Otrzymaliśmy np. następujący komentarz: 

„Wg Biblii w zborach nie ma demokracji. Jest za to wyznaczony starszy zboru, czyli biskup, który powinien zarządzać zborem, prowadzić go prawidłowo, a tak będzie wówczas, gdy starszy będzie żył w posłuszeństwie Bogu i Chrystusowi, gdyż przed Bogiem zda sprawę ze swego zarządu i ponosi odpowiedzialność za to w jakim kierunku idzie cały zbór. Ważne sprawy powinny być omawiane przez wszystkich, zwłaszcza starszych braci, ale ostateczną decyzję podejmuje starszy zboru.”

Oto nasza odpowiedź: 

Jesteśmy otwarci na argumenty, ale wg Biblii to zbór jako całość stanowi ostateczny autorytet, a nie starszy zboru:

Mat. 18:15-17 – „Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata. Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo. Jeśli ich nie usłucha, powiedz zborowi. A jeśli zboru nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.”
To zbór ma podjąć decyzję.

Dlatego apostoł Paweł pisze do zboru w Koryncie w sprawie grzesznika, którego zbór wcześniej ukarał: „Takiemu wystarczy ta kara, jaka została nałożona przez większość” (2 Kor. 2:6). To znaczy, że w takich sprawach decydowała większość zboru, a nie wybrany starszy.

Wydaje się, że słowa z Mat. 23:8 też są tutaj na miejscu: „Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście”.

Inna rzecz, że nic nie wskazuje na to, że zbór miał mieć tylko jednego biskupa. Tych braci, biskupów, demokratycznie wybierała sobie społeczność, tylu, ilu uznała za właściwe: Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania

Na tę odpowiedź komentujący napisał: 

„To prawda, że zbór może mieć wielu braci starszych, jednak nad zborem jako odrębną cząstką Kościoła Jezusa pieczę sprawuje jeden człowiek – starszy brat (biskup). 1 List św. Pawła do Tymoteusza 3,1-5: „Prawdziwa to mowa: Kto o biskupstwo się ubiega, pięknej pracy pragnie. Biskup zaś ma być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, umiarkowany, przyzwoity, gościnny, dobry nauczyciel, Nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzysty, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy na grosz, Który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości, Bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży?”.”

A taka była nasza druga odpowiedź:

Przede wszystkim nie odniosłeś się do przytoczonych przeze mnie wersetów, więc jeśli można to prosiłbym Cię, żebyś wyjaśnił wersety, które przytoczyłem wcześniej. Ja ze swojej strony może dodam jeszcze dwa słowa komentarza to tych zacytowanych wcześniej fragmentów, żeby nam nic nie umknęło:

Mat.18 – Dlaczego Pan Jezus stawia Zbór jako najwyższy autorytet a nie starszego? Ten starszy z pewnością może być jednym ze świadków drugiego kroku napomnienia – ale nie on podejmuje decyzję. DECYZJĘ o tym, że ktoś ma być wyłączony ze społeczności podejmuje WYŁĄCZNIE ZBÓR. Na taką zasadę jaka ma być stosowana w Zborze – wskazuje głowa tego Zboru – sam Jezus Chrystus w tych właśnie wersetach. Dlaczego Jezus nie powiedział: jeśli by starszego (biskupa) nie usłuchał ma być traktowany jak poganin i celnik? Odpowiedź wydaje prosta: dlatego, że to nie jest Biblijna zasada organizacji Zboru.

Drugi fragment, który zacytowałem również nie wskazuje na rolę starszego, o której Ty piszesz. Wskazuje jednak wyraźnie, że decyzje podejmuje Zbór jako całość w sposób demokratyczny: 2 Kor.2:6 – Takiemu wystarczy ta kara, jaka została NAŁOŻONA PRZEZ WIĘKSZOŚĆ. Kara na grzeszącego brata – członka zboru – została nałożona przez WIĘKSZOŚĆ TEGO ZBORU a nie przez jednego starszego! Apostoł Paweł w ogóle nie bierze innej możliwości pod uwagę, żeby jedna osoba skupiała takie prerogatywy w swoich rękach. Więc jak sam możesz przeczytać w tych fragmentach Słowa Bożego, Biblia nie potwierdza poglądu o którym piszesz.
Teraz ja spróbuję ustosunkować do fragmentu, który zacytowałeś. Fragment, który zacytowałeś w żaden sposób nie wskazuje na prezentowany przez Ciebie pogląd, że jeden człowiek – starszy brat (biskup), sprawuje jednoosobowo jakąkolwiek władzę w jakiejkolwiek formie. Apostoł Paweł pisze po prostu jakimi cechami powinien się wyróżniać każdy starszy, a nie jeden. Po pierwsze każdy starszy (biskup) ma mieć taką samą pieczę o Zbór a nie tylko jeden, czyli powinien o ten zbór dbać, pielęgnować go i opiekować się nim (takie jest znaczenie greckiego słowa „piecza” użytego w tym miejscu), ale z pewnością nad nim nie panuje podejmując jednoosobowo jakiekolwiek decyzje. W jakim znaczeniu starsi sprawują pieczę nad zborem wyjaśnia nam jeszcze inny fragment Słowa Bożego:

