10. A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.
11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.
13. Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.
14. Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20.09.2026 r. 

Kontekst geograficzno-historyczny

Nie znamy dokładnego położenia ogrodu Eden.

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii.

Nad rzeką Eufrat, położeone było starożytne miasto Babilon.

Nie znamy też dokładnego położenia rzek Gichon i Piszon.

Rzeki Edenu, ilustracja

Rzeka Piszon okrążała ziemię “Chawila” – nie znamy jej dokładnego położenia.

Rzeka Gichon okrążała ziemię “Kusz” – Kusz / Etiopia, BG: ziemia murzyńska.

Kuszyci to potomkowie Kusza, syna Chama, wnuka Noego.

Rodzaju 10:6: „Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.„

Kuszyci są często utożsamiani z Etiopczykami.

Jr 13:23: „Czy Etiopczyk (Kuszyta) może zmienić swoją skórę, a lampart swoje pręgi? Tak samo czy możecie czynić dobrze, wy, którzyście się nauczyli postępować przewrotnie?”

Tereny zamieszkiwane przez Kuszytów (?)

Kuszyci głównie zamieszkują dzisiejsze tereny południowego Sudanu, Etiopii i Somalii.

Historycznie, w starożytności byli bardziej na północ.

Nadal jest to duża odległość od terenów Mezpotamii.

Jak pogodzić te fakty?

2Krn 21:16: „PAN pobudził również przeciw Joramowi ducha Filistynów i Arabów, którzy mieszkali obok Etiopczyków (Kuszytów);”

Ha 3:7: „Widziałem namioty Kuszanu dotknięte uciskiem, a zasłony ziemi Midian drżały.”

Lb 12:1: „Wtedy Miriam i Aaron mówili źle przeciwko Mojżeszowi z powodu etiopskiej (Kuszyckiej) kobiety, którą pojął. Pojął bowiem za żonę Etiopkę (Kuszytkę);”

Historycy sugerują, że prawdopodobnie były dwa rodzaje Kuszytów.

1. Zamieszkujący tereny w Afryce – czarnoskórzy
2. Zamieszkujący tereny Półwyspu Arabskiego – o jaśniejszej karnacji

Sefora, żona Mojżesza była córką kapłana Midianitów, a jednocześnie Biblia mówi o niej jako o kobiecie Kuszyckiej.

Najprawdopodobniej była ona właśnie z tej grupy Kuszytów, którzy mieszkali w Azji, a nie w Afryce.

Część ludów określanych jako Kuszyci zamieszkiwała tereny Półwyspu Arabskiego – byli to Kuszyci o jaśniejszej karnacji. Z tej ludu wywodziła się Sefora nazywana jednocześnie Kuszytką i córką kapłana Midianitów.

2Tm 3:16: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;”

Bóg zawarł w Biblii wiele szczegółów, które wydają się nie mieć jakiegoś przesłania same w sobie.

Na przykład wszystkie szczegóły odnoszące się do przybytku i składania ofiar. Po co zostały w ten sposób zachowane w Biblii dla chrześcijan?

Apostoł Paweł tak o tym mówi:

Hbr 9:8-9: „W ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do Miejsca Najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek. Był on obrazem na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą;”

Kol 2:16-17: „Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie święta czy nowiu, czy szabatu! Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa.”

Podobnie i np. przymierza zawierane z Abrahamem, dotyczyły nie jego osobiście, a raczej grupę ludzi, np. Kościół Boży.

Dz 3:25: „Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, kiedy rzekł do Abrahama: Błogosławione będą w potomstwie twoim wszystkie narody ziemi.”

Biblia zachęca nas do Badania jej w całości, znajdując i harmonizując jej nauki ze sobą.

1Tes 5:20-21: „Proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.”

Dodatkowym argumentem jest też język hebrajski w jakim zapisano Stary Testament.

“…Hebrajski jest językiem bardzo wyrazistym, nadaje się do sugestywnego opisu wydarzeń. Krótkie zdania i proste spójniki ożywiają i dynamizują wypowiedź. Szczególnie ekspresywna i poruszająca jest hebrajska poezja, która dodatkowo korzysta z paralelizmu i rytmu.”

(ŚJ. „Wnikliwe poznawanie Pism”)

Hebrajskie rzeczowniki mają bardzo szerokie, często opisowe znaczenia, które ujawniają dużo dodatkowych informacji, których brak w naszych tłumaczeniach tych słów.

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

WERSET 10

A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

Słowo Eden znaczy “przyjemny” albo “zachwyt”/ “rozkosz”.

I z tego Edenu wypływa początkowo JEDNA rzeka.

Rzeka to woda, a woda w Biblii jest często symbolem.

J 4:14: „Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.”

Ef 5:25-26: „Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Tak jak w literalna woda obmywa z brudu, nieczystości, tak symboliczna woda oczyszcza z brudu grzechu i przekleństwa.

Przez wiarę można dostąpić takiego oczyszczenia, obmycia, dostępując stanu usprawiedliwienia z wiary.

To usprawiedliwienie jest tym źródłem, które prowadzi nas ku życiu wiecznemu jak mówił Ap. Paweł.

Gdy człowiek jest usprawiedliwiony z grzechu, to oznacza, że Bóg widzi go jako sprawiedliwego – choć takim w rzeczywistości nie jest.

“A z Edenu wypływała rzeka…”

Stan usprawiedliwienia z wiary jest bardzo przyjemny, zachwycający, piękny dla osoby, która go dostępuje.

Rz 5:1-2: „Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.”

Pokój z Bogiem ; Nadzieja chwały

przyjemne, zachwycające rzeczy.

“…i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.”

To reprezentuje nam 4 różne grupy Ludu Bożego, które korzystają z tego przyjemnego stanu usprawiedliwienia z wiary.

Jakie to grupy/klasy zobaczymy, gdy przeanalizujemy opisy i samo znaczenie hebrajskich nazw tych rzek.

Dzięki tym opisom i znaczeniom zobaczymy też, pewną charakterystykę tych grup.

WERSET 11

Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca

Swobodnie płynąca rzeka, okrążająca całą ziemię Chawila, “Chawila” znaczy – krąg.

Rzeka (woda – prawda), która płynie swobodnie, okrążając, zataczając kręgiem całą Ziemię.

Jaka to grupa Ludu Bożego?

11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.

Chawila. „Złoto tej ziemi jest wyborne”

Złoto to coś bardzo cennego.

2P 1:4: „Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie.”

Uczestnikami Boskiej Natury jest Maluczkie Stadko – Kościół.

2Tm 1:9-10: „Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy. A obecnie została objawiona przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który zniszczył śmierć, a życie i nieśmiertelność wydobył na jaw przez ewangelię;”

1P 2:5: „I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Co to jest Bdellium?

Niektórzy sugerują, że Bdellium to żywica z drzewa o nazwie Commiphora africana.

Jednak bardziej prawdopodobnie “bdellium” to słowo oznaczające – kamień, najwidoczniej biały.

Dlaczego biały?

Lb 11:7: „A manna była jak nasienie kolendry, a jej kolor jak kolor bdellium.”

Wj 16:31: „I dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była jak nasienie kolendry, biała, o smaku placków z miodem.”

Bdellium to biały/przeźroczysty kamień.

Te cztery rzeki (grupy Ludu Bożego) niosą prawdy, częściowo w czasie swojej aktywności w tym życiu, ale przede wszystkim w Tysiącleciu.

Więc bdellium symbolizuje jasne i czyste prawdy jakie zdobyli członkowie tej klasy czyli Kościół i jakich będą udzielać ludzkości w Tysiącleciu.

Onyks

Kamień onyksowy

Onyks to kamień szlachetny.

W Biblii występuje jako jeden z elementów stroju arcykapłana.

Wj 28:9-10: „I weźmiesz dwa kamienie onyksu i wyryjesz na nich imiona synów Izraela; Sześć ich imion na jednym kamieniu i sześć pozostałych imion na drugim kamieniu, według kolejności ich narodzenia.”

Więc kamienie onyksowe to podobnie jak bdellium, prawdy – szczególnie prawdy tych dwóch przymierzy Abrahamowego i Nowego i wyrytych w nich 12 głównych łask/zalet charakteru.

Kościół, Maluczkie Stadko – było wypróbowae i rozwinęło wszystkie 12 łask/zalet charakteru co jest ponownie zasymbolizowane w murach Nowego Jeruzalem.

Obj 21:19-20: „Fundamenty muru miasta ozdobione były wszelkimi drogimi kamieniami. Pierwszy fundament to jaspis, drugi — szafir, trzeci — chalcedon, czwarty — szmaragd; Piąty — sardoniks, szósty — karneol, siódmy — chryzolit, ósmy — beryl, dziewiąty — topaz, dziesiąty — chryzopraz, jedenasty — hiacynt, dwunasty — ametyst.”

Uwielbiony Kościół, będzie udzielał tych kamieni onyksu, z wyrytymi w nich 12 głównymi łaskami charakteru, reszcie ludzkości.

Obj 22:1-2: „I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

A pośrodku rynku miasta, po obu stronach rzeki, było drzewo życia przynoszące owoc dwunastu rodzajów, wydające swój owoc co miesiąc. A liście drzewa służą do uzdrawiania narodów.„

17: „A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.„

WERSET 13

Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.

Rzeka Gichon

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca, “Gichon” to potok/strumień – mniejsza rzeka.

Więc ta grupa ludu Bożego ukryta pod tą rzeką, obrazowo też jest niższa, mniej znacząca od tej pierwszej rzeki. Dodatkowo brak przy opisie tej rzeki złota czy szlachetnych kamieni.

Rzeka Gichon to Wielka Kompania, mniej znacząca, niższa klasa od klasy Kościoła.

“…ta okrąża całą ziemię Kusz”

Kuszyci reprezentują najbardziej zdeprawowanych ludzi.  Kusz był synem Chama i ojcem Nimroda.

Wielka Kompania jako rzeka Gichon, niesie prawdę do najbardziej zdeprawowanych ludzi, zniszczonych przez wieki degradacji i zła.

Obj 7:14-15: „Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka. Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem.”

Z pewnością w Tysiącleciu, członkowie tej klasy będą wykonywać ważną służbę dla reszty ludzkości.

WERSET 14

Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

WERSET 14 – CHIDDEKEL

“Chiddekel” znaczy: “bystra”, “szybka”, “srogi głos/dźwięk”.

Rzeka Chiddekel reprezentuje Starożytnych Godnych.

Hbr 11:2: „Przez nią (wiarę) bowiem przodkowie otrzymali chlubne świadectwo.”

Hbr 11:39: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy;”

Starożytno Godni wydawali potężne (srogie, mocne) świadectwo Prawdzie.

“…płynie ona na wschód ku Asyrii…”

Asyria jako przeciwnik Izraela reprezentuje w Biblii kościół nominalny.

W Tysiącleciu, Starożytno Godni będą mieli szczególną służbę wobec, tych którzy obecnie znajdują się w kościele nominalnym.

