Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Wśród wielu ciekawych tekstów pisanych znalazłem coś takiego:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.
Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki,
czyń dobro mimo wszystko.
Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów,
osiągaj sukcesy mimo wszystko.
To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.
Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.
To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.
Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.
Daj światu , co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

WPROWADZENIE

Słowa te przypisywane są Matce Teresie z Kalkuty, która być może zebrała wypowiedzi różnych ludzi i utworzyła z nich jedną całość ze wspólnym refrenem: mimo wszystko.

[Już po wygłoszeniu wykładu natrafiliśmy na informację, że autorem tekstu jest Kent M. Keith. Pierwotnie tekst nosił nazwę Przykazań paradoksalnych, a z czasem zaczął być znany także pt. „Mimo wszystko”. Keith po raz pierwszy opublikował przykazania w książce dla liderów studenckich w 1968, gdy był studentem drugiego roku studiów. Powyższy tekst Matka Teresa uznała za tak wartościowy, że umieściła go na ścianie swego domu dziecka w Kalkucie.]

Przykłady użycia zwrotu mimo wszystko:

Będę się uczył, mimo wszystko.

Kocham Cię, mimo wszystko, co się stało.

Będę walczył o swoje marzenia, mimo wszystko.

Pomogę mu, mimo wszystko, co zrobił.

Będę wierny swoim zasadom, mimo wszystko.

Definicja: Wyraża determinację, upór lub zobowiązanie do działania, wbrew  trudnościom lub przeciwnościom

Mimo wszystko to zwrot, który oznacza: pomimo przeszkód, trudności, przeciwności lub niezależnie od okoliczności.

Synonimy:

Pomimo wszystko

Niezależnie od tego

Wbrew wszystkiemu

Bez względu na to

W kontekście praktyki chrześcijańskiej, czyli tego, co powinno nas interesować najbardziej, mimo wszystko wyraża zaufanie do Boga i determinację do działania zgodnie z Jego wolą.

Analizy tego tekstu dokonamy pod kontem wyrażania w nim myśli chrześcijańskiej, jego zgodności z Pismem Świętym. I tak:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.

Słowa te mają swoje korzenie w naukach, w życiu i ofierze  Jezusa Chrystusa. Nakazują, by pamiętać, że ludzie (1) są niedoskonali (2) i takich właśnie należy kochać.

W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44-45), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście byli synami Ojca waszego, który jest na niebiesiech; bo On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

W praktyce chrześcijańskiej oznacza to, że mamy kochać wszystkich ludzi, niezależnie od ich postępowania, tak jak Bóg kocha nas. To nie znaczy, że mamy akceptować ich złe zachowania, ale raczej, że mamy okazywać im miłość i współczucie, tak jak Jezus okazywał miłość grzesznikom i wykluczonym. Pamiętajmy, że i my nie jesteśmy doskonali!

Kluczowe aspekty biblijnej miłości:

Bezinteresowność: Miłość nie szuka własnego interesu, ale dobra drugiego człowieka (1 Koryntian 13:5).

nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;

Cierpliwość: Miłość jest cierpliwa i łaskawa (1 Koryntian 13:4).

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;

Przebaczenie: Miłość zakrywa wiele grzechów (1 Piotra 4:8).

Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów.

W praktyce, to oznacza, że mamy:

Modlić się za tych, którzy nas krzywdzą.

Okazywać współczucie i pomoc potrzebującym.

Przebaczać tym, którzy nas skrzywdzili.

To trudne, ale możliwe, gdy pamiętamy, że Bóg nas kocha bezwarunkowo.

Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki, czyń dobro mimo wszystko.

To kolejny cytat, który charakteryzuje nauki Jezusa o dawaniu i służeniu innym. W Ewangelii Mateusza (6:1-4) Jezus mówi:

Strzeżcie się, abyście nie czynili jałmużny waszej przed ludźmi, aby was oni widzieli; inaczej nie macie zapłaty u Ojca waszego, który jest w niebie. Gdy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ludzie ich chwalili; zaprawdę powiadam wam, już mają zapłatę swoją. Lecz gdy ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby jałmużna twoja była w ukryciu; a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie w ukryciu: Czynimy dobro bez oczekiwania pochwały lub nagrody od ludzi.

Bezinteresowność: Nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na pomoc innym.

Zaufanie do Boga: Bóg widzi nasze serca i nagradza nasze dobre uczynki.

To nie znaczy, że nie możemy być widoczni w naszym dawaniu, ale nasza intencja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie na ludzką pochwałę.

Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych
przyjaciół i prawdziwych wrogów, osiągaj sukcesy mimo wszystko.

To powiedzenie przypisywane jest Napoleonowi, ale ma swoje korzenie w nauce Jezusa o pokuszeniu i prześladowaniu. W Ewangelii Mateusza (5:10-12) Jezus mówi:

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Praktyka chrześcijańska:

Nieustraszoność: Krytyka ani prześladowania za to, co słuszne, nie powstrzymają prawdziwych naśladowców Chrystusa przed działaniem.

Pokój w Jezusie: Chociaż nieraz się boimy, szukamy pokoju i siły w Bogu, a nie w ludzkiej pochwale.

Miłość do wrogów: Modlimy się za tych, którzy nas prześladują (Mt 5:44, 45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

To nie znaczy, że sukces, powodzenie w jakichś sprawach życia, nie jest ważny, ale nie powinien być naszym głównym celem. Chrześcijanie powinni dążyć do sławy Boga, a nie własnej . Celem jest pełnienie woli Bożej a nie obiecana nagroda.

To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nasze dobre uczynki mogą być szybko zapomniane przez ludzi. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (6:1-4), Jezus mówi o dawaniu jałmużny i czynieniu dobra w ukryciu, tak aby Ojciec Niebieski, który widzi w ukryciu, mógł nas nagrodzić:

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.( czystość zamiarów )

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania nagrody: Czynimy dobro, bo Bóg nas kocha, a nie dla ludzkiej pochwały.

Zaufanie do Boga: Bóg pamięta o naszych uczynkach i nagradza nas (Mt 6:4 ).

Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Hbr 6:10

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Skromność: Nie szukamy uznania ludzi, tylko chwały Boga.

To nie znaczy, że nie powinniśmy być doceniani, ale nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie ludzką pochwałę.

Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że uczciwość i szczerość nie zawsze są nagradzane w świecie. W Biblii, w Psalmie 15:1-2, czytamy:

Panie, kto będzie gościem w przybytku Twoim? Kto będzie mieszkał na górze świętej Twojej? Ten, który chodzi w niewinności, i czyni słuszność, i mówi prawdę w sercu swoim.

Praktyka chrześcijańska:

Uczciwość jako wartość: Bóg ceni uczciwość i szczerość (Prz 12:22

Wstrętne Panu są wargi kłamliwe,
w postępujących wiernie ma On upodobanie.

( Ef 4:25).

Dlatego, odrzuciwszy kłamstwo, niech każdy z was mówi prawdę swemu bliźniemu, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.  ( zamiast wad – cnoty )

Nieustępliwość w prawdzie: Jezus mówił:

Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie (Mt 5:37).

Zaufanie do Boga: Bóg chroni i nagradza uczciwych (Prz 2:7-8).

On chowa powodzenie dla prawych, opiekę – dla żyjących nienagannie.

On osłania ścieżki prawych, ochrania drogę pobożnych.

Ps 37:18 Pan zna dni ludzi bez zarzutu, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki;

To nie znaczy, że będziemy zawsze postrzegani jako „słabi”, ale nasza wierność Bogu i prawdzie jest ważniejsza niż ludzka aprobata.