1 Piotra 5:1-3 „Starszych więc wśród was napominam, jako również starszy i świadek cierpień Chrystusowych oraz współuczestnik chwały, która ma się objawić: Paście trzodę Bożą, która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem, Nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla trzody.”

I ten werset pokazuje rolę starszych w zborze m.in. na czym ta piecza ma polegać. Starsi (wszyscy a nie tylko jeden) mają paść trzodę Bożą, czyli wszyscy mają dbać o duchowy pokarm, wszyscy mają być dla niej wzorem, i powinni robić to chętnie. Natomiast zdecydowanie NIE MAJĄ NAD ZBOREM PANOWAĆ! Natomiast starszy, który jednoosobowo podejmuje decyzję za Zbór de facto panuje nad tym Zborem, staje się w ten sposób jego głową. Apostoł Piotr mówi, że nie tak ma być, ponieważ głową Zboru jest Jezus a nie starszy. I mówi o tym w wersecie 4 nazywając Jezusa Najwyższym Pasterzem, księciem Pasterzy albo Arcypasterzem.
I jeszcze jeden fragment, który jednoznacznie wyjaśnia na czym to sprawowanie pieczy polega:

Dz.Ap.20:28 – Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną jego krwią.

A więc starsi (liczba mnoga), czyli wszyscy starsi powinni mieć pieczę o samych siebie czyli dbać o swój osobisty duchowy rozwój i dokładnie w takim samym znaczeniu mieć pieczę o cały zbór – czyli dbać o rozwój duchowy wszystkich członków zboru. I ważna wzmianka: jest to zbór Pański, należący do Jezusa, który On nabył swoją własną krwią.

Więc jak widzisz, żaden z tych fragmentów nie wskazuje na to, że władza nad zborem jest skupiona w rękach jednej osoby. Wręcz przeciwnie: rola starszych nie polega na panowaniu nad zborem ale na służeniu mu, na zapewnieniu mu duchowego pokarmu i duchowego rozwoju. Natomiast decyzję we wszystkich swoich sprawach podejmuje Zbór jako całość, a nie jeden starszy. Taka sytuacja podejmowania jednoosobowych decyzji mogłaby mieć miejsce, gdyby trzoda była własnością pasterza (starszego). Wtedy w stosunku do SWOJEJ trzody może on podejmować decyzje jakie chce. Jednak zbór nie należy do starszego, należy do Jezusa, starszy tą trzodą się opiekuje ale nie panuje nad nią w ŻADEN SPOSÓB, bo owce nie należą do niego. I teraz Najwyższy pasterz, do którego te owce należą wyraźnie i jednoznacznie mówi w jaki sposób ON chce, żeby decyzje – związane z JEGO trzodą – były podejmowane. Cała trzoda, cały Zbór podejmuje takie decyzje. Wola Najwyższego Pasterza wyraża się przez większość członków Zboru.

***

Mamy nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla niektórych pomocne. Jako zbór trzymamy się doktryny kongregacjonalizmu, a tutaj wyjaśniamy co to właściwie znaczy.

Paul S.L. Johnson, „Księga Liczb” (E8)

„Jezus uczynił każdy zbór wolnym od nadzoru jakiegokolwiek innego zboru, wolnym do kierowania pod Jego zwierzchnictwem swoimi wszystkimi sprawami, zgodnie z rozumieniem przez niego Jego woli. Czyni to każdy zbór panią własnych spraw, tak jak rozumie on wolę Pana. Czyni to Chrystusa monarchą każdego zboru w jego relacji do Niego, a każdy zbór czyni demokracją w odniesieniu do samego siebie i innych osób, zborów czy organizacji kościelnych.

…

każdy zbór ludu Pana pod zwierzchnictwem Chrystusa jest panią swych własnych spraw, całkowicie niezależny od wszystkich innych osób, zborów i organizacji kościelnych, lecz uznaje swe więzi z innymi w Chrystusie dla chrześcijańskiej społeczności i użyteczności. Uważamy tę doktrynę za prawdę biblijną. Uznaje ona, że w pewnym sensie każdy zbór jest monarchią absolutną, a jej absolutnym Władcą jest Chrystus. W innym sensie (we wzajemnych relacjach swych członków jako grupy świętych) uznaje ona, że pod zwierzchnictwem Chrystusa jest on pełną demokracją, kierującą swymi sprawami przez jednomyślność lub większość swych członków. Wszystkim stronom zewnętrznym – jednostkom, zborom lub połączeniu zborów czy przywódców – odmawia ona prawa i praktykowania dyktatury lub rządzenia w jego sprawach, chociaż chętnie widzi innych chrześcijan i zbory w chrześcijańskiej społeczności i jedności z nimi w Chrystusie, gotowa pomagać im w Panu.

