Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 13 kwietnia 2025 r. 

w. 22 – Potem Mojżesz poprowadził Izraela znad Morza Czerwonego i wyszli na pustynię. Szur. Szli trzy dni przez pustynię i nie znaleźli wody.

Por. List do Hebrajczyków, rozdziały 3-4; 12
1 List do Koryntian, rozdział 10 

Egipt = obecny zły świat, Izrael = lud Boży, faraon = Szatan, Mojżesz – Jezus …

Dwa przejście przez Morze Czerwone:
1. Rzeczywiste (koniec WT); uzyskanie PEŁNEJ SPRAWIEDLIWOŚCI (tutaj następuje pieśń Mojżesza i pieśń Marii, wielka radość ludu B.)
2. Przez wiarę; uzyskanie POCZYTANEJ SPR. (USPR. Z WIARY)

Woda to prawda Słowa Bożego, przynajmniej gdy jest czysta i słodka. Służy do picia i do higieny – do naszego duchowego posilenia i oczyszczenia (Ef. 5:25-26, J 17:17). Jeśli coś mielibyśmy pamiętać to że tylko Boże słowo ma taką moc

Mojżesz prowadził Izraela przez pustynię – chodzi więc o to [2] przejście przez wiarę, bo po rzeczywistym już nie będzie prób i bolesnych doświadczeń; szatan i jego wyznawcy będą już zniszczeni, ale to dopiero na koniec 1000-lecia.

Skąd i dokąd prowadził Mojżesz i skąd i dokąd prowadzi Jezus w antytypie? [marsz Izraela od Morza Czerwonego do Synaju [[tam zostało dane Prawo Zakonu]] symbolizuje postęp Izraela duchowego od Pięćdziesiątnicy do powrotu Pana (1874) i dalej –  w miarę jak następują różne etapy ustanowienia Królestwa]

Pustynia Szur. Ta nazwa ‘Szur’/’Sur’ oznacza fortecę, mur albo twierdzę Egiptu. Lud Boży WE musiał przejść przez te pustynne fortece (szur-Ps. 18:30, 2 Sam. 22:30). ANTYTYP:
a) żydowskie kościelnictwo (frakcje faryz./saduce./zelotów)
b) pogańskie warunki świeckie
– błędy filozoficzne            – błędne nauki
– błędne praktyki                – błędna org. Państwa

(Bardzo szybko to weszło do ludu Bożego)

Taka sytuacja trwała 3 dni (ich części), a wiemy, że w Boskiej rachubie dzień jest jak tysiąc lat (2 P 3:8) [Trzydniowy marsz cielesnego Izraela od Morza Czerwonego symbolizuje podróż Izraela duchowego przez 5., 6. i siódmy tysiącletni dzień historii ludzkości]

Brak wody symbolizuje brak jasnej Prawdy między żniwami oraz na początku żniwa WE. Prawda została zagrzebana przez różne ceremonie i błędy… Szczególnie gdy umarli Jezus i apostołowie, tak jak nasz Pan zapowiadał: Diabeł wyszedł na pole i zasiał mnóstwo kąkolu: błędu i brudnych praktyk.

w. 23 – A gdy przybyli do Mary, nie mogli pić z wody Mary, bo były gorzkie. Dlatego nazwano to miejsce Mara.

Na 3-ci dzień wędrówki natrafiają na źródła, ale są to źródła gorzkiej, zanieczyszczonej wody. DOSTĘPNOŚĆ BIBLII: wielka nadzieja ludzkości, ale też wielkie rozczarowanie z powodu błędów. Mara tzn. gorzki, ale też jadowity. Ps. 64:3-4, Izaj. 5:20. Nie dało się tego pić.

3 (7) dzień = Biblie stają się bardziej dostępne. Każdy może sobie na taką pozwolić. Jest jednak wielkie wypaczenie nauk w chrześcijaństwie. Błędy:
– trójca – nieśmiertelność duszy
– wieczne męki           – próba ograniczona tylko do obecnego życia
– dzień sądu jako dzień wyroku i potępienia

Nauki + doświadczenia => wielki smutek i gorycz ludu B.

w. 24 – Wtedy lud szemrał przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić?

Por. Rzym. 8:28 – wszystkie rzeczy dopomagają…
(A więc też te różne opóźnienia, straty, zawody i braki – też!)

Szemranie to:  – narzekanie; – stękanie na doświadczenia;
– w słowach; – w zachowaniu; – ale i w myślach…

Pytanie: jak my reagujemy na doświadczenia życiowe? Czy nie ma takiej myśli: „Boże, odsuń ode mnie wszystko; wtedy będę Ci służył z radością, gorliwie. A teraz to ciągle coś nie wychodzi, ciągle jakiś problem.” Ale właśnie tak dokonuje się ta najważniejsza praca: nasz rozwój duchowy, nasze wzrastanie w podobieństwie do Pana Jezusa Chrystusa.

WAŻNA MYŚL DLA NAS: Za wszystko dziękujcie (1 Tes. 5:18)

Dużo było narzekania i pytań w historii: nie tylko – co jest prawdą? , ale też jak to znieść? Czy Ty Boże nie widzisz nas?

Wiele osób na tym etapie historii, na początku żniwa WE, utraciło wiarę, wielki wzrost MATERIALIZMU, SCEPTYCYZMU, EWOLUCJONIZMU, ATEIZMU… (efekty tego mamy dzisiaj)

w. 25 – I Mojżesz wołał do PANA, a PAN wskazał mu drzewo, które on wrzucił do wody, a woda stała się słodka. Tam ustanowił dla nich ustawę i prawo i tam ich wystawił na próbę;

Mojżesz woła do Pana jako dawcy wody = Jezus przy swojej II obecności woła do Ojca, przedstawia sprawę Bogu jako źródłu Prawdy i dawcę niezbędnej Prawdy. To słowo w hebr znaczy m.in. „Zawołać na pomoc”; mamy silne zachęty do takiego wołania w naszym życiu: Ps. 107:6,28; Ps. 34:17

Bóg wskazuje Mojżeszowi na PEWNE drzewo (w hebr. TO drzewo, SZCZEGÓLNE drzewo); wg Stronga może to też być drewno, coś drewnianego, to samo w 5 Moj 21:22-23 | Bóg wskazuje Jezusowi na okup (Gal. 3:13) – na odkupienie jako tę szczególną naukę, która osłodzi całą doktrynę i praktyki chrześcijaństwa.

—
Wysłuchaj wykładu brata Adama Urbana pt. Zwłoki na drzewie tylko przez jeden dzień
—

Okup osładza każdą Biblijną naukę, znów można delektować się nauką Biblii. Pan Jezus uczynił okup testem każdej innej prawdy [RYSUNEK! – Okup: serce Biblii]

Drewno, które uzdrawia wodę, to jest nauka o okupie, która ustawia jakby wszystkie doktryny we właściwym świetle.

Widzimy z naszych doświadczeń, że bez prawdziwych nauk Chrystusa doktryny wyznań są gorzkie, ale okup sprawia, że nauki Biblii stają się dla wiernych słodkie, to słowo znaczy też:  ‘przyjemne’ i ‘czyste’.

Okup to jedyny ratunek, dobre jego zrozumienie osładza także nasze osobiste życie z Bogiem: Doświadczenie w Mara pokazuje dodatkowo, jak życie bez orzeźwienia Chrystusem jest gorzkie, ale z Chrystusem staje się słodkie.

Mojżesz wrzucił drzewo do gorzkich wód – Jezus użył okupu do zbijania błędnych nauk [Ruch Paruzji i zbijanie błędów]

Adam w pojedynkę położył nas wszystkich w grzechu i śmierci. Jezus jako antilutron, równoważna cena, odzyskał jednak to wszystko. On dał doskonałe człowieczeństwo za doskonałe człowieczeństwo, życie za życie, prawo do życia za prawo do życia, prawa życiowe za prawa życiowe. A więc Adam i my, jego dzieci, będzie mogli wstać z grobu, bo Jezus jako człowiek położył się do tego grobu zamiast Adama i za nas w nim. W tym sensie staniemy się też dziećmi Jezusa.

