Głębocznica (chemin creux) w La Meauffe, Manche, France, źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/File:La_Meauffe_-_Chemin_creux_1.JPG, dostęp: 2021-02-21

Poniższy tekst to tłumaczenie wykładu, który brat John Davis wygłosił 21 lutego 2021 r. na spotkaniu biblijnym zboru Riverside, California. 

Mój temat to GŁĘBOCZNICE*

[* Głębocznice – ang. Hollow ways – ewentualnie: WĄDROŻA, dosłownie: ZAPADNIĘTE DROGI, tj. drogi z wyjeżdżoną koleiną, tworzoną (i rozwijaną) głównie przez koła pojazdów, wozów konnych lub kopyt zwierząt gospodarskich. – dopisek tłumacza]

Większość z nas żyje w swego rodzaju twardym świecie. Mam na myśli, że żyjemy w trwałym otoczeniu, i że w większości jest ono betonowe. Świat jest zabetonowany do tego stopnia, jakiego Rzymianie – całe szczęście – nie mogliby sobie wyobrazić. Beton i stal są wszędzie. W miastach, na chodnikach, na drogach. Przeczytałem w magazynie Forbes, że Chiny w ciągu trzech lat wylały więcej betonu niż USA pomiędzy 1900 a 1999 rokiem. I pomyślałem o tym, że to raczej jakaś niewiarygodna liczba, ale zauważyłem, że historia ta – opublikowana w 2014 roku – została potwierdzona w innych miejscach. Zastanówcie się nad tym – wylano więcej betonu w 3 lata niż w 100. Cóż, powodem tego jest oczywiście to, że Chiny odnotowały późny start w ich rozwoju przemysłowym, a także posiadają ogromną populację. Warto zauważyć, że beton jest dość niszczący dla środowiska. To znaczy, że generuje dwutlenek węgiel, który trafia do atmosfery. Paradoksalnie, globalne ocieplenie, zmiany klimatyczne, z którymi teraz żyjemy, zostały zrozumiane w połowie lat osiemdziesiątych. Więc pod pewnymi względami nie ma nic nowego na świecie.

Kiedy mówię o  głębocznicach, mówię o warunkach, które poprzedzają epokę w jakiej obecnie żyjemy. To było środowisko które było miękkie – rolnicze i nietrwałe. Głębocznica jest charakterystycznym elementem krajobrazu bocage* w północno-zachodniej Francji, w Holandii, w Niemczech, i jest idealna do tworzenia okopów – czym właśnie głębocznica jest – a okopy były znaną cechą działań wojennych.

[* Krajobraz bocage – teren, w którym pola i łąki są ograniczone zboczami ziemnymi, obsadzone żywopłotami i rzędami drzew, oraz gdzie osadnictwo jest rozproszone w formie farm i małych osad. Teren w którym przeplatają się obszary zadrzewione i pastwiska, z krętymi drogami bocznymi ograniczonymi z obu stron wysokimi zboczami i kilkusetletnimi, gęstymi żywopłotami z obu stron, bardzo ograniczającymi widoczność. – dopisek tłumacza]

Głębocznica Mill Lane, Halnaker, England, źródło: https://www.flickr.com/photos/142508741@N02/29797089030, dostęp: 2020-02-21

Jeśli wzniesiesz się w górę samolotem, lub wyślesz drona w Europie, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, będziesz w stanie zobaczyć formacje leżące pod ziemią, które umknęły ci na poziomie terenu. To bardzo interesujące zobaczyć cywilizacje, miejsca, wioski, miasta, które zostały zapomniane/porzucone. Jest to szczególnie prawdziwe w Wielkiej Brytanii. Widok z powietrza odsłania chaty, które zostały zniszczone, mury, które zostały usunięte, nawet pola, z wciąż widocznymi bruzdami pól i ogrodami, które zostały zlikwidowane, ponieważ jakiś arystokrata lub arystokratka chcieli rozszerzyć swój ogród, więc mieszkańcy wsi zostali przeniesieni.

Ukształtowanie krajobrazu jest bardzo ważnym elementem na przestrzeni dziejów. Jest wszystkim co mamy, ale jest wystarczająco wrażliwe i kruche, by ukazać ślady stóp. I tak właśnie powstały owe szlaki głębocznic, głównie dzięki bydłu przeprowadzanemu z jednej farmy do drugiej, ludziom przechodzącym na skróty przez pola i tak dalej.

Bocage w regionie Boulonnais, Francja, źródło: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/56/Bocage_boulonnais.jpg, dostęp: 2021-02-21

Historyk Eric Hobsbawm mówi o długim XIX wieku. Określa go jako okres od 1789 do 1914 roku. Nazywa go „Długim Stuleciem”, ponieważ obejmuje on trzy stulecia: XVIII, XIX i XX, a tym samym czas, który my ogólnie nazywamy Czasem Końca, który zaczyna się, jak wiecie, od 1799 roku, a kończy w roku 1914, i trwa dalej. Eric Hobsbawm przyjmuje swoje spojrzenie, licząc go od rozpoczęcia Rewolucji Francuskiej a kończy wraz z wybuchem Pierwszej Wojny Światowej.

Rewolucja francuska w latach 1789-99 była okresem, który niezwykle wstrząsnął Francją i doprowadził do rozwoju i powstania Napoleona. Pozycja Napoleona w rewolucji doprowadziła do jego przemarszu poprzez historię ludzkości, a ten przemarsz na kartach podręczników nazywa się Wojnami Napoleońskimi. Wojny Napoleońskie tak naprawdę były toczone w Europie przez Napoleona, ale miały wpływ na kontynent północnoamerykański. Możemy wziąć za przykład Wojnę Sześćdziesięcioletnią, jak są nazwano, która w Stanach Zjednoczonych była przedłużeniem wojen Amerykańsko-Indiańskich.

Wojna od 1812 do 1814 roku była okresem, w którym Stany Zjednoczone zostały uwikłane nie tylko wewnątrz swojego kraju, ale zaczęły wdzierać się do Kanady. Kanadyjscy bracia znają Laurę Secord, słynną bohaterkę, która zapobiegła inwazji Amerykanów na Kanadę (próbujących zająć Montreal) i poniekąd jej się to udało. W rzeczywistości, podczas Rewolucji Amerykańskiej w latach 1775-1776, zanim rewolucja została usankcjonowana w Ameryce, Amerykanie próbowali najechać Kanadę. Penetrując tereny Dolnej Kanady, próbowali zaatakować Montreal. Niektórzy historycy twierdzą, był to sposób na rozszerzenie zasięgu Stanów na Kanadę. Innymi słowy – zapędy imperialne. Nie powiodły się. Wspominam o tych rzeczach tylko dlatego, że wiąże się to z wojną 1812-1814, która za czasów Madisona – prezydenta Madisona – była próbą ponownej inwazji Stanów Zjednoczonych na Kanadę. Thomas Jefferson przedstawiał ją jako „zwykłą czynność marszową”. Nie okazało się to takie proste, mieliście Indian, którzy byli w Kanadzie i zawarli sojusz z Brytyjczykami. I udało się im zepchnąć Amerykanów z powrotem na południe, i wtedy właśnie Brytyjczycy zajęli Waszyngton, spalili Biały Dom, najechali Kongres, i wypędzili Amerykanów z ich własnego miasta.

Wspominam o głębocznicach wyłącznie dlatego, że jestem szczególnie zainteresowany omówieniem wojny okopowej. Wojna okopowa była cechą charakterystyczną dziewiętnastego stulecia – okresu, o którym mówimy. Wojna okopowa została użyta w Wojnie Krymskiej, mającej miejsce w latach 1853-1856. Jest to okres, w którym Florence Nightingale wykonała ogromną część swojej działalności i określiła zasady nowoczesnego pielęgniarstwa, które stosujemy do dziś.

