Wodzem wiary, wodzem ludu Bożego, jest nasz Pan Jezus Chrystus (Hebrajczyków 12:2). A co to za duchowe żołnierstwo? Niektórzy tego nie rozumieją, bo nie jest to czas dla wszystkich.

Niektórzy jednak słyszą to powołanie. 2 List do Tymoteusza 2:1-5 – „Ty więc, moje dziecko, nabieraj mocy w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie, a to, co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych. Weź udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa! Nikt, kto pełni służbę żołnierską, nie wikła się w sprawy tego życia, aby podobać się temu, który go powołał na żołnierza. Również jeśli ktoś staje do zapasów, nie otrzymuje korony, jeżeli nie walczy prawidłowo.”

(„Żołnierze Chrystusa” to wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 11.02.2024 r.)

Wojsko ochotnicze, choć nie było to tak całkiem z nas, ale to Bóg opatrznościowo pociąga nas do Jezusa. A jednak to z naszej strony musi nadejść odpowiedź:

Mateusza 16:24 – „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

***

Jeśli już jesteśmy w armii Chrystusa, to wówczas, czego wódz sobie życzy, to my – żołnierze – powinniśmy spełniać. Tak było też z Jezusem, którego wodzem był Bóg. To wódz decyduje, jakie powierzy nam zadanie, jakie czekają nas trudności i przeszkody.

Bogiem tego świata jest szatan, więc nie dziwi nas podejście świata do ludu Bożego. My wyszliśmy z tego świata duchowo i jest to też dla nas poligon. Czasami w wojsku można być różnie ukarany, cały czas jest się ćwiczony, i podobnie jest w naszej armii.

Mamy być ćwiczeni. Tytusa 2:11-12 – „Objawiła się bowiem łaska Boga, niosąca zbawienie wszystkim ludziom; Pouczająca nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie”.

Jeśli ktoś przychodzi, a spodziewa się czegoś innego, to może być zaskoczony, ale Biblia mówi, by nie dziwić się temu ogniowi. Za co nasz Pan został ukrzyżowany? Za lojalność, wierność dla Prawdy.

Pan nie prosił o legion aniołów, ale zgodził się oddać samego siebie i otworzył nam drogę do armii Pana. Nie oddaliśmy się Bogu dla poklasku. Mamy żyć, jak żył Jezus i nie liczyć na poklask z każdej strony.

Jak dotąd nadal otwarte są tylko dwie drogi życia: szeroka i wąska. Tą wąską, ciernistą i wyboistą, szedł sam Pan i kandydaci do Boskiej natury, a także wszyscy pragnący naśladować Jezusa.

List do Efezjan 6:11-18 – „Przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli się ostać wobec zasadzek diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, ale przeciw zwierzchnościom, przeciw władzom, przeciw rządcom ciemności tego świata, przeciw duchowemu złu na wyżynach niebieskich. Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły, a wykonawszy wszystko, ostać się. Stańcie więc, przepasawszy wasze biodra prawdą, przywdziawszy pancerz sprawiedliwości; I obuwszy nogi w gotowość ewangelii pokoju. A przede wszystkim weźcie tarczę wiary, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste strzały złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, którym jest słowo Boże; We wszelkiej modlitwie i prośbie modląc się w każdym czasie w Duchu, czuwając nad tym z całą wytrwałością i z prośbą za wszystkich świętych”

Szatan dawno by nas zniszczył bez Bożej zbroi. Miecz Ducha – Słowo Boże, Prawda. Tym mamy ciąć i szykować sobie drogę, a nie mamy uzywać literalnego miecza.

Ewangelia wg Jana 18:10-11 – „Wówczas Szymon Piotr, mając miecz, dobył go, uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho. A temu słudze było na imię Malchos. I powiedział Jezus do Piotra: Włóż swój miecz do pochwy. Czy nie mam pić kielicha, który mi dał Ojciec?”

My używajmy tylko miecza ducha a za zło odpłacajmy sie dobrem.

Kielich to przyjęcie dopuszczonych na nas prób, doświadczeń i karań.

To Pan dozwala na to różne trudności, na to, że ktoś nas potraktuje tak czy inaczej. Pan kieruje naszymi krokami i doświadczeniami. Nie walczmy cieleśnie, bronią, a także językiem, bo i językiem można zabić drugiego człowieka.

Pana Jezusa bito, opluwano, później ukrzyżowano. A jaka była jego odpowiedź (Łuk. 23:34)?

„Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.”

***

Jakie powinniśmy mieć spodziewania co do naszej drogi życia? Pan mówi, że posyła nas jak owce między wilki (Mat. 10:16, między tych, którzy pożerają lud Boży). Prześladowcami mogą stać się nawet nasi domownicy (Łuk. 12:51-53), możemy być traktowani jak „omieciny tego świata”.

Co powinno nam pomóc?

Przykład bohaterów wiary (Hebrajczyków 11)

Jakuba 5:10-11 – „Weźcie za przykład, moi bracia, utrapienia i cierpliwość proroków, którzy mówili w imieniu Pana. Oto za błogosławionych uważamy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o cierpliwości Hioba i widzieliście koniec przygotowany przez Pana, że Pan jest pełen litości i miłosierdzia.”

To ma nas zasilać w tym nieprzyjaznym świecie, w którym żyjemy. Jeśli ktoś spodziewa się lub doświadcza wszędzie wielkiej przychylności, powinien uważać (por. 1 Piotra 2:19, Jakuba 2:13, Jakuba 4:4).

Niewinne opowiadanie się za różnymi sprawami, za różnymi ruchami, opowiadanie się po którejś stronie; lecz my mamy być po stronie Pana i Jego sprawy, bo każda strona polityczna, militarna i społeczna jest częścią obecnego złego świata. Możemy wygodnie siedzieć przy kawie w fotelu, oglądać TV lub internet i angażować się mimo to: w politykę, w imprezy…

Do czego my wzdychamy w tym świecie, do czego powinniśmy wzdychać? Do Nowego Porządku. Nie żyjemy tym światem. Pan będzie, że będzie nas chronił i wspierał, jeżeli pozostaniemy w tym stanie. Nasza Rzeczpospolita jest w Królestwie Bożym!

Diabeł oferował naszemu Panu wiele rzeczy, ale Pan Jezus odmówił (Mat. 4:1-10).

Ale jak my mamy zwyciężać?

List do Kolosan 3:2 – „Myślcie o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi.”

Nie myślmy o pieniądzach, o zyskach i stratach. Myślimy o tym, czy jesteśmy bliżej Królestwa. Czy spełniamy życzenia naszego Wodza Zbawienia. Jak mamy to czynić?

Rzymian 13:8 – „Nikomu nie bądźcie nic winni oprócz wzajemnej miłości. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił prawo.”

Przysłów 3:5-6 – „Z całego serca Bogu zaufaj, nie polegaj na swoim rozsądku, myśl o Nim na każdej drodze, a On twe ścieżki wyrówna.”

1 Piotra 3:3-4 – „Ich ozdobą niech będzie nie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pierścienie ani strojenie się w suknie, ale wnętrze serca człowieka o nienaruszalnym spokoju i łagodności ducha, który jest tak cenny wobec Boga.”

Rzymian 12:17-21 – „Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi! Jeżeli to jest możliwe, o ile to od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi ludźmi! Umiłowani, nie wymierzajcie sami sobie sprawiedliwości, lecz pozostawcie to pomście [Bożej]! Napisano bowiem5: Do Mnie należy pomsta. Ja wymierzę zapłatę – mówi Pan – ale: Jeżeli nieprzyjaciel twój cierpi głód – nakarm go. Jeżeli pragnie – napój go! Tak bowiem czyniąc, węgle żarzące zgromadzisz na jego głowę.
Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!”

Pan widzi dalej niż my, jeśli Pan czasami zagradza nam drogę, jeśli stawia nam płot, to wie, że odeszlibyśmy od Niego bez tych doświadczeń.

Czy to łatwe? Nie, ale tak Bóg przygotowuje wszystkich, by w przyszłości mogli pomagać braciom, błogosławić ludzkość. My jako ostatnia grupa wierzących sprzed Królestwa mamy rozwijać nasze usposobienia.

Bóg dzisiaj pociąga tych, którzy mają wiarę. W tym czasie całe stworzenie wzdycha do wolności. A kto ją ustanowi? Jezus i Jego żołnierze. Tylko Bóg przez swoje wyćwiczone, poddane Mu narzędzia wprowadzi reformy i będzie w stanie je przeprowadzić.

Kto uzdrowi chorych, ślepych, inwalidów? Bóg jest w stanie tego dokonać i dokona tego w
Tysiącleciu.

Niektórzy dziś mówią o Trzeciej Drodze i Bóg też ma swoją „trzecią drogę”, ale zostanie ona dopiero otwarta (Izajasza 35:8):

„I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi.”

Dziś wielu nie ma wiary i miłują zło, a Bóg im tego nie zabiera, pozwala im doświadczyć to wszystko. Lecz w końcu przychodzi woda, ogień (kataklizmy) lub po prostu brak zdrowia i wszystko się traci.

Każdy może wierzyć w Boga, ale czy my wierzymy Bogu, tzn. ufamy Mu? Pośród różnych doświadczeń, pośród chorób, podczas kryzysów, podczas wojen? Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Może być ofiara skladana z pogwałceniem sprawiedliwości i to nie podoba się Bogu.

Powinniśmy nosić brzemiona jedni drugich i serdecznie się miłować. Biblia ukazuje chrześcijańską społeczność jako jeden organizm (por. 1 Koryntian 12:22-26). Radość w zborze powinna być jak w rodzinie, podobnie smutek. Nie będziemy patrzeć w domu: „niech sobie leży”, ale będziemy chcieli sobie wzajemnie pomagać, usłużyć, gdy ktoś leży chory w łóżku. I tak powinno być też w rodzinie Bożej.

***

„Jeśli zostaniecie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie; i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” – Jana 8:31,32.