Mojżesz poza osłodzeniem wód daje:

a) Ustawę – naukę o życiu poświęconym na służbę Bogu
b) Prawo [ lub Sąd]/ Strong: zasada. Ta zasada to Okup

Mojżesz doświadcza lud: sprawdza lud, bada. Było bardzo wiele takich doświadczeń w Paruzji na punkcie ^b) okupu, prawdy, a także ^a) poświęconego życia czyli ducha prawdy

My też takie próby przechodzimy dzisiaj i pomaga nam w nich okup. Patrzenie na Pana, na Jego życie i Jego ofiarę. To pobudza nas w poświęceniu. Gdyby tu był z nami Jezus w tej sali i gdyby ktoś chciał mu zrobić krzywdę to każdy z nas chciałby go zasłonić, by go chronić, nawet gdybyśmy mieli oddać życie. Ale pamiętajmy, że On jest z nami. W każdej sekundzie życia. Miejmy to na uwadze, a będzie nam łatwiej.

w. 26 – I powiedział: Jeśli będziesz pilnie słuchał głosu PANA, twego Boga, i będziesz robił to, co prawe w jego oczach, i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom, i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw, to nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt, gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia.

Mojżesz udziela obietnicy, ale trzeba spełnić pewne warunki:

1/4 jeśli będziesz pilnie słuchał głosu Pana [wiernie zważał na Boskie Słowo; starał się być posłusznym]

2/4 i będziesz robił to, co prawe w Jego oczach [będziesz starał się postępować zgodnie z Boską sprawiedliwością]

3/4 i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom [będziesz zwracał uwagę na Boskie nakazy sprawiedliwości] To nie powinno być tak że niby ja wiem, co mówi Biblia, ale zrobię po swojemu. Myślę, że każdy z nas ma takie momenty w życiu, w którym upadł na tym punkcie, ja na pewno mam.

4/4 i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw [przestrzegał wskazówek Boskich na temat poświęcenia]

Jak podchodzimy do Biblii? Czy na co dzień tam szukamy odpowiedzi? Czy tylko słuchamy wykładów, a robimy i tak po swojemu? Jeden brat mówił, by przypomnieć sobie listy jakie się pisało z ukochaną osobą (może pisaliście takie listy jako narzeczeni itd.). Takie listy człowiek od razu chciał przeczytać. Tak cenne było każde słowo. A Słowo Boże to jest także list miłości Boga i On do nas to pisze. To Słowo pozwala nam oddychać innych duchowym powietrzem.  Pozwala nam się cieszyć pośród trudności i odzyskiwać siły duchowe, nawet w trudach i w starości (Izaj. 40:30-31).

Obietnica dla wiernych: nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt (nie dotkną wiernych żadne wady światowości, bo Egipt to świat; te wady nie przyjdą więc
na zupełnie wiernych jako duchowe choroby); Strong:
2 Moj. 23:25 – tam w sensie doczesnym, a tu: duchowym;

– gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia (tzn. że Bóg jest chętny leczyć duchowe choroby swojego ludu gdyby się przytrafiły – kiedy się przytrafią, bo wiemy, że przytrafiają się i nam!); Izaj. 53:5-6 – okup Pana; Jer. 17:13-14; Ps. 147:3

Trzy ważne rzeczy dla nas na dzisiaj: 1/ rozkochanie się poświęconym życiu z Panem Bogiem (Ps. 91:14) 2/ trwanie w okupie (i sprawdzanie innych nauk poprzez okup -TABELA);
3/ korzystanie z ofiary naszego Pana (1 Jana 1:8-2:2)

Bóg nas doświadcza. Doświadczenia w okresie Pamiątki są jak pytania: Jak wierzysz w Jezusa? Czy uznajesz, że te doświadczenia z Nim są słodkie? Czy kochasz Boga? Czy Biblia to dla Ciebie źródło krystalicznej prawdy? Czy jesteś poświęcony Bogu? To się liczy. A nie to, gdzie należysz, do jakiego zboru, ale Bóg pyta: czy jesteś poświęcony? Jeśli ze smutkiem odpowiemy, że nie żyjemy na tym poziomie, to  możemy teraz odnowić nasze śluby i starania.

Co więc mamy tu pokazane? 1/ Uzdrowienie błędów przez prawdę Paruzji; 2/ Na mniejszą skalę ruchy reformatorskie działające w oparciu o okup (Luter), np. usunięcie przez usprawiedliwienie z wiary uspr. przez uczynki, zadawanej przez księdza pokuty, pielgrzymek, odpustów, życia klasztornego, uspr. przez mszę, przez sakramenty, przez czyścieć itp.; 3/ Kierunek dla nas dzisiaj w naszym codziennym życiu z Bogiem, Jezusem i Prawdą

w. 27 – I przybyli do Elim, gdzie było 12 źródeł wody i 70 palm; tam rozbili obóz nad wodami.

Kolejne wydarzenia i miejsca w Księdze Wyjścia w antytypie nie następują po sobie. To kolejne obrazy opisujące różne aspekty zmagań ludu Bożego w Wieku Ewangelii aż do Królestwa. Źródła: Ks. Pyt., s.454; Komentarz; E11, s. 311-312

Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu online zboru w Bydgoszczy: 

Zapis wykładu w wersji tekstowej: 

Drodzy Bracia i Siostry, jako dzisiejszy pierwszy wykład przygotowałem temat: Uczciwa petycja, honorowa petycja (prośba).

W Liście do Hebrajczyków 5:14 apostoł Paweł napisał: „Natomiast pokarm stały jest dla dorosłych, którzy przez praktykę mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra i zła.”

Czasami mówimy o sprawach tzw. mleka Słowa Bożego – podstawowych zarysach Słowa Bożego. Ten wykład natomiast będzie należał do kategorii tego bardziej mocnego pokarmu. Ma związek z ważnym tematem dla Poświęconych Obozowców Epifanii – ostatniej poświęconej klasy epoki albo wieku wiary.

Jestem pewien, że wszyscy pamiętamy, iż w Słowie Bożym mamy 7 kierunków nauk. Są to:

1. Doktryny
2. Przykazania
3. Obietnice
4. Napomnienia
5. Proroctwa
6. Historie
7. Typy

Typy Starego i Nowego Testamentu zawierają instytucje, osoby, zasady, rzeczy czy też wydarzenia, które są cieniami przyszłych spraw, przyszłych rzeczy. Według 2 Listu do Tymoteusza 3:16 celem nauk biblijnych jest pouczenie, poinformowanie nas, w co mamy wierzyć i w co mamy nie wierzyć, co mamy czynić i czym mamy być oraz czym mamy nie być i czego nie mamy czynić. Obejmuje to wszystko, czego potrzebujemy.

Niektóre typy Biblii mają kilka antytypów. Np. Dawid czasami jest typem naszego Pana, innym razem typem kościoła, jeszcze innym razem naszego Pana i kościoła wziętych razem, a jeszcze gdzie indziej jest typem pastora Russella. Inny przykład to Lewici, którzy czasami są typem usprawiedliwionych z wiary w czasie Wieku Ewangelii. Innym razem są obrazem (typem) trzech grup Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych z okresu Epifanii, a jeszcze innym razem (w innych zastosowaniach) są typem Starożytnych Godnych, Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych w czasie Wieku Tysiąclecia i po Wieku Tysiąclecia.

Epifania w szerokim tego słowa znaczeniu rozpoczęła się 16 września 1954 r., kiedy to prawda na czasie dotycząca quasi-wybranych, szczególnie Poświęconych Obozowców Epifanii zaczęła się ukazywać, wychodzić.