Po wojnie okopowej Wojny Krymskiej nastąpiła Amerykańska Wojna Domowa w latach 1861-1865. Jest to dość interesujące, ponieważ Wojna Krymska była ogólnie mówiąc wojną toczoną między imperiami (między Rosją a Wielką Brytanią), a Amerykańska Wojna Domowa, która była oczywiście „wojną brata z bratem”. Obie stały się przedmiotem badań historyków wojskowości, ponieważ Amerykanie używali kolei i przemieszczali swoich żołnierzy w sposób, który wskazywał na zmianę metod prowadzenia wojny. I to było badane dość szczegółowo przez obcokrajowców, przez wojskowych na całym świecie. Amerykańska Wojna Domowa była jedną z pierwszych wojen, w której użyto wojny okopowej. Chodzi w szczególności o bitwę pod Antietam, a także Fredericksburgiem – obie miały miejsce w 1862 roku. Bitwa pod Fredericksburgiem miała miejsce w grudniu, ale ta, którą jestem szczególnie zainteresowany to Antietam z września 1861 roku z udziałem generała A.P. Hill’a, który rozmieścił swoje oddziały w tym, co nazywano „Zagłębioną Aleją”. Był to w pewnym sensie naturalny okop. I usadowili się na drodze, która posiadała twardą, gliniastą budowę, lecz posiadającą coś co przypominało – jak to nazwali – „przedpiersie”. Sięgało do wysokości klatki piersiowej człowieka, i żołnierze mogli się ukryć za jego obrzeżem. Byli atakowani przez żołnierzy Unii pod dowództwem generała French’a. Była to jedna z najtragiczniejszych bitew tej Wojny Domowej. Doszło do niej w miejscu zwanym Sharpsburg. Hill ustawił swoich żołnierzy wzdłuż owej „Zagłębionej Drogi”. Bitwa trwała około czterech godzin. Żołnierze Unii wspięli się na zbocze, zostali odparci, podeszli ponownie i znów zostali odparci. I zanim bitwa się zakończyła po czterech godzinach, 5500 ludzi było już martwych. Nazwa owej drogi została zmieniona na „Krwawą Aleję”(„Blooding Lane”), aby podkreślić wielką rzeź, która miała miejsce w tym właśnie miejscu.

Następnie zajmiemy się Wojną Francusko-Pruską, kolejnej, w której zastosowano wojnę okopową. Saperami nazywano „ludzi z łopatami”. Byli to ci, którzy kopali okopy. Przede wszystkim byli podkładaczami min, a także wykrywaczami min, tak wiec ruszali przodem z łopatami, i oczyszczali teren z wszelkich przeszkód utrudniających atak. Saperzy teraz używają bardziej zaawansowanych narzędzi. Ale to jest ich praca. Kopali więc okopy kierując się zasadą, że jeśli jesteś nisko, poniżej poziomu, na którym ktoś może cię zobaczyć, masz większą szansę na jego zastrzelenie. Wojna Francusko-Pruska miała miejsce w 1870 roku. Dla Francji była ona upokorzeniem. Niemcy wzmacniały się pod rządami Bismarcka. A Bismarck szukał przygód. Zaatakował więc Francuzów, a wojna ta była szczególnie interesująca, ponieważ pomogła skonsolidować pozostałe państewka niemieckie i dała – pod wodzą kanclerza Bismarcka –  początek potężnym Niemcom, które wyłoniły się później.

Po Wojnie Francusko-Pruskiej nastąpiła w 1905 roku Wojna Rosyjsko-Japońska. Jest to interesujące, ponieważ jest ona uważana za pierwszą Wielką Wojnę XX wieku.

Tak więc te punkty odniesienia są ważne, ponieważ można zauważyć, że jeśli zaczniemy od 1789 r. do 1914 r., to powstanie całkiem długa lista wojen, zanim jeszcze dojdziemy do Wielkiej Wojny.

Następnie dochodzimy do Pierwszej Wojny Światowej, która początkowo nazywana była Wielką Wojną. Nie nazywano jej oczywiście Pierwszą Wojną, dopóki nie wybuchła większa wojna w latach 1939-45. W czasach Pierwszej Wojny Światowej wykopano 400 mil okopów. Zastanówcie się nad tym. Bitwa nad Sommą, po Verdun – wszystkie te bitwy były brutalne – masakra młodych mężczyzn, kwiatu Europy, kwiatu Wielkiej Brytanii, była porażająca. Zmieniła dotychczasowy świat. Zmieniła życie społeczne. Miliony mężczyzn zginęło, miliony kobiet zostało wdowami, a miliony dzieci zostały bez ojca. Czegoś podobnego jeszcze nie było. Dlatego słusznie uważano ją za najgorszą z dotychczasowych wojen, aż do II Wojny Światowej. Nie będę rozwodził się nad tym okresem czasu.

Wielka Wojna, I Wojna Światowa, po jej zakończeniu w 1918 roku, została zepchnięta na margines przez najgorszą pandemię zwaną hiszpanką. Hiszpańska grypa tak naprawdę wcale nie pochodziła z Hiszpanii. Pochodziła z amerykańskiej bazy wojskowej w Kansas. Kiedy Amerykanie przystąpili do wojny w 1917 roku, przywieźli wirusa ze sobą. I rozprzestrzenił się w tych przerażających warunkach, z którymi żołnierze musieli się mierzyć w okopach. Kiedy wojna dobiegła końca, podpisano zawieszenie broni i wszyscy żołnierze zaczęli wracać do domów, do Stanów, powracając z frontu do Indii, do Wielkiej Brytanii, do Europy, a kiedy zatrzymywali się na kolejnych stacjach kolejowych w drodze do domu by wreszcie spotkać się z rodzinami – przynosili wirusa ze sobą. Stany Zjednoczone były szczególnie ciężko doświadczone. Miały miejsce dwie bądź trzy fale. Ludzie umierali setkami tysięcy. Jak obecnie, maski były używane z zachowaniem pewnego stopnia dystansu społecznego, ale można zauważyć, że owe przeżycia dla żołnierzy z 1914 r. w rzeczywistości trwały aż do 1920 r. wraz z wejściem w obecny okres Wielkiego Ucisku, po którym świat już nigdy nie będzie taki sam.

Tak więc wojna okopowa jest jedną z najgorszych. I prawie niemożliwa do prowadzenia. Jest zasadniczo statyczna i wymaga sposobu walki polegającego na niebezpiecznej wspinaczce na okop i biegiem do przodu pod gradem kul i armat. I dlatego słusznie postrzegano ich jako mięso armatnie. Była to wojna, która zmieniła świat. Była to również wojna, która zakończyła Okres Żniwa i wprowadziła do Ruchu Prawdy zrozumienie, które mamy obecnie: że Czas Ucisku rozpoczął się w sposób wyraźny i jednoznaczny.

Oczywiście, to było wtedy, a tu jest teraz. Ale ja zamierzam cofnąć się jeszcze nieco dalej. Cofniemy się teraz do innego okresu, kiedy świat był inny.

Porozmawiamy nieco o czasach osadnictwa, kiedy pionierzy zaczęli przemieszczać się przez tereny zachodniej Kanady i zachodniej Ameryki. W dużej mierze korzystali z Szlaku Oregońskiego. Szlak Oregoński biegł przez 2000 mil od Independence w Missouri do Oregon City w Oregonie. Możecie sobie wyobrazić trudności, jakie napotykali owi pionierzy. Emigrowali z miejsc, które prawdopodobnie stały się przeludnione, szukając czegoś innego (ludzie zawsze szukają czegoś innego, lepszego niż to, co mają, zarówno kiedy imigrują, jak i emigrują). Ten ruch ludzi po Szlaku Oregońskim to był nie lada wyjątkowym zjawiskiem. Szacuje się, że około 400.000 pionierów przemieszczało się wzdłuż Szlaku Oregońskiego przerywając swą wędrówkę w różnych miejscach po drodze. I co ciekawe, posiadamy ich ślady stóp, które są utrwalone w tym, co nazywa się Deep Hill Ruts (Wzgórze Głębokich Kolein) w miejscu zwanym Guernsey w Oregonie. W rzeczywistości, jeśli tam się udasz, zobaczysz, że jest to upamiętnione jako pomnik narodowy, świadczący o jednym z wielkich wydarzeń w historii Ameryki.

