Wierzący w Jezusa są często tak samo, a nawet bardziej grzeszni i upadli niż reszta i nie mają żadnych szczególnych zasług. Tylko Boża łaska sprawiła, że Jezus już dzisiaj zajął się nami i robi to nie z powodu naszych wielkich zalet, ale pomimo naszych wielkich wad, słabości, upadków i głupoty.

Ci, którzy to rozumieją, nie powinni wątpić, że Bóg ma też w zanadrzu coś dla pozostałych ludzi i że to coś, to nie ogień i siarka.

Biblia mówi o czasach mesjańskich i że Mesjasz, Jezus Chrystus, kiedy już odbierze władzę na Ziemi Szatanowi, przeprowadzi na naszej planecie zupełną odnowę.

Nowy Król będzie miał wiele do zrobienia, jak widać choćby z tego zestawienia z „Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego”, tom 12, s. 265*. Miliardy ludzi oczekują na wyzwolenie ze śmierci, z wszelkiego rodzaju chorób, z niewiedzy i samolubstwa. Biblia obiecuje, że Chrystus w czasie swojej Paruzji dokona tego i setek innych, dobrych rzeczy.

Dzisiejsi wierni Bogu ludzie, jako potomstwo Abrahama z ich Panem, Jezusem, będą mogli brać razem z Nim udział w reformie i odrodzeniu ludzkości. Najpierw jednak powinni rozwinąć swoje charaktery na podobieństwo Chrystusa i wytrwać aż do końca, wytrwać: przede wszystkim w wierze, nadziei i miłości.

Bóg jest dobry i ma dobre plany.

___________________

* Autorem książki jest Paul S.L. Johnson. Można ją pobrać w wersji elektronicznej: tutaj lub zamówić u nas bezpłatnie wersję papierową: wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl)

Fot. niedziela.pl

U stóp krzyża jest miejsce dla każdego; każdego, który pragnie sprawiedliwości i zmęczony jest złem nie tylko wokół, ale przede wszystkim w sobie. «Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię» – mówi Pan Jezus. On umarł za wysokich i niskich, czarnych i białych, bogatych i biednych, ateistów i teistów, za Ciebie i za mnie.
Różnimy się, niektórych ludzi polubimy od razu, z innymi mamy problem, ale prawdziwa miłość Boża przewyższa te wszystkie różnice. Łatwo kochać tych, którzy nam się podobają, ale sercem ewangelii jest to, że Jezus rzeczywiście umarł za wszystkich, bez jakichkolwiek różnic i podziałów.

Z przyjściem do Jezusa jest jak w pewnej historii, którą opowiadał wykładowca biblijny H.W. Roberts*. Pewien człowiek miał ranę na ręce. Bardzo go bolało i poszedł do lekarza. „Doktorze, skaleczyłem rękę!” Doktor mówi: „pozwól mi to zobaczyć”, a on mówi: „nie, to za bardzo mnie boli!”. „Ale wtedy jak mogę cię uleczyć? Jeśli nie pokażesz mi rany?” Kiedy nasze sumienie jest zranione, czy wtedy idziemy do Boga, żeby zobaczył tę sprawę czy uważamy – jak ten człowiek – że to za bolesne, by mu pokazać i o tym mówić?

Czasami można powiedzieć: już tyle razy przychodziłem z tym do Boga po przebaczenie, że to już chyba nie ma sensu. Tylko, że w ten sposób „szatan trzyma nas za nogę” 😉 Stawiamy granicę miłości Boga. Zapominamy, że nasze grzechy, które są czerwone jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Jeśli więc jest nam źle (z jakiegokolwiek powodu), zawsze możemy przyjść do Pana. Jemu nigdy się nie nudzi leczenie swoich „pacjentów”. To leczenie może trochę boleć, ale później poczujemy się lepiej, gdy rana bedzie opatrzona bandażem i zupełnie dobrze, gdy leczenie będzie skończone.

* z wykładu pt. „Okna na inny świat”:

Jednym z zarzutów, które faryzeusze stawiali Jezusowi było to, że zamiast kontaktować się tylko z elitą, spotykał się on często z biednymi i z grzesznikami.

Odpowiedź naszego Pana znaleźć można w Ewangelii wg Mateusza 9:12 –

Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.

Wielki lekarz dusz przyszedł do tych, którzy potrzebują jego pomocy. Relacja człowieka z Bogiem cały czas działa w ten sam sposób. Faryzeusz i celnik z przypowieści to jak dwie ikony. Po jednej stronie mamy zewnętrzną sprawiedliwość i zadowolenie z siebie samego. Po drugiej jest człowiek przyciśnięty ciężarem grzechu, pogardzany przez innych, „spracowany i utrudzony”.

Czy jednak sprawiedliwość to pozorne formy i czy ktokolwiek z nas może być usprawiedliwiony w oparciu o swoje czyny? W 1 Jana 1:9 apostoł napisał:

„Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki.”

A jak jest ze mną? Czy jestem chory czy dobrze się miewam?

Zachęcamy do własnych rozmyślań.
Pomoże w nich wykład, który brat Piotr Łącki wygłosił w Bydgoszczy 3 marca 2019 roku: