Król Dawid i prorok Natan

POWODZENIE nie przyniosło Królowi Dawidowi osobistej korzyści. Po latach niezwykłych sukcesów pod wpływem Boskiego błogosławieństwa, gdy królestwo jego było potężne, imię zaszczytne i konieczność jego osobistego uczestnictwa w wojnach minęła, serce jego zaczęło lgnąć do ziemskich przyjemności i mniej było gorliwe dla Boga i Zakonu niż poprzednio, król popadł w bardzo ciężkie grzechy, które zdawały się jeszcze ciemniejsze w kontraście z jego wysoce moralnym charakterem okazanym w młodości, kiedy był mężem według serca Bożego. Relacja o jego grzechach – jak zakochał się w Betsabie, popełnił z nią cudzołóstwo i następnie, aby osłonić siebie, spowodował żeby jej mąż, Uryjasz, znalazł się w pierwszej linii walki i został zabity przez wroga, włączając utratę życia kilku innych żołnierzy, podana jest w Piśmie Świętym w najprostszy sposób, bez najmniejszej próby rozgrzeszenia złego czynu króla. W łączności z tym opisem nie jest podane żadne wytłumaczenie, cały ciężar tych okropnych zbrodni włożony został bezpośrednio na głowę króla. Jakiekolwiek usprawiedliwienie mogłoby być podane na jego korzyść, musi ono pochodzić od czytelnika tego opisu.

Możemy nasuwać w tej sprawie pewne myśli: że w owym czasie królowie tego świata sprawowali despotyczną władzę, że taki był pogląd rozpowszechniony między ludźmi, iż król nie może nic złego uczynić i cokolwiek zechciał zrobić było z jego strony właściwe ze względu na wysokie stanowisko głowy i władcy narodu. W żadnym tego słowa znaczeniu nie możemy zgodzić się z taką myślą. Jednak słusznie możemy przypuszczać, że uczucie miało mniejszy lub większy wpływ na umysł króla. Ten, który miał wzgląd na życie Saula, dlatego że był on Boskim pomazańcem, mógł do pewnego stopnia przyjąć błędny pogląd, że jego własne namaszczenie przez Boga uwolniło go w pewnym stopniu od odpowiedzialności ciążącej na innych z jego narodu.

Król przez około dwa lata po popełnieniu tych przestępstw usiłował stłumić swoje sumienie, uważając że w tym co uczynił użył tylko swobód królewskich. Jednak miał wyrzuty sumienia i odczuwał że zraził Boga do siebie i został potępiony przez Jego prawo, co nie nastąpiłoby gdyby miał inne cechy charakteru. Bóg wcale nie był szybki w potępieniu go. Dozwolił mu w pełni zaznać gorzkości serca – dozwolił odczuć mrok duszy, brak radości, wynikający z chmury jaka zawisła między nim i Bogiem. W odpowiedniej chwili, gdy Dawid przeżył wewnętrznie żałobę, boleść i męki duszy, Bóg udzielił mu nagany przez proroka Natana aby całą tę sprawę jasno jemu przedstawić. Natan opowiedział mu przypowieść wywołując współczucie u króla oraz zapowiedź jego bardzo surowego sądu nawet wyroku śmierci – przeciw grzeszącej osobie i wówczas Prorok wyjaśnił mu tę lekcję mówiąc, „Tyś jest tym mężem” (2 Sam. 12:7).

POWINNIŚMY MIEĆ WYŻSZE WZORCE

Pamiętajmy o tym, że król Dawid nie należał do duchowego domu synów i wobec tego nie miał on tak jasnego poglądu na takie sprawy jak członek rodziny Bożej w wieku Ewangelii, który ma jaśniejsze zrozumienie tych spraw, gdyż jest „wyuczony przez Boga”. Dlatego nie powinniśmy sądzić, iż z podobnych zasad możemy zaczerpnąć dla siebie lekcję. Raczej należymy do domu wieku Ewangelii rozwijającego się pod wpływem jaśniejszych poglądów na temat Boskiej woli, pamiętajmy więc o wyższej interpretacji cudzołóstwa i morderstwa podanej w Nowym Testamencie: ktokolwiek pragnie popełnić cudzołóstwo a powstrzymują go tylko zewnętrzne warunki lub obawy, w rzeczywistości jest cudzołożnikiem w swoim sercu (Mat. 5:28); ten kto się gniewa na swojego brata, kto nienawidzi swojego brata, jest mordercą – ponieważ duch złości, niepohamowany, może doprowadzić do morderstwa (Mat. 5:22); osoba, która pożąda rzeczy należących do kogoś innego, i od zabrania tych rzeczy powstrzymuje ją tylko brak okazji lub strach przed konsekwencjami, w sercu jest złodziejem.

Jeżeli te zasady będą stosowane przez lud Boży wieku Ewangelii w badaniu swoich serc, to jest zupełnie prawdopodobne, że niektórzy z nich, co się tyczy grzechu przekonają się dzisiaj, że są bardzo blisko postawy jaką zajął król Dawid. W taki sposób rozpatrując te sprawy będą przejawiać proporcjonalnie większą litość w swoim osądzaniu króla – przestępcy. Tacy również znajdą wielką pociechę w litości Pańskiej pod warunkiem, że są zaniepokojeni swoimi przestępstwami, jak Dawid był zaniepokojony swoimi. „Aleć u ciebie jest miłosierdzie, aby się ciebie bano” powiada Prorok. Gdyby Bóg nie miał litości jak wielu naszych bliźnich, nie byłoby żadnej nadziei w takich okolicznościach. Kiedy zdajemy sobie sprawę, że Bóg odpuszcza wszystkim, którzy pokutują w sercu, którzy tym samym dowodzą, że ich grzechy nie są dobrowolnymi, lecz raczej wynikają z dziedzicznych słabości i pod naporem zaślepiających pokuszeń, to przez nadzieję lepszych rzeczy jesteśmy pobudzeni do pokuty.

Psalm 51 powszechnie jest uznany za jedyny w którym Psalmista wyraża Bogu skruchę za swoje grzechy a fakt, że jest on dedykowany przedniejszemu śpiewakowi oznacza, że życzeniem króla było, aby razem z innym Psalmem był śpiewany podczas posług w świątyni, dla których zarezerwował wielką liczbę śpiewaków. Tak więc dostrzegamy, że ponieważ grzech był jawny i wielki, pokuta jaką król starał się uczynić była największą publiczną pokutą. Prawdopodobnie wielu z narodu odczuwało mniej lub więcej potępienie króla i oddziaływanie tego potępienia z pewnością przynosiło mu ujmę. W swoim publicznym spojrzeniu na ten czyn jako na grzech i w swojej modlitwie o Boskie odpuszczenie, król na ile to było możliwe nie tylko starał się naprawić krzywdę jaką wyrządził swojemu własnemu sumieniu i która zawisła jak chmura między nim i Bogiem, ale również starał się on naprawić złe wpływy jakie te czyny wywarły na sumienie narodu – w sprawach cudzołóstwa i morderstwa.