Teraz porozmawiamy trochę o innym Kanadyjczyku. Jest pedagogiem i hierarchiologiem* (spróbuj powiedzieć to szybko: „hierarchiolog”). Nazywa się Laurence J. Peter. Peter wymyślił coś, co nazywa się „Zasadą Petera”. Zasada Petera ogólnie stwierdza, że w hierarchii, instytucji lub firmie, pracownik w końcu dojdzie do najwyższego poziomu niekompetencji. To oznacza, że możesz być odpowiednim na swoim stanowisku, ale wtedy możesz awansować z najlepszymi intencjami, i znaleźć się na stanowisku, na którym nie jesteś zbyt kompetentny. Być może niektórzy z nas znaleźli się w sytuacji, w której zostali awansowani. Zasada Petera dowodzi, że awans to niekoniecznie dobra rzecz, i że niektórym ludziom jest lepiej tam, gdzie są, i że większość pracy, która jest wykonywana umiejętnie, polega na pozostawieniu ludzi tam, gdzie są, albo przez ludzi, którzy są kompetentni. Jest to słynna zasada, którą sformułował. Jest ona bardziej skomplikowana niż to, co przedstawiłem, ale zasadniczo jej treść jest właśnie taka. Mówi on dalej, że z upływem czasu na każdym stanowisku pojawia się pracownik, który jest niekompetentny do wykonywania swoich obowiązków. Praca jest wykonywana przez tych pracowników, którzy nie osiągnęli jeszcze swojego poziomu niekompetencji. Laurence J. Peter stwierdził jeszcze coś ciekawego. Powiedział, że rutyna to taka „mogiła z powybijanymi końcami” (czyli rów, okop). Zamierzam użyć tego metaforycznie do chrześcijańskiego życia.

[* Hierarchiologia – dziedzina nauki badająca hierarchię. Obejmuje każdą organizację, której członkowie lub pracownicy uporządkowani są według rangi, stopnia lub klasy. – dopisek tłumacza]

Jeżeli jesteście tacy jak ja, bracia, to czasami macie problemy z wiarą. Czy twoja wiara jest wystarczająco silna, aby przyjąć, że Chrystus kocha cię tak bardzo, jak mówi, że cię kocha? Co ty robisz, gdy niepokoją cię twoje grzechy (które nazwałbym „odziedziczonymi grzechami” lub „grzechami ukrytymi”)? Co my robimy, kiedy już się nawróciliśmy? Przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela, jako naszego Odkupiciela. A jednak nie możemy zaakceptować tego, że zostało nam przebaczone. To nie jest niezwykła sytuacja. Widzicie, nawrócenie jest wspaniałą rzeczą, kiedy przychodzimy do Prawdy; jesteśmy uradowani ponad wszelką miarę. Ale co robimy, kiedy popadamy w rutynę, kiedy nasza rutyna, którą tworzymy, jest dziełem nas samych, kiedy mamy problem z uwierzeniem, że nasze grzechy są przebaczone? Otrzymać przebaczenie w pierwszym płomieniu nawrócenia to jedna rzecz. Ale co robimy, jeżeli popełniamy kolejne grzechy? Możemy długo żyć i wciąż popełniać grzechy. Inne grzechy, które popełniamy po nawróceniu, po otrzymaniu przebaczenia. Czy są wybaczalne? To może prowadzić do okresu depresji i naprawdę wpędzić nas w coś, co nazwałbym „grobem” („dołem”).

Ps. 88:4,5: „Jestem obezwładniony boleściami, a życie moje bliskie jest śmierci. Jestem zaliczony do tych, którzy idą do grobu/dołu, jestem jak ten, który nie ma siły.”

Co my tutaj mamy? Jest to dusza, która jest pogrążona w depresji, i wątpi w jej/jego/twoją/moją zdolność do przyjęcia przebaczenia, które obiecał Pan. To jest okropne miejsce dla chrześcijanina, w którym może się znaleźć. Przypomina to takie chodzenie „w tę i we w tę” w koleinie, czym czynimy ją jeszcze głębszą. Jest to ucisk wywierany na duszę, na serce, to zżeranie ducha. Przypomina to zwierzęta, i ludzi kopiących rowy, koleiny w ziemi, chodzących tam i z powrotem, żłobiących koleinę. Jest to nieprzyjemne i brzydkie miejsce, w którym można się znaleźć.

Jako sprawiedliwi czasami zachowujemy się niesprawiedliwie. Jeżeli nie żałujemy za nasze grzechy, to jedna sprawa. Ale załóżmy, że pokutowaliśmy, a mimo to wątpimy, że dostąpiliśmy przebaczenia.

W liście do Hebrajczyków 12:1 Apostoł powiada żeby biec w wyścigu:

„Wyrzucając wszelkie przeszkody (tak właśnie jest po grecku: „wyrzucając wszelkie przeszkody”) i biegnąc w wyścigu, odrzucając grzechy, które (w jednym przekładzie – Króla Jakuba) – nas nękają”. Jest też inne tłumaczenie, interlinearne z greckiego, które odnosi się do „powszechnych” grzechów. Nie wiem, jak wiele grzechów jest „powszechnych”’. Oznacza to grzechy wygodne, grzechy, z którymi może nam być wygodnie, na które nie zwracamy wystarczającej uwagi, grzechy, które włączyliśmy – że tak powiem – do naszej osobowości, do których się przyzwyczailiśmy, i które akceptujemy. Istnieje wielka różnorodność takich grzechów – w rzeczywistości jest ich niemal niezliczona ilość. Czy to jest to, co my robimy, co ty robisz, czy co ja robię? Oczywiście problem polega na tym, że jeśli znajdziemy się w tej koleinie, z której nie możemy się wydostać, ową koleinę pogłębiamy coraz bardziej i bardziej, aż nie możemy sięgnąć wzrokiem ponad jej bokami. Znajdujemy się w miejscu, z którego nie możemy się wydostać w kierunku pionowym, a w kierunku poziomym nie mamy żadnego celu. Jest to zła sytuacja dla chrześcijanina – ale nie jest to również stan, którego nie można sobie wyobrazić. To, co musimy zrobić, to uznać, że kiedy Pan Jezus mówi, że nam przebaczył, to na zawsze, a grzechy, które popełniamy, nie są tego rodzaju, aby mogły Go od nas oddalić. To znaczy, że On nas nie odrzuci. To jest bardzo ważnym. Nie być odrzuconym przez Pana, to największa korzyść i gratyfikacja, jaką może mieć każdy chrześcijanin.

Trzy fragmenty Pisma Świętego, chciałbym wam przeczytać.

Odczytam Psalm 32:5 (to jest wersja NIV, ale dowolna wersja będzie dobrą): „Wtedy uznałem mój grzech przed Tobą i nie zakryłem mojej nieprawości. Powiedziałem: „Wyznam Panu moje przewinienia”. A Ty przebaczyłeś mi winę mojego grzechu.”

Zauważmy, że „nie zakrywamy”. Nasze grzechy uznajemy i nie zakrywamy nieprawości. „A ja powiedziałem: „Wyznam je”.” Wyznanie jest dobre dla duszy, a także skutkuje przebaczeniem, które otrzymujemy.

Ps. 103:11,12: „Bo jak wysoko są niebiosa nad ziemią, tak wielka jest Jego miłość do tych, którzy się Go boją; jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko oddalił od nas nasze występki.”

Wschód i Zachód nie spotykają się.

I na koniec Izajasza 38:17:

„Z pewnością dla mojego dobra doznałem takiej udręki. W swojej miłości zachowałeś mnie od dołu zagłady; wszystkie moje grzechy wrzuciłeś za swoje plecy.”

To jest bardzo obrazowy opis. To dla mojej korzyści cierpiałem takie udręki. A ty schowałeś wszystkie moje grzechy za swoimi plecami, gdzie stały się niewidoczne. Żaden chrześcijanin nie musi cierpieć udręki wyobcowania od niebiańskiego Ojca, gdy jest On tak gotowy, by nam przebaczyć. Jeżeli znajdujemy się w stanie zwątpienia i rozpaczy, przygnębienia i w koleinie rozpaczy, to wtedy jesteśmy zniewoleni. Pamiętajmy, że jeśli nie mamy przeszłości, to nie mamy też przyszłości. W rzeczywistości, przyszłość jest zamierzona, aby odkupić naszą przeszłość. Na tym polega uświęcenie i usprawiedliwienie. To są dary chrześcijanina – poświęcenie, oddanie swojego serca, umysłu i woli. To jest to, co Pan kocha w nas, ponieważ bezwarunkowo zaakceptowaliśmy, że będziemy robić to, co On chce, abyśmy robili. I owszem, zawodzimy po drodze, ale musimy ufać, że skoro On wie, gdzie leżą nasze słabości, to dokona odpowiednich poprawek.