„Boską prawdę można znaleźć tylko w przewodach wyznaczonych przez Boga, a tymi przewodami są: Pan, Apostołowie i Prorocy. Pozostawanie w Słowie Pana oznacza trwanie w doktrynach przedstawionych w ich natchnionych pismach, badanie ich i rozmyślanie o nich, ufanie im bez zastrzeżeń oraz wierne dostosowywanie do nich swojego charakteru. Jeśli w taki sposób będziemy pozostawać w Słowie Pana, jako żarliwi i szczerzy uczniowie, to istotnie „poznamy prawdę” i będziemy „mocni w wierze” oraz „gotowi do dania odpowiedzi o tej nadziei, która jest w nas”, by „bojować o wiarę raz świętym podaną”, „staczać dobry bój wiary”, „składać dobre wyznanie” oraz niezachwianie „znosić trudy jako dobrzy żołnierze Jezusa Chrystusa”, aż do końca naszego biegu.” (R 3153)

„Nasz Pan zapewnia nas, że Słowo Boże jest prawdą. Ci, którzy pozostają w Jego Słowie – trwają w nim jako jego uczniowie i wykonawcy – ostatecznie poznają je jako prawdę po jego mocy, w oczywisty sposób objawiającej się we wrażliwym sercu. To uczyni ich prawdziwymi uczniami Chrystusa. Jeśli ich serce będzie poddane Słowu, zostaną uwolnieni od grzechu, samolubstwa, światowości oraz błędu i będą mogli praktykować sprawiedliwość, prawdę, miłość i niebiański sposób myślenia.”

Zdecydowana większość dzisiejszych czytelników Pisma Świętego ma trudność w dostrzeżeniu, że pierwotnym Planem Boga było uczynić Ziemię wiecznym mieszkaniem dla człowieka, napełnić ją dobrymi, doskonałymi ludźmi. Gdy człowiek zgrzeszył, Boże plany nie upadły, lecz w Swojej mądrości Bóg miał przygotowany plan innej drogi ich zrealizowania. Bez wchodzenia w szczegóły, jego centrum stanowi SZCZEGÓLNA EPOKA, podczas której cała ludzkość będzie podnoszona z grobu, i wprowadzana w prawdziwą znajomość Boga, jego dzieł, zasad, celów, no i zapraszana do podjęcia współpracy uwalniającej od dotychczasowego zniewolenia. Każdy będzie mieć zapewnioną niezbędną pomoc, wsparcie, uleczenie, uzdrowienie ciał, duszy i serca, upragniony pokój, bezpieczeństwo, a także prawdziwe odpowiedzi na wszystkie pytania, wątpliwości, rozterki.

Ten cudowny ratunek trudno wyrazić słowami pozwalającymi w pełni ogarnąć jego doniosłość. Prorocy porównywali ową Epokę m.in. do pustyni, która zakwitła, do dnia rozpraszającego mrok nocy, do schronienia przed wysuszającym wiatrem, do cienia potężnej skały, do krynicy wód wytryskującej na wyschniętych terenach. Gdy przyszedł Jezus, treścią swojego życia uczynił opowiadanie o nadchodzącym Królestwie [nawet jego wrogowie mówili: żaden człowiek nie mówił tak jak ten]. Różnymi cudami przybliżał niezwykłość i świetność zapowiadanej Epoki. Główna prośba modlitwy, jaką pozostawił swoim naśladowcom brzmi: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jak w niebie tak i na ziemi”.

Apostoł Paweł zwrócił uwagę (Rzym 8:19-23), że w istocie całe stworzenie wzdycha, boleje, tęskni za jakimś prawdziwie boskim rządem, który przyniesie ludzkości upragnioną wolność – wolność od grzechu, zła, niesprawiedliwości, wojen, bólu, łez, umierania, śmierci. To ten czas, o którym mówił Apostoł Jan w Apokalipsie:

Obj. 21:3-5 – I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi, i otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe,

Bóg wyznaczył na ową Epokę jedynego pośrednika pomiędzy ludzkością a Nim – Jezusa. Zadaniem pośrednika jest pogodzić zwaśnione strony, aby ostatecznie nie potrzebowali pomocy pośrednika. Inaczej mówiąc – jego zadaniem jest przywrócić stan sprzed waśni. W tej waśni zawinił człowiek, i to człowiek musi powrócić do swojego pierwotnego stanu. Jezus otrzymał wszelką moc, zdolności, (nawet wywyższenie do natury Boskiej, jaką dotąd posiadał jedynie Bóg), dostał władzę, niezbędne uprawnienia, aby wprowadzić ludzkość na ową powrotną drogę, i aby udzielić im wszelkiej niezbędnej pomocy.

I dochodzimy do kluczowej dla chrześcijan kwestii: otóż Bogu upodobało się, aby Jezus w tym przyszłym dziele nie działał sam, lecz miał odpowiednich współpracowników, pomocników. Żeby stać się pomocnikiem Jezusa, nie wystarczy powiedzieć: „Alleluja, wierzę w Jezusa”. Jak w przypadku każdej pracy, najpierw należy:

• przejść niezbędny kurs, szkolenie, trening, zaprawę, które dostatecznie wykształcą, przygotują, przyuczą, uczynią odpowiednim do danej pracy,
• oraz przejść wszelkie próby, kontrole, sprawdziany, egzaminy, które ową gotowość potwierdzą.

Zanim miała nastąpić Epoka Królestwa, najpierw należało przygotować i wypróbować kadrę królestwa, odpowiednich pomocników. Dlaczego Jezus nie założył swojego Królestwa zaraz, gdy zmartwychwstał? Właśnie dlatego. Dlaczego – mimo upływu już niemal 2000 lat wciąż go nie założył? Właśnie dlatego.

Nadmienię, że Biblia mówi o różnych grupach pomocników. Chrześcijanie najczęściej dostrzegają jedynie główną, najważniejszą grupę tzw. Oblubienicę / Małżonkę Chrystusową. Tymczasem są inne, np. panny (towarzyszki Oblubienicy). Inna grupa – to ludzie podobni Janowi Chrzcicielowi, o którym sam Jezus stwierdził, że choć to wierny i dobry człowiek, to nie będzie nawet najmniejszym uczestnikiem królestwa Niebios.

Mat. 11:11 – Zaprawdę powiadam wam: Nie powstał z tych, którzy z niewiast się rodzą, większy od Jana Chrzciciela, ale najmniejszy w Królestwie Niebios większy jest niż on.

I niezależnie od ilości i grup tych pomocników, najistotniejsze jest, że każdy z nich musi być odpowiednio ukształtowanym i wypróbowanym. Dlaczego? Aby rzeczywiście mógł pomagać. Temu ukształtowaniu i wypróbowaniu jest poświęcona niniejsza seria: ABC rozwoju chrześcijanina.

W latach szkolnych brałem udział w szkoleniu dot. udzielaniu pomocy innym. Jedna z najważniejszych wpajanych nam zasad brzmiała: najpierw udzielasz pomocy samemu sobie, zanim będziesz zdolny i gotowy udzielić jej komukolwiek innemu. Inaczej mówiąc: jeśli jest wypadek, najpierw sprawdź siebie, opatrz własne rany, w ten sposób uratujesz przynajmniej jedną osobę – siebie. Nie jest to egoizm, lecz rozsądek, bowiem podejmując akcję ratunkową wobec innych, musisz najpierw zrobić wszystko, by nie zaszkodzić ratowanemu. „Primum non nocere”, czyli „po pierwsze nie szkodzić” to jedna z naczelnych zasad etycznych w medycynie.

Dokładnie o to samo chodzi w chrześcijańskim rozwoju – najpierw pomóż sobie, a być może staniesz się gotowym i zdolnym uczestniczyć w udzielaniu pomocy innym.

W poprzednich częściach owej serii Wiktor wskazał, że najważniejszym jest dostrzeżenie i przyznanie, że jestem rannym, umierającym, że potrzebuję pomocy, uratowania. Wówczas dopiero mogę dostrzec w Jezusie mojego osobistego ratownika, zdolnego udzielić mi niezbędnej pomocy. I wchodzę w taką relację z Nim, gdzie pozwalam, aby przeprowadził cały proces mojego uleczenia. Składa się z pouczania (przekazywania wiedzy), przetykanego próbowaniem (czy pojąłem), oraz opatrznościowym karaniem w celu poprawy. I trwa aż osiągniemy odpowiedni poziom, niezbędny, aby stać się doskonale przygotowanymi do każdej przyszłej pracy w Królestwie Jezusa.

2 Tym 3:16,17 – Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany

Pieczęcią tego rozwoju nie jest wiedza, lecz serce, charakter, świadczący o prawidłowym zastosowaniu zdobytej wiedzy.

Dzisiaj chcę zachęcić, aby na ten trening chrześcijanina spojrzeć oczami Apostoła Piotra. Był to – jak sam mówił – ulubiony temat jego kazań, listów, zachęt i napomnień. Zapisany jest w jego 2 liście – 2 Piotr 1:5-12. Wersety te odczytamy i przeanalizujemy za chwilę.

Najpierw coś o trenowaniu.

Trening to jedna z technik rozwoju, doceniana we wszystkich dziedzinach życia, grzesznych i niegrzesznych, dobrych i złych. Prawdę mówiąc, tylko trenujący liczą się na tym i w przyszłym świecie.

Wybór dziedziny, umiejętności, zdolności, jakie się chce rozwinąć jest jedną z najbardziej fundamentalnych decyzji kształtujących całe życie. Nie można być świetnym we wszystkim. Każdy sportowiec (i nie tylko sportowiec), który chciałby być uznanym za mistrza, musi wybrać dziedzinę, w jakiej chce to mistrzostwo uzyskać. Leniwiec nie wybierze żadnej, a głupiec w swojej pysze sięgnie po wiele dziedzin. Pierwszy przeminie niezauważony, a drugi wyśmiany.

Oczywistą jest sprawą, że w obecnym złym świecie wybitność w dziedzinach przemijalnych (najczęściej niestety złych) jest najbardziej doceniana. Słowo Boże nazywa taką wybitność „światowością” lub „głupstwem”. Wcale nie jest jednak łatwo uzyskać sukces w tym świecie, trzeba dużo trenować, aby pokonać innych (inne „szczury”).

Są jednak dziedziny niepopularne dla tego świata, pogardzane i wyszydzane. Właściwie znajdują się w podziemiu informacyjnym, w lochach zapomnienia, w jaskiniach mroku. Uważane za poniżające, godne wykpienia, zignorowania. Zajmowanie się nimi jest hańbą dla tego świata. A interesujących się nimi ten świat uważa za głupców i szaleńców. Taką dziedziną jest poświęcenie dla Boga, zupełne naśladowanie Jezusa. Pismo Święte uczy jednak, że ten świat skończy się. Że obecny porządek społeczno-religijny przeminie, ustępując miejsce nowemu, który nigdy się nie skończy. W tym przyszłym świecie będzie zupełnie na odwrót. Dziedziny dziś wzgardzone będą pożądaniem narodów, a grzeszne, złe staną się hańbą. Mistrzostwo w dziedzinie dziś wzgardzonej, będzie chwałą nieprzemijającą w przyszłości. Czy nie wydaje się być, zatem rozumną rzeczą zainwestować w dziedzinę, która nie przeminie nigdy, a tytuły i nagrody w niej zdobyte nigdy nie zostaną odebrane?

