Dłużnik reprezentował grzesznika – Adama i jego potomstwo. Sprzedanie jego własności reprezentowało utratę wszystkich praw do błogosławieństw ziemi, które spotkały ludzkość, jako wynik grzechu. Niewolnictwo rodziny w służbie reprezentowało poddaństwo grzechowi i śmierci przez ludzką słabość. Tym sposobem Bóg wskazuje, że On nigdy nie zamierzył, by człowiek zawsze był poddany niedoskonałości i niewiedzy, skuty w kajdany przez swego wielkiego przeciwnika, szatana. Nigdy nie było Jego celem, by dziedzictwo człowieka zostało dla niego na zawsze utracone przez śmierć. Jeszcze przed stworzeniem świata Bóg zamierzył wprowadzenie czasu Jubileuszowego przez Królestwo Mesjasza, w czasie którego człowiek będzie mógł powrócić do wolności, błogosławieństw i łask Bożych, które pierwotnie były jego udziałem. Czasy lub lata Mesjańskiego Królestwa są w Biblii określone jako „Czasy Restytucji”. Podstawą Restytucji jest śmierć Chrystusa, który umarł „sprawiedliwy za niesprawiedliwych”, dobrowolna Ofiara. Czasy Restytucji mają nastąpić podczas drugiego przyjścia Chrystusa, kiedy On ustanowi Swoje Królestwo i przywróci wszystkim chętnym i posłusznym to, co zostało utracone w Edenie (Dzieje Apostolskie 3:19-21).

Izraelski Rok Jubileuszowy przedstawiał wielką Tysiącletnią Epokę Mesjańskiego Królestwa, w którym panowanie grzechu i śmierci zostanie na zawsze przerwane, a jak oświadcza Święty Paweł: „Stworzenie [ludzkość] będzie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności synów Bożych” (Rzym. 8:21).

Kościół nie będzie mieć udziału w Jubileuszu ze światem, lecz przez wiarę otrzymał jeszcze lepszy dział – współdziedzictwo z Chrystusem. Połączony z Nim, jako Jego Oblubienica, Kościół będzie Boskim przewodem w udzieleniu Restytucji światu. Szukając biblijnego wypełnienia tego, rozpoznajemy, że jesteśmy już w przededniu tych czasów Restytucji, a srebrna trąba już ogłasza Nową Dyspensację. Tak jak izraelscy kapłani trąbili w srebrną trąbę, tak tutaj Królewskie Kapłaństwo z wyprzedzeniem ogłosiło Prawdę o Restytucji.

________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, lipiec-sierpień 2009

Dowiedz się więcej – Dzień powrotu Jezusa – 

„I policzysz sobie siedem lat sabatowych, to jest siedem razy siedem lat; i będziesz miał siedem lat sabatowych, czyli czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca; obwieścisz dęciem w róg [szofar czyli róg barani] w dniu pojednania, ogłosisz to rogiem po całej waszej ziemi. I będziecie święcić rok pięćdziesiąty, i w ten sposób ogłosicie wolność wszystkim mieszkańcom całej ziemi; będzie to dla was jubileusz; i każdy wróci do posiadłości swojej, każdy wróci do rodziny swojej.”

„Jakże radosne musiały być okrzyki, gdy lud Izraela usłyszał brzmienie szofar ogłaszające wolność! Niebawem miały być umorzone wszystkie długi, słudzy mieli pożegnać swych panów, drzwi więzień miały stanąć otworem, a więźniowie mieli być uwolnieni, utracone posiadłości miały być odzyskane przez tych, którzy je stracili, następowało też ponowne połączenie się rodzin, których radości nie można opisać.

Wszystko to oczywiście było typiczne i prorocze. Lud Izraela w owych dwunastu pokoleniach razem z pogańskimi narodami czeka na obiecanego Mesjasza, potomstwo Abrahama, przez które „błogosławione będą wszystkie narody ziemi” (1 Moj. 12:3; 22:15-18). Przez Mesjasza jako Pośrednika PAN „uczyni z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe”; obiecuje On: „miłościwy będę nieprawościom ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej” (Jer. 31:31-34). Będą słuchać tego wielkiego Pośrednika, którego PAN wzbudza spośród nich, ich braci (5 Moj. 18:15).

