Owocem zaś Ducha jest: RADOŚĆ!
– Gal.5:22

Dlaczego ten temat:

• • Jestem z wykształcenia ogrodnikiem – znam się trochę na owocach – a jednym z owoców Ducha jest – RADOŚĆ.

  • Radość, jako łaska chrześcijańska, jest wynikiem oceniania przez poświęconą jednostkę otrzymanych przywilejów.

  • Otrzymałem przywilej bycia z Wami i rozważania wspólnie Słowa Bożego!

  • Powrót do macierzystego zboru przywołuje na pamięć wiele radosnych wspomnień.

Definicje radości

• Słownik Języka Polskiego:

  • uczucie wielkiego zadowolenia, wesołość, uciecha, szczęście

  • radość życia – optymizm życiowy, cieszenie się życiem

• Biblia:

  • Radość to trzeciorzędna łaska (złożona), powstaje w wyniku odpowiedniego działania jakiejkolwiek pojedynczej łaski lub nawet wszystkich łask i jest radosnym usposobieniem serca i umysłu wyrażającym triumf ducha (zadowolenie, szczęście)

  • gr.chara – radość, uciecha, wesele, przyjemność, rozkosz, zadowolenie

  • Gal.5:22 – „Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój (…)”.

• Bóg źródłem radości

  • Ps.16:11 – „To Ty mi pokazujesz drogę do życia, a przed Twym obliczem – pełnia radości, po Twej prawicy radość trwa na wieki” [BWP]

  • „Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam” (Jak. 4:8)

  • Oblicze Boga oznacza Boską łaskę

  • [Manna 18 czerwca]: „Doskonalmy coraz bardziej znajomość z Panem, przybliżając się do Niego w modlitwie, w studiowaniu Jego cennego Słowa, w medytacji nad Jego dobrocią, opatrznościową opieką, znamiennymi przejawami Jego łaski w naszych osobistych doświadczeniach oraz nad Jego cennymi obietnicami, które są pewne w Jezusie Chrystusie.

• Słowo Boże

  • wielu ludzi nie zna tej Księgi, inni znają, ale nie czytają

  • NT – Ewangelia – dobra, wesoła nowina – podstawa radości:

    Łuk.2:10 – „I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.” [UBG]

  • NPD – Dobra nowina o ratunku w Jezusie Chrystusie

  • ST – Protoewangelia – gr. protos – pierwszy, najdawniejszy, początkowy

  • Promyk nadziei wynikający z niejasnego proroctwa

  • 1 Moj.3:15: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” [BWP]

  • Gdy widzimy promyk nadziei to daje nam pewną miarę radości – nie wszystko stracone.

• Jezus Chrystus

  • Żyd.12:2 – „dla wystawionej sobie radości” [BG]

    „z powodu przygotowanej mu radości” [BGU]

    „ze względu na czekającą Go radość” [Przekład literacki]

  • Filip.2:(7) Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; (8) A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. (9) Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię [BGU]

  • To nie tylko zdobycie dziedzictwa – Boskiej natury oraz wiecznego stanowiska Dziedzica i Namiestnika Boga

  • Tą radością były także:

1. rozkosz czynienia woli Ojca w realizacji Jego planu

2. zdobycie wybranych – Oblubienica MS, druhny WK, książęta ST i MG

3. odkupienie upadłego człowieka i przywrócenie posłusznych do ich poprzedniego stanu

4. przywrócenie pokutujących aniołów do ich poprzedniego stanu

• Służba

  • Mar.10: (43) Lecz nie tak ma być wśród was, ale kto między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą. (44) A kto z was chce być pierwszy, niech będzie sługą wszystkich. (45) Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i aby dać swe życie na okup za wielu.

  • Stanisław Soyka – Tolerancja:

    (…)Na miły Bóg
    Życie nie tylko po to jest by brać
    Życie nie po to by bezczynnie trwać
    I aby żyć siebie samego trzeba dać (…)

  • Dz.Ap.20:(35) (…) prawdziwe szczęście kryje się w dawaniu, a nie braniu [NPD]

    • to jest tzw. agrafon, czyli słowa Jezusa , nie zapisane w Ewangeliach, lecz żywe w ustnej tradycji

  • Służba – każdy z nas jest sługą

    • usługujemy sobie wzajemnie w zborze, w naszych rodzinach, miejscu pracy

• Prześladowania dla Prawdy

  • Mat.5:(11) Błogosławieni jesteście, gdy z mego powodu będą wam złorzeczyć, prześladować was i mówić kłamliwie wszystko, co złe, przeciwko wam. (12) Radujcie się i weselcie, ponieważ obfita jest wasza nagroda w niebie; tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami. [UBG]

  • Dz.Ap.5: (40) I posłuchali go. A przywoławszy apostołów, ubiczowali ich i zabronili im mówić w imię Jezusa, a potem ich wypuścili. (41) A oni odchodzili sprzed Rady, ciesząc się, że stali się godni znosić zniewagę dla imienia Jezusa.[UBG]

    • radując się [BW]

  • prześladowaniem dla mnie jest również ludzka obojętność na Słowo Boże – obojętność prowadzi do ZNIECHĘCENIA.

  • każdy z nas odczuwa radość, gdy może opowiadać Słowo Boże

• Pokusy = próby

  • Jak.1:(2) Za największą radość miejcie, bracia moi! gdy w rozmaite pokusy wpadacie,[BG]

  • Manna_21 listopad – komentarz epifaniczny

  • Pokusy tu wspomniane to próby chrześcijanina odnoszące się do strat, rozczarowań, opóźnień, ograniczeń, pominięć, wad, braków, słabości, błędów, niepowodzeń, kar, trudów, potrzeb, nieszczęść, nieporozumień, niezgody, podziałów, fałszywego przedstawiania, opozycji, chorób, bólu, smutku, niebezpieczeństw i prześladowań.

    Naturalną tendencją takich prób jest przygnębianie nas, lecz powinniśmy się radować w nich jako dowodach Boskiej łaski i sposobnościach naszego rozwoju.

    Na początku niemożliwe jest radowanie się w takich próbach. W najlepszym wypadku możemy uznawać je za radosne, chociaż w rzeczywistości takimi nie są.

  • Niebawem takie ich traktowanie stanie się zwyczajem, a zwyczaj stopniowo wytworzy taką radość, która umożliwi nam radowanie i chlubienie się, jeśli nie z naszych utrapień, to pośród nich.

• Zawsze się radujcie w Panu

  • Filip.4:(4) Radujcie się zawsze w Panu; mówię ponownie, radujcie się.[UBG]

  • Manna 26 luty – komentarz epifaniczny

    Stałe rozważanie otrzymywanych błogosławieństw napełni nas nieustającą radością.

• Nasza postawa

  • Manna 26 luty – komentarz parauzyjny

  • Nie może być zbyt wielu radujących się chrześcijan i nie mogą się oni za bardzo radować, jeśli radują się w Panu. To radowanie się nie musi być koniecznie hałaśliwe ani koniecznie ciche.

    Oznacza ono pogodę ducha, szczęście, pokój i zadowolenie duszy; hałaśliwe demonstrowanie tej radości wcale nie jest konieczne, jak niektórzy wydają się błędnie sądzić.

  • Jak chcemy hałaśliwie demonstrować radość – to śpiewem:

    • Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi! Śpiewajcie radośnie wszyscy prawego serca! (Ps.32:11) [BW]

  • Nie raz zbyt smutno śpiewamy pieśni – [nabożnie to bardzo wolno]

  • Oblicze

    • św. Hieronim: „Twarz jest zwierciadłem umysłu, a oczy bez słowa wyznają tajemnice serca”.

    • Hieronim ze Strydonu, żył IV-V wiek; święty kościoła katolickiego, doktor kościoła

    • Maksym Gorki: „Twarz jest zwierciadłem duszy”

  • św. Szczepan

    • Dz.Ap.6:(15) A wszyscy, którzy zasiadali w Radzie, przyglądali mu się uważnie i zobaczyli, że jego twarz jest jak oblicze anioła. [UBG]

    • [SB_185_2003_81]: Paweł, jako członek Sanhedrynu, prawdopodobnie był obecny na procesie Szczepana, gdzie był świadkiem zachowania Szczepana przed jego oskarżycielami. Szczepan widocznie był tak napełniony miłością i radością, że jego twarz jaśniała niczym „twarz anioła„

• • Dale Carnegie:

    „W jednym z domów towarowych w Nowym Jorku, którego kierownictwo zdając sobie sprawę z presji, pod jaką pracuje personel w okresie świątecznej gorączki zakupów, zamieścił w swoich reklamach następujący apel pt.:

    „Wartość uśmiechu w święta Narodzenia Pańskiego”:

    • Nic nie kosztuje, ale wiele daje.

    • Wzbogaca tych, którzy go otrzymują, nie zubażając tych, którzy go dają.

    • Trwa tylko chwilę, a pamięta się go czasem przez całe życie.

    • Nikt nie jest na tyle bogaty, by mógł bez niego żyć, i nikt nie jest tak biedny, by nie móc sobie nań pozwolić.

    • Przynosi szczęście do domu, decyduje o powodzeniu w interesach i jest hasłem dla przyjaciół.

    • Jest odpoczynkiem zmęczonych, światłem zniechęconych, słońcem smutnych i najlepszym, danym prze Naturę, środkiem na kłopoty.

    • Jednak nie można go kupić, wyżebrać, pożyczyć ani ukraść, ponieważ dla nikogo nie stanowi żadnej wartości, dopóki się go nie podaruje.

    • I jeśli okaże się, że w gorączce przedświątecznych zakupów nasi sprzedawcy będą zbyt zmęczeni, aby obdarzyć was uśmiechem, czy możemy prosić, abyście podarowali im swój?

    • Nikt bowiem nie potrzebuje śmiać się tak bardzo jak ci, którym nie zostało już nic do dania!”

  • Czy Pan Jezus się uśmiechał?

    • Łuk.10:(21) W tej godzinie Jezus rozradował się w duchu (…) [UBG]

    • [BWP]: W tym też czasie Jezus, pełen radości w Duchu Świętym

    • Mat.19: (13) Wtedy przyniesiono mu dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się, ale uczniowie ich gromili. (14) Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie. (15) Położył na nie ręce i odszedł stamtąd.

    • Mar.10:(15) Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.[UBG]

    • Charakterystyka małego dziecka: prostota serca, prawdomówność, wolność od złych ambicji i rywalizacji, obojętność na wyróżnienia, radość.

• Brak łaski – melancholia, przygnębienie, smutek

  • Kaz.7:(2) Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca.

• Łaska przesadzona – radość zewnętrzna, cieszenie się rzeczami światowymi lub zdeprawowanymi, niestosowna wesołość

  • 1 Kor.15:(33) Złe rozmowy psują dobre obyczaje.