To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o kruchości ludzkich wysiłków i planów. W Biblii, w Psalmie 127:1, czytamy:

Jeżeli Pan nie zbuduje domu, na próżno pracują, którzy go budują.

Praktyka chrześcijańska:

Zaufanie do Boga: Prawdziwy fundament to Jezus Chrystus (1 Kor 3:11).

Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus

Trwanie w Bogu: To, co budujemy z Bogiem, nie może być zniszczone (Mt 7:24-27).

Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Wiara w wieczność: Nasza prawdziwa nagroda jest w niebie (2 Kor 4:16-18).

Szczególnie dotyczy to klasy Kościoła, ale także i nas, którzy czekamy na ziemskie Królestwo z jego całym błogosławieństwem.

Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.

Nie znaczy, że nie powinniśmy pracować i planować, ale nasze zaufanie i nadzieja powinny być w Bogu, a nie w ludzkich osiągnięciach.

Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.

To powiedzenie jest bardzo aktualne, zwłaszcza w kontekście służby innym. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują

Praktyka chrześcijańska:

Miłość do wrogów: Jezus przykazał nam kochać i modlić się za tych, którzy nas źle traktują.

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Niektórzy ludzie mogą nie być wdzięczni, ale Bóg widzi i nagradza nasze dobre uczynki (Łk 6:35, 36 )

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

( Hbr 6:10).

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Idź za przykładem Jezusa:

On pomógł wielu, którzy nie byli mu wdzięczni (J 1:10-11).

Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

To nie znaczy, że mamy być naiwni albo, że nie mamy pomagać, znaczy jednak, że nasz miłość i służba powinny być motywowane miłością do Boga i chęcią służenia innym – mimo wszystko.

Daj światu, co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nie zawsze nasze najlepsze wysiłki będą doceniane. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:38-42), Jezus mówi o oddawaniu dobra za zło i dawaniu więcej niż się oczekuje.

Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące!  Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Jezus przykazał nam dawać i służyć bez oczekiwania nagrody (Łk 6:35).

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych.

Miłość do nieprzyjaciół: Dajemy najlepsze, bo Bóg nas kocha i chce, byśmy kowali innych (Mt 5:44-45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Skupienie na Bogu: Naszą nagrodą jest życie wieczne w miłości i szczęściu na ziemi , dla Kościoła wieku Ewangelii niebie (Mt 6:1-4).

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

To nie znaczy, że mamy być wykorzystywani, ale nasza postawa serca powinna być szczera i bezinteresowna.

PODSUMOWANIE

To oświadczenie wyraża determinację i zobowiązanie do działania, pomimo przeszkód  i przeciwności. W kontekście praktyki chrześcijańskiej, to oznacza:

Zaufanie do Boga: Wierzę, że Bóg mnie prowadzi i daje siłę, że jest dobrym Ojcem, Który wie, co jest nam w danej chwili najbardziej potrzebne. Przykłady: Dawid, nasz Pan Jezus i wielu innych.

Nieustępliwość: Nie poddaję się trudnościom ani krytyce, będę się starał, moja wiara nie osłabła. Przykładem Ijob, prorocy, Paweł i inni.

Skupienie na celu: Moim celem jest służyć Bogu i innym, nie zważając na konsekwencje. To może być nasze motto na każdy kolejny dzień aż do nadejścia Królestwa.

Przykłady:

Będę kochał moich wrogów, mimo wszystko.

Pomogę potrzebującym, mimo wszystko.

Będę szczery i uczciwy, mimo wszystko.

To oświadczenie staje się deklaracją wiary i zobowiązaniem do działania zgodnie z wartościami chrześcijańskimi.

Ciekawie o tym mówi radosna piosenka, przypisywana Wesleyowi. Treść jest szlachetna i biblijna:

Czyń całe dobro, jakie możesz,

wszelkimi możliwymi sposobami,

na wszystkie możliwe sposoby,

w każdym miejscu, w którym możesz,

w każdym czasie, kiedy możesz,

wszystkim ludziom, którym możesz,

tak długo, jak możesz.

Św. Paweł krótko wyraża tę samą myśl słowami: Dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim. Galacjan 6:10

Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

Mówi: Jonatan Urban

▶️ „TOŻSAMOŚĆ CHRZEŚCIJANINA”, br. Jonatan Urban

Początek nowego roku to zwykle czas gdy tworzymy sobie jakieś postanowienia, cele robimy listy i ekscytujemy się nowym początkiem – “Nowy Rok – Nowy JA” …

Choć niemal połowa Amerykanów ustala sobie noworoczne postanowienia, według Uniwersytetu Columbia tylko około 25% osób pozostaje im wiernych po zaledwie 30 dniach. Jeszcze mniej —bo mniej niż 10% — faktycznie osiąga swoje cele.

Dlaczego tak się dzieje?

Co mówią o tym naukowe publikacje?

Kilka uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych przeprowadziło badania na ten temat i doszli do takich wniosków:

“Nawyk, a nie świadomy wybór, kieruje większością naszych codziennych działań”

“Badacze ustalili, że 66 procent tych działań ma charakter nawykowy — co sugeruje, że wprowadzanie zdrowszych zmian w stylu życia polega mniej na zaczynaniu od zera, a bardziej na zastępowaniu jednego nawyku innym.”

„Wiele modeli psychologicznych przedstawia ludzi jako racjonalnych decydentów, którzy przed podjęciem działania dokładnie rozważają wady i zalety dostępnych opcji…

…Jednak wcześniejsze badania wykazały, że jednym z najbardziej wiarygodnych predyktorów przyszłego zachowania jest zachowanie przeszłe. Co więcej, duża część tych powtarzalnych działań jest wykonywana przy minimalnym namyśle i wynika z automatycznego wpływu nawyku.”

Nam się często wydaje, że podejmujemy decyzje w życiu świadomie, a tak naprawdę najczęściej jest to zasługa nawyku, pewnego automatyzmu, którego sami nie zauważamy.

Czyli gdy na przykład podjadamy słodycze to zapewne jest to nawyk – że zwykle np. po obiedzie jemy coś słodkiego i potem wieczorem, przy okazji wieczornej herbatki to znowu. Gdy sięgamy po tego cukierka to wydaje nam się, że podjęliśmy świadomą decyzję o jego zjedzeniu, a tak naprawdę decyzja podjęła się sama bez większego udziału naszej świadomości.

Dlaczego się tak dzieje – zobaczmy jak tworzą się nawyki.

Nawyki mają tendencję do tworzenia się w czteroetapowym cyklu:

Bodziec (Sygnał) – Pragnienie – Reakcja – Nagroda

W książce “Atomowe nawyki” James Clear opisuje je tak:

“Najpierw jest sygnał. Skłania on mózg do określonego zachowania. To pewna informacja poprzedzająca nagrodę. Nasi prehistoryczni przodkowie wypatrywali sygnałów zwiastujących dostępność najważniejszych nagród, takich jak pożywienie, woda i seks. Dziś większość czasu poświęcamy, na dostrzeganie sygnałów oznaczających drugoplanowe nagrody, takie jak pieniądze i sława, władza oraz status społeczny, pochwała i aprobata, miłość oraz przyjaźń bądź poczucie osobistej satysfakcji. … ponieważ sygnał jest pierwszą zapowiedzią bliskości nagrody, w naturalny sposób prowadzi on do pragnienia.”

“Pragnienia stanowią siłę napędową każdego nawyku. Bez jakiegoś rodzaju motywacji albo pragnienia (bez chęci zmiany) nie mamy powodu do działania. …Nie motywuje cię samo szczotkowanie zębów, ale raczej wrażenie świeżości w ustach.”

