10. A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.
11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.
13. Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.
14. Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20.09.2026 r. 

Kontekst geograficzno-historyczny

Nie znamy dokładnego położenia ogrodu Eden.

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii.

Nad rzeką Eufrat, położeone było starożytne miasto Babilon.

Nie znamy też dokładnego położenia rzek Gichon i Piszon.

Rzeki Edenu, ilustracja

Rzeka Piszon okrążała ziemię “Chawila” – nie znamy jej dokładnego położenia.

Rzeka Gichon okrążała ziemię “Kusz” – Kusz / Etiopia, BG: ziemia murzyńska.

Kuszyci to potomkowie Kusza, syna Chama, wnuka Noego.

Rodzaju 10:6: „Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.„

Kuszyci są często utożsamiani z Etiopczykami.

Jr 13:23: „Czy Etiopczyk (Kuszyta) może zmienić swoją skórę, a lampart swoje pręgi? Tak samo czy możecie czynić dobrze, wy, którzyście się nauczyli postępować przewrotnie?”

Tereny zamieszkiwane przez Kuszytów (?)

Kuszyci głównie zamieszkują dzisiejsze tereny południowego Sudanu, Etiopii i Somalii.

Historycznie, w starożytności byli bardziej na północ.

Nadal jest to duża odległość od terenów Mezpotamii.

Jak pogodzić te fakty?

2Krn 21:16: „PAN pobudził również przeciw Joramowi ducha Filistynów i Arabów, którzy mieszkali obok Etiopczyków (Kuszytów);”

Ha 3:7: „Widziałem namioty Kuszanu dotknięte uciskiem, a zasłony ziemi Midian drżały.”

Lb 12:1: „Wtedy Miriam i Aaron mówili źle przeciwko Mojżeszowi z powodu etiopskiej (Kuszyckiej) kobiety, którą pojął. Pojął bowiem za żonę Etiopkę (Kuszytkę);”

Historycy sugerują, że prawdopodobnie były dwa rodzaje Kuszytów.

1. Zamieszkujący tereny w Afryce – czarnoskórzy
2. Zamieszkujący tereny Półwyspu Arabskiego – o jaśniejszej karnacji

Sefora, żona Mojżesza była córką kapłana Midianitów, a jednocześnie Biblia mówi o niej jako o kobiecie Kuszyckiej.

Najprawdopodobniej była ona właśnie z tej grupy Kuszytów, którzy mieszkali w Azji, a nie w Afryce.

Część ludów określanych jako Kuszyci zamieszkiwała tereny Półwyspu Arabskiego – byli to Kuszyci o jaśniejszej karnacji. Z tej ludu wywodziła się Sefora nazywana jednocześnie Kuszytką i córką kapłana Midianitów.

2Tm 3:16: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;”

Bóg zawarł w Biblii wiele szczegółów, które wydają się nie mieć jakiegoś przesłania same w sobie.

Na przykład wszystkie szczegóły odnoszące się do przybytku i składania ofiar. Po co zostały w ten sposób zachowane w Biblii dla chrześcijan?

Apostoł Paweł tak o tym mówi:

Hbr 9:8-9: „W ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do Miejsca Najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek. Był on obrazem na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą;”

Kol 2:16-17: „Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie święta czy nowiu, czy szabatu! Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa.”

Podobnie i np. przymierza zawierane z Abrahamem, dotyczyły nie jego osobiście, a raczej grupę ludzi, np. Kościół Boży.

Dz 3:25: „Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, kiedy rzekł do Abrahama: Błogosławione będą w potomstwie twoim wszystkie narody ziemi.”

Biblia zachęca nas do Badania jej w całości, znajdując i harmonizując jej nauki ze sobą.

1Tes 5:20-21: „Proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.”

Dodatkowym argumentem jest też język hebrajski w jakim zapisano Stary Testament.

“…Hebrajski jest językiem bardzo wyrazistym, nadaje się do sugestywnego opisu wydarzeń. Krótkie zdania i proste spójniki ożywiają i dynamizują wypowiedź. Szczególnie ekspresywna i poruszająca jest hebrajska poezja, która dodatkowo korzysta z paralelizmu i rytmu.”

