– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Innymi słowy, możemy powiedzieć:

Kodeks budowlany (również nadzór budowlany lub przepisy budowlane) to zbiór zasad określających standarty dla obiektów budowlanych. Budynki muszą być zgodne z kodeksem, aby uzyskać pozwolenie na budowę, zazwyczaj od lokalnego urzędu. Głównym celem przepisów budowlanych jest ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i dobrostanu w kontekście budowy i użytkowania budynków i konstrukcji – na przykład przepisy budowlane w wielu krajach wymagają od inżynierów uwzględnienia wpływu wod gruntowych na fundamenty przy projektowaniu nowych budynków.

Drodzy Bracia i Siostry– to było ludzkie wyjaśnienie potrzebnych zasad, kiedy cokolwiek budujecie.

Sprawdźmy więc teraz, co Biblia mówi o stworzeniu lub budowaniu:

List do Hebrajczyków 3:4 – „Każdy bowiem dom jest dziełem jakiegoś człowieka,

lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg”.

Bracia, jeśli dla naszego upadłego rodzaju ważne jest budowanie dla bezpieczeństwa, funkcjonalności i piękna, o ileż bardziej prawdopodobne jest, że nasz Ojciec Niebieski – nasz Bóg – użyje swojej mądrości, mocy i miłości, aby stworzyć piękny, bezpieczny, funkcjonalny wszechświat, naszą ziemię i niebo z gwiazdami, księżycem, słońcem i wszystkimi planetami…!

Angielski poeta Alexander Pope zauważył: „Porządek jest pierwszym prawem Nieba”.

Doszedł do tego wniosku, gdy spojrzał w górę i dostrzegł gwiazdy, słońce i księżyc. Mniej więcej to samo, co zauważył JOB w 1520 r. p.n.e. lub 600 r. p.n.e. [inna opinia tz. Historykow ]

Aleksander Pope żył w 18 wieku, około 300 lat po Koperniku i Galileuszu, którzy udowodnili, że Ziemia nie jest centrum Wszechświata i nie stoi w miejscu.

Obaj mieli problemy z papiestwem i inkwizycją, którzy twierdzili, że planeta Ziemia stoi w miejscu.

Ci katoliccy naukowcy nie czytali Księgi Ijoba, albo może zapomnieli, albo nie było to wówczas politycznie poprawne…

7 listopada 1992 roku papież Jan Paweł II ogłosił – „Galileusz miał rację, inkwizycja była w błędzie”.

Stało się to 359 lat po tym, jak Galileusz opuścił salę sądową, wciąż wierząc w to samo – „TO SIĘ PORUSZA” – Ziemia się porusza…

Możemy zapytać –

Czy Wszechświat był „zamierzonym projektem Boga”?

 Koncepcja zamierzonego planu Boga jest fundamentalnym tematem teologii chrześcijańskiej, podkreślającym przekonanie, że Bóg celowo i skrupulatnie stworzył wszechświat i wszystko, co się w nim znajduje. To przekonanie ma swoje korzenie w pojmowaniu Boga jako wszechwiedzącego, wszechmocnego i życzliwego Stwórcy, który napełnia swoje stworzenie porządkiem, celem i znaczeniem.

Stworzenie Wszechświata

Biblia rozpoczyna się od opisu stworzenia, ilustrującego celowy plan Boga w ukształtowaniu wszechświata. 1Moj. 1:1-2 mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezkształtna i pusta: ciemność panowała nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami”. Ten fragment podkreśla celowy akt stworzenia, w którym Bóg wyprowadza porządek z chaosu, kształtując kosmos z precyzją i celem.

W całej narracji o stworzeniu powtarzające się zdanie „I rzekł Bóg” – przeczytaj   1 Moj. 1:3, 6, 9, 14, 20, 24, 26, 29– podkreśla moc i celowość słowa Bożego w tworzeniu życia i struktury. Po każdym akcie stworzenia następuje deklaracja, że ​​„było dobre” – przeczytaj 1 Moj. 1:4, 11, 12, 18, 21, 25, 31, potwierdzając wrodzoną dobroć i celowość Bożego zamysłu.

Drodzy Bracia i Siostry, również

Rola ludzkości ma wyjątkowe znaczenie w stwarzaniu

Stworzenie ludzkości jest centralnym punktem zamierzonego zamysłu Boga. 1 Moj. 1:26-27 objawia: „A potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem niebianskim, nad bydłem i wszelkiem stworzenie, które po niej pełza. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Ten fragment podkreśla wyjątkową rolę człowieka jako nosiciela obrazu Bożego, któremu powierzono opiekę nad stworzeniem na Ziemi.

Zamierzony projekt ludzkości znajduje dalsze odzwierciedlenie w Psalmie 139: wiersze 13-14, gdzie psalmista woła: „ Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.  Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”. Ten intymny opis zaangażowania Boga w kształtowanie każdego człowieka podkreśla osobisty i celowy charakter Jego planu. Brat Russel powiedział: „(…) jesteśmy szlachetnymi stworzeniami, na obraz Boga naszego, z wyjątkiem tych, których grzech zeszpecił”.

Porządek i cel są obecne we wszystkich Bożych dziełach stwórczych.

Zamierzony zamysł Boga jest widoczny w porządku i celu obserwowanym w stworzeniu. List do Rzymian 1:20 stwierdza: „Albowiem niewidzialne jego przymioty – jego wiekuista moc i Boskość – są wyraźnie widoczne od stworzenia świata, gdyż poznaje się je dzięki jego dziełu, tak iż ludzie nie mają wymówki”. Świat przyrody odzwierciedla atrybuty Boga, objawiając Jego mądrość i celowość poprzez swoją złożoność i harmonię.

Przyp. Salom. 3:19-20 dodatkowo ilustruje tę koncepcję: „Pan ugruntował ziemię mądrością, a niebiosa utwierdził rozumem”. Dzięki Jego wiedzy rozstąpiły się głębiny wodne, a obłoki rosą pokropiły”. Te wersety podkreślają Bożą mądrość i zrozumienie, które leżą u podstaw struktury i funkcji wszechświata.

Dalszym elementem Bożego planu jest Odkupienie i Restytucja

Zamierzony plan Boga wykracza poza stworzenie, obejmując Jego plan odkupienia ludzkości. List do Efezjan 1:9-10 objawia: „I objawił nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które przedtem postanowił w Chrystusie dla dokonania pełni czasów, aby wszystko, co w niebiosach, i to, co na ziemi, zjednoczyć w Chrystusie”. Ten fragment podkreśla celowość Bożego planu odkupienia i odnowy przez Jezusa Chrystusa.

Narracja o odkupieniu przewija się przez całe Pismo Święte, osiągając punkt kulminacyjny w obietnicy nowego stworzenia.

Obj. 21:1-4 opisuje tę przyszłą rzeczywistość: „Potem ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i ziemia przeminęły, i morza już nie ma. Ujrzałem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica zdobna dla swego męża”. Ta wizja odnowionego stworzenia odzwierciedla ostateczny cel i zamysł Boga, gdzie Jego obecność mieszka z ludzkością w doskonałej harmonii.

Piękno Odkupienia

Opowieść Pisma Świętego ukazuje, że Boży zamysł wykracza poza stworzenie, sięgając odkupienia. Pomimo piękna zniszczonego grzechem, Boży plan odkupienia poprzez Jezusa Chrystusa przywraca, a nawet przewyższa pierwotne piękno. Księga Izajasza 61:3 mówi o obietnicy Boga, że ​​„da im wieniec zamiast popiołu”, podkreślając przemieniającą moc odkupienia.

Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są centralnym punktem tego odkupieńczego piękna. W Liście do Efezjan 2:10 wierzący są opisani jako „dzieło Boże, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków”, co wskazuje, że przez Chrystusa wierzący są częścią nowego stworzenia, odzwierciedlającego piękno i zamysł Boga.

Piękno Boży plan znajduje swoje ostateczne wypełnienie w obietnicy nowego stworzenia. Obj. 21:1-4 przedstawia wizję nowego nieba i nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem i „otrze wszelką łzę z ich oczu”. Ta logiczna nadzieja wskazuje na przywrócenie i dopełnienie wszystkiego, gdzie piękno Boga zostanie w pełni zrealizowane i wiecznie celebrowane.

