*****

Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii

Chciałbym zacząć od uzasadnienia myśli wyrażonej w wykładzie „Znamię i liczba bestii”, z którym ten jest ściśle związany: że wydaje się, iż znamię i liczba 666 na czole i prawej ręce oznaczają błędne doktryny oraz grzeszne praktyki w służbie Bogu, na co wskazują następujące fakty:

1. Biblijne znaczenie liczby 6 jako symbolu zła, niedoskonałości i grzechu.
2. Umieszczanie znamienia i liczby na czole i ręce, których znaczenie jako takich w Biblii jest powszechnie znane (umysł i służba).
3. Cel umieszczenia znamienia i liczby: wskazanie tych, którzy mogą być dopuszczeni do wymiany poglądów religijnych, pokazanie sposobu wykluczania ludu Bożego z duchowego rynku wymiany myśli, dyskusji, która z powodu posiadania prawdy przez lud Boży musiałaby się źle skończyć dla błędu, gdyby musiał on zmierzyć się z prawdą (ulubiona metoda błądzicieli to usunąć rzeczników prawdy na margines i brzydko ich nazwać, uznać za niechrześcijan, tak by nawet jeśli ktoś usłyszy ich głos, nie przywiązywał do niego wagi, jak w przypadku Jezusa: czy coś dobrego może pochodzić z Nazaretu; NIE NAŚLADUJMY TAKICH METOD, NAWET W OBRONIE PRAWDY, BO TO METODY SZATANA I JEGO ANTYCHRYSTA, NIE PANA I JEGO LUDU)?
4. Słowa brata Johnsona, który komentując błędy głoszone przez niektórych na temat lat jubileuszowych, mimochodem, w uwadze w nawiasie, napisał, jak rozumie liczbę 666 (PT 1921,101; TP 1924,67): Mogą przekręcać i wykręcać, co tylko chcą o „600 lunacjach [odstępach czasu między nowiami]” i „606 lunacjach” (a tym samym oznaczać się liczbą 666 na czole), i przez całą wieczność cytować „Zbliżający się koniec wieku” na dowód tego, że rok jubileuszowy następował w 49. roku …
5. To, że nie ma obecnie wskazanego przez Boga nauczyciela ludu Bożego, który mógłby podać jakieś inne, nowe i zapewne sensacyjne znaczenie tej liczby, a trudno oczekiwać, że zrobi to ktoś, kto sam za takiego się uważa lub został wyznaczony przez człowieka (dowodem „przedruk” artykułu Jolly’ego na temat usprawiedliwienia i liczne inne zmiany, dodatki i pominięcia w tekstach spod pióra poprzednich sług).

Ilustracją tego, jak Bóg traktuje osoby wybrane przez człowieka na urzędy, na które tylko On ma prawo wybierać, jest wybór Macieja na miejsce Judasza, dokonany przez apostołów, a więc zdawałoby się tych, którzy mieli prawo i mogli dokonać właściwego wyboru (Dz.1:15-26: najpierw sami wybierają dwóch kandydatów, a następnie proszą Boga o wybór jednego z tych dwóch = ograniczyli Boga do dwóch swoich kandydatów, z których żaden nie był wyborem Boga, gdyż apostołem na miejsce Judasza miał być Paweł, nie Maciej czy Józef, ale wybór został dokonany i nikt więcej do tego nie wracał, nie próbował naprawić – tak już zostało).

Na plus dla apostołów można zaliczyć to, że w ogóle zostawili Bogu jakiś wybór, bo mogli wybrać tylko jednego, a następnie założyć, że Bóg w niebie też go wybrał, i to jeszcze przed nimi, a następnie pokierował ich głosami. W ten sposób często uzasadnia się wybór człowieka na stanowiska w świecie religii (tak uzasadniany jest np. wybór papieża, i nie tylko, nawet jeśli później okazuje się, że człowiek ten nie jest w stanie sprawować swego urzędu i sam rezygnuje albo musi być odsunięty, bo prostu nie daje rady; ich zdaniem i tak wybrał go Bóg, a gdy zostaje zaskoczony niezdolnością swego wybrańca do sprawowania urzędu, z pomocą znowu przychodzą ludzie, którzy podsuwają Mu kolejnego swojego kandydata, oczywiście także „wybranego przez Boga”).