Więc trzymaj się usprawiedliwienia. I nie pozwól, by ktoś ci je odebrał. W Ruchu zdarzały się sytuacje, kiedy brat był przeciwko bratu, siostra przeciwko siostrze, a to nie jest to, czego Pan chce. Słyszeliśmy, że w niektórych przypadkach mówiono, że taka a taka osoba, która odchodzi od wiary – oficjalnej wiary Ruchu – że straciła usprawiedliwienie. To nie jest możliwe i nie jest prawdą. Dlatego nigdy nie powinniśmy dozwolić, aby tego rodzaju działania odwetowe miały mieć dla nas jakiekolwiek znaczenie. Naszym obowiązkiem jest kochać braci nie tylko jak siebie samych, ale być gotowym oddać za nich życie, kimkolwiek by nie byli. To jest to, co spoczywa na nas, jeśli kochamy Pana tak, jak świadczymy, że Go kochamy.

Teraz zamierzam dodać małą „kodę” do mojego wykładu, mam na to kilka minut. Pamiętacie, że brat Jolly w latach 70-tych bardzo szczegółowo mówił o Quasi Wybranych. Quasi Wybrani to ci, którzy wydają się być ale nie są faktycznie wybrani, lecz w okresie czasu, w którym się pojawili – czyli w okresie Epifanii – są najlepszą kategorią wybranych, jaka jest osiągalna w tym okresie czasu.

Brat Jolly zrobił coś bardzo interesującego, i to pokazuje, jak bardzo postępowym był on człowiekiem. Powiedział o Quasi Wybranych: to jest klasa, która jest usprawiedliwiona przez wiarę, co jest sprawiedliwe.

Ale nie tylko jest to klasa usprawiedliwiona przez wiarę (klasa, która nawet jeśli nie dokonuje poświęcenia, pozostaje usprawiedliwiona), ale co ważniejsze, że to usprawiedliwienie przyznawane jest  wszystkim tym, którzy przyjmują Chrystusa – i użył takiego wyrażenia – „przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla”. Jest to niezwykle ważne. Jest to bardzo istotne rozwinięcie prawdy epifanicznej. I to takie, z którym powinniśmy – i być może jesteśmy – w pełni zaznajomieni. Braterstwo – wszystko, co to nam mówi, to to, że mamy braci i mamy siostry, którzy należą gdzie indziej niż my. Ale to także oznacza, że oni wierzą w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla i to jest wystarczające, bez względu na to, czy jest się baptystą, prezbiterianinem, czy wesleyaninem. To jest to, czego nauczał nasz brat Jolly.

Pójdźmy krok dalej. Poświęceni Obozowcy Epifani są to poświęceni ludzie, którzy zamieszkują Obóz Epifaniczny. Obejmuje to was, może mnie, ale nie obejmuje jedynie was i mnie. A dzieło, które trzeba wykonać, jak rozumiem, polega na rozpoznaniu tego faktu, że mamy braci i siostry w każdym miejscu. Niektórzy z nich przenigdy nie staną się epifanicznymi braćmi. Nie staną się. Spójrzcie, jesteśmy ruchem zanikającym. Możecie to dostrzec patrząc na liczbę uczestników tego Zgromadzenia. Liczebnie jesteśmy niepozorni, ale nie chcielibyśmy, aby było nas jeszcze mniej. Byłoby cudownie, gdybyśmy mieli nagły napływ braci, którzy wpadają jeden na drugiego. Tak się nie stanie. Nie każdy kraj jest w takim samym położeniu. Ale ten jest, Wielka Brytania jest, Australia jest. Teraz, mamy braci w Ruchu Świt (Dawn Bible Movement), tych którzy są Badaczami Pisma Świętego, mamy braci Prawdy wszędzie. Wszyscy są – jak uważamy – naszymi braćmi, poświęconymi. W rzeczywistości pracowaliśmy –  brat Jolly ściśle współpracował z tymi braćmi – aby opublikować, wydrukować niektóre z tomów, które ty i ja studiujemy. Oni to zrobili. To znów była jedna z postępowych działalności brata Jolly’ego, aby współpracować z braćmi, a przez współpracę z nimi potwierdzać, że oni są w rzeczywistości braćmi, których powinniśmy kochać i szanować. Według mnie, naszym obowiązkiem jest kochać tych braci. Możemy nigdy nie spotkać tych braci.

Sam znam niektórych z tych braci. Chodzą do innych kościołów, do których ja nie chodzę, ale widzę to po ich usposobieniu, po ich sposobie myślenia czy po ich poświęceniu, że oni są chrześcijanami. Ujmę to następująco: dlaczego ktoś miałby wstawać w niedzielę rano, iść do kościoła i śpiewać o Jezusie, gdyby to nic by dla niego nie znaczyło? Dlaczego przyjaciele – a jest ich teraz tak wielu w Tokio, mieście pełnym krzyży na dachach – dlaczego mieliby wstawać wcześnie o piątej rano i śpiewać pieśni Jezusowi? To jest bardzo interesujące zjawisko. Wiele mówi o świecie, w którym żyjemy. Nie trzeba wielkiej wyobraźni, aby dostrzec, że w dzisiejszym świecie jest wiele przejawów człowieczeństwa, z których znaczna część jest realizowana przez chrześcijan. Znam niektórych pracowników służby zdrowia, którzy troszczą się o nas, troszczą się o mnie, którzy w efekcie oddają swoje życie i są gotowi je oddać, aby uratować pacjenta. Ta zdolność do takiego współczucia jest częścią obrazu Boga. Nie jest niczym przesadnym wyobrazić sobie, że wśród nich są chrześcijanie. Musimy więc uznać ich za takich, ale musimy też zdać sobie sprawę, że nie wierzą oni tak, jak my wierzymy.

Prawda Epifaniczna, Prawda, Prawda Żniwna jest wspaniałą, cenną rzeczą. W pewnym sensie, nie zasługujemy na nią, ale ją posiadamy. Ale większości – muszę podkreślić – większości Quasi Wybranych i większości Poświęconych Obozowców Epifanii, możemy nigdy nie spotkać, jednakże oni wykonują wiele ciężkiej pracy, której my nie możemy wykonać, ponieważ nie posiadamy odpowiedniej liczebności, ani odpowiedniego talentu, umiejętności czy intelektu. Wielu z nich znajdziecie zajętych, np. walką z ewolucją – ewolucją człowieka. Być może znajdą się tacy, którzy mają szczególne rozeznanie w zmianach zachodzących w świecie, którzy powstaną i jak Jan Chrzciciel będą sprzeciwiać się perwersyjnym zmianom [w naszym społeczeństwie], w których małżeństwo zostaje okaleczone, a perwersja staje się powszechnie obowiązującą. Myślę, że to, co musimy zrobić, to udostępnić przesłanie Prawdy sposobami, który przemówią do takich ludzi. Ale jak już powiedziałem, większość z nich nie przyjmie Prawdy. I rzeczywiście, większość z nich wierzy w Trójcę. Brat Frank nawiązał do tego – do reformatorów – Wesleya, Lutra i Melanchtona. Oni  wierzyli w Trójcę. A więc – co z tego wynika? Jak to jest możliwe, jak to jest możliwe, aby wierzyć w Trójcę, aby paść na kolana przed Bogiem i myśleć o Nim jako o Trzech w Jednym? Cóż, wydaje się to wręcz niemożliwe, ale – jeśli będziemy czekać, aż chrześcijanie zrezygnują z Trójcy, to się nie doczekamy.

Myślę, że musimy być optymistami, przyjąć pogląd, że cokolwiek na nas przyjdzie, niezależnie od tego, jak długi będzie ten Czas Ucisku, ten długi Czas Ucisku, i mieć wiarę, że we właściwym czasie Bóg doprowadzi do pojednania człowieka z samym Sobą, i może się okazać, że wielu z tych Poświęconych Obozowców Epifanii z innych kościołów, będą stać na czele. Musi być jakaś grupa braci, która przejdzie do Królestwa. Być może – i mam nadzieję – że będzie to ktoś z nas. Być może nie będę żył wystarczająco długo, aby to zobaczyć. Lecz może się też okazać, że inni bracia, którzy wiedzą, są pobożni, poświęceni, miłujący Chrystusa i miłujący Boga, mogą tego dokonać.

To jest to, na co musimy oczekiwać, i o co musimy się modlić. Zachowajmy siebie w pokorze, bądźmy otwartymi, zainteresowanymi i zachęcającymi dla wszystkich tych, którzy przychodzą do nas, i szukają tego, co mamy do zaoferowania. I przyjmijmy ten fakt bez urazy, że będą tacy, którzy nie są przeciwko Jezusowi, ale za Nim, a my nie powinniśmy ich ganić. Nie możemy odebrać im tego przywileju, nie możemy odbierać im usprawiedliwienia ani ich marginalizować, ponieważ ono należy do nich. Zasługują na nie, ponieważ uczynili Chrystusa Zbawicielem, tak jak my uczyniliśmy Chrystusa naszym.