Będą podawać im Prawdę Tysiąclecia i prowadzić do zródeł wody życia.

WERSET 14 – EUFRAT

“…a czwarta rzeka to Eufrat.”

“Eufrat” znaczy: “strumień tryskający”

Rzeka Eufrat reprezentuje Młodociano Godnych.

Zgodne ze znaczeniem swojej nazwy będą oni “wytryskiwać” prawdę, odświeżać prawdą ludzkość w Tysiącleciu.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Rzeka Eufrat jest też częścią innego obrazu.

Obj 16:12: „A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.”

Literalny Babilon został zdobyty przez odcięcie wody rzeki Eufrat, podobnie i symboliczny Babilon upadł przez odwrócenie się od niego ludów i narodów.

Obj 17:15: „I powiedział do mnie: Wody (Eufratu), które widziałeś, nad którymi siedzi nierządnica (Babilon), to ludy, tłumy, narody i języki.”

PODSUMOWANIE

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

10 – A z Edenu (przyjemny stan usprawiedliwienia z wiary) wypływała rzeka (woda-prawda), aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki (4 grupy Ludu Bożego niosącego wodę-prawdę).

11 – Nazwa pierwszej – Piszon (Maluczkie Stadko) ; to ta, która okrąża całą ziemię Chawila (krąg-kompletna prawda), gdzie znajduje się złoto (drogocenność, wartość tej klasy).

12 – A złoto tej ziemi jest wyborne (prawda o Boskiej naturze). Tam też jest bdellium (jasne, czyste prawdy) i kamień onyksowy (prawdy o 2 przymierzach Abrahamowym i Nowym, i 12 głównych łaskach zawartych w nich).

13 – Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Wielka Kompania); ta okrąża całą ziemię Kusz. (niesie prawdę do najbardziej zdegradowanych z ludzkości.)

14 – Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Starożytno Godni); płynie ona na wschód ku Asyrii (podawanie prawdy szczególnie dla nominalnego chrześcijaństwa). A czwarta rzeka to Eufrat. (Młodociani Godni – “wytryskujący” prawdy dla ludzkości)

DODATKOWE MYŚLI

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii – odgrywające role w historii, ważne do dzisiaj.

Gichon i Piszon, nie znamy ich położenia, nie wiemy czy jeszcze są, nie mają znaczenia w sensie geograficzno-historycznym.

Może to obrazować, to jak ludzkość wieku Tysiąclecia będzie postrzegała działalność tych klas.

Bardziej oczywista będzie dla nich działalność klas ziemskich (SG i MG), niż działalność klas duchowych (MS i WK). Chociaż ten czas, Tysiąclecie będzie czasem rządów Chrystusa i Kościoła.

Obj 20:6: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.”

Co jest najważniejsze?

Bóg zaplanował przed założeniem świata, że świat będzie wymagał naprawy, i w całej Biblii, zawarty jest jego plan – nawet w miejscach gdzie nie widać tego na pierwszy rzut oka.

Ten obraz 4 rzek wypływających z Edenu, pozwala nam wejrzeć w przyszłość, w czas Tysiąclecia, naprawy wszystkich rzeczy.

Blisko jest czas kiedy Pan “wyleje swojego ducha na wszelkie ciało”.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Kiedyś myślałem, że by zobaczyć to jaki Bóg ma plan wobec ludzi, jak go przez wieki realizuje, jakie ma plany wobec wierzących i niewierzących – to trzeba bardzo wielu wersetów, proroctw, obrazów i skomplikowanych opracowań.

I chociaż w studiowaniu i poznawaniu Bożego Planu korzystnie jest to wszystko sobie studiować, pogłębiać wiedzę, porównywać wszystkie wersety, proroctwa – to jest taka historia w Biblii, w której można w jednym miejscu odnaleźć ten Boży Plan i zależnie od tego jak bardzo zagłębimy się w tą historię i jej wypełnienie to albo zobaczymy sam zarys, albo wiele szczegółów z Bożego Planu.

I tak właśnie jest z historią Abrahama i jego rodziny, szczególnie Sary, Izaaka i Rebeki.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20 września 2026 r. 

Nie mamy wątpliwości, że ta historia tak inne historie biblijne, wydarzyły się naprawdę, że to nie są jakieś historyjki czy anegdoty, tylko realne historie, wydarzenia, ludzie którzy faktycznie żyli i uczestniczyli w tych wydarzeniach.

No bo czy dla Boga, który jest wszechmocny i wszechwiedzący jest niemożliwe tak pokierować życiem danej jednostki, by było to zgodne z ich wolną wolą, sprawiedliwe wobec nich indywidualnie, a jednocześnie by te wydarzenia były idealnym obrazem na przyszłość i zawierały w sobie informacje o Bożym Planie? – jest to możliwe.

Jaki to Plan Boży znajdziemy w historii Abrahama i jego rodziny?

Abraham miał żonę Sarę, lecz była ona niepłodna.

Rdz 11:30: „A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.”

A przecież Abraham otrzymał obietnice.

Rdz 12:2-3: „A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem. I będę błogosławił tym, którzy tobie będą błogosławić; a tych, którzy przeklinają ciebie, będę przeklinać. W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Rdz 13:15-16: „Bo całą ziemię, którą widzisz, dam tobie i twemu potomstwu na wieki. I rozmnożę twoje potomstwo jak proch ziemi, tak że jeśli ktoś będzie mógł zliczyć proch ziemi, to również twoje potomstwo będzie policzone.”

Rdz 15:1-5: „Po tych wydarzeniach słowo PANA doszło do Abrama w widzeniu: Nie bój się, Abramie. Ja jestem twoją tarczą i twoją niezmiernie obfitą nagrodą. I Abram powiedział: Panie BOŻE, co mi dasz, skoro ja jestem bezdzietny, a szafarzem mego domu jest ten Damasceńczyk Eliezer? Abram dodał: Oto nie dałeś mi potomka, a sługa urodzony w moim domu będzie moim dziedzicem. A oto dotarło do niego słowo PANA: Nie on będzie twoim dziedzicem, lecz ten, który wyjdzie z twego wnętrza, będzie twoim dziedzicem. Potem wyprowadził go na dwór i powiedział: Spójrz teraz na niebo i policz gwiazdy, jeśli będziesz mógł je policzyć; i powiedział mu: Takie będzie twoje potomstwo.”

Abraham otrzymał obietnicę, że zostanie uczyniony wielkim narodem i w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

Rz 4:16-17: „Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które opiera się na prawie, ale i dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich; (Jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.”

Jk 1:17: „Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.”

To Bóg jest dawcą wszelkiego daru, to on jest źródłem wszystkich błogosławieństw, i tylko dzięki niemu mogą one zaistnieć.

Dlatego Abraham reprezentuje Boga.

Sara, jako żona Abrahama, reprezentuje przymierze.

Tak jak powiedzieliśmy, Sara była bezpłodna, więc dała Abrahamowi swoją służącą.

Rdz 16:1-2: „Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci. Miała zaś służącą Egipcjankę, która miała na imię Hagar. I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj.”

Hagar urodziła Abrahamowi syna – Izmaela/Ismaela.

I tutaj widzimy, że przez jakiś czas, właśnie Hagar reprezentowała Sarę przed Abrahamem.

Później jak wiemy, Sara w podeszłym wieku, z łaski Bożej, urodziła syna – Izaaka.

Apostoł Paweł wyjaśnia nam kogo reprezentuje Hagar, jej syn Ismael, i Sara i jej syn Izaak.

Ga 4:22-31: „Napisane jest bowiem, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, ten zaś z wolnej — według obietnicy. Ma to znaczenie alegoryczne: te kobiety oznaczają dwa przymierza: jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę — jest nim Hagar. Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii, a odpowiada ona dzisiejszemu Jeruzalem, bo jest ono w niewoli wraz ze swoimi dziećmi. Natomiast Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich. Napisane jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża. My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy. Lecz jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował tego, który urodził się według Ducha, tak dzieje się i teraz. Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna. Nie będzie bowiem syn niewolnicy dziedziczył z synem wolnej. Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej.”

• Abraham w tym obrazie przedstawia samego Boga Wszechmogącego – Ojca, od którego pochodzi wszelki dar i od którego wypływa obietnica błogosławieństwa dla wszystkich narodów ziemi.
• Sara, prawowita, wolna żona Abrahama, reprezentuje pierwotne Przymierze Boże – Przymierze Obietnicy związane przysięgą, którego celem od początku było wydanie na świat prawdziwego Nasienia.
• Jednak zanim narodził się syn z Sary, pojawiła się Hagara – egipska niewolnica, która na pewien czas zajęła miejsce swej pani. Paweł wyjaśnia, że Hagara przedstawia Przymierze Zakonu nadane pod górą Synaj.
• Z Hagary narodził się Ismael – syn niewolnicy, zrodzony według ciała. Przedstawiał on w typie naród żydowski rozwijający się pod Przymierzem Zakonu.

Tak jak Abraham szczerze kochał Ismaela i pragnął dla niego dobra, tak Bóg miłował naród Izraela pod Zakonem. Lecz Ismael, jako syn niewolnicy, nie mógł być głównym dziedzicem obietnicy! Otrzymał błogosławieństwo drugorzędne.

Wiele lat później, w cudowny sposób, w starości Abrahama i Sary, rodzi się Izaak – syn wolnej, dziecko obietnicy. Antytypowym Izaakiem okazał się Jezus Chrystus – duchowe Nasienie Obietnicy (Gal. 3:16).

Ga 3:16: „Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.”

Rz 9:6-9: „Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna.”

Od tej pory to dzieci Sary – czyli ci należący do Chrystusa są prawowitym (duchowym) potomstwem Abrahama, a więc dziedzicami głównej obietnicy.

I co wtedy widzimy w historii biblijnej? Od samego początku pojawia się rywalizacja. Ismael naśmiewa się z małego Izaaka i drwi z niego. Dokładnie tak samo cielesny Izrael, silny i dumny ze swojego Zakonu, drwił z Jezusa i Jego prostych uczniów, a potem ich prześladował.

Rdz 21:9: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego;”

Mt 20:19: „I wydadzą go poganom na pośmiewisko, ubiczowanie i ukrzyżowanie, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.”

Dz 4:13: „Gdy zobaczyli odwagę Piotra i Jana i zrozumieli, że są ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznali również, że byli z Jezusem.”

Mk 15:29-32: „A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz; Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża! Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może. Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.”

Rdz 21:9-10: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego; Powiedziała do Abrahama: Wyrzuć tę niewolnicę i jej syna, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedziczyć z moim synem Izaakiem.”

Reakcja Sary była stanowcza: „Wypędź tę niewolnicę i jej syna!”. Abraham, z bólem serca, musiał odesłać Hagarę i Ismaela na pustynię. To wygnanie obrazowało moment, w którym naród żydowski 18 wieków temu utracił Bożą łaskę i został rozproszony po świecie. A co dał im Abraham na drogę? Dał im tylko chleb i bukłak wody.

