Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28.04.2024 r.

Większość chrześcijaństwa jest na Izrael obojętna, nieprzychylna albo wprost wroga, co daje się zauważyć nawet wśród braci znających prawdy Biblii na temat tego narodu i jego roli w Boskim planie. Pomimo posiadania korzeni w naukach Pastora Russella Towarzystwo Strażnicy też nie widzi żadnej roli cielesnego Izraela w Boskim planie, wszystkie obietnice go dotyczące przypisując duchowemu Izraelowi, czyli sobie, jako jedynej prawdziwej organizacji Boga na ziemi. Oto ich zdanie na ten temat:

„Czy Świadkowie Jehowy są syjonistami?

Nie. Świadkowie Jehowy są chrześcijanami i opierają swoje wierzenia na Biblii. Wprawdzie niektóre religie uczą, że zjednoczenie Żydów w Palestynie jest spełnieniem proroctw biblijnych, ale Świadkowie nie popierają tego poglądu. W rzeczywistości Pismo Święte nie opowiada się za żadnym ludzkim rządem ani nie stawia żadnej grupy etnicznej lub żadnego narodu ponad inne. W Strażnicy, oficjalnym czasopiśmie Świadków Jehowy, jednoznacznie napisano: „Syjonizm polityczny nie znajduje oparcia w Piśmie Świętym”.”

Przyjaciółmi tego narodu są niektóre grupy protestanckie i ruchy badackie, spadkobiercy nauk Pastora Russella, a ich wspólnym mianownikiem jest przekonanie, że pomimo odrzucenia Jezusa Żydzi jako naród nie zostali całkowicie i na zawsze usunięci z planu Boga, lecz wciąż mają w nim do odegrania ważną rolę, oczywiście po rozpoznaniu i przyjęciu Tego, którego odrzucili i ukrzyżowali.

Nasz temat to jednak nie, czy i jaką rolę Izrael ma jeszcze do odegrania w Boskim planie, lecz czy zasługuje na jakiekolwiek błogosławieństwa ze strony Boga, skoro popełnił tyle grzechów pod Zakonem, a następnie przypieczętował je wszystkie jednym potężnym grzechem wobec Jezusa?

Odpowiedź brzmi: Tak, zasługuje, ale nie względu na swe obecne zasługi.

Jak to? Odpowiedź w Rzym.11:25-29 (fragment bogaty w treść, bo stwierdza zatwardziałość części (znacznej) Izraela, ale tylko do pewnego czasu – zupełnego wejścia pogan do MS; zapowiada też odwrócenie bezbożności od Jakuba oraz zawarcie z nim przymierza, i to innego niż PZ, bo w przyszłości – „A to będzie moje przymierze z nimi”, po czym podaje rzecz dla nas najważniejszą:

że chociaż z punktu widzenia Ewangelii i wyboru duchowego Izraela są nieprzyjaciółmi Bożymi, nie są nimi pod każdym innym względem, lecz wciąż

pozostają umiłowanymi ze względu na praojców – Abrahama, Izaaka i Jakuba, którym Bóg złożył obietnice, że rozmnoży ich nasienie i że w ich nasieniu błogosławione będą wszystkie narody ziemi, a nasieniem tym jest też cielesny Izrael

(do Abrahama w 1 Moj.22:18 + do Izaaka w 26:3-4 + do Jakuba w 28:14).

W.29 podaje powód: nieodwołalność tego, co obiecał Bóg, przy czym Paweł wymienia dwie rzeczy:

dary = NP zawarte z Izraelem i tylko z Izraelem, który głównym, a ostatecznie jedynym narodem na ziemi, gdyż wszystkie pozostałe będą przychodzić do niego po prawdę i po rząd, jaki Bóg utworzy tam w Godnych, tym samym zanikając jako oddzielne indywidualne narody (Jer.30:11);

Palestyna jako ich ojczyzna, gdyż obietnica dla Abrahama, że jego nasienie przez Izaaka posiądzie całą tę ziemię wciąż nie została spełniona, a skoro Bóg obiecał, to tak się stanie;

powołanie = rola Izraelitów jako misjonarzy WT, głoszących po świecie nauki i zarządzenia Królestwa.

Nieodwołalność, niezmienność Boskich obietnic dla 12 pokoleń Izraela jest też mocno podkreślona w Jer.31:35-37 (w.37 oddawany w formie twierdzącej lub przeczącej, ale treść pozostaje taka sama – w hebr. forma twierdząca, jak w UBG):

37 (UBG): Jeśli można zmierzyć niebiosa w górze i zbadać fundamenty ziemi w dole, wtedy i ja odrzucę całe potomstwo Izraela za to wszystko, co uczynili, mówi PAN.

37 (BW): Tak mówi Pan: Jak nie mogą być zmierzone niebiosa w górze i zbadane fundamenty ziemi w dole, tak i Ja nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili – mówi Pan.

Ci, którzy dążą do zniszczenia Izraela (jak ci z Ps.83:5,13),

powinni zatem zacząć od zniszczenia praw rządzących słońcem, księżycem, gwiazdami i morzem, a następnie zająć się zmierzeniem nieba i zbadaniem fundamentów ziemi,

gdyż dopiero po dokonaniu tych 6 rzeczy Izrael może być odrzucony przez Boga „za to wszystko, co uczynili” (a więc Bóg wie o ich grzechach)!

Zobaczmy teraz do 5 Moj.10:12-22 (szczególnie w.15).

Niech kropkę nad „i” postawi Mal.3:6:

BW:     Zaiste Ja, Pan, nie zmieniam się, lecz i wy nie przestaliście być synami Jakuba. (złe tłumaczenie)

UBG:    Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni. (lepsze)

Kody: Bo Ja, JHWH, nie zmieniam się, przeto wy synowie Jakuba nie będziecie wytraceni.(najlepsze)

Spadek religijnej i moralnej formy cielesnego Izraela nastąpił dość szybko, czego podsumowaniem są słowa Jezusa zapisane w różnych Ewangeliach (np. Mat.15:1-14; Mat.21:12-13).

Pisał o tym już Ezechiel, który tworzył swe proroctwa, zwane Apokalipsą ST, w czasie niewoli babilońskiej i w niewoli babilońskiej (Ezech.36:16-23):

16-17: Lista grzechów i ohydnych czynów Izraela jest długa i bolesna, np. mieli przybytek, a następnie prawdziwą świątynię z kapłanami, ale zawsze budowali dodatkowe świątynki na wzgórzach i górach z ołtarzami do składania ofiar, i to nie tylko dla Jehowy (co było zabronione), ale także do składania ofiar pogańskim bożkom (co było podwójnie zabronione).

Nieodłączną częścią religijnych obrzędów w takich świątynkach były akty nieczystości i rozwiązłości, co czyniło ich wpływ jeszcze bardziej deprawującym na tych, którzy składali tam ofiary. Doszło nawet do tego, że Żydzi ofiarowali pogańskim bożkom swe żywe dzieci, które umierały w męczarniach, kładzione na rozgrzane do czerwoności ręce posągu Molocha (Jer.7:25-31).

Nawet w świątyni potrafili stawiać ołtarze i posągi pogańskich bóstw, często postępując gorzej niż narody, które Bóg wypędził przed nimi z Kanaanu (2 Król.21:1-9), i to pomimo wyraźnego ostrzeżenia Boga, by nie brali przykładu z tych narodów (5 Moj.12:29-31).

18-19: Takie postępowanie (przelewanie krwi – głównie przez ofiarowanie dzieci Molochowi i Baalowi oraz pospolite morderstwa na ludziach) doprowadziło ich do stanu jak z nieczystą kobietą, która na czas swej nieczystości musiała przebywać poza obozem, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni, co w przypadku Izraela oznaczało rozproszenie go między pogańskie narody, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni (Jer.19:1-15; 25:1-11).

20: Gdziekolwiek pojawiali się Żydzi, wygnani przez Boga ze swego kraju, swym postępowaniem przynosili wstyd i hańbę Bogu, którego ludem się mienili, w wyniku czego imię / charakter Boga był bluźniony („Patrzcie, jak postępuje ten lud Jehowy; co to musi być za bóg, skoro ma taki lud”).

