo nie.

Po drugie, czyli kolejną rzeczą, jaką mamy do uzyskania tutaj w tym zborze, kiedy się spotykamy, to jest posłannictwo względem nas samych. Więc my też mamy tutaj korzystać. Mamy korzystać, po pierwsze, przez doskonalenie się w każdym dobrym słowie i pracy.

No i tutaj to można by odczytać List do Efezów 4:11-13, że dla tego celu właśnie, żeby to realizować, mamy podane, że „tenże dały niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.” Po co? „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomości Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego.”

Chodzi o rozwój charakteru, rozwój tej najważniejszej cechy naszej osobowości, jaką jest miłość – maksymalnie jak to jest możliwe w naszym niedoskonałym tutaj jestestwie, jakie mamy. No i teraz Brat Johnson dzieli to na takie trzy etapy. Pierwszy to: mamy gromadzić osoby ze świata, które odpowiedzą na Boskie zaproszenie i żeby stały się jego własnością, żeby się stały członkami zboru, członkami kościoła jednocześnie. Czyli muszą być te osoby. To jest jedno, żeby ten zbór funkcjonował.

Drugie, żeby kościół się oczyszczał ze wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Czyli znowu moglibyśmy List do Efezów 5:25-27: „Mężowie, miłujcie żony waszej, jako ich Chrystus umiłował kościół i wydał samego siebie za niego, aby go poświęcił, oczyściwszy umyciem wody przez słowo, aby go sobie wystawił chwalebnym kościołem, nie mającym zmazy, albo zmarszku, albo czego takiego, ale iżby był święty i bez nagany”. No taki jest cel, żeby ci, którzy przyszli już, dzięki działaniom zboru, ale też dzięki powołaniu, jakie dostali od Boga, żeby potem oczyścili się z tego, z czym przyszli. I ostatecznie, aby stał się podobny w charakterze do Chrystusa. Czyli nie tylko oczyszczenie, ale rozwój. Czyli: „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi Syna Jego, aby on był pierworodny między wieloma braćmi.”

To do List do Kolosan 3:10-17 i inne wersety mówią o tym, że ci, którzy stali się dziećmi Bożymi, którzy przyszli do Boga, którzy przyszli do kościoła, to mają oprócz tego, że oczyścić się, to również rozwijać się na podobieństwo tego, który jako pierwszy szedł tą drogą, czyli Jezusa Chrystusa. Ta pierwsza część tej pracy na rzecz siebie, każdy z członków kościoła na rzecz siebie i innych, którzy są w zborze. Pierwsza część mówiła, że to jest doskonalenie w każdym dobrym słowie i pracy. I to w tych trzech elementach rozwinęliśmy.

A druga to jest taka, żeby się oczyszczać z tego, co… i odłączać od tych, którzy są takimi jawnymi, niepoprawnymi grzesznikami. I rzeczywiście Pismo Święte mówi o tym, żeby z takimi zrywać społeczność. Jeżeli to jest ktoś, kto na prośbę czy na rozmowę brata czy siostry nie reaguje, na rozmowę ze zborem nie reaguje, a jego działanie czy też jego życie, jego postępowanie ma negatywny wpływ na funkcjonowanie zboru, to jest konieczne wtedy, żeby przeciąć te więzy i żeby nie było złego wpływu. To Pismo Święte o tym wspomina, że ma to funkcjonować i funkcjonowało. I też opisane są te metody, zasady, jak to powinno być i nie powinno to być robione w złych uczuciach i w złej wierze ze strony tych, którzy to czynią, ale z miłości do tego, w stosunku do którego to czynią.

I to nie ma być tak, że ma być pozbawiony możliwości naprawy i powrotu, bo to jest istotna sprawa. Ktoś może pobłądzić, może zejść na niewłaściwą drogę, ale ma też prawo powrotu. I trzecią częścią tego działania kościoła na rzecz siebie, czyli wszystkich członków zboru na rzecz siebie, czyli każdego indywidualnie i całego zboru jako takiego, to jest przeprowadzanie różnych spraw tego typu, jak wybory sług, jak ustalanie planów naszego działania, rozkładów: co, kto i kiedy będzie wykonywał. To są rzeczy, które zbór ma prawo i powinien czynić, żeby dobrze funkcjonował i żeby ta misja, którą ma przed sobą, była wykonywana.

Czyli tak, jak mówiliśmy, pierwsze to były działania na rzecz wychwalania Boga i oddawania czci Bogu. Druga, na naszą rzecz, czyli nasz rozwój wewnętrzny poprzez: najpierw przybycie tutaj na miejsce, dzięki powołaniu Bożemu i działaniu zboru, choćby nawet przez zabrania te otwarte nasze, czy działalność internetową, czy inną. I po trzecie: oczyszczanie i rozwój, czyli przyjście, oczyszczanie i rozwój. A kolejna sprawa to jest jakby uczynienie jakiejś granicy między tym, kto niepoprawny jest i nie chce pomocy nawet ze strony zboru. To ma służyć jego przywróceniu, zwróceniu mu uwagi na to, że jest naprawdę źle i danie jednocześnie szansy powrotu.

No i kolejna sprawa to jest to, że zbór ma podejmować różne działania. Niedługo będzie zebranie gospodarcze, będziemy ustalać, co robimy, kto będzie robił, kto będzie jakie działania wykonywał i co planujemy w przyszłym roku zrobić, żeby tę misję realizować. Czyli: będziemy robić zebrania publiczne, czy nie będziemy robić? Czy będziemy mieli takie wykłady, czy inne? Czy prosimy o sług przyjeżdżających, czy nie prosimy. Kogo zapraszamy.

Te rzeczy są w gestii zboru. To jest organizacja, która ma służyć nam tutaj w tym zborze. No i zbór ma też właśnie działania, może w bardziej ograniczonym zakresie, ale ma, w stosunku do świata. Czyli rozmawiamy z ludźmi i mówimy, że temu światu będzie uczyniony koniec; że przyjdzie Królestwo, o które się modlimy; że dobrze by było już teraz się trochę nad tym zastanowić i być może zmienić już swoje postępowanie, bo będzie łatwiej w przyszłości.

Czyli dawanie świadectwa światu. I myślę, że bardziej może przez nasze postępowanie: karcenie świata za to, że wykonuje grzech. Bo my nie wyjdziemy i nie powiemy do każdego, kto źle czyni: „Ty, grzeszniku, co ty robisz. Przecież ty postępujesz niezgodnie z Pismem Świętym”, bo popatrzyliby na nas jak na jakiegoś, przynajmniej, że się ze „Świeciem” by się kojarzyło, albo z innymi sprawami. Bo to nie to.

Ale jeżeli my będziemy w miarę możliwości postępować sprawiedliwie, dobrze, uczciwie, to ludzie patrząc na to sami się osądzają. „No, jest jednak coś”. „Ja wolę zatrudnić jednak świadka Jehowy albo jakiegoś badacza Pisma Świętego, bo mam pewność, że mi nic nie zginie”. Czyli on, nikt mu tego nie musiał mówić. On, patrząc na to, co się dzieje, jak postępują i jak się zachowują, już sam osądza siebie i innych. „Nie, nie, w innych kategoriach tutaj, ja jednak wolałbym mieć kogoś takiego”. Naszą rolą jest zwracanie światu uwagi niekoniecznie przez słowo, bo to może być przez nasze zachowanie, przez te, tak jak apostoł mówi, że jesteśmy „żywymi listami”, które inni czytając będą chwalić Boga. Jesteśmy listami.

Naszym postępowaniem mówimy innym, kim jesteśmy, jakie zasady wyznajemy, ku jakiemu celowi dążymy. Drodzy Braterstwo, tak naprawdę, to jeżeli będziemy mieli w pamięci to, jaka jest misja kościoła, czyli zboru, to bez problemu ustalimy, jaką będzie musiał mieć ten zbór organizacji, bo ustalimy, co służy, a co nie służy. I my jesteśmy zmuszeni do podejmowania takich różnych decyzji na bieżąco.

Myślę, że tutaj teraz dla przypomnienia dobrze będzie odczytać te wersety, o których wspominałem, te, które mówią, tak obrazowo ilustrują organizację kościoła. List do Kolosan 1:18 mówi: „On też jest głową ciała, to jest kościoła, który jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby on między wszystkimi przodkował”. Czyli pierwszy obraz.

Jest głowa, Jezus Chrystus, a kościół to ciało. Bez rozróżnienia na jakieś tam narządy poszczególne tego ciała, bez rozróżnienia na funkcje w tym ciele. Nasz Pan jest głową, a ciało to kościół jako całość.