• Zupełna radość

  • 1 Jana 1: (4) A toć wam piszemy, aby radość wasza zupełna była. [BG]

  • napełniajmy nasze małe naczynia gliniane radością w takiej mierze jak mogą objąć

Będzie to lekcja z Listu do Rzymian 12:9-21. I tym razem też za tym wykładem stoi pewne nagranie. Wysłuchałem kiedyś takiego archiwalnego wykładu brata Augusta Gohlke pt. „Praktyka życia według nauki Chrystusowej” i wykład ten bardzo do mnie osobiście trafił, a myślę, że rzadko mamy czas wracać do tych dawniejszych nagrań, więc warto będzie wiele z tych myśli przypomnieć, no i dodać kilka myśli, które nie pojawiły się w tamtym wykładzie.

Nagranie wykładu ze zboru Pana w Katowicach (11.10.2021 r.): 

Myślę, że nie spotykamy się tylko po to, żeby wspólnie badać Biblię i w ten sposób rozwijać się w wiedzy. To jest za mało. Pismo Swięte pokazuje nam, że bardzo ważne są czyny, stosowanie się do nauk Biblii. W tym sensie Biblia jest podobna do projektów, które są potrzebne do budowy domu. Nikt nie zbuduje domu bez projektu, ale nie zbuduje go też jeśli tylko będzie badać te projekty, ale nigdy nie spróbuje zacząć budowy.

Inaczej mówiąc: życie chrześcijanina nie ma być tylko czytaniem o miłości, ale ma się stawać miłością w praktyce. A do tego potrzebujemy wskazówek i pomocy. W roku 1897 brat Russell zaproponował czytelnikom (R-2202), by w niedzielę rano co tydzień czytali na przemian Hymn o miłości (1 Koryntian 13) i pierwszą część Kazania na górze (Mateusza 5:1-16). Miało to potrwać rok. W jedną niedzielę bracia i siostry czytali Hymn o miłości, a w kolejną Kazanie na górze itd… Do tego niedzielnego czytania br. Russell proponował, by codziennie rano nawet w krótkiej modlitwie prosić Boga o pomoc w pracy nad miłością w naszych myślach, słowach i czynach, a wieczorem przychodzić do Pana i szczerze rozmawiać z Nim o swoich zwycięstwach i porażkach w tej pracy.

Brat Russell wierzył, że Słowo Boże ma cudowną moc przemiany nas, jeśli tylko będziemy te wersety czytali, myśleli o tym i codziennie starali się wprowadzać nauki naszego Pana w czyn.

Nie tylko brat Russell w to wierzył. W XIX wieku w Afryce działał misjonarz dr Robert Moffat (przetłumaczył on Biblię na język tswana, którym posługuje się kilka milionów mieszkańców RPA, Botswany, Zimbabwe i Namibii). Głosił on między innymi plemionom, które zajmowały się pasterstwem. Pasterze ci byli znani jako dosyć agresywni, skłonni do walki o swoją przestrzeń, wojujący z innymi i sami między sobą. Pod wpływem kazań Moffata wielu z nich uwierzyło jednak w Pana Jezusa i tu zaczęła się ich przemiana. Ci, którzy wcześniej bili się ze sobą, zaczynali pomagać sobie, rozmawiać ze sobą.

Dr Moffat opowiedział przy tym jedną ciekawą historię. Pewnego dnia jeden chłopiec, który był pasterzem, poprosił misjonarza o pomoc, by stać się dzieckiem Bożym. Moffat pomógł mu wyznać swoje grzechy, prosić Boga o przebaczenie. Powiedział mu też jak ważne jest oddanie się Panu Jezusowi na służbę i posłuszeństwo Jemu. Ten chłopiec był bardzo gorliwy, tak że misjonarz z radością podarował mu Biblię.

Kilka tygodni później ten młody człowiek przybiegł do domu misjonarza. Wołał i płakał: „Ojcze, Ojcze Moffat! Nasz pies pasterski zjadł dużą część mojej Biblii!”. Misjonarzowi zrobiło się szkoda chłopaka i obiecał, że znajdzie dla niego drugą Biblię tak szybko, jak to możliwe. Chłopak był jednak niepocieszony. „Ale pomyśl o psie!” – mówił. „Nie martw się, kilka stron papieru nie zrobi mu krzywdy. Jest stworzony, żeby gryźć kości, pamiętasz?” – odpowiedział doktor Moffat.

„Ojcze, nie rozumiesz!” odpowiedział pasterz. „Byłem kiedyś bardzo złą osobą. Nikogo nie kochałem i nienawidziłem wiele osób. Odkąd Biblia weszła do mojego serca zacząłem kochać sąsiadów, wszystkich ludzi. Nikogo już nie chcę skrzywdzić! A teraz pies ma w sobie Biblię. Czy nadal będzie zabijał lwy, wilki i dzikie psy, które polują na nasze owce? Ta miłość z Biblii może go zmienić.”

Bracia i Siostry, śmiejemy się z tej historii, ale czy w nas jest taka wiara w przemieniającą moc Biblii? Oby tak było. Oczywiście z tym zrozumieniem, że Biblia może zmienić człowieka, który wchodzi z nią w kontakt. A jak w rozwijaniu tej praktycznej miłości mogą nam pomóc rady św. Pawła?

List do Rzymian 12:9: Miłość niech będzie bez obłudy. | [większość cytatów z BT5]

Miłość nie ma być jak ubranie, które wkładamy od święta. Nie powinniśmy też rozwijać pewnych części miłości dla samolubstwa, dla własnych celów.