Tutaj znowu widzimy dlaczego Dawid jest przedstawiony jako mąż według serca Bożego. Jego grzechy nie były dla Boga przyjemne wprost przeciwnie. Jednak późniejsza ocena potworności swoich grzechów i jego szczera pokuta za nie przed Bogiem oraz pragnienie oczyszczenia od każdego złego postępowania było przyjemne Bogu. Mamy tutaj ilustrację tego w jaki sposób wszystkie rzeczy mogą dopomagać ku dobremu tym, którzy miłują Boga. Z powodu jego serdecznej lojalności wobec Boga i zasad sprawiedliwości, nawet te okropne grzechy przyczyniły się do udzielenia wielkiego błogosławieństwa sercu Dawida – upokarzając go – dając mu możliwość oceny własnej słabości i znikomości, potrzeby przebywania blisko Pana, jeśli chce mieć społeczność z Nim, Jego współczucie i być bezpiecznym przed pokusami swojego upadłego ciała. Tak też jest z ludem Bożym w obecnym czasie. Jak wielu z ludu Bożego zdało sobie sprawę z korzystnych lekcji i błogosławieństw niektórych swoich potknięć – nie dlatego, że te potknięcia były dobre lub pochodziły od Pana, ale dlatego że Bóg był w stanie pokierować takimi okolicznościami dla dobra tych, którzy mają właściwy stan serca – odpowiednio przygotowane przez nich do pokuty i poprawy.

DAWIDOWA ŚWIADOMOŚĆ GRZECHU

Wersety 3-5 tegoż Psalmu wyrażają Dawidową świadomość grzechu i jego ufność w Bogu, bez jakiejkolwiek próby usprawiedliwienia dla swoich win. On zaufał Panu bez względu na to, na co On dozwoli i tylko odwoływał się do Jego wielkiego miłosierdzia – w. 3. Przypominając sobie wielkie litości Boże doznane w przeszłości wyraził on wiarę i ufność, że Bóg w jakiś sposób może wykreślić te ciężkie przewinienia i je odpuścić. Bóg jeszcze jasno nie określił w jaki sposób może On być sprawiedliwym i mimo to usprawiedliwiającym grzeszników. Tylko niejasno, przez cienie ofiar dnia pojednania, dał On do zrozumienia, że ma pewien własny sposób przez który we właściwym czasie winni, ale pokutujący grzesznicy będą mogli być oczyszczeni. Dawid pojął tę myśl o miłosierdziu, jak zrozumiał ją z typów i cieni Zakonu, my natomiast o wiele lepiej możemy uchwycić myśl o odpuszczeniu przez naszego Ojca, gdy rozumiemy, że ono zostało dokonane dla nas przez Pana Jezusa Chrystusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, co będzie świadczone we właściwym czasie i którego ofiara była przyjęta przez Ojca, jak to było zamanifestowane przez zmartwychwstanie naszego Pana i zesłanie Ducha Świętego w dzień Pięćdziesiątnicy. Jeżeli więc Dawid mógł ufać w Boską dobroć, w łaskawe miłosierdzie i odpuszczenie grzechów, my również powinniśmy być w stanie przejawiać pełną wiarę w Boski charakter i Jego plan wybawienia od grzechu.

Werset 6 zdaje się pomijać fakt, iż krzywda była wyrządzona współbliźnim, ale my raczej rozumiemy iż to znaczy, że król chociaż uznał iż wyrządził krzywdę współbliźnim, to jednak zdawał sobie sprawę z jeszcze większej odpowiedzialności przed Bogiem, którego prawa złamał i którego urząd królewski będący typem na urząd Chrystusa zhańbił. Zatem w przeciwieństwie do tego co człowiek może myśleć o swoim przestępstwie popełnionym przeciw człowiekowi i jeszcze większej świadomości o swoim grzechu przeciw Panu, ten ostatni zdaje się o wiele większy, że praktycznie przesłania ten pierwszy grzech. Ten większy grzech popełniony przeciw Wszechmogącemu zupełnie przesłania grzechy przeciw ludzkości. Dawid oznajmia swoje uznanie faktu, iż Bóg jest wielkim Sędzią i że jakikolwiek będzie Jego wyrok, on z góry wie, że będzie słuszny.

W siódmym wersecie Dawid się usprawiedliwia, jak gdyby przypominając Bogu, że był urodzony w grzechu i dlatego doskonałość była dlań niemożliwa. On nie używa tego faktu jako parawanu, za którym chciałby ukryć swoją odpowiedzialność. Mając wolną wolę, choć z natury był grzeszny, z konieczności odpowiadał za uległość wobec pokusy, ufał jednak że Pan w każdej okoliczności przynoszącej ulgę pozwoli jemu odnieść korzyść.

DAWID UKARANY ZA SWOJE GRZECHY

Zwróćmy uwagę, że Dawid spodziewał się kary Pańskiej za swoje grzechy i tu wyraził ufność, iż Bóg nie ześle takiej kary, która nie byłaby słuszna i nie mieściła się w granicach sprawiedliwości. On w tym Psalmie nie modlił się o uwolnienie od słusznego ukarania go, ale raczej o oczyszczenie swojego serca przed Bogiem i przywrócenie mu łaski Bożej. Istotnie dowiadujemy się, że Bóg zesłał srogą karę królowi i grzesznikowi przywrócił swoją łaskę, pozwalając mu ponownie doświadczyć radości ze swojego zbawienia. Według odczucia innych królów w owym czasie, oczywiście podzielanego również przez naród Izraelski, król obrał niezwykle umiarkowany sposób postępowania w grzechu, dlatego że bezpośrednio on nie odebrał życia Uriaszowi, ale przyczynił się tylko do jego śmierci w walce. Król jednak zdawał sobie sprawą z tego, że Bóg głębiej widział tę sprawę i żądał prawdy – wewnętrznej sprawiedliwości – ukrytej w sercu.

Przestępstwo jawne i przestępstwo na które zezwolił umysł są jednakowo ohydne w oczach Bożych – doświadczenie to nauczyło króla mądrości. Teraz pragnął on być całkowicie oczyszczony i poetycznie to wyraził: „Oczyść mnie hizopem, a oczyszczon będę; omyj mnie, a nad śnieg wybielony będę”. Hizop był używany do pokropienia osób nieczystych pod Zakonem. Dawid do pewnego stopnia rozumiał znaczenie tego symbolu, pragnął antytypicznego oczyszczenia swojego serca. Jego ocena Boskiej dokładności w postępowaniu z grzechem i Jego współczucie w odpuszczeniu są dobrymi lekcjami dla niektórych o wiele bardziej uprzywilejowanych członków domu Bożego wieku Ewangelii. Mimo iż wielu z nich ujrzało „oczami wiary” wielkie pojednanie za grzechy dokonane przez naszego Pana Jezusa, jednak wciąż nie są w stanie ocenić faktu zastosowania zasługi Jego ofiary jako zupełnie wystarczającej do oczyszczenia nas z każdego grzechu i udoskonalenia nas tak że w oczach Ojca możemy uchodzić za całkowicie czystych i zgodnie z tym On może traktować nas nie jako grzeszników, lecz jako przyszłych synów.

Z oświadczenia wersetu 10 możemy słusznie wywnioskować, że w ciągu roku poprzedzającego tę pokutę król Dawid był w takim stanie przygnębienia umysłowego, iż nawet muzyka śpiewaków, i tych którzy zręcznie grali na harfie, i wszystkie radosne pieśni przyrody były przykre dla jego serca. Nie znajdował w nich żadnego zadowolenia, które mogłoby, pocieszyć jego serce, gdy było ono odłączone od społeczności i obecności Pańskiej.

Król Dawid pragnął radości i zadowolenia jakich doświadczał w przeszłości i symbolicznie porównuje się z kimś kto ma połamane kości. On wiedział, że jego radość i pociecha powróci, jeśli tylko będzie jemu przywrócona Pańska łaska. Wiedział on również, iż Pan nie może patrzeć na grzech z jakimkolwiek przyzwoleniem, stąd (też jego modlitwa: „Odwróć oblicze twoje od grzechów moich, a zgładź wszystkie nieprawości (niesprawiedliwości) moje. Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! a ducha prawego odnów we wnętrznościach moich. Nie odrzucaj mię od oblicza twego, a Ducha swego świętego nie odbieraj ode mnie.. Przywróć mi radość zbawienia twego, a duchem dobrowolnym podeprzyj mię”.

Żaden prawdziwy chrześcijanin nie może czytać tych słów bez uczucia głębokiej sympatii do tych różnych wypowiedzi. Chociaż my nie mieliśmy żadnego doświadczenia z takimi strasznymi grzechami jak te, które obciążyły serce Dawida, to jednak nasza wyższa odpowiedzialność i lepsze pojęcie o grzechu pod wpływem „nowego przykazania” i pod wpływem instrukcji Ducha Świętego, sprawia iż proporcjonalnie odczuwamy wagę tych grzechów, które w ocenie świata mogą wydawać się niczym – na przykład te, które wymieniliśmy: pożądliwość, nienawiść, oszczerstwo, które z wyższego, Boskiego punktu widzenia, są kradzieżą i morderstwem.

W wersecie 15 prorok proponuje Panu, aby jego klęska Boskiej niełaski była użyta dla pouczenia innych – ukazania grzesznikom drogi Pańskiej i odwrócenia grzeszników od zła w ich postępowaniu. Jakże właściwa jest ta myśl dla nas! Nie wcześniej aż doświadczalnie dowiemy się przez wiarę w krew Chrystusową, że nasze grzechy zostały usunięte sprzed oblicza Ojca, nie wcześniej aż doświadczymy radości Jego zbawienia i odpuszczenia, będziemy w stanie być sługami prawdy lub przykładami dla innych. Stąd widzimy, że tylko ci, którzy zostali oświeceni Duchem Świętym są szczególnie upoważnieni do głoszenia Ewangelii. Do pozostałych Bóg mówi, „Cóż ci do tego … bierzesz przymierze [słowo] moje w usta twoje? Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się” – odmawiając podporządkowania się Boskim wymaganiom (Ps. 50:16, 17).

Werset 16 powtarza tę samą myśl w innej formie. Jeżeli Pan uwolni go od winy w związku z jago grzechem, to odtąd jego język głośno będzie śpiewał o Pańskiej sprawiedliwości – nie o sprawiedliwości Dawida. A oto pieśń, którą mogą śpiewać wszyscy, którzy są obmyci krwią, „Panie, Boże Wszechmogący! prawdziwe i sprawiedliwe są sądy twoje”. Nikt z nas nie ma prawa śpiewać o swojej własnej sprawiedliwości, gdyż Apostoł oświadcza: „Nie masz sprawiedliwego ani jednego”. Posłannictwem oczyszczonych jest przyjęcie i korzystanie z miłosierdzia Bożego, wysławianie Jego sprawiedliwości, uznanie swojej niegodności i wzywanie innych by uznali to źródło sprawiedliwości i przebaczenia.

„Panie! otwórz wargi moje, a usta moje opowiadać będą chwałę twoją” (w. 17). Wyrażenie to oznacza, że nikt nie może spodziewać się właściwego otwarcia ust, aby opowiadać chwałę Pańską i ogłaszać powoływanie z ciemności do wspaniałej Jego światłości, jeśli wpierw Pan nie otworzy jego warg swoim miłosierdziem i prawdą. W przeciwnym razie jak ktoś może spodziewać się możliwości opowiadania radosnej nowiny o wielkiej radości, która będzie dla wszystkich ludzi? Równocześnie oznacza to, że każdy komu przebaczono grzechy powinien być w takim stanie ducha by całkowicie poświęcić się Bogu ze wszystkim co posiada. Dopiero wtedy wszyscy oni powinni spodziewać się że ich wargi będą otwarte, aby poselstwo Prawdy i łaski Bożej mogło wypływać od nich w celu błogosławienia innych – jak jest napisane „Rozlała się wdzięczność po wargach twoich” i „włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu”. Chociaż te słowa odnoszą się szczególnie do naszego drogiego Odkupiciela, odnoszą się również do Jego ludu wieku Ewangelii i wszyscy ci, którzy nigdy nie mieli otwartych warg, aby w zakresie swoich sposobności wyznać Boga, mają powód do wątpienia we wszystko co dotyczy ich pokrewieństwa z Bogiem. W wersetach 18 i 19 król wskazuje, że przyswoił sobie głęboki wgląd w znaczenie niektórych typicznych ofiar – chociaż prawdopodobnie pod natchnieniem napisał on mądrzej o tym, niż rozumiał. Jak zauważyliśmy w naszym studiowaniu broszury pt. „Cienie Przybytku Lepszych Ofiar”, tylko ofiary dnia pojednania były ofiarami za grzech a ofiary całopalenia i ofiary spokojne reszty roku reprezentują poświęcenie się Bogu i Jego służbie. Król Dawid pojął tę myśl proroczo, ale do jakiego stopnia uchwycił ją umysłowo wyraził w w. 19 mówiąc, że Pan bardziej jest zadowolony ze strapionego i skruszonego serca niż z całopalonych ofiar, które były typiczne. Tak więc dowiadujemy się, że nic z tego co możemy dać Bogu, nawet po przyjęciu nas w Chrystusie, nie ma żadnej wartości w Jego oczach, jeżeli wpierw nie oddamy Jemu samych siebie – naszych serc, naszej woli.

BÓG NIE ODRZUCA SKRUSZONYCH I STRAPIONYCH

Powinniśmy zawsze pamiętać, że sercem strapionym i skruszonym Bóg nigdy nie gardzi, nigdy takiego serca nie odrzuci. Dlatego też jeśli członkowie ludu Bożego wpadną w jakiekolwiek trudności i mimo to stwierdzą, że pragną społeczności z Bogiem i Jego odpuszczenia, jeśli serca ich są skruszone i strapione, niech nie rozpaczają, ale niech pamiętają, że Bóg przez zasługę Chrystusa dokonał zabezpieczenia, które umożliwia Jemu przyjęcie i usprawiedliwienie ich hojnie od wszelkiego grzechu – wszystkich przychodzących do Niego przez Jezusa – przez wiarę w Jego krew. Jest też grzech na śmierć – grzech na wtórą śmierć – z której nie będzie żadnego powrotu ani zmartwychwstania, ale ci którzy z powodu swoich grzechów mają skruszone i strapione serca, powinni wiedzieć, że nie popełnili „grzechu na śmierć”, gdyż o tym upewnia stan ich serca, jak Apostoł oświadcza: „Niemożliwe jest … aby się zaś odnowili ku pokucie” ci, którzy popełnili grzech na śmierć dobrowolni grzesznicy przeciwni pełni światła i znajomości. Dlatego też radujmy się wszyscy w łasce naszego Boga, który przez Chrystusa, swój sposób postępowania, jest w stanie zbawić bezwzględnie wszystkich, którzy przychodzą do Niego porzucając grzech i jego pożądliwości.

„Jeśliby kto zgrzeszył [z powodu słabości lub pokusy – nie rozmyślnie] mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego” (1 Jana 2:1). Tacy mogą więc przyjść do Boga z wiarą, że otrzymają miłosierdzie i znajdą łaskę ku pomocy w każdym (przyszłym) czasie potrzeby (Żyd. 4:16). Lecz, jak w wypadku Dawida, ich nadzieje i modlitwy powinny być o przywrócenie łaski Bożej a nie o uniknięcie kary niezbędnej do ich zreformowania. Bóg Dawidowi przebaczył, ale również go ukarał (2 Sam. 12:11-14).

Z pewnością król Dawid z tego przykrego doświadczenia musiał nauczyć się wielkiej lekcji miłosierdzia. Jakże często musiał sobie przypominać swoją odpowiedź na przypowieść Natana, „godzien śmierci jest mąż, który to uczynił; Owcę tę nagrodzi czworako, przeto iż. to uczynił, a nie żałował go”. Niestety, biedny Dawid! Te słowa pokazały, że miał umysł (serce), któremu nie obce były uczucia sprawiedliwości i litości w odniesieniu do spraw innych ludzi i stąd jego wina była o wiele większa, w jego o wiele poważniejszym pogwałceniu sprawiedliwości i litości. „Błogosławiony, który samego siebie nie sądzi w tym, co ma za dobre” (Rzym. 14:22) – kto nie jest potępiony przez swoje własne oświadczenia w odniesieniu do spraw innych ludzi. O, jak miłosiernymi powinniśmy być w traktowaniu słabości innych ludzi, gdy pamiętamy słowa naszego drogiego Odkupiciela, „Jeśli nie odpuścicie ludziom upadków ich, i Ojciec wasz nie odpuści wam upadków waszych”. I kiedy pamiętamy, że nawet nie możemy modlić się o odpuszczenie naszych grzechów jeśli nie odpuścimy z serc naszych upadków tym, którzy wyrządzili nam krzywdę, ale znów pragną społeczności z nami.

_______
Źródło: „Teraźniejsza Prawda” nr 400, maj 1989, s. 66-70.

Proszę wytłumaczyć słowa Dawida: „Niech śmierć ich zaskoczy, niech żywcem zstąpią do piekła, bo w ich domach i wśród nich mieszka zło” (Psalm 55:16). Zdaje się, że uczy to o piekle dla bezbożnych? Wygląda też na to, że Dawid nie okazywał wiele miłości wrogom.

Hebrajskie słowo przetłumaczone tu na piekło to szeol. Pojawia się ono w Starym Testamencie 65 razy. W języku polskim tłumaczone jest na „grób”, „piekło”, a także „dół”. Oznacza ono niebyt – nieświadomy stan śmierci, w którym nie ma mądrości, umiejętności ani pracy.

Księga Koheleta 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie [hebr. szeol], do którego zmierzasz.”

(Zobacz też: Ijoba 14:21, Psalm 6:5; Izajasza 38:18)

Tak dobrzy jak i źli ludzie idą do szeolu: Jakub powiedział, że tam pójdzie (Rodzaju 37:35), Ijob prosił Boga, by został tam ukryty (Ijoba 14:13), a poszedł tam również Jezus.

Dawid proroczo mówi za Jezusa: „Bo nie zostawisz duszy mojej w piekle” (Psalm 16:10) Inaczej mówiąc: „Nie zostawisz mnie w szeolu”. Możemy to porównać z Dziejami Apostolskimi 2:27, gdzie tę samą sprawę tłumaczy Piotr. Greckie słowo przetłumaczone na „piekło” to tutaj hades czyli grecki odpowiednik szeolu.

W Psalmie 55 Dawid opowiada o uczynkach ludzi bezbożnych i modli się, by wkrótce pomarli, tak by przestali już czynić złe rzeczy. Gdyby Dawid modlił się, aby poszli oni do miejsca tortur, to pokazałoby to faktycznie straszny stan jego umysłu. Nie dziwi więc, że niepokoi to osobę, która zadała nam to pytanie.

Dodajmy do tego, że gdyby wydawało się to złe w charakterze Dawida, byłoby to o wiele gorszym, gdyby Bóg Biblii przygotował takie miejsce wiecznych tortur, jak nauczają niektórzy. Wydaje się, że to teologia z ciemnych wieków jest temu winna, bo Jahwe, Dawid i Paweł są w tej sprawie jednomyślni. Ten ostatni napisał:

„Bodajby byli odcięci ci, którzy was niepokoją” (Galatów 5:12)

To znaczy: niech umrą; Bóg także powiedział o Sodomie i Gomorze: „Były wyniosłe i popełniały obrzydliwość przede mną. Dlatego usunąłem je, jak uważałem za słuszne” (Ezechiela 16:50).

Kluczem do zrozumienia tego jest fakt, że czas próby świata dopiero ma nadejść. Wtedy wszyscy zostaną wzbudzeni z grobów, przywróceni z szeolu, a potem poznają Boga i Jego Prawdę pod sprzyjającymi warunkami.

————–

Kilka fragmentów Biblii na ten temat:

„Nie będą wyrządzać krzywdy ani zabijać na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie napełniona poznaniem PANA, tak jak wody okrywają morze.” (Izajasza 11:9)

„I nikt nie będzie już uczył swego bliźniego ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj PANA, bo wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mówi PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów nigdy więcej nie wspomnę.” (Jeremiasza 31:34)

„Ale w ostatecznych dniach stanie się, że góra domu PANA będzie utwierdzona na szczycie gór i wywyższona ponad pagórki, a narody do niej popłyną. I wiele narodów przybędzie, mówiąc: Chodźcie, wstąpmy na górę PANA, do domu Boga Jakuba, i będzie nas nauczał swoich dróg, a my będziemy chodzili jego ścieżkami. Z Syjonu bowiem wyjdzie prawo i słowo PANA z Jerozolimy.” (Micheasza 4:1-2)

„Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.” (1 Tymoteusza 2:4)

Psalm 136

————–

Wykłady na ten temat: 
Co to jest dusza według Pisma Świętego
Czym jest piekło według Biblii

Tytuł tego wykładu może dziwić, a nawet szokować (potępienie w Jezusie / w Zbawicielu?). Z powodu błędnej interpretacji niektórych zapisów Biblii tak właśnie naucza jednak ogromna większość chrześcijańskich nauczycieli i kościołów, w tym grupa religijna o badackich korzeniach ? ŚJ. Wszyscy jednym głosem głoszą ewangelię, że jeśli ktoś usłyszy o Jezusie (bo urodził się w chrześcijańskim kraju lub przyszli do niego głosiciele Słowa), lecz nie przyjmie ich świadectwa / odrzuci je, ściąga na siebie potępienie. W praktyce wielu chrześcijan głosi / naucza zatem o potępieniu w Jezusie ? propaguje bluźnierstwo!

[Zachęcamy do przesłuchania wykładu wygłoszonego przez br. Adama Urbana w niedzielę, 15 maja 2016 roku:]

***
Można też wysłuchać nagrania na YouTube:

Potępienie w Jezusie – skąd się to bierze?

Zapewne ważną rolę odgrywa w tym chęć zachęcenia / pogonienia ludzi do Boga strachem przed karą / potępieniem (najlepiej do kościoła, z którego rekrutują się głosiciele, bo jak wiadomo ten ich jest jedynym prawdziwym lub najbardziej prawdziwym, i nawet jeśli gdzie indziej też można uzyskać zbawienie [choć nie jest to wcale takie pewne], w ich kościele jest ono najlepsze/najpewniejsze).

Czy mają ku temu jakąś podstawę? Tak, np. Jana 3:14-21, który będzie naszym punktem wyjścia. Słowa w.19-21 mogą sugerować takie potępienie dla tych, którzy nie przyjmują Jezusa i właśnie dlatego, że Go nie przyjmują. Mogą, ale tylko do momentu porównania ich z innymi naukami Biblii i znalezienia między nimi harmonii. Analiza tego tematu będzie więc jednocześnie przykładem, jak Biblii badać nie należy, a jak należy.

Kilka typowych komentarzy chrześcijańskich nauczycieli

„Niektórzy ludzie w rzeczywistości zostaną potępieni, i to w wyniku przyjścia Chrystusa na świat (Jana 3:19). Nie taki był jednak cel Jego przyjścia?.

?Jana 3:16 jest najbardziej łaskawą, cudowną ofertą, jaką można sobie wyobrazić ? wieczne życie dla wszystkich, którzy wierzą. Oferta ta ma jednak wpisanie w siebie konsekwencje dla wszystkich, którzy nie zechcą uwierzyć. Ich odmowa czyni ich potępienie pewnym?.

?Zasadnicze pytanie dotyczące tych, którzy nie wierzą, jest następujące: ?Co z tymi, którzy nigdy nie mieli sposobności uwierzyć, ponieważ nigdy nie słyszeli dobrej nowiny o Jezusie Chrystusie?? Jest to ważne, lecz oddzielne pytanie, którym Paweł najlepiej zajmuje się w Rzym. 1 i 2. Tutaj wydaje się chodzić głownie o tych, którzy świadomie odrzucają to poselstwo, jak mieli okazję to uczynić ci, którzy słyszeli i którzy spotkali Jezusa w pierwszym wieku?.

?Oto potępienie: Jezus przyszedł, by przynieść zbawienie, lecz ci, którzy odrzucają to zbawienie, sami się potępiają. Nigdy nie musimy zostawić powodu potępienia kogokolwiek pod drzwiami Boga. Tylko oni ponoszą odpowiedzialność?.

?Ludzie umiłowali ciemność bardziej niż  światłość, ponieważ ich uczynki były złe. Jezus wyjaśnił, co powstrzymuje ludzi od wiary i ratunku w Nim. Powodem jest to, że są oni pociągani do ciemności i kochają ją bardziej niż światłość. Niewiara ma w sobie istotny moralny wymiar, który często jest odrzucany lub pomijany?.

?Postanowili chodzić w ciemności, by mogli wykonywać uczynki ciemności ? złamali Boskie prawo, odrzucili zaoferowane im miłosierdzie, są zatrzymani przez Boską sprawiedliwość, skazani, potępieni i ukarani. Skąd więc bierze się ich potępienie? Od NICH SAMYCH?.

Żeby oddać sprawiedliwość wszystkim komentatorom, trzeba powiedzieć, że są nieliczni tacy, którzy próbują spojrzeć na ten problem bardziej biblijnie, lecz także i oni pozostają pod wpływem błędu głoszonego przez większość ? że nieprzyjęcie Jezusa przez kogoś, kto o Nim usłyszał, ściąga na niego wieczne potępienie! Komentując słowa ?dlatego, że nie uwierzył? z w.18, piszą tak:

?Słowa te nie oznaczają, że podstawą, powodem ich potępienia jest to, że nie uwierzyli, czyli że są potępieni dlatego, że nie wierzą w Niego, ponieważ są miliony grzeszników, którzy nigdy o Nim nie słyszeli; znaczenie tego jest następujące: Jest tylko jeden sposób uwolnienia ludzi od potępienia; wszyscy ludzie bez Ewangelii są potępieni; ci, którzy nie wierzą, wciąż znajdują się pod tym potępieniem, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi, którą mogą być z niego wybawieni. Werset ten można więc sparafrazować tak: ?Wszyscy ludzie są z natury potępieni. Jest tylko jeden sposób wybawienia z tego stanu ? przyjęcie wiarą Syna Bożego. Ci, którzy nie wierzą, którzy pozostają w tym stanie, wciąż są potępieni, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi wybawienia z niego. Niemniej jednak ci, do których trafia Ewangelia, bardzo powiększają swoją winę i potępienie przez odrzucenie oferty miłosierdzia i deptanie krwi Syna Bożego (Łuk. 12:47; Mat. 11:23; Żyd. 10:29; Przyp. 1:24-30). Tysiące przechodzą do wieczności pod tym ?podwójnym? potępieniem:

1. za jawny, otwarty grzech; oraz
2. za odrzucenie Boskiego miłosierdzia i pogardzenie ewangelią jego Syna. Właśnie to sprawi, że zagłada grzeszników w krajach chrześcijańskich będzie taka straszna?.

Powyższy cytat, jako jeden z nielicznych w kręgach chrześcijańskich, podaje sporo biblijnej prawdy: że podstawą potępienia kogokolwiek w obecnym czasie nie jest brak wiary w Jezusa / odrzucenie zbawienia w Jezusie!

Słusznie stwierdza również, że ?wszyscy ludzie bez Ewangelii są potępieni; ci, którzy nie wierzą, wciąż znajdują się pod tym potępieniem, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi, którą mogą być z niego wybawieni?. Nie podaje jednak, dlaczego są potępieni / skąd dokładnie bierze się ich potępienie (?za jawny, otwarty grzech?). Powiększa też miarę potępienia człowieka za nieprzyjęcie w tym życiu Jezusa, czym zaprzecza wcześniejszemu stwierdzeniu, że nie ma potępienia za nieprzyjęcie oferty zbawienia w Jezusie.

Dwa podstawowe zarzuty do takiej interpretacji (jeszcze bez jakichkolwiek dowodów biblijnych) to:

• Upadły i grzeszny człowiek, niezdolny do właściwej oceny nawet swoich codziennych sytuacji życiowych, uznawany jest za odpowiedniego do decydowania o swym wiecznym losie! Czyż najpierw nie powinno się przywrócić go do stanu podobnego do Adama w Edenie, w którym mógłby wystarczająco świadomie wybrać wieczne życie lub wieczną śmierć ? przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela lub Go odrzucić?
• Wieczne zbawienie tak upadłego człowieka pozostawia się przypadkowi lub wysiłkom/zdolnościom innego upadłego człowieka ? głosiciela Słowa Bożego, Ewangelii, czyli ?dobrej nowiny?!

Jeśli wieczne potępienie dosięga człowieka za to, że nie uwierzył w Jezusa, to:

1. jaką winę ponoszą za to ci, którzy nie mieli szansy usłyszeć o Jezusie (po 2000 lat głoszenia Ewangelii 2/3 ludzkości to wciąż poganie);
2. a jeśli nawet usłyszeli i odrzucili tę ofertę, dlaczego wieczne być albo nie być kogokolwiek ma zależeć od głosiciela, którzy dotarł do danego człowieka / narodu i próbował przedstawić mu naukę o Zbawicielu? Czy można uznać, że:

• głoszenie Chrystusa w czasie krucjat i wypraw krzyżowych jest odpowiednią / wystarczającą metodą usłyszenia o Zbawicielu i w razie nieprzyjęcia Ewangelii z rąk krzyżowców zasługuje na potępienie człowieka na wieczną śmierć?
• a może lepiej nadaje się do tego metoda ognia i miecza ? przyjmuj Chrystusa lub giń?
• może zbrodnie inkwizycji są wystarczającą podstawą do potępienia tych, którzy widząc mordowanie jednych chrześcijan przez drugich, odwrócili się od takiej religii i nie chcieli więcej słyszeć o Jezusie?
• a może tę rolę spełniły wojny między chrześcijańskimi krajami na tle religijnym lub dowolnym innym ? kilkuletnie, 30-letnie  i stuletnie, dawne i niedawne, choćby II wojna światowa, w czasie której jedni chrześcijańscy duchowni (katoliccy) błogosławili działa mające zabijać chrześcijan w innym chrześcijańskim kraju (też katolików) albo współczesny chrześcijański konflikt w Irlandii, gdzie dzieci jeszcze niedawno musiały chodzić do szkoły pod eskortą wojska, bo ich droga prowadzi przez katolickie / protestanckie dzielnice?
• a może uzasadnieniem wyroku wiecznego potępienia dla kogokolwiek mogą być sprzeczne nauki różnych kościołów i grup chrześcijaństwa (pytanie: nauki której grupy trzeba odrzucić, by ściągnąć na siebie wieczne potępienie ? katolickie, prawosławne, ewangelickie, baptystyczne, zielonoświątkowe, ŚJ)?
• a jeśli już wybierzemy sobie jakiś jeden najlepszy kościół (powiedzmy katolicki, bo największy), czy dobrym uzasadnieniem wyroku będzie odwrócenie się kogoś od nauk o trzech bogach i jednym Bogu, o jednoczesnym wiecznym odpoczywaniu w grobie i o zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym, o osądzeniu człowieka w chwili śmierci i wysłaniu go wtedy do nieba / czyśćca / piekła oraz o ponownym, drugim osądzeniu tego samego człowieka w dniu sądu ostatecznego i odesłaniu go tam, skąd przybył?
• a może wystarczy, że do mojego domu przyjdzie lub zatrzyma mnie na ulicy jakiś chrześcijański głosiciel Królestwa i powie mi, że chociaż jestem chrześcijaninem, dotąd żyłem w chrześcijańskim błędzie, w nieprawdziwej chrześcijańskiej religii, a on jest z tej prawdziwej, do której i ja muszę przystąpić, jeśli chcę żyć wiecznie, bo armagedon blisko i niebawem kamienie i ogień z nieba dosięgną wszystkich wyznawców fałszywych religii, a ocaleją tylko ci w arce, jak za dni Noego, bo arka to właśnie ta jego prawdziwa chrześcijańska religia, chociaż nie wie, co w niej robiły nieczyste zwierzęta, jak również nie potrafi własnymi słowami wytłumaczyć wyuczonych na pamięć zdań, lecz woli je odczytać z jakiejś książeczki, którą nosi w teczce, lub powie, że przyprowadzi ze sobą kogoś mądrzejszego, bo on nie za dobrze orientuje się w tym, co głosi?

Czy odrzucenie nauk o zbawieniu w Jezusie, głoszonych przez niedoskonałych ludzi, niekiedy przestępców i zboczeńców, lub niedoskonałe organizacje religijne, niekiedy mające na swych rękach krew innych chrześcijan ? jest wystarczającym usprawiedliwieniem wiecznego potępienia tych, którzy odrzucają nauki o Jezusie, głoszone przez takich głosicieli Słowa?

Jeśli usłyszenie o Ewangelii i jej nieprzyjęcie/odrzucenie ma skutkować wiecznym potępieniem dla odrzucającego, to czy Ewangelia naprawdę jest dobrą nowiną? Czyż nie jest bardziej przekleństwem, przed którym należałoby wszystkich chronić i nie organizować żadnych misji ani publicznego głoszenia, by nie narażać ludzi na wieczne potępienie w przypadku nieprzyjęcia przez nich nauki o Jezusie? (do jakich absurdów prowadzi błąd!)

Nauka Biblii na temat potępienia człowieka

Zasadnicze pytanie: o jakim potępieniu mówił Jezus w Jana 3:18? Czy za nieokazanie wiary w Niego jako Zbawiciela?

Przeczytajmy ten werset w dosłownym tłumaczeniu (Kodów):

Wierzący w [eis] niego nie jest sądzony/potępiony; zaś niewierzący, już został osądzony/potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Boga.

Zauważmy, że kto wierzy, nie jest potępiony, natomiast kto nie wierzy, już został [czas przeszły] potępiony, bo nie uwierzył w imię Jezusa.

Pytanie: W jakim stanie byli ci, którzy uwierzyli, zanim uwierzyli ? potępieni czy nie? Potępieni, bo teraz nie są potępieni dlatego, że uwierzyli w Jezusa, natomiast ci, którzy nie uwierzyli, nadal pozostają potępieni = ?już zostali potępieni, bo nie uwierzyli? i tym samym nie wyszli spod potępienia, spod którego wyszli ci, którzy uwierzyli. A więc nie zostali potępieni za nieprzyjęcie Jezusa, lecz z jakiegoś powodu już wcześniej byli potępieni, a wiara w Jezusa mogła ich tylko uwolnić od tego potępienia!

Na potwierdzenie Jana 3:36: Wierzący w [eis] Syna ma życie wieczne, zaś niesłuchający Syna / nieuległy Synowi, nie zobaczy życia, ale gniew Boży pozostaje na nim.

Tutaj Jezus jeszcze wyraźnej mówi, że z powodu niesłuchania/nieprzyjęcia Syna żaden nowy gniew Boży nie spada na człowieka, lecz pozostaje na nim ten, który był na nim już wcześniej, spod którego można się uwolnić przez przyjęcie Jezusa, ale w żadnym razie nie można ściągnąć na siebie nowego gniewu/potępienia.

Jeśli komuś za mało, Rzym. 5:9: Tym bardziej więc teraz uznani za sprawiedliwych przez krew jego, będziemy zbawieni przez niego od gniewu.

Wszystkie polskie tłumaczenia Biblii (z wyjątkiem Kodów) zamiast ?zbawieni od gniewu? podają ?zachowani/ocaleni od gniewu?, zapewne chcąc w ten sposób zasugerować zachowanie od gniewu, jaki miałby spaść na człowieka za nieprzyjęcie Jezusa, podczas gdy Paweł pisze tutaj o zbawieniu człowieka od gniewu, który z jakiegoś powodu już dosięgnął człowieka i od/spod którego Jezus może zbawić.

Jaki gniew i kiedy spadł na ludzi i dotyczy absolutnie każdego?
Spod jakiego gniewu Jezus może uwolnić każdego, kto wiarą przychodzi do Niego?

Jest nim gniew/wyrok Boga za grzech pierwszego człowieka, wydany w Edenie na Adama i dziedzicznie obciążający każdego jego potomka! (1 Moj. 3:17-19; Rzym. 5:12,18,19; 1 Kor. 15:21,22).

„Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli… A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.” (Rzymian 5:12,18-19)

„Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni.” (1 Koryntian 15:21-22)

Właśnie z tego powodu ?nie ma ani jednego sprawiedliwego? (Rzym. 3:10).
Właśnie z tego powodu Jezus wypowiedział zagadkowe słowa z Łuk.9:60.

Biblia nigdzie nie uczy o jakimkolwiek innym potępieniu człowieka za cokolwiek poza tym jednym, jakie spadło na całą ludzkość w Adamie!
Rola Jezusa polega na daniu człowiekowi szansy wyjścia spod tego potępienia, a nie na sprowadzeniu na niego kolejnego!

Sugerowanie potępienia w Jezusie za nieprzyjęcie Go przez człowieka jest odrażającym błędem! Obala go cały Boski plan (potępienie człowieka w Adamie i odkupienie w Jezusie), jak również słowa samego Jezusa i Apostołów, np. z Jana 12:47,48 (co nastąpi w czasie sądu świata, w Wieku Tysiąclecia ? Dzieje 17:31, przez jego 4 procesy; obecne życie to czas sądu tylko dla garstki ludu Bożego, kroczącego wąską drogą ? 1 Piotra 4:17; 1 Tym. 5:24,25).

Nikt nigdy (także w Wieku Tysiąclecia) nie będzie potępiony za nieprzyjęcie Jezusa, gdyż nie można potępić już potępionego! W najgorszym przypadku pozostanie pod ciążącym na nim od urodzenia potępieniem w Adamie i umrze wtórą śmiercią za odrzucenie oferty wyjścia spod potępienia Adamowego = spod ciążącego na nim gniewu Boga (do czego każdy ma prawo)!

Zanim to jednak nastąpi, każdy musi zostać DOKŁADNIE oświecony co do prawdy o Jezusie, tak by odrzucenie Go i Jego oferty zbawienia było w pełni świadomym aktem wolnej woli człowieka wiedzącego, co robi!

Jak dokładnie? Tak dokładnie, by móc popełnić grzech przeciwko Duchowi świętemu ? jedyny, który nie podlega przebaczeniu. W przeciwnym razie Bóg nigdy nikogo nie skaże na wieczną śmierć (Mat. 12:31,32)!

Czy ktokolwiek z odrzucających dzisiaj poselstwo o Jezusie może popełnić taki grzech? Jak trudno/łatwo grzech przeciwko popełnić Duchowi świętemu? Przekonajmy się:

• od Jezusa wiemy już, że taki grzech teoretycznie jest możliwy (Mat. 12:31,32);
• niektórzy są w stanie praktycznie taki grzech popełnić (1 Jana 5:16);
• polega on na rozmyślnym, świadomym zgrzeszeniu po uprzednim oświeceniu prawdą (Żyd. 10:26);
• ta rozmyślność, świadomość w szczegółach rozpisana jest w Żyd. 6:4-6.

Ilu chrześcijan na świecie spełnia dzisiaj warunki z Listu do Żydów 6?

Ostatni odnośnik mówi jeszcze o dwóch ważnych rzeczach: w.6 stwierdza, że osoby, które najpierw doświadczyły pięciu wymienionych błogosławieństw, a następnie grzeszą/upadają, (1) wchodzą w stan niezdolności do pokuty, a jeśli grzesznik nie pokutuje, Bóg nie może mu przebaczyć, gdyż pokuta pierwszym krokiem powrotu do Boga ? jeszcze przed wiarą w Jezusa!

Bóg nie może przebaczyć takiego grzechu, ponieważ grzesznik nie pokutuje!

Dlaczego nie pokutuje? Bo świadomy grzech zatwardza i czyni serce niezdolnym do prawdziwej pokuty! Jeśli takiemu grzesznikowi nie powiodą się jego grzeszne plany i działania, będzie wolał umrzeć, a nawet samemu się zabić, niż uznać swój błąd i szukać przebaczenia (por. Judasza)!

Dodatkowo osoby, które najpierw doświadczyły tych pięciu błogosławieństw,  (2) w ten sposób wykorzystały swój udział w okupie Jezusa, a więc przebaczenie ich świadomego grzechu wymagałoby kolejnej śmierci Jezusa za nich, tak jak wymagał jej świadomy grzech Adama, który też popełnił grzech przeciwko Duchowi świętemu!

Nikt nigdy nie umrze wieczną śmiercią, jeśli najpierw nie zostanie doprowadzony do stanu, w którym będzie mógł popełnić grzech przeciwko Duchowi świętemu!
Każdy człowiek ? albo w tym życiu, albo w przyszłym ? otrzyma takie oświecenie, co obiecuje Biblia i o co zadba sam Jezus (Jana 1:6-9)!

Jezus umarł dosłownie za wszystkich ludzi i dlatego dba/zadba, by każdy dowiedział się o tym i mógł z tego skorzystać (Żyd. 2:9; 1 Tym. 2:4-6)! Zauważmy  dosłowne tłumaczenie 1 Tym. 2:4:

Który chce/jest zdecydowany, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [nie do życia wiecznego, bo tak się nie stanie, lecz spod potępienia Adamowego] i doszli do pełnego poznania prawdy.

Zauważmy, jak w.4 i 6 mówi o ?wszystkich? ludziach, natomiast w.5 pomija ?wszystkich?, gdyż Jezus jako pośrednik nie będzie dla ?wszystkich? ? tylko dla klas zbawianych w Wieku Tysiąclecia (nie dla Nowych Stworzeń).

Mamy tu jedyne dwa błogosławieństwa, które Bóg obiecał absolutnie wszystkim ludziom:

• zbawienie od potępienia w Adamie (dotyczy nawet tych, którzy ostatecznie odrzucą Jezusa, ponieważ na podstawie Jego okupu Bóg wzbudzi grobu absolutnie każdego potomka Adama, co = zdjęcie potępienia w Adamie);
• doprowadzenie wszystkich do dokładnego poznania prawdy (tak by nawet głupi nie błądził).

Właśnie te błogosławieństwa, i tylko te błogosławieństwa, Bóg obiecał w  już w 1 Mojżeszowej 22:18.

Chrześcijaństwo bardzo szybko zagubiło biblijną naukę o zbawieniu w dwóch różnych okresach, dla dwóch różnych grup ludzi, w dwóch różnych rodzajach zbawienia ? wyborczym i uniwersalnym, i zaczęło na siłę (ogniem i mieczem) nawracać pogan do wiary w Jezusa w błędnym przekonaniu, że wszystkim nienawróconym w tym życiu grożą wieczne męki, pomijając naukę Biblii o tym, że:

• w obecnym czasie Ewangelia ma być głoszona jedynie na świadectwo; nie po to, by nawrócić wszystkich, lecz wybrać małą garstkę gotowych  zaprzeć samych siebie, wziąć swój krzyż i iść za Panem (Mat. 24:14);
• już Żydzi próbowali wszystkich ludzi nawrócić na judaizm w przekonaniu, że taki jest plan Boga, za co zostali skrytykowani przez Jezusa (Mat. 23:15);
• Jezus ma dwa rodzaje owiec ? te z owczarni obecnego Wieku Ewangelii oraz te z owczarni Wieku Tysiąclecia, które obecnie są pomijane ze względu na brak jakiejkolwiek wiary lub brak dostatecznie silnej wiary (Jana 10:16) i którymi Jezus zajmie się po Swoim powrocie na ziemię, o czym szeroko opowiada w przypowieści o owcach i kozłach z Mat. 25;
• ten pierwszy rodzaj owiec to ?lud dla imienia Boga?, wybierany w tym życiu, w czasie odrzucenia Izraela cielesnego od szczególnej łaski, jaką cieszył się on wcześniej; po wyborze ?ludu dla imienia Boga? Bóg przywraca do łaski cielesny Izrael, by ostatecznie zaoferować korzyści ze śmierci Jezusa wszystkim pozostałym ludziom ? wszystkim pominiętym w czasie wybierania pierwszych owiec (Dz. 15:14-17);
• w tym życiu, w Wieku Ewangelii, pociąga Bóg, a w Wieku Tysiąclecia będzie pociągał Jezus (Jana 6:44; 12:32).

Wróćmy zatem do Jana 3:19. Jaki sąd Jezus miał na myśli? Wieczne potępienie tych, którzy Go w tym życiu nie przyjęli?
Jeśli tak, to do wszystkich argumentów przytoczonych powyżej dołączmy jeszcze słowa Pawła z Dz. 24:15.
I jeszcze Jezusa z Jana 3:25-28 (zauważ dwie różne godziny w.25 oraz tylko jedną w.28).

Jaki zatem sąd miał na myśli Jezus w Jana 3:19?

1. utratę możliwości wejścia na drogę zbawienia w tym życiu i znalezienia się w najwyższych klasach ludu Bożego (por. Mat. 8:12, wypowiedziane po okazaniu wiary przez setnika, której trudno by szukać w Izraelu; Łuk.13:28-29);
2. odpowiedzialność w Królestwie proporcjonalnie do świadomości (Mat. 11:20-24; 12:36; Kaz. 12:13-14), według zasady, że im ktoś bardziej jest obecnie świadomy popełnianego zła, tym trudniejsza będzie jego droga powrotu do doskonałości = tym więcej uderzeń laski żelaznej trzyma w Królestwie, by podnieść się z tego upadku (Obj. 19:15).