(ŚJ. „Wnikliwe poznawanie Pism”)

Hebrajskie rzeczowniki mają bardzo szerokie, często opisowe znaczenia, które ujawniają dużo dodatkowych informacji, których brak w naszych tłumaczeniach tych słów.

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

WERSET 10

A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

Słowo Eden znaczy “przyjemny” albo “zachwyt”/ “rozkosz”.

I z tego Edenu wypływa początkowo JEDNA rzeka.

Rzeka to woda, a woda w Biblii jest często symbolem.

J 4:14: „Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.”

Ef 5:25-26: „Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Tak jak w literalna woda obmywa z brudu, nieczystości, tak symboliczna woda oczyszcza z brudu grzechu i przekleństwa.

Przez wiarę można dostąpić takiego oczyszczenia, obmycia, dostępując stanu usprawiedliwienia z wiary.

To usprawiedliwienie jest tym źródłem, które prowadzi nas ku życiu wiecznemu jak mówił Ap. Paweł.

Gdy człowiek jest usprawiedliwiony z grzechu, to oznacza, że Bóg widzi go jako sprawiedliwego – choć takim w rzeczywistości nie jest.

“A z Edenu wypływała rzeka…”

Stan usprawiedliwienia z wiary jest bardzo przyjemny, zachwycający, piękny dla osoby, która go dostępuje.

Rz 5:1-2: „Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.”

Pokój z Bogiem ; Nadzieja chwały

przyjemne, zachwycające rzeczy.

“…i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.”

To reprezentuje nam 4 różne grupy Ludu Bożego, które korzystają z tego przyjemnego stanu usprawiedliwienia z wiary.

Jakie to grupy/klasy zobaczymy, gdy przeanalizujemy opisy i samo znaczenie hebrajskich nazw tych rzek.

Dzięki tym opisom i znaczeniom zobaczymy też, pewną charakterystykę tych grup.

WERSET 11

Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca

Swobodnie płynąca rzeka, okrążająca całą ziemię Chawila, “Chawila” znaczy – krąg.

Rzeka (woda – prawda), która płynie swobodnie, okrążając, zataczając kręgiem całą Ziemię.

Jaka to grupa Ludu Bożego?

11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.

Chawila. „Złoto tej ziemi jest wyborne”

Złoto to coś bardzo cennego.

2P 1:4: „Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie.”

Uczestnikami Boskiej Natury jest Maluczkie Stadko – Kościół.

2Tm 1:9-10: „Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy. A obecnie została objawiona przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który zniszczył śmierć, a życie i nieśmiertelność wydobył na jaw przez ewangelię;”

1P 2:5: „I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Co to jest Bdellium?

Niektórzy sugerują, że Bdellium to żywica z drzewa o nazwie Commiphora africana.

Jednak bardziej prawdopodobnie “bdellium” to słowo oznaczające – kamień, najwidoczniej biały.

Dlaczego biały?

Lb 11:7: „A manna była jak nasienie kolendry, a jej kolor jak kolor bdellium.”

Wj 16:31: „I dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była jak nasienie kolendry, biała, o smaku placków z miodem.”

Bdellium to biały/przeźroczysty kamień.

Te cztery rzeki (grupy Ludu Bożego) niosą prawdy, częściowo w czasie swojej aktywności w tym życiu, ale przede wszystkim w Tysiącleciu.

Więc bdellium symbolizuje jasne i czyste prawdy jakie zdobyli członkowie tej klasy czyli Kościół i jakich będą udzielać ludzkości w Tysiącleciu.

Onyks

Kamień onyksowy

Onyks to kamień szlachetny.

W Biblii występuje jako jeden z elementów stroju arcykapłana.

Wj 28:9-10: „I weźmiesz dwa kamienie onyksu i wyryjesz na nich imiona synów Izraela; Sześć ich imion na jednym kamieniu i sześć pozostałych imion na drugim kamieniu, według kolejności ich narodzenia.”

Więc kamienie onyksowe to podobnie jak bdellium, prawdy – szczególnie prawdy tych dwóch przymierzy Abrahamowego i Nowego i wyrytych w nich 12 głównych łask/zalet charakteru.

Kościół, Maluczkie Stadko – było wypróbowae i rozwinęło wszystkie 12 łask/zalet charakteru co jest ponownie zasymbolizowane w murach Nowego Jeruzalem.

