W tym wykładzie brat Radosław Pilarek podejmuje temat słów Jezusa zapisanych w Ewangelii: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”.

Rozważanie skupia się na właściwym zrozumieniu tych słów oraz biblijnego znaczenia sądzenia. Czy Jezus zabronił nam oceniać postępowanie innych? Co właściwie miał na myśli, wypowiadając te słowa i jak powinniśmy je stosować w naszym codziennym życiu?

Wykład zachęca do spojrzenia na temat sądzenia z perspektywy całego Pisma Świętego oraz do zastanowienia się nad naszym podejściem do innych ludzi, ich błędów i słabości.

📖 Poniżej obszerne notatki w wersji tekstowej: 

NIE SĄDŹCIE ABYŚCIE NIE BYLI SĄDZENI

Rozważania o osądzaniu na sposób niedoskonałego człowieka

Nie pouczanie – ale z własnych upadków.

Oczywiście można tutaj powiedzieć o naiwności i braku doświadczenia – ale mylne sądy wcale nie są typowe tylko dla dzieciństwa – towarzyszą ludziom aż do końca ich życia, czasem sędziwego wieku.

i ludzie zauważają, że sprawia to problemy – stąd pochodzą powiedzenia:

“Nie ocenia się książki po okładce”

“Pozory mylą”

Oczywiście – najczęściej chodzi przy tym o krytykę, czyli szukanie wad i minusów – a rzadziej o szukanie czegoś dobrego.

Ale działa to też w drugą stronę – można ocenić przychylnie coś, co wcale dobre nie jest – jak w bajce o myszce i kocie.

Natomiast zauważamy łatwość z jaką ludzie wydają osąd, bardzo łatwo oceniają innych

Bardziej skłaniają się do oceny kogoś innego a nie siebie.

Choć świat też zauważa ten problem z pochopnym i niewłaściwym ocenianiem, my oczywiście skupimy się na Słowie Bożym.

Jako chrześcijanie mamy trzymać się tego, co powiedział Nasz Pan.

A co powiedział na temat sądzenia?

Ewangelia św. Mateusza 7:1 – Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

I ten werset będzie tematem przewodnim

Jednak przyjrzymy się bardziej szeroko, co Biblia mówi o takim sądzeniu, osądzaniu, wydawaniu wyroków przez ludzi.

Dotyczy to każdego z nas – nie tylko tych, co mocą prawa i urzędu zasiadają w sądach.

Bo ocenianie, sądzenie – to w codziennym życiu:

• wyciąganie wniosków o innym człowieku
• myślenie o kimś w taki a nie inny sposób
• wyrażanie opinii na czyjś temat

dawanie wiary w usłyszane opinie innych – np. przez słuchanie tylko jednej ze stron

Trzymając się Bożego porządku który ustanowił Sam Stwórca – koniecznie trzeba wskazać na sprawę fundamentalną:

STWÓRCA – Jedyny, który ma prawo osądzać.

Jedyny, który ma prawowitą władzę sądzenia – a Biblia uczy, że udziela jej, według Swojej woli

Czytamy o tym już na kartach ST, począwszy od księgi Rodzaju.

WSZYSTKIE BOŻE SĄDY SĄ SPRAWIEDLIWE I MAJĄ NA CELU USUNIĘCIE ZŁA.

Kiedy sądy się sprawują – ludzie uczą się sprawiedliwości.

My w naszych rozważaniach nie zajmujemy się jednak Sądami Bożymi – ale osądzaniem przez niedoskonałych ludzi.

I wracając do targowania się o Sodomę i Gomorę – Bóg nie potępił Abrahama, Abraham pokazał najwyższą pokorę, ale ostatecznie:

Okazało się, że Sąd Boży oczywiście okazał się słuszny – potwierdziły to wydarzenia w przeddzień zniszczenia miast, jak zostali potraktowani posłańcy przybyli do Lota.

Abraham oczywiście wiedział i rozumiał, że zło musi zostać usunięte – ale w swoim osądzie myślał, że sprawiedliwych też jest sporo – choć ostatecznie takim okazał się tylko jego bratanek Lot.

Nauki z historii ST – wiemy, że ważne i dla nas i w przyszłości.

ANNA I ARCYKAPŁAN HELI

Anna, matka Samuela, modli się w Szilo, prosząc Boga o potomstwo.

Błędny osąd Helego, arcykapłana w tym czasie w Szilo.

Piękna historia o zaufaniu Bogu i oczekiwaniu na Jego miłosierdzie, ale także nawiązująca do naszego tematu – właśnie przez krzywdzący osąd i krytykę niezgodną z prawdą, wynikającą z pomyłki tego, co widzą oczy.

Przeczytam tę historię, niech Słowo Boże przemawia samo za siebie.

 Biblia Warszawska – I Księga Samuela 1

1,10 Z goryczą w duszy modliła się ona do Pana i bardzo płakała,

1,11 I złożyła ślubowanie, mówiąc: Panie Zastępów! Jeśli wejrzysz na niedolę swojej służebnicy i jeśli wspomnisz na mnie, a nie zapomnisz o swojej służebnicy i dasz swojej służebnicy męskiego potomka, to ja oddam go Panu po wszystkie dni jego życia, i nożyce nie dotkną jego głowy.

1,12 A gdy tak długo przed Panem się modliła, Heli przypatrywał się jej ustom,

1,13 Lecz Anna ledwo szeptała, a tylko wargi jej się poruszały, głosu jej zaś nie było słychać; toteż Heli miał ją za pijaną.

1,14 I rzekł do niej Heli: Dopókiż będziesz się zachowywać jak pijana? Wytrzeźwiej ze swego upicia!

1,15 Anna zaś odpowiedziała, mówiąc: Nie, mój panie! Lecz jestem kobietą przygnębioną. Ani wina, ani innego trunku nie piłam, ale wylałam swoją duszę przed Panem.

1,16 Nie uważaj swojej służebnicy za kobietę przewrotną, gdyż z głębi swej troski i zmartwienia dotychczas mówiłam.

1,17 Wtedy odpowiedział Heli, mówiąc: Idź w pokoju, a Bóg Izraela da ci to, o co go prosiłaś.

Bez przeprosin, ale Eli prawdopodobnie zrozumiał swój błąd w ocenie.

To prawda, nie musiał mieć nic złego na myśli. – słowa Helego odzwierciedlają troskę o zachowanie świętości miejsca jakim był przybytek w Szilo.

Pijaństwo uważano za niewłaściwe, zwłaszcza w miejscu poświęconym Bogu.

To zarządzenie jest zgodne z biblijnymi naukami o zakazie pijaństwa i znaczeniem trzeźwości w sprawach duchowych.

Ironią jest to, że pozorne „upojenie” Anny nie wynikało z wina, lecz z jej głębokiego duchowego cierpienia i żarliwej modlitwy, co ostatecznie prowadzi do narodzin Samuela, kluczowej postaci w historii Izraela.

Ten moment można postrzegać odnieść symboliczne do postaci  Chrystusa, nieporozumienie i ślepy ludzki osąd – podobnie jak Jezus był niezrozumiany i osądzany błędnie przez niedoskonałych podczas swojej służby.

Sam Arcykapłan popełnił błąd, wydając błędny osąd.

To również nauczka dla nas.

To, co widzą nasze oczy, jest jedynie zewnętrznym przejawem tego, o czym nie mamy pojęcia.

Naprawdę potrzebujemy dużo empatii, aby zrozumieć uczucia innych ludzi. Lepiej unikać osądu, niż wyrażać coś, co mogłoby zaszkodzić innym i przyczynić się do jeszcze większej goryczy w ich duszy, zamiast udzielić im pomocy i wsparcia.

Heli przyznał się do błędu wobec oczywistego faktu – Anna odpowiedziała na jego słowa i wcale nie była zamroczona winem.

Upłynął czas a jak znamy z historii biblijnej – to Bóg osądził i Helego i jego Synów.

W odniesieniu symbolicznym – choć tu jeszcze nie mowa o Samuelu ale jego matce –  możemy powiedzieć, że tak kościół nominalny oceniał członków Prawdziwego  Kościoła – niesprawiedliwie i krzywdząco, począwszy od Pana Jezusa.

SAMUEL I SYNOWIE JESSEGO – DAWID

I trzeci przykład – najjaśniejszy, z jasną lekcją udzieloną przez samego Naszego Świętego Stwórcę.

Historia o proroku Samuelu, który przybył, aby namaścić Dawida na nowego króla Izraela.

Samuel nie wiedział, kogo Pan wskaże jako Swojego Pomazańca, przyszłego króla Izraela.

1 Księga Samuela 16:3

Zaproś też Isajego na ucztę ofiarną, a Ja cię potem powiadomię, co masz dalej czynić. Namaścisz mi zaś tego, którego ci wskażę.

(…)

1 Księga Samuela 16:6-7

16,6 A gdy przyszli, zobaczył Eliaba i pomyślał: Zapewne ten jest pomazańcem Pana.

16,7 Ale Pan rzekł do Samuela: Nie patrz na jego wygląd i na jego wysoki wzrost; nie uważam go za godnego, albowiem Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.

To jest nasza główna lekcja z ST – wątek będzie przewijał się także w NT.

Tu możemy wspomnieć wcześniejszy wybór Saula jako króla żądanego przez Lud, ale wbrew woli Bożej.

Jest to też lekcja dla nas odnośnie błędnej oceny, sądzenia według oczu.

Tym razem Bóg wskazał, że Saul ma nie patrzeć na wygląd zewnętrzny.

To polecenie kwestionuje ówczesne normy kulturowe, w których wzrost i wygląd fizyczny często utożsamiano z potencjałem przywódczym.

Saul, pierwszy król Izraela, został wybrany częściowo ze względu na imponujący wygląd (1 Sm 9,2), ale jego panowanie naznaczone było nieposłuszeństwem.

To polecenie służy jako korekta poprzedniego wyboru, podkreślając, że kryteria Boga różnią się od ludzkich oczekiwań – miało być lekcja dla Izraela, ale oczywiście też dla nas.

Bóg niejako jak nauczyciel prowadzi za rękę, najpierw pokazuje skutki błędu, potem wskazuje właściwe wyjście.

Tak można powiedzieć jest z całym Bożym przyzwoleniem na zło.

Bóg nie patrzy – nie ocenia, nie sądzi – tak jak człowiek

To stwierdzenie ujawnia fundamentalną prawdę o wszechwiedzy Boga i Jego zdolności postrzegania poza sferą fizyczną.

Kontrastuje z ludzkimi ograniczeniami wobec Boskiej intuicji, przypominając wierzącym, że Boże zrozumienie i mądrość przewyższają ludzkie pojmowanie.

Temat ten znajduje odzwierciedlenie w Księdze Izajasza 55:8-9, gdzie myśli i drogi Boga przewyższają nasze.

Izajasza 55:8-9

55,8 Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan,

55,9 Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.

Wróćmy do słów skierowanych do Samuela, kiedy następował wybór Dawida na Króla nad Izraelem:

Człowiek patrzy tak, jak widzą jego oczy:

Te słowa Boże pokazują skłonność ludzkiej natury do osądzania na podstawie widocznych cech, tak jak widzą oczy – powierzchownie i niekoniecznie zgodnie z prawdą.

Stanowi ona przestrogę przed powierzchownymi ocenami i zachęca do głębszej analizy charakteru i intencji – kiedy już coś oceniamy, osądzamy.

Ten motyw znajdziemy zresztą też gdzie indziej

Zasada ta znajduje zastosowanie w różnych historiach biblijnych, takich jak wybór Gedeona (Sdz 6) i powołanie uczniów (J 1,47).

Gedeon – nie pochodził z ZACNEJ rodziny, ale przez niego Pan przyniósł ratunek.

Apostołów Nasz Pan dobrał nie w sposób pośpieszny, ale po nocnej modlitwie – choć do Naszego Pana jeszcze wrócimy, bo on był doskonały i jego osądy też siłą rzeczy były doskonałe.

Dalej czytaliśmy:

ale PAN patrzy na serce

Serce, w ujęciu biblijnym, reprezentuje sedno istoty człowieka, w tym jego myśli, intencje i charakter.

Skupienie się Boga na sercu podkreśla, że Bóg szuka prawdziwej wiary i uczciwości – a nie pozorów.

Szuka w człowieku tego co prawdziwe a nie nominalne.

Dawid, pomimo swoich wad, został opisany jako człowiek według serca Bożego, co ilustruje znaczenie wewnętrznego oddania.

Stary Testament powtarza to i przy opisie następnych królów stawia Dawida za wzór. Był to Mąż według serca Bożego.

ale te Słowa choć skierowane do Samuela dotyczą także nas i wszystkich ludzi

Bóg ocenia nas, patrząc na nasze serca.

Nasze serca muszą być lojalne, wierne i posłuszne Bogu.

Jeśli widzi nasze największe wysiłki w wypełnianiu Jego woli, zakryje braki i niedoskonałości zasługą naszego Odkupiciela.

Nie patrzy na pozycję społeczną, intelektualną ani edukacyjną tych, którzy są Jego prawdziwymi dziećmi – w kategoriach, jakimi świat postrzega ich cielesnym wzrokiem.

Nie tak Pan ocenia ludzi – widzi serce.

Pan patrzy na nasze serca, a my powinniśmy uczyć się tego samego i naśladować Go.

Dawid wydawał się zbyt mało znaczący NAWET, by można go było uznać za godnego aby zawołać przed Samuela.

I tak było z wieloma powołanymi i wybranymi przez Pana do Jego niebiańskiego królestwa przez cały Wiek Ewangelii.

Z tego punktu widzenia Dawid w tej historii uosabia Chrystusa.

Słuszny komentarz możemy znaleźć w 1 Kor 1,26-29.

1 Koryntian 1:26-29

1,26 Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu,

1,27 Ale to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne,

1,28 I to, co jest niskiego rodu u świata i co wzgardzone, wybrał Bóg, w ogóle to, co jest niczym, aby to, co jest czymś, unicestwić,

1,29 Aby żaden człowiek nie chełpił się przed obliczem Bożym.

Czy tego samego trzymają się chrześcijanie przez wieki aż do teraz – to już inna sprawa.

Omijają te słowa tak jak inne – choć Biblia jest ich źródłem.

Nie tylko wielkie nominalne systemy tak postępują – trzeba powiedzieć, że niestety wszędzie ludzie wyciągają wnioski i kierują się cielesnym wzrokiem, niekoniecznie w sprawie wyglądu, ale pozycji w świecie, ustosunkowań rodzinnych itd. itd.

Jeśli już wspomnieliśmy króla Dawida – także warto rozważyć przykład związany z nim samym.

Grzech z Batszebą, morderstwo Urjasza

Sumienie odzywało się, ale nie był w stanie uczynić kroku pokuty.

Posłanie proroka Natana.

Opowieść o biedaku i jego owieczce, którą odebrał bogacz.

Oburzony Dawid właściwie rozsądził, że coś takiego godne jest najwyższej kary.

A tym samym wyrzekł wyrok na samego siebie.

Czyli widać, że był w stanie osądzić właściwie – ale innych.

Często jest to też naszą przypadłością, wszelkie wady i upadki widzimy u kogoś, dla siebie samych jesteśmy bardziej wyrozumiali – czyli sądzenie też szwankuje.

Po tych kilku przykładach sądzenia, osądzania z historii ST musimy powiedzieć:

PODSUMOWANIE:

OSĄD Z BŁĘDNYCH OBSERWACJI

CZŁOWIEK WIDZI TO, CO JEST PRZED JEGO OCZAMI – POZORY, TO CO ZEWNĄTRZ

POSŁUGUJE SIĘ LUDZKIMI KRYTERIAMI NAZNACZONYMI BŁĘDEM I NIEDOSKONAŁOŚCIĄ

JEST ZBYT OGRANICZONY, ABY ZOBACZYĆ TO, CO WIDZI SAM BÓG.

ALE TAKŻE:

ZWYKLE ŁATWO MU OSĄDZAĆ INNYCH A NIE SIEBIE SAME

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Teraz przejdźmy do przewodnich naszych rozważań Słów Naszego Pana

Mt 7:1: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.”

Po tych słowach Pan dodał:

Mateusza 7:2

Albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.

Co ma na myśli nasz Pan?

Po pierwsze: Nie wolno nam osądzać surowo, bezlitośnie i bez miłosierdzia.

Po drugie: nasz osąd jest zawsze niedoskonały.

Ponieważ nie w pełni rozumiemy boskie prawo miłości.

Nie potrafimy rozróżnić nawet myśli własnego serca – jak więc moglibyśmy rozróżnić myśli serca naszego bliźniego?

Czasami możemy oceniać zewnętrzne działanie jako słuszne lub niewłaściwe, ale nie powinniśmy próbować osądzać serca, gdzie istnieje możliwość błędnego osądu.

Zdecydowanie:

Zabronione jest nam osądzanie serca, potępianie innych w ten sposób.

Ale też odwrotnie – istnieje niebezpieczeństwo zwiedzenia przez osąd czegoś złego jako dobre.

Tak więc skłonność do osądzania jest wyraźnym znakiem, że ktoś nie rozwinął ducha Chrystusa, ducha miłości, który jest pełen dobroci i troski.

Ale:

Nasz Pan odnosi się do nadużywania osądu, a nie do prawidłowego stosowania osądu w ogóle.

Patrząc tylko na zewnętrzne działania, musimy być ostrożni i trzymać niektórych ludzi na dystans, ale jednocześnie powinniśmy doceniać ich dobre intencje, które deklarują.

Zawsze musimy pamiętać:

• Nie powinniśmy osądzać surowo, bezlitośnie.
• Musimy okazywać miłość, współczucie i miłosierdzie.
• W przeciwnym razie narażamy się na ryzyko popełnienia błędnego osądu.

Smutne jednak jest to, że:

Wielu ludzi nie rozumie wad innych, ale bardzo łatwo im usprawiedliwiać własne słabości.

Jeśli nie okazujemy zrozumienia innym, Ojciec Niebieski nam nie przebaczy.

Upadła natura ludzka jest samolubna;

Proporcjonalnie, jak wyrozumiała jest dla siebie, tak mało wyrozumiałości pokazuje wobec innych.

Ktoś, kto szuka wad u innych, a nie u siebie, zazwyczaj jest ślepy na własne wady, a nawet jest hipokrytą.

Jak Bóg może traktować taką osobę?

Nasz Pan uczy nas jasno: Dokładnie w ten sam sposób.

Osądza ją tak samo, jak ona osądza innych ludzi.

Jeśli nie okażesz miłosierdzia, nie będzie dla ciebie miłosierdzia.

Lecz jeśli nasze słowa będą wspaniałomyślne i życzliwe, pełne miłości i dobroci, spotkamy się z podobnym traktowaniem ze strony Pana;

ale jeśli będzie ono surowe, krytyczne i nieżyczliwe, możemy spodziewać się jedynie nagany.

Tak więc słowa Pana o sądzeniu są jednymi z kluczowych z Kazania na Górze – a nawet jednymi z najważniejszych nauk w czasie Jego służby.

Greckie słowo „sądzić” to tu „krinō”, które może oznaczać oddzielać, rozróżniać lub decydować.

W tym kontekście odnosi się do wydawania krytycznego lub potępiającego osądu o innych.

Pan Jezus odnosi się do skłonności ludzi do surowego lub nawet hipokrytycznego osądzania innych.

To nauczanie jest zgodne z szerszą biblijną zasadą pokory i świadomości własnego upadłego stanu, co widać w takich fragmentach jak List do Rzymian 2:1, gdzie Paweł ostrzega przed osądzaniem innych, robiąc to samo – jak zawsze panuje pełna harmonia między nauczaniem Pana a Jego Apostołów piszących pod natchnieniem.

Rzymian 2:1

Nie ma przeto usprawiedliwienia dla ciebie, kimkolwiek jesteś, człowiecze, który sądzisz; albowiem, sądząc drugiego, siebie samego potępiasz, ponieważ ty, sędzia, czynisz to samo.

Jakim sądem i jaką miarą  – tak samo zostanie użyte wobec was

Albo będziecie sądzeni.

To sformułowanie służy jako ostrzeżenie i podkreślenie zasady wzajemności.

Miara, której używamy do osądzania innych, będzie miarą stosowaną przeciwko nam, jak wyjaśniono szerzej w Ewangelii Mateusza 7,2.

Chodzi o to, że sąd Boży będzie sprawiedliwy i uczciwy, biorąc pod uwagę to, jak traktowaliśmy innych. Ta nauka zachęca do samooceny i pokory, nakłaniając wierzących do skupienia się na własnym rozwoju duchowym, a nie na potępianiu innych.

W 7 rozdziale Mateusza zaraz następują słowa o słomce i belce w oku.

Łączy się również z szerszym biblijnym motywem o Bożej sprawiedliwości i miłosierdziu, o czym mowa w Liście Jakuba 2:13, gdzie stwierdza się, że miłosierdzie triumfuje nad sądem.

Przeczytajmy proszę te słowa:

Jakuba 2:13

Nad tym, który nie okazał miłosierdzia, odbywa się sąd bez miłosierdzia, miłosierdzie góruje nad sądem.

Nasz Pan Jezus, jako najwyższy Sędzia, uosabia doskonałą sprawiedliwość i miłosierdzie, wzywając swoich naśladowców do naśladowania Jego przykładu.

Nasz Pan jako doskonały człowiek odznaczał się doskonałym i czystym sądem, ale nie tylko to

Przypomnijmy sobie te wzruszające historie, kiedy okazywał miłosierdzie upadłym grzesznikom – mimo, że wiedział o ich grzechach.

Pan współczuł im, bo znał ich upadłe położenie

Wzór dla nas – tak samo upadłych, ale mimo tego ze skłonnością osądzania innych

Teraz Pan jest w boskiej naturze – i przychodzi ze Swoim Kościołem sądzić Świat – także w sprawiedliwości, ale i miłosierdziu.

No tak – ale my nie jesteśmy tacy jak nasz Pan, dlatego:

Musimy się nauczyć z powodu naszej upadłej natury:

ŻADEN CZŁOWIEK NIE POWINIEN SĄDZIĆ

Dlaczego?

Istnieją trzy ważne powody, dla których nikt nie powinien osądzać drugiego człowieka.

(i) Nigdy nie znamy wszystkich faktów ani całej osoby kompletnie.

(ii) Prawie niemożliwe jest, aby ktokolwiek był całkowicie bezstronny w swoim osądzie. Wciąż ulegamy pochopnym, powierzchownym, instynktownym i nieracjonalnym reakcjom na innych ludzi i ich zachowanie.

Ale teraz najważniejszy powód- podany przez samego Pana Jezusa dlaczego nie powinniśmy osądzać innych.

(iii) Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry – sprawiedliwy i uczciwy, aby osądzać drugiego człowieka.

Jezus wyraźnie przedstawił obraz człowieka z belką we własnym oku, próbującego wyjąć źdźbło z oka drugiego.

Tylko człowiek całkowicie bez skazy ma prawo doszukiwać się wad u innych.

A gdzie można znaleźć człowieka bez skazy?

Dotychczas był tylko jeden na Ziemi, nie licząc krótkiego czasu w ogrodzie Eden – ale ten Człowiek Chrystus Jezus oddał Swoje życie za ludzkość i powrócił jako Istota Duchowa do Ojca.

Natomiast spośród potomków Adama:

Nikt nie ma prawa krytykować drugiego człowieka, jeśli nie jest gotów przynajmniej spróbować zrobić to, co krytykuje, lepiej od tego, kogo osądza.

Dobrym PROSTYM przykładem jest typowy kibic sportowy.

Oglądając sport w telewizji, wiele osób staje się zaciekłymi krytykami – łatwo osądzają i wiedzą wszystko najlepiej.

Ale gdyby sami pojawili się na boisku, by grać, wypadliby marnie i śmiesznie.

Przed tv pewnie jeszcze i tak spokojniej niż na trybunach na stadionie.

Obserwacja, łatwa praca, tymczasem w rzeczywistości wymaga wprawy i wielu lat doświadczenia.

Świat jest pełen ludzi, którzy roszczą sobie prawo do skrajnej krytyki i całkowitej powściągliwości w działaniu.

Nikt nie ma prawa krytykować innych, chyba że jest gotów znaleźć się w podobnej sytuacji.

Wniosek jest zatem następujący:

Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry, by krytykować swoich bliźnich.

Mamy wystarczająco dużo do zrobienia, aby naprawić własne życie, nie starając się naprawić życia innych.

Dobrze by było, gdybyśmy skupili się na własnych błędach, a błędy innych pozostawili Bogu.

Rozważmy proszę jeszcze jeden werset o osądzaniu:

Jana 7:24

Nie sądźcie z pozoru, ale sądźcie sprawiedliwie.

Ten werset może być czasami używany jak usprawiedliwienie dla osądzania.

Czyż nie widzisz? Pan powiedział, że wolno nam sądzić! Czyż nie?

Ale wciąż musimy pamiętać:

Istnieje różnica między osądzaniem serca, do którego nie mamy prawa, a osądzaniem postępowania, które jest słuszne.

Oczywiście nie oznacza to jednak, że nasza ocena postępowania innej osoby musi być zawsze automatycznie słuszna.

Czy zatem – z duchowego punktu widzenia – nie byłoby bezpiecznie całkowicie zrezygnować z osądzania, jeśli nie jest to konieczne?

Albo przynajmniej zachować najwyższą ostrożność i starać dowiedzieć się więcej, a nie od razu wydawać osąd.

Weźmy taki przykład osądzania czyjegoś zachowania z Nowego Testamentu.

Sądzenie sprawiedliwym sądem – co to znaczy?

Kiedy możemy sądzić?

Powtórzę raz jeszcze – nie chodzi o serce!

Ale gdy czyjeś postępowanie jest jawnie sprzeczne z prawem Bożym, jest to oczywiste i wyraźnie widoczne dla wszystkich.

Nie powinniśmy patrzeć bez reakcji na kogoś, kto dopuszcza się zła, krzywdzi innych – albo hańbi zbór którego jest członkiem, wydając na zewnątrz świadectwo, że zbór akceptuje taką osobę w swoim gronie.

Musimy reagować szczególnie wtedy jako jednostki lub jako wspólnota ludu Bożego, jeśli ktoś przynosi wstyd i hańbę imieniu Bożemu.

Przykład z Nowego Testamentu – na pewno pamiętacie:

Historia z 1 Listu do Koryntian 5:1-3

 5,1 Słyszy się powszechnie o wszeteczeństwie między wami i to takim wszeteczeństwie, jakiego nie ma nawet między poganami, mianowicie, że ktoś żyje z żoną ojca swego.

5,2 A wyście wzbili się w pychę, zamiast się raczej zasmucić i wykluczyć spośród siebie tego, kto takiego uczynku się dopuścił.

5,3 Lecz ja, choć nieobecny ciałem, ale obecny duchem, już osądziłem tego, który to uczynił, tak jak bym był obecny:

Jeszcze komentarz na marginesie – tu pada słowo wykluczyć – ale chodzi o niemoralne postępowania, nawet wśród pogan a co dopiero Ludu Bożego.

Jest raczej niemożliwe, abyśmy mogli zetknąć się osobiście z tak poważnym problemem w naszym zborze, czy innej wspólnocie chrześcijańskiej, ale być może jako Zbór doświadczyliśmy innych poważnych problemów.

Więc tak – w takim przypadku nasze potępienie jest czymś, czego Bóg od nas oczekuje.

Nie powinniśmy przymykać oczu, widząc niesprawiedliwość wśród ludu Bożego.

Nie osądzajmy serca, ale postępowania, np. bycia świadkiem czegoś, co czujemy, że musimy otwarcie potępić, aby zachować czyste sumienie przed Bogiem.

Oczywiście z wszelką ostrożnością i świadomością własnej upadłej natury  i wszelkie poważne sprawy powierzając w modlitwie Bożej opiece.

Jesteśmy zachęcani do osądu w jeszcze jednym przypadku.

Ale po tym wszystkim, co powiedziałem odnośnie sądzenia, osądzania – na koniec zajmijmy się osądzaniem, które jest jak najbardziej na miejscu i wskazane.

O jakie sadzenie chodzi?

Oczywiście – Osąd własnego serca poprzez jego badanie.

Oczywiście, możemy to zrobić tylko do pewnego stopnia.

Nie znamy nawet własnego serca – i naiwne jest myślenie, że jest inaczej.

A jeśli tak, to:

Skąd możemy wiedzieć, co kryje się w sercu innej osoby?

Ludzka mądrość mówi: „Słuchaj głosu serca”, a czasami ludzie słyszą radę: „Podążaj za głosem serca”.

Ale to jest błędna “mądrość” ludzka, bo Biblia jasno mówi:

Jeremiasza 17:9

Podstępne jest serce, bardziej niż wszystko inne, i zepsute, któż może je poznać?

Symboliczne serce to oczywiście – siedlisko naszych uczuć, emocji, nasz cielesny zmysł – to, jakimi jesteśmy naprawdę.

Czy powinniśmy iść za głosem czegoś, co jest podstępne i zepsute?

Dlatego serce potrzebuje badania i osądzania – ale nie na podstawie naszego widzimisię – ale na podstawie Słowa Bożego i Bożych przykazań płynących z biblijnych nauk.

Jest jakaś pozostałość Bożego obrazu – ale ludzie nie robią z tego pożytku albo błędny.

Tak – podstawa to Słowo Boże

A co nam da takie rozsądzanie siebie według tego, jak patrzy na nas Bóg?

Jest jeszcze jedna obietnica odnosząca się do naszego samodzielnego osądu:

1 Koryntian 11:31

Bo gdybyśmy sami siebie osądzali, nie podlegalibyśmy sądowi.

Jak możemy osądzać samych siebie? – oczywiście tylko do pewnego stopnia – jak to możliwe, że potrafimy to robić pomimo naszej niedoskonałości?

Osądzanie – czyli badanie samego siebie oznacza badanie naszych myśli, słów i czynów.

Pierwszym krokiem w naprawie jest modlitwa gdy zbliżamy się do Tronu Łaski, aby uzyskać miłosierdzie i znaleźć pomoc i wsparcie.

Kolejnym krokiem jest nałożenie ograniczeń, a czasem nawet kar jako konsekwencję osądu.

Właściwie robią ci, którzy starają się ukarać siebie nakładając jakiś rodzaj dyscypliny, taką może być post lub inny sposób, aby pojawiły się jakieś ograniczenia służące poprawie.

Np. mamy problem z językiem – kaganiec na usta, oczywiście symbolicznie a nie dosłownie.

Unikanie sytuacji w których dochodzi do upadku – teoria a praktyka.

Niektórzy popełniają błąd, nie karcąc się w sprawiedliwości w ogóle.

Szczególne błogosławieństwo spływa na tych, którzy karcą samych siebie i osądzają samych siebie.

Zawsze, gdy odkrywamy, że zostaliśmy pokonani przez zło, powinniśmy zbadać własne postępowanie, i powinniśmy starać się pozbyć się zła w miarę naszych możliwości.

Powinniśmy badać każdy krok na drodze życia, mierząc nasze postępowanie według Złotej Reguły – już ona sama bardzo dużo daje całej ludzkości, porównując się z boskimi standardami ustanowionymi dla nas w Jezusie.

Łatwo powiedzieć: „Kocham prawdę i sprawę Pańską ponad wszystko”; ale pamiętając, że nasze serca nas zwodzą, powinniśmy mierzyć i ważyć nasze oddanie Bogu naszymi codziennymi małymi poświęceniami i krokami prowadzącymi do rozwoju charakteru..

PODSUMOWANIE:

Nie osądzać innych, ale raczej:

Analizować nasze postępowanie w życiu codziennym – nie po to, by obwiniać się za wszystko, ale by pamiętać o największym darze danym nam przez Boga – Jego Jednorodzonym Synu, który oddał swoje życie, aby przynieść nam zbawienie.

Korzystając z przystępu do Tronu Bożego i spożywając chleb i ciało w sposób dosłowny – prosząc o wybaczenie na podstawie Ofiary Pana.

Sąd pozostawmy Bogu i Jego Synowi a sami pozostawajmy w modlitwach za cały Jego Lud, aby codziennie zbliżał się myślami i sercem do Stwórcy i Jego Syna.

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Na podstawie słów z Listu do Rzymian 8:22 rozważany był temat cierpienia, zła i śmierci obecnych na świecie. Dlaczego tak głęboko odczuwamy, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób? Czy to pragnienie sprawiedliwości i życia bez cierpienia ma swoje źródło w Bożym planie?

Zapraszamy do wysłuchania tego skłaniającego do refleksji wykładu:

Punktem wyjścia wykładu są słowa apostoła Pawła z Listu do Rzymian: „Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych” (Rzym. 8:19) oraz „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd razem wzdycha i razem boleje” (Rzym. 8:22, UBG). Każdy człowiek doświadcza skutków grzechu – cierpienia, przemijania i śmierci – dlatego w głębi serca odczuwa, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób. Człowiek został bowiem stworzony do życia, a nie do śmierci.

W wykładzie ukazano biblijną odpowiedź na pytanie o źródło zła. Upadek pierwszych ludzi sprawił, że grzech i śmierć przeniknęły całą ludzką rodzinę. Jak pisze apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12). Historia Edenu pokazuje, że owoc, który wydawał się dobry, przyniósł gorzkie konsekwencje dla całego rodzaju ludzkiego. Jednocześnie Bóg nie utracił kontroli nad swoim planem. Jego sprawiedliwość, miłość, mądrość i moc od początku współdziałają w realizacji zamierzenia, którego finał znał już na samym początku.

Jednym z ważnych tematów wykładu jest „lekcja przez doświadczenie”. Bóg dopuszcza cierpienie nie dlatego, że jest obojętny na los człowieka, lecz dlatego, że trwałe poznanie dobra i zła wymaga doświadczenia ich skutków. Dlatego bohaterowie wiary opisani w 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków przechodzili liczne próby, a wierzący również dziś uczą się ufać Bogu zarówno w chwilach radości, jak i cierpienia. W tym świetle szczególnego znaczenia nabierają słowa z Rzymian 8:28: „Wiemy, że wszystko dopomaga ku dobremu tym, którzy miłują Boga, to jest tym, którzy według jego postanowienia są powołani.” Bóg zna ludzkie serca i wszystkie okoliczności, dlatego potrafi nawet trudne doświadczenia wykorzystać dla duchowego dobra swoich dzieci.

Rozważania prowadzą także do zrozumienia szczególnego powołania Kościoła w obecnym wieku. Jezus wyjaśniał, że do Niego przychodzą ci, których pociąga Ojciec (Jan 6:44), modlił się za swoich uczniów, a nie za światem (Jan 17), i otworzył dla nich „nową i żywą drogę” przez swoją ofiarę (Hebr. 10:19-20). Oznacza to, że obecny czas nie jest okresem nawrócenia całej ludzkości, lecz wybierania tych, którzy pragną poświęcić swoje życie Bogu, oczyszczać się z grzechu (2 Kor. 7:1) i wiernie podążać za Chrystusem, nawet jeśli stają się – jak pisał apostoł Paweł – „widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi” oraz „omiecinami tego świata” (1 Kor. 4:9,13).

Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18). Ofiara Jezusa została złożona za wszystkich ludzi (1 Tym. 2:4-6), a prorocy zapowiadają czas, gdy Bóg wyleje swego Ducha „na wszelkie ciało” (Joel 2:28-29). Choć dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania (Dz. 17:32), Pismo Święte zapowiada przyszły wiek odnowienia, gdy ciemność ustąpi światłu, ludzie poznają Boga, a Jego błogosławieństwo dosięgnie wszystkich narodów.

Jest to wykład zachęcający do spojrzenia na obecny świat z perspektywy całego Bożego planu. Pokazuje, że cierpienie nie jest celem samym w sobie, lecz częścią wielkiej lekcji, która przygotowuje ludzkość do trwałego poznania dobra i zła oraz do przyjęcia błogosławieństw przyszłego Królestwa Bożego.

Czy da się przygotować na trudne czasy wyłącznie poprzez zapasy, pieniądze i plan awaryjny?

W tym wykładzie Wiktor Szpunar porównuje rządowy „Poradnik bezpieczeństwa” z Biblią – pokazując, że choć rozsądne przygotowanie jest ważne, prawdziwe bezpieczeństwo zaczyna się głębiej: w sercu, wierze i relacji z Bogiem.

To nie jest wykład o teorii spiskowej ani sianiu strachu. To spokojna, bardzo praktyczna i duchowa refleksja o tym:

• jak reagować na kryzysy bez paniki,
• czy chrześcijanin powinien się przygotowywać materialnie,
• czego Biblia uczy o bezpieczeństwie, lęku i odpowiedzialności,
• jak nie dać się dezinformacji i chaosowi,
• dlaczego nawet najlepszy plan nie zastąpi pokoju serca.

W wykładzie pojawiają się m.in.:
✔ przykłady biblijne (Józef w Egipcie, Efez. 6, Łuk. 12)
✔ praktyczne rady dotyczące kryzysów
✔ refleksje o wierze, modlitwie i nadziei
✔ porównanie aż trzech „Poradników bezpieczeństwa”

„Biblia działa jak spadochron — wtedy, gdy jest otwarta.”

📍 Wykład wygłoszony w zborze w Bydgoszczy, 24 maja 2026 r

Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40]

Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Izaj. 48:16; Psalm 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

26 kwietnia 2026 r. 

Chciałbym powiedzieć o pewnym myślach, które są proste do zrozumienia, ale bywają bardzo trudne do osobistego przyjęcia do swojego serca. (Efezjan 2:8-9, manna 29 III – 2 kom.)

Historia siostry z Danii i br. Jolly’ego

Wiele lat temu, gdy większości z nas nie było jeszcze na świecie, na konwencji LHMM w Danii miała miejsce ciekawa scena. Był na tej konwencji brat Jolly i wkrótce miał być przeprowadzony chrzest wodny, w której miał przewodniczyć. Do brata Jolly podeszła pewna siostra.

Siostra z Danii: bracie Jolly, poświęciłam się Bogu, gdy miałam około 13 lat. Dotychczas nigdy nie wzięłam symbolu chrztu. Później miałam w szkole kontakt z młodzieżą, która wyprowadziła mnie na manowce, daleko od Boga. Były tam dzikie imprezy i stałam się grzesznicą. Od tego czas przez wiele lat grzeszyłam. Zrozumiałam, że bardzo źle postępowałam. Zgrzeszyłam chyba na wszystkie możliwe sposoby.

(I tutaj zaczęła opowiadać te grzechy)

Brat Raymond Jolly: Ja nie chcę słuchać twoich grzechów. Nie chcę widzieć twoich „poplamionych ubrań” (Izaj. 64:5-6). Twoich podartych łachmanów grzechu. Powiedz to Bogu, Jemu opowiedz Twoje grzechy.

Siostra z Danii: Już to zrobiłam! Ja wprost wołałam do Boga, aby przyjął mnie z powrotem. Z jednej strony chciałabym zostać ochrzczona, bo chcę odnowić moje poświęcenie. Ale z drugiej strony boję się, że dla mnie nie ma już nadziei.

Brat Raymond Jolly: Czy pamiętasz przypowieść o synu marnotrawnym? Gdy syn był jeszcze daleko „ojciec go dostrzegł, wzruszył się bardzo, wybiegł naprzeciw, rzucił mu się na szyję i zaczął go całować”. Z chwilą, gdy pokutowałaś i zapragnęłaś wrócić do Boga, to On już wybiegł do Ciebie. Symbolicznie mówiąc on jest chętny Cię przytulić i całować jak Ojciec.

Ona: Jakie to by było piękne i wspaniałe. Gdybym tylko mogła w to uwierzyć!

Jolly: A czy Ty wierzysz Siostro, że Bóg kłamie, albo że Jezus nie mówi prawdy?

Ona: O, nie!

Jolly: A przecież List Jakuba 4:8 mówi: „Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was”.  Jezus także mówi: „tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz” [J 6:37]. Na pewno żadnej takiej osoby nie odrzucę, nie odtrącę.

Ona: Ale czy On nawet mi może przebaczyć?

Jolly: A czy pamiętasz takie słowa z Psalmu [51:17], że „Bóg sercem skruszonym i zgnębionym nie pogardzi” i że nie odrzuci takiej osoby? Bóg mówi, że Jezus jest zdolny zbawić aż do granic, całkowicie.

Ona: Aż do granic?

Jolly: Tak, tak właśnie mówi Bóg. Hebrajczyków 7:25 – „Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi”. To słowo ‘całkowicie’ znaczy, w pełni, we wszystkich kierunkach.

(wtedy ta siostra ze łzami mówi): widocznie więc obejmuje to także mnie.

Jolly: Tak Siostro, to obejmuje także Ciebie. Gdybyś zgrzeszyła na śmierć, to już więcej byś nie pokutowała. A skoro pokutujesz, to pokazuje, że duch święty jeszcze działa w twoim sercu.

… Ta siostra została tam ochrzczona z wielką radością. Dwa tygodnie później była konwencja w Anglii, gdzie znowu służył brat Jolly przed swoim powrotem do Ameryki. Przemawiał akurat brat Armstrong, brat Jolly siedział z tyłu, wśród słuchaczy i poczuł lekkie klepnięcie w ramię. Ogląda się a to była ta siostra z Danii.

Jolly: Siostro, zostawiłem Cię w Danii i wcale nie spodziewałem się, że Cię zobaczę w Anglii.

Ona: Drogi bracie Jolly, nie mogłam pozwolić na to, żebyś pojechał do Stanów zanim Ci powiem jak bardzo czuje się szczęśliwa.

Później jeszcze wiele razy się spotykali i za każdym razem mówiła jak wielką ma radość w sercu.

Wiele podobnych historii…

Wielu ludzi myśli, że popełniło grzech na śmierć… albo że przynajmniej Bóg nigdy na nich nie spojrzy z miłością

(doświadczenie z pracy w internecie; …po tym, co zrobiłem, nie ma już dla mnie nadziei…)

Podobny scenariusz: uzależnienie/mocno zakorzenione grzechy > poświęcenie, krótka zmiana > powtarzające się upadki (albo nowe grzechy) > prośby do Boga > kolejne upadki > znowu próby, upadki >  zniechęcenie…. ===> HEBR. 6:4-6

Hebr. 6:6 – pocieszeniem (jest to ciekawe, bo werset którego wielu się boi jest najlepszym potwierdzeniem, że nie powinni, jeśli pokutują)

Dziwny rodzaj pychy

Paradoks jest taki, że jednym z problemów w takich sytuacjach jest pewien rodzaj pychy lub błędnego zrozumienia swojej relacji z Bogiem. To taka pycha, która maskuje się jako głęboka pokora.

Historia pastora: ‘może ja za mało pokutuję?’, jego przyjaciel: ‘jesteś człowiekiem złamanym, zmęczonym, rzadko ktoś tak pokutuje…’

A więc co było problemem? Sam ten pastor mówi:  „Musiały umrzeć moje wyobrażenia na mój temat. Wszyscy mogli to zrobić, tak zgrzeszyć. Wybaczyłbym im… ale nie ja. Ja przecież taki nie jestem. Bankrutowało moje przekonanie na mój temat. No kto jak kto, ale ja? W taki sposób?”

Są różne sposoby radzenia sobie: „wezmę się za siebie, trochę się podźwignę, zrobię coś dobrego, wtedy przyjdę do Boga”. Zgrzeszyłem?
To będę gorliwiej przestrzegał religijnych zasad i to się może spodoba Bogu. Powiedziałem złe słowo? Powiem dziesięć dobrych i jakoś to będzie…

To taka próba „wypracowania” łaski Bożej. Może komuś pomogę, może dam trochę pieniędzy na sprawę Pańską. Może to jakoś zatrze grzechy. To nie jest ta droga, bo łaska to niezasłużona życzliwość. (1 Jana 1:8-2:2)

Zrozumieć i przyjąć naszą słabość i grzeszność
(Izaj. 66:2)

– Przykład Piotra (jego gorzki płacz był potrzebny…)

– Uznanie prawdy o sobie (Łuk. 18:13 – celnik)

– Anonimowy alkoholicy: sami nie damy rady…

[ich zasady na następnej stronie]

Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu [lub innej rzeczy] – że utraciliśmy kontrolę nad naszym życiem.

Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowy rozsądek.

Efez. 2:8-9 – zbawieni z Łaski przez wiarę

Efez. 2:8-9 – zbawieni z Łaski przez wiarę

Przyjmowanie zbawienia z łaski przez wiarę zmienia motywację: to już nie – wypracuję sobie łaskę Bożą, bo tak się nie da – łaska zawsze jest niezasłużona!!
To miłość Boża nas przyciska, przynagla, aby czynić to, co się podoba Bogu, a nie strach, ambicja itd.

„To nie jest z was…” (wiara prośbą żebraka – manna, 29 marca, 2 kom.)

Samowystarczalność jest pod wieloma względami chwalebnym celem, a pewność siebie i własnych umiejętności może niewątpliwie inspirować do wielkich czynów. Chrześcijanin dąży jednak do tego, by polegać na Bogu.

Wiara: Towarzyszy samotnym żeglarzom po bezkresnych oceanach, wznosi wspaniałe budowle ku niebu, popycha olimpijczyków do zdobycia złotego medalu, a astronautów do „śmiałego lotu” w kosmos. To pewność siebie i odwaga do zwyciężania, do ujarzmienia wewnętrznych demonów i zwycięskiego wyjścia z tego przedsięwzięcia.

Lecz to Łaska Boża zaplanowała i zapewniła nasze wyzwolenie od grzechu. Narzędziem, za pomocą którego Łaska jest nam objawiana, jest Chrystus, a Jego śmierć jest przedmiotem naszej Wiary. I nie tylko śmierć Chrystusa, ale także Jego zmartwych-wstanie. Dzięki takiej wierze jesteśmy usprawiedliwieni, to znaczy uznani za sprawiedliwych i oczyszczeni z potępienia za grzech, który nas obciąża (jest to b. ważne: 1 Kor 15:17-19).

Ten akt Bożej Miłości rodzi wdzięczność w sercu wierzącego i kształtuje postawę życiową. Z tej odpowiedzi powinny wypływać akty dobroci i miłosierdzia oraz ogólna życzliwość wobec wszystkich wokół nas. Ale te uczynki nie mogą pomnożyć naszego usprawiedliwienia. Przecież one same są owocem Łaski Bożej. Zatem „nikt nie może się chlubić”.
— z art. pt. „Łaska przed wiarą”, UK BIBLE STUDENTS [po angielsku dostępny tutaj]

Niektóre fragmenty Biblii, na które w rozmowie powołał się br. Jolly

Łukasza 15 – przyp. o marn. synu / miłosiern. ojcu (i dwie inne)
—
Drugi syn z przyp.: Niestety, wielu jest zadowolonych ze swojej własnej sprawiedliwości, która dla Boga jest tylko łachmanami (Izaj. 64:6, Fil. 3:8-9); problem tych osób: nie mają ducha Ojca, ducha MIŁOŚCI

Po co ten rozdział? (faryzeusze szemrali…)
– mamy tu 3 przypowieści, które dobrze obrazują charakter naszego Boga (syn m. = pokutujący)
– co odciąga młodszego syna? Miłość do rzeczy tego świata, do przyjemności…
– gdy był bogaty: byli przyjaciele, ale gdy w ziemi był głód, a on roztrwonił, to nikt mu nie pomógł
– pasł świnie i chciał jeść strąki (świnie-grzeszni ludzie i strąki-śmieci, którym żywi się dziś świat)
– opamiętał się – jak niektórzy grzesznicy (Jak 4:8)
– zachowanie Ojca… (Łuk. 15:20, Ps. 34:18)

Jezus może zbawić całkowicie – jakie jest tego znaczenie?

Hebr. 7:25 – Greckie słowo tłum. na ’całkowicie’ w tym wersecie to ’pantêlēs’, które oddawane jest jako ’zupełnie’, ’do końca’, ’doskonale’, w każdy możliwy sposób.

Idźmy tym tropem (istnieje też termin ‘tania łaska’ i tego chcielibyśmy uniknąć):

„Nawróciłem się i jestem zbawiony!”

Jeden ewangelista powiedział, że gdy przychodzi do tego czy innego miasta to przyciąga wielu ludzi, aby postanowili  przyjąć Jezusa, ale jednocześnie dodaje, że te nawrócenia są jakby kąpiel. Są dobrzy gdy to trwa, ale długo nie trwają jako tacy.

Gdy ewangelista przyjeżdża wielu się nawraca. Ale gdy ewangelista wyjeżdża to te osoby wracają z powrotem do świata, do swojego normalnego życia i znowu karmią się rzeczami światowymi. Gdy ponownie taki ewangelista z kościoła nom. przyjedzie to znowu ci ludzie nawracają się do Chrystusa. Jeden z takich młodzieńców nawróconych powiedział mi: nawróciłem się i jestem zbawiony.

A ja mówię: z czego jesteś zbawiony?

On tak nie wie, szuka i mówi: z piekła jestem wybawiony.

Miał na myśli zbawienie od wiecznych mąk, od tortur.

Pytam: jesteś zbawiony z piekła? On: tak. A ja: dobrze, a do czego jesteś zbawiony?

On mówi: nooo, jestem zbawiony do nieba.

Ja mówię: to znaczy, że już nie musisz sprawować swojego zbawienia z bojaźnią i ze drżeniem? Jeśli już jesteś zbawiony to znaczy, że nie potrzebujesz już sprawować zbawienia.

Chłopak chwilę się zastanowił i mówi: ja tu zdaje się mylę się. Bo ja w końcu nie wiem czy naprawdę jestem zbawiony czy nie. Wtedy starałem się jemu wyjaśnić:

Wyjaśniłem mu, że został wybawiony z potępienia grzechu z powodu swojej wiary. Nie został jednak jeszcze zbawiony od mocy grzechu. Tak podobnie Wy i ja jesteśmy zbawieni od grzechu. Jest powiedziane, że ci, którzy są w Chrystusie to nie ma już dla nich potępienia. Ale wy ani ja nie jesteśmy jeszcze wybawieni od mocy grzechu. I codziennie Pan nas wyzwala z mocy grzechu. A my musimy pracować z nim.

Działając w taki sposób sprawujemy nasze zbawienie aż do końca. Po naszym uspr. z wiary, jest nam powiedziane, abyśmy następnie przedst. nasze ciała ofiarą żywą, świętą. Ofiarą, czyli po naszym tymczasowym uspr. możemy wtedy poświęcić się Bogu. I dlatego Jezus mówi: weźcie jarzmo moje na siebie. TO jest poświęcenie.

Gdy przychodzimy pod jarzmo Pańskie to znaczy, że przychodzimy pod naszą głowę. Odrzucamy własną wolę, a w to miejsce przyjmujemy Jego wolę. Jezus wszedł w jarzmo w służbie dla Boga. My bierzemy Pańskie jarzmo, więc też wstępujemy w służbę Bożą. A następnie uczymy się Chrystusa. Uczymy się jak przezwyciężać. Uczcie się ode mnie, żem ja cichy i pokornego serca. Tzn. uniżony w sercu. A znajdziecie odpocznienie duszom waszym.

Istnieją dwa wybawienia:
(1) z potępienia i
(2) z mocy grzechu

E8, s. 484 – „W odniesieniu do Wieku Ewangelii słowo oczyszczenie używane jest w Biblii w wąskim i szerokim znaczeniu. W znaczeniu szerokim odnosi się ono do omycia jednostki: (1) z potępienia grzechu, co następuje przez krew Chrystusa; oraz (2) z mocy grzechu, co następuje przez Słowo, wsparte opatrznością Bożą”
[1] Rzym. 3:23-28, [2] Jana 17:17, 8:32

E8, s. 497 – Pokuta wystarcza jednak tylko do częściowego oczyszczenia. Nie może oczyścić od winy, potępienia grzechu. Może tego dokonać jedynie krew Chrystusa, jak trafnie wyraził to poeta w jednej z najpiękniejszych z naszych pieśni:

Ani moje łzy wylane, / Ani prace wykonane
Nie przyniosą pojednania;/ Tyś nas zbawił, umarł za nas.
Ja nie wnoszę nic cennego / Więc się chwytam krzyża Twego

Uczestniczymy w zbawieniu [1] przez naszą wiarę i [2] przez chęć i staranie się o to, by poddać nasze myśli, słowa i czyny pod kontrolę Jezusa.

Warto jednak odpuścić egocentryzm i skupienie na własnym stanie i problemach, a skupić się na imieniu JEZUS i Jego Mocy. To imię znaczy ‘Zbawiciel od Jahwe’ albo ‘Jahwe jest Zbawieniem’. Patrzmy więcej na Boga i na Jezusa i działajmy bardziej z wdzięczności i z miłości do nich za ich ogromną łaskę. Nie ze strachu i obowiązku.

1 Jana 5:12 – „Kto ma Syna, ma życie, a kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia.”

Piękne słowa. Kto ma Syna. Ale gdzie powinniśmy Go mieć? Czy na obrazku? Czy na krzyżyku? Czy tylko w słowach modlitwy? Najpierw trzeba Go mieć w sercu. Przyjąć Go jako swojego osobistego Zbawiciela i Odkupiciela. Przyjąć to, że bez względu na to, jak bardzo dziś jestem słaby i jak bardzo mi się nie udaje, to Jezus przychodzi do mnie ze swoją miłością. Stoi u drzwi i kołacze. Pokuta, przyjęcie Jezusa i oddania się Bogu na służbę. Potem tylko wytrwałość. Tu nie jest powiedziane, że to życie dopiero gdzieś w przyszłości będzie. Przyjęcie miłości Chrystusa to życie już teraz. Nie za własne zasługi i za własną doskonałość. Żydzi chcieli osiągnąć życie wieczne, ale nie osiągnęli go przez uczynki. My też nie zbawiamy się przez nasze dobre dzieła, jakimi by one nie były, ale zbawimy się wiarą w Syna Bożego. Kiedy pozwalamy Mu wejść z Jego miłością, kiedy przyjmujemy miłość i sami uczymy się kochać, to Jezus staje się centrum naszych nadziei i planów; naszych myśli i pragnień, i całego życia. Wtedy w nim żyjemy, w nim oddychamy i w nim zostajemy zbawieni. | to wdzięczność pobudza do poświęcenia – 2 Kor 5:14-15

Podsumowanie

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 kwietnia 2026 r. 

Modlitwa w imieniu Jezusa – przeczytajmy na początek, co nasz Pan powiedział w Ewangelii wg Jana:

Jana 14:13-14 – „A o cokolwiek będziecie prosić w moje imię, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. Jeśli o coś będziecie prosić w moje imię, ja to uczynię.”; Jana 16:23 – „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek poprosicie Ojca mego w moje imię, da wam.”

Fot. Tarapong Pattamachaiyant

Niektóre przekłady mówią: „w moje imię”. Inne: „w moim imieniu”. Kiedy posłuchamy modlitw Braci i Sióstr to też usłyszymy, że czasami mówimy:
„w imię Jezusa”, „w imieniu Jezusa”, a nawet „przez imię Jezusa”.

Grecki zwrot „EN TO ONOMATI MU” oznacza jednocześnie:

• „ze względu na kogoś lub na coś” (czyli bardziej W IMIĘ, zrobił coś w imię dobrych zasad); a więc także ze względu na Jezusa i Jego ofiarę
• „jako czyjś przedstawiciel”/”zgodnie z czyjąś wolą” (czyli bardziej W IMIENIU, np. à zrobił coś w imieniu zboru (np. jako sekretarz podpisuję nieraz: „za zbór… WS), albo pojechał tam w imieniu prezesa/prezydenta…

Myślę, że nadal potrzebujemy pewnego wyjaśnienia i spójrzmy na takie, które podaje brat Johnson. E12, s. 408 –

Piszę on tam, że: „Proszenie w imieniu Jezusa oznacza kilka rzeczy…

• …że osoba taka jest dzieckiem Bożym…

To znaczy, że uznajemy, że dostęp do Boga jako naszego Ojca w niebie mamy tylko dzięki Jezusowi.

Nie możemy zbliżyć się do Boga dzięki własnej sprawiedliwości, bo wszyscy jesteśmy grzeszni. Dostęp do Ojca możliwy jest dzięki ofierze Jezusa i dzięki Jego sprawiedliwości.

Jana 1:11-12 –  „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię”

Poza Nowym Testamentem, także Stary Testament pokazuje, co było odpowiednią ofiarą dla Boskiej sprawiedliwości. Dlaczego Bóg obdarował Adama i Ewę skórzanym odzieniem? Dlaczego Bóg przyjął krwawą ofiarę Abla, a odrzucił tę Kaina? Dlaczego domagał się ofiar ze zwierząt?

Ilustracje te pokazują konieczność śmierci i przelewu krwi jako sposobu na okrycie i usprawiedliwienie człowieka. Tylko doskonały jako istota i w pełni wierny Jezus mógł okazać się godnym zastępstwem doskonałego Adama, który upadł w swojej próbie.

Modlenie się w imieniu Jezusa zawiera tę prawdę. Dobrym przykładem jest historia z Dz 19:13-16, gdzie ktoś próbował wyrzucać demony w imieniu Jezusa, ale bez tej wiary w Niego jako Odkupiciela.

• …że [osoba taka] mieszka w Chrystusie, tzn. zachowuje wiarę w zasługę Chrystusa w celu przebaczenia, jest wierna jako członek Chrystusa w swym poświęceniu oraz wierzy w obietnice Boga, że uzyska odpowiedź…

To znaczy, że trwamy w Chrystusie każdego dnia. To nie jest jednorazowa decyzja poświęcenia, ale codzienne potwierdzanie, że dziś znów polegam na Bożej łasce, na zasłudze Jezusa i będę się starał być wierny jako naśladowca Pana. To jest pytanie: „Boże, jak mogę dzisiaj pełnić Twoją wolę, jak mogę sprawić Tobie radość?” Jeśli upadamy – droga powrotu jest zawsze otwarta. Bóg nie zamyka drzwi przed skruszonym sercem. Nie chodzi więc o życie w lęku, ale o życie w postawie pokuty i wiary, że dzięki Bożej łasce i ofierze Jezusa przebaczenie zawsze jest możliwe.

Dzieje 10:43 – „Temu wszyscy prorocy wydają świadectwo, że przez jego imię każdy, kto w niego wierzy, otrzyma przebaczenie grzechów.”

Jana 15:5 – „Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami, kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. (…) [7] Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwały w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam”

Tutaj mamy wyjaśnienie jak rozumieć modlitwę „w imieniu Jezusa” (my powinniśmy trwać w Jezusie, a słowa Jezusa w nas). To znaczy trwać w wierze, to znaczy trzymać się Jezusa jako naszego Odkupiciela i Pana i kierować się Jego nauką w swoim życiu. To dlatego tak wiele jest modlitw niewysłuchanych, bo „w imieniu Jezusa” to tylko słowa w tych modlitwach. Naszemu Panu chodziło o coś więcej niż słowa.

• [Proszenie w imieniu Jezusa oznacza] że prośby [tej osoby] muszą wynikać z nauk Boskiego Słowa

Nie oznacza to, że nie możemy przynosić Bogu wszystkich naszych trosk. Jednak gdy poważnie spojrzymy na słowa „w imieniu Jezusa”, skłania nas to do refleksji:

• Czy moje prośby ostatnio były zgodne z wolą Bożą, czy tylko zaspokajały moje pragnienia? (To pytanie jest szczególnie ważne dla osób poświęconych, bo celem poświęcenia jest oddanie życia na służbę Bogu i pełnienie Jego woli)
• kim jest dla mnie Bóg i Jezus? Jaka jest moja relacja z nimi?
• czy staram się szukać woli Bożej i Jezusa w moich prośbach?

Psalm 145:18 – „Bliski jest Pan wszystkim, którzy go wzywają; wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.”

Jakuba 4:3 – „Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, chcąc tym zaspokoić wasze żądze.”

Nie chcę tutaj pouczać. Sam wielokrotnie kończyłem modlitwę słowami „w imieniu Jezusa” i zastanawiałem się, czy naprawdę tego dnia żyłem w Jego imieniu. I czy prosiłem o to, co Jezus chciałby, żebym prosił, gdyby był na moim miejscu?

Niestety, jesteśmy słabi i często nasze ciała pragną zatrzymać to, co już oddaliśmy Panu w poświęceniu.

Myślę, że dobrym przykładem dla nas wszystkich może być historia siostry, która przeżyła dramatyczną sytuację: jej syn został pobity do tego stopnia, że stał się niepełnosprawny umysłowo.
Mówiła kiedyś: „Czasami dochodzę do takiego stanu, że ręce mi opadają. I wtedy mówię: Boże! Ja nic więcej nie mogę, o nic więcej nie proszę, nic więcej nie chcę. Niechaj się stanie tak, jak Ty chcesz i jak Ty uważasz. I nagle napełnia mnie siła. Problem, chociaż nie znika, odstępuje i dlatego zawsze tak robię”.

My też w takich trudniejszych doświadczeniach możemy powiedzieć: „Boże, niech będzie Twoja wola, niech będzie tak, jak Ty poukładasz, jak Ty o to zadbasz, ja chcę wszystko przyjąć.” Ale wiemy, że nie jest to takie łatwe do wykonania.

A jednak takie słowa mogą nam dać wytchnienie. Kiedy pozwalamy Chrystusowi działać w naszej słabości, Jego siła zaczyna działać w nas. Nasza wola przestaje panować i stajemy się bardziej podatni na prowadzenie Boga.

Wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa

W Liście do Kolosan 3:17 czytamy: „A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego”. Tutaj nie chodzi już tylko o modlitwę, ale o WSZYSTKO, jak żyjemy i działamy.

Warto przypomnieć, że w Biblii słowo „imię” ma dużo więcej znaczeń niż tylko nazwa własna [TP lis-gru 1998, s. 84]. Zwróćmy uwagę na trzy z nich:

1. Np. Psalm 91:14 (słowa Boga) – „Wybawię go, bo mnie umiłował; wywyższę go, bo poznał moje imię [charakter]”. Psalm 34:4 – „Uwielbiajcie Pana ze mną i wspólnie wywyższajmy jego imię.” … | …
   Psalm 111:9 – „Zesłał swemu ludowi odkupienie, ustanowił na wieki swoje przymierze; jego imię jest święte i straszne [lepiej: godne czci, wspaniałe]”

Postępowanie „w imieniu Jezusa”, który na Ziemi był dokładnym obrazem charakteru Ojca, znaczy więc dążenie do tego, by moje słowa, gesty i decyzje odzwierciedlały charakter Jezusa.

2. 1 Tym. 3:7 (mamy tu myśl o starszym zboru): BW – „A powinien też cieszyć się dobrym imieniem u tych, którzy do nas nie należą, aby nie narazić się na zarzuty i nie popaść w sidła diabelskie.” Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż wielkie bogactwa, a przychylność lepsza niż srebro i złoto.”

Pytanie brzmi: czy jako przedstawiciel Jezusa przysparzam Mu dobrej reputacji? Czy moje życie zachęca innych do wychwalania Jezusa? Wiemy, że ludzie obserwują nasze życie – niektórzy nie czytają Biblii, ale patrzą na nasze życie i gdy robimy coś nie tak, to czasami mogą się zapytać: „To tak Cię nauczył Jezus?”.

Pytanie więc: Czy ludzie patrząc na mnie zobaczą Jezusa w dobrym świetle? Czy w moich rozmowach i w traktowaniu drugich przedstawiam Jezusa?

3. DZIEŁO/SPRAWA. Mamy tu słowa apostoła Pawła, gdy bracia płakali i prosili, żeby nie szedł do Jerozolimy, gdzie miał zostać pojmany.
   Dzieje Ap. 21:13 – „Wtedy Paweł odpowiedział: Co czynicie, płacząc i rozdzierając mi serce? Ja bowiem dla imienia Pana Jezusa jestem gotowy nie tylko dać się związać, ale i umrzeć w Jerozolimie.”

Apostoł Paweł chciał żyć i umrzeć dla SPRAWY CHRYSTUSA. Żyć w „imieniu Jezusa” znaczy więc także rozmyślać, jaki jest plan Chrystusa, co należy głosić, na co przeznaczać swoje siły, dla jakich spraw żyć i „za co umierać”…

Tu znowu można zadać pewne pytanie: Jakie działania podejmuję, aby sprawa Chrystusa rosła na świecie wokół mnie?

Możemy więc myśleć o życiu „w imieniu Jezusa” w tych trzech znaczeniach słowa „imię”:
Charakter – czy staram się postępować jak Jezus w codziennych decyzjach, czy kieruję się Jego charakterem, jaki pokazał w Ewangelii
Reputacja – czy moje życie pokazuje innym, jaki dobry jest nasz Pan
Dzieło/sprawa – czy poświęcam swoje siły dla Królestwa Bożego i jego spraw

Jest kilka obrazów, które pomagają zrozumieć życie „w imieniu Jezusa”:

=> Ambasador – jest to ktoś, kto reprezentuje swojego króla albo kraj. Szczególnej w trudnej sytuacji politycznej jest bardzo ważne, by robił to mądrze. (2 Kor. 5:20-6:1)

=> Posłowie Króla – To nieco podobne. Chcemy przekazać to, co chce król, w formie zgodnej z Jego wolą. Nie powinniśmy dodawać od siebie do tego przekazu.
A poza tym nasze słowa i czyny powinny iść w parze.

=> Narzeczona, która reprezentuje na jakimś spotkaniu swojego przyszłego męża – na pewno chciałaby godnie przedstawiać osobę, którą kocha i szanuje. Czuje odpowiedzialność za to, co robi i jak się zachowuje…

=> Części ciała. Ręka czy noga nie przypisuje sobie sukcesów i nie powinna działać według własnej woli; to głowa / mózg wyznacza zadanie, a człowiek jako całość jest ceniony za swoje czyny. Mówimy czasami, ale ktoś ma „dobrą rękę” do czegoś, albo np. o piłkarzu jak Messi, że „lewą nogą potrafi wiązać krawaty” 😉 ale ogólny szacunek należy się tej osobie … i części ciała nie protestują.

Można powiedzieć, że życie i modlitwa „w imieniu Jezusa” sprowadza się do odpowiedzi na dwa praktyczne pytania:

1. Czy Jezus zrobiłby to na moim miejscu / albo co by zrobił?
2. Czy mogę szczerze prosić o Jego błogosławieństwo dla tego, co zamierzam zrobić?

Życie w imieniu Jezusa to zmiana myślenia – codzienne kierowanie się Jego wolą, a nie własną.

List do Kolosan 3:1-2 – „Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga. Myślcie o tym, co w górze, nie o tym co na ziemi”.

Nasze decyzje i działania powinny być inspirowane sprawami Królestwa i tym, co podoba się Królowi, a nie tylko tym, co tu, na ziemi. Nie tylko o tym co teraz da chwilową korzyść. To dotyczy naszej codzienności:

=> Praca – wyobraźmy sobie, że pracujesz nad ważnym projektem, a kolega popełnia błąd, który może opóźnić jego ukończenie. Możesz wybuchnąć gniewem albo cierpliwie i ze zrozumieniem pomóc. Jeśli wybierzesz to drugie, możesz zdobyć coś o wiele więcej niż pieniądze. (Oczywiście każda sprawa jest inna!)

=> Zbór albo rodzina – ktoś jest chory i potrzebuje pomocy w codziennych obowiązkach. To Ty możesz być osobą, która poda rękę, nawet jeśli nikt tego nie zauważy. Czasami najlepiej, gdy takie bezinteresowne czyny miłości pozostają niezauważone, chyba że mają być zachętą dla innych.

1 List do Koryntian 10:31 mówi: „Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga.”

Dwie podstawowe czynności: jedzenie i picie. Na pozór błahe, proste. Ale świat potrafi być zwodniczy. Sugeruje różne formy napoju i pokarmu. Czy Chrystus chciałby z nami jeść i pić akurat te rzeczy? To są dotyczy „wszystkich rzeczy”.

Chodzi o rzeczy pod ręką, codzienne zadania. Czy wykonuje to w imię chwały najwyższego Stwórcy? Służba względem siebie i najbliższych. Nikt nie odbierze nam tego przywileju, bo zawsze mamy wokół siebie bliższe lub dalsze osoby i możemy im podać kubek wody. Każdego dnia można zrobić coś dobrego.

Kolosan 3:23-24 – „A wszystko, co czynicie, z serca czyńcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi. Wiedząc, że od Pana otrzymacie dziedzictwo jako zapłatę, gdyż służycie Panu Chrystusowi”.

To właśnie codzienność jest polem naszego życia jako tych, którzy starają się żyć „w imieniu Jezusa”. W tym procesie uczenia się mamy lepsze i gorsze dni. Zatrzymujmy się czasami i pytajmy siebie: w jakich sytuacjach ostatnio postąpiłem inaczej niż Jezus by postąpił? Dlaczego tak się stało?

Łatwo być świętym razem ze świętymi, raz na tydzień, albo na corocznym spotkaniu. Trudniej w codziennych sytuacjach. List do Efezów 6:6-7 był napisany dla takich osób, którym ciężko – dla sług albo niewolników.

Może dziś dotyczyłoby to pracowników niskiego szczebla… Efez. 6:6-7 „Nie służąc dla oka, jak ci, którzy chcą podobać się ludziom, lecz jak słudzy Chrystusa, czynią wolę Boga z serca: Służąc z życzliwością, tak jak Panu, a nie ludziom”.

W „Sztandarze Biblijnym” [maj-czerwiec 2017, nr 277, s. 45] jest taka historyjka, kto chce może przeczytać sobie całość. A to tylko taki skrót:

Grupa sprzedawców pędziła z jakiegoś szkolenia na samolot. Myślami byli już w domach. Biegli, żeby się nie spóźnić i potrącili pewien straganik z owocami. Jabłka się rozsypały a oni biegli dalej.

Wszyscy – oprócz jednego z nich. On się zatrzymał. Posłuchał swojego serca, zobaczył coś więcej. Wrócił i pewnie nie zdążył na ten samolot.

Okazało się, że dziewczyna, która sprzedawała owoce, była niewidoma. Bardzo płakała, próbując rękami znaleźć jabłka. Ludzie biegli obok, ale on uklęknął, zebrał rozsypane owoce, naprawił szkody, zapłacił za zepsute jabłka i jeszcze coś dorzucił.

Wtedy dziewczyna spytała go: „Czy pan jest Jezusem?” Gdy zaprzeczał powiedziała: „Spytałam, bo modliłam się do Jezusa, aby pomógł mi pozbierać jabłka. On posłał Ciebie, żebyś mi pomógł, więc jesteś podobny do Niego. A tylko Jezus wie, kto wypełni Jego wolę.”

„Czy jesteś Jezusem?” Oczywiście, że nie jesteśmy Jezusem. Ale czy ludzie patrząc na nasze życie, mogą zobaczyć coś z Jego charakteru?

Czy w pracy, na mieście, w domu, albo w zborze, ktoś zobaczy, że „jesteśmy z Jezusem” i będzie chwalił Boga? Nie dlatego, że cytujemy Biblię i mówimy o wierze, ale dlatego, że okazujemy miłosierdzie, szukamy pokoju, dostrzegamy potrzeby innych i zatrzymujemy się przy „rozsypanych jabłkach”.

Nie zawsze nam się to udaje, nie zawsze mamy wystarczająco miłości, mądrości i Bożego ducha. Normalne dla grzesznego człowieka jest upadać w wielu sprawach. Jednak jako wyznawcy imienia Jezus powinniśmy powstawać. Podsumowując —- Modlitwa w imieniu Jezusa to modlitwa w harmonii z Jego charakterem, taka, pod którą On też mógłby się podpisać. To modlitwa z wiarą w moc imienia Jezus, wiarą, która daje pewność, że jesteśmy przyjęci przez Boga ale tylko w Panu Jezusie i tylko przez Jego ofiarę.

Życie w imieniu Jezusa to życie odbijające Jego charakter. To życie jako przedstawiciele Królestwa Bożego i chęć podobania się Bogu i Jezusowi jako tym, którzy nas posyłają. Taka służba w imieniu Jezusa to próba, by dobrze przedstawiać Pana wśród ludzi i żeby zużywać swoje życie w Jego sprawie.

Chcę jeszcze na koniec poruszyć pewne myśli apostoła Pawła z Listu do Filipian. Filipian 4:13: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia”.

Bywa, że w lepszym czasie myślimy, że wiara daje moc do wszystkiego: nie muszę się uczyć, egzaminy same się zdają, relacje ułożą się bez wysiłku, przeskoczę każdą poprzeczkę, a rozwój przyjdzie sam. Taka sielanka.

Ale zobaczmy kontekst. Wersety 11 i 12 – „Nie mówię tego z powodu niedostatku, bo nauczyłem się poprzestawać na tym, co mam. Umiem uniżać się, umiem też obfitować. Wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony: umiem być syty i cierpieć głód, obfitować i znosić niedostatek”.

To są te wszystkie rzeczy, o których mówi Paweł. Nauczyłem się… być zadowolony. Umiem być poniżony. Umiem być wywyższony. Umiem żyć z Jezusem gdy mam wszystko i kiedy nic nie mam, głodny i syty. Nie chodzi o to, że zrobię wszystko, co chcę, ale że przejdę przez wszystko, co przychodzi.

Biblia porównuje człowieka ufającego Bogu do drzewa. — Takie drzewo stoi wysoko przez wszystkie cztery pory roku: lato, jesień, zima i wiosna.

Latem wszystko jest dobrze. Słońce świeci i wszystko się rozwija.
Ale przychodzi jesień, sprawy się zmieniają, parę liści zaczyna spadać…

Może też pojawić się wczesna zima, a potem robi się naprawdę zimno, ciemno i pusto, czasem jest ślisko a czasem bardzo mroźnie. Można stracić wiele w tym okresie. Ale jeżeli pozostajemy ukorzenieni w Chrystusie, to wiecie co się dzieje?

Nadchodzi WIOSNA…

I dzieje się jeszcze coś: z każdym rokiem pojawia się kolejny słój drzewa. Rośnie kolejny pierścień, a drzewo staje się mocniejsze. John Willard Marriott, założyciel sieci hoteli, powiedział: „Dobre drzewo nie rośnie w łatwych warunkach. Im silniejszy wiatr, tym silniejsze drzewa.” To drzewo zapuszcza głębsze korzenie.

Zostańmy z taką prostą myślą, że „w imieniu Jezusa” to nie tylko słowa – ale przede wszystkim sposób na życie. Każdego dnia możemy sobie zadać pytanie: czy to, co robię, mogę zrobić w Jego imieniu (w tym modlitwa też)? Czy mogę żyć bardzie jak chciałby Jezus? 

Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 28 marca 2026 r. 

Fundamentem wiary chrześcijańskiej jest wydarzenie sprzed 2000 lat, które do dziś budzi kontrowersje.

Jan 20,1–2 – „A pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena przyszła do grobu rano, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odwalony od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.”

Śmierć Jezusa była faktem, jednak trzeciego dnia grób okazał się pusty. Pytanie nie brzmi, czy był pusty, lecz co stało się z ciałem.

Jezus destabilizował strukturę władzy elit żydowskich, demaskując ich hipokryzję. Dla przywódców stał się zagrożeniem, które postanowili wyeliminować rękami Rzymian. Po ukrzyżowaniu ciało złożono w grobie Józefa z Arymatei.

Mateusza 27,57–58 (UBG): „A gdy nastał wieczór, przyszedł pewien bogaty człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. On poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat rozkazał je wydać.”

Aby wykluczyć oszustwo, Sanhedryn wymusił na Piłacie dodatkowe środki ostrożności:

Mt 27,62–66 – Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata i powiedzieli: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”. Rzekł im Piłat: „Macie straż. Idźcie, zabezpieczcie grób najlepiej, jak potraficie”. Oni więc poszli i zabezpieczyli grób: opieczętowali kamień i postawili straż.

Paradoksalnie, te zabezpieczenia wzmocniły wiarygodność zmartwychwstania:

1. Pewność śmierci: Ukrzyżowanie wykluczało przeżycie skazańca.
2. Ciężki kamień: Ważący do 2 ton głaz był trudny do poruszenia od zewnątrz.
3. Rzymska straż: Wyszkolony oddział (4-16 żołnierzy) wykluczał kradzież ciała przez przerażonych uczniów. Spanie na warcie karało się śmiercią.
4. Pieczęć: Jej złamanie było przestępstwem przeciwko władzy Rzymu.

Mat. 28:11-13 – niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zaś zebrali się wraz ze starszymi i po naradzie dali sporo pieniędzy żołnierzom, Mówiąc: Powiedzcie, że uczniowie jego w nocy przyszli i ukradli go, gdy spaliśmy. w.14 – A jeśliby o tym usłyszał namiestnik, my go przekonamy i zapewnimy wam bezpieczeństwo.

Brak jakiegokolwiek starożytnego świadectwa podważającego pusty grób jest „dowodem z wrogiego źródła”. Nawet przeciwnicy nie negowali zniknięcia ciała, a jedynie próbowali je wytłumaczyć w inny sposób niż poprzez zmartwychwstanie. Skoro kradzież była niemożliwa, jedynym wyjaśnieniem pozostaje działanie nadnaturalne.

A jaka była prawda odnośnie pustego grobu i zmartwychwstania?

Mat. 28,2-4,11  – „I oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy odwalił kamień i usiadł na nim. A oblicze jego było jak błyskawica, a jego szata biała jak śnieg. A strażnicy zadrżeli przed nim ze strachu i stali się jak nieżywi…. (w.11) – …niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło.

Mateusz wyjaśnia pusty grób zjawiskiem nadprzyrodzonym: trzęsieniem ziemi i zstąpieniem anioła, który odsunął kamień. Widok ten sparaliżował rzymską straż. Żołnierze, ryzykując życie, udali się do arcykapłanów, ponieważ wydarzyło się coś niewytłumaczalnego.

Fakt, że przywódcy żydowscy nie ukarali strażników, lecz ich przekupili, dowodzi, że uwierzyli w ich relację. Gdyby kamień nie został odrzucony na znaczną odległość, oskarżono by żołnierzy o zaniedbanie. Przekupiona straż miała rozgłaszać nielogiczną wersję o kradzieży ciała podczas snu – co samo w sobie jest sprzeczne, gdyż śpiący nie mogliby zidentyfikować sprawców.

W niedzielę rano do grobu udały się kobiety, nieświadome postawienia straży i pieczęci.

Łukasz 24:2,3 – „znalazły kamień odwalony od grobu. Weszły do środka, ale nie znalazły ciała Pana Jezusa.”

Maria Magdalena przekazała nowinę apostołom:

Jan 20:2 – „Wzięli Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli…”

W ówczesnych realiach świadectwo kobiet było mało wiarygodne. Gdyby historia była zmyślona, jako pierwszych świadków wskazano by mężczyzn. Wybór kobiet na pierwszych odkrywców pustego grobu potwierdza historyczną rzetelność ewangelistów.

Na wieść o zniknięciu ciała Piotr i Jan pobiegli do grobu. To, co Jan tam zobaczył, doprowadziło go do natychmiastowej wiary.

Jan 20:8 – „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Przekonał go specyficzny układ szat pogrzebowych. Jan ujrzał:

„…leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą, na jednym miejscu.”

Płótna (gr. keímena) nie były rozrzucone, lecz leżały rozpostarte, zachowując kształt ciała obciążonego 35 kg stwardniałej żywicy (mirry). Chusta również pozostała zwinięta (gr. entetylygmenon) w swojej pierwotnej pozycji.

Wyglądało to tak, jakby ciało przeniknęło przez szaty, nie naruszając ich struktury. Gdyby doszło do kradzieży, nikt nie odwijałby zwłok z klejących się płócien, by wynosić nagie ciało. Nienaruszony kształt szat był dla Jana ostatecznym dowodem na zmartwychwstanie. Jan stał się pierwszym, który uwierzył, zanim jeszcze ujrzał żywego Chrystusa.

Aby wykluczyć kradzież ciała i potwierdzić zmartwychwstanie, należy przeanalizować trzy historyczne przesłanki:

1. Jerozolima jako kolebka chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo narodziło się w Jerozolimie – miejscu, gdzie najłatwiej było zweryfikować fakty. Gdyby wieść o zmartwychwstaniu była fałszem, żydowscy przywódcy mogliby ją natychmiast uciszyć, publicznie pokazując zwłoki Jezusa. Krótki spacer do grobu zakończyłby sprawę definitywnie. Chrześcijaństwo nie przetrwałoby tam nawet kilku dni, gdyby ciało wciąż znajdowało się w grobie. Tymczasem ruch ten właśnie tam „eksplodował”.

2. Świadectwo tłumów

Wiarygodność relacji rośnie, gdy żyją jeszcze naoczni świadkowie mogący ją potwierdzić.

1 Kor. 15:5-7 – „…ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później ukazał się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom.”

Apostoł Paweł odwołuje się do konkretnych, żyjących osób. Wskazuje, że jeśli ktoś wątpi, może ich zapytać. Przy zmyślonej historii takie ryzyko doprowadziłoby do natychmiastowej kompromitacji, a nie do wzrostu liczby wierzących.

3. Przemiana uczniów i męczeństwo

Najmocniejszym dowodem jest całkowita zmiana postawy uczniów: z lęku i ukrywania się przeszli do odważnego, publicznego świadectwa. Prawie wszyscy apostołowie ponieśli śmierć męczeńską.

Z perspektywy psychologii nikt nie oddaje życia za coś, o czym wie, że jest kłamstwem. Gdyby historia była oszustwem, uczniowie wycofaliby się przy pierwszej chłoście lub więzieniu. Ich trwanie aż do śmierci dowodzi wewnętrznej pewności, że Jezus żyje.

Ta wiara nie wygasła wraz z apostołami. Przez wieki osobista relacja ze zmartwychwstałym Chrystusem prowadziła tysiące ludzi do trwałej przemiany charakteru i życia, co trudno wyjaśnić, gdyby zmartwychwstanie było jedynie mitem.

– – – –

Istnieją różne próby zaprzeczenia zmartwychwstaniu Jezusa wysuwane przez sceptyków. Dwie teorie pojawiają się najczęściej: teoria halucynacji oraz teoria omdlenia.

1. Teoria halucynacji

Zakłada ona, że świadkowie ulegli zbiorowemu złudzeniu. Jest to mało prawdopodobne, ponieważ:

• Halucynacje dotyczą osób z zaburzeniami, a uczniowie wykazywali trzeźwość umysłu.
• Halucynacja to zjawisko indywidualne. Niemożliwe, by 500 osób jednocześnie widziało to samo.
• Wizje nie wyjaśniają pustego grobu, odsuniętego kamienia ani pokonania straży.

2. Teoria omdlenia

Sugeruje, że Jezus nie umarł, lecz jedynie stracił przytomność, a chłód grobu Go ocucił. Słabość tej teorii obnaża zestawienie faktów: brutalne biczowanie, przebicie boku włócznią, 35 kg lepkich wonności i dwutonowy kamień. Gdyby ranny Jezus sam uwolnił się z płócien i odsunął głaz, byłby to cud równie wielki, co samo zmartwychwstanie.

Wiarygodność Nowego Testamentu opiera się na liczbie manuskryptów:

• NT: 25 000 kopii (najstarsze z II w.).
• Iliada: 2 000 kopii.
• Wojna Galijska: 250 kopii. Ogromna liczba dokumentów pozwala wyeliminować błędy kopistów. Sceptycyzm często wynika nie z braku faktów, lecz z uprzedzenia, że „takie rzeczy się nie zdarzają”.

Najważniejszy dowód: Przemienione życie

Zmartwychwstanie nie jest tylko faktem historycznym czy intelektualną ciekawostką. To fundament życia wiary.

1. Żywy Zbawiciel: Jezus nie jest postacią z przeszłości, lecz potężną istotą, z którą można budować relację.
2. Siła napędowa: Dowód na zmartwychwstanie trwa w życiu ludzi, których Jezus realnie zmienia – ich postawach, priorytetach i charakterze.
3. Osobiste świadectwo: Najmocniejszym argumentem w rozmowie z innymi nie jest analiza logiczna, lecz nasze nowe życie. Możesz powiedzieć: „Ja jestem dowodem, bo Jezus żyje w moim życiu i zmienił mnie w sposób, którego sam bym nie osiągnął”.

Zmartwychwstanie to nie tylko symbol Wielkanocy, to realna siła, która podnosi i prowadzi każdego wierzącego. Jezus nie tylko zmartwychwstał – On jest zmartwychwstaniem.

Jan 11:25 – Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Nasz Pan Jezus Chrystus umarł w ofierze za nas i za wszystkich ludzi 14 nisan 33 roku n.e.

Jak co roku, tak i tym razem spotkamy się w rocznicę tego wydarzenia, by wspominać Jego poświęcenie, cierpienia i śmierć. Rozważymy też korzyści wypływające z Jego wierności i ofiary dla wierzących i dla całego świata.

Spotkanie pamiątkowe odbędzie się w Bydgoszczy, w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza), we wtorek 31 marca 2026 roku o godz. 19:00. Chętni będą mogli przyjąć ustanowione przez naszego Pana symbole Jego ofiarowanego ciała i przelanej krwi: niekwaszony chleb (wskazujący na Jego doskonałość i brak grzechu w Nim), a także czerwone wino.

Przez udział w tej uroczystości będziemy pokazywać naszą wiarę w Pana Jezusa, przez którą na co dzień korzystamy z Jego ofiary.

Zapraszamy wszystkich chętnych i wierzących w Chrystusa jako swojego Odkupiciela i Pana do wspólnego z nami udziału w tej uroczystości. Pozdrawiamy także cały lud Boży, który będzie tego dnia gromadził się w różnych miejscach na świecie! Wiemy o licznych zborach, która spotkają się w ten sposób i w tym duchu, aby pokazać swoją wdzięczność i docenić to, jak wiele uczynili dla nas Bóg Ojciec oraz Jego Umiłowany Syn.

Dla osób będących na odosobnieniu, które nie mają społeczności braterskiej w swoich miejscowościach, przygotowaliśmy możliwość uczestniczenia w Pamiątce za pośrednictwem transmisji internetowej. Będzie można z niej skorzystać pod poniższym linkiem:

https://www.youtube.com/live/fZ-7Y8O__9s