“Sygnały są bez znaczenia, dopóki nie zostaną zinterpretowane. Tym, co przekształca sygnał w pragnienie, są myśli, uczucia i emocje obserwatora.”

“Trzecim etapem jest reakcja. Reakcja to właściwy nawyk w formie myśli lub działania. Fakt wystąpienia reakcji jest uzależniony od twojej motywacji oraz od wewnętrznych oporów skojarzonych z danym zachowaniem”

“Wreszcie reakcja przynosi nagrodę. Nagrody są ostatecznym celem każdego nawyku. W sygnale chodzi o dostrzeżenie nagrody. W pragnieniu o chęć na nagrodę. Reakcja ma na celu otrzymanie nagrody. Gonimy za nagrodami, bo służą one dwojakim celom: 1) przynoszą satysfakcję oraz 2) uczą nas.”

Jak widać więc wszystkie etapy tworzenia nawyku służą jednemu celowi – chodzi o zdobycie nagrody – po co? Po pierwsze po to by zaspokoić dane pragnienie ( i to zwykle działa przez krótki czas). poklask, wyższy status, czyjś uśmiech,

A po drugie nagrody uczą wybierania działań, które warto zapamiętać na przyszłość. Uczą mózg co jest przyjemne co zaspokaja te pragnienia.

I to jest taki cykl, nieustanne się powtarzający

SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

Całość tworzy tzw. pętlę nawyku. Poprzez powtarzanie nawyk staje się nieświadomy.

Nawyki mogą być dobre, neutralne albo szkodliwe.

Tu dodatkowa uwaga – jest psychologicznie pewna różnica między nawykami a uzależnieniem.

Szkodliwe nawyki zazwyczaj odpowiednią siłą woli, motywacją, zmianą otoczenia stosunkowo łatwo przerwać.

Natomiast uzależnienia zazwyczaj wymagają dłuższej terapii, czasem także leków, całkowitego unikania bodźców, które mogły by reaktywować uzależnienie.

Ta różnica wynika z tego, że w uzależnieniach zmienia się skład chemiczny naszego mózgu, tworzą się nowe połączenia w mózgu i jest to zmiana nie tylko taka w psychice ale też fizyczna, nasz mózg jest jakby przeprogramowywany.

Taka podstawowa lista rzeczy od których można się uzależnić to:

– alkohol

– różnego rodzaju narkotyki

– pornografia

– jedzenie!

– opioidy

– hazard

– obecnie coraz częściej dodaje się do tej listy media społecznościowe/internet

Każda czynność lub substancja, która przeprogramowuje układ nagrody w mózgu, może prowadzić do uzależnienia.

Uzależnienie to taki sztucznie przyspieszony sposób na pokonanie tego cyklu SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

Dlaczego o tym mówię? Częściowo po to by ostrzec i przypomnieć wam i sobie jakie niebezpieczeństwa czyhają na nas i jak łatwo wpaść w ich sidła, a częściowo by to była taka baza dla nas do dalszych myśli.

Skoro działamy w sporej części na zasadzie nawyków to logiczne, że dobrze by było wiedzieć jak nad nimi panować jak zmieniać te niekorzystne, na dobre i jak ustanawiać skutecznie nowe.

i tu zataczamy koło z powrotem do tych noworocznych postanowień i ogólnie do wyznaczania sobie celów, planowania co dalej w naszym życiu.

I tu uwaga! – NIE SKUPIAJMY SIĘ NA CELACH SAMYCH W SOBIE !!!

Dlaczego?

Problem jest taki, że nawyki w dużym stopniu kształtują naszą tożsamość, a ta nabyta z dzieciństwa, z młodości, z otoczenia, zwyczajów, błędnych poglądów tożsamość kształtuje to co dalej robimy.

Wyznaczenie sobie celu, zwykle dosyć ambitnego, wzniosłego, aspiracyjnego – niezgodnego z naszą dotychczasową tożsamością jest bardzo trudne do osiągnięcia i dlatego dążenie do takiego celu szybko się kończy…

Nie można oczekiwać zmiany rezultatów, bez zmiany tożsamości i związanych z nią uczuć. Kilka razy można się zmusić, gdy sprzyjają okoliczności. Ale gdy pojawią się pierwsze trudności, wewnętrzna słabość i okoliczności przestaną sprzyjać wtedy okazuje się, że jednak znowu się nie udało.

Tożsamość jest najgłębszą częścią nas, to z niej “wypływają” te automatyzmy, nawyki i to kim jesteśmy gdy nie mamy jakiejś silnej zewnętrznej motywacji.

Wg Słownika psychologii (2000): „Tożsamość osobista to zbiór samookreśleń, za pomocą których jednostka opisuje własną osobę, różnicując między Ja i Inni Ludzie w kategoriach Ja – nie Ja.

Czyli te rzeczy mi się podobają – te mi się nie podobają

Taki jestem – a taki nie jestem

W to wierzę – w to nie wierzę

Dlatego musimy skupić się na swojej tożsamości.

Kim jestem? Kim chciałbym być? Jak różnicuję się od innych? W co wierzę, a w co nie wierzę?

Łatwo wpaść na to że aaa… no to ja jestem oczywiście chrześcijaninem.

ALE CO TO WŁAŚCIWIE ZNACZY?

Jedną z rzeczy która jest naszą tożsamością jest wiara w Biblię jako natchnioną księgę daną ludziom przez Boga. Dlatego to właśnie tam powinniśmy szukać odpowiedzi na pytanie o naszą tożsamość.

Wszyscy ludzie są stworzeni przez Boga na jego obraz i jego podobieństwo.

Rdz 1:27: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył; stworzył ich mężczyzną i kobietą.”

Ps 139:14: „Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”

Co to powoduje?

– Uważamy wszystkich ludzi za wartościowych, za Boże stworzenia, pod tym względem wszyscy są równi, i oczywiście możemy mieć różny poziom moralny, różny poziom inteligencji, różne zdolności – ale to nie powoduje że jesteśmy jakimś wyższym stworzeniem,

– Interesuje nas to kim jest Bóg ten nasz stworzyciel, jesteśmy wdzięczni za to, że nas stworzył i chcemy być takimi jak on zamierzał byśmy byli.

Jesteśmy grzeszni, potrzebujemy odkupiciela

Rz 3:23-24: „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga; A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.”

Na początku historii człowieka, rodzaj ludzki zgrzeszył, postawiony w idealnych warunkach, doskonały ale bez doświadczenia z grzechem nie podołał próbie do jakiej z dozwolenia Bożego doprowadził Szatan. Nie będziemy tutaj czytać, znamy dobrze ten fragment Biblii.

– Przez to, wszyscy są grzeszni od urodzenia i potrzebują odkupienia, tym odkupicielem jest Jezus przez swoją śmierć na krzyżu

– kto świadomie staje się chrześcijaninem, uwierzy w Jezusa jako swojego odkupiciela z niewoli grzechu i przyjdzie do niego z pokutą dostępuje usprawiedliwienia z wiary

Mamy wolną wolę

Joz 24:15: „A jeśli wam się zdaje, że źle jest służyć PANU, wybierzcie sobie dziś, komu będziecie służyć: czy bogom, którym służyli wasi ojcowie po drugiej stronie rzeki, czy bogom Amorytów, w których ziemi mieszkacie. Lecz ja i mój dom będziemy służyli PANU.”

Ga 5:13: „Bo wy, bracia, zostaliście powołani do wolności, tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale z miłości służcie jedni drugim.”