Obj 21:19-20: „Fundamenty muru miasta ozdobione były wszelkimi drogimi kamieniami. Pierwszy fundament to jaspis, drugi — szafir, trzeci — chalcedon, czwarty — szmaragd; Piąty — sardoniks, szósty — karneol, siódmy — chryzolit, ósmy — beryl, dziewiąty — topaz, dziesiąty — chryzopraz, jedenasty — hiacynt, dwunasty — ametyst.”

Uwielbiony Kościół, będzie udzielał tych kamieni onyksu, z wyrytymi w nich 12 głównymi łaskami charakteru, reszcie ludzkości.

Obj 22:1-2: „I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

A pośrodku rynku miasta, po obu stronach rzeki, było drzewo życia przynoszące owoc dwunastu rodzajów, wydające swój owoc co miesiąc. A liście drzewa służą do uzdrawiania narodów.„

17: „A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.„

WERSET 13

Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.

Rzeka Gichon

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca, “Gichon” to potok/strumień – mniejsza rzeka.

Więc ta grupa ludu Bożego ukryta pod tą rzeką, obrazowo też jest niższa, mniej znacząca od tej pierwszej rzeki. Dodatkowo brak przy opisie tej rzeki złota czy szlachetnych kamieni.

Rzeka Gichon to Wielka Kompania, mniej znacząca, niższa klasa od klasy Kościoła.

“…ta okrąża całą ziemię Kusz”

Kuszyci reprezentują najbardziej zdeprawowanych ludzi.  Kusz był synem Chama i ojcem Nimroda.

Wielka Kompania jako rzeka Gichon, niesie prawdę do najbardziej zdeprawowanych ludzi, zniszczonych przez wieki degradacji i zła.

Obj 7:14-15: „Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka. Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem.”

Z pewnością w Tysiącleciu, członkowie tej klasy będą wykonywać ważną służbę dla reszty ludzkości.

WERSET 14

Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

WERSET 14 – CHIDDEKEL

“Chiddekel” znaczy: “bystra”, “szybka”, “srogi głos/dźwięk”.

Rzeka Chiddekel reprezentuje Starożytnych Godnych.

Hbr 11:2: „Przez nią (wiarę) bowiem przodkowie otrzymali chlubne świadectwo.”

Hbr 11:39: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy;”

Starożytno Godni wydawali potężne (srogie, mocne) świadectwo Prawdzie.

“…płynie ona na wschód ku Asyrii…”

Asyria jako przeciwnik Izraela reprezentuje w Biblii kościół nominalny.

W Tysiącleciu, Starożytno Godni będą mieli szczególną służbę wobec, tych którzy obecnie znajdują się w kościele nominalnym.

Będą podawać im Prawdę Tysiąclecia i prowadzić do zródeł wody życia.

WERSET 14 – EUFRAT

“…a czwarta rzeka to Eufrat.”

“Eufrat” znaczy: “strumień tryskający”

Rzeka Eufrat reprezentuje Młodociano Godnych.

Zgodne ze znaczeniem swojej nazwy będą oni “wytryskiwać” prawdę, odświeżać prawdą ludzkość w Tysiącleciu.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Rzeka Eufrat jest też częścią innego obrazu.

Obj 16:12: „A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.”

Literalny Babilon został zdobyty przez odcięcie wody rzeki Eufrat, podobnie i symboliczny Babilon upadł przez odwrócenie się od niego ludów i narodów.

Obj 17:15: „I powiedział do mnie: Wody (Eufratu), które widziałeś, nad którymi siedzi nierządnica (Babilon), to ludy, tłumy, narody i języki.”

PODSUMOWANIE

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

10 – A z Edenu (przyjemny stan usprawiedliwienia z wiary) wypływała rzeka (woda-prawda), aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki (4 grupy Ludu Bożego niosącego wodę-prawdę).

11 – Nazwa pierwszej – Piszon (Maluczkie Stadko) ; to ta, która okrąża całą ziemię Chawila (krąg-kompletna prawda), gdzie znajduje się złoto (drogocenność, wartość tej klasy).

12 – A złoto tej ziemi jest wyborne (prawda o Boskiej naturze). Tam też jest bdellium (jasne, czyste prawdy) i kamień onyksowy (prawdy o 2 przymierzach Abrahamowym i Nowym, i 12 głównych łaskach zawartych w nich).

13 – Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Wielka Kompania); ta okrąża całą ziemię Kusz. (niesie prawdę do najbardziej zdegradowanych z ludzkości.)

14 – Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Starożytno Godni); płynie ona na wschód ku Asyrii (podawanie prawdy szczególnie dla nominalnego chrześcijaństwa). A czwarta rzeka to Eufrat. (Młodociani Godni – “wytryskujący” prawdy dla ludzkości)

DODATKOWE MYŚLI

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii – odgrywające role w historii, ważne do dzisiaj.

Gichon i Piszon, nie znamy ich położenia, nie wiemy czy jeszcze są, nie mają znaczenia w sensie geograficzno-historycznym.

Może to obrazować, to jak ludzkość wieku Tysiąclecia będzie postrzegała działalność tych klas.

Bardziej oczywista będzie dla nich działalność klas ziemskich (SG i MG), niż działalność klas duchowych (MS i WK). Chociaż ten czas, Tysiąclecie będzie czasem rządów Chrystusa i Kościoła.

Obj 20:6: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.”

Co jest najważniejsze?

Bóg zaplanował przed założeniem świata, że świat będzie wymagał naprawy, i w całej Biblii, zawarty jest jego plan – nawet w miejscach gdzie nie widać tego na pierwszy rzut oka.

Ten obraz 4 rzek wypływających z Edenu, pozwala nam wejrzeć w przyszłość, w czas Tysiąclecia, naprawy wszystkich rzeczy.

Blisko jest czas kiedy Pan “wyleje swojego ducha na wszelkie ciało”.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

„Wielki tłum” z 7. rozdziału Księgi Objawienia miał mieć na sobie białe szaty (symbolizujące oczyszczenie) i palmy wskazujące na ich ostateczne zwycięstwo, choć nie tak wspaniałe jak w przypadku wiernych siedzących z Panem na tronie.

Jak możecie dowieść, że „wielki tłum” z Księgi Objawienia 7:9 to istoty duchowe, a nie ludzie na odnowionej ziemi jak niektórzy nauczają?

Spróbujemy udowodnić ten pogląd na podstawie Pisma Świętego.

Jak tłumaczyliśmy już ostatnio na podstawie Ewangelii wg Mateusza 11:11 wierni Starego Testamentu zostaną wzbudzeni nie w niebie, lecz na ziemi, jako ziemscy książęta i sędziowie (por. Izajasza 1:26-27, 31:1) w czasie panowania Chrystusa. Jest też oczywiste, że w związku z tym cała ludzkość powróci na ziemię na czasy naprawy, dzień sądu świata.

Wszyscy posłuszni Chrystusowi ludzie „w czasach naprawienia wszystkich rzeczy” (Dzieje 3:19-23) mają stać się ostatecznie dziećmi Chrystusa i Oblubienicy, czyli „małej trzódki” jego najwierniejszych naśladowców (Łukasza 12:32).

W jednym z proroctw o naszym Panu czytamy, że jako przyszły władca Jezus ma ostatecznie zostać „ojcem wieczności” dla ludzkości (por. Izajasza 9:5).

Widzimy więc, że Chrystus i Kościół będą mieli wielką rodzinę. Zanim jednak będzie mowa o rodzinie, musi być najpierw małżeństwo. I rzeczywiście, Pismo Święte opisuje nawet ślub Chrystusa i Kościoła, a „wielki tłum” wymieniony jest wśród gości zaproszonych na to niebiańskie wesele (por. Księga Objawienia, rozdział 19*).

Dzieci raczej nie zaprasza się na wesele swoich rodziców.

W jaki więc sposób „wielki tłum” się pojawił? Czy było jakieś specjalne zaproszenie do tej grupy? Oczywiście zostali oni w końcu zaproszeni na ucztę wesela Baranka, ale nie ma nic w Piśmie Świętym o szczególnym powołaniu do stania się „wielkim tłumem”.