Myślę, że zwracam się do takich, którzy już to zrozumieli i wybrali. Dla tych, co się zastanawiają sparafrazuję zachętę wyrażoną przez Jozuego: „wybierzcie sobie dziś, co chcecie trenować, ale ja i mój dom trenować będziemy dla Boga”. Dla zachęty, zdopingowania wyrażę następującą myśl: jeśli już dziś, Pan Bóg daje komuś sposobność rozpoznania najlepszej dziedziny do trenowania, oznacza to, że uważa go za zdolnego do stania się zwycięzcą w tej najlepszej dziedzinie.

Celem treningu jest uzyskanie maksymalnego poziomu sprawności w danej dziedzinie, jaką dana osoba jest zdolna uzyskać.

Każdy trening składa się z powtarzającego się ciągu etapów:

• ćwiczenia rozwojowe (przez moment będziemy lepsi niż przed ćwiczeniem)
• ćwiczenia wytrzymałościowe (utrwalające osiągniętą umiejętność)
• ćwiczenia sprawdzające (czy osiągnięta umiejętność jest trwałą, niezmienną)

Niezwykle ważną sprawą jest wybrać właściwego trenera do danej dziedziny. Mistrz kuchni nie będzie odpowiednim trenerem koszykówki. Mistrzem chrześcijanina jest Jezus.

Łuk. 6:40 – Uczeń nie jest nad mistrza; ale każdy, kto doszedł do doskonałości, będzie jak mistrz jego.

Mat. 23:10 – Nie nazywajcie się też: mistrzami, bo macie jednego tylko Mistrza – Chrystusa.

Lubię myśleć o Panu Jezusie, jako o trenerze. Gdy o Bogu można myśleć, jako o właścicielu „klubu” – czyli tym kto wybiera zawodników do przeszkolenia, tym kto wybiera lud Boży, – tak o Panu Jezusie można powiedzieć, że jest trenerem który ma zrealizować Boskie zamiary wobec wybieranych zawodników.

Trener to ktoś, kto zdobył już mistrzostwo, kto nie ma sobie równych w danej dziedzinie, jest tym, kto dokładnie rozumie, co trzeba przejść i co trzeba wykonać, aby zostać mistrzem. Jest to osoba, która dysponuje wiedzą skutecznie zamienioną w praktykę. Kto może być lepszym nauczycielem niż mistrz? Trener to taki nauczyciel, którego bardzo interesuje praktyczne zastosowanie przekazanej uczniowi wiedzy. To ten rodzaj nauczyciela, który chce wykształcić i ducha indywidualizmu, rywalizacji, ducha walki, ducha zwycięstwa i równocześnie ducha kooperacji, ducha współpracy, solidarności, jedności. Trener to ktoś, kogo bardzo interesuje samopoczucie, stan psychiczny, równowaga emocjonalna, wewnętrzna motywacja ucznia. Trener to ktoś, kto znakomicie rozpoznaje możliwości, zdolności, umiejętności, skłonności ucznia i do nich dostosowuje nauczanie.

Nasz Pan, jako trener dobiera najlepsze ćwiczenia indywidualnie dla każdego z nas: i te rozwojowe, i wytrzymałościowe, i sprawdzające. „On zna, jakim jesteśmy ulepieniem”, często konsultuje naszą drogę treningową i jej szczegóły z naszym właścicielem (Bogiem).

W ćwiczeniach rozwojowych nie wkłada na nasze barki nawet grama za dużo niż możemy unieść.

W ćwiczeniach wytrzymałościowych nie pozwala, aby dane ćwiczenie trwało nawet sekundę za długo niż możemy znieść.

W ćwiczeniach sprawdzających skutecznie sprawdza trwałość osiągniętej umiejętności lub jej nietrwałość.

Obok planu ćwiczeń bardzo ważnym jest dobór właściwej diety. Nasz trener dokonuje takiego doboru. Zapewnia urozmaicone pożywienie (7 rodzajów pokarmu biblijnego – doktryny, obietnice, napomnienia, przykazania, proroctwa, historie, typy) dobrze połączone i dobrze podzielone, przygotowane, w odpowiednich proporcjach i wielkościach. Każdy posiłek jest „na czasie” – w najbardziej odpowiednim momencie. Bardzo ważne jest, że nie wolno samemu diety zmieniać, nie wolno dodawać jakichkolwiek produktów, a szczególnie przyjemnych dla naszego podniebienia. One są słodkie tylko w ustach, potem już sieją zniszczenie. Nasz trener dokładnie wie, kiedy czas na odpowiednie słodycze, i kiedy czas na ucztę pełną „tłustości i wystałego wina”.

Jan. 6:27 – Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy: na nim, bowiem położył Bóg Ojciec pieczęć swoją.

Każdy trener również wie, kiedy pozwolić na odpoczynek i jaki.

Mat. 11:28 – Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie.

Ps. 94:12-13 – Błogosławiony mąż, którego Ty wychowujesz, Panie, Którego uczysz zakonu swego, aby mu dać odpocznienie po dniach niedoli (…).

CZEGO NIE LUBI BÓG (WŁAŚCICIEL LUDU BOŻEGO) U SWOICH ZAWODNIKÓW?

Przyp. 6:16-19 Sześć jest rzeczy, których nienawidzi Pan, a siódma jest obrzydliwością duszy jego:

– oczy wyniosłe [lepiej wiem niż trener co potrzebuję, i jak inni powinni trenować],

– kłamliwy język [okłamuję trenera, jestem mu niewierny (zdrajca)],

– ręce przelewające krew niewinną [niegodnie wykorzystuję słabość innych dla zdobycia chwały dla siebie]

– serca, knujące złe plany [uczeń planujący wykorzystać zdobyte umiejętności w złych celach]

– nogi, co spieszą by popełnić zło [uczeń starający się stosować złe metody (nie od trenera) w swoich praktykach]

– świadka fałszywego, co kłamie [okłamuję w celu szkodzenia innym (zawiść)]

– tego, który sieje rozterki (niezgodę) między braćmi [suma wszystkich sześciu, świadome podburzanie przeciwko treningowi, trenerowi, sobie itp.].

CZEGO NIE LUBI TRENER (JEZUS) U TEGO, KOGO TRENUJE?

1. sięgania po używki (niedozwolony doping, czy nie można inaczej zdobyć nagrody, czy nie ma krótszej drogi itp.? Kuszenie Pana Jezusa na pustyni)

Mat. 4:8-9 – Znowu wziął go diabeł na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz chwałę ich. I rzekł mu: To wszystko dam ci, jeśli upadniesz i złożysz mi pokłon.

2. braku systematyczności („ciągłe się uczenie i nigdy nie osiągnięcie znajomości” – umiejętności, życie poniżej swoich zdolności i możliwości)

2 Tm 3:6-7 – Z takich bowiem są ci, co wślizgują się do domów i przeciągają na swą stronę kobietki obciążone grzechami, powodowane pożądaniami różnego rodzaju, takie, co to zawsze się uczą, a nigdy nie mogą dojść do poznania prawdy.

3. sięgania po inne dziedziny („ale jedno czynię”, „dwoisty umysł”, służenie „staremu adamowi”, „Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek”)

Filip. 3:13 – Bracia, ja o sobie samym nie myślę, że pochwyciłem, ale jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, i zdążając do tego, co przede mną,

4. nieposłuszeństwa i niewdzięczności (trener woli pracować z tym, kto ma „ochotne serce”)

2 Kor. 9:7 – Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu [niech czyni], nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje.

5. brak wiary w sukces (wiara najważniejszym czynnikiem i podstawą osiągnięcia najmniejszego nawet sukcesu) Zawodnik bez wiary w zwycięstwo nigdy nie wystartuje, choćby nawet był w szczytowej formie.

Hebr. 4:1-2 – Tak długo, jak jeszcze obietnica wejścia do odpoczynku jego trwa, żyjmy w bojaźni, aby nikt z was nie okazał się opieszały. Bo otrzymaliśmy Dobrą Nowinę o tym na równi z nimi; lecz słowo, jakie usłyszeli, nie przydało się im na nic, bo słuchając nie łączyli z nim wiary.

A teraz odczytajmy zapisany krótki przepis szkoleniowy od naszego trenera, sprawdzony i zalecany przez Piotra.

2 Piotr. 1:5-7 (BG) – Ku temu tedy samemu wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę [nadzieję zwycięstwa], a do cnoty umiejętność [poznanie, tj. wiedzę]; a do umiejętności powściągliwość [samokontrolę], a do powściągliwości cierpliwość [wytrwałość, kontrola w przeciwnościach], a do cierpliwości pobożność [odpowiedni stosunek do Boga i Chrystusa]; a do pobożności braterską miłość [odpowiedni stosunek do bliźnich], a do miłości braterskiej łaskę [miłość bezinteresowną, tj. umiłowanie i ochocze wykonywanie wszystkich ćwiczeń i poleceń] .

Metoda stopniowego dodawania nowych elementów prowadząca do praktycznych, rozwijających efektów. Zwróćmy uwagę na kolejność „dodawania”, na pewien cykl, i jego poszczególne etapy

Oczywistym jest, że bez wiary nie można podobać się Bogu. Każdy chrześcijanin musi rozpocząć od wiary. Jej rozwój doprowadza do osiągnięcia wiary poświęcającej, i do uchwycenia się nadziei zwycięstwa. Cudowne obietnice i zapewnienia Bożej pomocy są elementem niezwykle nas motywującym do działania. Jesteśmy głodni jego wskazówek, jego pouczeń, jego rad – i to przyprowadza nas do wiedzy Słowa Bożego. Poznajemy najlepsze wskazówki pomagające w realizowaniu poświęcenia i staramy się być im posłuszni – najpierw w sprzyjających okolicznościach (rozwijając samokontrolę) a następnie niesprzyjających okolicznościach (rozwijając wytrwałość). W tych sukcesach i porażkach praktycznie uczymy się właściwie czcić Boga i Pana Jezusa, oraz odpowiednio oceniać i służyć bliźnim. Jeśli to wszystko robimy szczerze i ochoczo, wytwarza to w nas miłowanie tych wszystkich zasad, rad, wskazówek, a przez to stają się one nam lżejsze i łatwiejsze w wykonywaniu. I wówczas nasza wiara wzrasta, nadzieja zwycięstwa jest obfitsza, a w naszym poznaniu rad Bożych postępujemy do przodu. Tym samym mamy więcej do praktykowania w każdej sytuacji życia, bardziej czcimy Boga i miłujemy braci, a rozbudzona większa miłość do zasad czyni nas bardziej radosnymi i bardziej wierzącymi. I tak kolejno, kolejno coraz bardziej „przydajemy” w tym rozwoju, a nasz trener, co jakiś czas dodaje nam ćwiczenia sprawdzające trwałość zdobytych umiejętności, i sprawiedliwie nas ocenia.

Kolejne wersety mówią o błogosławieństwach, jakie wynikają z trenowania

2 Piotr. 1:8-11 – Jeśli je bowiem posiadacie i one się pomnażają [w obfitości będą], to nie dopuszczą do tego, abyście byli bezczynni i bezużyteczni [bezowocnymi] w poznaniu [znajomości] Pana naszego Jezusa Chrystusa. Kto zaś ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony z dawniejszych swoich grzechów. Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie. W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. [BG: Tak bowiem hojnie wam dane będzie wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.]

Jest tu wymienionych pięć błogosławieństw wynikających z poddania się temu treningowi:

1. Bóg usunie w nich niemożność owocowania (upadły człowiek nie umie przynosić pożytecznego owocu, jest próżny i niepożyteczny)
2. Bóg wytworzy w nich owocność (człowiek poświęcony Bogu przynosi prawdziwie pożyteczne owoce)
3. Bóg za usilne starania uczyni ich mocnymi (pewnymi) w powołaniu, jakiego dostąpili
4. Bóg zachowa ich od upadku
5. Bóg da im obfite wejście do wiecznego Królestwa (z honorami)

Piąte wymienione błogosławieństwo – obfite wejście do wiecznego Królestwa ma być „dane”. W języku greckim jest użyte dokładnie to samo słowo jak w wersecie 5. Czyli, jeśli będziemy „przydawać”, tak jak w wersetach 5-7, Bóg „przyda” (od siebie) to, co mówi werset 11. Będzie to zupełnie odpowiadające rozwiniętemu charakterowi, jego pięknu, i jego czystości.

Chciałbym podkreślić jeszcze ważny warunek osiągnięcia tych błogosławieństw: nie tylko, że mają być wszystkie wyćwiczone, rozwinięte, to jeszcze mają być „w obfitości”. Oznacza to, że mają być najważniejszymi, czyli kontrolującymi, niepoddanymi, nie podległymi żadnej innej zalecie czy łasce charakteru.  Werset 9 wskazuje na to, co się dzieje, gdy ktoś nie trenuje, kto zapomina o trenowaniu. I Pan na pewno to sprawdzi w odpowiednich doświadczeniach – czy i co sprawuje w naszym charakterze prawdziwą kontrolę.

Na koniec Apostoł Piotr powiada:

2 Piotr. 1:12 – Dlatego zamierzam zawsze przypominać wam te sprawy, chociaż o nich wiecie i utwierdzeni jesteście w prawdzie, którą macie.

Dzisiaj mam przywilej przypomnieć te sprawy (jak kiedyś Apostoł), „chociaż o nich wiecie i utwierdzeni jesteście w prawdzie, którą macie”. Jednak już za chwilę usiądę razem z Wami, i wiem, że sam potrzebuję, ·aby mi o tym przypominano, i to być może częściej i więcej niż Wam.

Na koniec chciałbym jeszcze raz przypomnieć ten cykl, rytm zasadniczego treningu rozwojowego,

Wiara rozwija Nadzieję zwycięstwa, ta szuka Wiedzy (Prawdy), wiedza prowadzi do Praktykowania jej w sprzyjających (Samokontrola) i niesprzyjających okolicznościach (Cierpliwość), rozwijamy w nich właściwy stosunek do Boga i Chrystusa, oraz do Braci, a rozbudzona w nas Miłość do zrozumianych i praktykowanych zasad wznosi nas do wyższej wiary, większej nadziei zwycięstwa, pozwala więcej zrozumieć, lepiej praktykować nowo poznane zasady – w sprzyjających i niesprzyjających okolicznościach, bardziej czcić Boga, bardziej miłować braci,
i rozbudzać w sobie miłość do tych zasad i ich praktykowania. To wnosi nas na nowy poziom wiary itd….

Rz 1:16-17 Nie wstydzę się bowiem Ewangelii, gdyż jest ona mocą Bożą sprowadzającą zbawienie na każdego, kto wierzy, najprzód na Żyda a potem na Greka. Ukazuje się bowiem w niej sprawiedliwość Boża, „z wiary w wiarę” – tak, jak to jest napisane: „a sprawiedliwy z wiary żyć będzie” [Hab. 2:4].

Pomagajmy, więc sobie wzajemnie w tym treningu, bądźmy sobie pomocą a nie przeszkodą, słuchajmy rad i wskazówek naszego trenera – i dodawajmy, dodawajmy, dodawajmy. Oby Pan wszystkim nam również dodał hojnego wejścia do wiecznego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

„Przetoż ty cierp złe jako dobry żołnierz Jezusa Chrystusa. żaden,  który żołnierką służy, nie wikła się sprawami tego żywota, aby się temu, od którego za żołnierza przyjęty jest, podobał” – 2 List do Tymoteusza 2:3.

W MINIONYM 2020, a także w 2021 ROKU umysły całego świata mniej lub bardziej były zajęte myślami o walce z koronawirusem SARS CoV-2, powodującym zachorowania na chorobę zakaźną COVID – 19. Choroba ta zbiera swoje żniwo. Naprawdę okropne jest to żniwo, i to zarówno w krajach chrześcijańskich, jak i pozostałych. Choroba ta dotknęła wszystkie narody dzisiejszego świata. Zmarło już z powodu tej choroby ponad 2,3 mln ludzi.( 01.02.2021.r.)

Prawdziwy chrześcijanin dzisiejszych czasów, który powinien być dobrym, walczącym żołnierzem krzyża chrystusowego, nie  może jednak aprobować wojny posługującej się współczesną , fizyczną bronią, ale mimo to i on ma walkę do stoczenia, walkę, w której walczy z nadludzkim przeciwnikiem.

Ponieważ jest to wykład br. Jolly, wygłoszony w 1914 roku, zmodyfikowany do czasów współczesnych, posłużę się przykładem, jakiego użył br. Jolly, podając warunki w jakich ówcześnie werbowano żołnierzy do armii USA, używając personifikacji „wujka Sama” werbującego żołnierzy.

Czy kiedykolwiek zwróciliście uwagę, stawia pytanie br. Jolly, w jaki sposób wujek Sam (Uncle Sam — personifikacja Stanów Zjednoczonych) werbuje żołnierzy? Rozwieszano plakaty: „Ludzie potrzebni do armii”. Jakże atrakcyjny sztandar jest namalowany! Żadnej wzmianki o brutalnym przelewie krwi, o okropnościach pola walki czy splądrowanych domach niewinnych ludzi!

Zamiast tego widzimy szlachetną postać porucznika na koniu lub scenę z obozu, gdzie żołnierze z rezerwy zabawiają się grami sportowymi, podróżują za granicę lub piszą listy do tych, których kochają. Wujek Sam obiecuje im wysoki żołd, darmowe wyżywienie i ubranie, darmowe wyprawy do obcych wybrzeży oraz najlepszą opiekę dla nich samych i wdów w starszym wieku.

Cóż więcej można by dla nich zrobić? Z pewnością oferta ta jest ponętna! Ale, przecież Nasz Pan Jezus jest daleko bogatszy niż wujek Sam.

Ci, którzy pragną zaciągnąć się do Armii Pańskiej, być może spodziewają się pałaców zamiast namiotów, samochodów zamiast koni i milionów zamiast lichego żołdu.

Lecz tak nie jest! Nasz Pan nie oferuje żadnych ziemskich bogactw. Jego oferta jest uczciwa i rzetelna i nie jest namalowana fałszywymi kolorami. „Zaprzyj samego siebie; weź swój krzyż; idź za mną przez wiele ucisków; opuść dla mnie wszystko; bądź jak twój Mistrz — wzgardzony, odrzucony, prześladowany; bądź wierny aż do śmierci” – Mat.16:24. Obj. 2:10, Dz. Ap. 14:22- „przez wiele ucisków wiedzie droga do Królestwa Bożego”.

W ziemskiej armii stajemy się zwycięzcami przez uniknięcie śmierci, ale w Armii Pana jest odwrotnie, zwycięstwo staje się nasze tylko wtedy, gdy dobrowolnie zdążamy do śmierci. „Kto chce zachować swe życie, straci je” – Mat. 16:25.

Wielu zapewne mówi: Oferta jest jasna; ale, kto ją przyjmie? „Panie, obawiam się, że z taką ofertą nie znajdziesz zbyt wielu żołnierzy”- mówił br.  Jolly.

Odpowiedź brzmi: „Wielu jest powołanych, ale niewielu wybranych; potrzeba tylko maluczkiego stadka” i pozostałych z przed tysiącletniego nasienia Abrahama.

Młody człowiek, który czyta komunikaty na tablicy informacyjnej na której daje ogłoszenia wujek Sam, może pomyśleć: „Tak, chcę być żołnierzem i pójść na front”. Wracając do codziennej pracy, dzień po dniu, a nawet na łożu śmierci, może śpiewać: „Chcę być żołnierzem i pójść na front”.

Lecz nigdy nie będzie żołnierzem: tak długo, jak długo będzie tylko śpiewał: „chcę być”.

Drodzy! Oprócz chcenia musi być jeszcze skuteczne wykonanie! Tak też wielu, którzy czytało posłannictwo o wysokim powołaniu, czy też posłannictwo o wyborze przed tysiącletniego nasienia Abrahamowego, śpiewało lub też śpiewa: „Chcę być wybranym i stać razem z wybranymi, z koroną, z nagrodą członkostwa w klasie do której jestem powołany dzierżąc palmę zwycięstwa w dłoni”. Śpiewają tak dzień po dniu, szczególnie w niedziele, i nawet łoże śmierci zastaje ich wciąż tak śpiewających „chcę być wybranym”.

Dlaczego nie przestaną śpiewać „chcę być” i po prostu przez jakiś czas nie chcą nim „być”?  Prawdziwy żołnierz krzyża- nie śpiewa „chcę być”, ponieważ „on już jest”.