Czyli zbór jako całość. 1 List do Koryntian 12:12-30. Odczytam: „Albowiem jako ciało jedno jest, a członków ma wiele, ale wszystkie członki ciała jednego, choć ich wiele jest, są jednym ciałem, tak i Chrystus. Albowiem przez jednego ducha my wszyscy w jedno ciało jesteśmy ochrzczeni, bądź Żydowie, bądź Grekowie, bądź niewolnicy, bądź wolni, a wszyscy napojeni jesteśmy w jednego ducha. Albowiem ciało nie jest jednym członkiem, ale wieloma. Jeśliby rzekła noga, ponieważem nie jest ręką, nie jestem z ciała. Izali dlatego nie jest z ciała? A jeśliby rzekło ucho, ponieważ nie jestem okiem, nie jestem z ciała. Izali nie jest z ciała? Jeśli wszystko ciało jest okiem, gdzieś słuch. A jeśli wszystko słuchem, gdzież powonienie? Ale teraz Bóg ułożył członki, każde z nich osobno w ciele, jako chciał. A jeśli by wszystkie były jednym członkiem, gdzież by było ciało? Ale teraz, acz jest wiele członków, lecz jedno jest ciało. Nie może być wtedy rzec oko ręce, nie potrzebuję ciebie, albo zaś głowa nogom, nie potrzebuję was. I owszem, daleko więcej członki, które się zdadzą być najmdlejsze w ciele, potrzebne są. A które mamy za najpoczciwsze w ciele, tym większą poczciwość wyrządzamy, a niepoczciwe członki nasze obfitszą poczciwość mają. Bo poczciwe członki nasze tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak umiarkował ciało, dawszy członkowi, któremu czci nie dostaje obfitszą poczciwość. Aby nie było rozerwania w ciele, ale iżby jedne członki o drugich jednakie staranie miały. A przetoż, jeśli jeden członek cierpi, cierpią z nim wszystkie członki. A jeśli bywa uczczony jeden członek, radują się z nim wszystkie członki. Lecz wy jesteście ciałem Chrystusowym i członkami, każdy z osobna. A niektórych Bóg postanowił we zborze najpierw apostołów, potem proroków, po trzecie nauczycieli, a potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania, pomocników, rządców, rozmaitość języków. Izali wszyscy są apostołami, i zali wszyscy są prorokami, izali wszyscy są nauczycielami, izali wszyscy cudotwórcami, izali wszyscy mają dary uzdrawiania, izali wszyscy językami mówią, izali wszyscy tłumaczą?”

To są pytania retoryczne, na które odpowiadamy: Nie. Nie wszyscy. Każdy ma inną funkcję. Każdy jest do czegoś innego przygotowany i jego życie dotychczasowe go do tego przygotowywało. I w takim charakterze, w jakim jest, może najlepiej służyć, w takim służy. List do Efezów 4:4-16:

„Jedno jest ciało i jeden duch. Jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania waszego. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nada wszystko i po wszystkim i we wszystkich was. Lecz każdemu z nas dana jest łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego Pismo mówi: wstąpiwszy na wysokość wiódł pojmanych więźni i dał dary ludziom. Ale to, że wstąpił, cóż jest jedno, iż pierwej wstąpił do najniższych stron ziemi, a który zstąpił, ten jest, który wstąpił wysoko na wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko. Tenże dał niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.”

Po co? To jest ten cel, ta misja zboru kościoła. „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomość Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego. Abyśmy więcej nie byli dziećmi chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki i przez chytrość podejścia błędem, ale szczerymi będąc w miłości, rośnijmy w onego we wszystkim, który jest głową, to jest w Chrystusa, z którego wszystko ciało, przystojnie złożone i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku według miary jego wzrost ciału należącej bierze ku budowaniu samego siebie w miłości.”

Odczytuję te wszystkie wersety praktycznie bez komentarza, bo one wyraźnie pokazują, że jest w zborze zróżnicowanie, ale to nie jest zróżnicowanie hierarchiczne, że jeden jest większy od drugiego, tylko zróżnicowanie w możliwościach jakie mamy i każdy daje co może, każdy wnosi to co może i dzięki temu wszyscy mogą korzystać, a ten kto daje, odnosi też błogosławieństwo, ponieważ w tym dawaniu pokazuje się jego zaangażowanie, jego miłość do drugiego, do bliźniego, ale również do brata, który tu jest na tej sali, do siostry, która jest na tej sali. Podobnie czytamy w Liście do Rzymian 12:4-8: „Albowiem jako w jednym ciele wiele członków mamy, ale wszystkie członki jednoż dzieło mają, tak wiele nas jest jednym ciałem w Chrystusie, aleśmy z osobna jedni drugi członkami, mając wtedy różne dary według łaski, która nam jest dana, jeśli proroctwo niech będzie według sznuru wiary, jeśli posługiwanie niech będzie w posługiwaniu, jeśli ktoś naucza niech trwa w nauczaniu, jeśli kto napomina w napominaniu, kto rozdaje w szczerości, kto przełożony w pilności, kto czyni miłosierdzie niech czyni z ochotą.”