Dzisiaj chciałbym z Wami rozważyć ciekawy typ dotyczący Poświęconych Obozowców Epifanii.

Stary Testament podaje historię narodu Izraela, który jak wiemy składał się z dwunastu pokoleń (plemion). Od czasu wyjścia z Egiptu Izraelici wędrowali po pustyni przez 40 lat. Pan Bóg przez Mojżesza zaplanował, żeby Izrael uzyskał swoje dziedzictwo w obiecanej ziemi Kanaanu, co ostatecznie zostało dokonane przez Jozuego.

2,5 pokolenia – Ruben, Gad i połowa pokolenia Manasesa – otrzymały od Pana obietnicę, że ich dziedzictwo będzie po wschodniej strony Jordanu (5 Mojżeszowa 3:12-20).

Pozostałe 9 pokoleń i połowa pokolenia Manasesa dostały obietnicę, że ich dziedzictwo będzie po zachodniej stronie Jordanu (5 Mojżeszowa 3:18-20).

Pokolenia, które miały otrzymać swoje dziedzictwo po wschodniej stronie miały je otrzymać jako pierwsze, najpierw. Te dwa i pół pokolenia miały jednak obowiązek pomóc 9,5 pokoleniom po stronie zachodniej otrzymać ich ostateczne dziedzictwo, zanim mogli otrzymać swoje dziedzictwo po stronie wschodniej (mamy to zapisane w wersetach 18-20).

Jest wiele ciekawych rzeczy jeśli chodzi o potomków Manasesa, ale jedna z tych rzeczy dotyczy uzyskania przez nich ich dziedzictwa i jest to wspomniane w kilku miejscach.

Córki Selofchada, źródło ilustracji: TheTorah.com

Pierwsze takie miejsce to 4 Mojżeszowa 27:1-11. Zachęcam Bracia, żebyście razem ze mną śledzili wersety, które będę odczytywał tak, abyście mogli uzyskać pełny obraz tego, co będę czytał:

„Wtedy przyszły córki Selofchada, syna Chefera, syna Gileada, syna Makira, syna Manassesa, z rodu Manassesa, syna Józefa; a to są imiona jego córek: Machla, Noa, Chogla, Milka i Tirsa.”

Widzimy zatem, że te córki Selofchada pojawiają się w linii genealogicznej kilka pokoleń po Józefie.

Werset 2 – „I stanęły przed Mojżeszem, przed kapłanem Eleazarem, przed naczelnikami i całym zgromadzeniem u wejścia do Namiotu Zgromadzenia i powiedziały…”

Werset 3 – „Nasz ojciec umarł na pustyni, ale nie należał do zgrai tych, którzy zbuntowali się przeciw PANU w gromadzie Koracha. Umarł za własny grzech, a nie miał synów.”

Werset 4 – „Dlaczego imię naszego ojca miałoby zniknąć z jego rodziny przez to, że nie miał syna? Dajcie nam posiadłość pośród braci naszego ojca.”

Werset 5 – „Mojżesz przedstawił więc ich sprawę PANU.”

Wersety 6-7 – „I PAN powiedział do Mojżesza: Córki Selofchada słusznie mówią: Daj im koniecznie dziedziczną posiadłość pośród braci ich ojca, a przenieś na nie dziedzictwo ich ojca.”

Werset 8 – „I przemów do synów Izraela tak: Jeśli ktoś umrze, a nie miał syna, wtedy przeniesiecie jego dziedzictwo na jego córkę.”

Wersety 9-11 – „A jeśli nie miał córki, to dacie jego dziedzictwo jego braciom. A jeśli nie miał braci, to dacie jego dziedzictwo braciom jego ojca. A jeśli jego ojciec nie miał braci, to dacie jego dziedzictwo najbliższemu krewnemu z jego rodziny, aby je odziedziczył. I będzie to dla synów Izraela ustawą prawną, jak PAN rozkazał Mojżeszowi.”

Ten warunek, ten stan, który wtedy się tam pojawił, doprowadził do uchwalenia prawa, że jeśli mężczyzna, człowiek, umiera bez posiadania syna, wtedy jego dziedzictwo ma przejść na jego córkę. To jest biblijna podstawa dla praw kobiet, np. prawa wyborcze w Stanach Zjednoczonych.

Przejdźmy teraz do 4 Mojżeszowej 36:1-12. Znowu mamy tutaj bardzo ciekawy, interesujący zestaw wersetów.

Werset 1 – „Wtedy przystąpili naczelnicy spośród ojców synów Gileada, syna Makira, syna Manassesa, z domów Józefa, i mówili przed Mojżeszem i przed książętami, naczelnikami ojców synów Izraela”

Werset 2 – „PAN nakazał memu panu rozdzielić ziemię w dziedzictwo synom Izraela przez losowanie; mojemu panu rozkazano też przez PANA dać dziedzictwo naszego brata Selofchada jego córkom”

Werset 3 – „Jeśli więc któryś z synów innego pokolenia synów Izraela pojmie je za żony, to ich dziedzictwo zostanie odjęte od dziedzictwa naszych ojców i przyłączone do dziedzictwa pokolenia, do którego będą należeć; w ten sposób nasze dziedzictwo się zmniejszy.”

Werset 4 – „A gdy nadejdzie rok jubileuszowy dla synów Izraela, wtedy ich dziedzictwo zostanie przyłączone do dziedzictwa pokolenia, do którego będą należeć; i tak ich dziedzictwo zostanie odjęte od dziedzictwa pokolenia naszych ojców.”

Werset 5 – „Wtedy Mojżesz rozkazał synom Izraela zgodnie ze słowem PANA: Słusznie mówi pokolenie synów Józefa.”

Werset 6 – „Oto co PAN rozkazał w sprawie córek Selofchada: Niech wychodzą za mąż, za kogo chcą, ale mogą wyjść tylko za kogoś z domu pokolenia swoich ojców;”

Werset 7 – „Aby dziedzictwo synów Izraela nie było przenoszone z jednego pokolenia na drugie pokolenie. Każdy bowiem z synów Izraela ma pozostać przy dziedzictwie pokolenia swoich ojców.”

Werset 8 – „I każda córka, która posiada dziedzictwo w jakimś pokoleniu synów Izraela, wyjdzie za mąż za kogoś z domu pokolenia swego ojca, aby synowie Izraela dziedziczyli, każdy dziedzictwo swoich ojców.”

Werset 9 – „Dziedzictwo bowiem nie będzie przenoszone z jednego pokolenia na drugie pokolenie, lecz każde z pokoleń synów Izraela ma pozostać przy swoim dziedzictwie.”

Werset 10 – „Jak PAN rozkazał Mojżeszowi, tak uczyniły córki Selofchada.”

Werset 11 – „Bo Machla, Tirsa, Chogla, Milka i Noa, córki Selofchada, wyszły za mąż za synów swoich stryjów.”

Werset 12 – „Wyszły za mąż w rodzinach synów Manassesa, syna Józefa; w ten sposób ich dziedzictwo pozostało przy pokoleniu domu ich ojca.”

Widzimy tutaj zapis, warunek dodany do Zakonu, że córka może wychodzić za mąż tylko w ramach pokolenia swego ojca, aby żadna część jego dziedzictwa nie przechodziła na inne pokolenia.

Rozważmy teraz co te typy przedstawiają. Jeśli chodzi o dwa i pół pokolenia, które będą miały dziedzictwo po wschodniej stronie Jordanu, to Ruben jest typem Maluczkiego Stadka, Gad – Wielkiej Kompanii, a połowa pokolenia Manassesa – Młodocianych Godnych.