Biorąc to wszystko pod uwagę, wydaje się to, że znamię bestii, liczba 666 na czole lub ręce to błąd w umyśle i duch błędu w służbie Bogu, zgodny z wyznawanymi błędami.

Mamy bowiem do dyspozycji tylko to, co już zostało podane w literaturze (tej dawniejszej), i właśnie tam należy szukać odpowiedzi na to, czego jeszcze nie wiemy. W jakiejś formie musi tam być wszystko, czego lud Boży będzie potrzebował do czasu NP (wykład „Znamię i liczba bestii” w całości powstał w oparciu o to, co wyszło spod pióra Johnsona i Jolly’ego, a mimo to dla niektórych pachnie nowością, której w nim nie ma). Nie musi to być w formie artykułu pod konkretnym tytułem, gdyż jak pokazuje przypadek 666 może to być komentarz w nawiasie przy omawianiu czegoś innego, odpowiedź na list do DB, fragment rocznego sprawozdania czy informacja z ostatniej strony PT, np. apel Johnsona do braci, by nie pisali do niego listów pochwalnych na temat jego zdolności podawania prawdy, bo to się Bogu nie podoba.

Literatura prawdy podaje prawdę nieco na wzór Biblii – trochę tu, trochę ówdzie, choć stopień trudności jest w niej znacznie mniejszy, gdyż została napisana przez nienatchnionych ludzi właśnie po to, by wyjaśnić to, co w Biblii zakryte pod siedmioma pieczęciami z Obj.5. By wyciągnąć z niej więcej, niż wydaje się ona mówić, trzeba spełniać 3 warunki: 1. mieć dostęp do całej literatury Paruzji i Epifanii; 2. podaną tam prawdę; 3. wyciągać wnioski zgodne z dotychczas podaną prawdą, jak w typie manny padającej na rosę (przy braku jednego narzędzia wybranego przez Pana pozostaje nam bowiem tylko zasada z Mat.13:52, którą Hedman przypominał w 2003, TP 486, 43, którą warto sobie przypomnieć, by nie narzucać sobie i innym ograniczeń, których nie narzuca Pan).

Jeśli ktoś powie, że w rękopisach Johnsona znajduje się nieznane wyjaśnienie tej liczby, ale nie może być opublikowane, bo to za wcześnie, odpowiem: tak, ktoś tak powiedział, i dodam od siebie, że wg moich informacji br. Hedman przeglądał te rękopisy i stwierdził, że nie ma w nich „niczego szczególnego”, a wiem o tym, bo ktoś tak powiedział (o wartości tego, co ktoś powiedział, pisze Paweł w 1 Kor.4:6).

Jeśli okaże się, że jest jakieś zupełnie inne wyjaśnienie tej liczby, chętnie się z nim zapoznam i jeśli będzie przekonujące, z radością przyjmę, ale na razie wiemy tylko to, co wiemy, i pod każdym względem wydaje się to kompletne i wystarczające.

A teraz Obj.14:9-11 (w którym też powiem tylko to, co tu i ówdzie wytropiłem w zasobach literatury prawdy, powiązałem ze sobą i przedstawiam w formie tego wykładu),

Mamy tu opis skutków przyjęcia znamienia bestii przez jej oddanych zwolenników: tych kłaniających się jej i jej obrazowi = służących im w duchu głoszonych przez nie błędów.

Zaczniemy od komentarza na temat „męczenia / męki” z w.10 i 11. W grece występuje tu czasownik basanizo

i rzeczownik basanismo, które mają 3 znaczenia (jako czasownik i rzeczownik):

1. badać, analizować, przesłuchiwać, poddawać próbie / badanie, analizowanie, przesłuchanie, próba;
2. badać, poddawać próbie, przesłuchiwać przez tortury;
3. torturować.

Najpierw było znaczenie 1, ale że przesłuchaniom często towarzyszą tortury, powstało znaczenie nr 2 (por. przesłuchanie Pawła z Dz.22:24); w końcu słowo to nabrało także znaczenia samych tortur.

Zauważmy, co dokładnie ma się stać z tymi, którzy przyjmują to znamię – zwolennikami bestii lub jej obrazu (10-11): wcale nie wieczne zniszczenie. Ale przecież mają być „męczeni w ogniu i siarce, a dym ich męki ma unosić się na wieki wieków”! Tak, ale zauważmy, że nie ma tu mowy o wrzuceniu ich do jeziora ognia i siarki – STANU (nie miejsca) wiecznego zniszczenia, lecz jedynie o męczeniu ich w ogniu i siarce (wg Kodów: ogniem i siarką), czyli o męczeniu, próbowaniu ich jakimś zniszczeniem.

O co chodzi? O wielką próbę, jakiej zwolennicy bestii i jej obrazu zostaną poddani, gdy zniszczone zostaną dwie potężne instytucje, uważane przez nich za pochodzące od Boga, wraz z związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie wieczną lekcją dla wszystkich jako stale unoszący się dym = historia, lekcja z przeszłości, rozważana i analizowana przez wieki (szczegóły tego zniszczenia w Obj.18).

Zniszczenie tych potężnych systemów religijnych będzie przeżyciem, o którym się nigdy nie zapomni, ostatnią rzeczą, jakiej spodziewają się nie tylko ich zwolennicy, lecz także ogół ludzkości (z powodu ich wielkości i wielowiekowej historii), ale zostaną one zniszczone, i to wobec świętych aniołów [MS] i wobec Baranka [którzy nie tylko temu nie zapobiegną, lecz nawet będą tym kierować – „wobec” Nich = na ich oczach]. Zauważmy, że wieczne ma być nie ich męczenie (ich osobista próba związana z zawaleniem się kościołów), lecz „dym ich męki” = płynące z tego lekcje, historia.

Świat już od iluś lat (od 2001?) widzi coraz bardziej tragicznie spektakularne wydarzenia, ale to, co zobaczy i czego doświadczy niebawem w związku z rozpadem dwóch największych światowych bloków religijnych wprawi go w osłupienie, którego nikt dotąd nie doświadczył. Upadną jednak nie tylko największe kościoły, lecz wszystkie obecne mniej lub bardziej zorganizowane formy działalności religijnej wśród ludzi.

Dlaczego wszystkie? Dlatego, że nowymi widzialnymi władzami duchowymi Królestwa Jezusa będą klasy SMG, wybrane nie z jednego kościoła, grupy czy ruchu religijnego, lecz z nich wszystkich, gdyż prawdziwy lud Boży w jego różnych klasach składa się z najlepszych katolików, protestantów, ŚJ i badaczy, a nawet z tych poza wszelkimi kościołami, wybieranych przez Boga w tym życiu na potrzeby Królestwa Bożego na ziemi.

To wieczne niszczenie dotyczy tylko systemów fałszywych religii, nie ich ofiar! By jako jednostka ponieść karę wiecznego zniszczenia, trzeba najpierw stanąć na próbie do życia i ją przegrać, zaprzepaścić, co nie dotyczy ani mas chrześcijaństwa, ani pogaństwa, które dopiero staną na takiej próbie, po zmartwychwstaniu.

Jakże pięknie świadczy o Bogu to, że niszczy systemy zła, grzechu i wszelkiej niegodziwości, a nie ludzi przez te systemy oszukanych i zwiedzionych, którzy po podniesieniu się z doznanego zawodu będą mieli możliwość ubiegania się o życie wieczne w restytucji, z czego wielu na pewno skorzysta, powróci do pełni doskonałości na ludzkim poziomie i będzie żyć wiecznie.

Potwierdzeniem, że na wtórą śmierć Bóg przeznacza tylko te dwa zwodnicze systemy, bez oszukanych przez nie ludzi, jest też Obj.19:20. Dodatkowo dowiadujemy się tu, że zwierzę i fałszywy prorok (jego obraz, posąg) zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki „żywcem” – w pełni czynni i aktywni = nagle.

Ten sam czasownik basanizo występuje też w Obj.20:10, gdzie opisany jest koniec szatana i dwóch jego arcydzieł na ziemi: systemów bestii i jej obrazu, zwanego w Objawieniu też fałszywym prorokiem: wszyscy wrzuceni do jeziora ognia i siarki – symbolu stanu wiecznego zniszczenia we wtórej śmierci.

Ciekawe w tym wersecie jest tłumaczenie greckiego basanizo przez BGN: Zaś ten oszczerczy, który ich zwodzi, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest także bestia oraz fałszywy prorok; i będą tarci o kamień probierczy czasu i nocy na wieki wieków. Z niewiadomego powodu w Obj.14:10-11 BGN pozostaje jednak przy standardowej dla wszystkich przekładów wersji „męczenia, mąk”. Natchniony opis tego wiecznego„męczenia” = pamiętania i analizowania ich złego przykładu w Iz.14:15-20, natomiast wrzucanie ich do symbolicznego jeziora ognia i siarki w w.21-27.