Rdz 21:15 „Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb i bukłak wody i dał Hagar, wkładając jej to na ramię, oraz wziął dziecko i odprawił ją. Ona zaś odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby.

Tym chlebem i wodą były księgi Zakonu i Proroków. Przez całe stulecia tułaczki i prześladowań to właśnie te obietnice ze Starego Testamentu utrzymywały naród żydowski przy życiu – bez nich ich tożsamość i nadzieja dawno by zginęły.

francuski filozof Jeana-Jacques’a Rousseau pt. Uwagi o rządzie polskim :

„Mojżesz powziął i wykonał zdumiewające przedsięwzięcie: stworzyć naród z bandy nieszczęsnych uciekinierów (…). Aby nie dopuścić do stopienia się jego ludu z innymi, nadał mu obyczaje i zwyczaje niezgodne ze zwyczajami reszty narodów; obciążył go szczególnymi rytuałami i ceremoniami; stworzył tysiące barier, aby utrzymać go w nieustannej odrębności i uczynić go na zawsze obcym dla wszystkich innych ludzi. Wszystkie więzy braterstwa, jakie ustanowił między członkami swojej republiki, stały się zarazem barierami odgradzającymi ich od obcych i uniemożliwiającymi zmieszanie się z nimi.

W ten sposób naród ów, zawsze obcy pośród innych, zachował swoje właściwości: i oto owo osobliwe prawo (…) trwało przez pięć tysięcy lat w całej swej czystości, podczas gdy wszystkie inne narody uległy przemianom. (…) Prawa Mojżesza przetrwały próbę czasu, losu i podbojów; klęski i rozproszenie Żydów nie zdołały ich zniszczyć. Ateńczycy, Rzymianie, Spartanie zniknęli z powierzchni ziemi – a Żydzi, rozproszeni, wygnani, pogardzani, bez skrawka ziemi, który mogliby nazwać własnym, zachowali swoją narodowość.”

Achad ha-Am napisał

„Więcej niż Żydzi strzegli szabatu, szabat strzegł Żydów.”

Przychodzi jednak moment dramatyczny (1 Mojż. 21:15-19): na pustyni kończy się woda. Ismael leży pod krzakiem i umiera, a Agara odchodzi, by nie patrzeć na śmierć dziecka. Wszystko wydaje się stracone. I właśnie wtedy pojawia się Anioł Pański, który otwiera jej oczy i wskazuje studnię z żywą wodą. Ismael zostaje ocalony!

Rdz 21:15-19:

“A gdy skończyła się woda w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów. Potem odeszła i usiadła naprzeciw niego w odległości strzału z łuku. Mówiła bowiem: Nie będę patrzyła na śmierć dziecka. Usiadła więc naprzeciw niego i zaczęła głośno płakać. I Bóg usłyszał głos chłopca, i Anioł Boga zawołał na Hagar z nieba: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem. Wtedy Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą. Poszła więc, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.”

Jaki jest tego antytyp?

Przez stulecia naród izraelski tracił siły, zdawało się, że zginie. Lecz w Boskiej opatrzności Bóg wskazuje im źródło wody życia – Izrael zostaje ocalony i zaczyna rozumieć, że obietnica dla nich nie miała charakteru niebiańskiego, lecz wspaniały charakter ziemski. Ich rola w Bożym planie nie kończy się na odrzuceniu – oni mają stać się ziemskim narzędziem Nowego Przymierza!

Izaak dziedzicem i misja sługi Eleazara

Czytamy dalej w Piśmie Świętym, że Abraham oddał cały swój majątek Izaakowi. Izaak staje się jedynym panem i dziedzicem wszelkich bogactw ojca. W antytypie – Bóg Ojciec wywyższył Chrystusa ponad wszelkie stworzenie i uczynił Go dziedzicem wszechrzeczy.

Nadchodzi jednak czas, gdy Abraham podejmuje decyzję o znalezieniu małżonki dla Izaaka (1 Mojż. 24). Wzywa swego najstarszego, wiernego sługę – Eleazara.

Eleazar w tym obrazie jest pięknym typem Ducha Świętego, który zostaje posłany przez Ojca, aby znaleźć Oblubienicę dla Syna.

Abraham daje słudze wyraźny warunek: nie wolno mu brać żony spośród             Kananejczyków! Ma iść wyłącznie do rodziny Abrahama, do ludzi jego wiary.

Co to oznacza w antytypie? Oznacza to, że nikt nie może stać się częścią klasy Oblubienicy Chrystusa, jeśli najpierw nie należy do rodziny wiary – jeśli nie pojednał się z Bogiem przez wiarę, pokutę i usprawiedliwienie w zasłudze Chrystusa. Bóg nie wybiera Oblubienicy spośród obcych, ze świata, lecz spośród tych, którzy uwierzyli.

Eleazar przybywa do Haranu przy studni i spotyka młodą, pracowitą, czystą dziewczynę – Rebekę. Gdy Rebeka okazuje mu życzliwość, sługa wręcza jej pierwszy dar – złoty kolczyk i bransolety. W antytypie ten pierwszy dar przedstawia dar usprawiedliwienia z wiary – początek Bożej łaski.

Kiedy sługa wchodzi do jej domu i oznajmia: „Mój pan jest bogaty, a jego syn jest dziedzicem wszystkiego – czy pójdziesz ze mną?”, Rebeka staje przed życiową decyzją. Odpowiada bez wahania: „Pójdę”. Opuszcza dom swojego ojca, zostawia za sobą dotychczasowe życie i wyrusza w daleką, niebezpieczną podróż przez pustynię do oblubieńca, którego nigdy na oczy nie widziała!

Wtedy otrzymuje kolejne bogate klejnoty i szaty – które obrazują dary i owoce Ducha Świętego, udzielane tym, którzy w Wieku Ewangelii podjęli decyzję całkowitego poświęcenia się Bogu na wąskiej drodze za Chrystusem.

Rebeka i jej służące – powołanie Kościoła

Zwróćmy uwagę na ważny szczegół: Rebeka nie podróżowała sama. Czytamy, że wsiadła na wielbłądy razem ze swoimi służącymi (dzieweczkami). Pismo Święte, harmonijnie w wielu miejscach, pokazuje, że ci, którzy w Wieku Ewangelii odpowiedzieli na powołanie, dzielą się na dwie grupy:

Rebeka – to „Maluczkie Stadko”, najwierniejsi z wiernych, gotowi na             bezwzględne poświęcenie ziemskiego życia. To antytypowe kapłaństwo, to Królowa w haftowanej szacie ze złota Ofir z 45. Psalmu.

Służebnice Rebeki – to wierzące panny, towarzyszki Oblubienicy (antytypowi lewici). To ci, którzy również wyruszyli w podróż, lecz zabrakło im owej pełnej gorliwości i zdecydowania, by zająć miejsce na tronie obok Izaaka.

Ta podróż przez pustynię to cały Wiek Ewangelii – czas, w którym pod przewodnictwem Ducha Świętego prawdziwy Kościół, wybrany z każdego narodu, ludu i języka, zmierza na spotkanie ze swoim Panem.

Finał podróży: spotkanie Izaaka i namiot Sary

Podróż dobiega końca. Pod wieczór Izaak wychodzi na pole, aby rozmyślać. Rebeka widzi go z daleka, pyta sługę: „Kto to jest?”, a słysząc: „To mój pan”, natychmiast zsiada z wielbłąda i okrywa się rańtuchem (zasłoną).

Cóż to za wymowny obraz! Kiedy wierny Kościół dociera do kresu swej ziemskiej drogi i w Pierwszym Zmartwychwstaniu staje przed obliczem uwielbionego Chrystusa twarzą w twarz – ziemskie wielbłądy i ziemskie prowadzenie przez Pismo Święte przestają być potrzebne. Wiara zamienia się w widzenie, a cienie w rzeczywistość.

Izaak wprowadza Rebekę do namiotu swojej matki, Sary. Sara już nie żyła – jej miejsce zajęła Rebeka. Oznacza to, że pierwotne przymierze Sary dokonało swego dzieła: wydało Głowę i Ciało – Chrystusa i Kościół. Od tej chwili to uwielbiony Chrystus wraz ze swoją Oblubienicą zajmują jej miejsce i to oni są narzędziem przekazywania błogosławieństw.

I wtedy wypełnia się niezwykłe błogosławieństwo, które rodzina wypowiedziała nad Rebeką, gdy żegnała ją w Haranie: „Siostro nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy!” (1 Mojż. 24:60). Kim jest owe „tysiąc tysięcy”? –  To cała rodzina ludzka! W Tysiącletnim Królestwie Chrystusa (w antytypie) zmartwychwstanie i odrodzenie do życia wiecznego otrzymają wszystkie narody ziemi. Duchowy Izaak (Chrystus) i Jego Oblubienica (uwielbiony Kościół) staną się dla upadłego świata ojcem i matką – żywicielami, nauczycielami i przewodnikami ku doskonałości w ramach Nowego Przymierza (Dz. Ap. 3:19-21). A jako pierwszy to ziemskie błogosławieństwo przyjmie odrodzony Izrael według ciała, stając się ziemskim kanałem łaski dla wszystkich rodzin ziemi.

Dz 3:19-21: „Dlatego pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone, gdy nadejdą sprzed oblicza Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.”

,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należeć będą do przeszłości a duchowa natura zostanie osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się (Gal. 3:16, 29). Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo. W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami. Jednak, ze względu na minione doświadczenia i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą. Dlatego też pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą rodzaj ludzki na całym świecie.

Podsumowując to cudowne studium typów i antytypów, pamiętajmy:

Bóg ma jeden wielki, harmonijny Plan Wieków: Stary Testament nie jest zbiorem przypadkowych opowieści,  ale misternie zaprojektowanym cieniem przyszłych dóbr.

Niech ta wspaniała perspektywa dodaje nam odwagi każdego dnia, abyśmy nie zniechęcali się trudami podróży, lecz z podniesioną głową biegli do kresu, wierząc obietnicy: „W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi”.

Amen.

Bóg przez Mojżesza polecił narodowi Izraelskiemu, by obchodzili Święto Namiotów (szałasów/kuczek), przez 8 dni. Okazuje się, że Żydzi przez wiele wieków nie obchodzili tego święta. Czy dla nas chrześcijan, jest ukryty jakiś obraz w tym święcie?

Wykład wygłoszony przez br. Marka Bejgera na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 października 2026 r.

W proroctwie Zachariasza znajdujemy proroctwo dotyczące Święta Szałasów – Zach. 14:16: „Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, i obchodzić Święto Namiotów;”

Czego dotyczy to proroctwo?