Pomazańcy PAŃSCY (Mesjasz) ogłoszą wolność pojmanym, wypuszczą na wolność tych, którzy będą związani w więzieniu śmierci (Dan. 12:2), zawiążą rany serc skruszonych, pocieszą wszystkich płaczących, dadzą im olejek radości zamiast smutku i szatę ozdobną zamiast ducha ściśnionego, przywrócą im utraconą własność (utraconą w Adamie), ich bliskich i sprawią, że zwycięstwo i chwała ukażą się wszystkim narodom (Iz. 42:7; 49:9; 61:1-11; 25:8). Jakże wspaniały będzie ten antytypiczny Jubileusz!”
________
Źródło: artykuł „Rok Jubileuszowy”, Sztandar Biblijny, czerwiec 1994, s. 46.

Otrzymaliśmy ostatnio pytanie: Jak rozumieć tę przerażającą groźbę „Ci, którzy się uświęcają i oczyszczają, aby wejść do pogańskich gajów za jednym, który kroczy w pośrodku, ci, którzy jedzą mięso wieprzowe i płazy, i myszy, wszyscy razem zginą – mówi Pan.” Część ludzi uważa, że to dotyczy pogan, a część uważa, że to każdego, kto je wieprzowinę i inne nieczyste pokarmy. Są też teorie, że zakaz ten dotyczy tylko Izraelitów i Żydów. Nie pytam, czy zakaz spożywania wieprzowiny dotyczy wszystkich, bo każdy podaje własną interpretację, ale czy faktycznie, grożą za to poważne konsekwencję, czy to też jakaś symbolika, czy jak to nazwać? Dodam, że dalej w Biblii nigdzie nie ma nic na temat kary, po zjedzeniu nieczystych pokarmów.

Oto nasza odpowiedź:

Jak inne pisma tak i to ma swoje głębsze wypełnienie wobec naśladowców Jezusa. Potwierdzają to choćby słowa św. Pawła:

„Bo cokolwiek przedtem napisano, ku naszej nauce napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę Pism nadzieję mieli.” (Rzymian 15:4)

„A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.” (1 Koryntian 10:11)

By lepiej zrozumieć, o czym mowa we wspomnianym fragmencie, warto przypomnieć sobie pewną historię z życia Jezusa. Dotyczy ona kwasu lub też chleba faryzeuszy (Marka 8:14-21): Przeprawiając się na drugi brzeg, uczniowie zapomnieli wziąć z sobą chleba. Jezus rzekł do nich: „Uważajcie i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów!” Oni zaś rozprawiali między sobą i mówili: „Nie wzięliśmy chleba”. Jezus, poznawszy to, rzekł: „Ludzie małej wiary czemu zastanawiacie się nad tym, że nie wzięliście chleba? Czy jeszcze nie rozumiecie i nie pamiętacie owych pięciu chlebów na pięć tysięcy, i ile zebraliście koszów? Ani owych siedmiu chlebów na cztery tysiące, i ileście koszów zebrali? Jak to, nie rozumiecie, że nie o chlebie mówiłem wam, lecz: strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów?” Wówczas zrozumieli, że mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz nauki faryzeuszów i saduceuszów.

Jezus wiele razy podkreślał, że „Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, lecz to, co z ust wychodzi, to kala człowieka.” (Mateusza 15:11) Dlatego też nieczyste pożywienie wspomniane w proroctwie, jak mięso wieprzowe, płazy i myszy obrazuję nieczyste nauki, które miały przesiąknąć do chrześcijaństwie po śmieci apostołów. Wśród tych, wobec których okaże się gniew Pański, będą hipokryci, świętoszkowate osoby pośród chrześcijan z nazwy, które na pozór są poświęcone i czyste, lecz wewnętrznie pozostają przywiązane do swych bałwochwalczych wierzeń i sposobu postępowania. Tacy ludzie będą karmić się wieloma błędami, jak np. nauką o wiecznym męczeniu grzeszników w piekle, o czyśćcu, konieczności pośrednictwa świętych w naszych kontaktach z Bogiem itd.

Nauka ta dla nas jest więc symboliczna i mowa tu o przyjmowaniu błędnych nauk zamiast czystego chleba Słowa Bożego. To dlatego apostoł Paweł stwierdził: „Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu. Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus.” (Kolosan 2:16-17)

Z drugiej strony fakt, że Bóg określił w swoim Słowie pewne zwierzęta jako czyste, a inne jako nieczyste, nie jest przypadkowy. Chociaż więc nie jesteśmy pod Zakonem i nie musimy przestrzegać jego zakazów dotyczących pokarmów, to powinniśmy rozważyć je w kontekście naszego zdrowia. Temat ten został szeroko opisany w czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda” nr 240-241, w artykule pt. Chrześcijanie a przepisy dietetyczne Starego Testamentu (s. 70-76).

Zachęcamy do lektury!

(Kliknij w tytuł artykułu, by otworzyć lub pobrać plik PDF)