Młody człowiek – przedstawiał dalej br. Jolly, podając przykład naboru do armii wujka Sama – może jednak dostrzec swój błąd i pragnąc zdecydowanie zostać żołnierzem, zdejmuje z półki nad kominkiem stary muszkiet, starą zabytkową broń i udaje się do Meksyku, by pomóc wujkowi Samowi zwalczać Meksykan. Czekając na swą okazję, zasadza się na kilkunastu Meksykan, zabija ich i wraca do domu z trofeami ich zabitych ciał.

Jeśli został ranny, ubiega się o emeryturę. Pytają go urzędnicy wujka Sama: „W jakim regimencie pan służył? Kto był pana dowódcą? Kiedy zaciągnął się pan?”. A on zdezorientowany pyta: „Co to jest regiment    i co to znaczy zaciągnąć się?”

Wkrótce młody człowiek dowiaduje się, że wujek Sam go nie zna i że w ogóle nie był żołnierzem, lecz raczej wyjętym spod prawa bandytą, mordercą.

Podobnie wielu postanawia być aktywnymi w służbie Pańskiej. Biorą karabin abstynencji i chodzą rozbijając lokale z alkoholem albo też biorą karabin misjonarski i próbują zastrzelić kilku pogan – przedstawiał dalej br. Jolly.

A po jakimś czasie powiedzą Naszemu Panu: „Czy nie dokonywaliśmy w twoim imieniu wielkich rzeczy?”

Wtedy On, tj. N.P. im odpowie: „Odejdźcie ode mnie, ponieważ nigdy was nie znałem (jako Moich żołnierzy).  Nigdy nie zaciągnęliście się ani też nie byliście posłuszni głosowi Wodza”.

Wódz, tj. N.P. nigdy nie kazał swoim żołnierzom zamykać barów, nawracać wszystkich pogan czy też czyścić slumsów.

Ci, którzy wołają do Niego „Panie!, Panie!” a nie przestrzegają tego, co On im nakazuje czynić, nie mogą być uznani za Jego żołnierzy.

Gdyby Pan Bóg lub N.P. chciał, aby pozamykano wszystkie bary i restauracje, nic by Im w tym nie przeszkodziło. Dzisiaj widzimy w jak łatwy sposób to uczynili. Najwyraźniej nie pragnie On obecnie ich zamknięcia, a ci którzy próbują je zamykać nie pozostają w zgodzie z Panem. Jeśli zamiarem Pana Boga byłoby nawrócenie pogan przed okresem widzialnej fazy Królestwa Bożego, to dlaczego tak bardzo to Jemu nie udaje się, dzisiaj jest tak wiele pogan, a także wielu chrześcijan z imienia tylko? Oczywiście to nie jest Jego obecnym zamiarem!.

Wierny żołnierz czeka na rozkazy wodza. Jego dzieło na wiek Ewangelii jest krótko podane w Dz. Ap. 15: 14 – „ Szymon powiedział, jako Bóg najpierw wejrzał na pogany, aby z nich wybrać lud imieniowi swemu”. On wybierał lud dla swego imienia, a mianowicie oblubienicę, by usiadła wraz z Nim na tronie, by była nazwana Jego imieniem — Chrystus. Takie było dzieło W. Ew., a Jego obecne dzieło, – powinno być z naszym udziałem, jako przed tysiącletniego nasienia Abrahamowego.

Ewangelia królestwa musi być głoszona na świadectwo, ale nie pod przymusem i strachem.

Ci, którzy chcą być żołnierzami, najpierw muszą się zaciągnąć do wojska. Wujek Sam nie przyjmuje jako żołnierzy do swej armii dzieci, a także, kobiet, słabych mężczyzn, ludzi cierpiących na reumatyzm lub inne choroby. Jego badania lekarskie są surowe. Chce tylko najlepszych!

Lecz armia Pana jest jeszcze bardziej wyselekcjonowana, a mimo to przyjmuje wielu, których odrzuciłby wujek Sam, których i my niejednokrotnie byśmy odrzucili – 1Kor.1:26-27 – „Widzicie zaiste powołanie wasze, bracia! Iż nie wielu mądrych według ciała, nie wielu możnych, nie wielu zacnego rodu; ale co głupiego jest u świata tego, to wybrał Bóg, aby zawstydził mądrych; a co mdłego u świata, wybrał Bóg, aby zawstydził mocnych”.

On wyznacza tylko jedno kryterium: „Synu mój, daj mi serce swoje”.  Nieważne kim jesteś, jeśli się poświęcisz, jeśli przyrzekniesz pełne i bezwarunkowe posłuszeństwo Panu, w ten sposób zaciągasz się do Jego wielkiej armii, Armii Pana.

Lecz zwróćmy uwagę na motyw zaciągu do armii.

Musi on być całkowicie dobrowolny.  Są cztery rodzaje żołnierzy —

najemni, poborowi, rezerwiści i ochotnicy.

Najemnik – to żołnierz, który walczy za pieniądze. Najemnikami byli niemieccy żołnierze, którzy walczyli dla Brytyjczyków w wojnie rewolucyjnej – w latach 1775 – 1783, w walce o niepodległość Stanów Zjednoczonych, w wojnie w 1812 roku, nie dlatego, że kochali sprawę brytyjską, lecz dlatego że im płacono za walkę.    Pan nie chce w swojej armii żadnych najemników.

Najemni pasterze owiec, którzy na widok wilka (głodnego u drzwi) porzucają stado i uciekają (do kongregacji, kościołów płacących wyższe pensje, utrzymując że to ich Pan — pieniądz — wezwał ich tam), są potępieni przez N.Pana i nie ma dla nich miejsca w Jego armii. Rozważmy przykład, gdy ja stanąłem przed komisją wojskową, przy końcu studiów.

Wszyscy jesteśmy zagrożeni „walką, służbą za pieniądze” – jako najemnicy. Kto stara się być starszym dla zaszczytu, jaki ten urząd z sobą niesie, jest najemnikiem.

Ci, którzy wyświadczają przysługi spodziewając się przysługi w zamian, którzy służą za „dziękuję”, uśmiech aprobaty lub jakąkolwiek ziemską nagrodę, są najemnikami służącymi za pieniądze.

Wszystko, co robimy, powinno być robione jako Panu! Jeśli teraz, dzisiaj otrzymujemy nagrodę, nie mamy żadnego skarbu odłożonego w niebie, ponieważ już dzisiaj otrzymaliśmy pełną zapłatę. Nie spodziewajmy się więc dwóch lub trzech zapłat za jedną służbę!

Jeśli kiedykolwiek czujemy się obrażeni lub uważamy, że jakiś brat czy siostra zlekceważył nas, poniżył, jest to dowodem, że walczymy z najemnego punktu widzenia, służąc za pieniądze. Tak więc uważajmy, czy czasem nasza służba nie jest taka? A czy czasem coś takiego nie ma miejsca pośród nas? Oby nie! Nie bądźmy więc najemnikami w naszym poświęceniu!!!

Kolejna grupa żołnierzy, to żołnierze poborowi.

Żołnierz poborowy jest żołnierzem, który musi służyć. Wielu żołnierzy zostało zaciągniętych do wojska lub zmuszonych do służenia w wojnie, w konfliktach domowych w poszczególnych krajach. Z przykładów które znamy możemy powiedzieć, że takie przypadki miały miejsce. Przykład brata Ernesta Maszczyka, który w czasie II wojny światowej służył w dwóch armiach, sobie przeciwnych, będąc przymusowo wcielany do nich.

Czy kiedykolwiek popełniliście błąd – pytał brat Jolly w tym temacie – narzucania komuś Prawdy, bez względu na to czy on tego chciał, czy nie, prosząc Pana, by ten lub tamten zrozumiał Prawdę? Czy nie lepiej byłoby wiernie przedstawić Prawdę i pozwolić Panu wybrać swoich naśladowców?

Mamy też skłonności błądzić we wzajemnym wciąganiu się do służby.

Nigdy nie powinniśmy podchodzić do kogoś innego ze słowami: „wyznaczyliśmy dla ciebie tyle broszur do kolportażu” lub „to jest twoim obowiązkiem”, czy też „spodziewam się, że zrobisz to czy tamto”.

Narzucona służba nigdy nie jest przyjemna Panu.

Ale jakim wielkim jest przywilejem, a nie obowiązkiem, jest służenie! Powinniśmy żyć ponad naszym obowiązkiem miłości.

Oto kolejny przykład brata Jolly: Oblubienica, która mówi: „Tak naprawdę to nie chcę cerować skarpet mojego męża, nie chcę prać jego bielizny, ale ponieważ jestem jego żoną, zdaję sobie z tego sprawę, że to mój obowiązek”. Taka oblubienica raczej nie zdobędzie wiele miłości w sercu męża.

Tak i my powinniśmy służyć Panu, gdyż Go kochamy. To właśnie miłość Chrystusa nas przyciska, nie bat obowiązku. Narzucana służba nie jest przyjmowana przez Pana. „ z niewolnika nie ma pracownika ” – mówi polskie przysłowie. „Ochotnego dawcę Bóg miłuje” – 2 Kor.9:7.

Kolejna kwestia warta zastanowienia się: czy możemy być weteranami w poświęceniu? Niejednokrotnie słyszymy powiedzenie: „ten, a ten brat jest weteranem w służbie Pańskiej”.

Weteranem jest ten, kto odbył czynną służbę i pobiera korzyści za usługi już wyświadczone. W poświeceniu w Armii Pana z pewnością nie ma miejsca dla weteranów. Nie zaciągnęliśmy się na trzy lata ani do 2021 roku, lecz aż do śmierci – Obj.2:10.

Nasza czynna służba nie może się zatem chwalebnie zakończyć przed śmiercią. Brata Jolly wielokrotnie pytano: „Panie prof. Jolly, kiedy pójdzie Pan na emeryturę?”. Jego odpowiedź była; „nigdy”.  Ci, którzy teraz „ siedzą w poświęceniu nie będąc aktywnymi” i oczekują uwielbienia, łamią umowę poświęcenia. W tryumfalnym wejściu do królestwa nie będzie weteranów. Każdy z żołnierzy Pańskich musi być ochotnikiem.

Po zaciągnięciu się przez poświęcenie jako ochotnicy, najpierw stawiamy sobie pytanie: „Kto jest naszym wodzem?”.