Nie dotyczy to jednak tylko cielesnego Izraela, lecz także nominalnego Izraela duchowego = chrześcijaństwa, które swoją cielesnością, kłamstwami, oszustwami, błędami, nieuczciwością, wszelkiej maści niesprawiedliwością, chciwością, wyzyskiem, niedotrzymywaniem umów, prześladowczym duchem i morderstwem, w tym dzieci Bożych, bardziej niż Żydzi przyczynia się do bluźnienia Bogu przez tych, którzy to widzą, stając się ateistami i wrogami chrześcijaństwa jako takiego.

To bluźnienie ma też jeszcze jeden wymiar, bezpośrednio uderzający w Boga: skoro ten lud, który wyszedł z ziemi Jehowy, teraz znajduje się w stanie rozproszenia i cierpienia, co to za bóg, który ani nie potrafił utrzymać go w posłuszeństwie swoich nakazom, ani obronić ich przed złem, jakie ich spotkało (por. argumentację Mojżesza wstawiającego się u Boga za Izraelem po grzechu ze złotym cielcem – 2 Moj.32:7-13).

Tak było w niewoli babilońskiej, a także w czasie diaspory WE w Europe: bez świątyni, bez kapłanów i bez proroków, z Bogiem odwróconym do Żydów plecami, w wyniku czego:

• serca większości Żydów zatwardziły się do poziomu utraty wiary w ogóle (stąd dzisiaj w Izraelu 60% Żydów określa siebie „świeckimi” = niewierzącymi, 20% niepraktykującymi [coś w rodzaju katolików chodzących do kościoła 2 x w roku – w święta], 20% to Żydzi ortodoksyjni i ultra ortodoksyjni);
• serca niektórych / nielicznych wzmocniły się wiarą, w wyniku czego namiętnie, ale bezowocnie studiują Torę i szczegółowo praktykują zapisy Zakonu, np. odnośnie sabatu, do tego stopnia, że potrafią siłą wymuszać zamykanie sklepów przez tych, którzy nie chcą go przestrzegać.

21-23,32: Te cztery wersety pokazują ważną zasadę Boskiego działania przez innych – aniołów czy ludzi, o której powinni pamiętać wszyscy słudzy Boga: bez względu na to, kogo i w jakim zakresie Bóg używa dla swych celów, przede wszystkim chodzi o uświęcenie Jego imienia / pokazanie świętości Jego imienia, ale nie w znaczeniu nazwy własnej JHWH, lecz w znaczeniu charakteru, autorytetu, upoważnienia, reputacji, dzieła (słowo imię występuje w Biblii w 7 znaczeniach, z których w tym wersecie na pewno nie chodzi o nazwę własną – por.  2 Moj. 5:23; 9:16; Przyp.22:1; Iz.52:5,6; Jer.23:27; 21:13).

Podobnie wieloznaczne jest polskie słowo imię, np.

mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem / występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu / w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad.

Gdy Bóg mówi w tych wersetach o uświęceniu swego imienia / pokazaniu swej świętości, przede wszystkim ma na myśli swą miłość, gdyż żadna inna cecha Jego charakteru nie jest w Biblii zestawiona z Nim jako tożsama, równoznaczna Jemu samemu (Jana 3:16; 1 Jana 4:8,16).

Dlatego pragnie, by miłość górowała nad wszystkimi innymi cechami charakteru Jego wszystkich stworzeń (Łuk.2:8-14: w.14 to nie jak w BW: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie, lecz: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, ludziom / w ludziach dobra wola, bo dobra wola = miłość, do rozwinięcia w każdym i przez każdego chcącego żyć wiecznie).

Wybrany lud Boga, Izrael wg ciała, nie rozpoznał i odrzucił Jezusa, a następnie sam został odrzucony właśnie z powodu zapomnienia tej Boskiej zasady: wbili się w pychę z powodu wybrania ich przez Boga i z pogardą patrzyli na inne narody, które Bóg tak samo stworzył, jak Izrael, i które tak samo kocha jak Izrael, i za których posłał na śmierć Jezusa tak samo jak za Izrael (por. Jana 3:16 i podanego tam adresata miłości Boga + Rzym.11:7-10 z krótka narodową analizą Izraela przez Pawła).

A zatem, dzisiejszy cielesny Izrael wciąż pozostaje

w zasięgu Boskiej łaski dzięki wierności swych praojców

– Abrahama, Izaaka i Jakuba –

oraz niezmienności Boga i Jego obietnic !

Bóg złożył tym trzem praojcom tego narodu obietnice rozmnożenia ich nasienia oraz użycia go do błogosławienia wszystkich pozostałych narodów, a tym nasieniem są nie tylko klasy duchowego Izraela (gwiazdy i piasek), lecz także cielesny Izrael, który pod kierunkiem duchowego Izraela – sam będąc częścią piasku z obietnicy Boga wobec Abrahama – zostanie użyty do błogosławienia wszystkich rodzin ziemi, i to już niedługo, co widać po znakach czasu na świecie, szczególnie w Izraelu i wokół niego.

Na koniec cały Jer.3!

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.”

Aby takiej mądrości nabywać – trzeba wiary, nadziei i wiedzy. Wynika to choćby ze słynnego dodawania Piotrowego z 2 Listu Piotra 1:5-7.

Nie znajdziemy mądrości jeśli w Biblii poszukiwać będziemy pozornych sprzeczności i podważać wszystko bez należnej Bogu czci, modlitwy lub rozsądnego rozważenia całego Pisma Świętego, a nie tylko wybranych wersetów.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który w niedzielę, 10 lipca 2022 r. brat Marek Bejger wygłosił w zborze Pana w Bydgoszczy:

Dzieje Apostolskie 4:36 – Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy „Syn Pocieszenia” (…)

Brat August Gohlke w artykule Córki i synowie pociechy – pocieszenia [pdf, od str. 42] napisał: Niewiele wiemy o Barnabaszu, lecz jeśli to jedno zdanie Pisma Świętego zawierałoby w sobie całą naszą wiedzę o nim, nie moglibyśmy go nie miłować i nie doceniać.

Imię „Barnabasz” znaczy „syn pociechy”, „syn pocieszenia”.

Bracia dzielą się ogólnie na:

• synów i córki pocieszenia
• synów i córki bólu nieustannie sprawiających mniejsze lub większe cierpienie i niepokój sobie oraz innym.

Mamy dążyć do stania się pocieszycielami całego Kościoła

Niektórzy uważają, że powinniśmy raczej straszyć i niepokoić drugich niż pocieszać.

Chociaż uważamy, że nagana i naprawa w duchu sprawiedliwości są właściwe, to nie oznacza, iż zawsze powinniśmy się czuć nieszczęśliwymi i wzbudzać w innych uczucie nieszczęścia przez nieustanne narzekanie, krytykę, zarzuty i zastraszanie.

Postępujący duchem zamiast nagany, upomnienia, kary i wyrzutów za niedociągnięcia, do których się przyznają, nad którymi ubolewają i przeciwko którym podejmują walkę, potrzebują współczucia, pomocy, pocieszenia.

Mamy udzielać jedni drugim pomocy, zachęty i pokrzepienia zgodnie z intencjami naszego Pana, który wyraził się o duchu świętym jako o pocieszycielu ( Jan 14:16 ).

Jezus wielkim pocieszycielem: Izajasza 61:1-3, Jana 8:3-11 (niewiasta przyłapana na cudzołóstwie), sytuacja Piotra

Pocieszanie potrzebujących

Dlaczego pocieszanie jest nam tak potrzebne?

Bo jako lud Boży jesteśmy ze wszystkich stron otoczeni przez niesprzyjające warunki – świat, ciało, przeciwnika – mające na celu przestraszenie i zniechęcenie…

Jak możemy stać się synami i córkami pocieszenia?

Zdobywając coraz większą miarę miłości i współczucia w naszych sercach. Proporcjonalnie do tego jak pojawia się współczucie i miłość, wypierany jest duch współzawodnictwa i walki oraz sądzenia i wynajdywania wad, tak jak wypierany jest duch cielesności – złość, złośliwość, nienawiść, walka, próżność.

Zwykle ducha niesienia pomocy, pocieszenia, pociechy przejawiają ci, którzy sami przeszli przez srogie próby, trudności, karanie i którzy w taki sposób zostali dotknięci uczuciem słabości, wypływającym z przynależności do naszej rasy.

