Wykład wygłoszony przez brata Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Łężycach, 26 kwietnia 2026 r. 

Slajdy z prezentacji

Notatki do slajdów

SLAJD 1 –

Ten wielki ucisk w ogólności jest jak bóle porodowe kobiety, w odstępach, ale coraz częściej i mocniejsze.

1 Tes. 5:3: „Bo gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo – wtedy przyjdzie na nich nagła zguba, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Czy tak się te sprawy miały też w ostatnim czasie? Sprawdźmy to.

SLAJD 2 –

Mat. 24:6, 7: „Usłyszycie też o wojnach i pogłoski o wojnach. Uważajcie, abyście się nie trwożyli. Wszystko to bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec. Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu …”

Wojen na świecie jest bardzo dużo. Według najnowszych analiz na świecie toczy się około 46 konfliktów zbrojnych, to jest coś mniejszego niż wojny – to najwyższy poziom od zakończenia II wojny światowej. Największe z nich to:

SLAJD 3 –

5. rok wojny Ukraińsko-Rosyjskiej

SLAJD 4 –

3. rok wojny Izrael-Hamas – 20 punktowy plan Trumpa zakończył częściowo ten konflikt – w październiku 2025

SLAJD 5 –

4. rok wojny domowej w Sudanie – ponad 150 tysięcy ofiar i ponad 15 mln ludzi musiało opuścić swoje domy

SLAJD 6 –

I najnowsza wojna USA (Izrael)-Irańska (Hezbollah) od 28 lutego 2026

SLAJD 7 –

2 Tym. 3:1-4: „A to wiedz, że w ostatecznych dniach nastaną trudne czasy. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, bezbożni; … niedotrzymujący słowa, oszczercy, niepowściągliwi, okrutni, niemiłujący dobrych; zdrajcy, porywczy, nadęci, miłujący bardziej rozkosze niż Boga;”

Inne konflikty, gdzie ludzie występują przeciwko władzy (znane jako protesty Generacji Z, roczniki od 1997 do 2012):

SLAJD 8 –

Serbia: wielkie protesty przeciwko rządowi Aleksandra Vucic i jego korupcji – lipiec 2025 (300.000 demonstrantów)

SLAJD 9 –

Nepal: wielkie protesty przeciwko rządowi i jego korupcji i złej gospodarki – wrześien 2025

SLAJD 10 –

Francja: wielkie protesty Gen Z przeciwko polityce rządowej –  wrześien 2025

SLAJD 11 –

Mat. 24:10: „A wówczas wielu się zgorszy, będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić.…”

Coraz większe konflikty społeczne między prawicą a lewicą, które doprowadzają do zamachów i zabójstw:

SLAJD 12 –

Zabójstwo prawicowego i chrześcijańskiego działacza Charliego Kirka – 10 września 2025

SLAJD 13 –

Konferencja klimatyczna w Brazylii bez konkretnych wyników (świat już nie umie ze sobą pracować) – listopad 2025

SLAJD 14 –

Łuk. 12:2: „Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć.”

SLAJD 15 –

Objawienie (Epifania) brudów w sferze politycznej, nawet seksualnych na podstawie akt Epsteina – listopad 2025

SLAJD 16 –

Zach. 12:3: „W tym dniu uczynię Jerozolimę ciężkim kamieniem dla wszystkich narodów. …”

SLAJD 17 –

rosnący antysemityzm: dwóch zamachowców zabiło 15 osób w Sydney (Australii) – grudzień 2025, ale również coraz głosniejsze głosy antyizraelskie z powodu konfliktu w Gazie, nawet coraz mocniejsze zarzuty ludobójstwa

SLAJD 18 –

Mat. 24:7: „… i będzie głód, zaraza i trzęsienia ziemi miejscami.” 

wielkie klęski żywiołowe:

SLAJD 19 –

pożary w Kalifornii, szczególnie w Los Angeles – styczeń 2025

SLAJD 20 –

wielkie trzęsienie ziemi w Myanmarze (około 5000 zabitych) – marzec 2025

SLAJD 21 –

Lawina z lodowca pokrywa całe miasteczko Blatten w Szwajcarii – 5 czerwiec 2025

SLAJD 22 –

Wszystko to są niepokojące dla naszego ludzkiego ciała wiadomości, lecz pragniemy tutaj nas w tych trudnych chwilach pocieszyć, bo to jest plan Boży, który postępuje. Mamy również jeszcze inne pocieszenie w tej szarej codzienności i to jest naszym tematem dzisiaj.