Pewna mama zabrała swego synka do sklepu, zrobiła dosyć duże zakupy. Sklepikarz bardzo ją lubił, bo była stałą klientką. Miał on na swojej ladzie cukierki i powiedział chłopcu, żeby wziął sobie trochę cukierków z miski. Mały chłopiec wahał się jednak, nie chciał sam wziąć tych cukierków. Wtedy sklepikarz ponownie go zachęcał. On jednak stał nieruchomy. I wreszcie sprzedawca sam wziął cukierki i podał je chłopcu. Gdy mama wyszła z synem ze sklepu, zapytała go: Dlaczego nie wziąłeś kilku cukierków, gdy sprzedawca ci je dawał? A chłopiec odpowiedział: „Sprzedawca ma większą rękę niż ja…”

Jak widać, na zewnątrz ten chłopiec był wzorem skromności, ale w gruncie rzeczy miał on całkiem inne pobudki (więcej cukierków). Nieraz i my możemy sprawiać pozory miłości, czasem pokory, a w sercu mieć inne, samolubne pobudki.

Greckie słowo oznaczające obłudę to hypokrisis (Strong 505, 5272). Znamy polskie słowo hipokryta. Nie każdy jednak zna pochodzenie tego słowa. Wzięło się ono ze starożytnego teatru. Aktorów w sztukach teatralnych nazywano w Grecji „hipokrytami”, „obłudnikami”, ponieważ grali to, czym w rzeczywistości nie byli. Nasza miłość nie ma być aktorska. Nasza miłość ma być pozbawiona hipokryzji. Najostrzejsze słowa naszego Pana skierowane są przeciw obłudnikom.

W Mateusza 23:25-26 czytamy: – „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dbacie o czystość zewnętrznej strony kubka i misy, a wewnątrz pełne są one zdzierstwa i niepowściągliwości. Faryzeuszu ślepy! Oczyść wpierw wnętrze kubka, żeby i zewnętrzna jego strona stała się czysta.”

Tymi kubkami jesteśmy my sami. Próba zmian zewnętrznych zachowań bez zmiany serca to gra pozorów. To się nie uda. (To jak myć garnek, ale tylko na zewnątrz, kto chciałby później używać tego garnka?)

w. 9 mówi dalej: … Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem.

Ten werset nie mówi, żeby nie robić złych rzeczy… ze strachu, np. jakie będą konsekwencje. Raczej podkreśla, żeby zrozumieć czemu to, co robię, jest złe. Żeby zobaczyć, co jest wstrętne w danej rzeczy, która nie podoba się Bogu. W tłum. BG ten fragment brzmi: Miejce w obrzydliwości złe, imając się dobrego.

Czasownik „imać” ma to samo źródło jak rzeczownik „imadło”. Mamy mocno chwycić się dobrego. Greckie słowo w tym tekście to kollao (Strong 2853). Mamy się dosłownie skleić, zespolić, albo złączyć się z dobrocią. To samo słowo użyte jest u Mateusza 19:5 – „Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się [gr. kollao] ze swoja żoną, i będą oboje jednym ciałem.” Jak mąż i żona mają być jednością, tak chrześcijanin ma złączyć się z dobrocią.

w. 10: W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi.

Zwrot „bądźcie życzliwi” nie wyraża w pełni myśli apostoła. Apostoł Paweł używa słowo „filostorgos”, co znaczy kochajcie czule, jak w rodzinie…

Tak powinniśmy traktować nasz zbór, lecz tak powinniśmy też postrzegać innych braci i siostry. Jesteśmy jedną rodziną ze wszystkimi, którzy pokutują za grzechy i z serca wierzą w Jezusa Chrystusa jako swojego zbawiciela. A jeszcze bliższą rodzinę stanowią ci, którzy decydują się poświęcić, oddać swoje życie dla Boga.

Zwrot bracia, greckie adelfos, użyty jest w NT około 230 razy do opisania duchowych relacji ludu Bożego. Pytanie: czy ja traktuje drugich jak braci i siostry? Czy są to dla mnie tylko słowa czy o wiele więcej = rzeczywistość.

w. 10 … W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie.

Lepiej ten fragment oddaje Biblia Poznańska: wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku. Nie mamy czcić jeden drugiego, zwłaszcza nie mamy czcić różnych religijnych przywódców, bo jeden jest nasz Pan i jest nim Jezus Chrystus. Mamy jednak szanować jeden drugiego w miłości. Ładnie napisano o pewnym muzyku: (cytuję) „To, co podziwiam w tym człowieku najbardziej, to jego pragnienie, aby ci, którym akompaniuje wypadli i brzmieli jak najlepiej. Obserwowałem go w takich sytuacjach i jestem zachwycony. Bez przerwy kontroluje głośność swej gry, tak by nie zagłuszyć wokalisty. Biegniki i tremola, które wypływają spod jego palców tylko podkreślają cudzy występ. Gdy zachodzi potrzeba potrafi nawet zatuszować czyjeś błędy. Co najważniejsze, największą satysfakcję sprawia mu to, gdy osoba, której akompaniował, została przez słuchaczy nagrodzona pochwałami za dobre wykonanie.”

Pytanie: A jak ja się czuję, gdy to ktoś inny, a nie ja jest wyróżniany / szanowany? Czy potrafię się z nim cieszyć i wspierać? I drugie: jak w ogóle traktuję braci i siostry, a także innych ludzi wokół? Jak patrzę na innych ludzi?

Jest taka opowiastka o starszej kobiecie w pewnym mieście, która lubiła siadać w bramie miasta. Była bardzo mądra i lubiła rozmawiać z podróżnymi. Pewnego dnia obok bramy przechodził wędrowiec z workiem na plecach. Gdy zobaczył kobietę zapytał ją czy w tym mieście jest ktoś, kto mógłby mu udzielić gościny, bo jest w podróży i szuka jakiegoś miejsca na nocleg i czegoś do jedzenia. Ta kobieta – zamiast odpowiedzieć – zadała mu pytanie skąd idzie. Mężczyzna trochę się zdziwił, ale powiedział: pochodzę z… [i tu wstawmy z Bydgoszczy, albo z Katowic]. Wtedy ta kobieta zapytała: a jacy tam sa ludzie? Jacy są twoi bliscy z tego miasta, jacy sąsiedzi? Ten człowiek posmutniał i powiedział: „trudno w to uwierzyć, ale tam nie ma ani jednego dobrego człowieka, dlatego właśnie wyruszyłem w drogę, bo tam nikt się nikim nie zajmuje, ludzie są nieprzyjemni i źli.” Wtedy kobieta popatrzyła na niego i powiedziała: mam dla ciebie niestety złą wiadomość, bo mieszkańcy tego miasta są dokładnie tacy sami jak ci z Katowic. Mężczyzna zasmucił się, wziął swój worek i poszedł dalej. Po jakimś czasie szedł kolejny wędrowiec i zapytał o to samo, czy ktoś tutaj udzieli mu gościny i czy go nakarmi. Kobieta jak wcześniej zapytała: a skąd jesteś? A on mówi: pochodzę z Katowic. Wtedy kobieta znowu zapytała:  „a jacy są ludzie w Katowicach? Mężczyzna rozpromienił się i powiedział: to bardzo dobrzy ludzie, bardzo gościnni, zawsze pomagają, kocham moje miasto, lubię tam być, ale teraz niestety jestem w drodze”. Wtedy kobieta powiedziała: wejdź do naszego miasta, bo ludzie u nas są dokładnie tacy sami, jak ci, o których opowiadasz. I na pewno znajdziesz tu gościnę.

Oczywiście, to taka bajka, ale nawet w bajce też jest ziarno prawdy. Czasem wiele zależy od naszego podejścia do drugich. Od tego jak patrzymy na świat.

w. 11: Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu.

(Według Biblii Gdańskiej: W pracy nie leniwi, duchem pałający, Panu służący.)

Nie powinniśmy być leniwi. W angielskich tłumaczeniach mamy tam słowo „slothful”, a „sloth” to po prostu LENIWIEC, takie zwierzę. A jak wiadomo leniwce poruszają się bardzo wolno i bardzo chętnie i długo śpią. Nie powinniśmy tacy być ani w ziemskich sprawach, ani w duchowych. Przyp. Sal. 20:13 – „Nie kochaj spania, abyś nie zubożał; miej oczy otwarte, a będziesz miał chleba pod dostatkiem.” Przyp. Sal. 20:4 – „Nie pracuje leniwy w jesieni, więc w żniwa na darmo szuka plonu.”

Życie daje nam różne możliwości – możliwość powiedzenia komuś słowa zachęty lub ostrzeżenia; możliwość udzielenia pomocy lub pociechy. Jedną z tragedii naszego życia jest niewykorzystanie nadarzających się możliwości. A jak mówi przysłowie: „Są trzy rzeczy, które mijają bezpowrotnie – wystrzelona strzała, wypowiedziane słowo i stracona okazja”.

Mamy też napomnienie, że nasz duch powinien być w punkcie wrzenia („płomienny”/ ”pałający” duch, czyli usposobienie w nas). Taki na pewno był apostoł Paweł. Niestety dzisiaj wśród nas, wierzących, bardzo aktualny jest problem zboru w Laodycei. W Ks. Objawieniu 3:15-16 czytamy: „Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, wyrzucę cię z moich ust [BG].”

Dzisiaj ludzie krzywo patrzą na entuzjazm. Takiego gorliwego ducha można zgasić i czasami gaśnie wśród nas. Czemu duch gaśnie, co gasi ducha? Błędne nauki – to na pewno (a nieraz przesadny nacisk na to, co uważamy za prawdę, gdy nie jest to zbyt istotne), surowe reguły, formalizm, ceremonializm, światowy duch troski o to życie, legalizm, pozabiblijne zasady i zarządzenia, niszczenie osobistej wolności. Jeśli chcemy ducha, nie możemy być więźniami litery, bo duch zgaśnie.

w. 12: Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali.

Mamy cieszyć się w nadziei. Wybierając się na jedną ze swoich wschodnich kampanii Aleksander Wielki rozdawał swoim przyjaciołom różnego rodzaju dary. W swojej szczodrobliwości rozdał prawie cały swój majątek. „Panie – powiedział jeden z jego przyjaciół – nie będziesz miał nic dla siebie”. „Ależ mam – odpowiedział Aleksander – ja wciąż mam nadzieję”.

O ile więcej radości posiadają wierzący. Jak wielką mamy nadzieję Królestwa!