…

Doktrynę tę można udowodnić biblijnie. Niezaprzeczalnym faktem jest to, że zbory tworzone przez Apostołów kierowały swoimi własnymi sprawami, i to na polecenie Jezusa i Apostołów, którzy między innymi mieli obowiązek „zawiązania” dla zborów odpowiedniego rządu w zborze. Wykonując tę władzę związywania, Apostołowie doradzali i aprobowali wybieranie przez nich własnych urzędników: (1) diakonów – siedmiu diakonów (Dz.Ap. 6:1-6) oraz diakonów zborów do zbierania i dostarczania składek dla biednych świętych w Jerozolimie (2 Kor. 8:19,23; cheirotoneo, tłumaczony w tym miejscu jako „wybrany, wyznaczony”, oznacza wybrany przez wyciągnięcie ręki); oraz (2) starszych (Dz.Ap. 14:23; tutaj cheirotoneo jest błędnie przetłumaczone w B.W. jako przez wkładanie rąk – przypis tł.). Za radą św. Pawła zbory decydowały o sprawach interesowych, tj. o pomocy dla biednych świętych oraz o wyznaczeniu osób do zajęcia się zbiórką i dostarczeniem pieniędzy (2 Kor. 8:1-24). Tak więc zbory, przy aprobacie Apostołów, decydowały o swych sprawach interesowych. Zgodnie z poleceniem Chrystusa (Mat. 18:15-17) stosowanie dyscypliny także jest w rękach zboru. Przyjęte napomnienie św. Pawła dla Koryntian, by jednomyślnie wymierzyli karę bratu popełniającemu kazirodztwo (1 Kor. 5:1-13) dowodzi, że zbór stosował kary. Późniejsze przyjęcie przez zbór tego brata przez głosowanie, gdy ten pokutował (2 Kor. 2:5-10), dowodzi, że zbór decydował o tym, czy utrzymywać z kimś społeczność. Zbory wysyłały też misjonarzy (Dz.Ap. 13:1-3).

Tych pięć faktów – (1) wybieranie przez zbory swych starszych i diakonów, (2) prowadzenie spraw interesowych, (3) wymierzanie kar, (4) przyjmowanie do społeczności oraz (5) wysyłanie misjonarzy, wszystko przy aprobacie Pana i Apostołów – dowodzi, że pod zwierzchnictwem Pana każdy zbór jest zarządcą swych własnych spraw. Doktrynę tę potwierdza też nauka o kapłaństwie poświęconych wierzących (1 Piotra 2:5,9), która oznacza równe kapłańskie prawa poszczególnych członków zboru i związane z tym prawo decydowania o wspólnych sprawach przez jednomyślność lub większość, tj. zasadę kongregacjonalną. Ta doktryna jest prawdziwa także dlatego, że lepiej niż jakakolwiek inna metoda rządzenia się zboru prowadzi ona do uznanego przez Boga rozwijania Chrystusowych cech, wymaganych od ludu Pana w jego wzajemnych relacjach (Rzym. 8:29; 12:2-8).”

(Paul S.L. Johnson, „Księga Liczb” [E8], s. 324-327)

******

„Potrzeba znacznej miary doświadczenia i mądrości z góry pochodzącej, aby umieć dobrze rozsądzać, czy sprawy, względem których zachodzi różnica pojęć pomiędzy nami a drugimi, są zasadnicze; czy chodzi o jakieś fundamentalne prawdy, czy też są to tylko kwestie osobistych opinii i upodobania nie obejmujące żadnych zasad. Gdzie nie chodzi o zasadę, powinniśmy być gotowi zgodzić się prawie na wszystko dla dobra pokoju, lecz gdzie zasady są naruszane, nie możemy czynić tego. Wszakże bardzo często ulegamy złudzeniom, że nasze upodobania poparte są zasadami prawdy i sprawiedliwości. Musimy się uczyć z doświadczenia, że w tym się mylimy i musimy krytycznie badać wszelkie podobne myśli, prosząc Boga o mądrość, abyśmy umieli rozeznawać pomiędzy naszymi upodobaniami a sprawami zasadniczymi i naukami Boskiego pochodzenia.” (R-5929)

