fot. Fred de Noyelle / Getty Images

Sporo zamieszania istnieje wśród chrześcijan co do oznak czy dowodów akceptacji Pańskiej, danej przez Niego wiernym ofiarnikom obecnego wieku. Niektórzy błędnie oczekują zewnętrznej manifestacji, jaka była dana Kościołowi na początku w błogosławieństwach Pięćdziesiątnicy. Inni oczekują pewnych wewnętrznych, radosnych odczuć, a jeśli to oczekiwanie się nie spełnia, następuje rozczarowanie i ciągłe powątpiewanie co do tego, czy jest się przyjętym przez Pana. Ich oczekiwania są w większości budowane na świadectwach braci, którzy doświadczyli takich uniesień. Dlatego ważne jest, by wszyscy dowiedzieli się, że Pismo Święte nigdzie nie daje nam podstawy do takich oczekiwań: że wszyscy jesteśmy „powołani w jednej nadziei powołania” oraz że te same obietnice przebaczenia przeszłych grzechów, „uśmiechu” oblicza Ojcowskiego, Jego łaski wspomagającej nas w biegu i w osiągnięciu zaoferowanej nam nagrody – innymi słowy dostateczna łaska czasu przygodnego – należą w takim samym stopniu do wszystkich, którzy wchodzą pod warunki stanu powołania. Lud Pański różni się jednak bardzo w sposobie przyjmowania wszelkich obietnic, tak doczesnych, jak i duchowych, tak od ludzi, jak i od Boga. Niektórzy są bardziej pobudliwi i emocjonalni niż inni i stąd ich sposoby i słowa opisujące te same przeżycia są bardziej obrazowe. Poza tym Pan najwyraźniej obchodzi się ze swymi dziećmi w sposób do pewnego stopnia zróżnicowany. Zacna Głowa Kościoła, nasz Pan, Jezus, gdy w wieku trzydziestu lat uczynił pełne poświęcenie wszystkiego, co miał, aż do śmierci, by czynić wolę Ojca, i gdy został pomazany duchem świętym „nie pod miarą”, nie miał, na ile nam wiadomo, wybujałych emocjonalnie doznań. Bez wątpienia jednak miał pełną świadomość tego, że Jego droga była słuszna i właściwa, że Ojciec ją zaaprobował i że będzie miała Boskie błogosławieństwo bez względu na to, jakie doświadczenia miałoby to oznaczać. Niemniej jednak, zamiast zostać zabranym na szczyt góry radości, nasz Pan został zaprowadzony duchem na puszczę, i Jego pierwsze doświadczenia jako Nowego Stworzenia, spłodzonego z ducha, były srogimi pokusami. Przeciwnik otrzymał pozwolenie, by Pana atakować. Starał się odwrócić Go od Jego oddania się woli Ojca, sugerując Mu inne plany i doświadczenia do przeprowadzenia pracy, którą przyszedł wykonać – plany, które nie obejmowały Jego ofiarniczej śmierci. I wierzymy, że podobnie ma się rzecz z niektórymi z naśladowców Pańskich w momencie ich poświęcenia i przez jakiś czas potem. Są oni atakowani przez wątpliwości i obawy podsuwane przez Przeciwnika, kwestionujące mądrość Bożą czy też Bożą miłość, nakazujące nam ofiarowanie ziemskich rzeczy. Nie sądźmy jedni drugich w tych sprawach, ale jeśli ktoś umie radować się w uniesieniu uczuć, to niech wszyscy inni, podobnie poświęceni, cieszą się wraz z nim z jego przeżyć. Jeśli ktoś inny, poświęciwszy się, znajdzie się na próbie srodze osaczony, niech inni jednoczą się z nim i także radują się, pamiętając, jak wielce jego doświadczenie podobne jest do doświadczeń naszego Wodza.

John i Charles Wesley, drodzy mężowie Boży, bez wątpienia sami byli poświęceni; a jednak ich wyobrażenie o efektach poświęcenia, choć wyrządziło dobro jednym, to w pewnym stopniu zaszkodziło innym poprzez stworzenie niebiblijnego oczekiwania, które nie mogło być spełnione przez wszystkich i stąd poprzez zniechęcenie wyrządziło im zło. Dużą omyłką z ich strony było przypuszczanie i nauczanie, że poświęcenie się Panu oznacza w każdym przypadku ten sam stopień przeżyć emocjonalnych. Ci z wierzących, których rodzice byli chrześcijanami i wychowali ich pod świętym wpływem chrześcijańskiego domu, którzy byli pouczani co do wszystkich spraw życia zgodnie z wiarą swych rodziców i naukami Słowa Bożego – jeśli w tych warunkach kiedykolwiek starali się poznać i czynić wolę Bożą, nie powinni oczekiwać, że osiągając wiek odpowiedzialności i poświęcając się osobiście Panu, mają czuć tę samą przepełniającą radość, której doświadczałby ktoś, kto aż do tego momentu był synem marnotrawnym, cudzoziemcem, obcym i niezapoznanym z rzeczami świętymi.

Nawrócenie się tych ostatnich stanowiłoby radykalną zmianę i skierowanie ku Bogu wszystkich nurtów i sił życia, które uprzednio zdążały w przeciwną stronę grzechu i samolubstwa. Ale ci pierwsi, których zapatrywania, cześć i oddanie były od najmłodszych lat właściwie nakierowywane przez pobożnych rodziców w stronę Pana i Jego sprawiedliwości, mogą nie poczuć takiej gwałtownej zmiany czy rewolucji uczuć i nie powinni się oni spodziewać niczego w tym rodzaju. Powinni zdać sobie sprawę, że jako dzieci wierzących rodziców znajdowali się pod łaską Bożą aż do czasu osiągnięcia osobistej odpowiedzialności i że ich obecne przyjęcie oznaczało pełne uznanie ich dotychczasowej przynależności do Boga, jak też ich pełnego poświęcenia swych talentów, sił i wpływów dla Pana, Jego Prawdy i Jego ludu. Powinni oni zdawać sobie sprawę, że ich poświęcenie było tylko po prostu „rozumną służbą”; powinni być pouczeni przez Słowo, że oddając w pełni swe już usprawiedliwione człowieczeństwo Bogu, mogą teraz przyswoić sobie w pełniejszym niż wcześniej stopniu wielkie i kosztowne obietnice Pisma Świętego, które przynależą tylko do poświęconych i ich dzieci. Jeżeli dodatkowo otrzymają wówczas jaśniejszy wgląd w Boski plan, czy choćby w jego podstawy, to powinni uważać to za dowód Bożej łaski dla uczestników „wysokiego powołania” Wieku Ewangelii i powinni się z tego radować.

Słowa Apostoła: „Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie” stosują się do całego Kościoła obecnego Wieku Ewangelii. Nasz Pan pragnie rozwinąć naszą wiarę tak, byśmy nauczyli się Mu ufać tam, gdzie Go dokładnie nie rozumiemy. Mając to na celu, pozostawia wiele rzeczy częściowo niejasnych dla ludzkiego wzroku i osądu w tym celu, aby mogła się rozwinąć wiara – na sposób do takiego stopnia, jakie byłyby niemożliwe, gdyby naszym ziemskim zmysłom darowane były cuda i znaki. Oczy naszego zrozumienia mają być otwarte na Boga przez obietnice Jego Słowa, przez dostrzeżenie i zrozumienie prawdy, tak by przyniosło nam to radość wiary w rzeczy jeszcze niewidoczne i nierozeznawalne przez nas w sposób naturalny.

Nawet to otwieranie oczu naszego zrozumienia jest procesem stopniowym, jak tłumaczy Apostoł. Modli się on za tymi, którzy znajdują się już w Kościele Bożym, tytułując ich „świętymi”, czyli poświęconymi, by oczy ich zrozumienia mogły zostać otwarte i by mogli coraz lepiej pojmować ze wszystkimi świętymi (czego nikt inny nie może zrozumieć) długość, szerokość, wysokość i głębokość znajomości i miłości Bożej. Myśl, że duchowe błogosławieństwa Nowego Stworzenia, które następują po poświęceniu, nie są namacalne dla ziemskich zmysłów, lecz są jedynie wiarą, jest zilustrowana w obrazach Przybytku, gdzie zewnętrzna zasłona pierwszego Miejsca Świętego zakrywa zawarte w nim święte przedmioty, symbolizujące głębsze prawdy, nawet przed Lewitami (przedstawiającymi usprawiedliwionych). Mogą one zostać poznane i ocenione tylko przez tych, którzy weszli do Miejsca Świętego jako członkowie Królewskiego Kapłaństwa.

Wylewność uczuć, jaka objawia się u niektórych z powodu ich temperamentu, nierzadko zanika z tego samego powodu. Ale te uczucia, błogosławieństwo i radość, które mogą być ich stałym udziałem, jeśli stale będą mieszkać w Panu, starając się postępować Jego śladami, są radościami wiary, których nie mogą przyćmić ziemskie chmury i troski, a wolą Bożą jest, by nigdy nie były przysłonięte w sprawach duchowych, chyba że tylko na chwilę, jak to miało miejsce w przypadku naszego Pana, gdy zawołał na krzyżu: „Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?” Konieczne było, by nasz Mistrz, zajmując miejsce potępionego Adama, skosztował wszystkich doświadczeń Adama jako grzesznika i dlatego musiał przejść przez te doświadczenia, choćby przez moment. I kto może powiedzieć, że taka czarna chwila nie będzie dozwolona nawet w przypadku najbardziej godnych spośród naśladowców Baranka? Takie doświadczenia jednak z pewnością nie byłyby dopuszczone na długo, a dusza, która pokłada ufność w Panu w ciemnej chwili, zostanie obficie nagrodzona za doświadczenie wiary i nadzieję, gdy chmury przeminą i znów zaświeci słońce Pańskiej obecności.

Inna przyczyna znacznej czasem ciemności jest zawarta w strofach poety:

„Ach, nie daj chmurze ziemskich spraw,
Skryć oczom sługi Twoją twarz!”

Chmury, jakie pojawiają się pomiędzy zupełnie poświęconymi dziećmi Bożymi a ich niebiańskim Ojcem oraz ich Starszym Bratem, są ziemskiego pochodzenia – są rezultatem zezwalania uczuciom na grawitowanie w stronę rzeczy ziemskich, zamiast kierowania ich na rzeczy w górze; są skutkiem zaniedbywania ślubu poświęcenia polegającego na tym, by zużywać wszystko i dać się zużyć w służbie Pańskiej, kładąc nasze życie za braci albo czyniąc dobrze wszystkim, kiedy tylko mamy taką okazję. W takich okolicznościach, gdy nasze oczy są odwrócone od Pana i Jego kierownictwa, szybko zaczynają zbierać się ciemne chmury i wkrótce światło społeczności, wiary, ufności i nadziei zostaje w dużym stopniu przyćmione. Jest to czas choroby duszy, niepokoju. Pan łaskawie dozwala na takie utrapienie, ale nie odcina nas od swej łaski. Chowa swą twarz przed nami, abyśmy zdali sobie sprawę, jak bardzo samotny i niezadowalający byłby nasz stan, gdyby nie słońce Jego obecności, które rozjaśnia naszą drogę i sprawia, że wszystkie brzemiona życia zdają się lekkie, jak to znów wyraził poeta:

„Szczęśliwym, gdy widzę Go wciąż
I wszystko dla Niego chcę dać,
A wiary tej, która tak trwa,
Nie zmieni ni miejsce, ni czas.
Gdy wiem, że tę miłość On dał,
Bogactwo dziecinnym się zda,
A lochy bogactwem są mi,
Jeżeli mój Jezus jest tam.”

_____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 140-144.

– List Jakuba 3:16 – „Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.”

Część 1: Historia Kaina i Abla

Część 2: Historia Izmaela i Izaaka

Wykład wygłosił brat Janusz Spadziński na spotkaniu zboru Pana Jezusa Chrystusa w Bydgoszczy, 13.02.2022 r.

—

ZAZDROSNE  SERCA – cz.1 – wykład w wersji tekstowej: 

Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.

[Przekład Literacki, Jak 3:16]

Chcemy w naszej lekcji przedstawić historie, gdzie zazdrość wyhodowana w sercu zniszczyła miłość i sprowadziła wiele zła. Będziemy chcieli zaobserwować jak w umyśle, a potem w sercu powstaje zazdrość.

1. Kain i Abel

Nie wiemy ile czasu minęło od tragedii utraty Edenu, kiedy zrealizowało się to, co zostało zapisane:

… Adam zbliżył się do swojej żony Ewy. Poczęła ona zatem i urodziła Kaina. Dałam początek mężczyźnie, podobnie jak PAN — powiedziała.

[Przekład Literacki, Rdz 4:1]

W narodzeniu Kaina, Ewa dopatrywała się początku wypełnienia Boskiej obietnicy, bo powiedziała: „Otrzymałam męża od Pana”, czyli: Pan Bóg dał mi obiecane nasienie. Matka Ewa wiele pokładała nadziei i wiele się spodziewała po pierworodnym synu Kainie. Pamiętała ona błogosławieństwa, jakie posiadała w Raju a które utraciła przez nieposłuszeństwo, pamiętała również obietnicę Jehowy, która zawierała się w słowach, że nasienie niewiasty miało potrzeć głowę węża – zniszczyć onego złego – w jakiś sposób dokonać zwycięstwa i uwolnić od niektórego lub wybawić od wszystkiego złego, które wyrokiem Bożym na nich spadło. Zgodnie z tą myślą, był on nazwany Kain, co znaczy: „Otrzymany”.

Kain pierworodny syn Adama i Ewy, niewątpliwie, był uważany przez rodziców i prawdopodobnie, uświadomiony o nadziei swych rodziców, tj., że on miał być narzędziem Jehowy w zniszczeniu złego a co musiało w jego sercu wyrodzić pewnego rodzaju poczucie wyższości i pychę. Kain uważał się za wybranego od Boga a w rodzinie, zajmujący przedniejsze stanowisko.

Następnie urodził się drugi syn, który był nazwany Abel – co znaczy karmiciel – nie miał on być jak poprzedni wybawicielem, lecz prawdopodobnie pomocnikiem w pracy, w walce z cierniem i ostem.

Obydwaj wyrośli na dorosłych ludzi. Pierwszy syn został rolnikiem, czyli jak dzisiaj określilibyśmy plantatorem, drugi zaś pasterzem, dzisiaj nazwano by go hodowcą zwierząt gospodarskich.

Opis zamieszczony  w 1Moj. 4 obejmuje stulecia.

Werset 1 mówi o narodzeniu Kaina, a w wierszu 2 jest on już dorosłym mężczyzną, ma dorosłego brata Abla i całkiem możliwe, że obydwaj mają liczne rodziny, chociaż nikt z ich potomstwa nie jest wyszczególniony w genealogii Adama a jeśli Abel miał jakieś dzieci nie ma o nich żadnej wzmianki.

Wiersze końcowe tego rozdziału pokazują czas narodzenia trzeciego syna Adama i Ewy – Seta, podczas, gdy 5 rozdział informuje nas, że Adam miał już wtedy 130 lat, a Setowi rodzi się syn Enosz, podczas gdy Set ma 105 lat, co daje nam wynik 235 lat.

Zarówno nic dobrego ani złego w sprawie życia Kaina i Abla nie zostało zanotowane, aż do czasu wydarzenia związanego z  przedstawieniem ich indywidualnych ofiar Bogu.

Z czasem przyszli oni do wyrozumienia, że powinni oni uznać Boga, jako swego Stwórcę i że właściwym byłoby, złożyć Mu ofiary, które miały wyrażać ich zależność od Boga i ocenianie Jego dobroci. Każdy z nich złożył na ofiarę to, co wypracował w ciężkim trudzie.

… Kain złożył PANU ofiarę z plonów ziemi….Abel również złożył ofiarę — z tłuszczu swych pierworodnych owiec. …

[Przekład Literacki, Rdz 4:3,4]

Kain przyniósł na ofiarę Bogu „z owocu ziemi”, owoce jego pracy, Abel zaś „przyniósł z pierworodztw trzód swoich i z tłustości ich”. O ile wiemy z opisu, obie ofiary były jednakowo uważane przed Bogiem, nie możemy przypuszczać, aby nie podobało się Bogu, iż Kain przyniósł owoce rąk swoich na ofiarę. To, że Pan Bóg nie uznał ofiary Kaina, nie mamy rozumieć, aby Pan Bóg był uprzedzony do Kaina lub, że on zgrzeszył przynosząc tego rodzaju ofiarę i nie możemy też przypuszczać, aby Pan Bóg lepiej uważał Abla lub żeby on miał być świętszym od Kaina. Pan Bóg przyjmując jedną, a odrzucając drugą ofiarę, jedynie okazał, jakiego rodzaju ofiary Bogu się podobają a jakiego nie podobają.

W.T. 1901 – 2776.

Możemy sobie wyobrazić jak wielkim musiał być żal Kaina, który uważał się w rodzinie za kapłana i pośrednika i jako szczególne Boskie narzędzie. Dobroć, miłość i uczucia braterskie, jakie żywił w swym sercu przedtem dla Abla, stopniowo zmieniły się w nim na: pychę, żal nienawiść itp. i w przystępie gniewu z powodu zawodu, jakiego doznał i z przyczyny powodzenia Abla doszło ostatecznie do pierwszej w dziejach ludzkości zbrodni.

Nie należy przypuszczać, aby Kain był „zwyrodniały” w żaden sposób teraźniejszego zrozumienia tego słowa.

Niewątpliwie, z tak szlachetnych rodziców on musiał być wielkim człowiekiem w wielu aspektach. Lecz on miał piętno z urodzenia jak my wszyscy mamy, z samolubstwa. Nie wiemy ile obciążeń w naszym usposobieniu, sposobie działania i myślenia odziedziczyliśmy po naszych przodkach. Dzisiaj mówi się o cechach rodzinnych, narodowych itp. Wynikają one z przekazu dziedzicznego.

Wracając do postaci Kaina zauważamy, że czas jego narodzenia był nieokreślony ale myślimy, że było to już po tragedii w Eden, po wydaleniu Ewy i Adama z Raju do nieodpowiedniej ziemi, potem, gdy już byli odcięci od dostępu do owoców Edenu podtrzymujących życie, potem, gdy rozpoczęli pracować w pocie czoła walcząc z cierpieniem i losem na tej ziemi – wtedy właśnie urodził się Kain.

Okres przed jego urodzeniem był zapewne jedną wielką  udręką dla przyszłej matki Ewy. Jak ona pewnie szemrała odnośnie utraconego Edenu i samolubnie pożądała go, tym samem niewątpliwie wyryła piętno na swoim dziecku – niezadowolenia i także samolubstwa.

Stres w ciąży ma ogromny wpływ na dziecko. Niestety, im silniejszy stres i trudniejsze emocje w ciąży, tym gorzej czuje się dziecko w brzuchu. Negatywne konsekwencje długotrwałego stresu w ciąży dziecko może odczuwać nawet po porodzie.

Nie jest powiedziane jak długo Kain rozmyślał o swoim kłopocie, jak długo zajmował się swoim złym pragnieniem, zawiścią, od poczęcia w umyśle aż do popełnienia grzechu mężobójstwa. Jest tylko zaznaczone, iż był to gorzki owoc.

Kain nie był należycie doświadczony przez własne doświadczenia. On widocznie przez jakiś czas przejawiał posępny nastrój, rozmyślając nad tym, że Bóg nie uznał jego ofiary podczas, gdy przyjął ofiarę Abla. Był zły – wydawało mu się to niesprawiedliwe z Boskiej strony – był przekonany w swoim postępowaniu, że okazał Bogu takie same oddanie jak Abel.

Bóg nie pozostawił go samemu sobie, ale wziął pod uwagę jego brak doświadczenia oraz to, że nie było nikogo, kto mógłby dać mu właściwą radę i upomniał go pytaniem:

Wówczas PAN zapytał Kaina: Dlaczego jesteś zagniewany? I dlaczego tak posmutniałeś? Gdybyś postępował właściwie, czyż wszystko nie byłoby w porządku? Ponieważ jednak tak nie postępujesz, u progu czyha grzech. Chciałby tobą zawładnąć, lecz ty masz nad nim panować.

[Przekład Literacki, Rdz 4:6,7]

Taka sugestia powinna być wystarczająca. Kain natychmiast powinien zwrócić się do Pana, a dowiedziawszy się jaka jest Jego wola przygotować się do złożenia Bogu takiej ofiary, która byłaby Mu przyjemna. Powinien wywnioskować, że to co robił teraz, w gniewie i złym nastroju nie było dobre ani przyjemne Panu, lecz naganne.

Szatan zapragnął zawładnąć Kainem, ale Kain postępując właściwie powinien był się przeciwstawić mu i zapanować nad nim przez utrzymywanie serca w zgodzie z Bogiem oraz przez rozpoznanie ducha prawości, sprawiedliwości, miłości. Grzech pełzał u jego drzwi jak dzika bestia, gotowa rzucić się na niego i rozszarpać jego serce.

Gdyby Kain poddał się i usłuchał ducha pokory, powiedziałby do swego brata Abla: „Winszuję ci bracie, iż Pan upodobał sobie i przyjął twoją ofiarę, cieszę się z tobą i teraz dowiedziałem się i nauczyłem, jaką ofiarę Pan Bóg żąda, by Mu składać, postaram się złożyć ofiarę jak twoja i wymienię owoc mej pracy na odpowiednią ofiarę z twojej trzody”. Nikt nie może wątpić, żeby ofiara Kaina nie miała być przyjętą, gdyby ofiarował w sposób jak Abel. Najważniejszej rzeczy, której było brak łącznie z tą ofiarą to ducha pokory, ducha miłości, bez których nie mógł podobać się Bogu, ani jego ofiara nie mogła być przyjętą.

On nie chciał usłuchać głosu ostrzeżenia Pańskiego i dozwolił pełzającemu nieprzyjacielowi – grzechowi – wejść w jego serce i uczynić z niego mordercę. To był duch szatański, który wszedł w niego zajmując miejsce ducha Pańskiego, który był jego oryginalnym, bliskim na podobieństwo Stwórcy, jeszcze nie bardzo zatartym przez upadek.

Kain zapewne nie tylko był powodowany żalem, że jego ofiara została odrzuconą a młodszego brata przyjęta, lecz mniemał, że Abel stał mu w drodze do osiągnięcia jego ambitnych celów, tj. utrzymania się przy swoim wyróżnionym  stanowisku przed Bogiem, które zdawało mu się być rzeczywistym i w ten sposób usunął swego brata z wyimaginowanej drogi..

Jakże niedorzecznym było przypuszczenie Kaina, że sprzeciwienie się Bogu może mu się, na coś przydać i zmienić Boskie postanowienie a gdy zabije brata swego, nie będzie miał przeszkody, utrzymania się na stanowisku, o którym Ewa mniemała i tak go przekonywała że on miał być tym nasieniem, które miało zdeptać głowę węża!

Możemy zauważyć, że Kain obrał niewłaściwą drogę pozwalając zazdrości i złym uczuciom wystąpić przeciwko swojemu bratu, podczas gdy powinien był zwrócić się do Pana z prośbą, aby dowiedzieć się dlaczego jego ofiara nie została przyjęta. Gdyby tak postąpił Pan niewątpliwie powiedziałby jemu, że jego pragnienia czczenia i służenia zostały docenione przez Niego, lecz że musi być Boskie kierownictwo pomiędzy ludźmi, że wszystkie ofiary, aby mogły być przyjęte przez Boga, muszą być takie, które by figurowały śmierć Odkupiciela za grzechy.

Gdy żądza się rozwinie, rodzi grzech, a gdy grzech dojrzeje, rodzi śmierć.

[Przekład Literacki, Jak 1:15].

Tutaj mamy sugestię odnośnie podstępnego charakteru grzechu; on nie czatuje otwarcie w swej przerażającej postaci , on raczej zaczyna się w pożądaniu: jest pobudzany przez jakiegoś rodzaju samolubstwo, czy to przez zazdrość, jak w przypadku Kaina, czy też ambicję, jak w przypadku Szatana. Mały, subtelny, podstępny w początkach takich pożądliwości, bez jakiejkolwiek sugestii nielojalności Bogu, czy mordowania naszych bliźnich.

To wtedy, gdy te samolubne pożądliwości i zazdrości, będąc nieodrzuconymi, wzrastają coraz silniejsze i silniejsze, Apostoł sugeruje, że one poczynają i zostają urzeczywistnione, w czym rzeczywiście mają życie. Następnie droga jest dłuższą lub krótszą, zależnie od jednostki, albo okoliczności, ale skłonność pożądliwości, która została poczęta, jest ku urzeczywistnieniu jej – posiadaniu pożądliwości, ambicji, zazdrości, osiągnięciu spełnienia, a takim spełnieniem zawsze jest grzech.

Boskie przekleństwo dotknęło Kaina, mordercy – Boskie potępienie spoczęło na nim; on został odcięty od społeczności z Bogiem, którą poprzednio się cieszył:

Odtąd będziesz wyklęty z tej ziemi, która rozwarła swe wnętrze, by przyjąć krew twojego brata przelaną twoją ręką! Gdy będziesz tę ziemię uprawiał, nie użyczy ci już swoich bogactw. Będziesz teraz na niej tułaczem i wędrowcem.

[Przekład Literacki, Rdz 4:11,12]

Według  swego własnego języka Kain dotkliwie odczuł swoje potępienie i stan wygnania.

Wtedy Kain rzekł do PANA: „Zbyt ciężka jest moja kara, bym mógł ją dźwigać. Bo wypędzasz mnie dzisiaj z tej ziemi i muszę się ukrywać przed Tobą. Tułaczem i zbiegiem będę na ziemi, więc każdy, kto mnie spotka, może mnie zamordować”.

[Biblia Paulistów, Rdz 4:13,14]

To nie znaczy, że w przyszłości nie będzie żadnej nadziei dla Kaina: nie wiemy jak bardzo on pokutował za swoją zbrodnię zanim umarł. Ale jesteśmy pewni, że on, tak jak i cały rodzaj ludzki, otrzyma nie tylko sprawiedliwą zapłatę, czyli karanie, za swoje grzechy, ale także otrzyma porcję błogosławieństwa, które Bóg zapewnił dla każdego członka ludzkości przez drogiego Odkupiciela, który kupił nas swą drogocenną krwią.

W.T. R-3927-1907

Pokusy muszą istnieć: bez nich nie byłoby możliwości okazania lub udoskonalenia charakteru, a Pan zamierza, aby tylko zwycięzcy byli wraz z Jego Synem … w Królestwie. Dlatego nie uważajmy pokus za oznakę Boskiego niezadowolenia, ale przeciwnie, one powinny być traktowane przez nas jako dowód Pańskiej łaski – dowód, że Pan ciągle uważa nas za godnych dalszego sprawdzania, za dowód, że On stale ma nas w swoim ręku, z zamiarem przygotowania nas do zajęcia stanowisk w Jego chwalebnym Królestwie.

Zazdrość jest jednym z największych wrogów atakujących każdego chrześcijanina. Gdy się ten wróg pojawi, natychmiast powinien być pokonany, ponieważ jest nieprzyjacielem Boga, człowieka i wszystkiego co jest dobre, do tego stopnia, że choć chwilowa jego obecność może pokalać serce człowieka; i w takich razach oczyszczający duch świętobliwości i miłości winien zająć jej miejsce.

Zazdrość jest nie tylko strasznym potworem sama w sobie, ale jej jadowite szpory zadają niechybne cierpienie drugim, jak również stają się ogólnym nieszczęściem i zgubę tym, którzy ją do siebie dopuszczają.

Zazdrość jest grzechem i niegodziwością w myśli i łatwo może zmienić się w grzech i nieprawość w uczynku. Gdy umysł raz zostanie zatruty zazdrością, tak prędko podciąga wszystko co go otacza pod swoją barwę i charakter, że z wielkim trudem może pozbyć się jej zupełnie. Grzech ten, raz utrwalony, jeżeli pozwoli się mu wzrastać – jeżeli nie zostanie wnet usunięty, pokonany – sprowadzi niechybną śmierć. Wszyscy naśladowcy Pana powinni wystrzegać się tego grzechu, a najwięcej ci, których Bóg zaszczycił jako swoje narzędzie mówcze, lub powierzył im jakąkolwiek służbę.

Czy ktoś, kto przeżył doświadczenie nie mógłby doszukać się podobieństw we własnym doświadczeniu i zauważyć gdzie i kiedy dozwolił niewłaściwej myśli przejąć kontrolę nad swoim umysłem, a właściwej myśli nie przyjął? Możliwe, że wielu z nas zauważa, iż przy różnych okazjach ledwo unikamy obierania złej drogi.

Niektóre wersety zacytowane w wykładzie:

„Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi.”
(Przysłów 4:23)

„Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam jest i serce wasze.”
(Mateusza 6:21)

„Synu mój! daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich.”
(Pzysłów 23:26)

„A ty, Salomonie, mój synu, poznawaj Boga swego ojca i służ mu sercem doskonałym i dobrowolnym umysłem. PAN bowiem przenika wszystkie serca i zna wszystkie zamysły i myśli. Jeśli będziesz go szukać, znajdziesz go, a jeśli go opuścisz, on odrzuci cię na wieki.”
(1 Kronik 28:9)

______________
Polecamy też artykuł pt. Serce w Biblii.

Niniejszy tekst to fragment książki Clive’a Staplesa Lewisa pt. „Chrześcijaństwo po prostu”.

„Pogląd, jakoby «zakochanie» było jedynym powodem, dla którego należy trwać w małżeństwie, w ogóle nie zostawia miejsca na małżeństwo pojmowane jako obietnica czy też porozumienie. Jeśli chodziłoby w nim tylko o zakochanie, obietnica niczego nie doda — a jeśli niczego nie dodaje, nie należy jej czynić. Ciekawe, że zakochani, dopóki są naprawdę zakochani, wiedzą to lepiej niż ludzie, którzy tylko o miłości mówią. Jak zauważył Chesterton, zakochani mają naturalną skłonność do wiązania się obietnicami. Pieśni miłosne z całego świata pełne są ślubów wieczystej stałości uczuć. Prawo chrześcijańskie nie narzuca zakochaniu rzeczy obcych jego naturze — domaga się jedynie, aby zakochani brali poważnie to, do czego samo z siebie popycha ich uczucie.

Poza tym obietnica wierności, składana kochanej osobie wtedy, kiedy jestem zakochany (i składana z miłości właśnie), nakazuje oczywiście tym bardziej dochować wierności, jeśli zakochanie przeminie. Obietnice muszą dotyczyć czegoś, co możemy zrobić, jakichś uczynków — nikt nie może obiecać, że będzie stale żywił takie czy inne uczucie. Równie dobrze mógłby obiecać, że nigdy nie dostanie bólu głowy, albo że zawsze będzie głodny. Jednak — mógłby ktoś spytać — po co trzymać ludzi ze sobą, skoro już nie są w sobie zakochani? Jest kilka dobrych, społecznych powodów — aby zapewnić dom dzieciom, aby uchronić kobietę (która, wychodząc za mąż, zapewne poświęciła lub nadszarpnęła własną karierę) przed porzuceniem z chwilą, kiedy mąż się nią znudzi. (…)

To, co nazywamy „zakochaniem”, jest cudownym stanem, który pod wieloma względami jest dla nas dobry. Potęguje w nas hojność i odwagę, otwiera oczy nie tylko na piękno ukochanej osoby, ale na każde piękno w ogóle, a także poskramia (zwłaszcza początkowo) naszą czysto zwierzęcą seksualność — w tym sensie zakochanie jest wielkim zwycięzcą w walce z żądzą. W tym sensie nikt nie zaprzeczy, że zakochanie jest znacznie lepsze zarówno od zwykłej zmysłowości, jak któryś z owych naturalnych impulsów, a następnie podążać za nim za wszelką cenę. Zakochanie to dobra rzecz, ale nie najlepsza. Wiele rzeczy przerasta, ale są i takie, do których samo nie dorasta. Nie da się z niego uczynić podstawy całego życia. Jest uczuciem szlachetnym, ale przecież tylko uczuciem. Otóż na żadnym uczuciu nie można polegać, że będzie trwałe i na zawsze zachowa pełną intensywność — czy choćby że będzie trwałe. Trwać może wiedza, trwać mogą zasady czy nawyki, ale uczucia przychodzą i odchodzą. Podobnie, cokolwiek mówią o tym ludzie, stan zwany „zakochaniem” zwykle nie jest trwały. Jeśli stare zakończenie baśni — „I żyli długo i szczęśliwie” — mamy rozumieć jako „I przez kolejne pięćdziesiąt lat czuli się dokładnie tak samo, jak w przeddzień ślubu”, to zapewne nigdy nie było i nie będzie ono prawdziwe, a nawet byłoby wręcz niepożądane, gdyby miało się spełnić. Kto zniósłby życie w takim podnieceniu choćby przez pięć lat? Co stałoby się z twoją pracą, z twoim apetytem, snem, z twoimi przyjaźniami? Ale oczywiście to, że przestajemy „być zakochani” nie znaczy, że już nie kochamy. Miłość w swoim drugim znaczeniu, odrębnym od zakochania, to nie tylko uczucie. Jest to głęboka jedność, podtrzymywana przez wolę i celowo umacniana nawykami — umocniona (w małżeństwach chrześcijańskich) łaską, o którą małżonkowie proszą Boga i którą od Niego otrzymują. Taką wzajemną miłość mogą oni zachować nawet w chwilach, kiedy się nie lubią — tak jak kochasz samego siebie nawet wtedy, kiedy się nie lubisz. Tę miłość mogą zachować również wtedy, gdy każde mogłoby z łatwością zakochać się w kimś innym. Na początek „zakochanie” kazało im obiecać sobie wzajemną wierność — spokojniejsza od zakochania miłość pozwala im obietnicy dotrzymać. To z takiej miłości czerpie moc silnik małżeństwa — zakochanie było wybuchem, który go uruchomiło. (…)

Ludzie z książek czerpią pogląd, że kiedy poślubi się właściwą osobę, można się spodziewać, iż zakochanie potrwa wiecznie. Dlatego gdy stwierdzą, że zakochanie minęło, uznają, że pomylili się w swojej decyzji i czują się uprawnieni do zamiany — nie zdając sobie sprawy, że po takiej zamianie urok i piękno nowego zakochania wkrótce zniknie tak samo, jak poprzedniego. Jak to bywa w każdej dziedzinie życia, dreszczyk pojawia się na początku i jest nietrwały. Dreszczyk ogarniający chłopca, który po raz pierwszy pomyślał o lataniu, nie dotrwa do chwili, gdy chłopiec — już jako młody człowiek — wstąpi do lotnictwa i rzeczywiście zacznie się uczyć pilotażu. Dreszczyk, który odczuwamy na widok nowego, zachwycającego miejsca, zniknie, gdy przeprowadzimy się tam na stałe. Czy to oznacza, że lepiej byłoby nie uczyć się pilotażu i nie mieszkać w pięknym miejscu? Bynajmniej. Jeśli wytrwasz, w obu przypadkach zniknięcie pierwszego dreszczyku zrekompensuje ci spokojniejsze i trwalsze zainteresowanie. Co więcej (i nie znajduję tu słów, by podkreślić, jakie to dla mnie ważne), to właśnie ludzie, którzy gotowi są pogodzić się z utratą dreszczyku i zadowolić się trzeźwym zainteresowaniem, zapewne odnajdą kolejne dreszczyki, biorące się z zupełnie innych rzeczy. Ktoś, kto nauczył się latać samolotem i został dobrym pilotem, nagle odkryje muzykę — ktoś, kto osiadł w pięknym miejscu, odkryje uroki ogrodnictwa. (…)

Chyba to w jakiejś mierze miał na myśli Chrystus, gdy powiedział, że nic nie może żyć naprawdę, o ile najpierw nie obumrze. Po prostu nie ma co przywiązywać się do dreszczyku — nic gorszego nie można zrobić. Pozwól mu przeminąć, obumrzeć, przejść przez ten okres śmierci w spokojniejsze zainteresowanie i szczęście, które z niego wynika — a przekonasz się, że przez cały czas żyjesz w świecie nowych dreszczyków. Jeśli jednak z dreszczyków zechcesz uczynić chleb powszedni i spróbujesz je sztucznie przedłużać, wszystkie zaczną stopniowo słabnąć, będzie ich coraz mniej, aż do końca życia pozostaniesz znudzonym, rozczarowanym człowiekiem. Może ze względu na powszechne niezrozumienie tej prawdy spotyka się tak wielu ludzi w średnim wieku, którzy biadolą nad utraconą młodością akurat wtedy, gdy z każdej strony powinny im się jawić nowe horyzonty i możliwości. Dużo przyjemniej jest nauczyć się pływać, niż nieustannie (i bezowocnie) usiłować powrócić do tego uczucia z dzieciństwa, kiedy po raz pierwszy taplaliśmy się w wodzie.”

Autor artykułu: Mateusz Frask; obrazek: honorbound (flickr.com)

* Zajmijmy się sprawą serca.

– Serca!? Zaraz, zaraz… a co to ma wspólnego z Biblią?

* Otóż ma, ale daj mi, przyjacielu, pół godziny – bądź cierpliwy…

Myślę, że każdy człowiek – przynajmniej ja tak uważam – żyjący w XXI wieku powiedziałby kilka zdań o sercu. Najkrócej rzecz ujmując: jest to mięsień działający jak pompa znajdujący się w klatce piersiowej. Pompując tłoczy krew, a tym samym dostarcza do naszych komórek tlen i niezbędne składniki odżywcze potrzebne do życia.

– Dalej nie widzę związku przyczynowo-skutkowego…

* Ajjj, poczekaj! „Albowiem cierpliwości wam potrzeba …” otóż serce to nie zawsze serce. Chodzi mi o to, że w większości przypadków, gdy słowo ’serce’ pada w Biblii autor nie miał na myśli narządu. Różne kultury na przestrzeni dziejów miały różne wyobrażenia na to jak działa ludzki organizm. Nie inaczej było ze starożytnymi Izraelitami, autorami Biblii. Wiedzieli oni czym jest serce jako narząd:

Aaron będzie nosił imiona synów izraelskich na napierśniku wyrocznym na swoim sercu, gdy będzie wchodził do miejsca świętego, ku stałej pamięci przed Panem. Do napierśnika wyrocznego włożysz urim i tummim, aby były na sercu Aarona, gdy będzie stawał przed obliczem Pana. Tak nosić będzie Aaron na swym sercu ustawicznie przed obliczem Pana wyrocznie dla synów izraelskich.

– Księga Wyjścia 28:29-30

Schemat serca człowieka (wikipedia).

lecz większość myśli zapisanych w Biblii tak jak mówiłem nie odnosi się do narządu tylko …

– No właśnie do czego?

* „… Uczcie się ode mnie, że jestem cichy …”

– Dobrze, rozumiem!

* Dziękuję. Otóż w Biblii tudzież księgach, bo tak tłumaczy się ten wyraz, ani razu nie uświadczysz słowa ’mózg’. Tak! Tak! najlepiej sprawdź sam posługując się programem do wyszukiwania wyrazów biblijnych. Dlatego też autorzy Biblii wszystkie zadania, które dzieją się w mózgu – co jest określane w XXI wieku 'umysłem’ – przypisywali sercu. Myślę, że już z tą wiedzą nie zdziwią ciebie żadne wersety zapisane w Biblii dajmy na to ten:

Czujniej niż wszystkiego innego strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia!

– Księga Przysłów 4:23

– No racja. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zrozumiałby tego jako wezwanie do znalezienia rynsztunku i bronienia swojego narządu, albo do przejścia na dietę pro-sercową bogatą w kwasy wielonienasycone w celu zachowania tego narządu w dobrej kondycji.

* Otóż to. Według definicji z Wikipedii umysł jest to: „termin ogólny oznaczający ogół aktywności mózgu ludzkiego, przede wszystkim takich, których posiadania człowiek jest świadomy: spostrzeganie, myślenie, zapamiętywanie, odczuwanie emocji, uczenie się, czy regulowanie uwagi.”

Korzystając z Biblii pokażę tobie, że słowo serce również oznacza umysł oraz kilka ciekawostek z tym związanych.

– Jestem bardzo ciekawy!

— spostrzeganie (wyciąganie wniosków)

Poznaj tedy w swoim sercu [innymi słowy: zrozum poprzez obserwacje, wyciągnij wnioski], że jak człowiek ćwiczy swego syna, tak Pan, Bóg twój, ćwiczy ciebie.

Księga Powtórzonego Prawa 8:5

— myślenie

Ale Jezus przejrzawszy ich myśli, rzekł: Dlaczego myślicie źle w sercach swoich?

– Ewangelia wg Mateusza 9:4

I poczuł Pan miłą woń. Rzekł tedy Pan w sercu swoim [innymi słowy: pomyślał] : Już nigdy nie będę przeklinał ziemi z powodu człowieka, gdyż myśli serca ludzkiego są złe od młodości jego. Nie będę też już nigdy niszczył żadnej istoty żyjącej, jak to uczyniłem.

– Księga Rodzaju 8:21

Wtedy Abraham padł na oblicze swoje i roześmiał się, bo pomyślał w sercu swoim: Czyż stuletniemu może się urodzić dziecko? I czyż Sara, dziewięćdziesięcioletnia, może rodzić?

– Księga Rodzaju 17:17

– Racja dzisiaj po prostu byśmy powiedzieli: Abraham pomyślał, nawet nie dodając w umyśle, bo każdy to wie.

Jeślibyś pomyślał w swoim sercu: Te narody są liczniejsze ode mnie, jakże zdołam je wypędzić?

– Księga Powtórzonego Prawa 7:17

— zapamiętywanie

Tylko strzeż się i pilnuj swojej duszy, abyś nie zapomniał tych rzeczy, które widziały twoje oczy, i aby nie odstąpiły od twego serca [innymi słowy: pamiętaj o tym] po wszystkie dni twojego życia, ale opowiadaj o nich swoim synom i synom swoich synów

– Księga Powtórzonego Prawa 4:9

Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą w twoim sercu.

– Księga Powtórzonego Prawa 6:6

Do każdego, kto słucha słowa o Królestwie i nie rozumie, przychodzi Zły i porywa to, co zasiano w jego sercu [innymi słowy: człowiek usłyszy, ale nie widząc głębi, nie zastanawiając się zapomina uważając za zbędną informację]: to jest ten, kto jest posiany na drogę.

– Ewangelia wg Mateusza 13:19

Dowiedz się tedy dzisiaj i weź to sobie do serca, że Pan jest Bogiem na niebie w górze i na ziemi w dole, nie ma innego!

– Księga Powtórzonego Prawa 4:39

— odczuwanie emocji

Serce to doskonale znany symbol siedliska naszych uczuć i emocji.

SMUTEK

Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi i bolał nad tym w sercu swoim. – Księga Rodzaju 6:6

RADOŚĆ

Wtedy rozgniewał się Pan na Mojżesza i rzekł: Czy nie ma Aarona, brata twego, Lewity? Wiem, że on umie mówić; a nawet jest już w drodze i idzie na spotkanie twoje, a gdy cię zobaczy, uraduje się w sercu swoim. – Księga Wyjścia 4:14

NIEWINNOŚĆ

Wszak on sam powiedział mi: Ona jest moją siostrą. A ona też mówiła: On jest moim bratem. Uczyniłem to w prostocie serca mojego i czystymi dłońmi. – Księga Rodzaju 20:5

NIENAWIŚĆ

Nie będziesz chował w sercu swoim nienawiści do brata swego. Będziesz gorliwie upominał bliźniego swego, abyś nie ponosił za niego grzechu. – Księga Kapłańska 19:17

ZWĄTPIENIE/STRACH

Tym, którzy pozostaną przy życiu wśród was, włożę zwątpienie do ich serc w ziemiach ich wrogów, i płoszyć ich będzie nawet szelest zdmuchniętego z drzewa liścia, i będą uciekać jak się ucieka przed mieczem, i będą padać, choć nikt ich nie ściga. – Księga Kapłańska 26:36

— uczenie się

I oto przydałem mu Oholiaba, syna Achisamacha, z plemienia Dan. A serce każdego zręcznego obdarzyłem umiejętnością wykonania wszystkiego, co ci rozkazałem

– Księga Wyjścia 31:6

— regulowanie uwagi

Zanim przestałem się modlić w sercu swym, pojawiła się z dzbanem na swym ramieniu Rebeka i zeszła do źródła, i naczerpała wody. A ja rzekłem do niej: Daj mi, proszę, napić się.

– Księga Rodzaju 24:45

*Podałem ten werset, ponieważ uważam, że modlitwa wymaga dość sporej uwagi.

Jak widzisz te wersety potwierdzają moją tezę, że słowo serce użyte w Biblii w większości przypadków nie oznacza narządu tylko umysł.

Hebrajskie słowo „levav” lub „lev” czyli polskie „serce” to słowo-klucz, które mieści w sobie wiele znaczeń.

– Dałem się przekonać w swym sercu… Można powiedzieć, że jest to takie słowo-klucz?

* Dokładnie, trafiłeś w sedno. A właśnie. Słowo ’serce’ również odnosi się do centralnego punktu. No wiesz mówi się np. „w sercu dżungli”…

– A masz na poparcie swoich słów jakiś werset?

* Inaczej bym o tym nie wspomniał:

Pod tchnieniem twoich nozdrzy spiętrzyły się wody, strumienie stanęły jak wał, topiele zakrzepły w sercu morza.

– Księga Wyjścia 15:8

Z serca bowiem pochodzą złe myśli [innymi słowy: umysł to centralny punkt powstawania wszelakich myśli], zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.

– Ewangelia wg Mateusza 15:9

Dodatkowo powiem, że serce to również miejsce dokonywania wyborów uwarunkowanych pragnieniami:

Faraon odwróciwszy się, poszedł do swego pałacu i nie wziął sobie tego do serca [innymi słowy: faroan w swoim umyśle dokonał wyboru – nie wierzę Mojżeszowi i poszedł do pałacu].

– Księga Wyjścia 7:23

A gdy Pan widział, że wielka jest złość człowieka na ziemi i że wszelkie jego myśli oraz dążenia jego serca są ustawicznie złe, Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi i bolał nad tym w sercu swoim. I rzekł Pan: Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni ziemi, począwszy od człowieka aż do bydlęcia, aż do płazów i ptactwa niebios, gdyż żałuję, że je uczyniłem.

– Księga Rodzaju 6:5-7

Powiedz synom izraelskim, aby zebrali dla mnie dar ofiarny. Od każdego człowieka, którego pobudzi serce [innymi słowy: u każdego człowieka, który podejmie taką decyzję, a jest to uwarunkowane pragnieniem], zbierzcie dla mnie dar ofiarny.

– Księga Wyjścia 25:2

„Mieć złote serce” – być dobrym, wielkodusznym, szlachetnym człowiekiem

* Ponadto są wersety, w których serce definiuje całego człowieka, jego charakter. Pewnie nie raz słyszałeś „ten człowiek ma dobre serce”, albo „on nie ma serca”.

– Oczywiście, albo „złote serce”

* Dokładnie, chciałem zwrócić uwagę na fakt, że ogół twoich myśli w zależności od tego czy są dobre lub złe definiuje ciebie jako człowieka. Spójrz na te wersety:

Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich [innymi słowy: cała ich osoba, to co robią, jak się zachowują, ich myśli] daleko jest ode mnie.

– Ewangelia wg Mateusza 15:8

Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca [innymi słowy: jestem cichy i pokorny], a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

– Ewangelia wg Mateusza 11:29

Zachowaj też w pamięci całą drogę, którą Pan, Bóg twój, prowadził cię przez czterdzieści lat po pustyni, aby cię ukorzyć i doświadczyć, i aby poznać, co jest w twoim sercu [innymi słowy: poznać ich charakter, ich osobowość], czy będziesz przestrzegał jego przykazań, czy nie.

– Księga Powtórzonego Prawa 8:2

I będziecie tam szukać Pana, swego Boga. Znajdziesz go, jeżeli będziesz go szukał całym swoim sercem* i całą swoją duszą.

– Księga Powtórzonego Prawa 4:29
* … innymi słowy: jeżeli całą aktywność mózgową poświęcisz na szukanie Pana („Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.” Mateusza 6:33; „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały.” – Filipian 4:8; „Bez przystanku się módlcie.” – 1 Tesaloniczan 5:17)

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

– Ewangelia wg Mateusza 5:8

I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste.

– Księga Ezechiela 36:26

Więc i Ja będę postępował wobec nich opornie i zaprowadzę ich do ziemi ich wrogów. Może wtedy ukorzy się ich nieobrzezane serce i wtedy zapłacą za swoje winy.

– Księga Kapłańska 26:41

– Tak sobie myślę w swym sercu, że rozumiem co chciałeś mi powiedzieć z głębi swojego serca. Miło, że poświęciłeś chwilę, żeby pouczyć moje serce, że nie zawsze 'serce’ oznacza serce.

* Cieszę się z głębi serca. Na koniec zachęcam cię, abyś skorzystał z wyszukiwarki biblijnej – jakiej chcesz np. tej znajdującej się pod tym adresem: http://biblia-online.pl/BibliaSzukaj do wyszukania frazy „ser”, a co za tym idzie odnalezienia jak największej liczby wyrazów z takim początkiem jak „serce”, „sercem”, „serca” itp. i
zastanowieniu się nad tymi wersetami. Ja długo rozmyślałem nad tym:

Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje.

– Ewangelia wg Mateusza 6:21

Dlaczego? Nawet jeśli podłoży się słowo ’umysł’ dalej trzeba się zastanowić jak to ’ugryźć’. Moim zdaniem werset ten jest świetną zależnością. Jeżeli naszym skarbem będzie coś dobrego np. podobać się Panu, chęć naśladowania Jezusa, chęć znalezienia miejsca w Królestwie Bożym to cała nasza aktywność mózgu będzie skoncentrowana wokół tego, we wszystkim co robimy będziemy nieustanie starać się podporządkowywać całą naszą aktywność mózgową tak, żeby osiągnąć cel.

Chodzi mi o to, że we wszytko co robimy na co dzień możemy „upchnąć” nasz skarb. Dla mnie osobiście jest to modlitwa czy nawet pomyślenie o Stwórcy przed każdym posiłkiem, dobór muzyki, której słucham czy filmu, który obejrzę. Moje relacje międzyludzkie oraz to jak patrzę na pewne sprawy czy jak się zachowam w różnych sytuacjach. Nie bez podstawy Jezus powiedział, że największe przykazanie to:

Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej.

Ewangelia wg Marka 12:30

Jest to bardzo głęboka myśl, a jest świetnie wytłumaczona – moim zdaniem – w tych trzech filmach na kanale The Bible Project na YouTube:

1. Word Study: Lev – „Heart”

2. Word Study: Nephesh – „Soul”: https://www.youtube.com/watch?v=g_igCcWAMAM
3. Word Study: Me’od – „Strength”: https://www.youtube.com/watch?v=9aaVy1AmFX4

P.S. Jeżeli nie znasz angielskiego możesz włączyć polski napisy na YouTube (to proste, kliknij jak na obrazku poniżej) –