Wg 20:14 do tego jeziora wrzucone też będą śmierć (proces umierania) i piekło (stan grobu, hadesu), a wg w.15 także wszyscy niezapisani w księdze żywota = ci, którzy w WT nie rozwiną charakterów zgodnych z warunkami nowej księgi (por.w.12 i sądzenie ich „zgodnie z ich uczynkami”).

Gdyby ktoś miał wątpliwości co do symbolicznego znaczenia jeziora ognia i siarki jako stanu wiecznego unicestwienia, nieistnienia, niech zauważy wrzucenie do niego śmierci i piekła z w.14 – dwóch nieożywionych obiektów, których nie można męczyć w tradycyjnym tego słowa znaczeniu.

Zauważmy, że jest SZEŚCIU!!! lokatorów tego jeziora. W kolejności chronologicznej ich wrzucania to:

1. bestia;
2. jej obraz;
3. piekło;
4. śmierć;
5. ci niezapisani w księdze żywota;
6. diabeł.

Przy trzech Objawienie mówi o ich męczeniu, a przy trzech ogranicza się tylko do stwierdzenia, że zostaną tam wrzuceni. Do tej pierwszej grupy należą bestia, jej obraz i diabeł (wrzuceni i męczeni – 20:10), a do drugiej – śmierć, piekło oraz ci niezapisani w księdze żywota WT (tylko wrzuceni – 20:14-15).

14:11 mówi o wiecznym męczeniu jeszcze jednej grupy, która nie trafia do jeziora ognia i siarki: posiadaczach znamienia bestii, których historia, szczególnie jej finał – jak mówiliśmy – też będzie wiecznie pamiętana, rozważana, analizowana, razem z przykładami pozostawionymi przez diabła, bestię i obraz bestii, i to nie tylko przez ludzi na ziemi, ale zapewne także przez stworzenia, które Jezus z Kościołem będą bez końca stwarzać na nieskończonych planetach wszechświata, na których Bóg nie zamierza ponownie dozwalać na doświadczenie ze złem i grzechem, i następnie posyłać kogoś jako okup, lecz wykorzysta przykład ziemi jako lekcję przez obserwację. Być może właśnie dlatego „dym ich męki będzie unosił się na wieki wieków i będą męczeni dniem i nocą na wieki wieków”, gdyż trudno wykluczyć te przyszłe istoty z listy beneficjentów korzystających z tego dymu, a być może to właśnie one są głównymi jego adresatami, bo dla nas ziemian po próbie ten dym raczej nie będzie aż tak bardzo konieczny i potrzebny.

Na przestrzeni wieków, w tym ostatniego i bieżącego stulecia, wielu chrześcijan zastanawiało się i wciąż się zastanawia, gdzie był i gdzie jest Bóg, gdy ludzkość globalnie dotykają nieszczęścia, kataklizmy, obozy koncentracyjne, epidemie, pandemie i zarazy lub – bardziej indywidualnie – gdy poszczególne rodziny i jednostki padają ofiarą chorób, wypadków i napadów.

Gdzie jest wtedy Bóg? Czy widzi nas i nasze problemy? Czy one Go interesują? Czy może nam pomóc? A jeśli może, dlaczego tak często nie pomaga? Może On jednak nie istnieje i rację mają ateiści, którzy nie wierzą w istnienie wszechpotężnej Istoty, gdyż po pierwsze nikt nigdy Jej nie widział, a po drugie, gdyby Ona gdzieś była, i rzeczywiście była tak dobra i potężna, jak się o Niej twierdzi, nie mogłaby pozostawać głucha i ślepa na los swych stworzeń, lecz zareagowałaby np. na Oświęcim, przerwałaby lot samolotów na dwie wieże w Nowym Jorku i nie pozwoliłaby tsunami i trzęsieniom ziemi odbierać tylu ludzkich istnień.

W tym wykładzie spróbujemy udowodnić istnienie potężnego i miłosiernego Boga pomimo pozornych dowodów Jego niestnienia lub przynajmniej bierności w czasie, gdy my ludzie najbardziej Go potrzebujemy.

