Rodzinne dziękczynienie

„Rozważny człowiek, gdy przewiduje zło, ukrywa się …” – Przypowieści 22:3.

NIECH NIKT NIE MYŚLI, że można będzie uciec przed trudnościami i udrękami czasu wielkiego ucisku, którego cienie obecnie przesłaniają ziemię. Najwięcej i najlepsze, na co możemy liczyć w tym względzie, to złagodzenie warunków ucisku przez przejawianie mądrości pochodzącej z góry, o której Apostoł pisze, że „najpierw jest czysta, potem pokojowa… ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców” (Jak. 3:17, KJV). Do takiego stopnia, do jakiego każda jednostka, w każdej życiowej sytuacji będzie postępować według tych zaleceń niebiańskiej mądrości, możemy być pewni, że w takim stopniu będzie otrzymywać Boską łaskę. A ta łaska gwarantuje odbiorcy, że „wszystkie rzeczy będą wspólnie działać dla jej dobra”.

Najlepsze i najbardziej wartościowe lekcje, jakich każdy rodzic lub opiekun może w tym względzie udzielić tym, których ma pod swoją opieką, to przede wszystkim Złota Reguła – wszczepianie absolutnej sprawiedliwości – i nic mniej; po drugie, w dodatku do sprawiedliwości, przedstawionej w Złotej Regule, powinna być udzielana lekcja miłosierdzia, współczucia, sympatii, ducha uczynności. Trzecią lekcją w tym zakresie powinna być cichość, łagodność, cierpliwość i pobłażliwość. Czwartą lekcją powinna być oszczędność we wszystkim – unikanie marnotrawstwa – uświadomienie sobie, że tego, czego nie potrzebujemy my, może potrzebować ktoś inny.

Sugerując powyższe lekcje mamy na myśli chrześcijańską podstawę, że nasi czytelnicy są dziećmi Boga, które karmią się ze Stołu Pańskiego duchowym, niebiańskim pokarmem i że oni starają się błogosławić swe rodziny przez uczenie ich w harmonii ze Słowem Pana.

W zbliżających się skrajnych udrękach, takie przygotowanie charakteru będzie najlepszą spuścizną, jaką każdy rodzic może zostawić swemu dziecku. Akcje i obligacje nie będą w stanie zapewnić żywności; konta bankowe mogą okazać się niepewne, a posiadanie pieniędzy może być pokusą dla zdeprawowanych jednostek do obrabowania i zabicia; lecz dobry charakter nie może być odebrany. Jego posiadanie udzieli pewnej miary pokoju, bezpieczeństwa i ufności w Panu, które są bezcenne.

Zalecamy, aby przed osiągnięciem dojrzałości nie nakłaniać nikogo do pełnego poświęcenia serca, życia, poświęcenia wszystkiego, co posiadają dla Pana i w służbie dla Niego. Życie dzieci Bożych w każdym przypadku powinno być „żywym listem, znanym i czytanym przez wszystkich ludzi” – a w szczególności przez ich własne rodziny. Ich życie powinno nie tylko świadczyć o zupełności ich poświęcenia się Panu, lecz także o pokoju, radości i pocieszeniu, które wynikają z tego, że „pokój Boży rządzi w waszych sercach… bądźcie wdzięczni” (Kol. 3:15, KJV). Fakt, że jesteście żywymi listami, bez pojedynczego słowa napomnienia, będzie wielką lekcją dla wszystkich, którzy znajdują się pod waszym bezpośrednim wpływem. Ponadto, będzie właściwe, gdy w dogodnym czasie opowiecie waszej rodzinie, przyjaciołom i sąsiadom o pocieszeniu, radości, pokoju i błogosławieństwie, które otrzymaliście przez zupełne przyjęcie Pana Jezusa Chrystusa i Posłannictwa Jego Słowa oraz wyrazicie, jak przyjemnie byłoby wam, gdyby wasi bliscy byli podobnie błogosławieni, pocieszeni i uleczeni na duchu.

Jednakże byłoby lepiej, gdyby wasze dzieci i przyjaciele powstrzymywali się przed wyznaniem poświęcenia się Panu, które byłoby nieszczere. Jest już zbyt dużo nieszczerych wyznawców. Oni czynią szkodę sprawie Chrystusa, jak również szkodzą sobie samym, ponieważ gdy poświęcenie nie jest autentyczne, ono szczególnie wydaje się lekceważyć Pana i jest przeszkodą nie do pokonania dla tych, którzy je praktykują. Nasz wpływ zawsze powinien być po stronie uczciwości, nie tylko w sprawach finansowych i społecznych, lecz także i szczególnie, w odniesieniu do Boga i religii.

UCZCIWIE ZASPOKAJANE POTRZEBY

Apostoł nakłania dzieci Boże, by zaspokajały potrzeby swoje oraz swoich rodzin i zachęca ich, by takie zapewnianie ich potrzeb odbywało się w sposób uczciwy – jeśli one nie mogą być zaspokojone uczciwie, niech w ogóle nie będą zaspokojone. On napomina lud Pański, by „pracował własnymi rękoma”, by mógł udzielać innym, którzy są w potrzebie. Te napomnienia nie powinny być rozumiane, jako gromadzenie ziemskich skarbów – ziemskiej fortuny. Lud Pański powinien żyć uczciwie, zgodnie ze swoją wiarą – powinien gromadzić swój skarb dla swego duchowego dobra. Te sugestie odnoszące się do ich doczesnej odpowiedzialności, nie są zaleceniami do gromadzenia bogactwa, lecz jedynie do wykorzystywania tego świata w podtrzymywaniu chrześcijańskiego postępu w Chrystusie.