Wskazuje się nam na Jezusa „wodza naszego zbawienia” – Żyd. 12:2, który nie został wybrany przez protekcję, lecz wypróbowany jako szeregowiec, „udoskonalony przez cierpienie” (Żyd. 2:10).

W taki sposób zostajemy zaciągnięci do „królewskiego oddziału”, mając za wodza Księcia największego Króla wszechświata.

Co więcej: Jesteśmy całkowicie przekonani o zwycięstwie (2 Kor. 2:14;  Rzym. 8:37)- przeczytać. Jakie to wspaniałe walczyć w takiej armii, pod tak wielkim wodzem (Ps. 144:1,2)! –przeczytać.

Następnie pytamy, po zaciągnięciu się do Armii Pana, o zbroję. Kieruje się nas do Efez. 6:10-18. Kończąc list do Efezjan, Apostoł dochodzi do ostatnich słów: „na ostatek”. „Na ostatek, bracia moi, wzmacniajcie się w Panu i w sile mocy jego. Obleczcie się w zupełną zbroję Bożą …”, a w w.13: „ A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą …”.

Apostoł Paweł napisał ten list, gdy był więźniem w Rzymie. Gdy pisał te słowa, niewątpliwie towarzyszył temu brzęk łańcuchów, które przykuwały jego ręce do rąk rzymskich żołnierzy po jego obydwóch stronach, a spoglądając w górę ujrzał stojącego obok niego jakiegoś mocnego żołnierza, potężnego Rzymianina, przyobleczonego w zupełną zbroją rzymską. Jakże zapewne imponująco wyglądał ten żołnierz!

Widząc jego pancerz i pas, Apostoł napisał: „Stójcie tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą, i oblekłszy pancerz sprawiedliwości”. Nasz pancerz, czyli szata sprawiedliwości jest naszym usprawiedliwieniem, a jeśli pancerz ten nie będzie przewiązany pasem, spadnie. Ci, którzy mają pancerz sprawiedliwości, muszą przewiązać go pasem prawdy (wiernością prawdzie, poświęceniem, gotowością służby).

Ci, którzy są usprawiedliwieni a nie poświęcają się, tracą swe usprawiedliwienie, biorąc łaskę Boga nadaremnie.

Nasze nogi są obute „gotowością Ewangelii pokoju”. Wielu ma Ewangelię pokoju na stołach, w swych salonach, lecz niewielu ma w swoich sercach tą Ewangelię pokoju, a tym bardziej przygotowanie, jakie daje ta ewangelia pokoju. To właśnie jest tym przygotowaniem, jakie chroni nasze stopy na wąskiej ścieżce.

„A nade wszystko weźcie tarczę wiary”, ponieważ to wiara wasza zwycięża świat. Kiedykolwiek widzimy zbliżającą się ognistą strzałę, możemy zasłonić się tarczą wiary i ugasić ją, nim dosięgnie reszty naszego uzbrojenia.

Hełm zbawienia jest ochroną głowy, umysłowym zrozumieniem Boskiego planu zbawienia, lecz jeśli nasza głowa spuchnie, wódz nie da nam nowego hełmu.

Jedyną ofensywną bronią, jaką dysponujemy, jest miecz Ducha — Słowo Boże. Powinniśmy pozwolić, by wszelkie niezbędne cięcia dokonywane były Słowem Pana, nie naszym. Niektórzy popełniają błąd przytłaczania innych swymi hełmami, własną wiedzą, wyższą mądrością, własnymi kombinacjami, wymysłami itp. Obyśmy takimi nie byli!!!

Następnie, po zaznajomieniu się z naszym wodzem i zbroją, pytamy się o przeciwnika. Wskazuje się nam na świat, ciało i diabła.

Duch świata jest w opozycji do Ducha Pańskiego. Chociaż nie walczymy z ciałem i krwią (istotami ludzkimi), to jednak walczymy z ciałem (z powodu słabości). Nasze ciało jest naszym olbrzymem – Goliatem. Każdego ranka stoi u naszego łóżka i wzywa nas do bitwy. Walczymy cały dzień, a nocą mamy starego człowieka w poddaństwie tylko po, aby następnego ranka znaleźć go przy łóżku z tym samym wyzwaniem, aby go zwyciężyć, jeśli potrafimy. Możemy go zwyciężać setki razy, on wciąż staje do walki. Pan nie spodziewa się, że kiedykolwiek skłonimy swoje ciało do doskonałości, ale oczekuje, że będziemy z nim walczyć aż do śmierci.  Dał nam ciało jako rodzaj worka bokserskiego do ćwiczeń. Przez zwalczanie go,  – nowy umysł, serce i wola nabierają siły!

Każda armia ma poligon do ćwiczeń – to nasze codzienne, poświęcone życie. Kiedy wódz krzyknie „w tył zwrot” albo „naprzód marsz”, każdy żołnierz natychmiast musi być posłuszny. Żołnierz, który stoi i kwestionuje powody takiego rozkazu lub twierdzi, że nie chce tego zrobić, niebawem zostanie zwolniony ze wstydem.

Gdy jesteśmy bliscy wypowiedzenia czegoś złego, nasz wódz mówi: „w tył zwrot”! Dobry żołnierz szybko wykonuje rozkaz, podczas gdy inny powie: „Panie, mam słuszny powód do mówienia źle, a oprócz tego moje ciało ma przyjemność w mówieniu źle” i gdy tak się spiera, nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego, że zasada mówienia źle naraża jego duchowe życie. „Nie do nas należy pytać dlaczego, – do nas należy czynić i umrzeć”. Jakże ważne jest nauczenie się lekcji natychmiastowego posłuszeństwa! Jakie to smutne, gdy spotyka się kogoś, kto twierdzi, iż od lat jest żołnierzem Pana, a dotąd nie został ochrzczony, kto być może jeszcze nie opuścił Babilonu i nie zastosował się do rozkazów, jakie otrzymał od wodza wiele lat temu!

Inną cechą ćwiczeń polowych jest to, że żołnierz nie zaczyna działać, dopóki nie otrzyma rozkazu od wodza. Jakie zamieszanie byłoby w polskiej armii, gdyby rankiem jakiś żołnierz powiedział: „Myślę, że dzisiaj będę walczył z Anglikami”; inny: „Sądzę, że będę walczył z Francuzami”; jeszcze inny: „Wolę walczyć z Rosjanami”. Gdyby każdy żołnierz sam decydował, czy danego dnia będzie walczył na koniu, na pokładzie okrętu podwodnego lub samolotu, jaką mielibyśmy wówczas armię?

Każda armia potrzebuje wodza i każdy żołnierz musi czekać na rozkazy wodza. Wiele razy część armii Pańskiej przechodzi rozerwanie, ponieważ niektórzy żołnierze działają samowolnie, bez rozkazów. Niektórzy myślą, że muszą być policjantami utrzymującymi innych na właściwym miejscu. Pan nigdy nie wyznaczył w kościele żadnych policjantów. Niektórzy żołnierze są uparci i nie chcą współpracować z kolegami. O armii Izraela napisano: „Byli zespoleni jak jeden człowiek”. Niech to samo będzie prawdziwe o nas.

Żaden żołnierz nie może długo pozostawać w Armii Pana bez jakiejś rzeczywistej walki. Jak walczymy? Apostoł Paweł powiada (1 Kor. 9:26,27): „Tak szermuję, nie jako wiatr bijąc. Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam”. Bicie wiatru a podbijanie ciała to dwie różne rzeczy. Przypuśćmy, że naszym olbrzymem Goliatem jest pycha. Jak powinniśmy uderzyć? Dobrze wymierzyć cios? „Ale — ciało woła— to będzie bolało! Czy nie możesz uderzyć mnie o centymetr od głowy i dwa centymetry nad ramieniem”? Byłby to niezły cios, a inni widzący silne uderzenia mogliby pochwalić nasze wysiłki, lecz nic nie zostałoby osiągnięte. Nie bijmy wiatru! Nie dokonujmy pchnięcia w tym kierunku, lecz po prostu uderzmy w to! „Ale — powie ktoś — gdybym tylko mógł walczyć z ciałem brata X a on z moim, jakaż byłaby to walka! Kiedy jednak przychodzi do walki z moimi własnymi cielesnymi słabościami, tracę odwagę”. Ach, właśnie o to chodzi! Pan próbuje was czy miłujecie Pana, czy nie. Dlatego dal wam trudniejsze zadanie. Im wcześniej pokonacie samych siebie, tym wcześniej staniecie się zwycięzcami.

Gdy wchodzimy w najcięższą fazę bitwy, wciąż mamy pocieszające słowa wodza. On zachęca nas, zapewniając że Jego łaska będzie wystarczającą. Zaleca pamiętać o naszych wcześniejszych zwycięstwach, gdy znosiliśmy wielki bój utrapienia (Żyd. 10:32-39); zagrzewa nas do zwycięstwa i zawsze stoi przy naszym boku.

Nasza armia ma także oddział Czerwonego Krzyża dla rannych. Krew krzyża leczy nasze wszystkie choroby. Mamy też osobistą opiekę wielkiego Lekarza. W świecie, tylko nieliczni mogą znaleźć współczucie gdzie indziej niż w słowniku, lecz wśród ludu Bożego nie brakuje współczucia i miłości. Ile mamy wspaniałych przykładów współczucia i miłości!

Życie w obozie to kolejny ważny element. Jest dobrze znanym faktem, że w czasie wojny hiszpańsko – amerykańskiej więcej żołnierzy poległo z powodu niesanitarnych warunków w obozie, niż w samej walce.

Jakie jest obozowe życie w armii Pana? Czy wszystko jest zdrowe? Nie jest dobrym żołnierzem ten, kto obiera ziemniaki, a następnie pozostawia obierki, by gniły tuż za drzwiami i katastrofalnie rozmnażałyby się choroby jego towarzyszy, tylko dlatego, że nie chce mu się ich wynieść w odpowiednie miejsce.

Jest on zagrożeniem dla obozu. Jest on jak brat, który upiera się przy swoim sposobie działania, który trzyma swe ziemniaczane obierki (osobiste preferencje) w taki sposób, że rodzą kłopoty i duchowe choroby zazdrości, złości, złych domysłów, niezgody itp. ze szkodą dla niego i innych.

Bracie, jeśli masz jakieś osobiste preferencje nie zaaprobowane przez większość żołnierzy Pana w obozie – zborze po prostu zagrzeb je tak daleko i tak głęboko, by nie były przyczyną kłopotów.