Przez wszystkie wieki od pierwszej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi istniało tylko jedno „powołanie” lub zaproszenie, tzw. „wysokie powołanie” do stania się ciałem Jezusa Chrystusa, a wszyscy chętni mieli starać się o osiągnięcie tego jednego, najwyższego celu – stania się wraz z nim przyszłymi „kapłanami i królami” (Objawienie 20:6), „władcami [razem z Nim] nad narodami” (Objawienie 2:26) „w czasach odrodzenia” (Mateusza 19:28).

Pismo Święte mówi jednak, że choć wielu jest powołanych,
mało jest jednak wybranych (Mateusza 22:14).

Apostoł Paweł porównuje to powołanie do wyścigu. Mówi on o biegu „wysokiego powołania” w Jezusie Chrystusie. Zaznacza on jednak, że nie wszyscy, którzy biegną, otrzymają tę nagrodę (1 Koryntian 9:24). Co więc stanie się z tymi wszystkimi, którzy nie osiągną tej nagrody?

Ci, którym nie udało się osiągnąć najwyższej nagrody, ale nie byli na tyle niewierni i niewdzięczni, by umrzeć śmiercią wtórą (wieczną); ci właśnie stali się „wielkim tłumem” (co dobrze obrazuje fakt, że było ich znacznie więcej niż „małej trzódki” najwierniejszych). Oni także przyjęli zaproszenie i poświęcili się czyli oddali samych siebie na służbę Bogu. Bóg ich przyjął i dał im spłodzenie z ducha, a ostatecznie także duchową nagrodę, jeśli oczyszczali samych siebie z nabytych grzechów, błędów i samolubstwa.

Fakt, że osiągają oni ostatecznie nagrodę w niebiańskim Królestwie (choć nie tak wielką jak nagroda „małej trzódki”), jasno został zaznaczony w Księdze Objawienia 7:15.
Czytamy tam o nich:

„Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy.
A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi.”

Po przejściu ucisku (w. 14) mieli oni stać przed tronem.

Nie jest to ziemski tron. Mają oni służyć Bogu we dnie i w nocy – w Jego świątyni. Wiemy, że to Chrystus i Kościół stanowią tę świątynię Boga. Wiemy, że nie jest to ziemska świątynia. A zatem „wielki tłum” też uczestniczy w duchowej naturze. Ma on stać przed tronem, na którym będzie siedział Chrystus. I tak „wielki tłum” będzie służył Chrystusowi w Jego świątyni.

Pannie Młodej Chrystusa na weselu towarzyszyć miały jej druhny lub towarzyszki (por. Psalm 45). To inne określenie grupy, którą nazywamy „wielką kompanią” lub „wielkim tłumem” z 7. rozdziału Objawienia.

W Psalmie 45, z którego opisywaliśmy już „ojców” z wersetu 17 (Starożytnych Godnych), „wielki tłum” widzimy jako panny towarzyszące Oblubienicy w jej zaślubinach z Oblubieńcem (wersety 14 i 15):

„Cała pełna chwały wchodzi córa królewska; złotogłów jej odzieniem. W szacie wzorzystej wiodą ją do króla; za nią dziewice, jej druhny, wprowadzają do ciebie.”

Można jeszcze w inny sposób dowieść niebiańskiego dziedzictwa dla „wielkiego tłumu”. Wiele bezpośrednich nauk Pisma Św. potwierdzają także typy biblijne.

Jak wiemy, Bóg wybrał pokolenie Lewiego do służby Jemu w miejsce pierworodnych Izraela. Lewici byli w ten sposób znani jako „pokolenie pierworodnych”.

Wiemy też jednak, że Lewici dzielili się na cztery grupy: pierwsza z nich składała się z Aarona i jego rodziny (z której wywodzili się kapłani). Lewi miał jednak później jeszcze trzech synów i mieli oni do wykonania różne rodzaje pracy. Mamy tu więc pokazane cztery wybrane grupy ludu Bożego, z których kapłani to „królewskie kapłaństwo” Kościoła pod przywództwem ich głowy i arcykapłana – Jezusa.

Z pozostałych trzech grup poznaliśmy już wiernych Starego Testamentu, a dziś omawiamy drugą z nich – „wielki tłum”. Czasami posługujemy się też terminami: „Wielkie Grono”, „Wielka Kompania” i „Wielki Lud” (to kwestia polskiego tłumaczenia).

Jednym z postanowień Boga wobec Lewitów było to, że nie mieli mieć oni dziedzictwa w ziemi Izraela. Potomkowie Lewiego w ogóle nie mieli mieć na własność ziemi. Jakie jest znaczenie duchowe?

Otóż, „mała trzódka” i „wielki tłum” będą stanowili duchową część władzy królestwa Chrystusowego, a Starożytni Godni (i jeszcze jedna grupa, o której na razie nie wspominamy), będą stanowili jej ziemską część – w tysiącletnim panowaniu Chrystusa na ziemi będą książętami i sędziami.

Ostatecznie jednak ziemia ma być dana w dziedzictwo ludzkości, dana „pozostałym pokoleniom Izraela”, a nie rodzinie Lewiego. Spodziewamy się więc, że Starożytni Godni po zakończeniu ich służby w czasach mesjańskich znajdą się ostatecznie w niebie, w ich „lepszej ojczyźnie”. Wskazuje na to kilka fragmentów Pisma Św. i logika mówiąca, że ich wierna służba w podnoszeniu reszty ludzi do doskonałości zostanie w jakiś sposób nagrodzona przez Boga.

To jednak dalsza przyszłość…** Na czas tysiącletniego panowania Chrystusa „wielki tłum” stanie się łącznikiem między Chrystusem i Kościołem wyniesionymi przez JHWH do Boskiej natury (2 Piotra 1:4), a ziemską administracją ich królestwa czyli „książętami ustanowionymi po całej ziemi”. Nie będzie to służba ważniejsza niż ta, którą zajmą się wierni Starego Testamentu, ale po prostu służba innego rodzaju.

Temat jest szeroki i nie został jeszcze wyczerpany. Choć jest to kolejna myśl do poszerzenia, warto wspomnieć, że „wielki tłum” jest klasą duchową, niebiańską, przede wszystkim dlatego, że składa się z istot, które za życia na ziemi zostały „spłodzone z ducha świętego”. Takie „spłodzenie”, które kończyło się dla wiernych „narodzeniem” w duchowej, niebiańskiej naturze***, nie było możliwe dla wiernych z czasów Starego Testamentu, ponieważ żyli oni przed ofiarniczą śmiercią Jezusa. To „spłodzenie z ducha” nie miało też być możliwe po osiągnięciu jego celu, po dokończeniu wyboru Oblubienicy Chrystusa.

—–
* 19. rozdział Księgi Objawienia wyraźnie wskazuje, że „wielki tłum” jest duchową klasą. Wyraźną sugestię co do tego znajdujemy w wersecie 6, gdzie jego głos jest odróżniony od głosu wielu wód, ludzi (por. Objawienie 17:15), tych z ziemskiej części Królestwa. Jeszcze wyraźniej jest to zaznaczone pod symbolem rodziny w wersetach 7-9 przez fakt, że ci z „wielkiego tłumu” zaproszeni są na wieczerzę weselną Baranka. W tym obrazie Jezus jest Oblubieńcem, namaszczona duchem św. „mała trzódka” – Oblubienicą, a gośćmi na tym weselu jest „wielki tłum”. Tak jak pisaliśmy powyżej – mamy tu kolejność wydarzeń – najpierw ślub, potem wesele, a następnie spłodzenie dzieci i ich narodziny. „Wielki tłum” jako temat Objawienia 19:1-9, jako goście na weselu, nie mogą stanowić klasy ziemskiej, która dopiero później, jako dzieci z małżeństwa Chrystusa i Kościoła, mają zostać poczęte i narodzone już po weselu.

** Uważamy, że o czasach po tysiącletnim panowaniu Chrystusa jest tak mało informacji, że nie można mówić na ich temat ze zbytnią pewnością; podajemy te myśli tylko jako ciekawostkę i poszerzenie tematu – zdajemy sobie też sprawę, że w innych tematach także może istnieć wielość poglądów i przemyśleń. Za sprawy kluczowe uważamy wyrobienie sobie osobistych przekonań w oparciu wyłącznie o Pismo Święte i wolność sumienia.  

*** Wierniejsi mieli narodzić się z ducha jako „oblubienica”, „mała trzódka” i „kapłani” Chrystusa, a mniej wierni jako „druhny oblubienicy”, „wielki tłum” i „lewici”.