Te klasy otrzymały swoje dziedzictwo z Wieku Ewangelii, tzn. prawdę i jej ducha (ducha prawdy), a otrzymają swoje ostateczne dziedzictwo po Wieku Tysiąclecia i po „małym okresie” w królestwie duchowym, na poziomie duchowym. Zanim jednak otrzymają swoje ostateczne dziedzictwo muszą pomóc 9,5 pokoleniom, tzn. klasie restytucyjnej zdobyć, uzyskać ich dziedzictwo na ziemi.

Zastanówmy się teraz, albo rozważmy, co jako typ reprezentuje Selofchad i jego pięć córek. Jeśli chodzi o Wiek Ewangelii to Selofchad jest obrazem na kongregacjonalizm występujący w denominacjach innych niż denominacja kongregacjonalna. W tym zastosowaniu pięć córek obejmują kościół luterański, baptystyczny, chrześcijan (inaczej zwanych uczniami), adwentystów i unitarian-uniwersalistów.

Jest jednak także antytyp epifaniczny, który rozpoczął się od roku 1954, w którym to czasie oświeceni Poświęceni Obozowcy Epifanii zapytują, kierują prośby (petycje) do naszego Pana odnośnie swego ostatecznego dziedzictwa. A Pan odpowiada im poprzez teraźniejszą prawdę, że Poświęceni Obozowcy Epifanii, jeśli okażą się wierni, otrzymają wieczne dziedzictwo na nowej ziemi i będą mieli najwyższe stanowisko wśród wiernych restytucjonistów.

Przejdźmy teraz do Księgi Jozuego 17:1-6 –

Werset 1 – „Los przypadł też pokoleniu Manassesa, bo był on pierworodnym Józefa. Przypadł Makirowi, pierworodnemu Manassesa, ojcu Gileada, a ponieważ był wojownikiem, otrzymał Gilead i Baszan.”

Werset 2 – „Dział otrzymali też inni synowie Manassesa według ich rodzin: synowie Abiezera, synowie Cheleka, synowie Asriela, synowie Sychema, synowie Chefera i synowie Szemidy. Ci byli synami Manassesa, syna Józefa – mężczyźni według ich rodzin.”

Werset 3 – „Lecz Selofchad, syn Chefera, syna Gileada, syna Makira, syna Manassesa, nie miał synów, tylko córki. Oto imiona jego córek: Machla, Noa, Chogla, Milka i Tirsa.”

Werset 4 – „Przyszły one przed kapłana Eleazara, przed Jozuego, syna Nuna, oraz przed naczelników i powiedziały: PAN rozkazał Mojżeszowi, aby dał nam dziedzictwo pośród naszych braci; i Jozue dał im zgodnie z rozkazem PANA dziedzictwo pośród braci ich ojca.”

Werset 5 – „I przypadło Manassesowi dziesięć działów oprócz ziemi Gilead i Baszan, które były za Jordanem.”

Werset 6 – „Córki Manassesa otrzymały bowiem dziedzictwo pośród jego synów, a ziemia Gilead przypadła pozostałym synom Manassesa.”

Rozważmy teraz antytyp.

Połowa pokolenia Manassesa, która miała dziedzictwo po zachodniej stronie Jordanu składała się z rodzin 6 synów Gileada, które otrzymały 10 działów. Gilead jest tutaj typem Poświęconych Obozowców Epifanii. Natomiast sześciu synów Gileada oraz ich rodziny są typem sześciu ogólnych grup Poświęconych Obozowców Epifanii wg sześciu kontynentów, które zamieszkują, czyli: Azja, Afryka, Ameryka Południowa, Australia, Europa i Ameryka Północna.

Pięć córek Selofchada są częścią jednej ogólnej grupy, a to wydaje się wskazywać, że Poświęceni Obozowcy Epifanii podzieleni będą na pięć gradacji, pięć poziomów, uzależnionych od stopnia podobieństwa do Chrystusa, jaki rozwiną.

Machla – a imię to znaczy „słaba”, albo „tańcząca”, to obraz Poświęconych Obozowców Epifanii, którzy rozwijają najniższy stopień podobieństwa Chrystusa

Noa – nieco wyższa, imię to oznacza „wędrująca”

Chogla – co oznacza „kuropatwa”

Milka – podnosimy się w kolejności do tych lepiej rozwiniętych, oznacza to „królowa”

Najwyższy poziom obrazuje Tirsa, bo imię to znaczy „rozkosz” albo „wielka przyjemność”.

O, Bracia, obyśmy wszyscy starali się rozwijać ten poziom podobieństwa do Chrystusa, który stanie się rozkoszą, wielką przyjemnością dla Pana. Pamiętajmy, że Bóg osądza każdą jednostkę według stanu jej serca. Tego, jak bardzo starała się ona pokonać, przezwyciężyć świat, ciało i diabła oraz przeciwko jakiej ilości światła zgrzeszyła. Te właśnie trzy czynniki ostatecznie określą ostateczne stanowisko każdej jednostki.

Czytaliśmy już 4 Mojżeszową 36:1-12. Nie będę ponownie wracał do tych wersetów. Radzę jednak je sobie przeczytać, ponieważ podam teraz ich antytypy.

Wersety 1 i 2 odnoszą się do tych bardziej wybitnych Poświęconych Obozowców Epifanii, przywódców wśród Poświęconych Obozowców Epifanii, szczególnie tych oświeconych Epifanią, którzy zwracają uwagę przed Jezusem oraz innymi wodzami ludu Bożego, żeby poprosili Boga o udzielenie im szczególnego dziedzictwa.

Wersety 3 i 4 odnoszą się do dobrych wodzów wśród dobrych Poświęconych Obozowców Epifanii jako pasterzy, którzy okazują troskę o owce Pana, o ich dobro, o ich dziedzictwo, tak, żeby w wyniku symbolicznego małżeństwa nie straciły one swojego dziedzictwa tak, jak było to w przypadku Ezawa.

W wersecie 5 Pan chwali tych przywódców, tych wodzów, za ich troskę.

W wersecie 6 Bóg napomina, żeby pozostawać w jedności z tymi, którzy należą do tego samego rodzaju, tej samej grupy, tak jak mówimy nam List do Efezów 4:4-6.

Wersety 7-9 obiecują, że ci, którzy będą pozostawać w jedności z innymi, którzy są do nich podobni, otrzymają wieczne dziedzictwo.

Natomiast wersety 10-12 podają zapewnienie, że wierni będą posłuszni tym napomnieniom, zaleceniom.

Myślę, że dobrą rzeczą w tym momencie było zajrzeć do Listu do Efezów 4:4-6 i to odczytać.

Efezów 4:4 – „Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania.”

Werset 5 – „Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest;”

Werset 6 – „Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.”

Jaką wspaniałą jedność mamy w tej siedmioczęściowej jedności wzajemnie ze sobą.

Jakie są pewne lekcje z Biblii, których my jako przyszli, prospektywni Poświęceni Obozowcy Epifanii możemy się nauczyć, które mogą nam pomóc w uczynieniu naszego powołania i wyboru pewnym, i ostatecznie w uzyskaniu naszego wiecznego dziedzictwa na nowej ziemi?

Chcę Wam podać moje osobiste świadectwo o mnie samym. Kiedy po raz pierwszy poznałem prawdę paruzyjną, myślałem, że być może moją nagrodą będzie wysokie powołanie. Kiedy jednak poznałem prawdę epifaniczną zrozumiałem, że nie ubiegam się już o wysokie powołanie. Wobec tego pomyślałem sobie, że być może należę do powołania Młodocianych Godnych. Ostatecznie zrozumiałem, że jako osoba poświęcona ubiegam się o powołanie do Poświęconych Obozowców Epifanii. Byłem wtedy bardzo zadowolony, że ubiegam się o coś i wiem co to jest, że ubiegam się o miejsce w Poświęconych Obozowcach Epifanii i że takie dziedzictwo mogę ostatecznie uzyskać, na ziemi.

Chociaż nie jest to „to” Wysokie Powołanie, to jednak jest to jakieś wysokie powołanie.

Niech wolno będzie mi zasugerować trzy lekcje z tego rozważania:

Lekcja 1 – Księga Przysłów 3:5-6 – „Ufaj PANU z całego swego serca i nie polegaj na swoim rozumie. Zważaj na niego we wszystkich swoich drogach, a on będzie prostować twoje ścieżki.”

Drodzy Bracia i Siostry, czas jest krótki, jesteśmy blisko Królestwa, podejmujmy zatem zdecydowanie i stałe wysiłki, żeby rozwijać, a następnie utrzymywać (zachowywać) coraz większą dozę podobieństwa do Chrystusa i w ten sposób zachować łaskę i radość Boga.

Lekcja 2 – żebyśmy w pokorze, pilnie studiowali Słowo Boże zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo, używając różnych pism Prawdy jako pomocy i starali się utrzymywać te nauki jako potwierdzone Biblijnie, faktyczne, zgodne z rozumem.

Czytamy o tym 1 Liście do Tesaloniczan 5:21 – „Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre”. To nas zachowa od upadku w wyniku zwodzenia, złudzenia Szatana, które apeluje (przemawia) do naszych różnych cielesnych pożądliwości, pychy i samowynoszenia się (samowywyższenia). Czytamy o tym w 1 Jana 2:16 – „Wszystko bowiem, co jest na świecie – pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha życia – nie pochodzi od Ojca, ale od świata”.

Żyjemy w czasach, w których zwodzenie Szatana jest prawdopodobnie większe niż kiedykolwiek wcześniej. Pamiętamy, jak nasz poprzedni Pastor, wielokrotnie zachęcał nas, napominał nas, byśmy wszystko badali, sprawdzali w oparciu o Słowo Boże. Uważajmy także, żeby nie budować swoich własnych ulubionych teorii związanych z prawdą. Trzymajmy się raczej Słowa Bożego i tego, czego zostaliśmy nauczeni i co potwierdziliśmy (sprawdziliśmy).

Lekcja 3 – Psalm 97:11 – „Światło [czyli prawda] jest zasiane dla sprawiedliwego i radość [z prawdy] dla tych, którzy są prawego serca.”

Prawda nie została nam podana, żeby ją zachomikować, ale żeby dzielić się nią z innymi. Nie opowiadajmy jednak prawdy przez zazdrość, walkę, spory, ale opowiadajmy prawdę w miłości.

Apostoł Paweł zachęca do tego w Liście do Efezów 4:15 – [„Lecz będąc szczerymi w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa”].

Wyszukujmy szczególnie tych, którzy mają ucho do słuchania i którzy są głodni, pragną sprawiedliwości tak, jak mówił nam Ewangelia wg Mateusza 5:6.

Ostatecznie, na koniec, obyśmy wszyscy walczyli o prawdziwą wiarę – List Judy 1:3. I oby wszystko było ku chwale Boga, jak czytamy w 1 Liście do Koryntian 10:31 – „Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga”.

Mała historia, którą pamiętam, którą opowiadał nam brat Jolly. Był pewien brat, który ciągle do niego pisał i zadawał mu coraz więcej pytań. Brat Jolly zapytał go: czy jesteś zainteresowany prawdą, czy jesteś zainteresowany napisaniem jakiejś książki? Brat Jolly powiedział mu wtedy: jeśli jesteś zainteresowany prawdą to poświęcę cały czas, jakim dysponuję, żeby oświecić cię tą prawdą; ale nie mam czasu dla tych, którzy nie przejawiają zainteresowania prawdą.

Dla tych z Was Bracia i Siostry, którzy chcieliby ten temat bardziej zgłębić, polecam „Present Truth”, year 1977, pages 87-93, „The Tribe of Manasseh’s Inheritance – Type and Antitype” [w języku polskim: „Teraźniejsza Prawda” nr 299, 1978 r., s. 50-61, „Dziedzictwo pokolenia Manasesa – typ i antytyp”]

Trzy główne lekcje, jakie chciałbym tutaj podać to żebyśmy:

1. Badali Prawdę
2. Praktykowali Prawdę
3. Rozwijali charakter zgodny z tymi prawdami

Niech Pan błogosławi wszystkich, każdego i każdą z nas, gdy będziemy badać, praktykować i głosić to Słowo. Niech Pan doda swych błogosławieństw, amen!

Wykład wygłosił brat Bogdan Kwaśniewski na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 14.11.2021 r.

Stary testament jest zbiorem cieni, czyli typem rzeczy przyszłych. Wypełnienie typu nazywamy antytypem (słowo anty oznacza tutaj – w miejsce) czyli to co wchodzi w miejsce typu, jest wypełnieniem tego symbolu.

—
DRUGI WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Służba
—

Np. Baranek Paschalny – to Pan Jezus, Eliasz to Kościół w ciele, w małym wypełnieniu jest to również Jan Chrzciciel. Głównym źródłem typów jest właśnie ST, z kolei wypełnienie pojawia się głównie od czasów Jezusa czyli od czasów NT – aż do teraz. Jak więc wesele w Kanie Galilejskiej (historia NT) może być typem, który będzie miał swoje wypełnienie w przyszłości?

Podstawę do takiego twierdzenia: brat Russell i brat Johnson. Na typ wskazał brat Johnson.

E15 s.136 – Jezus często nawiązywał do historycznych wydarzeń zapisanych w Biblii, sam będąc bohaterem części z nich. Wielokrotnie czynił aluzje do jej typów, z których część wyłożył. I tak, podał antytyp drabiny Jakuba (Jana 1:51), manny (6:31-58), węża na pustyni (3:14,15), potopu, Sodomy, Lota i jego żony (Mat. 24:37-39; Łuk. 17:26-32) itp., jak również tworzył nowe typy (Jana 2:11).

Wyjaśnił brat Russell w R-1695 – PIERWSZY CUD NASZEGO PANA.

To co wskazuje na typiczny charakter to zagadkowość jakiegoś zdarzenia. I ta historia wesela w Kanie Galilejskiej taka właśnie jest:

1. dlaczego Pan Jezus zwraca się do swojej matki: niewiasto a nie po prostu matko:
2. czyż to moja sprawa – sugeruje tymi słowami, że to przecież nie jest moja sprawa, co mi do tego, że zabrakło wina… po czym okazuje się, że nasz Pan podchodzi do sług i dokonuje jednak tego cudu…

Odpowiedź na to trochę zagadkowe zachowanie naszego Pana chyba może być tylko jedna: nasz Pan będąc na tym weselu ocenił, że może tę sytuację wykorzystać do przedstawienia głębszych spraw. Nie ma dla niego znaczenia czy to będzie zrozumiałe – tylko ma znaczenie właśnie ta wartość typiczna.

Ta historia jest jedną z najczęściej cytowanych historii z życia naszego Pana nie tylko przez wierzących ale i…. niewierzących. Tę historię cytują na poparcie swoich zbytnich skłonności do trunków.

