Ojciec to także ktoś, kto przynajmniej do pewnego stopnia i do pewnego momentu, sprawuje pieczę i władzę nad swym dzieckiem, obdarza je swą miłością jak również przekazuje mu, jako dziedzicowi, swój majątek. Taka sytuacja ma miejsce w relacjach pomiędzy ojcem a dzieckiem w normalnie funkcjonującej rodzinie. Analogicznie wygląda to w duchowych zależnościach pomiędzy nami a naszym niebiańskim Ojcem. On dał nam początek nowego życia, On sprawuje nad nami pieczę, troszczy się o nas, dba o nasz rozwój i nasze dobro a także obdarzy nas w przyszłości tym, co obiecał – życiem wiecznym oraz innymi aspektami związanymi z tym, iż jesteśmy Jego dziedzicami. Wszystko co powyżej opisałem wpisuje się w relacje ojciec-syn i jest oczywistością dla każdego wierzącego.

Skoro więc dla Kościoła słowo Ojciec wiąże się z otrzymaniem od Boga życia, troską, opieką, autorytetem sprawowanym nad nami z Jego strony a także otrzymaniem dziedzictwa, to czy nie powinniśmy sądzić, że w przypadku Bożego Syna sprawa będzie wyglądała podobnie (zachowując przy tym wszelkie proporcje)? Na co bowiem miałyby wskazywać słowa o ojcostwie Boga względem Jezusa jeśli właśnie nie na te rzeczy, o których wspomniałem wcześniej? Zwłaszcza, że relacje pomiędzy Bogiem a Jezusem również zostały w Biblii opisane w podobnych kategoriach jak relacje Ojciec – my. Bóg jest naszym Ojcem (Rzym. 8:4-16) oraz jest także Ojcem Jezusa (Ef. 1:3). Jest naszym życiodawcą (Jak. 1:18) a także życiodawcą Syna (Jan 5:26: 6:57). Dał nam swego Ducha (Rzym. 8:15) podobnie jak Synowi (Mat. 3:16). Kościół jest „nasieniem” Abrahama (Gal. 3:29), również jest nim Pan Jezus (Gal. 3:16) . Wreszcie członkowie Kościoła nazwani są „dziedzicami” Bożymi oraz „współdziedzicami” Chrystusa (Gal. 3:29; Rzym. 8:17) podobnie jak Boży Syn jest nazwany „dziedzicem” Ojca (Hebr. 1:2). Widać więc wyraźnie, że przynajmniej w wymienionych wyżej aspektach ojcostwo Boga w stosunku do Pana Jezusa oraz Kościoła ma pewne wspólne punkty. W tym miejscu interesuje nas najbardziej ten, który wiąże się z zapoczątkowaniem istnienia. Na dowód tego, że rzeczywiście ma to miejsce w przypadku Boga i Jego Syna warto przytoczyć dwa fragmenty z ewangelii Jana. Pierwszy brzmi następująco:

Jan. 6:57
57. Jak mię posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie. (BW)

W grece zostało użyte sformułowanie dia ton patera, a więc przyimek dia z accusativem. Według słownika Popowskiego dia w takim połączeniu oznacza „przez, dzięki” i jest użyte „dla oznaczenia czynnika sprawczego”. W tym przypadku czynnikiem sprawczym jest oczywiście Ojciec, co wynika z kontekstu.

Warto zwrócić uwagę na porównanie, którego użył nasz Pan. Ten kto “spożywa” Jezusa będzie przez Niego żył, tak samo, jak On żyje przez swego Ojca. Nie można chyba wyraźniej podkreślić faktu, iż Jezus otrzymał swe życie od Ojca, tak samo jak Kościół otrzymuje swe życie dzięki Jezusowi.

(…)

__________
Fragment książki Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Jeden Bóg i jeden Pan”. Książkę można zamówić pod adresem: Wydawnictwo „STRAŻ”, Skr. poczt. 13, 78-210 Białogard 2 lub elektronicznie: redakcja@wydawnictwostraz.org. Zamówienia przyjmujemy również telefonicznie pod numerem 602 369 553. Arkadiusz Wiśniewski prowadzi także stronę internetową o  nazwie Thaleia.

Helen Roseveare

Helen Roseveare, angielska chrześcijańska lekarka, pracowała około dwudziestu lat w Kongu. W swojej autobiograficznej książce Podaj mi tę górę opisuje jedną historię, która ukazuje przykład dziecięcego zaufania:

Pewnej nocy pomagałam odbierać poród. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, ale mimo to matka zmarła zostawiając nas z malusieńkim wcześniakiem i płaczącą dwuletnią córeczką. Mieliśmy trudności z utrzymaniem noworodka przy życiu. Brakowało nam inkubatora, prądu, a nawet odżywek dla dzieci.

Pomimo faktu, że mieszkaliśmy na równiku, noce bywały często chłodne i wietrzne. Jedna z młodszych położnych przyniosła pudełko, w które wkładaliśmy dzieci i watę, żeby je owinąć. Inna poszła dołożyć do ognia i napełnić termofor. Chwilę później wróciła zrozpaczona mówiąc, że przy napełnianiu, termofor pękł. Musicie bowiem wiedzieć, że guma bardzo łatwo butwieje w klimacie tropikalnym.

– To był nasz ostatni! – wykrzyknęła.

O ile na Zachodzie „nie powinno się płakać nad rozlanym mlekiem”, tak w środkowej Afryce bardziej pasowałoby powiedzieć „nad pękniętym termoforem”. Na drzewie przecież nie rosną, a i na aptekę za rogiem nie ma co liczyć.

– No trudno – powiedziałam. – Połóż dziecko jak najbliżej ognia, śpij między nim a drzwiami, żeby ochronić je przed przeciągami. Twoim zadaniem jest zapewnić mu ciepło.