Apostoł mówi dalej: w ucisku bądźcie cierpliwi… Jak pamiętamy Nabuchodonozor bardzo się zdziwił, gdy zauważył, że Sadrach, Mesach i Abedneg, których rzucił do rozgrzanego piecia, nie ponieśli żadnej szkody. Potem zapytał: „czy do płomieni wrzucono trzech ludzi?”.
Powiedziano mu, że tak. Daniela 3:24-25 „Oto – powiedział – ja widzę czterech mężów chodzących wolno w środku ognia i nie ma na nich żadnego uszkodzenia, a wygląd czwartej osoby podobny jest do anioła”. Razem z Chrystusem człowiek może pokonać wszelkie przeciwności. Tam w ogniu spaliły się tylko powrozy, które wiązały trzech młodzieńców. W każdym ucisku ta właśnie świadomość, że nasz Pan jest z nami, może być pocieszeniem.

Lecz to poczucie obecności Pana wyrabia się w modlitwie i czuwaniu. Dlatego św. Paweł napisał: W modlitwie wytrwali… Jest to coś w rodzaju prywatnego telefonu do nieba. Możemy użyć tej linii telefonicznej kiedykolwiek zajdzie potrzeba. Możemy dzwonić w swojej sprawie, albo w sprawie kogoś innego. Ludzie czasami nie odbierają (to normalne), czasem linia jest zajęta, gdy ktoś inny dzwoni, ale Bóg zawsze jest gotowy i chętny wysłuchać naszych modlitw. A ten przewód, który do Boga Ojca prowadzi, to Pan Jezus.

Pytanie: czy odczuwamy taką potrzebę – potrzebę społeczności z Bogiem.
No i czego oczekujemy od modlitwy – spełnienia naszej woli czy zrozumienia i przyjęcia woli Ojca? Do Ezechiela Pan Bóg powiedział (Ks. Ezechiela 3:22): „Wstań i wyjdź w pole, a tam się z tobą rozmówię!” Nasz Pan mówi, że czasem najlepiej „wejść do swojej komory”, udać się w miejsce, gdzie możemy być spokojni i sami. Potrzebujemy prywatnej, osobistej relacji z Bogiem.

w. 13: Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.

Mamy większe obowiązki wobec braci w Panu niż wobec innych ludzi. Nie znaczy to, że nie mamy angażować się w żadną pomoc innym ludziom. Ale może być tak, że bierzemy udział w różnych akcjach pomocy, a najbliższa rodzina duchowa cierpi głód, biedę lub nie daje sobie rady w innych sprawach (a te potrzeby nie muszą być materialne).
Jako bracia i siostry powinniśmy uczyć się rozumieć i wyczuwać potrzeby innych z duchowej rodziny, nie zawsze czekać aż sami poproszą nas o wsparcie.
Oczywiście, bez narzucania się, lecz z taktem, szczerze i z pokorą. Ten werset nie znaczy, że jedni powinni wykorzystywać drugich. On zachęca wszystkich do pomagania, lecz sami nie powinniśmy nigdy wykorzystywać współbraci.
Mamy starać się służyć, a nie żądać służby.

Z drugiej strony dobrze jest we właściwy sposób przyjmować pomoc. Czasem ktoś z serca chciałby usłużyć, a przez własną dumę a czasem mylnie rozumianą skromność bracia i siostry odrzucają pomoc drugich. To też jest niedobre i też gasi ducha.

„Przestrzegajcie gościnności.” Chrześcijański dom powinien być w jakiś sposób otwarty, ale to znów nie powinno być wykorzystywane przez drugich (na przykład przez przesiadywanie do późna w nocy). Jednak zasadą naszego Pana jest gościnność. Hebrajczyków 13:2 – Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę. Słowo użyte tam w grece to filoksenia czyli mówiąc ogólnie przychylna postawa wobec innych / wobec obcych. Nie trzeba mieć warunków, by gościć drugich w domu, żeby mieć taką przychylną postawę, prawdziwą życzliwość i ciepło dla drugiego człowieka. To może się stosować w zborze, w pracy, w szkole czy w podróży.

w. 14: Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie.

Największą siłą pociągającą ludzi do chrześcijaństwa było właśnie to pogodne przebaczenie, wypowiadane przez męczenników wszystkich wieków. Szczepan kiedy umierał przebaczył tym, którzy go kamienowali (Dz 7,60). Wśród morderców był młody człowiek Saul, który później stał się Pawłem, apostołem pogan i sługą Chrystusa (i który przekazuje nam Boże myśli w Liście do Rzymian). Na pewno śmierć Szczepana w jakimś stopniu przyczyniła się do nawrócenia Pawła do Chrystusa. Augustyn z Hippony powiedział: „Kościół zawdzięcza Pawła modlitwie Szczepana”. Wielu prześladowców stało się później wyznawcami wiary, którą tępili, ponieważ widzieli przebaczających chrześcijan.

Pytanie: Czy ja potrafię grzecznie odpowiadać nawet w małych sprawach, w małych sprzeczkach? Czy szybko się złoszczę, gdy coś jest tylko troszkę nie po mojej myśli?

w. 15: Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą.

Wspólny płacz, wspólne przeżywanie trudności; to bardziej łączy niż wspólny śmiech i radowanie się. Ale ciekawe jest, co napisał kiedyś Chryzostom na temat tego wersetu: „Większego chrześcijańskiego opanowania wymaga radowanie się z radującymi niż płacz z płaczącymi. Natura doskonale wypełnia tu swoje zadanie, nawet zatwardziałe serca potrafią płakać nad nieszczęściem innych; druga strona wymaga jednak bardzo szlachetnej duszy, która nie tylko powstrzymywałaby się od zazdrości, ale czułaby się naprawdę zadowolona z radości innej osoby”. To prawda, trudniej jest pogratulować komuś sukcesu, szczególnie jeżeli jest on dla nas rozczarowaniem, niż współczuć pogrążonym w smutku i żałobie. Dopiero po śmierci własnego „JA” będziemy cieszyć się z powodzenia innych jak ze swojego.