Wersety Jan. 2:1-11

A trzeciego dnia było wesele w Kanie Galilejskiej i była tam matka Jezusa. Zaproszono też Jezusa wraz z jego uczniami na to wesele. A gdy zabrakło wina, rzekła matka Jezusa do niego: Wina nie mają. I rzekł do niej Jezus: Czego chcesz ode mnie, niewiasto? Jeszcze nie nadeszła godzina moja. Rzekła matka jego do sług: Co wam powie, czyńcie! A było tam sześć stągwi kamiennych, ustawionych według żydowskiego zwyczaju oczyszczenia, mieszczących w sobie po dwa lub trzy wiadra. Rzecze im Jezus: Napełnijcie stągwie wodą! I napełnili je aż po brzegi. Potem rzekł do nich: Zaczerpnijcie teraz i zanieście gospodarzowi wesela! A oni zanieśli. A gdy gospodarz wesela skosztował wody, która się stała winem, ( a nie wiedział, skąd jest, lecz słudzy, którzy zaczerpnęli wody, wiedzieli ), przywołał oblubieńca. I rzekł do niego: Każdy człowiek podaje najpierw dobre wino, a gdy sobie podpiją, wtedy gorsze; a tyś dobre wino zachował aż do tej chwili. I rzekł do niego: Każdy człowiek podaje najpierw dobre wino, a gdy sobie podpiją, wtedy gorsze; a tyś dobre wino zachował aż do tej chwili. Takiego pierwszego cudu dokonał Jezus w Kanie Galilejskiej; i objawił chwałę swoją, i uwierzyli weń uczniowie jego.

Pierwszy element to fakt że wesele odbywało się trzeciego dnia. Ten zwrot, występuje w Biblii w kilku miejscach. Jakiego trzeciego dnia? Dzień u Boga trwa 1000 lat więc trzeciego tysiącletniego dnia licząc od tego momentu kiedy to rzeczywiste wesele to w Kanie – typiczne – się odbywa.

1. 1 Moj. 22:4 – Trzeciego dnia podniósł Abraham oczy swoje i ujrzał z daleka to miejsce.

Co stało się trzeciego tysiącletniego dnia? Prawie dokładnie w połowie tego dnia, czyli około 2500 lat licząc od stworzenia Adama, Bóg pokazany tu w Abrahamie doszedł do etapu wyjawienia swego planu zbawienia, czyli pokazania go bardziej szczegółowo niż czynił to do tej pory. Do tej pory też robił wzmianki dotyczące pewnych rzeczy, głównie okupu ale były to tylko wzmianki.

Od tego momentu można było zobaczyć już to miejsce z daleka – miejsce złożenia ofiary – zbawienia człowieka. Bóg podał wiele szczegółów, zdecydowanie więcej niż do tej pory na ten temat, co nie oznacza oczywiście, że podał je bardzo jasno. Przez co Bóg podał więcej szczegółów? – przez Prawo Zakonu, które rozpoczął podawać jeszcze w Egipcie 2500 lat od stworzenia człowieka – Święto Paschy – zaczyna od Baranka Paschalnego. Złożenie tej ofiary należało do przyszłości i miało nastąpić jakieś 1650 lat później od tego momentu kiedy można było zobaczyć górę moria z daleka. 1650 lat później czyli w jakim dniu? Piątym tysiącletnim dniu miała zostać złożona rzeczywista ofiara, wcześniej pokazana w cieniach ST.

2. Jan 2:19 – Jezus, odpowiadając, rzekł im: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję.

Trzy tysiącletnie dni. Pierwszy z nich właśnie trwał.

Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję => W tym wierszu Jezus zapewnia, że gdyby nawet Jego nieprzyjaciele wymordowali członków klasy Kościoła – czyli zburzyli Jego świątynię, to On i tak wzbudzi ją w trzecim dniu (trzecim tysiącletnim dniu). Jezus wyrzekł te słowa w piątym tysiącletnim dniu po upadku Adama… a zatem zmartwychwstanie (Kościoła) nastąpi w siódmym tysiącletnim dniu, który jest trzecim dniem licząc od piątego włącznie.

Czyli zmartwychwstanie Kościoła – pierwsze zmartwychwstanie będzie miało miejsce w 7 tysiącleciu.

O tym, że tak to należy liczyć zaznacza Biblia – kolejny fragment wskazujący na symboliczne trzy dni.

3. Łuk. 13:32 – I rzekł do nich: Idźcie i powiedzcie temu lisowi (HERODOWI): Oto wypędzam demony i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia skończę.

Dziś – to pierwszy dzień, jutro- drugi dzień, pojutrze – trzeci dzień. Oprócz tego, że Jezus pokazuje nam tutaj jak mamy liczyć ten trzeci dzień, że pierwszy dzień to dzisiaj to pokazuje również na czym polega jego dzieło, oraz kiedy ono się zaczęło i kiedy ono się skończy. Zaczęło się od niego samego a skończy trzeciego dnia – TRZECIEGO DNIA SKOŃCZĘ. Czyli zaczęło się 5 dnia a skończy 3 dni później czyli 7 dnia 7-tysiącletniego dnia. Restytucja i uleczenie tego świata ze skutków przekleństwa adamowego będzie miało miejsce: trzeciego dnia, od dnia kiedy wypowiada te słowa, bo wtedy zakończy się… czas naprawy wszystkich rzeczy. Wszystko zatem zostanie w 7 tysiącletnim dniu naprawione i ostatecznie zakończone.

4. Jozue 1:11- Przejdźcie środkiem obozu i nakażcie ludowi: Przygotujcie sobie żywność na drogę, bo za trzy dni przeprawicie się tu przez Jordan, aby pójść i zająć ziemię, którą Pan, Bóg wasz, daje wam na własność.

– – – –

Jakie zatem wesele odbywało się te trzy dni później, czyli w siódmym tysiącleciu? Wesele Baranka. W niebie.

Obj. 19:7 – Weselmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, gdyż nastało wesele Baranka, i oblubienica jego przygotowała się;

Co mamy rozumieć pod pojęciem wesele Baranka? Połączenie się Kościoła 144 tys. ze swoim Panem – pierwsze zmartwychwstanie. Rozpoczęło się w 1878 roku, a skończyło w 1950 roku, kiedy to ostatni członek Oblubienicy połączył się z całą resztą. Trwało 72 lata.

Uczynienie cudu miało związek z weselem. Podobnie i w antytypie, ta główna rzecz której dotyczy ten obraz ma miejsce wtedy kiedy Kościół znajduje się już w niebie ze swoim oblubieńcem – wesele Baranka.

A gdy zabrakło wina, rzekła matka Jezusa do niego: Wina nie mają. I rzekł do niej Jezus: Czyż to moja sprawa, niewiasto? Jeszcze nie nadeszła moja godzina.

Kiedy nasz Pan zwraca się do Marii Niewiasto, to używa obowiązującej wówczas formy grzecznościowej, jakiej używał mężczyzna zwracając się do kobiety.

Dlaczego jednak w ogóle nasz Pan używa formy niewiasto, nawet tej grzecznościowej a nie matko? Chce pokazać kogo ona w tym obrazie przedstawia, niewiasta czyli… prawdziwy Kościół, czysty i nieskalany.

Obj. 12 w.1 – Niewiasta odziana w słońce i księżyc pod stopami jej, a na głowie jej korona z dwunastu gwiazd;

w.6 – I uciekła niewiasta na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

Tak więc Maria – matka naszego Pana reprezentuje Kościół. Ten sam Kościół pokazany jest w sługach, którzy czerpali wodę, w stągwiach do których ją nalewali, i w pannie młodej, której to wesele akurat dotyczyło. Ten sam Kościół pokazany w 3 różnych obrazach – w różnym miejscu na osi czasu WE.

Co przedstawia wino? – radość i wesele.

Iz. 25:6 – Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win.

Dlaczego Prawda występuje w tym miejscu pod symbolem wina? – żeby pokazać efekt jaki spowoduje poznanie Prawdy, która w czasie restytucji sprawi ludziom … wielką radość ludzie będą rozweseleni i szczęśliwi.

Na weselu w Kanie zabrakło wina. Skończyło się wino… wino, którego zabrakło przedstawia te błogosławieństwa radości, które były wtedy kiedy nasz Pan był na ziemi w czasie pierwszej swojej obecności.