Ci, którzy nie posiadają serdecznego miłosierdzia, którzy mają niewiele współczucia, nikłe pragnienie wyciągnięcia pomocnej ręki do słabych i potykających się lub tych, którzy zboczyli z właściwej drogi, muszą się jeszcze wiele nauczyć, aby zrozumieć właściwe znaczenie słowa miłość w jego wyższym znaczeniu – doskonałej miłości, miłości dla braci, tak, miłości, która obejmuje cały rodzaj ludzki, nawet wrogów, ale głównie domowników wiary.

Sposoby, którymi pociesza duch

• Umożliwiając przyjście do takiej jedności z Prawdą i Panem, iż możemy nie tylko patrzeć na sprawy z Boskiego punktu widzenia, lecz również z tego punktu je oceniać. O wczesnym Kościele czytamy, że chodził w bojaźni Pańskiej i doznawał pociechy Ducha Świętego (Dzieje Apostolskie 9:31).
• Daje pociechę przez Pismo Święte, obietnice Boże, Prawdę (Rzymian 15:4)
• Poprzez Kościół, czyli braci, proporcjonalnie do stanu nasycenia Duchem Świętym i znajomością Prawdy, którą duch pozwala im docenić i zrozumieć. Bracia stają się przedstawicielami ducha świętego w Kościele – stają się pocieszycielami. (Rzymian 15:5)

Pocieszeni i nauczeni pocieszać

Nikt nie posiada kwalifikacji pocieszyciela, kto wcześniej nie otrzymał pocieszenia od Boga.

Lud Pański zaczyna być pocieszany od chwili przyjęcia zapewnienia Słowa Bożego odnośnie Boskiej miłości i miłosierdzia pokazanych w śmierci Jezusa. Pozwoliło to doznać pokoju, radości, błogosławieństw. Następnie, proporcjonalnie do tego obdarowane osoby łaską osoby rozwijały się w służbie Prawdy, wspomagane przez ducha świętego, zdobywały one coraz większe umiejętności konieczne do właściwego rozbierania Słowa Prawdy i doceniania jego różnych zarysów. Proporcjonalnie też wzmacniała się ich wiara i pomnażało pocieszanie oraz radość dzięki wzrostowi i pogłębianiu wiedzy o Bogu i Jego Planie.

Obowiązkiem i przywilejem osoby pocieszonej przez Boga jest rozpoczęcie pocieszania innych tak szybko, a sama otrzymała pierwsze oznaki pocieszenia oraz kontynuowanie udzielania innym pocieszenia, równolegle jak sama je otrzymuje.

Pocieszające napomnienia apostolskie

2 do Koryntian 1:3-7 dziesięciokrotnie użyte słowo pociecha , ważny temat

2 do Koryntian 7:4-13 siedem razy

1 do Tesaloniczan 2:11

Pociecha pism

To, co dotyczy naszego Pana, dotyczy Jego naśladowców.

Księga Izajasza 61:1-2 – „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; aby obwieszczać rok łaski Pańskiej, i dzień pomsty naszego Boga; aby pocieszać wszystkich zasmuconych”

W czym tkwi sekret radowania się w utrapieniach? Wypływa z Bożego pocieszenia:

Przykład Racheli (Jeremiasza 31:15-17)

To mówi Pan: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Pan: «Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo jest nagroda na twe trudy – wyrocznia Pana – powrócą oni z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – <wyrocznia Pana> – wrócą synowie do swych granic.

Objawienie 1:17-18

Kiedym Go ujrzał, do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: «Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

1 do Tesaloniczan 4:13,14

Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim.

Starajmy się zasłużyć na miano Barnabasza – pocieszyciela braci!

„Tak bowiem mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, wstrząsnę niebem i ziemią, morzem i lądem; Wstrząsnę wszystkimi narodami i przyjdzie Pożądany przez wszystkie narody. I napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów.”
– Aggeusza 2:6,7

„…spełni się pragnienie wszystkich narodów…”
– KJV…

Śmierć ostrzem swym przetnie
Problemy. Te nierozwiązywalne
I będzie koniec czasów złych.
Łzy nie popłyną na marne.

Zorany ugór ludzkich serc
Nowym porośnie zbożem,
Wiec trzeba biec, by w końcu lec
I powstać w Królestwie Bożym.

Kiedy się cierpi, czas wolno płynie.
Do mety trzeba biec.
Bóg nas zawoła w swojej godzinie.
Obiecał – Jego rzecz.

18.03.08.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –