Wiersze Brzasku

NOWA KARTKA

Lekcja była prawie skończona,
Gdy podszedł do mnie i wyszeptał drżący:
Proszę Pana, chciałbym nową kartkę,
Tę zniszczyłem niechcący
Podał mi kartkę pomazaną i zaplamioną,
Dałem mu nową, czystą, niezniszczoną
I rzekłem z uśmiechem, patrząc w jego oczy zasmucone:
Postaraj się, dziecko, niech teraz to będzie lepiej zrobione

Stary rok dobiegał już końca.
Gdy zbliżyłem się do Ojca tronu i wyszeptałem drżący,
Ojcze, czy dla mnie również ten rok nowy?
Spójrz, stary zmarnowałem niechcący 
Wziął ode mnie kartę życia pomazaną, zaplamioną
I dał mi na ten rok nową, wcale niezniszczoną.
I rzekł z uśmiechem, patrząc w me serce zasmucone:
Postaraj się, dziecko, niech teraz to będzie lepiej zrobione

Wiersze Brzasku

MISJA KOBIETY

Prawa kobiet ? jakież to prawa?
Praca, modlitwa i miłość dawać;
Prawo płaczącym nieść pocieszenie;
Prawo czuwania, gdy inny drzemie;

Prawo otarcia łzy każdej;
Prawo tłumienia rosnącej bojaźni;
Prawo spędzania trosk z oblicza;
Dawania otuchy w rozpaczy człowieczej;

Prawo, by śledzić dech życia ostatni;
Umierającym nieść uścisk bratni;
Prawo, by wskazać, gdy wszystko zawodzi,
Że spoza zasłony nadzieja przychodzi;

Prawo wracania z złej drogi zbłąkanych,
Złą ścieżką idących ? hańbie oddanych;
I jeszcze prawo niesienia radości
Tym, co w żałobie, co w samotności;

Prawo do tego, by dzieci małe
Przywieść do Zbawcy, co życie dał całe;
By dzięki miłości i skromnej pochwale
W łasce, radości wzrastały wspaniale.

Ćwiczenie umysłu jest kobiet prawem,
Więc skłoń swe myśli ku godnym sprawom.
Ćwicz umysł, nad ziemskie niech wzleci próżności
I ku niebiańskiej niech dąży radości.

Prawo, by życie Zbawcy Miłemu
Oddać z radością, że właśnie Jemu;
By twe domostwo wspaniale zdobiły:
Słowa łagodne i uśmiech twój miły.

Takie to prawa! ? Więc z nich właściwie
Korzystaj, żyj świętym ich wpływem.
A mając je, czyli masz mało?
Więcej masz zadań, niż ci się zdało.

Takie to prawa! ? Nie mów, więc z żalem,
Że misja kobiety przypadła ci w udziale.
Rozwijaj talenty dane przez Boga,
Na pewno cię za to spotka nagroda.

fot. Steve Slater

NIE MARTW SIĘ

Nie martw się, wszak jest Bóg na niebie,
On ci pomoże w każdej potrzebie.
Wspomnij na Niego w swojej zadumie,
On cię na pewno dobrze zrozumie.

Kiedy twe serce z żalu się ściska,
A ból,  łzy z twych oczu wyciska.
Nie martw się, lecz wspomnij na Pana,
Uklęknij na swoje zbolałe kolana.

Wyznaj Mu swoje żale i troski,
Gdy będą szczere, dotrą przed tron Boski.
A On na pewno ulży w cierpieniu,
Gdy Ty się wesprzesz na Jego ramieniu.

Nie martw się, niech wiara twa nie ustaje,
Choć czasem opatrzność smutek ci zadaje.
Wiedz, że Bóg nie da cierpień ponad siły,
Przyjm je cierpliwie, będziesz Bogu miły.

Fot. Seyed Mostafa Zamani (flickr.com/seyyed_mostafa_zamani)

Jerzy Szpunar

NIEBIESKI GARNCARZ

Boże, Ty jesteś garncarzem wspaniałym,
jam cząstką ziemi, pyłkiem tak małym,
bryłą gliny w Twej ręki zasięgu,
którą położyłeś na garncarskim kręgu.

Pieściłeś mnie Swą ręką obracając kołem,
ja zaś przed Tobą uderzyłem czołem,
polewałeś wodą i kształty czyniłeś,
aż wreszcie me życie całkiem odmieniłeś.

Kiedy już skończyłeś proces kształtowania,
stałem się naczyniem z Twojego uznania,
odstawiłeś na bok, na miejsce wytchnienia,
gdzie wyschnąwszy naczynie już kształtu nie zmienia.

Wyschnięte naczynie włożyłeś do pieca,
by mnie wypróbować i doświadczyć nieco,
opatrznością Twoją czuwałeś nade mną,
aby praca Twoja nie była daremną.

Żeby nie pękł w ogniu ten garnek gliniany,
czuwałeś nad piecem, oblepiałeś ściany,
otaczałeś mnie łaską, miłosierdziem Twoim,
byłeś Opiekunem, wybawieniem moim.

A takich doświadczeń było w życiu wiele,
które znieść musiałem w tym mizernym ciele,
wszystkie one jednak też jeden cel miały,
żebym mógł być silny, wierny i wytrwały.

I teraz, gdy już życia minęła połowa,
piec doświadczeń rozpaliłeś od nowa,
dozwoliłeś doświadczyć bólu nieznośnego,
byłem niezbyt wiernym, to pewnie dlatego.

Wzywałem miłosierdzia, pomocy, litości
i doznałem od Ciebie Twej wielkiej miłości,
ochłodziłeś Swą mocą me zbolałe ciało,
jakby nigdy nic nie było, tak mi się zdawało.

Wierzę, że dokończysz Swe garncarskie dzieło,
które swój początek na Twym kręgu wzięło
i uczynisz ze mnie przydatne naczynie,
że dusza moja na pewno nie zginie.

A jeżeli dowiodę słowem swym i czynem,
że nie podołam być pięknym naczyniem,
uczyń mnie podstawką pięknego wazonu,
żebym tylko mógł mieszkać w Twoim pięknym domu.

Fot. Walt Stoneburner (flickr.com/waltstoneburner)

Napisane 15 września 1989 r. w Bydgoszczy

PAN JEST PIEŚNIĄ MOJĄ

Pan jest pieśnią moją, mej duszy,
On mnie Swą dobrocią poruszył,
Wzruszył serce moje Swym Słowem,
Imieniem się poję Jehowy.

Śpiewam wieczne hymny na chwałę,
Bo sprawy rąk Twoich niemałe,
W Synu Twoim dałeś zbawienie,
Z śmierci odkupiłeś to plemię.

Pan jest pieśnią moją radosną!
Pan jest dobrocią, mą wiosną!
Pan jest mego śpiewu przyczyną;
Zbliżył mnie do Siebie przez Syna.

Fot. Don McCullough (flickr.com/69214385@N04)

Zobacz też: Piotr Otczyk, Wiersze na każdy dzień

WIELKIE SŁOWA

I odpuść, Panie, nasze winy,
?Tak jak my bliżnim odpuszczamy??.
A wcale o tym nie myślimy,
Jak wielkie słowa powiadamy.

Gdybyśmy bliżnim odpuścili
Wszystkie ich złości i słabości,
Tobyśmy drogę uścielili
Do szczęścia ? kwiatem miłości.

Gdybyśmy mdłości ich znosili
Tak jak przystało braciom w Panu,
Tobyśmy wejście przyśpieszyli
Do niebieskiego Chanaanu.

Fot. Chris Yarzab (flickr.com/photos/chrisyarzab)

Zobacz też: Piotr Otczyk, Wiersze na każdy dzień

KOLEJNY ROK CZYSTY I NOWY

Kończy się dzień i słońce na zachodzie
Na spoczynek się kładzie, jak co dzień.
Zapisana kolejna trudna ziemi karta,
Zasypia natura z szat żywota odarta,
Jej łono skalane upadkiem, w grzechu mocy,
Z radością się chowa pod osłoną nocy.

Mija ciemność ? znowu jest jasny dzień,
Promień słońca rozproszył nocy cień.
O dniu doskonały! Cóż za widok wspaniały!
Bóg w biel dziś przyodział świat ten cały!
Wszystka natura śpiewa niebiosom,
Gdy czystej ziemi miłość przynoszą.

Znów rok przemija i w niepamięci zginie,
Bóg da nowy, czysty, gdy ten stary przeminie!
A choć w smutne błędy przeszłość bogata,
W całości je zakryje biała Pańska szata.
Panie prosimy, naucz właściwego kroku
I mocno pozwól się trzymać w nadchodzącym roku.

Fot. Ryan Holst (flickr.com/holstphoto)

TRZY ZŁOTE BRAMY

Trzy złote bramy myśl każda przejść musi, nim usty zawładnie,
A jeśli uczynić tego nie zdoła, niech raczej przepadnie.
Nad każdą z bram owych srebrnymi litery pisane słowa:
Czy prawdą? ? nad pierwszą, nad drugą: Czy dobrem będzie twa mowa?
Czy jest konieczną? ? nad bramą z bram owych ostatnią czytamy.
Strzeż więc swych myśli, by jeśli wyjść mają, przez trzy złote szły bramy.

Fot. James 1:5, blenderartists.org

ŻYCZENIA NOWOROCZNE

Czego życzyć Ci mam?
Pieśni w czas wiosny,
Skarbów świata,
Przeżyć radosnych,
Kwieciem usłanej ścieżki,
Nieba bez chmur?
Czyż to zapewni Ci
Szczęśliwy nowy rok?

Czego życzyć Ci mam?
Czyż może znaleźć nasz wzrok
Słoneczny blask
Przez okrągły rok?
Gdzie może być skarb ów
Tak trwały i drogi,
Który zapewniłby znów
Szczęśliwy nowy rok?

Wiara, która wzrasta,
Postępując w światłości.
Nadzieja, która obfituje
W szczęściu i jasności,
Miłość, która jest doskonałą
I precz odrzuca bojaźń:
Oto, co będzie zapewniało
Szczęśliwy nowy rok.

Pokój Zbawcy,
Odpoczynek u stóp Jego,
Uśmiech Jego oblicza
Promiennego, słodkiego,
W Jego obecności radość!
Chrystus zawsze blisko!
To właśnie da Ci wszystko
I będzie szczęśliwy nowy rok!

Fot. Daniel Moyle (flickr.com/danmoyle)

ZMARTWYCHWSTANIE

Żałowałem róży, zwiędła jesienią.
Myślałem: już nigdy nie wróci,
Lecz znowu rozkwitła odziana zielenią,
Blask słońca ją latem przywrócił.

Jej główka świeża wdziękiem promieniała
Na tej samej, co wtedy łodydze.
Poznałem ją po barwie, kształcie, jaki miała,
Róża była ta sama ? inna jednak, widzę.

Nie mogłem dostrzec w jej kwiecie
Atomów tamtej róży, minionej
Ni stwierdzić, które szczątki na świecie
Ubrały ją w szaty tak cudnie zrobione.

Nie pytałem, czy obecne kształty
Z tamtymi były jednakowe,
Lecz żaden szczegół nie był zatarty,
Tak bardzo dawnym podobne te nowe.

A gdy pomyślałem, że krzew różany
Plan pąka miał nim wiosna przybyła,
Nim pąk na świat został wydany,
Pojąłem, że choć dwakroć, jedną różą była.

Albowiem piękno jej zmartwychwstania
Nie w prochu skryte i w marności,
Lecz w myślach Stwórcy przechowane,
Uratowane od nicości.

Bo żaden wzorzec nie zaginie,
Choć jako proch do ziemi wraca,
On nie zniszczeje, nie przeminie,
Narodzin pieczęci śmierć nie wytraca.

Dla każdej twarzy, która odchodzi,
Bóg w sposób dla Siebie wiadomy,
Posiada formę, z której kształt się rodzi,
I zachowuje ją dla potomnych.

Choć z tego, co w proch się obróci,
Nie sposób złożyć rzeczy minionych.
Sandały to tylko, które pielgrzymi obuci
Zdjęli, by dotknąć dróg uświęconych.

Gdziekolwiek, ktokolwiek wstanie do życia
Z grobu ciemnego, w którym złożony,
Wiedział będzie, że formy jest starej odbiciem,
Że kwiat zwiędłej róży w nowy zmieniony.

Fot. Liza Oliwa (zmarła 10.07.2013 r.)
Zostańmy w nadziei zmartwychwstania!