Zdrowe życie w obozie jest życiem miłości i harmonii. „Oto jako rzecz dobra i jako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają” – Ps.133

„Skądże są walki i zwady między wami? Izali nie stąd, to jest z lubości waszych, które walczą w członkach waszych?” (Jak. 4:1). Tam gdzie ciało jest martwe, w zborach nie może być sporów.

W końcu przychodzi czas na tryumfalny wjazd. Dla starożytnego żołnierza było to szczytem chwały. Walcząc na polu walki, z radością oczekiwał tryumfalnego wjazdu, kiedy to zostanie zasypany różami i zaszczytami przez tych, których miłował. Także i my będziemy mieli tryumfalny wjazd. Gdy wódz naszego zbawienia otworzy więzienie, prowadząc pojmanych i udzielając darów rodzinie ludzkiej, my otrzymamy wspaniałe i znaczące miejsce w tym chwalebnym pochodzie. Ta nagroda przygotowana dla przed tysiącletniego nasienia Abrahamowego, powinna napełniać nas gorliwością i zdecydowaniem.

Ale przypuśćmy, że dla żołnierzy nie przygotowano chwalebnego tryumfalnego wjazdu wtedy, gdy tego się spodziewali. Może więc pojawić się rozczarowanie. Niektórzy mogą odmówić dalszej walki i opuścić szeregi oraz sprawę, jakiej wcześniej służyli.

Lecz inni zapewnią wodza o swej stałej miłości i oddaniu; będą mu wierni aż do śmierci. A teraz powiedzcie mi, drodzy przyjaciele, która grupa żołnierzy znajdzie się w tryumfalnym wjeździe? A następnie pomyślcie, której grupy wy jesteście członkami.

Czy walczycie dłużej niż oczekiwaliście? Pamiętajcie, końcową próbą jest MIŁOŚĆ, miłość do naszego wodza, miłość do sprawy i miłość do naszych towarzyszy. Idźmy do przodu!

Nie przestawajmy walczyć! Przeszłość doprowadziła nas aż dotąd, teraźniejszość wymaga tego najlepszego, co w nas jest, a przyszłość jest gotowa ukoronować nas najwyższymi laurami chwały, jakimi wielki Król wszechświata kiedykolwiek obdarzy!

„Przetoż ty cierp złe jako DOBRY żołnierz Jezusa Chrystusa” – 2 Tym. 2:3.

fot. guideposts.org

Jest jeden rodzaj nieustraszoności będący wynikiem braku pokory, inny jest wywołany szaleństwem, a jeszcze inny bierze się z głupoty. Nie takie rodzaje odwagi są zalecane ludowi Pana. Powinniśmy być zarówno wrażliwi, jak i pokorni. Duch odwagi w ludzie Bożym jest przede wszystkim oparty na wierze w Pana. Doświadczając Boskiej miłości i opatrznościowej opieki może on stosować do siebie łaskawe zapewnienie, że „sam Ojciec miłuje was” (Jan 16:27) i że „tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są” (Rzym. 8:28). To właśnie taka świadomość wszechogarniającej Boskiej mądrości i mocy daje tę moc, o której mówi nasz werset. Zatem łatwo można zauważyć to, że odwaga taka oparta jest na wierze, choć wiara musi oczywiście mieć podstawę w znajomości. Właściwa kolejność naszego wzrostu to przede wszystkim wiedza, następnie wiara, odwaga i działanie. Wszystkie te procesy stale się rozwijają i w swej dojrzałości czynią nas mądrymi, wiernymi i odważnymi zwycięzcami w szczególnych okolicznościach, w których się znaleźliśmy.

Czasami zdajemy sobie sprawę z naszych braków, ale nie możemy znaleźć ich przyczyny. Ktoś powie: Chcę być zwycięzcą, pokonać ducha tego świata, skłonności własnego upadłego ciała i podstępy przeciwnika, ale jakoś nie mogę – upadam. Taki powinien poszukać źródła swych niepowodzeń, tego brakującego elementu, i wzmocnić się pod tym względem. Niech najpierw zapyta: Czy mój brak skuteczności spowodowany jest brakiem odwagi? Czy jestem bojaźliwy i dlatego nie mogę bojować onego dobrego boju wiary i z pomocą Pana odnieść zwycięstwo? Jeśli posiada taką odwagę, być może stwierdzi, że niedostatecznie ufa Panu, lecz za bardzo polega na swej własnej sile. Taki powinien przypomnieć sobie słowa Apostoła, że „gdy jestem słaby, wtedy jestem mocny” (2 Kor. 12:10), i odwrotnie: „gdy jestem mocny w pewności siebie, wtedy jestem słaby”, ponieważ Pan pragnie, bym nie polegał na sobie, lecz na Nim – Jego mocy i łasce.

Jeśli stwierdzi, że brakuje mu odwagi, oczywistym tego powodem jest także brak wiary, a jeśli tak, to musi być tego przyczyna: albo brak wiedzy, na której można budować wiarę, albo nieużywanie i nie rozwijanie wiary. Wiedzy należy szukać w odpowiednim źródle – u Boga i zgodnie z Nim oraz Jego Słowem; wiarę należy ćwiczyć, cały czas uznając Jego zainteresowanie nami jako Jego dziećmi (co potwierdza Jego Słowo) i dostrzegając kierownictwo Boskiej opatrzności w codziennym życiu.

MIŁOŚĆ USUWA BOJAZŃ

Jest właściwa bojaźń, czyli cześć, właściwe powstrzymywanie się od obrażania naszego Niebiańskiego Ojca i naszego Odkupiciela, których nigdy nie chcielibyśmy utracić. Doskonała miłość nie usunie tej właściwej bojaźni, lecz raczej ją wzmocni. Tą bojaźnią, która usuwa miłość, jest bojaźliwość, służalczy strach i trwoga przed Panem, szatanem, upadłymi aniołami, ludźmi oraz tym, co mogą nam uczynić. Doskonałej miłości nie można zdobyć bez wiedzy, wiary, odwagi i zwyciężania. Jest ona wynikiem korzystania ze wszystkich Boskich zarządzeń, które zbliżają nas do Niego i czynią prawdziwie wdzięcznymi i oceniającymi Jego łaskawe cele oraz wszechmoc umożliwiającą ich osiągnięcie.

Duch odwagi wymaga szczególnego rozwijania przez lud Pana. Rozwój ten oznacza wzrost we wszystkich łaskach. Na przykład: Jeśli dotyka nas lub zagraża nam jakieś nieszczęście, od razu powinniśmy pomyśleć o fakcie, że zgodnie z zapewnieniem Pana nawet niewiele znaczący wróbel bez wiedzy Ojca nie może spaść na ziemię, a my jesteśmy dużo więcej warci niż wiele wróbli (Mat. 10:31). Myśl taka od razu wzmacnia serce, dodaje sił ramieniu, przyśpiesza tętno wysiłków pod warunkiem, że jesteśmy w stanie uzmysłowić sobie, iż Bóg jest z nami i że nie ma żadnej ziemskiej chmury między nami a miłością, którą On nam deklaruje. Jeśli jednak jakaś chmura przesłania miłość Ojca, tym gorliwiej i wytrwałej musimy ją usunąć przez doprowadzenie naszych serc do harmonii z Nim, przez udanie się do Niego w modlitwie, wyznanie naszych grzechów oraz prośbę o miłosierdzie i łaskę pomocy oraz przywrócenie nam Jego przychylności.

„Wzmacniajcie się, a posili Bóg serca wasze” – to jedno z błogosławieństw Słowa Bożego dla nas. W Boskim porządku odwaga jest niezbędna, aby osiągnąć moc i zwycięstwo. „Jeden z Bogiem to już większość”. Odwaga wynikająca ze zrozumienia tej myśli i trzymanie się jej powoduje, że lud Pana może czynić rzeczy wymagające nadludzkiej siły. Bez takiej odwagi w naturalny sposób ludzie pozostają słabymi i mogą być z łatwością pokonani.

ODWAGA W „DNIU ZŁYM”

Być może nigdy wcześniej odwaga nie była tak potrzebna, jak w obecnym „dniu złym” – (Efez. 6:13). Opisy proroków dotyczące czasu wielkiego ucisku (Mat. 24:21) są bardzo obrazowe w odniesieniu do tego dnia: „I dam [Bóg] cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i słupy dymowe” (Joel 2:30) itp. Podobnie mówił Jezus prorokując o naszych czasach: „Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą, gdy zaszumi morze i wały; tak iż ludzie drętwieć będą przed strachem i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem moce niebieskie poruszą się. A tedy ujrzą [rozpoznają] Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą wielką” (Łuk. 21:25-27).

Lecz poświęcone dzieci Boże nie potrzebują obawiać się tych rzeczy, jeśli posiadają odpowiednią odwagę, rozwiniętą przez jej właściwe używanie, zbudowaną na właściwej wierze, opartej na znajomości Boskiego objawienia. Ich osobista postawa serca to: „nie będę się bał złego, albowiemeś ty ze mną; laska twoja i kij twój te mnie cieszą” (Ps. 23:4). Tak więc jeśli na ich drodze pojawią się finansowe, polityczne, religijne czy demoniczne burze, dzieci Boże mogą pozostawać bezpieczne i być dobrej myśli. Pan jest w stanie i chce dbać o swoje sprawy i doprowadzić je do zwycięstwa. Jeśli upadłym aniołom znowu zezwoli się na materializowanie się i uosabianie umarłych lub żywych, Jego prawdziwy lud nie musi się obawiać. Jeśli dookoła zwodzą oni braci, nie odczuwajmy lęku. Nasza doskonała miłość do Pana, oparta na znajomości i ocenie Jego prawdy, prowadzi nas do odważnego przezwyciężania wszystkich podstępów przeciwnika i jego zastępów.

Pismo Święte pełne jest świadectw o tym, że surowe próby tego „złego dnia” będą polegały na zwodzeniu. Mówi ono o kłamliwych aniołach i oszustwach niesprawiedliwości oraz o „cudach kłamliwych”, powiadając że Pan ześle lub dozwoli na poważne złudzenia, tak by niegodni uwierzyli kłamstwu (2 Tes. 2:9-11). Zwodzenie to ma dotknąć cały świat, łącznie z jego mędrcami, i praktycznie wszystkich z wyjątkiem prawdziwie poświęconego i oświeconego ludu Bożego, który zostanie zachowany nie dzięki swej własnej mądrości czy wyższości, lecz mocą Bożą. Nasz Pan powiedział: „Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by można) i wybranych” (Mat. 24:24).