Na tym zakończę. Niech Bóg błogosławi te słowa. Dziękuję.

WERSJA AUDIO [download]:

WERSJA TEKSTOWA: 

Fred Astaire w scenie z filmu „Królewskie wesele”

Pozdrawiam Braci i Siostry od mojej żony Patricii i moich synów Johna i Joshuy. Chciałbym powiedzieć Wam troszeczkę na temat Pensylwanii, gdzie mieszkam. Mieszkamy około 8 mil (12 km) poza centrum. Pensywalnia to ładny stan. Ma bardzo różnorodną scenerię. Powierzchnia to 120 tys. kilometrów. Z lewej do prawej strony 446 km, a z góry do dołu 272 km. Philadelfia położona jest jakieś 4500 km od zachodniego wybrzeża Kalifornii. Nazwa oficjalna to Wspólnota Pensywalnii. Ten stan został założony przez człowieka o nazwisku William Penn.

William Penn był kwakrem i pacyfistą i traktował on Indian, z którymi się kontaktował z godnością i szacunkiem. Pensylwania pierwotnie nazywała się „Las Penna”. Znano ją także jako „Sylvania” czyli „Las”. Związki Penna z Indianami tam mieszkającymi polegały na przyjaźni i szacunku. On nie próbował wykradać ziemi tym ludziom. Współpracował z nimi. Kwakrzy bowiem dobrze rozumieli to jak postępować z tymi, którzy są prześladowani. Ponieważ kwakrzy nie żyli zbyt dobrze z purytanami.

Zawarcie traktatu z Indianami

William Penn odgrywa bardzo ważną rolę w historii tego kraju, choć spędził tutaj tylko cztery lata. William Penn jako kwakier jest częścią dumnej historii kwakrów, którzy mieli wkład w historię tego stanu oraz innych krajów.

Mój temat to: Ślady stóp na suficie. Bracia Adam, Wiktor i ja mieliśmy dyskusję jak najlepiej przetłumaczyć te odciski stóp. Ustaliliśmy, że będziemy to tłumaczyć jako but. Odciski stóp czyli odciski buta. Co to ma wspólnego z czymkolwiek? Moja żona i ja lubimy chodzić do miejsca w Pensylwanii o nazwie Skippack. Jest to jakiejś 25 mil od naszego domu. Miejsce nazywa się „Basta Pasta”. Jest to włoska nazwa. Wiesz, że w menu znajdziesz dużo makaronu. Usiedliśmy przy stole na otwartej przestrzeni, w takim aneksie, dobudówce i złożyliśmy zamówienie. Zwyczajowo, kiedy gdzieś jestem, lubię się rozglądać i przypadkowo spojrzałem na sufit w tamtym miejscu. Było to mniej więcej 5 metrów wysokości, mniej niż 20 stóp. I zauważyłem odciski butów na suficie. Wstałem i przyjrzałem się temu dokładniej. To nie była część wzoru na suficie. Były to wyraźne odciski buta. Rozmawiałem z kelnerem na temat tego dziwnego zjawiska. Czy kiedykolwiek wcześniej zauważyłeś te odciski butów na suficie? Powiedział, że nie. To wykluczyło go jako winowajcę. Jak one tam się dostały?

Jeśli spojrzysz na to z ewolucyjnego punktu widzenia… nie chcę powiedzieć, że ewolucjoniści to nie są ludzie inteligentni, ponieważ są. Powiedzmy jednak, że ktoś spojrzy na to z ewolucyjnego punktu widzenia. Można byłoby stworzyć wyjaśnienie tego zjawiska. Może to akrobata. Może ktoś wykonał podwójne salto, odbił się od podłogi, a potem zostawił odciski butów na suficie. Jest to możliwa opcja, ale nie jest ona rozsądna. Ogólnie mówiąc, ewolucjoniści, którzy zaludniają świat naukowy, łącznie z dziedziną astronomii, patrzą na niebiański sufit i widzą wspaniałe rzeczy. Mówią oni do siebie: „jak te rzeczy tam się znalazły?”. Nie ma wyjaśnienia. Być może z wyjątkiem Wielkiego Wybuchu. Nazwa „Big Bang” (Wielki Wybuch) jako początek wszystkiego została stworzona przez brytyjskiego astronoma Freda Hoyle’a w latach 60-tych.

Ilustracja Wielkiego Wybuchu (NASA)

Wielki Wybuch mówi, że Ziemia i wszechświat powstał ze ściśniętego punktu, który wybuchnął, w jakimś pojedynczym, jednym momencie w czasie. Około 14 miliardów lat temu. Wielu astronomów nie zadowala to wyjaśnienie, ponieważ to sugeruje jakiś początek. Początek. I to jest problem dla ewolucjonistów, ponieważ niewypowiadana zasada ewolucji mówi, że można tylko tyle cofnąć się w czasie, gdzie zaczyna się ewolucja, ale jeśli pójdzie się dalej, to kwestia jest otwarta. Nic nie wiadomo. Ewolucjonista patrzy więc na sufit, na niebo – firmament. I zastanawia się jak te rzeczy tam się dostały. Nie jest jednak w stanie znaleźć wyjaśnienia.

Wyjaśnienie dla chrześcijanina jest łatwiejsze, ale nie jest proste. Stwórca istnieje od wieczności do wieczności. Od zawsze do zawsze. Wyjaśnienie to jest odrzucane przez ewolucjonistów. Kiedy NASA, agencje kosmiczne Europy, Japonii i Chin wysłali sputniki w przestrzeń kosmiczną, żeby zbadać planety, oni nie szukali wyjaśnienia Boga.

Ewolucja przypisuje sobie prawo do wyjaśnienia stworzenia. To znaczy, jeżeli potrafisz to przeanalizować i przedstawić jakąś teorię, wtedy rozwiązujesz problem. Obiekt krążący wokół Słońca, który obecnie bada Słońce, to wspólne przedsięwzięcie amerykańskiego NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej bada plamy na słońcu itd. Nie pomniejszam niczego co robi nauka lub astronomia. Żyjemy w niewiarygodnym świecie i w czasie naszego życia, a być może waszego, być może zobaczycie mężczyzn, kobiety, astronautów na Marsie. Jest to możliwe.

Ewolucja jest szeroko rozpowszechniona. Jest to dominująca filozofia początku życia.

Wracając do odcisków butów. Jak one dostały się na ten sufit? Wykluczamy akrobatę, który zostawił tam swoje ślady. Myślę, że jest bardziej przyziemne wyjaśnienie. Kiedy ten budynek był budowany na pewno było miejsce składowe dla różnych części, z których potem ta budowa miała być złożona. Panele sufitowe były montowane na końcu. Robotnik z mokrymi butami przeszedł po jednym z tych paneli. I pozostawił na nim swoje odciski butów. A z czasem ten panel znalazł się na suficie i nikt nie zwrócił uwagi, że nie był on czysty. Wszystkie rusztowania zostały zdemontowane i może nawet ktoś zauważył: „O, zostały tam odciski butów”. Było to już jednak zbyt trudne, żeby wszystko odbudowywać i myć te panele. I tak to zostało, jako świadectwo pracy w brudnych butach. Jest to moje wyjaśnienie, jedyne jakie przychodzi mi na myśl.

Jakie wyjaśnienie ma ewolucja, kiedy spogląda do góry, kiedy patrzy na sufit Boskiego stworzenia? Takie, że wszystko stało się przypadkiem. Dziwną rzeczą w ewolucji jest to, że stosuje się ją do wszystkiego. Wszechświat powstał przez przypadek. I stopniowo sam się złożył bez żadnej ręki Stwórcy. Ziemia odłączyła się od innej planety. Została przypadkiem złapana w orbitę Słońca, które na szczęście przypadkiem było już tam gdzie trzeba. I po kilku miliardach lat na Ziemi cudownie powstało również samo życie.