Nasz podstawowy werset: „PAN jest Pasterzem moim.” (Psalm 23:1)

Psalm 23:1: „Psalm Dawida. PAN [hebr. JHWH] jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie.”

Na początku pragnę podkreślić, że tutaj pod słowem Pan kryje się najwyższy stwórca Jehowa, nie Jezus, choć podrzędnie Jezus też jest naszym pasterzem i często jako taki jest opisany w Nowym Testamencie. A przecież wierzymy jak najbardziej w to, że Pan Bóg jest dobrym, najlepszym naszym pasterzem i nie ma lepszego. On nami się opiekuje indywidualnie i zbiorowa.

Punkty z manny

Ten werset występuje też w mannie na dzień 15 grudnia.

Tam jest powiedziane, że ten obraz pasterza i owiec jest najpiękniejszy, aby tą relację między Bogiem a wiernym mu człowiekiem opisać. Owca ma cechy ciche, łagodne, uległe i całkowicie posłuszne pasterzowi swojemu. A więc wszedzie pragnie czynić wolę Pasterza i nasłuchuje się na najciszy głos od Niego. W taki sposób postępując, my teraz i w przyszłości nie zejdziemy z drogi Pańskiej.

Powiedziane jest, że niczego mi nie zabraknie. Choć jest warunek, że trzeba Pana Boga uznać za swojego pasterza i być mu posłuszny jako owca. Jeśli ten warunek jest wypełniony, to czego nam nie zabraknie?

SLAJD 23 –

Wszystkiego!

Rzym. 8:28: „A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, …”

Pan Bóg jako dobry pasterz nam wszystko da, czego nam jest pożyteczne dla naszego dobra, dla naszego zbawienia, otrzymania życia wiecznego. I tak Bóg będzie też działał jak wrócimy do naszych domów. A więc ufajmy z całą naszą siłą, z całym naszym umysłem i sercem Słowu Bożemu, że Bóg jest naszym pasterzem, i niczego nam nie zabraknie w tym bieżącym roku.

Brat Johnson w swoim komentarzu do manny bardziej się skupia na rolę Pasterza wobec nas jako swoje owce. I tam podaje 23 punkty i zobaczmy, jakie zapewnienie ten wspaniały, potężny i niezmienny Pasterz daje wobec swoich owiec w tym bieżącym roku i na każdy następny rok.

SLAJD 24 –

1️⃣ Troszczy się o nas, nawet przed naszym urodzeniem

Myśl: Boża opieka nie zaczyna się w chwili chrztu czy poświęcenia, ale w Jego planie – wcześniej niż my Go poznaliśmy.

Przykład: Jak pasterz przygotowuje pastwisko, zanim pojawią się owce.

„Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię” (Jeremiasza 1:5)

SLAJD 25 –

2️⃣ Będzie nam towarzyszyć

Myśl: Bóg nie prowadzi z daleka – idzie z nami.

Przykład: Owce czują się spokojne tylko wtedy, gdy pasterz jest blisko.

Żyd. 13:5: „… Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.”

Jak będziemy posłusznimy owcami Boga, to nawet jak utracimy wszystkich przyjaciół (rodzinę cielesną, rodzeństwo, dzieci, żonę lub męża), to Bóg nie opuści nas.

SLAJD 26 –

3️⃣ Będzie nas gromadzić

Myśl: Bóg nie chce, byśmy byli samotnymi owcami.

Przykład: Rozproszone owce są bezbronne – stado daje bezpieczeństwo.

„Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.” (Mateusz 18:20)

Nas tutaj jest trochę więcej niż dwóch lub trzech, ale tutaj również Bóg nas fizycznie zgromadził. I tutaj muszę coś powiedzieć odnośnie naszych zgromadzeń i możliwości internetowych. Każdy wynalazek ludzki ma dobre strony i słabe strony. I tak też jest z przekazem internetowym tutaj lub w naszych zborach.

Pozytywna strona jest, że bracia i siostry mogą się z nami z daleko się łączyć, lub Ci, którzy są schorowani, czy mają inne doświadczenia itd.

Ale z drugiej strony te plusy są też jednocześnie tymi minusami, ponieważ taka wygoda rozleniwia. Nie chce bardziej tego wątku rozszerzać, daję to tylko braterstwu do własnego rozmyslenia.

Ale żaden ekran nie może zastąpić, uscisku dłoni, Żaden ekran nie może zastąpić, szczerej osobistej rozmowy lub uśmiechu. Żaden ekran nie może zastąpić społeczności w przerwach, przy kawie, cieście, przy posiłkach itd. To Bóg pragnie, aby swój lud się rzeczywiście zgromadzał. Pamiętajmy na początek tego wykładu, bo mogą przyjść czasy, w których to będzie mocno utrudnione.

SLAJD 27 –

4️⃣ Będzie nas podtrzymywać, gdy będziemy słabnieć

Myśl: Bóg nie odrzuca słabych – to oni najbardziej potrzebują pasterza.

Przykład: Owca, która kuleje, jest niesiona, nie bita.

„PAN podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, i podnosi wszystkich przygnębionych.” (Psalm 145:14)

SLAJD 28 –

5️⃣ Będzie nas wołać po imieniu

Myśl: Jesteśmy dla Boga osobami, nie numerami.

Przykład: Pasterz zna każdą owcę po głosie.

„… a on woła swoje własne owce po imieniu i wyprowadza je.” (Jana 10:3)

SLAJD 29 –

6️⃣ Będzie nam zapewniać pokarm i napój

Iz. 33:15, 16: „Ten, kto postępuje w sprawiedliwości i mówi to, co prawe; […] będzie mu dany chleb i wody mu nie zabraknie.”

Tutaj chodzi głównie o okres Ucisku, ponieważ w wersecie 14 jest mowa o ogniu. I Ci, którzy wypełnią warunki, będą sprawiedliwi, owcami Boga, to im nie zabraknie chleba i wody. Głównie tutaj chodzi o symboliczny chleb i wodę, czyli pokarm duchowy, Słowo Boże od Boga. Jednak również można tutaj rozumieć podstawowe doczesne pokarmy.

SLAJD 30 –

7️⃣ Będzie nam przygotowywać naszą drogę

Myśl: Nawet trudne ścieżki są wcześniej znane Bogu.

Przykład: Pasterz sprawdza drogę, zanim poprowadzi stado.

„… i nauczę cię drogi, którą masz kroczyć …” (Psalm 32:8)

SLAJD 31 –

8️⃣ Będzie nas prowadzić po właściwych ścieżkach

Myśl: Nie każda droga, która wygląda dobrze, jest dobra.

Przykład: Owce same poszłyby w przepaść.

Jana 8:12: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.”

Kto będzie posłuszny i będzie iść za Jezusem, to takim Bóg da symbolicznego światła, że wierni będą częściowo wydarzenia tak widzieć jak Bóg. Będziemy otrzymywać aktualną prawdę, która da nam zrozumieć nasze położenie i położenie całego świata.

SLAJD 32 –

9️⃣ Będzie nam przywracać zdrowie (duszę)

Myśl: Bóg odnawia głównie wewnętrznie.

Przykład: Owca po upadku potrzebuje czasu i troski.

„Posila moją duszę …” (Psalm 23:3 początek)

SLAJD 33 –

🔟 Będzie łagodzić trudności

Myśl: Nie zawsze usuwa próby i doświadczenia, ale je łagodzi.

Przykład: Cień w dolinie daje ulgę, choć droga pozostaje.

„Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego, gdyż on troszczy się o was.” (1 Piotra 5:7)

SLAJD 34 –

1️⃣1️⃣ Będzie nam dawać odpoczynek w zmęczeniu

Myśl: Odpoczynek jest darem duchowym.

Przykład: Owce nie położą się, jeśli nie czują bezpieczeństwa.

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.” (Mateusz 11:28)

SLAJD 35 –

1️⃣2️⃣ Będzie nas pocieszać w utrapieniach

Myśl: Boża obecność zmniejsza ciężar cierpienia.

Przykład: Laska pasterska uspokaja owcę.

„… twoja laska [= nauki] i kij [= czynności] pocieszają mnie.” (Psalm 23:4)

SLAJD 36 –

1️⃣3️⃣ Będzie nas ostrzegać i chronić przed niebezpieczeństwem

Myśl: Dyscyplina Boża (zakazy, nakazy, zarządzenia itd.) jest ochroną, nie karą.

Przykład: Kij odstrasza drapieżniki.

„PAN będzie cię strzegł od wszelkiego zła; on będzie strzegł twojej duszy.” (Psalm 121:7)

SLAJD 37 –

1️⃣4️⃣ Będzie czuwać nad nami

Myśl: Bóg nie zasypia.

Przykład: Owce śpią spokojnie, bo pasterz czuwa.

„Oto ten, który strzeże Izraela, nie zdrzemnie się ani nie zaśnie.” (Psalm 121:4)

SLAJD 38 –

1️⃣5️⃣ Będzie chronić nasze otoczenie

Myśl: Boga charakter i usposobienie są jak twierdza, która nas chroni.

Przykład: Pasterz dba nie tylko o jednostkę, ale o warunki wokół.

„Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.” (Przypowieści Salomona 18:10)

SLAJD 39 –

1️⃣6️⃣ Będzie nas szkolić

Myśl: Wszyscy poświęceni uczą się ze Słowa Bożego.

Przykład: Dojrzała owca zna drogę lepiej niż młoda, ale i tak wszystkie reagują na głos pasterza.

„Niech was uczyni doskonałymi w każdym dobrym uczynku, abyście spełniali jego wolę …” (Hebrajczyków 13:21)

SLAJD 40 –

1️⃣7️⃣ Będzie nas oczyszczać z ziemskiego splugawienia

Myśl: Bóg usprawiedliwia nas przez Jezusa.

Przykład: Owca, która się pobrudziła pasterz oczyszcza.

„A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.” (1 Jana 1:7)

SLAJD 41 –

1️⃣8️⃣ Będzie nas szukać, gdy będziemy błądzić

Myśl: Bóg nie rezygnuje z zagubionych owiec.

Przykład: Jedna owca warta jest opuszczenia dziewięćdziesięciu dziewięciu.

„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się.” (Łukasza 15:4, 5)

SLAJD 42 –

1️⃣9️⃣ Będzie nas powstrzymywać od szkodzenia innym owcom

Myśl: Silni bracia nie mogą tratować słabszych braci.

Przykład: Pasterz dba o pokój w stadzie.

„I aby nikt nie wykorzystywał i nie oszukiwał w żadnej sprawie swego brata, bo Pan jest mścicielem tego wszystkiego …” (1 Tesaloniczan 4:6)

SLAJD 43 –

2️⃣0️⃣ Będzie nas odłączać od owiec należących do innych

Myśl: Prawda oddziela.

Przykład: Obce stada mają inny głos.

„A gdy wypuści swoje owce, idzie przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos. Ale za obcym [= pieniądze, ambicje, władza kleru] nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych.” (Jana 10:4,5)

SLAJD 44 –

2️⃣1️⃣ Będzie nas wyzwalać od rąk najemników

Myśl: Fałszywi wodzowie uciekają lub objawiają się przy większych problemach, Bóg zostaje.

Przykład: Kryzys, tutaj wilk, obnaża fałszywych najemników.

„Najemnik [= źli wodzowie] ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce. Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają.” (Jana 10:13, 14)

SLAJD 45 –

2️⃣2️⃣ Będzie nas powierzać opiece dobrych pasterzy

Myśl: Bóg używa ludzi jako narzędzi.

Przykład: Starsi jako podpastrze.

„I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami;” (Efezjan 4:11)

Jeśli wierzymy, że owce Boże są we wszystkich denominacjach, to byłoby logiczne, że wobec nich spełnia tylko 22 punktu, a wobec nas, bo jesteśmy w Prawdzie 23 punkty? Nie! On ich również powierza opiece dobrych pasterzy, czy to jakiś dobry ksiądz katolicki, czy to dobry pastor ewangelicki, czy ktoś inny.

SLAJD 46 –

2️⃣3️⃣ Będzie sprawiać, że będziemy użyteczni

Myśl: Każdy poświęcony ma swoje miejsce i rolę. I przynosi dobroć i miłosierdzie.

Przykład: Jedna owca daje wełnę, inna mleko, inna potomstwo itd. – wszystko ma swój porządek.

„Zaprawdę dobroć i miłosierdzie pójdą w ślad za mną po wszystkie dni mego życia …” (Psalm 23:6)

SLAJD 47 –

Błogosławieństwa w ostatnim czasie

Czy my jako lud Boży również nie otrzymaliśmy wiele błogosławieństw od tego dobrego Pasterza? Napewno tak!

SLAJD 48 –

Mieliśmy w naszych zborach wiele badań bereańskich, gdzie mogliśmy się uczyć Jego Słowa.