Księga Jeremiasza 29:11 ukazuje Bożą intencję w naszym życiu: „Albowiem Ja znam zamiary, jakie mam względem was – wyrocznia Pana – zamiary pomyślności, a nie zguby, aby zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. Zrozumienie, że Bóg ma konkretny plan dla każdego człowieka, zachęca wierzących do szukania Jego przewodnictwa i dostosowywania swojego życia do Jego woli.

Czy dostrzegamy Boże stworzenie w relacjach i spolecznosci braterskiej?

Boży plan dla relacji międzyludzkich jest widoczny w instytucji małżeństwa i zakładaniu rodzin. 1 Moj. 2:24 przedstawia Boży plan dla małżeństwa: „Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją i będzie z nimi”, zjednoczony ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”. Ta jedność odzwierciedla Boży zamysł dotyczący towarzystwa, wzajemnego wsparcia i kontynuacji ludzkiego życia.

Co więcej, Nowy Testament podkreśla znaczenie wspólnoty wśród Dzieci Bożych. List do Zydów 10:24-25 zachęca wierzących, aby „pobudzali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków” oraz „nie opuszczali wspólnych zebrań”. Przyjęcie Bożego zamysłu dotyczącego relacji obejmuje pielęgnowanie miłości, jedności i odpowiedzialności we wspólnocie zborowej I braterskiej.

Życie moralne i posłuszeństwo

Boży zamysł obejmuje życie moralne i etyczne, zgodnie z Jego przykazaniami i naukami. Dziesięć Przykazań (2 Moj. 20:1-17) stanowi ramy dla prawego życia, odzwierciedlając święty charakter Boga. Jezus podsumował prawo w Ewangelii Mateusza 22:37-39: „Miłuj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie zaś podobne jest do niego: „Kochaj swego bliźniego jak siebie samego”.

 Przyjęcie Bożego zamysłu moralnego życia wiąże się z posłuszeństwem Jego przykazaniom i zaangażowaniem w świętość życia. List do Rzymian 12:2 napomina wierzących: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu”. Ta przemiana dostosowuje życie do woli Bożej, umożliwiając wierzącym rozpoznanie i wypełnienie Jego dobrego i doskonałego zamysłu.

Całe Boże stworzenie objawia Jego mądrość i miłość.

Psalm 19:1-4 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon…”. Jak niebo głosi odpowiedź, którą nam ukazuje poprzez swoją niezliczoną mnogość, swoje zgrupowanie, swoje ciągłe, lecz nigdy sprzeczne ruchy, swoją doskonałą harmonię.

Wielu mędrców, którzy badają te cudowne dzieła Boga, nie docenia Jego miłości. Mają wiedzę o mocy Boga, ale nieliczni doceniają Jego charakter.

Chwała Boga ukazana w Niebiosach

„Bojaźń przed Jehową jest początkiem mądrości”. Tylko głupcy mówią w sercu: „Nie ma Boga”. „Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy donosi wiedzę”. „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. — Psalm 111:10; 14:1; 19:1,2

Fotodrama Stworzenia – mała książeczka, którą znamy na pierwszych stronach, w prosty sposób opowiada nam o chwale Boga.

Docenienie nieskończonej Mocy Stwórcy i naszej własnej małości powinno uczynić nas podatnymi na naukę. Studiowanie Stworzenia to „Klucz Wiedzy”. Używając tego Klucza, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że jedyną godną ambicją jest współpraca z dobroczynnymi zamysłami naszego Stwórcy dotyczącymi Jego Stworzenia.

Drodzy Braterstwo, troche statystyki:

Planety naszego Układu Słonecznego są tak małe w porównaniu z naszym Słońcem – można by rzec „jak nic”.

Wyobraź sobie średnicę Słońca równą dużej beczce:

Jowisz byłby jak mała pomarańcza,

Ziemia i Wenus jak groszek, a

Merkury i Mars jak pestki maliny.

Słońce jest trzysta tysięcy razy większe od naszej Ziemi.

Pociąg jadący z prędkością 50 kilometrów na godzinę mógłby okrążyć Ziemię w ciągu jednego miesiąca, ale na przebycie obwodu Słońca potrzeba by mu trzystu czterdziestu lat.

Nasz dzień i noc są wynikiem obrotu Ziemi wokół własnej osi, a jej ruch wokół Słońca wyznacza nasz rok.

Planety bliższe Słońcu mają krótsze orbity, a zatem krótsze lata, podczas gdy planety oddalone mają dłuższe lata. Rok na Merkurym byłby równy trzem naszym miesiącom. Na Neptunie, najdalej, rok to 164 lata ziemskie.

A jednak nasze Słońce jest tylko jedną z gwiazd stałych, których według najnowszych metod astronomicznych jest sto dwadzieścia pięć milionów gwiazd jak słońce. Wokół każdej z tych gwiazd stałych niewątpliwie krąży układ planetarny podobny do naszego. W ten sposób liczony jest miliard światów.

Nawet to nie jest limit. Gdybyśmy stanęli na najdalszej i najciemniejszej gwieździe, bez wątpienia zobaczylibyśmy stamtąd o wiele więcej.

My, ludzkość, jesteśmy przerażeni wielkością Wszechświata, teraz nasza wyobraźnia ma swoje granice. Znaki zodiaku ilustrują różne części nieba, widoczne w różnych porach roku.

Księga Ijoba, rozdziały 37 i 38, dostarczają nam wielu informacji –

Ijob wygłosił swoje słynne stwierdzenie (Ijob 26:7)

„ZAWIESI ZIEMIĘ NA NICZYM”

Naukowcy nie rozumieli tego aż do 1650 roku, kiedy Bóg pozwolił im zrozumieć, co oznacza NIC, o którym wspomina Ijob. “Nic”, co Ijob mógłby zobaczyć i zrozumieć.

Dzięki takim ludziom jak: Leonardo da Vinci, Galileusz, ISAC NEWTON, Johanes Kepler i innym wiemy, co Ijob miał na myśli, mówiąc, że Ziemia nie jest zawieszona na niczym – pola magnetyczne, ruch, prędkość… obecnie rozumiemy to trochę, niektórzy naukowcy specjalizujący się w fizyce mogą wiedzieć więcej, ale tak naprawdę musimy czekać na Królestwo.

I nadal musimy ufać i wierzyć – jak czytamy w

Żydow 11:1 – “Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, dowodem tego, czego nie widzimy.

Drodzy Bracia i Siostry, posłuchajcie tego wersetu:

1 Kor. 15:41 – Słońce ma inny blask, księżyc inny, a gwiazdy inny; gwiazda od gwiazdy różni się blaskiem.

• Możemy wymienić 88 lub więcej gwiazdozbiorów, niektóre są małe i mają 2 małe gwiazdy [mały pies].
• Największą z 88 jest Erydan z 35 gwiazdami.
• Prędkość gwiazd jest różna – Typowa prędkość gwiazd w Drodze Mlecznej wynosi 20 km/s.
• Niektóre gwiazdy mogą osiągać prędkość od 65 km/s do ponad 100 km/s.
• Czy przekraczają dozwoloną prędkość, gdy nie ma policji? Odpowiedź brzmi: „NIE”, ponieważ jest to kod stworzenia lub kod ruchu, którego przestrzegają.
• Są dwa duże obiekty na niebie, które łatwo nam śledzić, i rządzą one niebem w doskonałej harmonii, bez żadnej rywalizacji – myślę, że kochamy oba.

Psalm 136:8 – „Słońce, aby panowało we dnie, bo Jego łaska trwa na wieki. Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska trwa na wieki”.

Doskonała współpraca, zaprojektowana przez Boga, bez zazdrości i narzekań. Czasami poranek nie jest tak jasny [że słońce trochę się spóźnia z makijażem, ale kiedy jest gotowe, świeci i widzimy jego uśmiechniętą twarz].

 Ten Boży porządek, czy też kody tworzenia w niebie, nie są widoczne dla ludzkich oczu, ale istnieją, w przeciwnym razie mielibyśmy wiele kolizji i katastrof.

Planety, gwiazdy, galaktyki, słońce i księżyc nie mają szansy sprzeciwić się Bożym planom ani ustaleniom. Zostały zaprojektowane, aby poruszać się [okrążać] z prędkością wyznaczoną przez Boga, bez opóźnień, zmian orbity czy kursu.

Szatan i aniołowie mieli wybór: być wiernymi czy nie.

Szatan postanowił zmienić swój status we wszechświecie – Izajasz 14:12-14, a w wersecie 14 czytamy: „Wstąpię na szczyty obłoków, będę podobny do Najwyższego”.

Bóg tego nie akceptował.

Najwyraźniej bycie numerem 3 we Wszechświecie nie było dla niego dobre.

Upadli aniołowie – posiadający zdolność materializacji i dematerializacji – nie zginęli w potopie, lecz przebywają w więzieniu zwanym Tartarem, pod chmurami w ciemności.

Istnieje 12 wersetów biblijnych o upadłych aniołach: Izaj. 14:12-15; Efez. 28:12-17; Dz.Ap. 12:7-9; 2 Piotra 2:4; Jud 1:6

Drodzy Braterstwo, co myślicie – kto jest gorszy: sfrustrowany anioł czy sfrustrowany człowiek? Myślę, że sfrustrowany anioł jest gorszy!

Aniołowie są potężniejsi, mogą działać pod wpływem złych sugestii, wpływów prowadzących do grzechu i nieszczęścia, katastrof.

Podsumowanie:

Wezwanie do przyjęcia Bożego planu to wezwanie do uznania Jego suwerenności, szanowania Jego stworzenia i życia zgodnie z Jego zamysłem.

Poprzez zrozumienie i zaakceptowanie Bożego planu, wszyscy wierzący mogą doświadczyć pełni życia, którą On zamierzył dla swgo ludu.

Zachęca nas wszystkich do uznania i uczestnictwa w świętym życiu, które odzwierciedla Bożą chwałę i cel w naszym życiu, abyśmy w Królestwie Bożym mogli osiągnąć doskonałość i żyć wiecznie.

Niech Bóg obdarzy nas swoimi błogosławieństwami!

Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 13 lipca 2025 r. 

Objawienie 21 – wizja Nowego Jeruzalem

Słowo „apokalipsa” pochodzi od greckiego apokalypsis, czyli „odsłonięcie”, „ujawnienie”.

Już w Obj. 1:1 czytamy:

„Aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce.”

Z Bożej perspektywy „wkrótce” może oznaczać np. „trzeciego [tysiącletniego] dnia” – czas z punktu widzenia wieczności jest względny.

Jest taka pieśń pt. „Jeruzalem”, która wyraża marzenie o Nowym Jeruzalem jako duchowym centrum ludzkości:

Raz w nocy mi się przyśnił
Jerozolimski gród,
żem w Jeruzalem starym był,
tam u świątyni wrót.
Słyszałem śpiewy dzieci,
a w odpowiedzi im,
[: zdawało się, że z nieba
anielski dźwięczał hymn. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

Lecz nagle sen się zmienił,
dziecinny umilkł śpiew,
radosny nagle przycichł tłum,
zmartwiały liście drzew.
Przyćmiło słońca blaski,
pamiętny był to dzień,
[: gdy na samotne wzgórze padł
posępny krzyża cień. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

I znowu scena zmienia się,
to nowej ziemi cud.
Ja widzę święte miasto
u kryształowych wód.
Ulice Bożym blaskiem lśnią,
otwarte wrota bram
i każdy kto chce, może wejść
i być szczęśliwym tam.

Księżyca, gwiazd nie trzeba tam,
ni słońca jasnych zórz.
[: To Jeruzalem nowe jest,
co nie przeminie już. :]
Jeruzalem, Jeruzalem,
śpiewaj, minęła noc!
[: Hosanna na wysokościach!
Hosanna po wszystek czas! :]

Kontrast: Ziemskie a Nowe Jeruzalem

Ziemskie Jeruzalem było wielokrotnie niszczone i odbudowywane. Jednak Nowe Jeruzalem jest wieczne, a opis w Księdze Objawienia ma w sobie wiele symboliki.

Księga Objawienia 21:1 mówi o nowym niebie i nowej ziemi. Jednak wg Biblii „Ziemia trwa na wieki…” – to mieszkanie dla człowieka. Planeta nie przeminie, podobnie jak „morze” symbolizujące niespokojne narody.

„Nowe niebo i nowa ziemia” to odnowione społeczeństwo i nowe, sprawiedliwe władze – zarówno cywilne, jak i religijne.

Obj. 21:2

Nowe Jeruzalem to nie tylko symboliczny Syjon, ale także inne historyczne części Jerozolimy: Moria, Akra, Bezeta, Ofel. Wszystkie razem tworzą pełnię symbolu duchowego miasta Boga.

Proroctwo z Księgi Daniela 2:44-45

W śnie Nabuchodonozora widzimy posąg reprezentujący ludzkie królestwa oraz kamień oderwany bez udziału rąk ludzkich.

Ten kamień to symboliczne Królestwo Boże, które nie tylko niszczy istniejące władze, ale też rozrasta się, aż obejmie całą ziemię. To obraz panowania Boga nad całą ludzkością.

Obj. 21:3-4 – Przyszłość bliska spełnienia

Choć ten czas jeszcze należy do przyszłości, wierzymy, że jest bardzo bliski.

„Otrze wszelką łzę…” – zapowiedź końca cierpienia, chorób i śmierci.

Obj. 21:5-6 – Woda życia

„Zasiadający na tronie” – to Pan Jezus Chrystus.

„Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia.” – nawiązanie do Ewangelii Jana 4:13-14, gdzie Jezus mówi do Samarytanki o wodzie żywej.

Obj. 21:8 – Koniec 1000-letniego dnia sądu

Werset ten odnosi się do końca symbolicznego tysiącletniego okresu sądu – czasu przywracania ludzkości do doskonałości.

Obj. 21:12 – Bramy Nowego Jeruzalem

Miasto posiada 12 bram – symboliczne drogi wejścia z czterech stron świata. Liczba 12 odnosi się do pełni i porządku Bożego (12 pokoleń Izraela, 12 apostołów).

Symboliczna struktura Nowego Jeruzalem

Prawdopodobny kształt miasta to ostrosłup foremny (piramida), którego wierzchołkiem jest Chrystus. W ten sposób ukazany jest porządek i hierarchia duchowa Królestwa Bożego.

Odpowiedź:

Przytoczmy na początek zacytowane fragmenty – 

2 List do Koryntian 12:2-4 – „Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty – czy w ciele – nie wiem, czy poza ciałem – też nie wiem, Bóg to wie – został porwany aż do trzeciego nieba. I wiem, że ten człowiek – czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, Bóg to wie – został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi człowiekowi powtarzać.”

2 List Piotra 3:13 – „Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.”

Księga Objawienia 21:1 – „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma.”

Uważamy, że wersety wspomniane w pytaniu mówią o tym samym: o rządach Jezusa Chrystusa i o Jego Królestwie. Fakt, że Pismo Święte mówi, iż później Syn odda władzę Ojcu – Bogu JHWH nie zmienia niczego w charakterze rządów królestwa. Zmieni się władca, ale królestwo nadal oparte będzie na sprawiedliwości i miłości Bożej. Ludzkość doprowadzona przez Chrystusa w procesie restytucji do doskonałości, tak jak na początku, pierwszy człowiek Adam, będzie mieć do czynienia bezpośrednio z Bogiem JHWH, bowiem pośrednictwo Jezusa Chrystusa w pełni i całkowicie dokona wielkiego dzieła pojednania człowieka z Bogiem.

Temu właśnie miało służyć pierwsze przyjście Zbawiciela (urodzenie jako człowiek i misja zakończona wielką ofiarą) oraz drugie Jego przyjście (zapowiedziany wielki ucisk, sprawowanie władzy jako Król, przeprowadzenie procesu restytucji itp. a na końcu oddanie władzy Ojcu).

Gdy nastąpi przekazanie władzy Ojcu, Królestwo będzie nadal królestwem, w którym na wieczność już będą obowiązywać te same prawa Boże, na których oparte było królestwo Chrystusa. Apostoł Piotr mówi (2 List Piotra 3:5,6), że pierwszy świat (epoka w dziejach ludzkości) – niebo i ziemia – wodą zatopiony zginął, przeminął. Apostoł twierdzi też w kolejnych wersetach, że drugi świat („teraźniejszy zły”) – niebo i ziemia – ulegnie zniszczeniu w czasie wielkiego ucisku. Natomiast w wersecie 13 mówi on o ustanowieniu nowego świata (nowej epoki) – nowych niebios i nowej ziemi – zgodnie z obietnicą uczyniona przez Boga (np. Izajasza 65:17) – „oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których sprawiedliwość zamieszka”.

Apostoł Paweł również o tym mówi, ponieważ dane mu było na krótką chwilę spojrzeć w te przyszłe wydarzenia, w ten trzeci świat, przyszłą epokę – nowe niebo („trzecie niebo”) i nową ziemię („raj”). Bóg dozwolił mu ujrzeć sprawy takimi jakie będą wówczas, gdy Jezus Chrystus będzie sprawował duchową władzę na ziemi. Były to bez wątpienia te same rzeczy, które później widział święty Jan i o których pozwolono mu trochę symbolicznym językiem opowiedzieć, a znajdujemy to w ostatniej księdze Biblii.

Pismo Święte mówi nam też, że „ziemia na wieki stoi” (Kaznodziei Salomona 1:4) – chociaż epoki, światy („niebo i ziemia”) się zmieniają, to nasza planeta Ziemia wraz z mieszkającym na niej człowiekiem cały czas istnieje i ma istnieć na wieki. Dlatego rozumiemy, że ziemia a także niebo (oraz góry, morza itp.) w języku Pisma Świętego muszą znaczyć coś więcej, mieć także znaczenie symboliczne, i tak:

niebiosa to władze duchowe, systemy religijne,

ziemia natomiast to różnego rodzaju systemy społeczne, rządy sprawowane przez niedoskonałych ludzi, w czasie gdy szatan, Boży przeciwnik uzurpuje sobie władzę (a Bóg dla pewnych celów, do pewnego czasu dozwala na to).

Pierwszy świat (niebo i ziemia), czyli ówczesny porządek i istniejący system zakończył swe istnienie w potopie, ale fizyczne, literalne niebiosa (firmament, atmosfera, itp.) oraz fizyczna ziemia nie przestały istnieć. Podobnie drugi świat (niebo i ziemia), obecnie istniejący „teraźniejszy zły”. Biblia mówi o nim, że ma przeminąć z wielkim trzaskiem, ogniem, itp. Chodzi tutaj również o zmianę systemów (niebios i ziemi), szatan będzie walczył o utrzymanie władzy, ale pełnoprawny król Jezus Chrystus, w swoim drugim przyjściu i obecności pokona go, odbierze mu władzę i będzie zaprowadzał swoje królestwo – trzeci świat (nowe niebo i nową ziemię).

Istniejący obecnie porządek (społeczny, polityczny, gospodarczy, itp. – zasady organizacji, rządów, społeczeństw) przeminie, ale nie fizyczne, literalne niebo i ziemia. „Niebiosa” teraźniejszego (drugiego) świata, tj. moce sprawujące duchową władzę, systemy religijne itp. będą musiały ustąpić miejsca „nowym niebiosom”, duchowej władzy Chrystusa, natomiast „ziemia” tego obecnego drugiego świata tj. zasady organizacji rządów, społeczeństw ludzkich przy pomocy siły, niesprawiedliwości itp. również musi być symbolicznie stopioną, rozpłynąć się na rzecz królestwa Chrystusowego. W efekcie tego nastąpi nowy (trzeci) świat – ludzkość zorganizowana na nowo, będąca w harmonii z nowym władcą, Chrystusem, żyjąca już na wieczność w sprawiedliwości, pokoju i miłości. Oczywiście, choć z szansy naprawy w Królestwie Chrystusa będą mieli wszyscy, to wieczność osiągną jedynie ci, którzy będą tego pragnąć i okażą to swoim życiem, swoimi myślami, słowami i czynami.

Więcej informacji:
– C.T. Russell, „Boski plan wieków”
– C.T. Russell, „Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem”
– Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”

Jaka jest biblijna przyszłość Ziemi?

Dość częstym zarzutem wobec Biblii jest to, iż przeczy sama sobie. Często jednak grupy wersetów, które pozornie wydają się sprzeczne, nie są takie z lepszej perspektywy. Jednym z przykładów jest trwałość i zagłada nieba i ziemi.

Trwałość nieba i ziemi

Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy.
– Kohelet 1:4

Alleluja. Chwalcie Pana z niebios, chwalcie Go na wysokościach! Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy! Chwalcie Go, słońce i księżycu, chwalcie Go, wszystkie gwiazdy świecące. Chwalcie Go, nieba najwyższe i wody, co są ponad niebem: niech imię Pana wychwalają, On bowiem nakazał i zostały stworzone, utwierdził je na zawsze, na wieki; nadał im prawo, które nie przeminie.
– Psalm 148:1-6

I zniszczenie nieba i ziemi

Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.
– Mateusza 24:35

Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono.
– Apokalipsa 20:11

Harmonię można znaleźć w dostrzeżeniu różnicy między:

Literalną ziemią

Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg widząc, że były dobre, rzekł: «Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasiona». I stało się tak. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre. […] o czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi».
– Rodzaju 1:10-12,28

Eliasz był człowiekiem podobnym do nas i modlił się usilnie, by deszcz nie padał, i nie padał deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy.
– Jakuba 5:17

i literalnym niebem

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.
– Rodzaju 1:1

I znów błagał, i niebiosa spuściły deszcz, a ziemia wydała swój plon.
– Jakuba 5:18

a symboliczną ziemią

Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.
– Mateusza 5:13

Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię.
– Rodzaju 9:11

i symbolicznym niebem

Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.
– Daniela 12:3

rozhukane bałwany morskie wypluwające swoją hańbę… gwiazdy zabłąkane, dla których nieprzeniknione ciemności na wieki przeznaczone…
– słowa mówiące symbolicznie o fałszywych nauczycielach, Judy 1:13

Napisany przez C.T. Russella „Boski plan wieków” to jedna z najciekawszych znanych nam książek o tematyce biblijnej. Napisz do nas, by otrzymać go bezpłatnie. Wystarczy kliknąć w obrazek powyżej i napisać do nas przy pomocy specjalnego formularza. Można też napisać pod adres: wiktor@badaczebiblii.pl

Jak zauważa Charles Taze Russell, autor serii Wykładów Pisma Świętego: „W całym Piśmie Świętym ziemia, gdy jest wspominana symbolicznie, przedstawia zorganizowane społeczeństwo; góry przedstawiają królestwa; niebo – panujące siły duchowe; morza – niespokojne, buntujące się i niezadowolone wielkie rzesze świata. Ogień przedstawia zniszczenie tego, co jest palone – kąkolu, żużlu, ziemi (systemów społecznych) itp. A gdy w symbolicznym obrazie do ognia dodana jest siarka, podkreślona jest myśl o zniszczeniu, bowiem dla wszystkich form życia nie ma nic bardziej zabójczego niż dym siarki.” (Boski plan wieków, s. 318)

Mając taką podstawę całkiem inaczej odczytać można 2 List Piotra 3:7-14, wiążąc ten fragment ze słowami modlitwy Pańskiej – Przyjdź Królestwo Twoje; bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.

Warto pamiętać, że jednym ze znaków czasu drugiej obecności Mesjasza i zwiastunem zmartwychwstania miał być powrót Izraela do swej ziemi, a następnie ich przyjście do wiary i łaski Bożej (Rzymian 11:25-29). Bóg nie sprowadził Żydów do ich ziemi bez powodu, lecz dlatego, że Królestwo Boże na ziemi rozpocznie się właśnie w Izraelu (Izajasza 2:3).

Innym znakiem są przemiany klimatyczne itp., które prowadzą do wypełnienia proroctw: „Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne(…)” (Izajasza 35:1-2) Znów – jest tu warstwa symboliczna, ale gdy przeklęcie ziemi weźmiemy dosłownie – myśląc o planecie – tutaj mamy słowo nadziei, że pustynie i spieczona ziemia rodząca osty zakwitną kiedyś jak róże… „Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód” (Izajasza 35:5-7)

Warto to obserwować, bo dzieje się na naszych oczach.