Następnego dnia około południa, jak zwykle o tej porze, poszłam modlić się z dziećmi z sierocińca. Podsunęłam im kilka intencji i opowiedziałam o nowo narodzonym dziecku. Wyjaśniłam nasz problem z utrzymywaniem wystarczająco wysokiej temperatury, wspominając o termoforze. Maluch mógłby umrzeć, jeśli by się przeziębił. Powiedziałam też o dwuletniej siostrzyczce, która płacze, bo umarła jej mama.

Podczas modlitwy, dziesięcioletnia Ruth modliła się w typowy dla naszych afrykańskich dzieci, szczery, prosty sposób:

– Proszę Cię, Boże, ześlij nam termofor. Jutro już będzie za późno, bo dziecko umrze, więc proszę, ześlij nam go dziś po południu…

Zuchwałość tej modlitwy sprawiła, że wykrzyknęłam w duchu, lecz dziewczynka kontynuowała:

– … i skoro już jesteś przy tym, mógłbyś, proszę, zesłać lalkę dla tej małej dziewczynki, żeby wiedziała, że ją naprawdę kochasz.

Jak to często bywa podczas dziecięcych modlitw, czułam się niezręcznie. Czy mogłam szczerze powiedzieć „Amen”? Po prostu nie wierzyłam, że Bóg zrobiłby coś takiego. Oczywiście wiem, że On jest wszechmogący. Biblia tak uczy. Ale są pewne limity, prawda? Jedyny sposób, w jaki Bóg mógłby odpowiedzieć na tę modlitwę, to przysłanie paczki z mojej ojczyzny. Będąc w Afryce od prawie czterech lat, jeszcze nigdy, przenigdy nie dostałam żadnej paczki z domu. W każdym razie, jeśli już miałabym jakąś dostać, kto włożyłby do niej termofor? Byłam przecież na równiku!

Po południu, kiedy uczyłam w szkółce pielęgniarskiej, dostałam wiadomość, że przed moim domem widziano samochód. Zanim tam dotarłam, auta już nie było, ale za to na werandzie leżała duża, prawie dziesięciokilogramowa paczka! Łzy cisnęły mi się do oczu. Sama nie byłam w stanie otworzyć przesyłki, więc posłałam po dzieci z sierocińca. Razem zdjęliśmy sznurek, ostrożnie rozwiązując każdy węzeł. Odwinęliśmy papier tak, żeby się zbytnio nie porozrywał. Podekscytowanie wciąż wzrastało. Jakieś trzydzieści, czterdzieści par oczu skupiło się na tym jednym kartonowym pudełku.

Na wierzchu leżały kolorowe dziergane sweterki. Oczy dzieci aż się świeciły, gdy je rozdawałam. Pod swetrami leżały opakowania gazy dla cierpiących na trąd. Pod gazą było pudełko z mieszanką bakalii – to mniej więcej jak kilka bułek na parę dni. Potem, gdy włożyłam ręce do paczki, poczułam…, czy to możliwe? Chwyciłam mocno i wyciągnęłam – tak! Nowiutki termofor! Rozpłakałam się. Przecież nie prosiłam Boga o termofor, bo nie wierzyłam, że mógłby go przysłać.

Ruth stała na przodzie dzieci. Przybliżyła się krzycząc:

– Skoro Bóg przysłał termofor, musiał przysłać też lalkę!

Szperając po dnie pudełka w końcu wyciągnęła małą, ślicznie ubraną laleczkę. Oczy dziewczynki zabłysły! Ona nigdy nie wątpiła!

Ta paczka była w drodze od pięciu miesięcy! Wysłała ją moja klasa. Prowadzący tę klasę pomyślał o wysłaniu termofora. A jedna z dziewczynek dołożyła lalkę dla afrykańskiego dziecka – pięć miesięcy wcześniej, w odpowiedzi na pełną wiary modlitwę dziesięciolatki, aby paczka dotarła akurat tego popołudnia.

***

Na sobotnim spotkaniu online historię tę przytoczył Bogdan Kwaśniewski. Zachęcamy do wysłuchania całego wykładu pt. Wiara jak ziarnko gorczycy:

 A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem. I oto stanął przy nich anioł Pański, a chwała Pańska zewsząd ich oświeciła. I ogarnął ich wielki strach. Lecz powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuje wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu. Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus.

• Ewangelia wg Łukasza 2:8-11

Gwiazdka, obchodzona jako czas narodzin Zbawiciela, od wielu stuleci świętowana jest 25 grudnia. Choć obecnie wiemy, że data ta bardziej odpowiada dniowi zwiastowania Marii, dziewięć miesięcy przed narodzeniem Chrystusa (por. C.T. Russell, Nadszedł czas, s. 54-62), to jednak jest świetną okazją, aby w szczególny sposób oderwać myśli od codzienności i spojrzeć na Jezusa.

Bo Jezus jest obecny. Jest Drogą tu i teraz, a nie tylko dzieciątkiem, które narodziło się ponad 2000 lat temu. Przyszedł na świat nie bez celu, lecz po to, by zbawić wszystkich ludzi od grzechu i śmierci. Anielskie poselstwo, zwiastowane pastuszkom na polach betlejemskich, zapowiada wyzwolenie. W dzień narodzenia Pańskiego, anioły ukazały się, śpiewając pieśń: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój” (Ewangelia Łukasza 2:14). Chociaż wtedy nie wypełniło się to jeszcze, wypełni się w niedługim czasie. Teraz Bóg nie otrzymuje jeszcze pełnej chwały i nie ma na ziemi pokoju…

Nadchodzi jednak Królestwo, w którym rządzić będzie Chrystus.