„Boskie zarządzenie nakłada pewien porządek a jednocześnie daje zupełną wolność. Właściwie pojmowana wolność może być najlepiej realizowana przez zachowanie pewnego porządku, a porządek najlepiej może być utrzymany przez rozumne rozpoznanie i szanowanie osobistej wolności. Błędem często popełnianym nie tylko przez świeckich prawodawców i nauczycieli, ale także w Kościele Chrystusowym, jest popadanie w skrajność. Niektórzy rozumieją, że wolność to bezprawie, nieporządek, niesforność. Inni, mający zapewne nie mniej dobre intencje, gotowi są forsować reguły porządku i posłuszeństwa do tego stopnia, że prowadzi to do skarłowacenia osobistej wolności poszczególnych członków trzody.” (R-3135)

„Czy zdajemy sobie z tego sprawę, drodzy przyjaciele, czy nie, prawdą niewątpliwą jest, że duch dążący do podziału zgromadzenia, (tam gdzie taki podział nie jest konieczny ze względu na zbyt wielkie odległości, które utrudniałyby wspólne zgromadzanie się), jest duchem sekciarstwa, czyli stronniczości. (…)

Niekiedy lud Boży bezwiednie zaczyna zbyt wąsko myśleć i stara się prowadzać sprawy zborowe nadmiernie według woli większości, zamiast starać się ułożyć taki program, który, o ile możliwe, byłby korzystny dla wszystkich, podobałby się wszystkim i wszystkich uszczęśliwiał.” (R-4251)

„Doktryna prawdziwej wolności chrześcijańskiej nie jest naszym prawem do myślenia po swojemu ale prawem drugich do takiego myślenia. Nie ma teraz zagrożenia, że nasze prawa nie będą podkreślane i realizowane, zwłaszcza jeśli nasze myślenie zgadza się z tokiem myślenia większości. Zagrożona jest wolność drugiego człowieka, szczególnie jeśli stanowi on mniejszość. To jego wolności trzeba bronić; ponieważ, jeśli jego wolność będzie mu odebrana, jak długo będzie ona pozostawiona nam?

Żądanie wolności dla drugiego człowieka, nawet jeśli różni się od nas, nie jest przyznaniem, że prawda i błąd są tym samym, nie jest też zaprzeczeniem wielkiego znaczenia tego, w co drugi człowiek wierzy i naucza. Naszym obowiązkiem może być przeciwstawienie się z całą siłą temu, czego on naucza i potępienie tego jako śmiertelnego błędu. Ale może to być wykonane bez utożsamiania człowieka z tym, czego naucza, oraz bez okazywania ducha nietolerancji i prześladowania.” (R-1001)

„Często niebraterskie słowa i czyny kąsały i rozszarpywały na kawałki wiarę Nowych Stworzeń, ich nadzieje, miłość, posłuszeństwo itd. I nierzadko pod wpływem takiego traktowania Nowe Stworzenie zostało strawione.” (TP 263, s. 55)

„Lud Boży znajduje się pod władzą pierwotnego episkopatu, który się składa z 12 apostołów Barankowych, ich także uważa za swój autorytet i przewodnika, jest więc on organizacją z episkopalną formą rządu, czyli podlega władzy apostolskich biskupów – poza tym organizacja kościoła jest właściwie kongregacjonalna. Każde zgromadzenie ludzi poświęconych Panu jest absolutnie wolne i powinno mieć swoją własną wiarę w Pismo Św. i w kosztowne prawdy biblijne. Żadne zgromadzenie ani żadna jednostka nie powinna być wiązana jakimikolwiek ślubami innego zgromadzenia lub innej jednostki.” (R-5346)

„Jeżeli wiernie zachowamy jedność Ducha i jedność wiary (Efez. 4:3, 13) – węzeł, który łączy nasze serca w chrześcijańskiej miłości – to będziemy zawsze radować się, kiedy z dala od sekciarstwa nasi chrześcijańscy bracia w Prawdzie na czasie, będą nas zapraszać, aby pójść do domu Pańskiego, wspólnie z nimi usiąść u stóp Mistrza i uczyć się od Niego, czy to będzie na zebraniach nieformalnych, czy na zebraniach lokalnych, czy też na ogólnych zebraniach, takich jak generalne konwencje. Iść do domu Pańskiego oznacza między innymi rzeczami gromadzić się w jakimkolwiek miejscu z drugimi z prawdziwego ludu Pańskiego w Chrystusie Jezusie, gdzie Pan będzie obecny z nami (Mat. 18:20), słuchać Jego Słowa, wzywać Jego świętego imienia i otrzymać Jego oświecenie, wzmocnienie i zachętę, które tak bardzo są nam potrzebne.” (TP 261-262, s. 29)