Teksty z Biblii:

3 Mojżeszowa (Kapłańska) 23:34-43: „Przemów do synów Izraela i powiedz im: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będzie Święto Namiotów przez siedem dni dla PANA. Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie. Nie będziecie wykonywać żadnej uciążliwej pracy. Przez siedem dni będziecie składać PANU ofiarę spalaną. Ósmego dnia będziecie mieć święte zgromadzenie i będziecie składać PANU ofiarę spalaną. Jest to święto, żadnej uciążliwej pracy nie będziecie wykonywać. To są święta PANA, które ogłosicie jako święte zgromadzenia, abyście składali PANU ofiarę spalaną, całopalenie, ofiarę pokarmową, ofiarę pojednawczą i ofiary z płynów, każdą w swój dzień; Oprócz szabatów PANA, oprócz waszych darów, oprócz wszystkich waszych ślubów i wszystkich waszych dobrowolnych ofiar, które będziecie składać PANU. Piętnastego dnia siódmego miesiąca, gdy zbierzecie plony ziemi, będziecie obchodzili święto dla PANA przez siedem dni; w pierwszym dniu będzie odpoczynek, także w ósmym dniu będzie odpoczynek. Pierwszego dnia weźmiecie sobie owoce z najlepszych drzew, gałązki palmowe, gałązki gęstych drzew i wierzbiny znad potoku i będziecie się weselić przed PANEM, waszym Bogiem, przez siedem dni. Będziecie obchodzić to święto dla PANA przez siedem dni, co rok. Będzie to wieczysta ustawa przez wszystkie wasze pokolenia. W siódmym miesiącu będziecie je obchodzić. Przez siedem dni będziecie mieszkać w szałasach. Wszyscy urodzeni Izraelici będą mieszkać w szałasach; Aby wasze pokolenia wiedziały, że kazałem synom Izraela mieszkać w szałasach, gdy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu. Ja jestem PAN, wasz Bóg.”

Nehemiasza 8:17: „Całe zgromadzenie, wszyscy, którzy powrócili z niewoli, uczynili szałasy i mieszkali w nich, gdyż synowie Izraela nie czynili tego od dni Jozuego, syna Nuna, aż do tego dnia. I panowała wielka radość.”

Zachariasza 14:16-18: „Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, i obchodzić Święto Namiotów; A jeśli ktoś spośród rodów ziemi nie pójdzie do Jerozolimy, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, na tego nie będzie padać deszcz. A jeśli ród Egiptu nie wyruszy i nie przyjdzie, choć na niego deszcz nie pada, spadnie jednak na niego ta plaga, którą PAN dotknie narody, które nie przyjdą, by obchodzić Święto Namiotów.”

Jakuba 2:23: „I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.”

Objawienie 7:9: „Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.”

• ODNOWIENIE
• ODNOWA
• PRZYWRÓCENIE PIERWOTNEGO STANU

Co to jest i dlaczego uważamy, że jest to właśnie cel powrotu Pana Jezusa na ziemię?

Wykład wygłoszony przez br. Radosława Pilarka na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Podsumowanie stwarzania:

I Mojż 1:31: „31 I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre.”

Photo by Osama Khan on Unsplash

Upadek człowieka, przekleństwo Ziemi.

Czy Bóg pogodził się,  że to wspaniałe dzieło miało zostać zmarnowane?

Już wtedy zapowiedziane zwycięstwo nad Przeciwnikiem.

Jaki rezultat ODNOWY? TAK WSPANIAŁE, ŻE CIĘŻKO SOBIE WYOBRAZIĆ!

II List do Koryntian12:4

Paweł pisze o sobie jako o człowieku, który:

Został uniesiony w zachwyceniu do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie godzi się powtarzać.

Do raju=> Przywróconej do doskonałości ziemi.

Niewypowiedziane słowa=> Wtedy ludziom poselstwo, bo tyczyło ono teraźniejszej prawdy.

Nie godzi mówić => Ponieważ nie był wtedy czas właściwy.

Po co więc Paweł to oglądał?

oświecenie, jakie te widzenia one dały apostołowi odbijają się w jego pismach dając im wielką siłę i rzucają cień i głębokie znaczenie na jego słowa.

I zgadza się to z Bożą zapowiedzią:

Ziemia, niebiosa – Oto czynię nowe

Stare zaś:

Ziemia spalona , przeminą z sykiem – kosmiczna katastrofa, wchłonie czarna dziura? Nie – symboliczne usunięcie starego i zastąpienie nowym.

Ale i literalna Ziemia, nie tylko symboliczna potrzebuje Odnowy:

Photo by Florian GIORGIO on Unsplash

Przekleństwo także dla Ziemi:

Rdz 3:17: „Do Adama zaś powiedział: Ponieważ usłuchałeś głosu swojej żony i zjadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jadł — przeklęta będzie ziemia z twego powodu, w trudzie będziesz z niej spożywać po wszystkie dni twego życia.”

W tej części powiemy o zwieńczeniu – ukoronowaniu odnośnie całego rodzaju ludzkiego Bożego Planu Wieków

Bóg umiłował świat, że dał Syna – cały świat ludzkości

Okup 2000 lat temu czas aby przyniósł owoce, w postaci zmartwychwstania:

1 zmartwychwstanie – niewidoczne dla cielesnych oczu, Kościoła

2 – spektakularne dla świata ludzkości

CHOĆ BĘDZIE MOWA O BOGU JAKO ZBAWCY – PROSZĘ ABYŚMY PAMIĘTYALI – DOKONANIE TEGO WSPANIAŁEGO PLANU ODDAŁ UKOCHANEMU SYNOWI.

Mylne poglądy – Zagubiona nauka o restytucji:

Niebo, piekło, może czyściec, zniszczenie Ziemi

Ale Biblia uczy o Tysiącletnim Panowaniu Chrystusa jako czasie Odnowy.

Zapowiada:

POWTÓRNE, OSOBISTE PRZYJŚCIE NASZEGO PANA PRZED ROZPOCZĘCIEM SIĘ TYSIĄCLECIA

Także tu narosły pewne błędy

Pan powiedział:

A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata

(Mat. 28:20 NB).

I Pan był z Kościołem bez przerwy przez swego ducha oraz swoje Słowo, prowadząc go, kierując nim, dając otuchę. Ale chociaż Kościół cieszył się błogosławieństwami wynikającymi ze świadomości, iż Pan był z nim, to tęsknie czekał na powrót, bo Kościół był pewien, że kiedy Pan rzekł: „a jeśli pójdę, przyjdę znowu”(Jan 14:3 NB), na pewno mówił o swoim powtórnym osobistym przyjściu.

1 wiek, Apostołowie prócz jednego umarli, Pan wciąż nie wrócił. Ale dał ostatniemu z nich Objawienie. Pod koniec 1 wieku W Objawieniu Pan mówi o owym wydarzeniu jako należącym do przyszłości, oświadczając:

„Oto przychodzę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną”. Natchniony Jan odpowiada: „Amen, przyjdź Panie Jezu!”.

Dalej nie było żadnych natchnionych ksiąg.

Stąd powstały:

Błędne nauki o czasie powtórnego przyjścia Pana a właściwie OBECNOŚCI – słowo Parousia.

Jaki miał być jej cel – to pytanie to temat tej części dyskursu:

Słowo Boże jasno naucza, że w czasie powtórnego przyjścia naszego Pana świat będzie daleki od nawrócenia się do Boga.

Obj 1:7: „7 Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.”

Te obłoki to chmury UCISKU. Czy nawrócona, sprawiedliwa ludzkość biadałaby / lamentowała? Cieszyłaby się z powrotu Pana!

Tymczasem: Nie wszyscy ludzie na ziemi będą zadowoleni z pojawienia się Pana, co z pewnością nie miałoby miejsca, gdyby wszyscy byli nawróceni.

Można postawić inaczej pytanie: CZY PAN MIAŁ PRZYJŚĆ “NA GOTOWE”, tzn. na świat nawrócony już przez Jego ziemski Kościół i dopiero zacząć panować w Millenium?

Istnieje pogląd, że nawracać miał ziemski Kościół, a gdy Kościół wypełnił swoje wielkie i trudne zadanie, Pan przyjdzie, aby zakończyć ziemskie sprawy, wynagrodzić wierzących i potępić grzeszników. Mało tego – ziemski Kościół czynił te próby dopuszczając się czynów przeciwnych do nauczania Mistrza. Ogniem i Mieczem próbował przywodzić narody do Chrystusa – wcale nie z uczciwych pobudek – ale to nie masz temat.

Tymczasem Pan dał zadanie Swojemu Kościołowi na Ziemi:

1. Głoszenie Ewangelii na świadectwo czyli dawanie świadectwa światu nie znaczy nawrócenia świata.

Biblia nic nie mówi o tym, jak to świadectwo zostanie przyjęte. Nie było to polecenie nawracania wszystkich narodów. Inny mylnie rozumiany fragment Słowa Bożego to:

2. Psalm 110:1: „1 Powiedział PAN do mego Pana: Usiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy.”

Nie chodzi o bezczynność Syna Bożego. Tron wyobraża autorytet a nie literalne siedzenie po prawicy Bożej. Pan będzie po prawicy gdy przyjdzie i pozostanie po prawicy w Wieku Tysiąclecia i na zawsze.

Werset nie sugeruje biernego czekania i wtedy dopiero Pan miałby przyjść do już pobitych i posłusznych narodów.

Mocą, autorytetem i władzą nadaną przez Boga Pan sam zajmie się zaprowadzaniem porządku.

W tym Celu Pan miał przyjść drugi raz.

JEGO ZWIĄZEK Z PIERWSZYM PRZYJŚCIEM

2000 lat temu w czasie pierwszego Przyjścia Nasz Pan powiedział:

J 12:47: „Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat.”

Głównym dziełem pierwszego przyjścia było odkupienie ludzi, zaś drugiego – przywrócenie do pierwotnego stanu, błogosławienie i wyzwolenie odkupionych.

Po złożeniu swego życia na okup za wszystkich, nasz Zbawiciel wstąpił do nieba, by przedstawić tę ofiarę Ojcu, dokonując w ten sposób pojednania za grzech człowieka.

Oba przyjścia to 2 etapy tego samego planu.

PIERWSZE PRZYJŚCIE PANA to fundament – Okup to podstawa, bez której nie mogłyby nastąpić dalsze kroki w spełnianiu Bożego Planu

Chwała Naszemu Bogu za to, że dał Syna i chwała Jego Synowi za Odkupienie!

Nastąpiło złożenie Ofiary Okupowanej, Pan odszedł do Ojca przedstawić przed Bożym Tronem Swoją Zasługę.

Po pierwszym na Ziemi pozornie nic się nie zmieniło dla cielesnych oczu ludzkości, dalej dozwolone rządy zła.

Powoli, przez stulecia zaczęły być wybierane władze Królestwa – rozpoczął się Wiek Ewangelii. Do Pana miał w przyszłości dołączyć Jego prawdziwy Kościół, Dom Pierworodnych, Zgromadzenie tych, których imiona były zapisywane w Niebie. Tych, co przez wierność do Śmierci otrzymywali Koronę życia – nieśmiertelność w Boskiej naturze. Dopiero z końcem tego Wieku Pan miał zacząć swoją drugą Obecność.