Kiedy nasz Pan był na ziemi to towarzyszyła temu – głównie apostołowie i inni uczniowie oglądają cuda naszego Pana, widzą jego doskonałość i rozpoznają w nim Mesjasza. Są blisko niego i czują się w jego obecności bezpieczni…spodziewają się, że w tym czasie Jezus wyzwoli Izraela i założy swoje Królestwo, radosny, wspaniały czas. Po swojej śmierci i zmartwychwstaniu co nasz Pan … odchodzi do nieba i pozostawia Kościół na ziemi. Nie spełniają się ich oczekiwania, którymi tak bardzo się cieszyli.

Co nasz Pan zapowiada, czy zapowiada im radość, czy smutek..?

• Jan 16:20: – Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Wy będziecie płakać i żalić się, a świat będzie się weselił. Będziecie się smucić, lecz smutek wasz przemieni się w radość.
• 22 – Wy również teraz smucicie się co prawda, lecz Ja znów was zobaczę, a wtedy rozraduje się wasze serce i nikt już was tej radości nie pozbawi.

Mat.26:29 – Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego

• czyli, że na początku on pił z nimi ten owoc winorośli ale potem wina zabrakło do czasu kiedy znowu była wielka radość w Królestwie.

Mat. 9:15 – I rzekł im Jezus: Czyż mogą goście weselni się smucić dopóki z nimi jest oblubieniec? Nastaną jednak dni, gdy oblubieniec zostanie im zabrany, a wtedy pościć będą.

Po wniebowstąpieniu naszego Pana, kiedy Kościół (niewiasta) został na ziemi sam okazało się, że zabrakło wina. Ten właśnie brak wina, brak tej radości – zapowiada tutaj nasz Pan.

Zatem nasz Pan na weselu w Kanie mówi do Marii – „moja godzina jeszcze nie przyszła”, czyli ta godzina– okres czasu, który należało do przyszłości – przyszła chwała – bo to co najpierw trzeba wypić to kielich goryczy.

Na początku było wino – radość ale potem – na pewien czas, tego wina zabrakło …

Jednak Kościół pokazany w Marii (ten pierwotny Kościół) mówi do Kościoła pokazanego w sługach, czyli tego żyjącego w czasie kiedy nie było wina – Eliasz na pustyni – ciężkie próby i prześladowania –WE: – Co wam powie, czyńcie!

Zachęty pierwotnego kościoła – czyli te zawarte w Pismach NT –apostołowie – pokazani w Marii zachęcali późniejszy Kościół, który miał po nich dopiero się pojawić do całkowitego poświęcenia, i całkowitego poddania się woli Bożej i całkowitego posłuszeństwa.

• 2 Tes. 3:4 – Co zaś do was, to mamy ufność w Panu, że to, co wam rozkazujemy, czynicie i czynić będziecie.
• 4:9 – Czyńcie to, czego się nauczyliście i co przejęliście, co słyszeliście, i co widzieliście u mnie; a Bóg pokoju będzie z wami.

Stało tam 6 stągwi kamiennych, które służyły do żydowskiego zwyczaju oczyszczenia.

Stągwie były przeznaczone do rytualnych obmywań żydowskich.

Tych Sześć stągwi Kamiennych = umysł i serce Kościóła WE.

Liczba 6 wyobraża niedoskonałość. „Sześć” jest symbolem niedoskonałości i a także złych niedoskonałych warunków. Stągwie wyobrażają lud Boży żyjący w obecnym złym czasie.

„Mamy ten skarb w naczyniach glinianych” – 2Kor.4:7 – czyli przeciekających, niedoskonałych tak jak liczba 6 – niedoskonałe naczynia.

Napełnijcie stągwie wodą!

Przez cały WE mówi do Kościoła WE napełnijcie swoje stągwie wodą.

Woda = Prawda i … ważniejsza rzecz – jej wpływ na życie ludzkie, bo jak widzimy ta woda w tych stągwiach do czegoś służyła – służyła do oczyszczenia. Prawda powinna nas oczyszczać. Tego oczyszczenia Bóg nie dokonuje poprzez znajomość Prawdy. Nawet najlepsza wiedza Prawdy, sama wiedza nie prowadzi do uświęcenia. Musi być duch jaki z tej Prawdy powinien powstać czyli charakter, podobieństwo Jezusa w nas. Ale to co daje moc, te możliwości oczyszczenia to jedynie Prawda.

„Bądźcie napełnieni duchem”. Jak stągwie napełnione wodą – napełnijcie się Duchem Bożym…

Czyli co dokładnie lud Boży stara się realizować swoim poświęconym życiu: napełniać swoje stągwie, czyli umysły i serca Prawdą i duchem tej Prawdy.

Brat Johnson: W odniesieniu do Wieku Ewangelii słowo oczyszczenie używane jest w Biblii w wąskim i szerokim znaczeniu. I odnosi się ono do omycia jednostki: (1) z potępienia grzechu, co następuje przez krew Chrystusa; oraz (2) z mocy grzechu, co następuje przez Słowo, wsparte opatrznością Bożą.

Br. Russell:

R2351 – Pan w łasce swojej usunął wiele błędnych pojęć z naszych umysłów i dał nam wniknąć w swój chwalebny plan. Lecz wraz z tym zachodzi mniejsze lub większe niebezpieczeństwo, że przy takich badaniach teologicznych istotny cel tej znajomości – główny cel Ewangelii Chrystusowej – może zostać przeoczony. Boskim celem nie jest, żeby wyszukać ludzi uświadomionych intelektualnie albo żeby pewną grupę ludzi pouczyć o swoim planie, ale głównym Jego celem jest, aby swój lud uświęcić Prawdą i w ten sposób uczynić ich zdolnymi do osiągnięcia „dziedzictwa świętych w światłości”.

Tak więc nauki oczyszczają z mocy grzechu, nie z potępienia grzechu (czego dokonuje wyłącznie krew Chrystusa), ale z mocy grzechu, z grzechu, który mieszka w nas i wpływa na całe nasze postępowanie i w ogóle na całe życie. Lud Boży z tego grzechu musi się oczyścić i oczyszcza się pod warunkiem, że podda się pod zbawienny wpływ Prawdy i jej Ducha – podporządkuje im swoje życie.

4 Moj. 19:11-22 – typiczne woda oczyszczenia była używana do oczyszczenia z nieczystości związanej z przebywaniem w obecności umarłych lub z dotykaniem ich. Umarli reprezentują tutaj Adama i jego rodzaj pod wyrokiem śmierci, nas którzy jesteśmy w grzechu. Przebywanie w obecności umarłych jest typem posiadania dziedzicznej nieczystości grzechu Adamowego, natomiast dotykanie umarłych przedstawia to jak my sami popełniamy grzech, dokładamy do grzechów odziedziczonych jeszcze te, które sami jako ludzie czynimy.

Oczyszczenie ludu Bożego dotyczy obu tych przypadków zarówno grzechu, który odziedziczyliśmy jak i tego który nabyliśmy wtedy kiedy… popełnialiśmy błędy w naszym życiu.

Jak bardzo Kościół napełnił się Prawdą i duchem Prawdy – napełnili je aż po brzegi.

więcej wody już się tam dało wlać

Ich życie, szczególnie wtedy kiedy zbliżało się do końca było w 100% wypełnione duchem Bożym – aż po brzegi = chociaż byli w niedoskonałych ciałach doprowadzili swoje charaktery do doskonałości oczyścili je i udoskonalili całkowicie.

Wtedy Pan uczynił cud – woda zamieniła się w wino. Podobnie obietnica Pańska w stosunku do Kościoła dotyczyła ich przemiany…

Nie wszyscy zaśniemy ale … wszyscy będziemy przemienieni. Przemiana natury – ludzkiej cielesnej w naturę boską. Wino to … radość jaka była z tym związana – tej radości już nikt Wam nie zabierze.

Warunkiem uzyskania tych błogosławieństw było wcześniejsze napełnienie się Prawdą i jej duchem. Gdyby słudzy nie napełnili stągwi wodą nie byłoby wina…

Przełożony wesela, starosta – trafnie przedstawia samego Boga., który

….przywołuje Oblubieńca… i mówi, że inni ludzie dają dobre wino a potem gorsze, czyli ludzie głównie składają innym wspaniałe obietnice, które dają początkowo jakąś radość i nadzieję ale potem rzeczywistość wychodzi zdecydowanie gorzej niż to czego się spodziewali.

Starosta mówi Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory. W tych słowach Bóg wyraża uznanie dla naszego Pana za to dzieło, którego nasz Pan dokonał względem Kościoła: że prowadził ich przez cały WE i doprowadził ich do stanu, kiedy obietnice dotyczące ich przyszłej chwały zostały w 100% zrealizowane. Nasz Pan doprowadził cały Kościół do zwycięstwa, do tego stanu radości, kiedy zmartwychwstali i pojawili się w niebie.

Radość (WINO):

• duchowe ciała … w boskiej naturze. Nieśmiertelne istoty, posiadające tak jak Bóg życie samo w sobie, w nich znajduje się źródło życia.
• zobaczyli na własne oczy swojego Pana, którego śladami kroczyli całe życie.
• Zobaczyli oczywiście aniołów,
• Poznali siebie nawzajem – ogromna większość nie znała się wcześniej.
• na własne oczy zobaczyli Wszechmogącego Boga Jahwe.

 11 – Takiego pierwszego cudu dokonał Jezus w Kanie Galilejskiej; i objawił chwałę swoją, i uwierzyli w niego jego uczniowie.

Jaką chwałę objawił Jezus? Swoją przyszłą chwałę… jeszcze jedna wzmianka wskazująca że jest to typ – wykorzystał wesele, aby pokazać swoją przyszłą chwałę i przyszłą chwałę Kościoła.

Zaczynając od Marii, która mówi do naszego Pana, że zabrakło wina, pokazuje nasz Pan kościół, który zamiast radości musi przez pewien czas pić kielich smutku i cierpień, i że ta godzina chwały nie jest teraz ale należy do przyszłości, pokazuje również Kościół, który będąc w niedoskonałych ciałach, jest wierny Naszemu Panu i czyni wszystko czego od nich oczekuje, napełnia się Prawdą, na tyle ile Bóg im daje ją poznać, ale najistotniejsze jest to, że nabywa ducha Chrystusowego, napełnia się nim całkowicie, aż po brzegi. A potem czas pierwszego zmartwychwstania, gdzie kościół dostępuje przemiany natury i uczestniczy jako oblubienica na swoim własnym weselu – weselu Baranka – ostatecznie pokazany jest w obrazie panny młodej, której to wesele w Kanie Galilejskiej dotyczyło.

Podobna zasada w Tysiącleciu

Izajasza 25:6 – Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa potraw ze szpikiem, z najwyborniejszych win.

„Pan, Bóg wasz, wzbudzi wam spośród braci waszych proroka podobnego do mnie. I teraz te słowa – które już dzisiaj nam się tu pojawiły: Jego słuchać będziecie we wszystkim, cokolwiek do was mówić będzie. I stanie się, że każda dusza, która by nie słuchała tego Proroka, będzie wygładzona z ludu”

Lekcja dla nas:

Musimy rzeczywiście oczyścić się z grzechu, który mieszka w każdym z nas. Nasze życie, które obecnie prowadzimy musi przynieść wymierne efekty, owoce ducha, czyli sprawiedliwy charakter, bo tylko to ma wartość przed Bogiem.

Słowa Marii: „Cokolwiek Jezus wam powie, czyńcie„.

Napełnij swoje stągwie wodą.

…naczynia są przeciekające: trzeba je napełniać – cały czas dolewać wody – musimy to robić po prostu całe życie.

Manna 15 lutego: Zachowanie Słowa Bożego oznacza podtrzymywanie Słowa przez nową wolę w kontakcie z uczuciami, aż uczucia odpowiedzą Duchowi Słowa. Ciągłe trwanie w tym procesie we wszystkich okolicznościach życia niechybnie rozwinie do doskonałości miłość Bożą w naszych sercach.

W rezultacie Możemy się spodziewać tego, co było pokazane w tym cudzie, że woda ostatecznie przemieni się w wino, które jest obrazem WIELKIEJ głębokiej radości w wynikającej z niezwykłych błogosławieństw wtedy kiedy ukończymy swój bieg i wejdziemy pod Nowe Przymierze.

Nie doświadczymy oczywiście przemiany natury ale doświadczymy przemiany w ramach natury, którą posiadamy. Staniemy się ostatecznie doskonałymi ludźmi.

Ciało, które się nie starzeje, nie boli, posiada doskonałą – absolutna pamięć, doskonała społeczność z Bogiem.

—
DRUGI WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Służba
—

Otrzymaliśmy niedawno ciekawe pytanie: 

Typy biblijne to wszystkie rzeczy, osoby i wydarzenia w Biblii, które są jednocześnie zapowiedzią lub ilustracją innych rzeczy, dopiero mających się dokonać. Typy znajdujemy najczęściej w Starym Testamencie i mają one swoje wypełnienie, zwykle na większą skalę, w życiu Pana Jezusa i jego wiernych.

Termin ten jest biblijny i pochodzi z greki Nowego Testamentu. Na przykład w 10. rozdziale 1 Listu do Koryntian opisane są dzieje Izraela, a w wersecie 6 apostoł Paweł podaje, że

Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali.

Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i odnosi się do biblijnego typu baranka (Jana 1:36). Jezus to antytypiczny baranek, „Baranek Boży”.

Słowo przetłumaczone na ’przykład’ to greckie 'typos’, co bywa też tłumaczone jako: znak, wzór i właśnie typ.

Dobry przykład takiego typu to typiczny baranek, którego Żydzi zjedli w Egipcie, gdy Bóg karał faraona i Egipt dziesiątą, ostatnią plagą. Antytypem, czyli wypełnieniem tego typu, jest nasz Pan – Jezus Chrystus – „Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29).

W zacytowanym wyżej wersecie, Jan Chrzciciel robi aluzję do typicznego baranka, którego jedli Izraelici, po czym nastąpiło ich wyzwolenie. Antytypiczny Baranek (Jezus Chrystus) dla antytypicznych Izraelitów, czyli naśladowców Jezusa, stanowi wyzwolenie z niewoli śmierci i grzechu, jeśli wiernie go spożywają i karmią się nim, tzn. przyjmują przez wiarę Jezusa jako Odkupiciela i Pana, a dalej trwają i wzmacniają się w tej wierze.

Typy są to więc zapowiedzi innej, większej rzeczywistości i pozwalają nam one lepiej zrozumieć jak Bóg patrzył na wiele wydarzeń związanych z Jezusem i czego oczekuje od swoich wiernych także dziś. Takich przykładów znaleźć można bardzo wiele.

– wąż miedziany jest typem ukrzyżowanego Chrystusa (por. Ewangelia wg Jana 3:14-17)

– obrzezanie jest typem poświęcenia się Bogu, odcięcia lub wyrzucenia z serca miłości do grzechu, samolubstwa i grzesznego świata (List do Kolosan 2:11, List do Rzymian 2:28-29)

– Sara i Hagar są typami dwóch różnych przymierzy (List do Galatów 4:22-26)

– Izaak jest typem obiecanego potomka Abrahama, Chrystusa (List do Galatów 4:25,28,31)

– Abraham jest więc w tej relacji typem na Boga

itd.

Zachęcamy do dalszych rozważań i zadawania pytań (np. e-mailowo – wiktor@badaczebiblii.pl), a poniżej zostawiamy dwa nagrania, które mogą się stać pomocą w lepszym zrozumieniu tematyki typów i antytypów Biblii.

Wąż miedziany i jego antytyp

Baranek Boży