– Wolna wola sprawia, że rozumiemy, że sami podejmujemy decyzje w naszym życiu, mamy wpływ na nasze postępowanie, to że dotychczas postępowaliśmy w jeden sposób nie znaczy, że nie możemy się zmienić

– To znaczy też, że możemy zacząć postępować gorzej, możemy wrócić do starych grzechów, wybrać fałszywego boga zamiast tego jedynego prawdziwego, zawsze jesteśmy zagrożeni wypadnięciem poza grono wiernych Bogu

Jesteśmy synami Bożymi

J 1:12: „Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;”

Czy to nie jest wspaniałe stać się Synem Bożym?… Synem, nie sługą! Czym się różni syn od sługi? No Syn jest częścią rodziny, ma być posłuszny ojcu, ale w zamian ma wiele przywilejów, bezpośredni kontakt, udział w dziedzictwie, błogosławieństwa ojcowskie.

Bycie Synem Bożym oznacza też to, że musimy się w pewien sposób zachowywać – odpowiedni, reprezentujemy Boga (tak jak Syn tym jak się zachowuje, decyduje jak ludzie postrzegają nie tylko go ale jego rodzinę – ojca)

Naszym zadaniem na całe życie jest walka z naszym ciałem

Ga 5:16-17: „Mówię więc: Postępujcie w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.”

1Kor 15:34: „Ocknijcie się ku sprawiedliwości i nie grzeszcie; niektórzy bowiem nie mają poznania Boga. Mówię to ku waszemu zawstydzeniu.”

Rz 6:12-16: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, żebyście mieli mu być posłuszni w jego pożądliwościach. I nie oddawajcie waszych członków jako oręża niesprawiedliwości grzechowi, ale oddawajcie samych siebie Bogu jako ożywieni z martwych i wasze członki jako oręż sprawiedliwości Bogu. Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską. Cóż więc? Będziemy grzeszyć, bo nie jesteśmy pod prawem, ale pod łaską? Nie daj Boże! Czyż nie wiecie, że komu oddajecie siebie jako słudzy w posłuszeństwo, komu jesteście posłuszni, tego jesteście sługami: bądź grzechu ku śmierci, bądź posłuszeństwa ku sprawiedliwości?”

Więc nie jesteśmy grupą tych osób, które są z siebie zadowolone. My wiemy, że nasze ciało, to co z nas ciągle zostało starego sprzed wejścia na nową drogę z Chrystusem, one ciągle są, ciągle atakują nas, szatan próbuje je wykorzystać ciągle przeciwko nam – musimy walczyć z tym, więzić te drobne lisy, które nam podkopują tą naszą winnicę, nasze postępy w rozwoju charakteru

Czekamy na zmartwychwstanie i rozpoczęcie królestwa na Ziemi

Mt 6:10: „Niech przyjdzie twoje królestwo, niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie.”

1 Kor 15:16-22: „Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani, to i Chrystus nie został wskrzeszony. A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremna jest wasza wiara i nadal jesteście w swoich grzechach. Tak więc i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli. Jeśli tylko w tym życiu mamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej nieszczęśliwi. Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych i stał się pierwszym plonem tych, którzy zasnęli. Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych. Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

Obj 21:3-4: „I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.”

To jest podstawa naszej wiary, że to wszystko co się dzieje na świecie, nie jest dziełem przypadku, że kiedyś ta śmierć, która każdego dotyka, te choroby, nieszczęścia, bieda, niesprawiedliwość – one się kiedyś skończą i widzimy, że niedługo. To jest ta kotwica wiary.

Po co mówię o tych wszystkich rzeczach, jaki ma to związek z tymi nawykami, celami itd. ?

Jest naukowo i praktycznie udowodnione, że by skutecznie zmieniać swoje nawyki, realizować postawione przed sobą cele to trzeba budować systemy, schematy działania, które są głęboko wpisane w naszą TOŻSAMOŚĆ – a nie zapisać sobie tylko jakieś cele na kartce i rozczarować się po kilku dniach, czy tygodniach.

Zdecydowanie się na kroczenie ścieżką wiary w Jezusa i poświęcenie się jemu to jest taka bardzo duża deklaracja zmiany tożsamości.

Kim jestem? – jestem chrześcijaninem, aktywnym, starającym się każdego dnia

Co jest dla mnie najważniejsze? – Bóg na pierwszym miejscu, służba Bogu i Chrystusowi, braciom, rozwój charakteru, dbanie o rodzinę, bycie przykładem w zborze, domu i na co dzień.

W co wierzę? – to sobie właśnie wymienialiśmy, że jesteśmy Bożymi stworzeniami, mamy wolną wolę, że dzięki Chrystusowi możemy być odkupieni z grzechu, jesteśmy Synami Bożymi, walczymy z naszym upadłym ciałem i grzechem, czekamy na zmartwychwstanie i naprawienie wszystkich rzeczy.

Fajnie by było, raz np. przy poświęceniu przeżyć, zapamiętać i z głowy i O – jest nowa tożsamość 😉

Ale wiemy, że tak nie jest, jesteśmy naczyniami glinianymi, zapominamy, odstępujemy od tej dobrej drogi, po za tym nie da się w jednej chwili ot tak już naprostować swój umysł, i zmienić tożsamość, ona się zmienia pod wpływem czasu, pod wpływem drobnych rzeczy, nawyków które wykonujemy codziennie, ona ewoluuje, chociaż największy skok, największa zmiana jest na początku.

Więc, żeby to jakoś zebrać w całość:

Nie skupiajmy się na indywidualnych celach, szczególnie tych bardzo ogólnych typu: “będę lepszym mężem” ; “będę lepszym chrześcijaninem” ; “nie będę taki nerwowy w tym roku”

To nie zadziała, a co zadziała?

– Skupmy się na przypominaniu sobie naszej tożsamości jako chrześcijan, ugruntowujmy się w tym co już wiemy i dowiadujmy się coraz więcej z Biblii.

– Myślmy o tym, co taka osoba mająca taką tożsamość by robiła, najlepszym przykładem jest Jezus, ale też inni bracia, co dobrego w nich widzimy – naśladujmy, czy chrześcijanin powinien być porywczy, nieodpowiedzialny, samolubny? Czy Chrystus takim był?

– Jeżeli chcemy już wybrać jakiś konkretny aspekt do pracy nad nim to dzielmy go na małe etapy, ustalmy jakiś drobny postęp w danym aspekcie, taki możliwy do zrealizowania w niedługim czasie – nie chce być nerwowy – ok, to podzielmy to. Kiedy najczęściej się objawia moja nerwowość i kiedy jest to bez większego uzasadnienia?, skupmy się na tym przypadku i kiedy ta sytuacja nastanie starajmy się wtedy przypilnować i zareagować inaczej

– Budujmy systemy (otoczenia, ludzi), które będą nam pomagać w cementowaniu naszej tożsamości, a nie przeszkadzać. Czy można pozostać wśród światowych kolegów, którzy nas absorbują do rzeczy nie pożytecznych, a czasem nawet grzesznych? No można, jesteśmy wolni ale czy to jest pożyteczne?

Czy można z wygody łączyć się gdzieś tam tylko online, od czasu do czasu uczestniczyć w nabożeństwach? Można oczywiście, ale dlaczego nie wykorzystywać tych okazji dobrych, przecież społeczność braterska, rozmowy, badania będą nam pomagać w byciu takimi jak widzimy w Słowie Bożym, że powinniśmy być…

– Pilnujmy czy nie zgubiliśmy kursu, bo życie to jednak życie i może się zdarzyć, że gdzieś się zapomnimy – badajmy siebie, jaka jest moja tożsamość?, co jest dla mnie najważniejsze?, w co wierzę mocno?, do czego jestem głęboko przekonany i co w związku z tym powinienem robić?

Jest taka zasada, którą autor przytaczanej już książki “Atomowe nawyki” podaje – w odniesieniu do tego jak osiągać cele i budować dobre nawyki:

“Spraw by to było oczywiste, Spraw by to było atrakcyjne, Spraw by było łatwe, Spraw by było satysfakcjonujące.”

Jeżeli coś nie będzie dla nas oczywiste, nie będzie atrakcyjne, nie będzie łatwe (w pewnym sensie), nie będzie satysfakcjonujące – to jak chcemy to osiągnąć?

Wbrew temu co uważamy i kim jesteśmy? Tak się nie da.

Ta metoda nie sprawi, że będzie nam łatwo, że wszystko będzie się udawać. Ale gdy się jest przekonanym o słuszności działania, o atrakcyjności/wartości tego czego pragniemy to jest automatycznie też dużo łatwiej nawet gdy jest pod górkę.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której żaden autor książek o samorozwoju, nawykach itp. niestety nie pisze….

Boża pomoc w tym wszystkim…niedawno mieliśmy świadectwa i zresztą często to słyszymy nawet od bardzo doświadczonych, braci i sióstr – że tylko dzięki pomocy Bożej udawało im się coś osiągnąć, w jakiś sposób się zachować, coś zmienić w życiu – dzięki Bogu.

Dzięki Bogu też za tą wspaniałą księgę, w której możemy kształtować naszą Tożsamość, tam jest wszystko co jest potrzebne, często potrzebujemy jakiś dodatkowych wyjaśnień by coś zrozumieć, ale wszystko wypływa z Biblii.

Życzę wam wszystkim i sobie, żeby w tym roku ugruntować swoją chrześcijańską tożsamość, może dla niektórych przypomnieć sobie te podstawy i dlaczego w to wierzę i kim jestem, może dla niektórych będzie to rok w którym podejmą decyzję, że to właśnie ta chrześcijańska, biblijna tożsamość jest tą, którą chcą wybierać jako jedyną, kierującą swoim życiem.

Pamiętajmy kim jesteśmy i trzymajmy się tego jak najmocniej, bo świat dookoła nas próbuje nam wyrwać to, przemienić nas w kogoś innego, coraz trudniej zachować siebie nieskażonym przez ten świat jak pisze apostoł Jakub…

Wiem, że Bóg na ile będziemy mu wierni, będzie nam w tym pomagał….

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Wuppertalu, 16 listopada 2025 r. 

Jak może niektórzy z Was słuchali, na spotkaniu biblijnym w Kiczycach rozważaliśmy temat: „Bóg jest miłością”. Zauważyliśmy tam że istnieją badania naukowe pokazujące, że rozmyślanie o Bogu, który jest miłością, ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Podaliśmy tam wiele dowodów na to, że Bóg naprawdę nas kocha. Bóg udowodnił to w stworzeniu, w przyrodzie, w planie zbawienia, przede wszystkim w daniu na świat swojego Syna dla naszego odkupienia, w obietnicy restytucji, a także udowadnia to w historii wierzących i w naszym osobistym życiu.

Mówiliśmy też, że Boska miłość to dobroczynna zasada Jego istnienia. Nie jest to tylko jakiś sentymentalizm albo romantyczność. Boskim celem jest zaprowadzenie we wszechświecie dobrych zasad i sprawienie, by jak najwięcej moralnie wolnych istot mogło nauczyć się tych zasad i żyć zgodnie z nimi.

No dobrze, ale gdy przytaczałem dowody Boskiej miłości, to w pewnej chwili podałem słowa brata Johnsona, gdzie pisał tak: „Nawet w wielkim ucisku (…) dostrzegamy działanie Boskiej miłości (…) miłości, która potrafi użyć gniewu dla celów reformy, kiedy wszystko inne okazuje się nieskuteczne”.

Brat Johnson szeroko to opisuje i bardzo polecam cały fragment jego książki „Bóg” (E1) ze s. 124-125 i w ogóle cały przegląd Boskiej miłości (s. 110-127). Johnson pisze tam, że gniew Boży nie jest zemstą, ale środkiem reformy i oczyszczenia. Oczywiście, sam w sobie ucisk nie przynosi oczyszczenia. Ucisk stwarza warunki, w których zasługa Chrystusa i Jego pomoc może być przyjęta przez serca ludzi doprowadzone wcześniej przez ucisk do pokory i skruchy.

Nie podamy dziś na jakim etapie ucisku jesteśmy. Nie powiem, jakie wydarzenia są dokładnie przed nami. Nie powiem ile dokładnie jest przed nami lat. Ale poszukamy w Biblii, co musi się zmienić w społeczeństwie, żeby zostało przygotowane na Królestwo. I w tych smutnych obrazach ucisku będziemy próbowali zobaczyć rękę Boskiej miłości. [o ucisku: Co podział pastor Russell, s. 848]

Ludzie przedstawiają różne wizje ucisku. Najczęściej mówi się przy tym o końcu świata. W filmach pokazuje się totalne zniszczenie planety. Zwykle jest to uderzenie asteroidy, wielkie tsunami, czasami wojna atomowa, albo np. epidemia wirusa. Ostatecznie jednak z ludzkości zostaje albo nic, albo jakaś garstka – może na statku kosmicznym, albo gdzieś pod ziemią.

Nie lepiej jest w wizjach chrześcijan. Niektórzy sądzą, że Bóg zniszczy ziemię, a dla swoich świętych stworzy nową (Misja Łaski: ‘na pewno nie będzie tam morza’). Inni myślą, że planeta zostanie, ale dla większości z tych, którzy zginą w ucisku albo Armagedonie nie będzie już żadnej nadziei – zginą na zawsze. W jeszcze innych wyznaniach dominuje pogląd, że żadnego końca nie będzie, że na ziemi po prostu zawsze będzie panowało zło.

A jednak Biblia pokazuje coś innego. To prawda, Biblia opisuje ucisk, ale ucisk, którzy wypala złe i przygotowuje ludzkość do Król Bożego na ziemi.

Sofoniasza 3:8–9 (ubg popr.) – Dlatego oczekujcie mnie, mówi PAN, do dnia, w którym powstanę do łupu. Postanowiłem bowiem zebrać narody i zgromadzić królestwa, aby wylać na nie swoje rozgniewanie, całą zapalczywość swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości. [9] Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia PANA i służyli mu jednomyślnie.

Jak widać ucisk (=ogień gorliwości) prowadzi do oczyszczenia (czystą mowę). Bóg nie niszczy by zniszczyć. Bóg oczyszcza, żeby zbawić.

Tam jest napisane, że Bóg zbiera narody i rzeczywiście tak jest. Pod każdym względem. Nawet nasz przylot tutaj. Tydzień temu byliśmy w Kiczycach. Dwa tygodnie temu brat Mirek i siostra Kasia byli w Bydgoszczy. Wcześniej mieli wyjazd na Bliski Wschód. Jesteśmy w stałym kontakcie z braćmi ze Stanów Zjednoczonych. Wiadomości ze świata wszyscy oglądają na żywo. To gromadzenie się dotyczy też łączenia się państw, denominacji i ludzi w różne związki i organizacje.

I tak, ucisk ma sprawić, by ludzie różnych narodów, religii i poglądów zamiast nienawiści, zaczęli z sobą rozmawiać i doszli do jednej myśli i do czystej mowy… ale oczywiście stopniowo, nie od razu, już pod rządami Jezusa, gdy obecne systemy przeminą.

Ps 46:8-10 – „Chodźcie, zobaczcie dzieła PANA, jakie spustoszenia uczynił na ziemi. On kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, kruszy łuki i łamie włócznie, a rydwany pali ogniem. Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

(To paralelizm, to znaczy dokładnie to samo, bo ziemia w symbolice biblijnej to m.in. właśnie narody)

To nie jest obraz zniszczenia planety, ale końca opresyjnych systemów. Koniec wojen i złych organizacji (”rydwanów”). Ten „ogień” ma przygotować narody, aby się uspokoiły i zobaczyły Boga działającego przez Jezusa. Po co Bóg miałby niszczyć coś, co jest dobre – jak nasza Ziemia i tak wiele gwiazd i planet? To, co ma być zniszczone, to zły porządek, który panuje na ziemi.

Aggeusza 2:6-7 – wg tłum. Króla Jakuba (KJV): „Tak mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, poruszę niebem i ziemią, i morzem, i suchym lądem; poruszę wszystkie narody, i spełni się pragnienie wszystkich narodów; i napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów”

W Hebr. 12:26-27 do tego fragmentu nawiązuje Paweł i mówi, że wszystko zostanie wstrząśnięte, aby pozostało tylko to, czego nie da się poruszyć. Nie da się poruszyć i usunąć tej nowej władzy – Królestwa Bożego. To jak sen Nabuchodonozora o posągu, w którym uderza i niszczy go kamień. A potem ten kamień rośnie w wielką górę, której już nikt nie poruszy. To nie jest literalny kamień ani dosłowna góra.

Biblia mówi więc o ostatecznym celu ucisku: „Przywrócenie czystej mowy”, „uspokojenie narodów”, uznanie Boga przez narody, spełnienie się pragnienia wszystkich narodów. Ale dlaczego to trwa tak długo?

Biblia odpowiada: to nie Bóg opóźnia sprawę. Jest inaczej: to ludzie jeszcze nie są na to gotowi. Większość ludzi nadal ufa samemu lub samej sobie, swoim pieniądzom, swoim politykom, swojemu wojsku, swoim naukowcom, swoim religijnym przywódcom i swoim organizacjom – ludzkość ufa wszystkiemu, ale nie ufa Bogu. A co w tym czasie robi Bóg?

Boska miłość zawsze ma przed sobą WIECZNY CEL – nie chodzi o chwilową ulgę, ale o trwałą naprawę ludzkości. Mówi o tym 19. rozdział Ks. Izajasza. Wersety od 1 do 17 mówią o ciężkim karaniu Egiptu, czyli świata.

Jednak pozostałe wersety mówią o celu i wynikach tego karania. Werset 22 – „A PAN uderzy Egipt, uderzy go i uzdrowi. Oni nawrócą się do PANA, a on da im się ubłagać i uzdrowi ich”. (w 20 mówi że zawołają do Pana z powodu swoich gnębicieli)

Porównajmy to do operacji chirurgicznej. W Polsce jest taka tradycja na 1 XI, że w telewizji zawsze jest „Znachor”. Jest tam taka scena jak znachor wiejski Kosiba łamie i na nowo składa nogi młodego Wasyla. Bolesne przejście między starym a nowym. Operacja boli, ale celem operacji jest uratowanie życia i powrót do zdrowia. Tak samo wielki ucisk to duchowa operacja, a Bóg jest tutaj jak chirurg.

1. Ta operacja przywraca światu rozum (choć jest to terapia szokowa).
2. Przygotowuje serca ludzi na przyjęcie Chrystusa jako Zbawiciela i Króla.
3. Zrywa kajdany Szatana. Wiemy, że ten ucisk oznacza wstrząsy w sferze ziemskiej ale też w duchowej, gdzie demony przeganiają siebie nawzajem. Władza szatana nad nimi nie jest już taka, jaka była 100 czy 150 lat temu.
4. Usuwa stare imperium zła na ziemi, żeby zrobić miejsce na Król. Boże.

Na czym polega ta operacja? W pewnym sensie to operacja na sercu. Trochę jak transplantacja, a trochę jak regeneracja serca. Na przykładzie Żydów Bóg przedstawia tę operację tak – Ezechiela 36:26: „I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.” Jak to się stanie to jeszcze pod koniec spróbuję powiedzieć.

Kamienne serce musi być usunięte, a mięsiste serce włożone. Ten proces wobec całego świata świetnie widać u Izajasza 13:1-12. Dosłownie jest to proroctwo o upadku Babilonu, ale symbolicznie: o upadku światowego systemu pychy i zła. Ap. Jan w Objawieniu setki lat po upadku dawnego Babilonu mówi, że tak jak tam w starożytności Żydzi znaleźli się w niewoli, tak lud Boży i cała ludzkość znowu miała się znaleźć w podobnej niewoli. Tuż przed początkiem ucisku Bóg wołał do ludu Bożego poprzez swoich ziemskich „aniołów” słowami z Ks. Obj. 18:4 – „Wynijdź z Babilonu, ludu mój…”. Ten Babilon to wielka mieszanina religii i państwa w chrześcijaństwie. Przeczytajmy w. 9-11. Znajdziemy tu opis usuwania pewnych elementów:

„to dzień PANA nadchodzi, okrutny, w zapalczywości i srogim gniewie, aby zamienić tę ziemię w pustynię* i wytępić z niej grzeszników. Gwiazdy nieba bowiem i ich konstelacje nie będą jaśniały swoim światłem. Słońce się zaćmi, gdy tylko wzejdzie, a księżyc nie zabłyśnie swoim światłem. I ukarzę świat za jego zło i niegodziwych za ich nieprawość; położę kres pysze zuchwałych i poniżę wyniosłość okrutników.”  *spustoszyć-obrócić w ruinę, rabując, ogołocić.

Z Listu Judy (w. 13) wiemy, że gwiazdy są symbolem religijnych nauczycieli. Całe konstelacje oznaczają więc denominacje religijne. Czas wielkiego ucisku sprawia, że kaznodzieje i organizacje religijne gasną jako światła dla ludzkości. Księżyc i słońce to Stary i Nowy Testament. Dlaczego nie dają światła, skoro często mówimy, że jest tyle światła prawdy, więcej niż kiedykolwiek? Bo z powodu błędnego nauczania prawda Biblii została przykryta czarną płachtą. To nie szkodzi słońcu, ale odcina od światła ludzi, którzy siedzą w takim zasłoniętym pomieszczeniu.

Ludzie odrzucają cuda, proroctwa i typy ST, widzą tam tylko krew. Odrzucają okup i zmartwychwstanie Jezusa. I to właśnie w obrębie chrześcijaństwa zrodziła się niewiara w Bogu i ataki na Biblię. Wyznania wiary są pełne sprzeczności. (jak ta nowa ziemia na której nie będzie już morza)

Prorok mówi, że Bóg ukarze świat za jego zło. Ale w szczególny sposób ukarani i powstrzymani mają zostać pyszni zuchwalcy i wyniośli okrutnicy. Niektórzy bracia myślą, że dzisiejsi wielcy politycy jak D. Trump robią poważne kroki w kierunku Królestwa. Ale to nie jest prawda. Oni też należą do tej klasy pysznych zuchwalców i wyniosłych okrutników. Nie ma tu znaczenia partia: demokraci czy republikanie. Wszyscy muszą upaść i upadną, bo tak opisuje to Słowo Boże. Izaj. 26:5-6 – „Bóg poniża tych, którzy mieszkają wysoko, burzy miasto wyniosłe, burzy je aż do ziemi i strąca aż do prochu. Depcze je noga; nogi ubogiego, stopy nędzarzy”

Izajasz mówi co ma być umieszczone w to puste miejsce, gdy pycha i wszelkie zło będą srogo ukarane, a ta wyniosłość serca będzie usunięta. w. 12 – „Uczynię człowieka droższym niż czyste złoto, a nawet droższym niż złoto z Ofiru”.