Link do wykładu: https://youtu.be/jN3mh27bkK4

******

Otrzymaliśmy pytanie jak konkretnie prorocy mówią na temat tych czasów odnowienia. Czego dokona wtedy na ziemi Jezus jako Król, Nauczyciel i Sędzia świata. Zobaczmy świadectwa chociaż pięciu proroków.

Na początek Izajasz, bo jego Księga nazywana jest ewangelią Starego Testamentu i bardzo dużo mówi on o Królestwie Bożym. Izajasza 2:4 mówi: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.”

Jezus, który odkupił wszystkie narody i obudzi ludzi z grobu będzie w czasach odnowienia władcą całego świata. Doprowadzi on do tego, że ludzie przestaną produkować broń, a zamiast tego wykorzystają technologie i materiały w dobrym kierunku. Skończą się wszystkie wojny, a Książę Pokoju będzie uczył ludzi jak sprawiedliwie i spokojnie rozwiązać problemy.

Izajasza 25:8. „Wtedy Jahwe Pan otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę swego ludu po całej ziemi, bo Jahwe przyrzekł.” Ile łez zostało wylanych przez długie tysiąclecia. Ile krzywdy sobie nawzajem wyrządziliśmy. Czy może być lepsza obietnica niż to, że skończą się łzy? Z grobu powstaną nasi bliscy, już nie będą ich męczyły choroby i ból. Nie będziemy żyli w strachu, nie będzie już więcej wyzysku i nie będzie na ziemi rządziło zło.

Izajasza 11:9 – „Zła czynić nie będą ani działać na zgubę po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.”

Podczas rządów Jezusa nie będzie tolerowane krzywdzenie i niszczenie drugich. On sam nauczy ludzi prawdy o nas samych, o świecie i o Bogu.

Czas na innego proroka. Niech to będzie Jeremiasz. „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem.” Zwróćmy uwagę, że Jezus nie tylko napełni nasze głowy prawdą, ale Boże prawo ma być wypisane w sercach. Różnica jest ogromna. Czymś innym jest rozumieć, że coś jest złe, a czym innym wyrzucić z serca zamiłowanie do jakiejś złej rzeczy.

Następny prorok, który opowiadał o czasach Mesjasza to Micheasz. „Lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym; i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Jahwe Zastępów przemówiły” (4:4) Każdy będzie posiadał własny dom, własne miejsce na ziemi, każdy otrzyma owoce swojej własnej pracy. Ale jest tu też trochę symboliki. Prawdziwa winorośl to Jezus Chrystus i wierni, a symboliczne drzewo figowe to przywrócony do Bożej łaski Izrael pod przywództwem Abrahama, Mojżesza, Dawida i innych wiernych Starego Testamentu.

„I będą mówić: Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden.” Ezechiel mówi, że cała ziemia stanie się ogrodem Eden – ona też będzie przywrócona do idealnego stanu w czasach odnowienia. Sprawiedliwi ludzie będą żyli na pięknej ziemi. Nadejdą czasy szczęścia.

I to też zapowiada Bóg w Ks. Ezechiela 34:26. „Obdarzę ich błogosławieństwem wokół mojej góry. Ześlę im deszcze we właściwym czasie. Będą to deszcze błogosławieństw.”

Mamy tutaj obietnicę. Boża góra to Syjon, a góra ta przedstawia władzę Chrystusa. To do niego przyjdą wszyscy z prośbą o pomoc. I ześlę im deszcze błogosławieństw. Wielkie orzeźwienie przyjdzie na świat tak jak zapowiadał apostoł Piotr. To będą niesamowite czasy, które zapowiadają wszyscy prorocy Biblii.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania lub przemyślenia to podzielcie się nimi w komentarzach. Odniesiemy się do nich w kolejnych nagraniach.

Dlaczego kochający Bóg dozwala na zło? – mówi br. Piotr Ozimek

_______________________

• Huragany, tornada, trzęsienia ziemi, powodzie, epidemie… Bóg może im zapobiec. Dlaczego tego nie czyni?
• Dlaczego Bóg nie przeszkodził wojnie światowej, a obecnie nie przeszkadza rewolucjom, które przetaczają się przez świat razem z zabijaniem, gwałtem, kradzieżą i głodem?

Dlaczego nawet chrześcijan nie omijają złe rzeczy, jeżeli modlą się i proszą o Boską łaskę nad nimi?

Wierzymy w kochającego Boga i spróbujemy odpowiedzieć na te pytania w duchu Pisma Świętego.

Zapraszamy serdecznie na spotkanie, które odbędzie się w sobotę, 23 listopada 2019 r. o godzinie 17:00 w sali zgromadzeń przy ul. Zduny 10A w Bydgoszczy (w głębi podwórza)

DLACZEGO KOCHAJĄCY BÓG DOZWALA NA ZŁO?

Wstęp wolny – możliwość zadawania pytań – bezpłatne Nowe Testamenty i literatura biblijna

Temat wykładu i dyskusji brzmi: Czy zło tego świata przeminie.

Spotkanie w sobotę, 5 października 2013 r., o godzinie 16:30.

Miejsce: Gminny Ośrodek Kultury w Unisławiu, ul. Parkowa 22

Wstęp wolny

PYTANIE: Jeśli ojciec ludzkiej rodziny kocha swe dzieci, chroni i pomaga im, gdy znajdą się w trudnościach, nieszczęściu itd. , dlaczego Niebiański Ojciec dozwala na tak okropne nieszczęścia i cierpienia ogromnych rzesz ludzkości bez chronienia i wspomagania ich? Czy naprawdę obchodzi Go to, co się dzieje z ludzką rodziną?

ODPOWIEDŹ: Musimy pamiętać o tym, że ludzkość na ogół nie pozostaje z Bogiem w wzajemnym stosunku ojciec-dziecko. Adam zgrzeszył, utracił ten związek z Bogiem dla siebie i swego całego potomstwa. Generalnie, upadła ludzkość jest uważana przez Boga za złą, obcą dla Niego z powodu nieposłuszeństwa Adama (Jan 8:44; Efez. 2:2; Kol. 3:59; 1 Jana 5:19). Tylko ci, którzy przychodzą do Niego przez pokutę i wiarę w Jezusa Chrystusa jako swego osobistego Zbawiciela i Króla oraz osobiste poświęcenie się Bogu mogą być uważani przez Niego za Jego dzieci.

Jak wykazano w książce Boski Plan Wieków, w rozdziale Dozwolenie zła oraz w Sztandarze Biblijnym z września 1996 r. , Bóg ma wielki, dalekosiężny, oświatowy cel dozwolenia na zło wśród ludzi. Wiedząc o swoim dobrotliwym postanowieniu obdarzenia życiem wiecznym wszystkich chętnych i posłusznych spośród ludzkości, gdy na ziemi będzie ustanowione Jego Królestwo (Mat. 6:10) – pozwala ludziom iść swoją drogą przewrotności i znosić wszelkie doświadczenia, jakie na niej spotykają. Bóg zapewnia też, że ostatecznie doświadczenia te przyniosą błogosławieństwa.

Bóg ma jednak szczególnie czuły wzgląd na wszystkich tych, którzy podjęli kroki przyjścia do Niego przez Chrystusa. Sprawuje nad nimi wyjątkową opiekę (Mat. 10:29-31; Łuk. 12:6, 7; Rzym. 8:28; l Piotra 5:7). Nie pozwoli, by spotkało ich cokolwiek, co nie służyłoby ich duchowemu dobru (Ps. 34:7-11). Oczywiście, w niektórych przypadkach, jeśli uważa to za najlepsze, może dozwolić na to, aby ich teraźniejsze życie zakończyło się nagle. Niekiedy prawdziwy i wierny lud Boga umiera razem z niewierzącymi w pożarach, powodziach, huraganach, tornadach, trzęsieniach ziemi itp.

Bóg dozwala, by Jego dzieci czasami cierpiały. On wie, że pewne zalety można rozwinąć tylko przez cierpienia (Rzym. 5:15; Żyd. 5:5-8; 12:11; Jak. 1:24; l Piotra 1:7; 4:12, 13). Nigdy nie dozwoli jednak, by jakiekolwiek bolesne doświadczenie było za ciężkie (1 Kor. 10:13). Albo je złagodzi, jeśli może okazać się za silne, albo udzieli dodatkowej pomocy i siły przez oddziaływanie Ducha Świętego, by umożliwić zniesienie cierpienia (2 Kor. 12:9).

Inne pytania i odpowiedzi biblijne

Zadaj własne pytanie