W harmonii z tekstem w nagłówku tego artykułu i w zgodności z naszą oceną możliwości na przyszłość, mamy do zaoferowania pewne zalecenia dla naszych czytelników. Chociaż nie wiemy, jakie klęski Dnia Pańskiego mogą wystąpić na ziemi w nadchodzących miesiącach czy latach, wydaje się, iż są dostateczne przesłanki ku temu, byśmy poczynili pewne zabezpieczenia przed udrękami tego czasu, na rzecz naszych rodzin, przyjaciół i naszych sąsiadów.

Zalecamy, aby ci, którzy mają suche, czyste piwnice lub inne odpowiednie, dobrze wentylowane pomieszczenia, zgromadzili zapasy produktów w celu zapewnienia życiowych potrzeb, na przykład: zapasowy piecyk na propan oraz zapas propanu, agregat prądotwórczy z paliwem, ryż, suszony groch i fasolę, płatki owsiane, pszenicę, kaszę jęczmienną, cukier, melasę, puszkowane mięso i ryby itd. Pamiętajmy o zachowaniu jakości i odżywczych wartościach żywności – a szczególnie o tym, że zupy są oszczędne i pożywne. Jeśli będziemy je dobrze przechowywać, nie bójmy się, że mamy zbyt dużo artykułów spożywczych.

Nie myślmy o tych zapasach do jedzenia zbyt samolubnie, lecz traktujmy je, jako zabezpieczenie dla tych, którzy mogą być w potrzebie i którzy w Pańskiej opatrzności mogą znaleźć się na naszej drodze – „abyście mogli udzielać potrzebującemu” (Efez. 4:28, KJV).

Nie ogłaszajcie na trąbie o waszych zapasach, zamiarach itd. „Czy masz wiarę? Miej ją dla siebie przed Bogiem”. Jedynie nasza własna rodzina powinna wiedzieć o tych zapasach żywności i powinno jej się nakazać, aby nie mówiła o tym innym. Najwyżej zasugerujcie waszym przyjaciołom czy sąsiadom, że mądrze byłoby zrobić zapasy z podstawowych artykułów żywnościowych, z uwagi na możliwość nawałnic oraz strajków itd., podczas zimy.

Nie róbcie tych zakupów na kredyt, jeśli nie macie pieniędzy. Pozostawcie tę sprawę i rozwijajcie większą wiarę, lecz pamiętajcie, że Złota Reguła jest najniższym standardem, jaki może być uznawany przez lud Pański i że ona poprzedza każdy rodzaj miłosierdzia.

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, lipiec-sierpień 2010, s. 50-51

Będzie to lekcja z Listu do Rzymian 12:9-21. I tym razem też za tym wykładem stoi pewne nagranie. Wysłuchałem kiedyś takiego archiwalnego wykładu brata Augusta Gohlke pt. „Praktyka życia według nauki Chrystusowej” i wykład ten bardzo do mnie osobiście trafił, a myślę, że rzadko mamy czas wracać do tych dawniejszych nagrań, więc warto będzie wiele z tych myśli przypomnieć, no i dodać kilka myśli, które nie pojawiły się w tamtym wykładzie.

Nagranie wykładu ze zboru Pana w Katowicach (11.10.2021 r.): 

Myślę, że nie spotykamy się tylko po to, żeby wspólnie badać Biblię i w ten sposób rozwijać się w wiedzy. To jest za mało. Pismo Swięte pokazuje nam, że bardzo ważne są czyny, stosowanie się do nauk Biblii. W tym sensie Biblia jest podobna do projektów, które są potrzebne do budowy domu. Nikt nie zbuduje domu bez projektu, ale nie zbuduje go też jeśli tylko będzie badać te projekty, ale nigdy nie spróbuje zacząć budowy.

Inaczej mówiąc: życie chrześcijanina nie ma być tylko czytaniem o miłości, ale ma się stawać miłością w praktyce. A do tego potrzebujemy wskazówek i pomocy. W roku 1897 brat Russell zaproponował czytelnikom (R-2202), by w niedzielę rano co tydzień czytali na przemian Hymn o miłości (1 Koryntian 13) i pierwszą część Kazania na górze (Mateusza 5:1-16). Miało to potrwać rok. W jedną niedzielę bracia i siostry czytali Hymn o miłości, a w kolejną Kazanie na górze itd… Do tego niedzielnego czytania br. Russell proponował, by codziennie rano nawet w krótkiej modlitwie prosić Boga o pomoc w pracy nad miłością w naszych myślach, słowach i czynach, a wieczorem przychodzić do Pana i szczerze rozmawiać z Nim o swoich zwycięstwach i porażkach w tej pracy.

Brat Russell wierzył, że Słowo Boże ma cudowną moc przemiany nas, jeśli tylko będziemy te wersety czytali, myśleli o tym i codziennie starali się wprowadzać nauki naszego Pana w czyn.

Nie tylko brat Russell w to wierzył. W XIX wieku w Afryce działał misjonarz dr Robert Moffat (przetłumaczył on Biblię na język tswana, którym posługuje się kilka milionów mieszkańców RPA, Botswany, Zimbabwe i Namibii). Głosił on między innymi plemionom, które zajmowały się pasterstwem. Pasterze ci byli znani jako dosyć agresywni, skłonni do walki o swoją przestrzeń, wojujący z innymi i sami między sobą. Pod wpływem kazań Moffata wielu z nich uwierzyło jednak w Pana Jezusa i tu zaczęła się ich przemiana. Ci, którzy wcześniej bili się ze sobą, zaczynali pomagać sobie, rozmawiać ze sobą.

Dr Moffat opowiedział przy tym jedną ciekawą historię. Pewnego dnia jeden chłopiec, który był pasterzem, poprosił misjonarza o pomoc, by stać się dzieckiem Bożym. Moffat pomógł mu wyznać swoje grzechy, prosić Boga o przebaczenie. Powiedział mu też jak ważne jest oddanie się Panu Jezusowi na służbę i posłuszeństwo Jemu. Ten chłopiec był bardzo gorliwy, tak że misjonarz z radością podarował mu Biblię.

Kilka tygodni później ten młody człowiek przybiegł do domu misjonarza. Wołał i płakał: „Ojcze, Ojcze Moffat! Nasz pies pasterski zjadł dużą część mojej Biblii!”. Misjonarzowi zrobiło się szkoda chłopaka i obiecał, że znajdzie dla niego drugą Biblię tak szybko, jak to możliwe. Chłopak był jednak niepocieszony. „Ale pomyśl o psie!” – mówił. „Nie martw się, kilka stron papieru nie zrobi mu krzywdy. Jest stworzony, żeby gryźć kości, pamiętasz?” – odpowiedział doktor Moffat.

„Ojcze, nie rozumiesz!” odpowiedział pasterz. „Byłem kiedyś bardzo złą osobą. Nikogo nie kochałem i nienawidziłem wiele osób. Odkąd Biblia weszła do mojego serca zacząłem kochać sąsiadów, wszystkich ludzi. Nikogo już nie chcę skrzywdzić! A teraz pies ma w sobie Biblię. Czy nadal będzie zabijał lwy, wilki i dzikie psy, które polują na nasze owce? Ta miłość z Biblii może go zmienić.”

Bracia i Siostry, śmiejemy się z tej historii, ale czy w nas jest taka wiara w przemieniającą moc Biblii? Oby tak było. Oczywiście z tym zrozumieniem, że Biblia może zmienić człowieka, który wchodzi z nią w kontakt. A jak w rozwijaniu tej praktycznej miłości mogą nam pomóc rady św. Pawła?

List do Rzymian 12:9: Miłość niech będzie bez obłudy. | [większość cytatów z BT5]

Miłość nie ma być jak ubranie, które wkładamy od święta. Nie powinniśmy też rozwijać pewnych części miłości dla samolubstwa, dla własnych celów.

Pewna mama zabrała swego synka do sklepu, zrobiła dosyć duże zakupy. Sklepikarz bardzo ją lubił, bo była stałą klientką. Miał on na swojej ladzie cukierki i powiedział chłopcu, żeby wziął sobie trochę cukierków z miski. Mały chłopiec wahał się jednak, nie chciał sam wziąć tych cukierków. Wtedy sklepikarz ponownie go zachęcał. On jednak stał nieruchomy. I wreszcie sprzedawca sam wziął cukierki i podał je chłopcu. Gdy mama wyszła z synem ze sklepu, zapytała go: Dlaczego nie wziąłeś kilku cukierków, gdy sprzedawca ci je dawał? A chłopiec odpowiedział: „Sprzedawca ma większą rękę niż ja…”

Jak widać, na zewnątrz ten chłopiec był wzorem skromności, ale w gruncie rzeczy miał on całkiem inne pobudki (więcej cukierków). Nieraz i my możemy sprawiać pozory miłości, czasem pokory, a w sercu mieć inne, samolubne pobudki.

Greckie słowo oznaczające obłudę to hypokrisis (Strong 505, 5272). Znamy polskie słowo hipokryta. Nie każdy jednak zna pochodzenie tego słowa. Wzięło się ono ze starożytnego teatru. Aktorów w sztukach teatralnych nazywano w Grecji „hipokrytami”, „obłudnikami”, ponieważ grali to, czym w rzeczywistości nie byli. Nasza miłość nie ma być aktorska. Nasza miłość ma być pozbawiona hipokryzji. Najostrzejsze słowa naszego Pana skierowane są przeciw obłudnikom.

W Mateusza 23:25-26 czytamy: – „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dbacie o czystość zewnętrznej strony kubka i misy, a wewnątrz pełne są one zdzierstwa i niepowściągliwości. Faryzeuszu ślepy! Oczyść wpierw wnętrze kubka, żeby i zewnętrzna jego strona stała się czysta.”

Tymi kubkami jesteśmy my sami. Próba zmian zewnętrznych zachowań bez zmiany serca to gra pozorów. To się nie uda. (To jak myć garnek, ale tylko na zewnątrz, kto chciałby później używać tego garnka?)

w. 9 mówi dalej: … Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem.

Ten werset nie mówi, żeby nie robić złych rzeczy… ze strachu, np. jakie będą konsekwencje. Raczej podkreśla, żeby zrozumieć czemu to, co robię, jest złe. Żeby zobaczyć, co jest wstrętne w danej rzeczy, która nie podoba się Bogu. W tłum. BG ten fragment brzmi: Miejce w obrzydliwości złe, imając się dobrego.

Czasownik „imać” ma to samo źródło jak rzeczownik „imadło”. Mamy mocno chwycić się dobrego. Greckie słowo w tym tekście to kollao (Strong 2853). Mamy się dosłownie skleić, zespolić, albo złączyć się z dobrocią. To samo słowo użyte jest u Mateusza 19:5 – „Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się [gr. kollao] ze swoja żoną, i będą oboje jednym ciałem.” Jak mąż i żona mają być jednością, tak chrześcijanin ma złączyć się z dobrocią.

w. 10: W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi.

Zwrot „bądźcie życzliwi” nie wyraża w pełni myśli apostoła. Apostoł Paweł używa słowo „filostorgos”, co znaczy kochajcie czule, jak w rodzinie…

Tak powinniśmy traktować nasz zbór, lecz tak powinniśmy też postrzegać innych braci i siostry. Jesteśmy jedną rodziną ze wszystkimi, którzy pokutują za grzechy i z serca wierzą w Jezusa Chrystusa jako swojego zbawiciela. A jeszcze bliższą rodzinę stanowią ci, którzy decydują się poświęcić, oddać swoje życie dla Boga.

Zwrot bracia, greckie adelfos, użyty jest w NT około 230 razy do opisania duchowych relacji ludu Bożego. Pytanie: czy ja traktuje drugich jak braci i siostry? Czy są to dla mnie tylko słowa czy o wiele więcej = rzeczywistość.

w. 10 … W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie.

Lepiej ten fragment oddaje Biblia Poznańska: wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku. Nie mamy czcić jeden drugiego, zwłaszcza nie mamy czcić różnych religijnych przywódców, bo jeden jest nasz Pan i jest nim Jezus Chrystus. Mamy jednak szanować jeden drugiego w miłości. Ładnie napisano o pewnym muzyku: (cytuję) „To, co podziwiam w tym człowieku najbardziej, to jego pragnienie, aby ci, którym akompaniuje wypadli i brzmieli jak najlepiej. Obserwowałem go w takich sytuacjach i jestem zachwycony. Bez przerwy kontroluje głośność swej gry, tak by nie zagłuszyć wokalisty. Biegniki i tremola, które wypływają spod jego palców tylko podkreślają cudzy występ. Gdy zachodzi potrzeba potrafi nawet zatuszować czyjeś błędy. Co najważniejsze, największą satysfakcję sprawia mu to, gdy osoba, której akompaniował, została przez słuchaczy nagrodzona pochwałami za dobre wykonanie.”

Pytanie: A jak ja się czuję, gdy to ktoś inny, a nie ja jest wyróżniany / szanowany? Czy potrafię się z nim cieszyć i wspierać? I drugie: jak w ogóle traktuję braci i siostry, a także innych ludzi wokół? Jak patrzę na innych ludzi?

Jest taka opowiastka o starszej kobiecie w pewnym mieście, która lubiła siadać w bramie miasta. Była bardzo mądra i lubiła rozmawiać z podróżnymi. Pewnego dnia obok bramy przechodził wędrowiec z workiem na plecach. Gdy zobaczył kobietę zapytał ją czy w tym mieście jest ktoś, kto mógłby mu udzielić gościny, bo jest w podróży i szuka jakiegoś miejsca na nocleg i czegoś do jedzenia. Ta kobieta – zamiast odpowiedzieć – zadała mu pytanie skąd idzie. Mężczyzna trochę się zdziwił, ale powiedział: pochodzę z… [i tu wstawmy z Bydgoszczy, albo z Katowic]. Wtedy ta kobieta zapytała: a jacy tam sa ludzie? Jacy są twoi bliscy z tego miasta, jacy sąsiedzi? Ten człowiek posmutniał i powiedział: „trudno w to uwierzyć, ale tam nie ma ani jednego dobrego człowieka, dlatego właśnie wyruszyłem w drogę, bo tam nikt się nikim nie zajmuje, ludzie są nieprzyjemni i źli.” Wtedy kobieta popatrzyła na niego i powiedziała: mam dla ciebie niestety złą wiadomość, bo mieszkańcy tego miasta są dokładnie tacy sami jak ci z Katowic. Mężczyzna zasmucił się, wziął swój worek i poszedł dalej. Po jakimś czasie szedł kolejny wędrowiec i zapytał o to samo, czy ktoś tutaj udzieli mu gościny i czy go nakarmi. Kobieta jak wcześniej zapytała: a skąd jesteś? A on mówi: pochodzę z Katowic. Wtedy kobieta znowu zapytała:  „a jacy są ludzie w Katowicach? Mężczyzna rozpromienił się i powiedział: to bardzo dobrzy ludzie, bardzo gościnni, zawsze pomagają, kocham moje miasto, lubię tam być, ale teraz niestety jestem w drodze”. Wtedy kobieta powiedziała: wejdź do naszego miasta, bo ludzie u nas są dokładnie tacy sami, jak ci, o których opowiadasz. I na pewno znajdziesz tu gościnę.

Oczywiście, to taka bajka, ale nawet w bajce też jest ziarno prawdy. Czasem wiele zależy od naszego podejścia do drugich. Od tego jak patrzymy na świat.

w. 11: Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu.

(Według Biblii Gdańskiej: W pracy nie leniwi, duchem pałający, Panu służący.)

Nie powinniśmy być leniwi. W angielskich tłumaczeniach mamy tam słowo „slothful”, a „sloth” to po prostu LENIWIEC, takie zwierzę. A jak wiadomo leniwce poruszają się bardzo wolno i bardzo chętnie i długo śpią. Nie powinniśmy tacy być ani w ziemskich sprawach, ani w duchowych. Przyp. Sal. 20:13 – „Nie kochaj spania, abyś nie zubożał; miej oczy otwarte, a będziesz miał chleba pod dostatkiem.” Przyp. Sal. 20:4 – „Nie pracuje leniwy w jesieni, więc w żniwa na darmo szuka plonu.”

Życie daje nam różne możliwości – możliwość powiedzenia komuś słowa zachęty lub ostrzeżenia; możliwość udzielenia pomocy lub pociechy. Jedną z tragedii naszego życia jest niewykorzystanie nadarzających się możliwości. A jak mówi przysłowie: „Są trzy rzeczy, które mijają bezpowrotnie – wystrzelona strzała, wypowiedziane słowo i stracona okazja”.

Mamy też napomnienie, że nasz duch powinien być w punkcie wrzenia („płomienny”/ ”pałający” duch, czyli usposobienie w nas). Taki na pewno był apostoł Paweł. Niestety dzisiaj wśród nas, wierzących, bardzo aktualny jest problem zboru w Laodycei. W Ks. Objawieniu 3:15-16 czytamy: „Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, wyrzucę cię z moich ust [BG].”

Dzisiaj ludzie krzywo patrzą na entuzjazm. Takiego gorliwego ducha można zgasić i czasami gaśnie wśród nas. Czemu duch gaśnie, co gasi ducha? Błędne nauki – to na pewno (a nieraz przesadny nacisk na to, co uważamy za prawdę, gdy nie jest to zbyt istotne), surowe reguły, formalizm, ceremonializm, światowy duch troski o to życie, legalizm, pozabiblijne zasady i zarządzenia, niszczenie osobistej wolności. Jeśli chcemy ducha, nie możemy być więźniami litery, bo duch zgaśnie.

w. 12: Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali.

Mamy cieszyć się w nadziei. Wybierając się na jedną ze swoich wschodnich kampanii Aleksander Wielki rozdawał swoim przyjaciołom różnego rodzaju dary. W swojej szczodrobliwości rozdał prawie cały swój majątek. „Panie – powiedział jeden z jego przyjaciół – nie będziesz miał nic dla siebie”. „Ależ mam – odpowiedział Aleksander – ja wciąż mam nadzieję”.

O ile więcej radości posiadają wierzący. Jak wielką mamy nadzieję Królestwa!

Apostoł mówi dalej: w ucisku bądźcie cierpliwi… Jak pamiętamy Nabuchodonozor bardzo się zdziwił, gdy zauważył, że Sadrach, Mesach i Abedneg, których rzucił do rozgrzanego piecia, nie ponieśli żadnej szkody. Potem zapytał: „czy do płomieni wrzucono trzech ludzi?”.
Powiedziano mu, że tak. Daniela 3:24-25 „Oto – powiedział – ja widzę czterech mężów chodzących wolno w środku ognia i nie ma na nich żadnego uszkodzenia, a wygląd czwartej osoby podobny jest do anioła”. Razem z Chrystusem człowiek może pokonać wszelkie przeciwności. Tam w ogniu spaliły się tylko powrozy, które wiązały trzech młodzieńców. W każdym ucisku ta właśnie świadomość, że nasz Pan jest z nami, może być pocieszeniem.

Lecz to poczucie obecności Pana wyrabia się w modlitwie i czuwaniu. Dlatego św. Paweł napisał: W modlitwie wytrwali… Jest to coś w rodzaju prywatnego telefonu do nieba. Możemy użyć tej linii telefonicznej kiedykolwiek zajdzie potrzeba. Możemy dzwonić w swojej sprawie, albo w sprawie kogoś innego. Ludzie czasami nie odbierają (to normalne), czasem linia jest zajęta, gdy ktoś inny dzwoni, ale Bóg zawsze jest gotowy i chętny wysłuchać naszych modlitw. A ten przewód, który do Boga Ojca prowadzi, to Pan Jezus.

Pytanie: czy odczuwamy taką potrzebę – potrzebę społeczności z Bogiem.
No i czego oczekujemy od modlitwy – spełnienia naszej woli czy zrozumienia i przyjęcia woli Ojca? Do Ezechiela Pan Bóg powiedział (Ks. Ezechiela 3:22): „Wstań i wyjdź w pole, a tam się z tobą rozmówię!” Nasz Pan mówi, że czasem najlepiej „wejść do swojej komory”, udać się w miejsce, gdzie możemy być spokojni i sami. Potrzebujemy prywatnej, osobistej relacji z Bogiem.

w. 13: Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.

Mamy większe obowiązki wobec braci w Panu niż wobec innych ludzi. Nie znaczy to, że nie mamy angażować się w żadną pomoc innym ludziom. Ale może być tak, że bierzemy udział w różnych akcjach pomocy, a najbliższa rodzina duchowa cierpi głód, biedę lub nie daje sobie rady w innych sprawach (a te potrzeby nie muszą być materialne).
Jako bracia i siostry powinniśmy uczyć się rozumieć i wyczuwać potrzeby innych z duchowej rodziny, nie zawsze czekać aż sami poproszą nas o wsparcie.
Oczywiście, bez narzucania się, lecz z taktem, szczerze i z pokorą. Ten werset nie znaczy, że jedni powinni wykorzystywać drugich. On zachęca wszystkich do pomagania, lecz sami nie powinniśmy nigdy wykorzystywać współbraci.
Mamy starać się służyć, a nie żądać służby.

Z drugiej strony dobrze jest we właściwy sposób przyjmować pomoc. Czasem ktoś z serca chciałby usłużyć, a przez własną dumę a czasem mylnie rozumianą skromność bracia i siostry odrzucają pomoc drugich. To też jest niedobre i też gasi ducha.

„Przestrzegajcie gościnności.” Chrześcijański dom powinien być w jakiś sposób otwarty, ale to znów nie powinno być wykorzystywane przez drugich (na przykład przez przesiadywanie do późna w nocy). Jednak zasadą naszego Pana jest gościnność. Hebrajczyków 13:2 – Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę. Słowo użyte tam w grece to filoksenia czyli mówiąc ogólnie przychylna postawa wobec innych / wobec obcych. Nie trzeba mieć warunków, by gościć drugich w domu, żeby mieć taką przychylną postawę, prawdziwą życzliwość i ciepło dla drugiego człowieka. To może się stosować w zborze, w pracy, w szkole czy w podróży.

w. 14: Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie.

Największą siłą pociągającą ludzi do chrześcijaństwa było właśnie to pogodne przebaczenie, wypowiadane przez męczenników wszystkich wieków. Szczepan kiedy umierał przebaczył tym, którzy go kamienowali (Dz 7,60). Wśród morderców był młody człowiek Saul, który później stał się Pawłem, apostołem pogan i sługą Chrystusa (i który przekazuje nam Boże myśli w Liście do Rzymian). Na pewno śmierć Szczepana w jakimś stopniu przyczyniła się do nawrócenia Pawła do Chrystusa. Augustyn z Hippony powiedział: „Kościół zawdzięcza Pawła modlitwie Szczepana”. Wielu prześladowców stało się później wyznawcami wiary, którą tępili, ponieważ widzieli przebaczających chrześcijan.

Pytanie: Czy ja potrafię grzecznie odpowiadać nawet w małych sprawach, w małych sprzeczkach? Czy szybko się złoszczę, gdy coś jest tylko troszkę nie po mojej myśli?

w. 15: Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą.

Wspólny płacz, wspólne przeżywanie trudności; to bardziej łączy niż wspólny śmiech i radowanie się. Ale ciekawe jest, co napisał kiedyś Chryzostom na temat tego wersetu: „Większego chrześcijańskiego opanowania wymaga radowanie się z radującymi niż płacz z płaczącymi. Natura doskonale wypełnia tu swoje zadanie, nawet zatwardziałe serca potrafią płakać nad nieszczęściem innych; druga strona wymaga jednak bardzo szlachetnej duszy, która nie tylko powstrzymywałaby się od zazdrości, ale czułaby się naprawdę zadowolona z radości innej osoby”. To prawda, trudniej jest pogratulować komuś sukcesu, szczególnie jeżeli jest on dla nas rozczarowaniem, niż współczuć pogrążonym w smutku i żałobie. Dopiero po śmierci własnego „JA” będziemy cieszyć się z powodzenia innych jak ze swojego.

(Może omówimy jeszcze króciutko wersety 16 i 18, a pozostałe zostawimy na inny raz, jeśli będzie taka możliwość.)

w. 16: Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne. Nie uważajcie sami siebie za mądrych.

W Biblii Gdańskiej napomnienie brzmi: wysoko o sobie nie rozumiejąc, ale się do niskich nakłaniając…

Do niskich nakłaniając – nie ma tu rodzaju nijakiego: nie chodzi o małe rzeczy, nic nie znaczące rzeczy; jest tutaj rodzaj męski, osobowy: do ludzi maluczkich, niskiego rodu… Nakłaniajcie się: do wzgardzonych, biednych i niepopularnych, niskich pod względem finansowym i intelektualnym. Brat Russell dodaje w komentarzu do tego wersetu ważną myśl: [ale] „Nie w sposób protekcjonalny, lecz z prawdziwą sympatią i miłością.” Skłaniajmy się jedni do drugich w miłości, wiedząc, że to Pan nas zebrał i zjednoczył.

w. 18: Jeżeli to jest możliwe, o ile to od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi ludźmi.

Pokojowość musi zastąpić kłótliwość u dzieci Bożych. Nie tylko pokojowość, ale też staranie o to, aby podobać się drugim i utrzymać zgodę z nimi:

Pytania do sprawdzenia siebie:
1. Co takiego robię, lub czego nie robię, co irytuję moją żonę i dzieci, lub też rodziców, rodzeństwo lub współlokatora?
2. Co takiego robię, lub czego nie robię, w miejscu pracy czy w szkole, co irytuje współpracowników, nauczycieli czy kolegów?
3. Co takiego robię (lub czego nie robię), co irytuje moich przyjaciół i znajomych?

Reguły życia podane przez św. Pawła nie są łatwe. Jak też ktoś napisał:
„Życie to język obcy: wszyscy ludzie kaleczą jego wymowę”.

Tak jest też z naśladowaniem Pana Jezusa. Lecz brat Russell zauważył słusznie w reprincie 694: „Jeśli chciałbyś czynić dobrze, czyń dobrze. Jeśli chciałbyś pomagać ludziom, pomagaj ludziom. Jedyny sposób aby nauczyć się czynić pewną rzecz polega na czynieniu jej. A to oznacza, że zanim nauczysz się czynić dobrze, będziesz czynił źle. Będziesz popełniał gafy, będziesz doznawał niepowodzeń. Jednak wytrwaj, a w końcu nauczysz się swojej lekcji i przy okazji również wielu innych.”

I tego właśnie sobie i wszystkim braciom i siostrom serdecznie życzę!

Historię tę odnaleźliśmy na stronie „Balsam dla duszy” na Facebooku. Nie znaliśmy tej Osoby, ale widzimy, że w piękny i wytrwały sposób reprezentowała ona biblijną zasadę: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!”. 

Była zwykłą emerytką, ale w niezwykły sposób odmieniła losy kilku ludzi…
Na naszej klatce schodowej mieszkała staruszka. Babcia Wiesia. Miała 87 lat. Miła, uprzejma, zawsze w dobrym humorze, uśmiechnięta i przyjazna. Dla mnie stała się wzorem Lidera, Mistrza, Nauczyciela. Spokojnie – jestem przy zdrowych zmysłach. Opowiem Wam historię Babci Wiesi.
Zaczęło się od tego, że Babcia Wiesia przyozdobiła parapety na naszym piętrze kwiatami doniczkowymi – zrobiło się pięknie i kolorowo. Następnego dnia najbardziej kolorowe roślinki – kwiaty z pękami – zostały skradzione, a na przystanku autobusowym można było spotkać handlarzy sprzedających doniczki z babcinymi kwiatami. Sąsiedzi postanowili założyć domofon. Babcia Wiesia natomiast, powiesiła na ścianach naszego piętra – w ramkach własnej roboty – cytaty wielkich ludzi, brzmiące jak przykazania. I ponownie postawiła kwiaty na parapetach. Zrobiło się przytulnie.
Na klatkę schodową jakimś cudem – pomimo domofonu – wtargnęli hałaśliwi, wulgarni młodzi ludzie. Babcia Wiesia wyszła do nich i… zaproponowała im herbatę. Młodzież nabijała się z Babci Wiesi długo i głośno. Kwiaty zostały połamane, ramki zerwane i zniszczone.
Następnego dnia Babcia Wiesia znów postawiła kwiaty, zrobiła nowe ramki i położyła na parapecie książki – coś z klasyków. Przyszła młodzież. Krzyczeli, przepychali się, klęli. Staruszka wyszła i… zaproponowała im herbatę z ciasteczkami, które upiekła – zapach ciasteczek i wanilii rozchodził się po całym domu. Młodzi ludzie nieco spuścili z tonu, poczęstowali się ciasteczkami, wypili herbatę, zostawili szklanki na parapecie, a książki zabrali, mamrocząc coś o czytaniu. Kwiatów nie ruszyli, ramek również.
Następnego dnia Babcia Wiesia wyniosła plastikową butelkę z wodą, żeby każdy, kto chce się zatroszczyć o kwiaty, mógł je podlewać. Oraz… nowe książki. Wieczorem przyszli młodzi ludzie, oblewali się wodą z butelki, robili dużo hałasu, śmiali się. Staruszka wyszła do nich, zaproponowała herbatę, świeżo upieczone bułeczki, zabrała butelkę i nalała do niej wody, a nastolatków poprosiła, żeby podlali kwiaty.
Młodzież zaczęła przychodzić na klatkę schodową codziennie. Sąsiedzi się oburzali, dzwonili po policję, ale Babcia Wiesia powiedziała, że przyszli do niej uczniowie, wręczyła w obecności policjantów każdemu młodzieńcowi po książce, a policjantów odprawiła.
Na klatce schodowej, na półpiętrze pojawił się regał z książkami. Obok wisiało ogłoszenie: „Prośba! Jeśli masz w domu ciekawe i ważne książki, które przeczytałeś – podziel się! Jeśli wziąłeś książkę do przeczytania – zwróć, żeby mogli przeczytać inni, dla których to też może być ważne!” Regał zapełnił się książkami. Kwiaty stały teraz na każdym piętrze. Wszędzie wisiały cytaty w ładnych ramkach. Wieczorami drzwi na klatkę schodową pozostawiano otwarte. Często widzieliśmy młodych ludzi siedzących na schodach ,na parapetach i czytających książki. Babcia Wiesia położyła kilka latarek. Wieczorami dzieciaki siedziały na klatce schodowej z włączonymi latarkami i otwartymi książkami…
Babcia Wiesia umarła. Na parterze naszego bloku otworzyliśmy Klub dla dzieci i młodzieży – z biblioteką i kwiatami na parapetach. Symbolem Klubu stała się latarka…
Była zwykłą emerytką, lecz w niezwykły sposób zmieniła losy kilku ludzi… Mamy do dyspozycji o wiele więcej możliwości i czasu, niż nam się wydaje…

Jego przebaczenie jest niezmienne. Niektórzy ludzie przebaczają na chwilę, a potem są niezadowoleni, urażeni i obrażeni z powodu zła, jakie już przebaczyli. Nie tak jest z Jehową: On przebacza na zawsze. Nie pamięta przebaczonych grzechów ani nikczemności. Nasze życie po przebaczeniu staje się dla Niego nową księgą, na stronach której nie widać żadnych niedoskonałości ani błędów. Nie karci nas za grzechy z przeszłości. Nie przypomina nam o nich. Traktuje nas tak, jak gdyby nigdy nie miały one miejsca. Nie zachowuje ich, by wykorzystać je na naszą niekorzyść. Nawet tych, którzy po poświęceniu się Mu opuszczają Go, nie obciąża grzechami, które im przebaczył, lecz tylko tymi, które bez pokuty miłują i uprawiają później.

Przebacza łaskawie. Przebaczanie sprawia Mu przyjemność. Jego serce napełnia się radością z przebaczania. Największą radością w niebie z powodu jednego pokutującego grzesznika lub jednego błądzącego dziecka Bożego, które ponownie zwraca się do Pana – jest radość, jaką przeżywa własne serce Boga. Sprawia, że ten, któremu choćby częściowo przebaczył, odczuwa radość, jaką odczuwa Bóg z przebaczania innym.

Podczas gdy Bóg odwraca się od nie pokutujących, w kierunku pokutujących zwraca Swe oblicze promieniujące łaskawością, która jest nie do opisania i wszechogarniająca. I wreszcie, Jego przebaczenie jest kosztowne – kosztowne dla Niego Samego oraz dla Jego Syna. To nie jest tak, że przebaczanie nic Boga nie kosztuje. By móc przebaczać, dokonał największej ofiary, do jakiej zdolny był tylko On, Ten Nieskończony – by móc przebaczać, oddał najbardziej umiłowaną rzecz: Swego jednorodzonego i umiłowanego Syna, i to nie za przyjaciół, lecz za wrogów. Pójdźmy, wychwalajmy Go za Jego łaskę przebaczenia! Kłaniajmy się przed Nim, czcijmy i chwalmy Go, który jest jedynym tak bezgranicznie dobrym, że zasługuje na więcej niż są w stanie Mu dać Jego stworzenia, nawet te najlepsze!

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor@badaczebiblii.pl i podać adres do wysyłki.

Bóg jako nasz Ojciec używa tej cechy ojcostwa w postępowaniu z nami jako Swymi dziećmi. Główne elementy takiego towarzystwa to zaufanie, sympatia, umiejętność dostosowywania się, grzeczność, uprzejmość, zainteresowanie i partnerstwo. Bóg jako nasz Ojciec ma zaufanie do nas w takim stopniu, w jakim umożliwiają to nasze zalety serca, umysłu i nasz duch poświęcenia. Pokazuje, że posiada takie zaufanie przez ujawnianie nam tajemnic, które zachowuje w kręgu rodzinnym, oraz przez powierzanie nam szafarstwa w Jego sprawach. Dzieli z nami wszystkie nasze radości i smutki, przyjemności i bóle, powodzenia i porażki, nadzieje i obawy, cele i ambicje, pracę i odpoczynek. To właśnie o Kościele napisano bowiem, że „we wszelkich uciśnieniach ich i on był uciśniony” (Iz.63:9). Co więcej, Jego sympatia dla nas jest także sympatią jedności serca – wspólnoty uczuć. Taka sympatia sprzyja oczywiście wzajemnej społeczności.

Dostosowuje się On także do charakterystycznych cech wszystkich Swoich dzieci. Nie ma w nas takiej cechy, której by On nie rozumiał; nie ma takiej słabości, z którą nie wiedziałby, jak odpowiednio postępować. Nie ma w naszym życiu takich okoliczności, do których On nie mógłby się przystosować. Nikogo z nas nie spotykają takie doświadczenia, których tajników by On nie widział i nie odczuwał. We wszystkich zmianach naszych nastrojów i stanów, we wszystkich zmiennych kolejach naszej pracy i odpoczynku, we wszystkich rozmaitościach naszych talentów i osiągnięć, w ogromnej różnorodności naszych zalet i wad oraz w częstych zmianach naszych stanów i poczynań – On wie, w jaki sposób dostosować się do nas w najbardziej pomocny, budujący i dobroczynny sposób.

Jego grzeczność wobec nas jako Jego wiernych dzieci nigdy jest nie zmącona: jest niezmienna i zawsze przez nas odczuwana. Jego zachowanie wobec nas nigdy nie jest nacechowane jakimkolwiek rozdrażnieniem, irytacją, zrzędzeniem czy utyskiwaniem. Kiedy upadamy w słabości lub ignorancji, wie, jak przymknąć na to oko. Kiedy nie postępujemy właściwie, wie, jak przebaczać. Gdy czynimy dobrze, wie, jak uśmiechać się z wyjątkowym wdziękiem i sympatią.

Interesuje się także nami oraz tym, co nas dotyczy i co nas interesuje. Nigdy nie zaniedbuje osobistej troski o nas ani osobistego uczucia wobec nas. Interesuje się tym, co nas interesuje. Niepokoi się tym, co niepokoi nas. Nie jest obojętny na naszą dolę czy niedolę. Jeśli chodzi o nasze dobro, nigdy nie okrywa się płaszczem zapomnienia ani nie opasuje pasem nieuwagi, ponieważ nasze sprawy zawsze czyni Swoimi. Również Jego uprzejmość jest zawsze widoczna i aktywna. Jeśli gdzieś czai się niebezpieczeństwo, dobroczynnie wskazuje na nie i strzeże przed nim. Jeśli grozi nam bieda, zabezpiecza nas przed nią, a jeśli już jest obecna, zaspokaja nasze potrzeby. Jeśli obecne jest dobro, działa w celu jego powiększenia, a jeśli brakuje czegokolwiek dla naszego najwyższego dobra, dokłada starań, by to uzupełnić.

Wreszcie w Swym uczuciu społeczności wchodzi w prawdziwe partnerstwo z nami. Partnerstwo to jest partnerstwem ducha, ponieważ udziela nam Swego Ducha. Jest to partnerstwo interesów, ponieważ dzieli z nami Swe bogactwa. Jest to partnerstwo działania, ponieważ czyni nas Swymi współpracownikami. Jest to w końcu partnerstwo ambicji, ponieważ włącza nas do realizacji Swych planów i zamierzeń.

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor@badaczebiblii.pl i podać adres do wysyłki.

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

Był człowiekiem innych przekonań, ale życzliwie respektował przekonania Izraelitów. Kocha nasz naród – mówili o nim do Jezusa – zbudował nam synagogę. Pozwolił modlić się innym, nie bronił im chwalić Boga, choć sam Go jeszcze nie spotkał.

Był człowiekiem na stanowisku. Lecz nie małym kacykiem zakochanym we własnej wszechmocy. Umiał dostrzec inną wielkość, pojąć inny – oprócz ziemskiego – porządek wartości: uznał wielkość Jezusa Chrystusa, Cieśli z Nazaretu.

Musiał też być człowiekiem wielkiego i prawego serca: nie dla siebie, lecz dla chorego sługi wyszedł prosić Mistrza o pomoc. On, który rzadko prosił – raczej żądał i rozkazywał – wyszedł Bogu naprzeciw z szacunkiem i pokorą, nie bacząc na stanowisko, autorytet i strojne szaty.

Za tę pokorę i dobroć, za szacunek dla cudzych przekonań, za nieliczenie się ze względem ludzkim, gdy chodzi o dobro człowieka, za tę gotowość otwarcia się na wielkość inną niż wielkość człowieka – otrzymał łaskę wiary.

Odtąd, ilekroć popadniemy w pokusę złudzenia, że zaszczycamy Boga swą modlitwą i obecnością w kościele (…) że zasługujemy się wielce dobrymi uczynkami – niech nas zawstydzi ów pogański urzędnik wojskowy, który po wszystkie wieki uczy chrześcijan pokornej wiary.

Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. (Ewangelia wg Łukasza 7:6-7)