Dzisiaj często ludzie jedni drugich sprzedaliby za parę groszy, a do złota przywiązuje się wielką wagę. Ma bardzo wysoki kurs. Przez ucisk ma się to jednak całkowicie odwrócić. To człowiek ma być ceniony i kochany.

Brat Roberts nazwał tę przemianę Boską alchemią (polecam cały jego wykład pt. „Złoto z Ofir”, w polskiej TP jest to nr 481, wiosna 2002). Starożytni i późniejsi mędrcy i naukowcy szukali substancji fizycznej, która miałaby szczególne właściwości. Miałaby ona pozwolić na przemianę metali nieszlachetnych w złoto (byłby to tzw. Kamień Filozoficzny). Inna substancja miałaby też przedłużać bez końca ludzkie życie (tzw. Eliksir Życia).

Przez wieki ludzie już prawie się przekonali, że bez Boga tak się nie da. Chociaż niektórzy jak Elon Musk dalej szukają. A jednak Bóg potrafi i uczyni swoją alchemię 1-przez ucisk i 2-przez restytucję. Izaj. 35:3-6 – „Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w sercu: bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.”

Zwykle tylko do restytucji stosujemy te słowa, ale widać, że Boska pomsta i odpłata też się wiąże z tym, że otworzą się oczy i uszy takich duchowo i moralnie ślepych i głuchych ludzi. (a że o takich też chodzi widać np. z Izaj. 29:18,24)

Ci, którzy się chwiali i byli kulawi w swoim zachowaniu, naprawią się w postępowaniu. Ci, którzy nie wysławiali Boga, zaczną oddawać Mu chwałę.

W swoim wykładzie brat Roberts mówi, że Bóg przez te fragmenty daje wielką obietnicę. Parafrazuje w nim Boga, tak jakby w wypełnieniu tego proroctwa Bóg mówił: „Ufajcie, bo [JA] sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Te oczy otwierają się niestety w bolesnych doświadczeniach. Wiemy, że w Gdańsku na Westerplatte umieszczono napis: „Nigdy więcej wojny”. A jednak jako ludzie nie potrafimy wyjść z tego impasu i nie potrafimy zakończyć tego koszmaru. Brudne interesy wielkich tego świata napędzają żądzę krwi. Nadal jest na świecie wiele wojen, wiele podżegania do wojny i wiele nienawiści.

I ludzie już widzą, że to jest złe. Ludzie widzą, że ludobójstwo jest złe, ludzie widzą, że politykom łatwo jest się spierać, ale że to tysiące biednych, młodych ludzi ginie na froncie, że to biedne matki zostają bez swoich synów i córek. Jednak „wyniośli okrutnicy” nadal są przy władzy. Droga do spełnienia tych nadziei o końcu wojen będzie więc prowadziła przez wstrząsy społeczne, przez światową rewolucję i anarchię. Będą to procesy, które zrównają z ziemią wszystkie symboliczne „wyżyny”: te polityczne, finansowe i religijne. Z Ks. Izajasza 2:12 dowiadujemy się, że „Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony.”. Werset 17 – „I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu. A bożki zniszczy doszczętnie”.

Całkowity Upadek Babilonu będzie oznaczał koniec fałszywych systemów i przygotowanie drogi dla Królestwa Bożego. Dla świata i dla chrześcijan w środku tych systemów będzie to szok i wielkie zamieszanie, a dla niektórych nawet rozpacz. Jednak ostatecznie poprowadzi to do restytucji ludzkości – do wypełnienia się modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, jak jest w niebie”.

Pewnych praw fizycznych uczymy się z doświadczenia. Jeśli dotkniemy ognia, sparzymy się. I to samo dotyczy praw duchowych. Prawa duchowe są tak samo prawdziwe jak prawa fizyczne. Dziś społeczeństwo ma wiele światła. Zło jest więc czynione z dużą dozą świadomości. Przykład to narody chrześcijańskiej Europy w czasie wojen światowych. I te same narody nawet dzisiaj nie nauczyły się zbyt wiele. (por. Izaj. 50:11) Przyjdą więc konsekwencje.

Ludzie, którzy zostaną przy życiu pod koniec ucisku, będą dużo bardziej skłonni do pokory i do ugięcia się. Ci, którzy umrą, poznają jego znaczenie później. W końcu jednak, po wskrzeszeniu umarłych, każdy człowiek pozna Ewangelię i stanie wobec niej. Nawet dziś jednak: początek wojny na Ukrainie i działania w Polsce; powódź na południu Polski i współpraca wielu ludzi dla dobra społeczności.

Idąc za Księga Amosa 9:13, brat Russell pisał, że WIELKI UCISK to przepowiedziany Boski Oracz, który przygotuje ziemię (czyli ludzkie społ.) pod przyszły wiek błogosławieństw. Ta orka… to oranie, to nie jest ślepy gniew, lecz działanie miłości Boga, która pragnie światu błogosławić.

A czym jest orka przed zimą w rolnictwie?

1. Podczas orki ziemia zostaje głęboko spulchniona i odwrócona. Zimą bryły ziemi, tzw. skiby, rozbijane są przez mróz, który naturalnie kruszy i napowietrza ziemię. Wiosną gleba staje się miękka i łatwiejsza do uprawy.
2. Odwrócenie wierzchniej warstwy gleby zakopuje nasiona chwastów, resztki roślin i larwy szkodników. Mróz i mikroorganizmy w glebie pomagają je rozłożyć albo zniszczyć i oczyszczają ziemię z tego, co szkodliwe.
3. Jeśli przed orką rozrzuca się obornik albo kompost, albo resztki pożniwne, to zostają one przykryte ziemią i przez zimę ulegają rozkładowi. Wiosną jest to już glebowa próchnica – która odżywia rośliny i przygotowuje glebę na obfite plony.

Tak samo będzie z ziemią w znaczeniu duchowym — z ludzkim społeczeństwem. Wielki Ucisk jest jak taka orka: głęboka, oczyszczająca i przygotowująca świat na wiosnę Restytucji. Wtedy Bóg zasieje w sercach ludzi ziarna prawdy, pokoju i sprawiedliwości, z których wyrośnie odnowione, piękne społeczeństwo. Ale dawna orka to też „ciężka i wyczerpująca praca”.

Ucisk jest potrzebny Izraelowi. Są bracia, którzy się spodziewają, że teraz już Izrael wyszedł na prostą i że dziś już mogłoby się od niego rozpocząć Królestwo, gdyby tylko wstali z grobu Starożytni Godni. Ale niestety… To tak nie wygląda, Izrael także potrzebuje dalszego, symbolicznego orania.

Psalm 118 opisuje wyzwolenie cielesnego Izraela z ostatniej części ucisku Jakuba. I wersety 8 i 9 mówią: „Lepiej ufać PANU, niż polegać na człowieku. Lepiej ufać PANU, niż polegać na władcach”. Żydzi także muszą to zrozumieć i dopóki tego nie zrozumieją, spotka ich jeszcze wiele cierpień.