„DANA MI JEST WSZELKA MOC”

Takie były słowa naszego Pana po zmartwychwstaniu (Mat. 28:18). Wtedy były prawdziwe. Były prawdziwe przez cały ten wiek i są jeszcze bardziej prawdziwe dzisiaj, ponieważ żyjemy obecnie w czasie, o którym napisano, że On przejmie swoją wielką moc i panowanie (Obj. 11:17). W pewnym znaczeniu tego słowa Jego panowanie już się rozpoczęło. Według chronologii biblijnej minęło już 6000 lat od stworzenia i upadku Adama, a obecny siódmy tysiącletni dzień – Tysiąclecie – jest czasem ustanowienia na ziemi Jego sprawiedliwych rządów (Mat. 6:10; 2 Piotra 3:13; Iz. 65:17). [Zob. książkę Nadszedł czas]

Z chwilą rozpoczęcia się w 1914 r. czasu wielkiego ucisku nasz Pan rozpoczął ustawianie przeciwko sobie wojsk układów tego świata. Od tego czasu niszczy On królestwo szatana, przygotowując ustanowienie ziemskiej formy swego Królestwa (Ps. 110; Dan. 2:35,44; 7:13,14; Obj. 11:15-18; 19:11-21). Ostatecznie obali wszystko to, co jest przeciwne Jego Królestwu i jego sprawiedliwym prawom.

Możemy być pewni, że poświęceni Bogu wierni naśladowcy są obiektem Boskiej opatrznościowej opieki w nie mniejszym stopniu niż świat i jego sprawy. Możemy być przekonani, że nic z tego, co dzieje się w kościele nominalnym i królestwach tego świata – jego partiach społecznych i politycznych, czy świecie finansów – nie przeszkodzi zamiarom Boga związanym z wydarzeniami, tuż przed nami, w ich wypełnieniu się w całkowitej zgodzie z proroctwami.

O, gdybyśmy tylko mogli odpowiednio uchwycić tę myśl! Tak jak mówi Pismo Święte: „Złóżcie to do serc waszych” (Łuk. 21:14) – to, że sternikiem jest nasz Pan, nadzorujący wszystkie sprawy tego świata tak samo, a może jeszcze bardziej, niż kiedykolwiek w przeszłości. Czy w minionych latach żniwa nie dostrzegliśmy Jego łaskawości wobec swego ludu? Czy możemy wątpić w Jego stałe kontrolowanie spraw swego ludu aż do samego końca tego wieku (Mat. 28:20)? Ten, który rozpoczął w nas dobre dzieło jest w stanie doprowadzić je do końca (Fil. 1:6); Ten, który w ten sposób dotąd prowadził wielkie dzieło żniwa, nadal jest w stanie kierować, zarządzać, błogosławić i używać go dla swej chwały i błogosławienia całego swego ludu.

Ten, który prowadził cię pierwej,
Nadal prowadzić cię będzie;
Poddawszy się więc Jego woli,
Zachowaj spokój zawsze i wszędzie.

Nie obawiajmy się ani o ogólne sprawy dzieła żniwa, ani o nasz osobisty związek z nimi czy z Panem. Uczmy się coraz bardziej czujności w dostrzeganiu dróg Jego opatrzności i wykorzystujmy wiedzę, jakiej udziela nam ze swego Słowa. Nie bądźmy zdziwieni ognistymi próbami, jakie mogą nas spotkać ani burzliwymi falami, które niekiedy wydają się bliskie powalenia nas, ponieważ „większy jest ten, który w was jest, niż ten, który jest na świecie” (1 Jana 4:4) – bez względu na to, jak może być on liczny i mocny, spośród demonów lub ludzi. Pamiętajmy, że zostaliśmy powołani by być zwycięzcami, i że zwycięstwem, które pokonuje świat jest nasza wiara.

„DAJCIE ODPÓR DIABŁU”

„Dajcie odpór diabłu, a uciecze od was” (Jak.4:7) jest świadectwem Pana. Wskazuje to na ataki ze strony przeciwnika. Oznacza, że należy mu się przeciwstawić, że można mu się przeciwstawić i że w końcu pozostawi nas – nie z powodu naszej arogancji czy mocy, lecz, jak powiedział Mistrz, dlatego że on „we mnie nic nie ma” (Jan 14:30). Gdy więc przekona się, że jego dalsze ataki są bezcelowe, pozostawi nas, udając się gdzie indziej.

Przypominamy wszystkim naszym czytelnikom, że każdy kto dostaje się pod wpływ filozofii nowego wieku, spirytyzmu, nauki chrześcijańskiej, hipnozy, jasnowidzenia i słyszenia, pisania przez duchy, czarów, podróży poza ciałem, medytacji transcendentalnej, percepcji pozazmysłowej, mistycyzmu czy jakiejkolwiek innej formy okultyzmu, w ten sposób wystawia się nie tylko na niebezpieczeństwo tymczasowe, lecz także przyszłe, ponieważ złe duchy, działające przez te różne kanały, próbują (jedne w taki sposób, drugie w inny) oszukać, zdezorientować i zmącić zdolność rozumowania i podbić sobie umysły tych, z którymi mają do czynienia. Tak więc, szczególnie ostrzegamy tych wszystkich z ludu Pana, którzy kiedykolwiek mieli jakiś związek z czymkolwiek w tym rodzaju, że są narażeni na próby narzucania się przez te duchy. Przypominamy, że szczególnym kanałem przez który złe duchy odnoszą osobliwy sukces jest ludzka ciekawość. Zachęcamy wszystkich z ludu Pana do powstrzymywania swojej ciekawości, polegania na Słowie Bożym i niepodejmowania jakichkolwiek kontaktów ze spirytyzmem i okultyzmem.

Pewna droga chrześcijańska siostra powiedziała, że przed przyjściem do prawdy zajmowała się spirytyzmem i została w ten sposób wciągnięta do roli medium. Była medium piszącym i wyraźnie odczuwała, jak coś przejmuje kontrolę nad jej ręką i kieruje jej ołówkiem podczas pisania na tematy, o których nie posiadała żadnej własnej wiedzy. Po przyjściu do prawdy i poznaniu źródła tej mocy pod każdym względem zdecydowanie ją odrzucała, prosząc Pana w modlitwie o pomoc. Zdobyła siłę, by oprzeć się temu wpływowi, lecz była niepokojona przez duchy używające jej ręki i próbujące w różny sposób wzbudzić jej ciekawość, by oddała im swą rękę dla przekonania się, jaką to wiadomość chcą jej przekazać.

Prawda wzbudziła w niej lęk przed złymi duchami i silne pragnienie uwolnienia się od nich. Czuła się wolniejszą od ich wpływu, gdy znajdowała się w towarzystwie innych osób. Pewien brat starszy poradził jej, by nie ulegała uczuciu strachu i unikała, w miarę możliwości, samotnego przebywania w pokoju, ponieważ w ten sposób rozwijała w sobie lęk i uległość, doprowadzając umysł do stanu jeszcze bardziej podatnego na ich ataki. Doradził jej – i my doradzamy to teraz wszystkim znajdującym się w podobnych okolicznościach – by stanowczo przeciwstawiła im swą wolę, odrzuciła jakiekolwiek porozumiewanie się i stawianie pytań, pod żadną postacią nie przyjmowała jakichkolwiek odpowiedzi, oraz by w imieniu Pana rozkazała złym duchom odejść, udając się jednocześnie do Pana w modlitwie z prośbą o uwolnienie i łaskę do pomocy w każdej chwili potrzeby.

Zachowujmy odwagę, silną wiarę i bohaterską determinację, uważając, by nasza wiara nie opierała się na nas samych, naszych ślubach czy najlepszych wysiłkach, lecz na Panu. Ufajmy Panu i ćwiczmy wiarę przez kontrolowanie naszych myśli, słów i czynów, by zbliżały nas do Ojca i Odkupiciela. Żyjemy w czasie, gdy świecka mądrość, odwołująca się do naszej potrzeby odwagi, zachęca ludzi do opierania jej na pewności siebie, wierze w siebie i uznaniu dla samego siebie. Jest to świeckie podrobienie przeciwnika, sfałszowanie tej prawdziwej odwagi o jakiej uczy nas Słowo Boże. Radujmy się przez to Słowo nie tylko ze wszystkich doświadczeń obecnego życia, lecz także z radości Pana w naszym dziedzictwie Królestwa.

___________
„Sztandar Biblijny” nr 54 [sierpień 1992 r.]

– Jakub mocuje się z aniołem –
drzeworyt Gustave’a Dore’a

Słowo anioł, w hebrajskim i greckim, oznacza wysłannika. Aniołem Bożym może być więc ktokolwiek lub cokolwiek wysłanego przez Boga z wiadomością. Pismo Święte mówi też o aniołach jako istotach duchowych. Mogą to być święci aniołowie, którzy wiernie wypełniają wolę Bożą od tysięcy lat, ale mogą to być również aniołowie, którzy wypadli z łaski Bożej. W przeciwieństwie do czasów dawnych, Boscy święci aniołowie nie objawiają się dzisiaj nikomu. Jeśli ktoś twierdzi, że słyszy głosy lub że widzi aniołów, jest to powód do niepokoju.

Żyjemy w czasach końca, a List Judy, werset 6, stwierdza, że jest to czas osądzenia upadłych aniołów. To dlatego obserwujemy na ziemi wielki rozwój okultyzmu i spirytyzmu. Chrześcijanie szczególnie powinni się mieć na baczności, żeby uchronić się przed tym podstępnymi wrogami, ponieważ jesteśmy specjalnymi celami szatana i upadłych aniołów – demonów. „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu!” (1 Piotra 5:8-9). Moc, która pozwala być silnym i przeciwstawić się tym złym wpływom, to Słowo Boże. „Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez słowo Boże.” (Rzymian 10:17) Chrześcijanin powinien dowiedzieć się, jak i dlaczego demony tak bardzo zaangażowały się w losy ludzkości; dowiedzieć się czym jest spirytyzm i jak można ochronić siebie i swoich bliskich przed wpływami zła.

POLECANE MATERIAŁY:

Spirityzm jest demonizmem
BROSZURKA

Natury: ludzka i duchowa – odrębne i różne
„BOSKI PLAN WIEKÓW”*, WYKŁAD X

NAGRANIE WYKŁADU:
(prezentacja z wykładu w lepszej jakości dostępna jest tutaj: „Co mówi Biblia o próbach kontaktu z umarłymi?”)

* Książkę pt. „Boski plan wieków” można zamówić bezpłatnie na stronie www.boskiplan.pl