Kiedy patrzymy na opis stworzenia w Biblii, czytamy, że morze wydało życie i życie zostało wyprowadzone z morza (według Biblii Króla Jakuba). To wskazuje, jak sugerował to brat Jolly w traktacie „Biblia a ewolucja” [patrz „Sztandar Biblijny”, nr 112 – dop. WS], że ewolucja była możliwa wśród zwierząt, niższych stworzeń. Zatem gatunki zostały stworzone [lub rodzaje, baraminy – dop. WS] i one rozwijały się według naturalnych reguł, niektóre z nich na przestrzeni czasu ulegały pewnym zmianom. To jednak oczywiście nie dotyczy ludzkości.

Trudność dla ewolucjonistów jest taka, że cały czas otrzymują oni wiadomości, że Bóg istnieje. Kod genetyczny DNA to jeden wielki ciąg informacji. Właśnie tę informacje przeoczają ewolucjoniści. Jest to bardzo podobne do astronomów, którzy stale wysłuchują sygnałów z przestrzeni kosmicznej. Oni oczekują sygnałów takich jak tadat–tadat… tadada-dat… Sygnałów, które miałyby pewne znaczenie. A właśnie DNA to czyni. Przekazuje takie informacje. DNA, które koduje wszystko w ludzkim ciele, które ma zakodowane w sobie wszystko o ludzkim ciele, to fantastyczna maszyna. Fantastyczny komputer. Jednak nie jest doskonałe. Nie jest doskonałe, ponieważ kod DNA zawiera także system sprawdzania błędów. Mam tutaj cytat Karola Darwina i tego, co mówi on na temat stworzenia:

„Wzniosły zaiste jest to pogląd, że Stwórca natchnął życiem kilka form lub jedną tylko, i że gdy planeta nasza, podlegająca ścisłym prawom ciążenia, dokonywała swych obrotów, z tak prostego początku zdołał się rozwinąć i wciąż rozwija nieskończony szereg form najpiękniejszych i najbardziej godnych podziwu.”

(Charles Darwin, „O powstawaniu gatunków”, wyd. PWRiL, Warszawa 1959, s. 515.)

Pochodzi to z 14 rozdziału „O powstawaniu gatunków”. Zwracam uwagę na wyrażenie Darwina: „natchnął życiem kilka form lub jedną tylko”. A także na jego odniesienie do początku. Jest jeszcze inny fragment w tym dziele, w pierwszym wydaniu, w którym Darwin odnosi się do Stwórcy. Późniejsze wydania tego dzieła już tego akapitu nie zawierały.

Co powinniśmy powiedzieć o ewolucji dzisiaj? Wydaje mi się rozsądne i sensowne, by zaakceptować pewne formy ewolucji wśród gatunków. Np. covid-19. Jest to wywołane przez wirus, który został przeniesiony od zwierząt. Choroba odzwierzęca. 61% chorób przekazywanych rodzinie ludzkiej pochodzi od zwierząt.

Mutacje to zmiany jednych form życia w inne. A koronawirus jest taką mutacją i może dalej się mutować. Może zmieniać swój kształt i kontynuować zakażanie różnych elementów ludzkich istot. Jest to dla mnie niepokojące, że prosta forma życia może dostosować się do warunków, jakie znajduje w ciele człowieka, dopasować się do nich, dopasować się do swojego nosiciela – czyli do ciebie i mnie.

Z pewnością ma tutaj miejsce coś, co jest nieco bardziej skomplikowane niż możemy sobie wyobrazić. To jakaś dziwna inteligencja w niewidzialnym, mikroskopijnym szkodniku. Astronomowie, którzy szukali jakiegoś kodu z zewnętrznego świata kosmosu, ostatecznie znaleźli to w DNA, a także w RNA, z którego zbudowany jest covid-19. W jego informacji. Nie jest to jednak uznawane za inteligentną informację.

W czasie wywiadu znany ewolucjonista Richard Dawkins spuścił przyłbicę i powiedział otwarcie. Zapytano go uczciwie: „Jak życie na ziemi się rozpoczęło?” I on zasugerował, że mogło być tutaj przeniesione przez istoty z kosmosu. Myślę, że on żałował, że kiedykolwiek to powiedział, ale to nie dowartościowuje tego problemu i znowu przyprowadza nas to z powrotem do Wielkiego Wybuchu.

Jeśli życie nie miało początku, jeśli wszechświat nie miał początku, jest to filozofia, teoria, z którą ewolucja nie może sobie poradzić. Czego szuka NASA i Europejska Agencja Kosmiczna? Szukają oni dowodu na to, że życie istnieje na innych planetach, w innych postaciach. I to może pomóc im w rozwiązaniu problemu życia na ziemi. Jest pewien perwersyjny upór w tym podejściu.

Większość chrześcijan akceptuje ewolucję. Są wyjątki oczywiście – ogólnie badacze Pisma Świętego, świadkowie Jehowy, nie akceptują ewolucji. Większość chrześcijan akceptuje ewolucję, ponieważ nie rozumieją okupu. Chciałbym podkreślić, że prawie przez cały Wiek Ewangelii nikt nie rozumiał okupu. Wikipedia mówi, że wielki badacz z pierwszego wieku Orygenes wprowadził pojęcie okupu. My wiemy, że uczynił to apostoł Paweł. Orygenes wprowadził raczej własną wersję okupu i twierdził, że okup został zapłacony szatanowi. My wiemy z wyjaśnień Pawła, że okup został zapłacony Boskiej sprawiedliwości.

Mam nadzieję i myślę, że wiem, że Wy doceniacie wyjaśnienie okupu, tak jak my go znamy. Kiedy weźmiemy pod uwagę fakt, że pod koniec XIX wieku brat Russell wyjaśnił okup, a brat Johnson analitycznie go zbadał, szczególnie w XV tomie epifanicznym – „Chrystus – Duch – Przymierza” – dzięki temu należymy do nielicznych kilku, którzy rozumieją to tak, jak rozumiemy. To jest skarb dla nas, że brat Russell i brat Johnson dali nam ten przywilej, ponieważ okup sam z siebie utwierdza i zabezpiecza naszą wiarę. Wspomniałem Orygenesa i jego rzekome wprowadzenie okupu. On także wprowadził doktrynę trójcy. Badacze Biblii wiedzą, że trójca i okup nie mogą razem obok siebie funkcjonować. Ale do IV wieku trójca stała się zatwierdzonym dogmatem. W wyniku tego większość ludzi w Wieku Ewangelii straciła z pola widzenia okup, a to dlatego, że te dwie doktryny nie mogą istnieć razem obok siebie. Jest sprzecznością, że Bóg może być trzema i jednym, i że Chrystus mógł stać się człowiekiem (pozostając Bogiem). Niektórzy mają takie wyjaśnienie, że Chrystus był w 100% człowiekiem i w 100% Bogiem, a jednak nie jest to możliwe.

To brzmi tak, jak argument używany przez ewolucję do zaprzeczenia istnieniu Boga, ponieważ trójca tak naprawdę jest zaprzeczeniem Boga. Okup rozwiąże prawie wszystkie problemy, jakie możemy mieć ze zrozumieniem zbawienia. Pod każdym względem jest to najważniejsza doktryna, jaką mamy. Wiemy, że Jezus był w pełni człowiekiem, nie był wszechmocny. Nie był także wszechwiedzący. Kiedy uczniowie zapytali Go o przyszłość: „kiedy te rzeczy się staną?” On w istocie powiedział im: „Nie wiem.” „Ani aniołowie w niebie, ani syn człowieczy nie zna tych rzeczy. Tylko Ojciec w niebie”. To wydawało się dosyć oczywiste.

Większość chrześcijan, którzy akceptują ewolucję, nie mają z nią problemu, dlatego że nie rozumieją okupu. Przywilej, jaki mi mamy rozumiejąc te doktrynę, staję się kotwicą dla naszej wiary, którą apostoł Paweł ogłasza w Liście do Rzymian i w Liście do Koryntian.

Ateizm nie jest niezrozumiałym stanowiskiem do zajęcia. Dlaczego tak mówię? Dwie rzeczy: nie każdy ma wiarę. Niektórzy jej nie mają i nie mogą jej używać. Numer dwa: mamy dozwolenie zła. Nie jest niemożliwe, żeby ktoś spojrzał na ten świat i dostrzegł, że jest on całkowicie „nie tak”, że jest to miejsce pełne przemocy i okrucieństwa, że życie może być krótkie, brutalne a młodzi ludzie – mężczyźni i kobiety – są uderzani przez różne choroby, zarazy i inne dolegliwości. Dla Charlesa Darwina problem stanowiło pasożytnictwo. Szczególnie zaś pewien pasożyt, który składany był przez osy. Dla niego było to nie do pogodzenia z miłosiernym Bogiem. Co do zasady jest to naruszenie prawa gospodarza [chodzi tu prawdopodobnie o pasożytnicze osy, które składają jaja w tułowiu innych owadów, a następnie wykorzystują je, żywiąc się ich wewnętrznymi sokami – dop. ws]. Tym jest też koronawirus.