(Może omówimy jeszcze króciutko wersety 16 i 18, a pozostałe zostawimy na inny raz, jeśli będzie taka możliwość.)

w. 16: Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne. Nie uważajcie sami siebie za mądrych.

W Biblii Gdańskiej napomnienie brzmi: wysoko o sobie nie rozumiejąc, ale się do niskich nakłaniając…

Do niskich nakłaniając – nie ma tu rodzaju nijakiego: nie chodzi o małe rzeczy, nic nie znaczące rzeczy; jest tutaj rodzaj męski, osobowy: do ludzi maluczkich, niskiego rodu… Nakłaniajcie się: do wzgardzonych, biednych i niepopularnych, niskich pod względem finansowym i intelektualnym. Brat Russell dodaje w komentarzu do tego wersetu ważną myśl: [ale] „Nie w sposób protekcjonalny, lecz z prawdziwą sympatią i miłością.” Skłaniajmy się jedni do drugich w miłości, wiedząc, że to Pan nas zebrał i zjednoczył.

w. 18: Jeżeli to jest możliwe, o ile to od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi ludźmi.

Pokojowość musi zastąpić kłótliwość u dzieci Bożych. Nie tylko pokojowość, ale też staranie o to, aby podobać się drugim i utrzymać zgodę z nimi:

Pytania do sprawdzenia siebie:
1. Co takiego robię, lub czego nie robię, co irytuję moją żonę i dzieci, lub też rodziców, rodzeństwo lub współlokatora?
2. Co takiego robię, lub czego nie robię, w miejscu pracy czy w szkole, co irytuje współpracowników, nauczycieli czy kolegów?
3. Co takiego robię (lub czego nie robię), co irytuje moich przyjaciół i znajomych?

Reguły życia podane przez św. Pawła nie są łatwe. Jak też ktoś napisał:
„Życie to język obcy: wszyscy ludzie kaleczą jego wymowę”.

Tak jest też z naśladowaniem Pana Jezusa. Lecz brat Russell zauważył słusznie w reprincie 694: „Jeśli chciałbyś czynić dobrze, czyń dobrze. Jeśli chciałbyś pomagać ludziom, pomagaj ludziom. Jedyny sposób aby nauczyć się czynić pewną rzecz polega na czynieniu jej. A to oznacza, że zanim nauczysz się czynić dobrze, będziesz czynił źle. Będziesz popełniał gafy, będziesz doznawał niepowodzeń. Jednak wytrwaj, a w końcu nauczysz się swojej lekcji i przy okazji również wielu innych.”

I tego właśnie sobie i wszystkim braciom i siostrom serdecznie życzę!

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

Otrzymaliśmy ostatnio pytanie, czy to prawda, że po śmierci ciała dusze zmarłych żyją dalej w innym wymiarze i doświadczają tam różnych radości (w niebie) lub przykrości (w piekle albo czyśćcu).

Rozważanie Biblii prowadzi nas do innych przekonań.

Księga Ezechiela 18:4 mówi, że to dusza, która grzeszy, ta umrze. Także w wielu Psalmach czytamy, że Bóg nie zachował lub zachował pewne dusze od śmierci (Psalm 116:8, Psalm 78:50). Także o Jezusie napisano, że „położył na ofiarę za grzech duszę swą. Ofiarował na śmierć swoją duszę.” (Izajasza 53:10)

Zdajemy sobie sprawę, że nie są to łatwe do przyjęcia myśli, gdy rozważamy je bardzo mocno dotknięci filozofią grecką, zwłaszcza platońską. Na ile zbadaliśmy historię idei szeolu i hadesu (czyli polskiego „grobu” lub „piekła”), widzimy, że jako chrześcijanie często czytamy je po grecku, tzn. uważamy hades za krainę aktywności, rozmyślań i cierpienia. Lecz czy Biblia do tego uprawnia?

Księga Koheleta 9:10 poucza, że „nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w szeolu, do którego idziesz.” Czy do szeolu idzie ciało? Otóż nie: do szeolu trafia dusza (Psalm 16:10). Więc jak tam jest? Czy tylko Kohelet mówi, że jest to stan nieświadomy, jakby sen? Okazuje się, że pogląd ten potwierdzony jest też w Psalmie, u Hioba i proroków.

Psalm 146:4 – „gdy opuszcza go dech, wraca do prochu swego; w tym dniu giną wszystkie myśli jego.”; Psalm 115:17 – „Umarli nie chwalą Pana.” Izajasza 38:18 – „Nie szeol wysławia cię, a śmierć nie chwali cię; prawdy twojej nie oczekują ci, którzy w dół wstępują. Żywy, żywy, ten cię wysławiać będzie.”

„A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się.” (Daniela 12:2)

Szczepan zasnął (Dzieje 7:60-8:1), inni uczniowie 'zasypiali’. Można tak powiedzieć, bo krew Chrystusa zapewnia im wzbudzenie z grobu w dzień ostateczny. „Ale jeśli Chrystus nie został wzbudzony (…) i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie. (…) Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli.” (1 Koryntian 15)

Jezus sam o sobie stwierdza: byłem umarły. Jednak trzeciego dnia Ojciec wzbudził go z grobu. Udzielił mu też prawa, aby przy swojej paruzji przywrócił do życia umarłych, najpierw swoich wiernych, a później także pozostałych.

„Mam też w Bogu nadzieję, którą również oni mają, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” (Dzieje 24:15)

Więcej na temat duszy:

Ukamienowanie Szczepana

I kamienowali Szczepana, który się modlił tymi słowy: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał.
– Dzieje Ap. 7:59-60.

Słowo „duch”, wypowiedziane przez prześladowanego świętego zwykle kojarzy się z nieśmiertelną częścią istoty ludzkiej, która w przypadku śmierci bogobojnego człowieka wznosi się wysoko do światłości. Zakłada się, że tuż przed śmiercią męczennik powierza swego ducha Zbawicielowi w nadziei na trwałe szczęście, gdy tylko zostanie wyzwolony z doczesnej powłoki. Jest to bez wątpienia sympatyczne marzenie, ale nie wolno nam przeoczyć zawartej w nim trudności.

To powszechne wyobrażenie jest całkowicie sprzeczne ze świadectwem naszego Pana, które przekazał Apostołom tuż przed swoim ukrzyżowaniem:

Idę przygotować wam miejsce.
– Jana 14:2.

Czy na zakończenie swoich trudów i bólu zostali oni wyznaczeni, by tam pójść – jak zapewnia swoich uczniów chrześcijańska ortodoksja? Wydaje się, że tak nie jest –

A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.
– Jana 14:3.

Słowa, które mogą być traktowane jako objaśnienie wersetów z Ew. Jana 13:33-36. Gdy we wspaniałym majestacie został uniesiony ze szczytu góry [„zwanej Oliwną, która leży w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi na jeden sabat.” – Dzieje Ap. 1:12 – przyp. tłum.] do nieba, to towarzyszący aniołowie powiedzieli do obserwatorów jego wniebowzięcia: „Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, przyjdzie w taki sam sposób” – cicho i nierozpoznany przez ludzi – „tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba” – Dzieje Ap. 1:11. A zatem w nauce Biblii nie ma czegoś takiego jak pójście do Niego w chwili śmierci i żaden święty nie będzie uprzywilejowany, by mógł oglądać Jego twarz, zanim według obietnicy Pan nie powróci na ten świat.

Apostoł Paweł doskonale rozumiał Boski plan i postanowienie, dlatego nie oczekiwał, że otrzyma nagrodę i dziedzictwo aż do czasu, gdy Pan objawi się po raz drugi, tym razem bez ofiary za grzech ku zbawieniu: „Albowiem już niebawem będę złożony w ofierze” – mówi – „czas rozstania mego z życiem nadszedł” – „a że dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem, to oczekuje mnie teraz wieniec sprawiedliwości, który Pan, sprawiedliwy Sędzia, da mi” W chwili śmierci? Nie, „w owym dniu” – kiedy wróci! „A nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego” – 2 Tym. 4:6-8. Czy Szczepan nie kształcił się w tej samej wspaniałej i bezbłędnej szkole duchowej? Nie wiedział, że Wybawiciel któremu zaufał powiedział: – „przyjdę powtórnie i wezmę was do siebie”?

Gdy po godzinach agonii na wzgórzu hańby nastała ostatnia chwila, „mąż boleści” zawołał donośnym głosem i zakończył słowami: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, skonał”, czyli umarł (Łuk. 23:46), a według Mat. 27:50 – „oddał ducha” (dosłownie: przestał oddychać), tj. wydał ostatnie tchnienie, czyli przestał żyć. Szczepan, pierwszy męczennik wśród uczniów, wydaje się naśladować swego Mistrza w scenie końcowej. Jezus powiedział: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego”. A gdy kamienie okrutnie miażdżyły drżące ciało Szczepana, modlił się on słowami: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego”.

Oryginalne słowo użyte przez umierającego Pana i jego umierającego sługę to pneuma, tłumaczone jako „duch” i oba fragmenty podano w Greckim Leksykonie Nowego Testamentu Robinsona jako ilustracje tego terminu, wskazującego na „zasadę, że życie jest zawarte w oddechu” – kierując nasze myśli do starego zapisu: – „Pan Bóg (…) tchnął w nozdrza jego dech życia. Wtedy stał się człowiek istotą żywą” – 1 Mojż. 2:7.

Gdy taką interpretację uznamy za poprawną, wówczas nie będzie trudności z prawidłowym zrozumieniem żarliwych słów wydającego ostatni dech świadka. Poprosił swojego wysoko postawionego Pana, by przyjął z powrotem jego życiodajny oddech, a tym samym uznał jego życie, które złożył jako ofiarę na ołtarzu chrześcijaństwa. Odbiega to bardzo od popularnych poglądów, ale jest w całkowitej zgodzie z ogólnymi naukami Pisma Świętego i końcem tej historii. Czy po okrzyku: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego” udało mu się przejść w górę do niebiańskiej siedziby? Czy jego skrzydlaty duch odbył lot przed oblicze Odkupiciela? Nie, zaprawdę: „Padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał”. Ukamienowany na śmierć, powrócił do prochu. Nie został uwolniony aż do chwili, gdy „umarli w Chrystusie” podczas Jego obecności, za sprawą Jego mocy zakwitną błogosławieństwem nieśmiertelności.

(Wybrane)

„Zion’s Watch Tower”, czerwiec 1886, R-860b

Tłum. za: „Straż”, 1/2019