SLAJD 49 –

Mieliśmy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych wiele zebrań świadectw, na których razem się radowaliśmy i płakaliśmy.

SLAJD 50 –

Mieliśmy piękne spotkania wieczorne, na których wychwalaliśmy Naszego Pasterza

SLAJD 51 –

Mieliśmy wiele wykładów na różne tematy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych.

SLAJD 52 –

Odwiedzaliśmy się nawzajem, wzmacnialiśmy nas w naszej służbie i otrzymywaliśmy liczne pozdrowienia.

SLAJD 53 –

Te wszystkie Uczty Duchowe, a nawet przerwy nas mocno budowały i te społeczności.

SLAJD 54 –

Wspólnie za braćmi i siostrami się modliliśmy (np. za bratem Adamem jak przechodził operacje, za rodziną brata Janusza Spadzińskiego, brata Witii Chilczuka, brata Edmunda Szmidta, brata Juliusza Walczaka …

SLAJD 55 –

za bratem Ryszardem jak był w areszcie, za rodziną braterstwa Witko i za rodziną brata Henryka Olekszego, za siostrą Asią Swadzyniak w tych ciężkich chwilach).

SLAJD 56 –

Brat Joel i brat Maciej okazali swoje poświęcenie zanurzeniem w wodzie na Uczcie Duchowej w Bydgoszczy (27 września 2025).

SLAJD 57 –

Obchodziliśmy wspólnie w naszych zgromadzeniach Śmierć Naszego Pana (31 marca 2026).

SLAJD 58 –

Końcowe myśli

Życzę miłości, zgody w zborze, nie osłabnięcia, trzymanie się ślubów poświęcenia i rozwijanie łask charakteru. A zgodnie z tym wykładem całkowitego zaufania Bogu jako te owce, naszemu Pasterzowi, i chwalenia Go za wszystkie rzeczy, które nam daje, a zwycięstwo będzie bliskie!

Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

(oparte na Psalmie 23)

Pan mnie prowadzi na zielone niwy.
Nad wody spokojne, ścieżką sprawiedliwych.
Pokrzepia ma duszę, więc zła się nie boję.
Kij i laska Jego pocieszenie moje.

Gdy z Panem przechodzę przez Cienia Dolinę,
Przez Dolinę Śmierci – z Panem nie zaginę!
Zastawia przede mną stoły w obfitości
Wobec nieprzyjaciół i różnych przykrości.

Namaszcza mą głowę, kielich mój nalewa.
Jego miłosierdzie pragnę dziś wyśpiewać.
Niech z Tobą zamieszkam w domu twym bezpiecznie,
Pod Twoją opieką radując się wiecznie.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Jezus – Dobry Pasterz

Przypowieść o Dobrym Pasterzu jest dobrze znana wśród chrześcijan. Niektóre jej fragmenty budzą jednak wątpliwości. Na przykład – kogo Jezus miał na myśli, gdy mówił: „Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz”? (Jana 10:16)

Wśród wielu chrześcijan panuje przekonanie, że „drugie owce” lub „inne owce” z tej przypowieści to wierni naśladowcy Jezusa spośród pogan. Miałoby to być nawiązanie do otwarcia powołania dla pogan od pobożnego Korneliusza, w trzy i pół roku po ukrzyżowaniu Chrystusa (Gdyż wcześniej ewangelia głoszona była wyłącznie „owcom” spośród cielesnego Izraela). Taka interpretacja jest być może ciekawa, lecz nie obejmowałaby ona wszystkich owiec, które nasz Pan, Dobry Pasterz, chce ostatecznie przyprowadzić do siebie. Pominięte byłyby owce, które mają stać się Jego własnością w czasie Jego powrotu (Paruzji), gdy powróci ze świętymi, aby sądzić cały świat w sprawiedliwości, gdy „przyjdą czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (1 Koryntian 6:2, Dzieje 17:31, Dzieje 3:20-23).

Dlatego właśnie, naszym zdaniem, prawdziwe jest szersze wytłumaczenie tego wersetu:

/ artykuł opublikowany pierwotnie przez brata Charlesa T. Russella 15 marca 1911 roku /

Inne owce, nie z tej owczarni

„Mam i drugie owce, które nie są z tej owczarni, i te muszę przywieść; i głosu mego słuchać będą,
a będzie jedna owczarnia i jeden pasterz” – Jana 10:16

W wieku Ewangelii Pan ma tylko jeden Kościół, jedną owczarnię owiec naśladujących Go. „Owce Moje głosu Mego słuchają, a Ja je znam i idą za mną” (Jana 10:27). Od samego początku aż dotąd nie było zmiany w Pańskiej trzodzie ani w warunkach uczniowstwa, ani w obiecanej nagrodzie, jak to czytamy: „Jesteście powołani w jednej nadziei powołania waszego” (Efezjan 4:4).

Drugimi owcami będą widocznie inni, którzy staną się naśladowcami Pana na innych warunkami i pod innym powołaniem aniżeli w wieku ewangelicznym. Ci, co stanowią obecną trzodę, są powoływani do ofiarowania ziemskiej natury i stania się uczestnikami natury Boskiej, wraz z ich Panem i Pasterzem:

„Wzywam was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być rozumna służba wasza. A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe.” (Rzymian 12:1-2)

 

„Prawdziwa to mowa: Jeśli bowiem z nim umarliśmy, z nim też żyć będziemy” (2 Tymoteusza 2:11)

 

„Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał przez własną chwałę i cnotę, przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość.”(2 Piotra 1:3-4)

Stanowiący przyszłą trzodę Pańską, nie będą zaproszeni do ofiary i do przemiany natury; przeciwnie, będą uprzywilejowani do zatrzymania natury ludzkiej, na warunkach posłuszeństwa będą stopniowo doświadczać restytucji i dochodzić do doskonałości cielesnej, umysłowej i moralnej utraconej przez grzech w raju, a odkupionej wielką ofiarą na Kalwarii. Ci nie są „trzodą” w obecnym czasie, ponieważ nie są wezwani do Boskiej natury i do niebieskiego domu; lecz wezwani będą do ziemskiej natury i do Raju przywróconego podczas panowania Mesjasza.

„Gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale”

Owe drugie owce są szczegółowo opisane przez naszego Pana w Ewangelii wg Mateusza 25:31-46. Zamieszczona tam przypowieść o „owcach i kozłach” nie stosuje się do obecnego wieku Ewangelii, ale do wieku przyszłego, w którym panować będzie Mesjasz. Pokazują to wstępne słowa tej przypowieści (werset 31), gdzie czytamy:

„A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy aniołowie z nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały. I będą zgromadzone przed nim wszystkie narody, i odłączy jedne od drugich, jak pasterz odłącza owce od kozłów.” (Mateusza 25:31)

Zbawiciel nie okazał się jeszcze w Swej chwale i obietnicą jest, że „gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy [Kościół, owce obecnego wieku] okażecie razem z nim w chwale” (Kolosan 3:4). Mówiąc inaczej: zwycięskie owce wieku ewangelicznego będą złączone z Onym Wielkim Pasterzem w Jego pracy dla świata, w czasie Jego panowania. Cała ludzkość będzie wtedy na sądzie, czyli próbie, aby dowieść, którzy wyrobią w sobie usposobienie owiec, a którzy usposobienie kozłów.

ODDZIELENIE OWIEC BĘDZIE MIAŁO MIEJSCE PODCZAS PANOWANIA CHRYSTUSOWEGO

Podczas Tysiąclecia ci, co wyrobią w sobie ducha posłuszeństwa, będą przyjęci przez Pasterza jako Jego owce i znajdą się po prawej stronie, w stanie łaski, jako godni wiecznego żywota, a przy końcu tego okresu, usłyszą Jego słowa:

„Wtedy powie król tym po swojej prawicy: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata.” (Mateusza 25:34)

Natomiast ci, co będą przeciwnego ducha, którzy pomimo korzystnych warunków owego chwalebnego okresu nie rozwiną w sobie zalet Pańskich owiec – łagodności, cichości, pokory, miłości, itp. – uznani zostaną za niegodnych żywota wiecznego, niegodni uznania za owce Pańskie. W owym czasie zajmą oni miejsce po lewicy, w stanie niełaski i zostaną odrzuceni. Klasa owiec pozostanie w Pańskiej łasce i dostąpi hojnego wejścia do życia wiecznego, gdy zaś klasa kozłów będzie odrzucona, jako niegodna życia i dozna najsroższej niełaski Pasterza, czyli wiecznego karania.

Karą tą nie będą jednakże wieczne męki, lecz śmierć wieczna – śmierć trwająca po wieki wieczne; albowiem Pan nie stanie się już więcej ofiarą ani udzieli dalszej sposobności tym, którzy odrzucą tak łaskawe zarządzenia Boże podczas chwalebnego panowania Chrystusa. Jak w przypowieści tej kozły użyte są za symbol tych, którzy będą przeciwni Panu, tak ogień użyty jest za symbol zniszczenia klasy kozłów. Ogień jest najbardziej niszczącym czynnikiem, jaki znamy, trafnie więc użyty jest jako symbol zupełnego i wiecznego zniszczenia. Myśl zawarta w wierszu 46 mogłaby być najlepiej wyrażona tymi słowy:

„I pójdą ci na odcięcie [z greckiego: kolasin] wieczne [od życia], ale sprawiedliwi do żywota wiecznego” (Mateusza 25:46)

R-4784

* * *

Mamy nadzieję, że powyższe krótkie studium okazało się przydatne dla wszystkich Czytelników.

Krótkie podsumowanie:

1. Pierwszą zagrodą – owczarnią – jest Królestwo Niebios, w którym pasterzem jest nasz Pan.
2. Jezus jest także drzwiami dla owiec i wszystkie, czy to z Żydów czy z pogan, wchodziły do owczarni tymi samymi drzwiami.
3. Przywilej pierwszego wejścia tam miały rozproszone owce z Izraela.
4. Po trzech i pół roku Bóg dopuścił do Ciała Chrystusowego jednostki z pozostałych terenów i narodów.
5. Są to owce Wieku Ewangelii ( pierwsze owce z przypowieści ), te, które słuchają głosu Dobrego Pasterza i idą za nim. Przez długie stulecia Pasterz zgromadzał je, prowadził, karmił, otaczał czułą opieką, strzegł i zbawiał. Wierni z czasów wyboru Kościoła razem z nim mają okazać się w chwale, jako królowie, kapłani i sędziowie świata /owiec i kozłów z Mat. 25:31-46/ (por. Objawienie 20:6, 1 Koryntian 6:2, Daniela 7:22).
6. W wieku przyszłym Jezus jako Dobry Pasterz zajmie się innymi, drugimi owcami.
7. Te owce nie będą już tak wywyższone jak te z poprzedniego wieku, ponieważ ich droga będzie o wiele łatwiejsza; zamiast „wąską ścieżką”, pójdą one „gościńcem”, „Drogą Świętą” (Izajasza 35:8). [Posłuchaj więcej na ten temat: Nie tylko królowie i kapłani – życie wieczne w niebie i na ziemi]
8. Drugie owce nie dostąpią przemiany natury do duchowej, niebiańskiej. Znajdą się one w ziemskiej części Królestwa, o którą codziennie modlą się miliony chrześcijan (Mateusza 6:10).
9. Drugimi owcami jest cały rodzaj ludzki kupiony przez Jezusa (On wydał swoje życie za wszystkich ludzi – Jana 10:11, 1 Tymoteusza 2:4-6, 1 Jana 2:2, Hebrajczyków 2:9), szczególnie zaś ci spośród ludzi, którzy pod panowaniem Dobrego Pasterza na ziemi, będą Jemu posłuszni i wybiorą życie [Zobacz też: Dzień Sądu – obawa czy nadzieja?]
10. Czasy panowania Chrystusa i zmartwychwstania niesprawiedliwych na sąd – czasy naprawy – są jedną z głównych nauk Pisma Św., nawet jeśli są one bardzo zapomniane wśród chrześcijan:
    

    „…aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.  Powiedział przecież Mojżesz: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg nasz, spośród braci waszych. Słuchajcie Go we wszystkim, co wam powie. A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu.” (Dzieje 3:20-23)

Dobry pasterz

Nasz Pan jest Dobrym Pasterzem,
Zagubionych szuka stroskany,
Wracających z radością wita i w ramiona bierze,
Bo nasz Pan jest Dobrym Pasterzem.

Nasz Pan przebaczył Piotrowi,
Nasz Pan po trzykroć zdradzony
I słabemu człowiekowi wciąż na nowo wierzy,
Bo nasz Pan jest Dobrym Pasterzem.

Magdalenę przygarnął z czułością,
Dobrą ręką przekreślił, co było,
Naszą słabość rozumie, a żal miłością mierzy,
Bo nasz Pan jest Dobrym Pasterzem.