Myśląc o tych dziwnych i niepokojących zwyczajach, które niektóre stworzenia mają oraz o ludziach, którzy są okrutni i bezwzględni, biorąc te wszystkie rzeczy razem w jedno, można by było dojść do wniosku, że nie ma Boga. Niektóre kobiety i niektórzy mężczyźni są deistami. Wierzą, że Bóg uruchomił wszechświat i zostawił go samemu sobie. Podczas gdy my wierzymy, że Bóg stale i bezustannie jest zaangażowany w to, co się z nami dzieje. Ateizm jako stanowisko, filozofia, sam w sobie nie jest więc taki niezwykły. Po drugiej stronie są ci, którzy posiadają wiarę w rzeczy, w które nie można wierzyć. Na przykład: scjentologia. Są pewne religie całkowicie wymyślone. To co my jako badacze Biblii mamy to skarb. Daje nam to szerokie spojrzenie na Boski plan, a szczególnie wyjaśnienie dozwolenia zła.

Czy nigdy w nic nie wątpiliśmy? Czy złą rzeczą jest wątpić? Czy grzechem jest wątpić? Czy Wy Bracia kiedykolwiek wątpiliście w jakąś część Boskiego planu, proroctw, Boga? Podejrzewam, że wielu z Was tak.

Od roku 1914 minęło 300 lat.

To nie jest pomyłka. Wydarzenia, które miały miejsce od 1914 r. doprowadziły do świata roku 2020, który pod wieloma względami  jest o lata świetlne różny od tego, który był w roku 1914. To jest właśnie ta postrzegana odległość od roku 1914 do 2020. Jest ogromna.

I wojna światowa. 1914-1918. Nie tylko niszczyła żołnierzy po obydwu stronach. Niszczyła handel światowy. Na przykład w Wielkiej Brytanii w niemal każdym gospodarstwie domowym zabrakło ojca. Ocenia się, że zginęło wtedy 50 milionów ludzi. Poza jednak okropnymi warunkami w okopach, gdy w roku 1918 wojna w końcu się skończyła, horror nie skończył się. Nastąpiła tak zwana ‘hiszpanka’ lub grypa hiszpańska. Hiszpania nie brała udziału w pierwszej wojnie światowej i nie miała cenzury w swojej prasie. Inne kraje jak Francja, Rosja, Niemcy i później Amerykanie mieli swoją cenzurę w prasie i nie chcieli przekazywać złych wieści z frontu. Hiszpania donosiła wtedy o niezwykłej chorobie – grypie. Nazwa ‘hiszpańska’ została do niej dodana, bo to hiszpańskie gazety o tej grypie doniosły. Gdy żołnierze po zwolnieniu ich z armii wracali do domu pociągami, statkami, tę grypę zabierali ze sobą. Było to szczególnie prawdziwe jeśli chodzi o Indie. W miarę jak poszczególni żołnierze, szwadrony, schodzili z peronu wzdłuż torów kolejowych zabierali tę grypę ze sobą.

Badania pokazują, że epidemia grypy powstała w bazie armii amerykańskiej w Kansas. Gdy w roku 1917 Stany Zjednoczone przyłączyły się do wojny, jako stowarzyszeni [alianci], wtedy grypę tę zabrali ze sobą. Gdy wojna dobiegła do końca, zabrali tę grypę do domu i stworzyło to drugą falę. Była to prawdziwa pandemia.

Okres, w którym teraz żyjemy, w naszej własnej pandemii, daje nam pewną możliwość współczucia wobec tego, co oni przeszli. Teraz każdy kraj na świecie jest pod wpływem tej pandemii. Znajdujemy się w tej obecnej sytuacji, co zmusza Braci do gromadzenia się razem, tak jak teraz to robimy, przez ekran. Wielu z nas już i tak to robiło wcześniej, ale to tło w jakim teraz to robimy jest o wiele ciemniejsze. Są pewne próby życiowe z tym związane. Myślę, że wszyscy zastanawiamy się dlaczego mamy tę pandemię i jak jest jej związek z czasem ucisku. Słyszałem dzisiaj rano, jak ktoś powiedział, że świat zapełnia się ludźmi. Porównując świat z roku 1914 z rokiem 2020 uderza nas różnica w ludności i ogólna cera ludności na ziemi. Dlaczego tak długo schodzi zanim Królestwo nadejdzie?

Tylu ludzi zostało zabitych na przestrzeni wieków. Tylu ludzi zginęło w czasie wojen i głodów. Można byłoby pomyśleć, że Królestwo się opóźnia. Czasami ja sam mam wątpliwości pod tym względem. Jak długo możemy czekać na nadejście Królestwa? Co to jest, co musi nastąpić zanim Królestwo przyjdzie? Być może miękną nam kolana, gdy myślimy o tych rzeczach.

Oczywiście są pewne rzeczy, które ciągle są do zrobienia i Królestwo nie może przyjść dopóki liczba ludzi na ziemi nie spełni wymogu jaki Boski plan żąda. To zabawny sposób patrzenia na to, bo gdyby Królestwo przyszło za szybko, byłoby mniej restytucjonistów. Zatem z pewnego punktu widzenia, im dłużej będzie trwał świat, to znaczy, że będzie więcej kandydatów do Królestwa. Może to wydawać się czymś prostym, ale jest oczywiste. Dla nas mieszkających na planecie Ziemi i spoglądających w górę, bez posiadania odpowiednich informacji, pozostaje nam tylko domyślać się. Gdzieś między naszymi domysłami a naszymi oczekiwania czają się także wątpliwości. Co z tą pandemią? Co ona ma wspólnego z czasem ucisku? Jakie jest jej znaczenie? Nie odpowiem na to dokładne pytanie.

To co widzimy i co doświadczamy w tym obecnym trudnym czasie jest jednak demonstracją zdolności, współczucia i dużej ilości samoofiary. Myślę o 1 Liście do Koryntian 15:29, gdzie apostoł mówi o kościele chrzczącym się za umarłych. Co chce przez to powiedzieć? To, że kościół poświęcając się, przygotowuje siebie do służby w Królestwie. Dla mnie jest to bardzo głęboka myśl, że to ofiarowanie następuje dwa tysiące lat przed służbą. Takie zrozumienie tego wersetu nie było dostępne w czasie Wieku Ewangelii. Kościół pierwotny mógł rozumieć punkt widzenia Pawła i piękne wyjaśnienie jakie podał. Paweł pytał: „dlaczego zatem umieramy każdego dnia?” Każdy mężczyzna i kobieta w kościele umierali codziennie za pokolenie, które dopiero ileś tysięcy lat później miało się pojawić. Chcę zrobić pewną małą analogię do współczesnej medycyny. To co widzimy dzisiaj to bardzo dużo współczucia, wspaniałomyślności wobec chorych. Lekarze, pielęgniarki, wszyscy na tej pierwszej linii, którzy ryzykują złapanie tej choroby, z pewnego punktu widzenia poświęcają siebie. Są przygotowywani do poświęcenia siebie, aby pomagać innym. Mimo to będą wyjątki. Nie chcę jednak osądzać świata przez wyjątki, ale przez tę dominującą praktykę. Pielęgniarka czy lekarz, który jest w szpitalu i opiekuje się kimś z wirusem, bardzo łatwo może złapać tego wirusa samemu. A mimo to, robią to. Chcę powiedzieć, że sygnał karetki pogotowia jest najbardziej pełnym nadziei dźwiękiem na świecie. Innymi słowy, mówi mi to, że ktoś w tym pojeździe, w tej karetce, ludzkie życie, jest tak ważne, że musi być uratowane. I tak długo, jak długo rodzina ludzka będzie się w ten sposób zachowywać, to ma ona przyszłość.

Czas ucisku, jak to wyjaśnił nam brat Johnson, ma na celu zburzenie państwa, kościoła, kapitału i arystokracji. W przeważającej mierze państwowe kościoły upadły. Arystokracja upadła. Zostaje nam tylko państwo i kapitał. W wielu krajach, szczególnie w krajach kapitalistycznych, a szczególnie w Wielkiej Brytanii (pierwszym kraju kapitalistycznym) i Stanach Zjednoczonych, które wspólnie (np. w Londynie i Nowym Jorku) kontrolują większość przepływu gotówki. To znaczy, że państwo i kapitał muszą być zniesione, zburzone. Spodziewam się, że nie nastąpi to zbyt szybko. Chciałbym powiedzieć, że Stany Zjednoczone to mocarstwo i jak wszystkie mocarstwa, a wcześniej było to mocarstwo brytyjskie, nie tolerują one konkurencji. Mocarstwo nie chce rywala. Dlaczego mówię, że Ameryka jest mocarstwem? Na przykład ma 800 baz wojskowych w różnych krajach. Wywiera ono zewnętrzny wpływ na resztę świata. To, co nazywa się pozaterytorialnym wpływem. To znaczy, że poprzez działanie rożnych praw i instrumentów finansowych, może ona obalać, niszczyć ekonomie i gospodarki innych krajów. Teraz głównym konkurentem Stanów Zjednoczonych są Chiny. Postawcie siebie w roku 1914. Któż wtedy przypuszczałby, że Chiny staną się rosnącym mocarstwem? Dlaczego Chiny są takim rosnącym mocarstwem? Jak długo jeszcze w czasie ucisku to może potrwać? Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Ja tylko dostrzegam, tak jak Wy dostrzegacie, że tak jest. To oczywiście stawia niebezpieczne dla nas wszystkich pytania. Podnosi to kwestię wojny nuklearnej, ponieważ jeśli konkurencja stanie się dostatecznie zawzięta, może doprowadzić do wojny. Czy właśnie tak czas ucisku ma się skończyć? Weźmy pod uwagę kilka innych rzeczy poza perspektywą wojny. Rewolucja i anarchia. Moglibyśmy powiedzieć, że już mamy anarchię w tym kraju (USA), ale nie tak do końca. Są takie odizolowane wybuchy, demonstracje, np. z ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”]. Są też dowody obywatelskiego nieposłuszeństwa. Np. ludzie, którzy nie chcą nosić masek. Zatem to co mamy teraz, w chwili obecnej, między pandemią i wyłączaniem społeczeństwa do pewnego punktu, to prowadzi do pytania – co się stanie? Innymi słowy: czy dojdziemy do pełnego zatrzymania jeśli chodzi o pandemię? Jak ważne jest to wydarzenie? Kiedy weźmiemy pod uwagę, że naukowcy na całym świecie pracują nad szczepionką i że jest wiele dostępnych opcji, jest bardzo prawdopodobne, że taka szczepionka powstanie i rozwiąże problemy. My nie wiemy, co jeszcze czai się w tej pandemii, o co w niej chodzi. W tym małym niewidzialnym stworzeniu i jego mutacjach. Te mutacje odcięły kraje na całym świecie od siebie nawzajem. Koszty ekonomiczne są przeogromne. Ludzie potracili pracę i dalej będą tracić pracę. Biznesy i firmy będą zamykane. A kto wie, jak długo zajmie, potrwa, jeśli w ogóle jakikolwiek powrót do normalności nastąpi? W jaki sposób kapitał podniesie sam siebie? Czy gospodarki będą bardzo cierpiały, kiedy to się w końcu skończy? Jeśli masz pracę, a nie możesz dostać zapłaty, żeby spłacić rachunki, hipotekę… Czy jest to pewien rodzaj paraliżu, który stopniowo ogarnia świat? Myślę, że nie jest to ślepy zaułek czasu ucisku.

Weźmy na przykład Izrael. Patrzymy na Izrael jako odbudowę nadziei dla świata. Nawrócenie Izraela będzie nadzieją dla całej planety. Wszyscy pobiegną do Jeruzalem i powiedzą: uczmy się o Panu i o Jego drogach. Izrael dzisiaj cierpi jednak z powodu tej pandemii bardziej niż inne kraje. To jest dla nas wyznacznik. W starożytności Żydzi byli zachowani od większości plag w Egipcie. Ale nie tym razem. Nie w tym przypadku. To mówi nam, że coś jeszcze musi nastąpić. Zatem, co robimy? Zakładając, że świat podniesie się z tej pandemii i wróci do biznesu, działalności jak zwykle, powiedzmy na przykład, że za dwa lata wszystko będzie działało tak, jak było to 5-6 lat wcześniej. Jakie wnioski z tego wyciągniemy? To samo było z pierwszą wojną światową. Było dużo zniszczenia, spustoszenia w czasie tej wojny. Były ekonomiczne i polityczne konsekwencje, następstwa po tej wojnie. Był kryzys z roku 1929, który dotknął cały świat. Potem była jeszcze jedna wojna, druga, od 1939 do 1945. Mimo to okres po drugiej wojnie światowej był najbogatszym i najbardziej pomyślnym okresem w historii ludzkości.

Jaka byłaby nasza postawa w odbudowie po tym koronawirusie? Dostrzegam pewną perwersyjność (zepsucie) w sobie samym lub kiedyś zauważałem, że tak było. Pamiętam na przykład, że wbiegłem do kuchni w roku 1967, kiedy wojna sześciodniowa trwała. Pokazałem mojej mamie pierwszą stronę gazety i powiedziałem: „wygląda na to, że szybko Królestwo będzie”. Oczywiście tak się nie stało, a ja się zdenerwowałem. W ludzkiej naturze jest taka skłonność, że chcemy, aby coś stało się tak bardzo, że chcesz tego, nawet jeśli to oznacza zmartwienie dla dużej liczby ludzi. Nie chodzi o to, że jesteśmy niewspółczujący, ale skupiamy się na obietnicy, na proroctwie. I żeby zacytować Objawienie: „Jak długo, o Panie, jak długo?”

I to jest pytanie, czyż nie? Jeśli nasza planeta podniesie się z tej pandemii. Czy nasza wiara pozostanie taka sama? Czy będziemy się zastanawiać ile jeszcze to potrwa? Czy się zniechęcicie? Jaki będzie następny płotek do przeskoczenia? Jest jeszcze tyle rzeczy, które muszą się wydarzyć. Jeśli Pan pozwoli to jutro do tych rzeczy przejdę w moim wykładzie, ale jeszcze tyle rzeczy musi się wydarzyć, że ja prawdopodobnie nie dożyję, aby móc zobaczyć Królestwo. A że większość z Was wierzy i mówi się większości z Was, że zobaczycie to i dożyjecie tych czasów. Ktoś kiedyś powiedział, że Bóg nie płaci swoich wszystkich rachunków w czwartek. On nie realizuje planu, który nam odpowiada. Bóg zrobi, to co zrobi. Do nas należy poddać się, być cierpliwym, być pełnym wytrwałości i długiego znoszenia. Być zajętym aż do czasu nadejścia Królestwa. Rozszerzanie się czasu ucisku nie jest naszą winą. Nie jest to niczyją winą. Lubię o tym mówić tak. Im więcej dzieci się rodzi, im więcej dzieci dorasta, tym więcej mamy przypuszczalnych, przyszłych restytucjonistów. Gdyby rzeczy były dojrzałe i gotowe na nadejście Królestwa to ono by przyszło. Jest rzeczą oczywistą, że doświadczenia, które przechodzimy są także konieczne dla nas. Musimy się uczyć, aby być cierpliwymi i każdą obecną trudność musimy przyjmować z odwagą. Jesteśmy kurczącą się społecznością, a węgle muszą pozostać razem, żeby utrzymać ciepło. Otrzymujemy przestrzeń, właśnie w tej chwili, w której nasze postawy powinny być pewne spokoju, Bożego pokoju, aby badać samego siebie, modlić się i myśleć o tym, co Pan chce, abyśmy zrobili i jak w najlepszy sposób prowadzić nasze chrześcijańskie życie. Jest to czas przemyśleń, a nigdy za dużo przemyśleń. Modlę się i proszę Boga, drodzy Bracia, abyście mieli odwagę i nie byli przybici ani przygnębieni. Jest wiele filozofii na tym świecie, a ewolucja jest jedną z nich. My odłączamy się od większości z nich z powodu naszej jedynej w swoim rodzaju teologii. Zachęcam Was do modlitwy, do zadowolenia i do optymizmu. Do czynienia dobra, gdziekolwiek możecie, żebyście byli silni wewnętrznie i proszę o Boskie błogosławieństwo dla naszej małej społeczności, żebyśmy mogli dostrzegać, poznawać Jego wolę i pełnić ją.