I drodzy Braterstwo, to jest organizacja kościoła, innej nie trzeba, bo to są wzajemne relacje między członkami zboru, takie relacje jakie są między organami w naszym organizmie, wszystkie działają i dzięki nim możliwe jest funkcjonowanie organizmu. Kiedyś tam był taki trend, żeby już dzieci pozbawiać wyrostka robaczkowego, tak to się nazywa, bo takie prewencyjne działanie, żeby w przyszłości się nie pojawiło i żeby nie było jakichś problemów, bo uważano, że on jest niepotrzebny. Taki przeżytek jakiś, pozostałość nie wiadomo po co, taki tam. A się okazuje, że jest potrzebny, że jest bezpiecznikiem i to solidnym bezpiecznikiem. No więc jak wycięto, jak go nie było, to pojawił się pewien problem, któremu on zapobiega i nie ma bezpiecznika, czyli robi się poważniejsza awaria.

Więc jedyną organizacją jaką mamy podaną w Piśmie Świętym to jest to, że jest organizacja oparta na dobrych relacjach między poszczególnymi członkami zboru i wspólne pragnienie czynienia dobrze jeden drugiemu i wspólny cel jaki mamy, właśnie oczyszczenie się i ta przemiana na podobieństwo naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Tam czytaliśmy, że ciało mając wiele członków jest tylko jedną całością, ponieważ ma jednego ducha, jedną nadzieję, jedną pracę, jednego Pana, jedną wiarę, jeden chrzest i jednego Boga. I tu przy okazji chciałbym się zatrzymać nad pewną sprawą. Na przestrzeni ostatnich lat pojawiło się sporo takich informacji, że członkiem zboru epifanicznego może być tylko ten, kto przyjmuje wszystkie nauki epifaniczne, bez wyjątku.

A jak nie, to niech sobie założy swój zbór. Drodzy Braterstwo, jak się wstecz popatrzy w literaturę, którą mamy, to tam jest podane, że skupiają nas tutaj dwie podstawowe rzeczy. Pierwsze, uświadamiamy sobie, że jesteśmy grzesznikami, a po drugie: uświadamiamy sobie, że Jezus Chrystus po to przyszedł, żeby nas odkupił.

I jeżeli w to wierzymy i przyjmujemy, to wystarczy, żeby tutaj być. To wystarczy, żeby podjąć decyzję, bo jeżeli jeszcze chcemy oddać się Bogu na służbę i podejmujemy tę decyzję, to jest wszystko, co możemy uczynić. I jeżeli tu przychodzimy i chcemy korzystać z tego, co tu się dzieje, bo widzimy, że ta organizacja tej społeczności odpowiada mi, bo widzi się wzajemne, dobre relacje, to nie trzeba nic więcej.

Więc jeżeli ktoś mówi, że to chyba było przy okazji pytania: „czy diakon może, czy jeżeli diakon nie przyjmuje tam wszystkich nauk epifanicznych, to czy może usługiwać”, czy coś. Nie pamiętam dokładnie. A odpowiedź była taka: „jaki diakon? On nawet członkiem zboru nie może być”. No więc, jeżeli taki duch się pojawia, to pojawia się jakieś zaniepokojenie, że jest coś nie tak.

I w związku z tym musimy patrzeć, co się dzieje wokół nas i właśnie w Ruchu jako takim. A Pismo Święte mówi, że tak niewiele trzeba i ta literatura nasza dotychczasowa też mówi, że tak niewiele trzeba, żeby być tu w społeczności Ludu Bożego. To nie oznacza przyjęcia wszystkiego. Wielu rzeczy możemy nie rozumieć i nawet nie odrzucamy, po prostu nie rozumiemy. Niektóre: mamy mieszane jakieś uczucia i z tym możemy pozostać, bo nikt nas nie może zmusić do tego, żebyśmy… no jak można przekonać kogoś do tego na siłę. I jest nakaz, przyjmuj, bo to jest napisane.

Więc jeżeli ktoś przyjmuje, bo jest napisane (w literaturze), to znaczy, że już jest źle. Bo Pismo Święte mówi, że mamy sprawdzić to, co jest napisane. Przeanalizować, zobaczyć jak to się ma do tego, co Pismo Święte na ten temat mówi. I jeżeli przyjmiemy, to dobrze. Jeżeli nie przyjmiemy, bo nie zrozumiemy, to na tym etapie zostajemy.

A propos tego prawdziwego kościoła i czy jest jakiś prawdziwy kościół, jak to wygląda? Wiemy, że widzialnej organizacji ziemskiej, ludzkiej, która byłaby prawdziwym kościołem, nie ma. No, zbory też nie są, że tak nie możemy powiedzieć tylko u nas i tylko w zborze w Bydgoszczy, nigdzie indziej, bo to też nie o to chodzi. I my mówimy tak, nie ma takiego kościoła, bo kościół jest niewidzialny. No bo jest niewidzialny.

Bo więzy, które łączą członków kościoła, prawdziwego kościoła Bożego, to są więzy, to jest właśnie jeden duch, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Pan, no, jedne cele do osiągnięcia. Ale, drodzy Braterstwo, no to jeżeli jest niewidzialny, to w takim razie jak to się ma do naszego zboru tutaj teraz? Mamy salę widzialną, mównicę dotykalną, mamy braci, siostry, mamy godziny urzędowania, że tak powiem nieładnie, czyli jesteśmy widzialni. No i tu rzeczywiście to tak jest, że tak jak z prądem, chyba, można by to porównanie tutaj też wprowadzić, bo prąd jest niewidzialny, ale skutki działania prądu są widzialne.

Bo stoi silnik, do którego doprowadzimy prąd, ten silnik zaczyna pracować, tam gdzieś jakiś pas transmisyjny albo jakiś inny przekaźnik porusza jakąś maszynerię, która coś tam wytwarza. Albo mąkę, albo bułki nam piecze, albo inne rzeczy dzięki tej elektryczności niewidzialnej. Czyli można by powiedzieć, że ten niewidzialny kościół przejawia się w jakiś widzialny sposób w postaci osób, w postaci miejsca, w postaci działań podejmowanych. Jakby z ludzkiego punktu widzenia możemy go dostrzec, jest widoczny. I to dotyczy, tak jak wspomniałem, organizacją tego, co tu się przejawia na tym miejscu w tej chwili. Organizacja jest duchowa, jest wewnętrzna, jest niewidzialna. Cel jest w sercu każdego wypisany i każdy tu przychodzi nie dlatego, że mu każą, tylko że chce tutaj przyjść. Godzinę sobie ustaliliśmy, więc to jest przejaw ten widzialny. Sala jest, to jest widzialne, to znaczy miejsce, gdzie przychodzimy, ale więzy, które są między nami, które nas tutaj sprowadzają i cele, które nas tutaj sprowadzają są niewidzialne, są ukryte.

Czyli można powiedzieć ogólnie o tym, że działanie kościoła, to, do czego zmierza, to, co chce osiągnąć, to, że chce innych też przyprowadzić, to, że chcemy oczyścić się, to, że chcemy się przemienić, to, że chcemy tę całą sferę, tę otoczkę taką, która jest potrzebna do funkcjonowania, czyli te spotkania, miejsca i tak dalej… Więc to wszystko, drodzy Braterstwo, w dwóch wymiarach funkcjonuje rzeczywiście, ale ten przejaw zewnętrzny, który tu jest, nie jest kościołem. Kościołem są ci, którzy tu przychodzą i którzy mają swoją drogę i mają swój sposób postępowania taki, a nie inny.

Drodzy Braterstwo! To można by powiedzieć, że czy lokalnie jako zbór, czy też ogólnie, globalnie jako kościół Boży, wszyscy ci, którzy tutaj są w tej chwili w zborze w Bydgoszczy, ci, którzy są poświęceni, którzy starają się Bogu służyć, oni są częścią zboru i są częścią niewidzialnego kościoła jako takiego, czyli tego, który Bóg powołuje i prowadzi ostatecznie do osiągnięcia tego celu, jaki jest przed nami.

Także musimy w jakiś sposób sobie uzmysłowić, że żyjąc tu w tym ciele, żyjąc tu w tych realiach, żyjąc między ludźmi, posługując się tym wszystkim, co mamy, musimy to wykorzystywać i gdybyśmy nie wiedzieli o tym, skąd to się bierze, to byśmy patrzyli jak na taki film. Nie wiadomo dlaczego, jakieś osoby przychodzą, jakieś wychodzą, jakieś stają tu za mównicą i coś mówią. Gdyby to był niemy film i nie wiedzielibyśmy, kto tym wszystkim porusza, to byśmy nie wiedzieli o tym, że jest to niewidzialny kościół Boży, który się rozwija, który zmierza do pewnego celu. Ale jednak to się dzieje w naszych realiach, w jakich jesteśmy i my wiemy, co się dzieje, dlaczego. Dlaczego przyszedłem, dlaczego ten ktoś tutaj stoi i mówi, dlaczego za chwilę ktoś inny przyjdzie i będzie mówił.

Takie są potrzeby, żebyśmy funkcjonowali my jako ludzie. Czyli można by powiedzieć, że to takie przemieszanie jest tego właśnie ducha, który jest w nas, tego ducha, który nas jednoczy i tej ziemskiej części tego kościoła, wyrażanej tutaj poprzez zbór. Uzewnętrznianej przez zbór, obrazowanej przez zbór, bo innej możliwości i innej formy nie ma.

Jeszcze może tak na chwilę jedna rzecz. Wśród tych różnych informacji, jakie padały ostatnimi czasy, jest taka, która mówi, że przez poświęcenie stajemy się członkami Ruchu. Wchodzimy do Ruchu. No tak faktycznie niefortunnie chyba, ale nieraz to było powiedziane i w związku z tym chciałbym też przypomnieć, bo brat Johnson, kiedy polemizował z Towarzystwem, a szczególnie z Rutherfordem, no to podkreślał to w szczególny sposób, że poświęcenie nie jest dla Towarzystwa, tylko poświęcenie jest dla Boga. Przez długi czas nawet takiego pytania nie było, ale ja byłem na Kongresie Świadków Jehowy, gdzie było postawione pytanie, oprócz tych podstawowych, to ostatnie pytanie było, czy przez to zanurzenie manifestujesz swoją przynależność do Organizacji Świadków Jehowy. No to podobno było jedno z pierwszych tego typu pytań postawionych no jakby bliżej już naszych czasów.

Wcześniej tego nie było i brat, który mnie zaprosił od świadków na ten kongres, ja spojrzałem na niego i mówię: „to co, chyba przesadził?”. A on mówi: „no chyba”. To było do niego też nowe. Więc takich pytań wcześniej nie stawiano. No w tej chwili to jest na porządku dziennym, przy każdym symbolu chrztu takie pytanie jest stawiane. No nam się przydarzyło w naszym Ruchu przydarzyło się, że takie pytanie postawiono. Czy w ten sposób manifestuję przynależność do Ruchu? No nie. Były też podawane konkretne pytania dotyczące przedmiotów wiary, czyli tematów konkretnych. I tych pytań było dużo. To był jakiś taki przejaw słabości wtedy brata, który to prowadził, ale rzeczywiście dokładnie powtórka była z rozrywki, czyli było tak zapytane.

Stąd też wielu braci jeszcze w jakiś sposób czujących taką przynależność do Ruchu ma zastrzeżenia do tego i ma wątpliwości. Ja tak jeszcze raz może a propos tego na przykład wypisywania się z Ruchu, bo niektórzy mówią wypiszmy się z Ruchu. No nikt się nie zapisywał do Ruchu. Kto z nas się zapisywał? I nikt nas też przy symbolu chrztu nie pytał jeszcze wtedy, czy przez chrzest manifestujemy przynależność do Ruchu, bo pytano nas o to, czy wiemy, że jesteśmy grzesznikami? Wiemy. Czy wiemy, że Jezus Chrystus nas odkupił pod tego wyroku? Wiemy. Czy w związku z tym podejmujesz decyzję, żeby oddać Bogu siebie samego, czyli że będziesz czynił wolę Bożą? Tak. Czy chcesz to zamanifestować? Już takie pytanie nie pada. Czyli dziękujemy, zamanifestujesz to przez zanurzenie w wodzie.

Umierasz dla siebie, żyjesz dla Boga. Nie dla Ruchu, tylko dla Boga. W związku z tym my się nie mamy z czego wypisywać. To, że my statutowo, bo statutowo jesteśmy częścią Ruchu jako zbór. Przez całe dziesiątki lat nas przekonywano, że statut nie jest dla nas, tylko jest dla władz. No, żeby jakoś tam było. W związku z tym to nie dotyczy nas absolutnie i nie wiąże nas i nie powinno wiązać i my jako zbór w Bydgoszczy tak czuję, że się nie czujemy związani statutem. Absolutnie. I robimy to, co jest potrzebne, aby realizować cele naszego zboru.

A cele naszego zboru przed chwilą wymienialiśmy. Mamy swoją misję, mamy swoje zadanie do osiągnięcia i inne sprawy są nam niepotrzebne. Natomiast, jeżeli mamy wydawnictwo jako wydawnictwo, to brat Johnson mówi: „nie mówimy, żeby nie korzystać z takich wydawnictw słownikowych, encyklopedycznych, innych”. Również i wydawnictwa jakim jest ruch, gdybyśmy w tej chwili to podciągnęli pod tą sprawę, to jest to coś, z czym możemy mieć kontakt i korzystać. Ja mam troszkę mieszane uczucia, jeżeli chodzi o korzystanie ze sług. I to nie, żeby tam nie było dobrych sług, bo są.

Tylko nie wiadomo dlaczego uznali za punkt honoru, że mają głosić prawdy takie, jakie dla nich są prawdami, czyli atakować zbory, które szanują sobie wolność i niezależność. I przyjeżdżają do nas i nam mówią te sprawy. Bo jeżeli przyjeżdża tutaj ktoś i mówi rzeczy niewłaściwe, to tak siedzimy i nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać, bo te dwie możliwości się pojawiają, bo nie korzystamy.

Jeżeli przyjedzie ktoś, kto nam mówi wykład z Pisma Świętego i nas uczy i podnosi nas na duchu i dodaje nam siły i chcemy, bo byli też tacy właśnie bracia z Ruchu, którzy tak właśnie postępowali, tak mówili, to jesteśmy zadowoleni. To jest taki minus pewien tych naszych wspólnych relacji.

Poruszyłem ten temat, on na pewno nie jest wyczerpany, ale chciałbym, żebyśmy się zastanawiali nad tym. Po pierwsze, żeby nie być skrajnie po tej stronie, bo niektórzy mogą być i mają do tego prawo, że ruch to jest przewód prawdy, bo nie jest przewodem prawdy, bo cała literatura i Pismo Święte mówi, że nie jest, bo przez ruch nigdy Bóg nie dawał prawdy, tylko przez jednostki, przez poszczególne osoby na przestrzeni Wieku Ewangelii. To jest jedna rzecz. Czyli nie można się trzymać Ruchu jako prawdziwego kościoła, bo on nie jest prawdziwym kościołem, jako przewodu prawdy, bo nie jest przewodem prawdy. To jest jedna rzecz.

A druga rzecz, że nie musimy też do końca od razu wyrzucać wszystkiego, bo to tak jest, że jest ewolucja, jest rewolucja. Ewolucja wykorzystuje co byłoby dobre i naprzód powinno się iść, a rewolucja: zniszczyć wszystko i budować od nowa.

Więc my tutaj, myślę, na tyle jest zbór prężny, na tyle silny i na tyle staramy się wykonywać wolę Bożą, żeby te cele, jakie mamy przed sobą, realizować. Jeżeli Ruch w jakiś sposób nam może pomagać, chyba będziemy chcieli z tego korzystać, na tyle, na ile to jest potrzebne i możliwe.

Chciałbym jeszcze może taką jedną rzecz przy okazji powiedzieć. W Piśmie Świętym często, no, Pismo Święte jest symboliczne, Stary Testament w dużej mierze i tam używane są wozy jako symbole organizacji. I taki jeden szczegół jest istotny, że w narodzie izraelskim wśród tych, którzy mieli tam różne funkcje do wypełnienia, nie wszyscy korzystali z wozów. Na przykład kapłani nie korzystali z wozów, a lewici korzystali z wozów.

Wóz w symbolice biblijnej reprezentuje organizację i Pismo Święte nie pokazuje nam i nie wynika to ani ze Starego Testamentu, ani z Nowego, że mielibyśmy się organizacjami posługiwać. Tam jest użyte w zasadzie nie słowo „wóz”, tylko to słowo, które tam jest, ono może oznaczać „rydwan” właśnie albo powóz. Więc tak a propos tej wzmianki, którą już uczyniłem, że brat piszący, aktualnie brat funkcjonujący, pisząc informacje podawał, że ruch jest tym Bożym rydwanem, na którym jedziemy. Czyli jakby mówi: mamy organizację. A w związku z tym zaprzecza temu, co Pismo Święte mówi i pokazuje, że jakby w złą stronę to idzie. Dokładnie tego samego słownictwa używają w tej chwili z dużym naciskiem bracia Świadkowie Jehowy, mówiąc o rydwanie, które pruje w tej chwili już bardzo szybko i powiększa się liczba osób, powiększa się zasięg, powiększa się działanie. Organizacja kwitnie.

Właśnie nie o to chodzi, bo organizacja nigdzie w Piśmie Świętym nie jest podana jako ta forma, która ma pozwalać realizować cele. Chyba, że inne są cele. Chyba, że celem jest na przykład podbicie całego świata i podporządkowanie go sobie. Jeżeli tak, to kościół rzymsko-katolicki, żeby ten cel zrealizować użył ognia i miecza. I ruszyli.

Ruszyli w świat: wyprawy krzyżowe i różne dziwne rzeczy, bo oni nie realizowali celu „nauczajcie”, tylko realizowali cel swój: „nawracajcie”. I nie wiadomo, nieważne jakim kosztem, jakimi środkami i z jaką jakością to nawracanie. Władca przyjął chrześcijaństwo, wszyscy stali się chrześcijanami. No, oni nie byli chrześcijanami, ponieważ stracono z oka cel i zastosowano też inne środki, inne organizacje.

Niektórzy ludzie patrząc z ludzkiego punktu widzenia mówią tak: „Jak ja bym zarządzał tym wszystkim, to ja bym tutaj zrobił wam, pokazał jak to ma funkcjonować. Ludzie by przychodzili szybciutko. Takie i takie metody bym zastosował”. I patrzą na to z punktu widzenia, nie wiem, z punktu widzenia jakiegoś sprzedawcy, czy kogoś kto robi nabór kadr czy coś takiego i tam ma swoje metody, swoje zasady działania. Ale to nie o to chodzi, bo Bogu nie zależy na tym. Gdyby Bóg chciał, to by to zrobił. Bóg ma zamiar znaleźć zupełnie inne osoby. Byłyby inne osoby w tej organizacji zupełnie.

Bóg kogo innego szuka. Szuka tych, którzy chcą mu służyć, którzy mają serce teraz, w dzisiejszych czasach otwarte, gotowe do przyjęcia Boga, otwarte do zmiany w swoim życiu, w swoim postępowaniu i przychodzą z potrzebą tego poczucia bezpieczeństwa i pokoju, którego świat dzisiejszy nie daje. A ci, którzy tak mówią z ludzkiego punktu widzenia, no to mówią: „ja bym tak zorganizował, żeby to zupełnie inaczej chodziło”. To byłaby ludzka organizacja. I takie są. I ktoś może powiedzieć, czy Bracia Świadkowie Jehowy są skuteczni w tym, co robią? No są. Mają dobrą organizację? Mają. Ale jaki cel osiągają? To nie chodzi tylko o to, żeby zgarnąć każdego, kto przyjdzie, tylko żeby przyszedł, żeby zaprosić tego, komu Bóg w odpowiedzi na jego dobre serce, kogo zaprosił i zachęcił do tego. I tylko nas posyła tam, żeby przygarnąć tylko już, bo już jest gotowy ten ktoś, chce, tylko trzeba go przygarnąć. Z ludzkiego punktu widzenia może się wydawać ta organizacja nawet ułomna, jakoś dziwna taka. Z Bożego punktu widzenia nie, bo ona służy Boskim celom.

Gdyby była zła, to nie zrealizował by Bóg swojego celu, jaki miał przez Wiek Ewangelię, czyli zebrać wszystkich do kościoła. Zapieczętować, zgromadzić, zapieczętować i wszystkich te 140 tys. zostało zgromadzone. Taki był cel – i cel został zrealizowany. Inne będą cele Wieku Tysiąclecia i inne będą też działania Wieku Tysiąclecia. Ale dzisiejsza organizacja to jest ta bardziej organizacja rodzinna, w sensie relacji i uczuć, niż organizacja świecka, która ma cele świeckie do osiągnięcia.

Tak patrzę na ten zegar, nie widzę nic, czyli tak odczuwałem, że już trzeba skończyć. Drodzy Braterstwo, myślę, że tak: niektóre tematy tylko zasygnalizowałem, niektóre tematy może troszkę więcej zostały omówione. Niech to, co tutaj zostało powiedziane w jakiś sposób przyczyni się do przemyśleń, do zajmowania właściwej postawy wobec tego, co się dzieje na świecie, co się dzieje również i w Ruchu, tak abyśmy mogli realizować te cele, jakie mamy przed sobą. Jasno wytyczone cele, które Bóg postawił przed nami, które my przyjęliśmy jako swoje i które staramy się realizować. Na pewno będzie to możliwe, jeżeli będziemy się nawzajem wspierać, jeżeli będziemy jak najczęściej tutaj, na tym miejscu, jeżeli będziemy się wsłuchiwać nawzajem w siebie, w to, co każdy z nas mówi i jeżeli będziemy pomagać sobie nawzajem.

Życzę tego Wam wszystkim. Ja również chciałbym skorzystać z Waszej pomocy tam, gdzie będzie to potrzebne. Dziękuję.