Wiek Ewangelii to czas na: WYBRANIE KOŚCIOŁA, Ale nie na NAWRÓCENIE ŚWIATA.

To wielka różnica czasowa w Bożym Planie – MYLONA. CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ, ŻE ZBAWIENIE JEST TU I TERAZ.

TYMCZASEM: wybór Kościoła a nawrócenie świata należą do dwóch różnych dyspensacji, całkiem różnych.

Teoretycznie:

Przywrócenie do pierwotnego stanu i błogosławienia mogło rozpocząć się od razu po zapłaceniu ceny okupu przez Odkupiciela. Wtedy byłoby tylko jedno przyjście Mesjasza, panowanie i błogosławienie rozpoczęłoby się od razu, tak jak spodziewali się z początku apostołowie (Dz. 1:6).

Ale Bóg przewidział dla Kościoła „coś lepszego” (Hebr. 11:40).

Oto błogosławienie ludzkości miało przyjść nie tylko poprzez Jego Syna, ale Jego współkrólów i współkapłanów. Oczywiście Pan – Głowa, Oblubieniec, Kościół to Ciało, Oblubienica – ale razem tworzą obiecanego Mesjasza – Pomazańca – Chrystusa.

Bóg Który Sam nie potrzebuje pomocy w niczym, postanowił oddać dzieło naprawy w ręce innych istot – własnych stworzeń – każda z nich była kiedyś człowiekiem z krwi i kości.

W tym Planie wszystko oczywiście ma swój czas:

Apostoł informuje nas, iż Jezus znajdując się w niebie, był nieobecny na ziemi w ciągu całego okresu między Jego wniebowstąpieniem a początkiem czasów restytucji, czyli Wieku Tysiąclecia.

„Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:21 NB).

To werset, w którym właśnie pada słowo ODNOWIENIE – po angielsku Restytucja. Pismo Święte naucza, że celem wtórej obecności naszego Pana jest odnowienie wszystkich rzeczy (restytucja) i że w czasie Jego objawienia narody będą tak dalekie od nawrócenia się, że znajdować się będą w stanie gniewu i sprzeciwu.

Właśnie to dziś obserwujemy dookoła na świecie.

WSPOMNIANA RÓŻNICA MIĘDZY WYBOREM KOŚCIOŁA A NAWRÓCENIEM ŚWIATA:

Kościół w obecnym wieku nie miał nawrócić świata, jego misją natomiast jest głoszenie Ewangelii na całym świecie na świadectwo oraz przygotowanie się pod Boskim kierunkiem do swego wielkiego przyszłego dzieła. Bóg bynajmniej nie wyczerpał swej mocy przeznaczonej na nawrócenie świata. Co więcej, On nawet jeszcze nie próbował nawracać świata.

Bo na logikę:

Jeśli świat miał być nawrócony przez kościół na Ziemi, to oznacza klęskę.

MILIARDY LUDZI ŻYJĄCE OD CZASÓW STWORZENIA NIE PRZYSZŁY DO BOGA.

Ci co przyszli – czy z wieku Patryjarchów, Żydowskiego, Ewangelii – to ułamek liczby ludzkości: Patriarchów – jednostki. Izrael – już cały naród. WE – więcej, z każdego narodu, plemienia, języka – ale wciąż malutko.

Ci, którzy utrzymują, że Stwórca przez sześć tysięcy lat usiłował nawrócić świat, ale przez cały ten czas doznawał niepowodzeń, nieuchronnie napotkają na trudność w pogodzeniu swego poglądu z zapewnieniem Biblii, że wszelkie zamiary Boga zostaną zrealizowane, a Jego Słowo nie wróci do Niego niespełnione, lecz powiedzie mu się w tych sprawach, w których zostało wysłane (Izaj. 55:11).

BÓG NIGDY NIE PONOSI NIEPOWODZENIA PRZY WYPEŁNIANIU SWOICH ZAMIARÓW.

Więc w Bożym Planie jest czas WYBORU dla Kościoła i pozostałych klas chodzących wiarą w obecnym złym świecie; dla ogółu  ludzkości – WOLNA ŁASKA.

Podzielimy Plan na te dwa etapy:

1 etap – Wybór Kościoła do teraz wraz z WE – Abraham, Izrael, także

2 etap – Wolna niezasłużona łaska dla świata w WT

Bo Pan umarł:

po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego. Hebr 2:9

Pan umarł za wszystkich czyli Wszyscy doznają korzyści z Okupu. Kościół rzymski nauczał inaczej, kiedyś nawracam siłą, a teraz naucza, że wszyscy maja szansę na zbawienie. Te nauki też zmieniały się, obecnie są mocno liberalne, np. święty Augustyn z Hippony uważał, że dzieci zmarłe bez chrztu trafiają do piekła. Był on pod tym względem jednym z najbardziej rygorystycznych teologów w historii Kościoła.

Potem uważano, że do piekła, ale tam, gdzie się nie cierpi – limbus. Na marginesie, te nauki są teraz bardziej liberalne, bo wielu chrześcijan nie chciało wierzyć, że miliony nieświadomych dzieci oraz pogan zostały na wieki stracone (co, według otrzymanej przez nich nauki znaczy, że zostały posłane do miejsca wiecznych i beznadziejnych mąk) i utrzymuje, wbrew oświadczeniom Biblii, że Bóg nie potępi nieświadomych. Podziwiamy liberalność ich serc oraz ocenę Boskiej dobroci, ale radzimy im, by nie śpieszyli się za bardzo z odrzucaniem i ignorowaniem słów Biblii.

A co na temat nieświadomych zła i dobra dzieci uczy Biblia?

Czy Biblia naucza, że nieznajomość jest podstawą do zbawienia? Nie.

Jedyną podstawą do zbawienia, wymienioną przez Pismo Święte, jest wiara w Chrystusa jako Odkupiciela i Pana – „łaską jesteście zbawieni przez wiarę” (Efez. 2:8 BG). Usprawiedliwienie przez wiarę jest podstawową zasadą całego systemu chrześcijaństwa. Na pytanie: „Co muszę zrobić, aby być zbawionym?” apostoł odpowiada: Wierz w Pana Jezusa Chrystusa, „nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz. 4:12 NB).

„Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie” – Rzym. 10:13 NB.

Pismo Święte oznajmia też, że wszyscy, którzy teraz nie rozumieją błogosławionego przywileju wejścia lub go nie doceniają, w słusznym czasie zostaną doprowadzeni do pełnej wiedzy i oceny.

Jedyna droga, dzięki której wszyscy z potępionej rasy mogą przyjść do Boga, nie zależy od dobrych uczynków czy też od niewiedzy, lecz od wiary w kosztowną krew Chrystusa, która gładzi grzechy świata (1 Piotra 1:19; Jan 1:29 (refs2))

Czyż nie wydaje się, że jeśli Bóg tak bardzo umiłował świat, to mógł poczynić jakieś kroki, by nie tylko wierzący mogli być zbawieni, lecz także, by wszyscy mogli usłyszeć i dzięki temu uwierzyć?

J 1:9: „9 Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat.”

Ofiara za wszystkich a ostateczna korzyść nielicznych to fiasko planu.

1Tm 2:5-6: „5 Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;

6 Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

…CZASACH…

Logika:

1Tm 2:3-4: „3 Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela;

Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

KOLEJNOŚĆ!

2 ETAPY ZBAWIENIA

Kaz 9:10: „10 Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”

Dlatego dla błogosławienia wszystkich nieświadomych – zmarłych w dzieciństwie oraz pogan itd. Stwórca przygotował powszechne wzbudzenie umarłych w tym celu, by wszyscy ludzie posiedli wiedzę, wiarę i zbawienie.

Stąd jego planem jest:

„Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku” – Kościół Wieku Ewangelii, Oblubienica, Ciało Chrystusa najpierw, a potem, w Wieku Tysiąclecia, wszyscy, którzy Go przyjmą w czasie Jego obecności (słowo błędnie przetłumaczone na przyjście) trwającej tysiąc lat.

Po powrocie z grobów:

Będzie to właściwy Pański czas, by wszyscy Go poznali, od najmniejszego do największego. Gdy się obudzą, mając za sobą doświadczenie złego, którego brakowało Adamowi, i z wdzięcznością przyjmą odkupienie jako dar Boży, będą mogli żyć dalej, żyć wiecznie pod pierwotnym warunkiem posłuszeństwa. Zupełne posłuszeństwo będzie wymagane, lecz będzie ono możliwe do osiągnięcia pod sprawiedliwym panowaniem Księcia Pokoju. Tak wygląda zbawienie oferowane światu.

1Tm 4:10: „10 Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.”

Bóg nie da ludziom życia wbrew ich woli, ale znajomi z prawda i da wybór ZBAWIENIE NIE BĘDZIE NA SIŁĘ. Rozumiemy zatem, że powszechne zbawienie, z którym w przyszłości zetknie się każdy człowiek, składa się ze światła pochodzącego z prawdziwej światłości oraz sposobności wybrania życia.

Większość rodzaju ludzkiego znajduje się w grobie, dlatego też będzie trzeba wyprowadzić wszystkich z grobu, by dać im świadectwo o dobrej nowinie, o Zbawicielu i dopiero wtedy będą mogli się opowiedzieć za posłuszeństwem lub nie.

Jr 31:29-30: „29 W tych dniach już nie będą mówić: Ojcowie jedli cierpkie winogrona, a synom ścierpły zęby;

30 Lecz każdy umrze za swoją nieprawość. Każdemu człowiekowi, który zje cierpkie winogrona, ścierpną zęby.”

Teraz jeszcze tak nie jest. Wszyscy umierają nie za swoje grzechy, lecz za grzech Adama – „W Adamie wszyscy umierają”. Adam spożył cierpkie grono grzechu i nasi ojcowie nadal je spożywali, powodując dalsze choroby i niedole swoich dzieci, przyspieszając tym samym karę – śmierć. Owym dniem, w którym „każdy [kto umiera] umrze [tylko] za swoją winę”, jest Dzień Tysiąclecia, czyli restytucji.

Liczne proroctwa i obietnice dotyczące przyszłych błogosławieństw zdają się odnosić wyłącznie do Izraela.

Należy jednak pamiętać, iż był to naród figuralny i dane mu były obietnice, które czasem stosowały się doń szczególnie, ogólnie jednak miały szersze zastosowanie – odnosiły się do całej ludzkości, którą ów naród przedstawiał. Izrael jako naród stanowił obraz całego świata, a jego kapłaństwo było obrazem wybranego „Maluczkiego Stadka”. Mimo że Izrael ma znaczenie obrazowe, Bóg wyszczególnia inne narody i obiecuje przywrócić je do łask. Nie ma w tym nic dziwnego, iż wszyscy Żydzi, mieszkańcy Sodomy Gomory, Samarytanie i cała ludzkość, będą zawstydzeni i zmieszani, gdy w wyznaczonym przez Boga „właściwym czasie” okaże On im bogactwo swej łaski.

Tak, wielu z tych, którzy teraz są dziećmi Bożymi, będzie bardzo zmieszanych i zdziwionych, gdy ujrzy, jak Bóg umiłował ŚWIAT oraz jak bardzo Jego myśli i plany przewyższyły ich własne. Chrześcijanie powszechnie wierzą, że wszystkie Boskie błogosławieństwa są przeznaczone jedynie dla wybranego Kościoła ale w rzeczywistości plan Boga jest obszerniejszy. Choć przeznaczył On dla Kościoła „bardzo wielkie i kosztowne obietnice”, dokonał też wspaniałych postanowień na rzecz świata, który tak umiłował, że go odkupił.

Szatan ani nie zaskoczył Boga, ani Go nie pokonał. Nie pokrzyżował też w najmniejszym stopniu Jego planów. Bóg jest i zawsze był absolutnym panem sytuacji, i w końcu stanie się jasne, że wszystko współdziałało w kierunku realizacji Jego celów.

Skoro istnieje Wszechmocny Bóg, to dlaczego pozwala na zło?

Niektórzy, nawet używają samej Biblii, by zasugerować, że Bóg jest autorem zła.

To, że zło jest na świecie, widzimy i odczuwamy wszyscy, niezależnie od naszych poglądów, pochodzenia, miejsca zamieszkania czy zamożności.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Różnego rodzaju kataklizmy, choroby, nieszczęścia, smutek, wojny, bieda, głód itd. No i ostatecznie najgorsza forma zła – śmierć. Bo chociaż nie wszyscy odchodzą w tragicznych okolicznościach, nie wszyscy cierpią przed śmiercią, to dla wszystkich jest to ból – ból psychiczny, ból opłakującej zmarłego rodziny, ból przyjaciół i znajomych.

Photo by Shashank Sahay on Unsplash

Chociaż człowiek w pewien sposób przywyknął do bólu i śmierci, bo wszyscy obserwujemy to od dzieciństwa to chyba nikt, po głębszym zastanowieniu, nie jest zupełnie pogodzony z tym faktem. Bo co gdy umiera ktoś w młodym wieku, albo ktoś kto dopiero założył rodzinę, albo ktoś kto dopiero poszedł na upragnioną emeryturę i zmarł. A co z trzęsieniem ziemi w Kolumbii gdzie zginęło kilkaset osób, albo z wielkimi powodziami w Nepalu, czy to jest sprawiedliwe?

Przede wszystkim powinniśmy sobie zadać pytanie, co jest przyczyną zła? Od kiedy te straszne rzeczy o których mówiłem, się dzieją?

Niektórzy cytują Biblię by udowodnić swój pogląd, że to sam Bóg jest twórcą zła.

Iz 45:7 (BG): „Który czynię światłość, i stwarzam ciemności; sprawuję pokój, i stwarzam złe. Ja Pan czynię to wszystko.”

Am 3:6 (BG): „Izali się ludzie nie lękają, gdy trąba w mieście zabrzmi? izali jest w mieście co złego, którego by Pan nie uczynił?”

Hebrajskie słowo przetłumaczone w niektórych przekładach jako “zło” oznacza i w innych wersetach jest tak tłumaczone, “klęska” / “nieszczęście”.

Poza tym te wersety są Boskim przypomnieniem dla Izraela o ich przymierzu, że Bóg będzie im błogosławił jeżeli będą o Nim pamiętać, ale będzie też zsyłał na nich nieszczęścia, jeżeli nie będą mu posłuszni.

Te nieszczęścia miały być karą, i sposobem nawrócenia ich na dobrą drogę.

Często jednak oni nie uznawali tych nieszczęść, które ich dotykały jako kary, tylko bardziej jako przypadek. Bóg więc, przez usta proroków, przypominał im o ich przymierzu i o tym, że to co ich spotyka pochodzi od niego, z Jego woli w celu ich naprawy.

Bóg więc nie jest autorem zła, nie jest to zgodne z jego charakterem.

 Ps 5:4: „Ty bowiem nie jesteś Bogiem, który miłuje nieprawość, zły z tobą nie zamieszka.”

Biblia uczy nas, że jedyną przyczyną otaczającego nas zła jest grzech. Grzech człowieka, jakiego dopuścił się w Edenie.

Bóg stworzył człowieka i postawił go w ogrodzie Eden. Dał mu jasne zasady:

Rdz 2:16-17: „I rozkazał PAN Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu; Ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz.”

Jasna zasada, wyrok śmierci za zjedzenie owocu z jednego z drzew Edenu. Ale tu nie chodziło o ten owoc…to była próba posłuszeństwa.

Jak wiemy dość szybko przyszła weryfikacja, wynik tej próby, Ewa zwiedziona przez Szatana, Adam świadomie, nie chcąc zostać sam bez Ewy, grzeszą i zjadają ten owoc.

Okazują się nieposłuszni wyraźnemu Boskiemu nakazowi = konsekwencja – wypędzenie z raju, i śmierć w tym samym dniu (choć nie 24 godzinnym) – to już pierwsza łaska Boża.

Uważamy, że Bóg jest Wszechmocny, i mógł stworzyć człowieka i poprowadzić jego losami w dowolny sposób.

Ale Bóg jest nie tylko wszechmocny, jest też, jak mówi Biblia, Miłością.

A Sprawiedliwość jest podstawą Jego tronu.

Ps 89:14-15: „Ty masz ramię pełne potęgi, mocna jest ręka Twoja i Twoja prawica wzniesiona. Podstawą Twego tronu sprawiedliwość i prawo; przed Tobą kroczą łaska i wierność.”

Wszystkie te cechy charakteru musiały współdziałać w dziele twórczym człowieka.

Bóg, uczynił człowieka, na obraz swój i na podobieństwo swoje, w innym miejscu czytamy, że uczynił nas mało mniejszym od aniołów.

Nie byłoby mowy o podobieństwie do Boga, czy bliskości rangą do aniołów, gdyby człowiek został stworzony maszyną bez wolnej woli, bez możliwości wyboru, bez własnego niezależnego, inteligentnego umysłu, który mógł podejmować świadome decyzje.

To tym właśnie różnimy się od zwierząt że rozróżniamy wartości moralne, zło od dobra.

Ta wolna wola jest najlepszą odpowiedzią na pytanie, czy Bóg nie mógłby stworzyć człowieka niezdolnego do grzechu?

Bóg pragnie by człowiek miłował go i jego zasady z wyboru – J 4:24: „Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.”

Pierwszy człowiek Adam miał więc wolną wolę, i podaną przez Boga zasadę i konsekwencję nieposłuszeństwa. To czego nie miał to – doświadczenia ze złem.

Adam w raju doświadczał tylko dobra, miał doskonałe ciało i umysł i żył w doskonałych warunkach, on znał tylko dobro.

Brakowało mu cennej wiedzy o tym co to zło, jak wygląda, jakie niesie ze sobą praktyczne konsekwencje.

Taką znajomość, jak każdą inną można zdobyć na 4 sposoby: 

1. Intuicja – byłaby niezgodność z wolną wolą
2. Informacja
3. Obserwacja
4. Doświadczenie – została wybrana jako metoda przez Boga, widocznie była najskuteczniejszą dla człowieka

Działanie i skuteczność tych różnych metod dobrze widać po dzieciach.

Dzieci nie rodzą się z intuicją, by wiedzieć jak się zachować i co robić w każdej sytuacji.

Na przykład czy dotykać ognia czy nie? Dzieci intuicyjnie nie wiedzą, że nie powinne dotykać, wręcz ich wrodzona ciekawość, ciągnie je w tą stronę by spróbować i włożyć tą rękę w ogień.

Możemy im powiedzieć, udzielić informacji, że nie powinne tego robić, że to sprawi im ból, jednak wiemy, że one często nie usłuchają.

Dopiero gdy same doświadczą konsekwencji tego ognia, tego bólu natychmiastowego to szybko uczą się, że nie powinne tego robić.

Doświadczenie – zostało wybrane jako metoda przez Boga, widocznie była najskuteczniejszą dla człowieka – gwarantującą możliwość przejścia próby, po uzyskaniu tego doświadczenia, zwycięsko.

Bóg postanowił, że potępi w Adamie wszystkich ludzi, całe jego potomstwo.

Może się to wydać niesprawiedliwe, ale jest wręcz przeciwnie, to wielka łaska Boża.

Bóg mógł każdego człowieka próbować indywidualnie, ale czy wynik byłby inny? Dalej brak byłoby tym następnym osobom indywidualnego doświadczenia ze złem.

Nawet zakładając, że część ludzi przeszła by tą próbę – to co z tymi którzy nie przeszli?

Każdy potrzebował by swojego oddzielnego odkupiciela – bo Boska sprawiedliwość wymaga okupu 1:1 doskonałe życie za doskonałe życie.

Potępiając wszystkich w Adamie, Bóg dał szansę wszystkim zapoznać się, osobiście, namacalnie ze skutkami grzechu, ze skutkami zła.

A do odkupienia ludzkości z tego stanu wystarczy jeden odkupiciel, którym stał się Nasz Pan Jezus Chrystus.

1Kor 15:22: „Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

To jest właśnie ta Dobra Nowina – Ta zwiastowana wielka radość:

Łk 2:10: „I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.”

Umarli grzebią swoich umarłych…

(Wszyscy z boskiej perspektywy jesteśmy martwi – nie zasługujemy na życie).

Dzięki Wielkiej Łasce Bożej, w Bożym Planie jest miejsce dla wszystkich, niektórzy tak jak my, chcemy wybierać dobro już dzisiaj i odwracać się od zła, i skorzystać z tej okupowej ofiary Jezusa już teraz – za co Pan wynagradza dodatkowo – tych którzy osiągną w tych warunkach złych wymagany poziom.

Ale podstawowym celem Boga jest doskonała, z wyboru, z własnej wolnej woli wybierająca dobro i Boga i jego zasady, rasa ludzka.

Takich istot Bóg pragnie, i każdego, kto teraz lub w przyszłości będzie pragnął zrobić dobry użytek z tego doświadczenia ze złem Pan przyjmie i pomoże mu dojść do tego stanu doskonałości, w której niemożliwe już będzie dla człowieka czynienie zła…

Na razie pozostaje nam korzystać indywidualnie z naszych doświadczeń ze złem i czekać na dzień kiedy Bóg zniszczy wszelkie zło, śmierć, choroby…

Obj 21:3-4: „I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem.

I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.”

albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

Na podstawie słów z Listu do Rzymian 8:22 rozważany był temat cierpienia, zła i śmierci obecnych na świecie. Dlaczego tak głęboko odczuwamy, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób? Czy to pragnienie sprawiedliwości i życia bez cierpienia ma swoje źródło w Bożym planie?

Zapraszamy do wysłuchania tego skłaniającego do refleksji wykładu:

Punktem wyjścia wykładu są słowa apostoła Pawła z Listu do Rzymian: „Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych” (Rzym. 8:19) oraz „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd razem wzdycha i razem boleje” (Rzym. 8:22, UBG). Każdy człowiek doświadcza skutków grzechu – cierpienia, przemijania i śmierci – dlatego w głębi serca odczuwa, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób. Człowiek został bowiem stworzony do życia, a nie do śmierci.

W wykładzie ukazano biblijną odpowiedź na pytanie o źródło zła. Upadek pierwszych ludzi sprawił, że grzech i śmierć przeniknęły całą ludzką rodzinę. Jak pisze apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12). Historia Edenu pokazuje, że owoc, który wydawał się dobry, przyniósł gorzkie konsekwencje dla całego rodzaju ludzkiego. Jednocześnie Bóg nie utracił kontroli nad swoim planem. Jego sprawiedliwość, miłość, mądrość i moc od początku współdziałają w realizacji zamierzenia, którego finał znał już na samym początku.

Jednym z ważnych tematów wykładu jest „lekcja przez doświadczenie”. Bóg dopuszcza cierpienie nie dlatego, że jest obojętny na los człowieka, lecz dlatego, że trwałe poznanie dobra i zła wymaga doświadczenia ich skutków. Dlatego bohaterowie wiary opisani w 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków przechodzili liczne próby, a wierzący również dziś uczą się ufać Bogu zarówno w chwilach radości, jak i cierpienia. W tym świetle szczególnego znaczenia nabierają słowa z Rzymian 8:28: „Wiemy, że wszystko dopomaga ku dobremu tym, którzy miłują Boga, to jest tym, którzy według jego postanowienia są powołani.” Bóg zna ludzkie serca i wszystkie okoliczności, dlatego potrafi nawet trudne doświadczenia wykorzystać dla duchowego dobra swoich dzieci.

Rozważania prowadzą także do zrozumienia szczególnego powołania Kościoła w obecnym wieku. Jezus wyjaśniał, że do Niego przychodzą ci, których pociąga Ojciec (Jan 6:44), modlił się za swoich uczniów, a nie za światem (Jan 17), i otworzył dla nich „nową i żywą drogę” przez swoją ofiarę (Hebr. 10:19-20). Oznacza to, że obecny czas nie jest okresem nawrócenia całej ludzkości, lecz wybierania tych, którzy pragną poświęcić swoje życie Bogu, oczyszczać się z grzechu (2 Kor. 7:1) i wiernie podążać za Chrystusem, nawet jeśli stają się – jak pisał apostoł Paweł – „widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi” oraz „omiecinami tego świata” (1 Kor. 4:9,13).

Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18). Ofiara Jezusa została złożona za wszystkich ludzi (1 Tym. 2:4-6), a prorocy zapowiadają czas, gdy Bóg wyleje swego Ducha „na wszelkie ciało” (Joel 2:28-29). Choć dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania (Dz. 17:32), Pismo Święte zapowiada przyszły wiek odnowienia, gdy ciemność ustąpi światłu, ludzie poznają Boga, a Jego błogosławieństwo dosięgnie wszystkich narodów.

Jest to wykład zachęcający do spojrzenia na obecny świat z perspektywy całego Bożego planu. Pokazuje, że cierpienie nie jest celem samym w sobie, lecz częścią wielkiej lekcji, która przygotowuje ludzkość do trwałego poznania dobra i zła oraz do przyjęcia błogosławieństw przyszłego Królestwa Bożego.

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Innymi słowy, możemy powiedzieć:

Kodeks budowlany (również nadzór budowlany lub przepisy budowlane) to zbiór zasad określających standarty dla obiektów budowlanych. Budynki muszą być zgodne z kodeksem, aby uzyskać pozwolenie na budowę, zazwyczaj od lokalnego urzędu. Głównym celem przepisów budowlanych jest ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i dobrostanu w kontekście budowy i użytkowania budynków i konstrukcji – na przykład przepisy budowlane w wielu krajach wymagają od inżynierów uwzględnienia wpływu wod gruntowych na fundamenty przy projektowaniu nowych budynków.

Drodzy Bracia i Siostry– to było ludzkie wyjaśnienie potrzebnych zasad, kiedy cokolwiek budujecie.

Sprawdźmy więc teraz, co Biblia mówi o stworzeniu lub budowaniu:

List do Hebrajczyków 3:4 – „Każdy bowiem dom jest dziełem jakiegoś człowieka,

lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg”.

Bracia, jeśli dla naszego upadłego rodzaju ważne jest budowanie dla bezpieczeństwa, funkcjonalności i piękna, o ileż bardziej prawdopodobne jest, że nasz Ojciec Niebieski – nasz Bóg – użyje swojej mądrości, mocy i miłości, aby stworzyć piękny, bezpieczny, funkcjonalny wszechświat, naszą ziemię i niebo z gwiazdami, księżycem, słońcem i wszystkimi planetami…!

Angielski poeta Alexander Pope zauważył: „Porządek jest pierwszym prawem Nieba”.

Doszedł do tego wniosku, gdy spojrzał w górę i dostrzegł gwiazdy, słońce i księżyc. Mniej więcej to samo, co zauważył JOB w 1520 r. p.n.e. lub 600 r. p.n.e. [inna opinia tz. Historykow ]

Aleksander Pope żył w 18 wieku, około 300 lat po Koperniku i Galileuszu, którzy udowodnili, że Ziemia nie jest centrum Wszechświata i nie stoi w miejscu.

Obaj mieli problemy z papiestwem i inkwizycją, którzy twierdzili, że planeta Ziemia stoi w miejscu.

Ci katoliccy naukowcy nie czytali Księgi Ijoba, albo może zapomnieli, albo nie było to wówczas politycznie poprawne…

7 listopada 1992 roku papież Jan Paweł II ogłosił – „Galileusz miał rację, inkwizycja była w błędzie”.

Stało się to 359 lat po tym, jak Galileusz opuścił salę sądową, wciąż wierząc w to samo – „TO SIĘ PORUSZA” – Ziemia się porusza…

Możemy zapytać –

Czy Wszechświat był „zamierzonym projektem Boga”?

 Koncepcja zamierzonego planu Boga jest fundamentalnym tematem teologii chrześcijańskiej, podkreślającym przekonanie, że Bóg celowo i skrupulatnie stworzył wszechświat i wszystko, co się w nim znajduje. To przekonanie ma swoje korzenie w pojmowaniu Boga jako wszechwiedzącego, wszechmocnego i życzliwego Stwórcy, który napełnia swoje stworzenie porządkiem, celem i znaczeniem.

Stworzenie Wszechświata

Biblia rozpoczyna się od opisu stworzenia, ilustrującego celowy plan Boga w ukształtowaniu wszechświata. 1Moj. 1:1-2 mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezkształtna i pusta: ciemność panowała nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami”. Ten fragment podkreśla celowy akt stworzenia, w którym Bóg wyprowadza porządek z chaosu, kształtując kosmos z precyzją i celem.

W całej narracji o stworzeniu powtarzające się zdanie „I rzekł Bóg” – przeczytaj   1 Moj. 1:3, 6, 9, 14, 20, 24, 26, 29– podkreśla moc i celowość słowa Bożego w tworzeniu życia i struktury. Po każdym akcie stworzenia następuje deklaracja, że ​​„było dobre” – przeczytaj 1 Moj. 1:4, 11, 12, 18, 21, 25, 31, potwierdzając wrodzoną dobroć i celowość Bożego zamysłu.

Drodzy Bracia i Siostry, również

Rola ludzkości ma wyjątkowe znaczenie w stwarzaniu

Stworzenie ludzkości jest centralnym punktem zamierzonego zamysłu Boga. 1 Moj. 1:26-27 objawia: „A potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem niebianskim, nad bydłem i wszelkiem stworzenie, które po niej pełza. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Ten fragment podkreśla wyjątkową rolę człowieka jako nosiciela obrazu Bożego, któremu powierzono opiekę nad stworzeniem na Ziemi.

Zamierzony projekt ludzkości znajduje dalsze odzwierciedlenie w Psalmie 139: wiersze 13-14, gdzie psalmista woła: „ Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.  Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”. Ten intymny opis zaangażowania Boga w kształtowanie każdego człowieka podkreśla osobisty i celowy charakter Jego planu. Brat Russel powiedział: „(…) jesteśmy szlachetnymi stworzeniami, na obraz Boga naszego, z wyjątkiem tych, których grzech zeszpecił”.

Porządek i cel są obecne we wszystkich Bożych dziełach stwórczych.

Zamierzony zamysł Boga jest widoczny w porządku i celu obserwowanym w stworzeniu. List do Rzymian 1:20 stwierdza: „Albowiem niewidzialne jego przymioty – jego wiekuista moc i Boskość – są wyraźnie widoczne od stworzenia świata, gdyż poznaje się je dzięki jego dziełu, tak iż ludzie nie mają wymówki”. Świat przyrody odzwierciedla atrybuty Boga, objawiając Jego mądrość i celowość poprzez swoją złożoność i harmonię.

Przyp. Salom. 3:19-20 dodatkowo ilustruje tę koncepcję: „Pan ugruntował ziemię mądrością, a niebiosa utwierdził rozumem”. Dzięki Jego wiedzy rozstąpiły się głębiny wodne, a obłoki rosą pokropiły”. Te wersety podkreślają Bożą mądrość i zrozumienie, które leżą u podstaw struktury i funkcji wszechświata.

Dalszym elementem Bożego planu jest Odkupienie i Restytucja

Zamierzony plan Boga wykracza poza stworzenie, obejmując Jego plan odkupienia ludzkości. List do Efezjan 1:9-10 objawia: „I objawił nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które przedtem postanowił w Chrystusie dla dokonania pełni czasów, aby wszystko, co w niebiosach, i to, co na ziemi, zjednoczyć w Chrystusie”. Ten fragment podkreśla celowość Bożego planu odkupienia i odnowy przez Jezusa Chrystusa.

Narracja o odkupieniu przewija się przez całe Pismo Święte, osiągając punkt kulminacyjny w obietnicy nowego stworzenia.

Obj. 21:1-4 opisuje tę przyszłą rzeczywistość: „Potem ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i ziemia przeminęły, i morza już nie ma. Ujrzałem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica zdobna dla swego męża”. Ta wizja odnowionego stworzenia odzwierciedla ostateczny cel i zamysł Boga, gdzie Jego obecność mieszka z ludzkością w doskonałej harmonii.

Piękno Odkupienia

Opowieść Pisma Świętego ukazuje, że Boży zamysł wykracza poza stworzenie, sięgając odkupienia. Pomimo piękna zniszczonego grzechem, Boży plan odkupienia poprzez Jezusa Chrystusa przywraca, a nawet przewyższa pierwotne piękno. Księga Izajasza 61:3 mówi o obietnicy Boga, że ​​„da im wieniec zamiast popiołu”, podkreślając przemieniającą moc odkupienia.

Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są centralnym punktem tego odkupieńczego piękna. W Liście do Efezjan 2:10 wierzący są opisani jako „dzieło Boże, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków”, co wskazuje, że przez Chrystusa wierzący są częścią nowego stworzenia, odzwierciedlającego piękno i zamysł Boga.

Piękno Boży plan znajduje swoje ostateczne wypełnienie w obietnicy nowego stworzenia. Obj. 21:1-4 przedstawia wizję nowego nieba i nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem i „otrze wszelką łzę z ich oczu”. Ta logiczna nadzieja wskazuje na przywrócenie i dopełnienie wszystkiego, gdzie piękno Boga zostanie w pełni zrealizowane i wiecznie celebrowane.

Księga Jeremiasza 29:11 ukazuje Bożą intencję w naszym życiu: „Albowiem Ja znam zamiary, jakie mam względem was – wyrocznia Pana – zamiary pomyślności, a nie zguby, aby zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. Zrozumienie, że Bóg ma konkretny plan dla każdego człowieka, zachęca wierzących do szukania Jego przewodnictwa i dostosowywania swojego życia do Jego woli.

Czy dostrzegamy Boże stworzenie w relacjach i spolecznosci braterskiej?

Boży plan dla relacji międzyludzkich jest widoczny w instytucji małżeństwa i zakładaniu rodzin. 1 Moj. 2:24 przedstawia Boży plan dla małżeństwa: „Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją i będzie z nimi”, zjednoczony ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”. Ta jedność odzwierciedla Boży zamysł dotyczący towarzystwa, wzajemnego wsparcia i kontynuacji ludzkiego życia.

Co więcej, Nowy Testament podkreśla znaczenie wspólnoty wśród Dzieci Bożych. List do Zydów 10:24-25 zachęca wierzących, aby „pobudzali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków” oraz „nie opuszczali wspólnych zebrań”. Przyjęcie Bożego zamysłu dotyczącego relacji obejmuje pielęgnowanie miłości, jedności i odpowiedzialności we wspólnocie zborowej I braterskiej.

Życie moralne i posłuszeństwo

Boży zamysł obejmuje życie moralne i etyczne, zgodnie z Jego przykazaniami i naukami. Dziesięć Przykazań (2 Moj. 20:1-17) stanowi ramy dla prawego życia, odzwierciedlając święty charakter Boga. Jezus podsumował prawo w Ewangelii Mateusza 22:37-39: „Miłuj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie zaś podobne jest do niego: „Kochaj swego bliźniego jak siebie samego”.

 Przyjęcie Bożego zamysłu moralnego życia wiąże się z posłuszeństwem Jego przykazaniom i zaangażowaniem w świętość życia. List do Rzymian 12:2 napomina wierzących: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu”. Ta przemiana dostosowuje życie do woli Bożej, umożliwiając wierzącym rozpoznanie i wypełnienie Jego dobrego i doskonałego zamysłu.

Całe Boże stworzenie objawia Jego mądrość i miłość.

Psalm 19:1-4 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon…”. Jak niebo głosi odpowiedź, którą nam ukazuje poprzez swoją niezliczoną mnogość, swoje zgrupowanie, swoje ciągłe, lecz nigdy sprzeczne ruchy, swoją doskonałą harmonię.

Wielu mędrców, którzy badają te cudowne dzieła Boga, nie docenia Jego miłości. Mają wiedzę o mocy Boga, ale nieliczni doceniają Jego charakter.

Chwała Boga ukazana w Niebiosach

„Bojaźń przed Jehową jest początkiem mądrości”. Tylko głupcy mówią w sercu: „Nie ma Boga”. „Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy donosi wiedzę”. „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. — Psalm 111:10; 14:1; 19:1,2

Fotodrama Stworzenia – mała książeczka, którą znamy na pierwszych stronach, w prosty sposób opowiada nam o chwale Boga.

Docenienie nieskończonej Mocy Stwórcy i naszej własnej małości powinno uczynić nas podatnymi na naukę. Studiowanie Stworzenia to „Klucz Wiedzy”. Używając tego Klucza, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że jedyną godną ambicją jest współpraca z dobroczynnymi zamysłami naszego Stwórcy dotyczącymi Jego Stworzenia.

Drodzy Braterstwo, troche statystyki:

Planety naszego Układu Słonecznego są tak małe w porównaniu z naszym Słońcem – można by rzec „jak nic”.

Wyobraź sobie średnicę Słońca równą dużej beczce:

Jowisz byłby jak mała pomarańcza,

Ziemia i Wenus jak groszek, a

Merkury i Mars jak pestki maliny.

Słońce jest trzysta tysięcy razy większe od naszej Ziemi.

Pociąg jadący z prędkością 50 kilometrów na godzinę mógłby okrążyć Ziemię w ciągu jednego miesiąca, ale na przebycie obwodu Słońca potrzeba by mu trzystu czterdziestu lat.

Nasz dzień i noc są wynikiem obrotu Ziemi wokół własnej osi, a jej ruch wokół Słońca wyznacza nasz rok.

Planety bliższe Słońcu mają krótsze orbity, a zatem krótsze lata, podczas gdy planety oddalone mają dłuższe lata. Rok na Merkurym byłby równy trzem naszym miesiącom. Na Neptunie, najdalej, rok to 164 lata ziemskie.

A jednak nasze Słońce jest tylko jedną z gwiazd stałych, których według najnowszych metod astronomicznych jest sto dwadzieścia pięć milionów gwiazd jak słońce. Wokół każdej z tych gwiazd stałych niewątpliwie krąży układ planetarny podobny do naszego. W ten sposób liczony jest miliard światów.

Nawet to nie jest limit. Gdybyśmy stanęli na najdalszej i najciemniejszej gwieździe, bez wątpienia zobaczylibyśmy stamtąd o wiele więcej.

My, ludzkość, jesteśmy przerażeni wielkością Wszechświata, teraz nasza wyobraźnia ma swoje granice. Znaki zodiaku ilustrują różne części nieba, widoczne w różnych porach roku.

Księga Ijoba, rozdziały 37 i 38, dostarczają nam wielu informacji –

Ijob wygłosił swoje słynne stwierdzenie (Ijob 26:7)

„ZAWIESI ZIEMIĘ NA NICZYM”

Naukowcy nie rozumieli tego aż do 1650 roku, kiedy Bóg pozwolił im zrozumieć, co oznacza NIC, o którym wspomina Ijob. “Nic”, co Ijob mógłby zobaczyć i zrozumieć.

Dzięki takim ludziom jak: Leonardo da Vinci, Galileusz, ISAC NEWTON, Johanes Kepler i innym wiemy, co Ijob miał na myśli, mówiąc, że Ziemia nie jest zawieszona na niczym – pola magnetyczne, ruch, prędkość… obecnie rozumiemy to trochę, niektórzy naukowcy specjalizujący się w fizyce mogą wiedzieć więcej, ale tak naprawdę musimy czekać na Królestwo.

I nadal musimy ufać i wierzyć – jak czytamy w

Żydow 11:1 – “Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, dowodem tego, czego nie widzimy.

Drodzy Bracia i Siostry, posłuchajcie tego wersetu:

1 Kor. 15:41 – Słońce ma inny blask, księżyc inny, a gwiazdy inny; gwiazda od gwiazdy różni się blaskiem.

• Możemy wymienić 88 lub więcej gwiazdozbiorów, niektóre są małe i mają 2 małe gwiazdy [mały pies].
• Największą z 88 jest Erydan z 35 gwiazdami.
• Prędkość gwiazd jest różna – Typowa prędkość gwiazd w Drodze Mlecznej wynosi 20 km/s.
• Niektóre gwiazdy mogą osiągać prędkość od 65 km/s do ponad 100 km/s.
• Czy przekraczają dozwoloną prędkość, gdy nie ma policji? Odpowiedź brzmi: „NIE”, ponieważ jest to kod stworzenia lub kod ruchu, którego przestrzegają.
• Są dwa duże obiekty na niebie, które łatwo nam śledzić, i rządzą one niebem w doskonałej harmonii, bez żadnej rywalizacji – myślę, że kochamy oba.

Psalm 136:8 – „Słońce, aby panowało we dnie, bo Jego łaska trwa na wieki. Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska trwa na wieki”.

Doskonała współpraca, zaprojektowana przez Boga, bez zazdrości i narzekań. Czasami poranek nie jest tak jasny [że słońce trochę się spóźnia z makijażem, ale kiedy jest gotowe, świeci i widzimy jego uśmiechniętą twarz].

 Ten Boży porządek, czy też kody tworzenia w niebie, nie są widoczne dla ludzkich oczu, ale istnieją, w przeciwnym razie mielibyśmy wiele kolizji i katastrof.

Planety, gwiazdy, galaktyki, słońce i księżyc nie mają szansy sprzeciwić się Bożym planom ani ustaleniom. Zostały zaprojektowane, aby poruszać się [okrążać] z prędkością wyznaczoną przez Boga, bez opóźnień, zmian orbity czy kursu.

Szatan i aniołowie mieli wybór: być wiernymi czy nie.

Szatan postanowił zmienić swój status we wszechświecie – Izajasz 14:12-14, a w wersecie 14 czytamy: „Wstąpię na szczyty obłoków, będę podobny do Najwyższego”.

Bóg tego nie akceptował.

Najwyraźniej bycie numerem 3 we Wszechświecie nie było dla niego dobre.

Upadli aniołowie – posiadający zdolność materializacji i dematerializacji – nie zginęli w potopie, lecz przebywają w więzieniu zwanym Tartarem, pod chmurami w ciemności.

Istnieje 12 wersetów biblijnych o upadłych aniołach: Izaj. 14:12-15; Efez. 28:12-17; Dz.Ap. 12:7-9; 2 Piotra 2:4; Jud 1:6

Drodzy Braterstwo, co myślicie – kto jest gorszy: sfrustrowany anioł czy sfrustrowany człowiek? Myślę, że sfrustrowany anioł jest gorszy!

Aniołowie są potężniejsi, mogą działać pod wpływem złych sugestii, wpływów prowadzących do grzechu i nieszczęścia, katastrof.

Podsumowanie:

Wezwanie do przyjęcia Bożego planu to wezwanie do uznania Jego suwerenności, szanowania Jego stworzenia i życia zgodnie z Jego zamysłem.

Poprzez zrozumienie i zaakceptowanie Bożego planu, wszyscy wierzący mogą doświadczyć pełni życia, którą On zamierzył dla swgo ludu.

Zachęca nas wszystkich do uznania i uczestnictwa w świętym życiu, które odzwierciedla Bożą chwałę i cel w naszym życiu, abyśmy w Królestwie Bożym mogli osiągnąć doskonałość i żyć wiecznie.

Niech Bóg obdarzy nas swoimi błogosławieństwami!

„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.