Widać to np. w Proroctwie Jer. 30:11-17 – „Ja bowiem jestem z tobą, mówi PAN, aby cię wybawić. A chociaż położę kres wszystkim narodom, wśród których cię rozproszyłem, tobie jednak nie położę kresu, ale ukarze cię sprawiedliwie, nie zostawię cię całkiem bez kary. Tak mówi PAN: Twoje zranienie jest nieuleczalne, bardzo bolesna twoja rana. Nie ma nikogo, kto by bronił twojej sprawy, abyś była uleczona. Nie masz lekarstwa na gojenie ran. Wszyscy twoi kochankowie zapomnieli o tobie, nie szukają cię, gdyż zraniłem cię ciosem wroga i okrutnym karaniem z powodu mnóstwa twoich nieprawości i twoich niezliczonych grzechów. Czemu wołasz z powodu swej rany i ciężkiej boleści? Za ogrom twoich nieprawości i twoje niezliczone grzechy uczyniłem ci to. Wszyscy jednak, co cię pożerają, zostaną pożarci; wszyscy, którzy cię uciskają, pójdą w niewolę; ci, którzy cię ograbiają, zostaną ograbieni, a wszystkich, którzy cię łupią, wydam na łup. Przywrócę ci bowiem zdrowie i uleczę cię z twoich ran, mówi PAN, gdyż nazwali cię Odrzuconą, mówiąc: to jest Syjon, o który nikt się nie troszczy”.

To o czym tutaj czytamy, to uzdrowienie i wyzwolenie Izraela od ich wrogów, nie stanie się karabinami, okrętami wojennymi, samolotami, opcją Samsona, bombą atomową. Żydzi nie zrobią tego przy pomocy swoich pieniędzy i wiedzy. Nie zrobią tego oddając cześć mamonie i złotemu cielcowi. Nie pomoże Trump, Netanjahu. Nie pomogą szejkowie i ich pieniądze, nie pomogą Chińczycy…

Ten fragment mówi wprost o grzechach Izraela i karaniu za te grzechy od Boga. Ale żaden naród nie ma prawa podnosić głowy, bo objawiona i ukarana ma być nieprawość wszystkich narodów. Na tym polega Epifania i sąd narodów. Wszystkich narodów. Tak, Izrael czeka jeszcze karanie, ale przyniesie ono reformę, a nie zagładę.

Znalazłem ciekawy cytat mówiący o stosunku Boga do konfliktu izraelsko-palestyńskiego. To „Sztandar Biblijny”, nr 171, s. 51 –

„Pismo Święte podaje, ze Abraham był uczuciowo utrapiony sprzeczką między jego żoną i nałożnicą [chodzi o Sarę i Hagar], ponieważ miłował Ismaela [syna Agary]. Zachowanie tego w umyśle jest ważne, kiedy obserwujemy obecną walkę pomiędzy Żydami i Palestyńczykami. Bóg miłuje lud palestyński.”

Nie tylko Żydzi, ale i Muzułmanie też są częścią tego złota, które kiedyś ludzie zobaczą w sobie nawzajem. Patrzmy na sprawy z Boskiego punktu widzenia, a nie z ludzkiego. Jak pisał apostoł Paweł „z jednej krwi Bóg uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi” (Dz. 17:26).

W innym wykładzie powiemy trochę więcej o stanowisku ludu Prawdy w tym czasie (mówiłem o tym w wykładzie „Bardziej Ewangeliczni”). O naszej postawie wobec innych, a także o Boskich obietnicach. Na pewno możemy się spodziewać, że nom. i prawdziwy lud Boży będący w niewoli B. obudzi się przez wielki ucisk i że będzie potrzebował — a niektórzy już teraz potrzebują — prawdy. Na pewno też w ucisku będzie jeszcze wiele okazji by odczuć jak Bóg czule troszczy się o swoje dzieci na tym świecie.

Mamy więc ucisk, który ma cel zgodny z Boską miłością. Dziś człowiek tego świata ufa w tym, że ma pieniądze w banku, wierzy w swoją emeryturę, w swoje ubezpieczenie, w swoje inwestycje, w ulubionego polityka, w partię polityczną. W organizacje społeczne i związki zawodowe, w kościół. To całe poczucie bezpieczeństwa musi być jednak zniesione i zlikwidowane.

Wiara we własne wysiłki musi zostać złamana. Muszą stracić znaczenie wpływy i koneksje, pieniądze i pozycja społeczna. Musi upaść każda ideologia i każdy sposób rządzenia musi być pokazany jako zbyt słaby by zmienić świat na lepsze. Jest w tym Boska sprawiedliwość i moc, ale jest też Boska miłość. Ta sama miłość, która dała Zbawiciela i która da Królestwo B.

Nie chciałem tu epatować przykładami tego, co się dzieje na świecie, bo Wy o tym wiecie równie dobrze jak ja. Ale chce powiedzieć, że Jezus jest obecny pośród nas. On był obecny razem z uczniami po zmartwychwstaniu nie tylko wtedy, gdy go widzieli. On teraz też jest z nami, ale jest w Boskiej naturze, niewidzialny. Jednak dokładnie tak jak kochał swój lud w czasie gdy był człowiekiem, tak samo Jezus kocha swoich naśladowców teraz. Teraz, gdy jest Królem Ludzkości i gdy jest Hetmanem Pana Boga w czasie ucisku.

Wiemy z Biblii, że czeka nas bardzo trudny, KRYTYCZNY moment, ale potem nagłe skrócenie ucisku. Na zakończenie chciałbym, żebyśmy tylko o tym jeszcze przeczytali, bo uważam to za bardzo ważne i pocieszające.

Mat. 24:21-22 – „Wtedy bowiem będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie. A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione [BT: „nikt by nie ocalał”]. Ale przez wybranych te dni będą skrócone.” („interwencja spoza zasłony” przeszkodzi dalszej anarchii i zniszczeniu Izraela w ucisku Jakuba, zobacz TP nr 257, s. 58)

Rzym. 9:28 – „Pan zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.”

Ps. 76:8-10 – „Z nieba [BOŻE JAKUBA – w.6] dajesz słyszeć swój wyrok, ziemia się zlękła i zamilkła; gdy Bóg powstał na sąd, aby wybawić wszystkich pokornych na ziemi. Sela. Doprawdy nawet gniew człowieczy będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz.”

Istnieją dziś głowicę nuklearne tysiące razy mocniejsze niż te, które spadły na Hiroszimę i Nagasaki. Jest ich na ziemi bardzo dużo, zniszczyłyby życie na ziemi. Istnieje broń, o której nie mamy nawet pojęcia. Mamy jednak obietnicę Boga, że ucisk będzie skrócony w odpowiednim czasie.

I naprawdę na zakończenie, piękny fragment ze Szt. Biblijnego nr 180, luty 2003, od s. 14 – „Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół. Dla wielu, którzy obecnie są dobrze odżywieni, wygodnie mieszkają i interesują się życiem, które jest przed nimi, ten świat może wydawać się rajem. Lecz z Boskiego punktu widzenia tak nie jest. A im bardziej zbliżamy się do Boskiego punktu widzenia i patrzymy niejako Jego oczami, tym głębiej poznajemy okropny stan ludzkości. Niebo musi zstąpić na dół, ponieważ my nie możemy wstąpić do niego. I nie było to przeznaczone dla ludzkości. Ludzkość, tak jak Adam, jest z ziemi, ziemska. Zamiast przygotowywać nas do świata, w którym nigdy nie żyliśmy i którego nie możemy zrozumieć, Bóg przygotowuje nas do życia w tym świecie, lecz w jego doskonałej i wiecznej wersji!”

Tak więc, niech Bogu będzie chwała i niech nastanie Królestwo Boże! Ale niech nastanie w Boży sposób i w Boskim właściwym czasie.

Mam wrażenie, że lata biegną coraz szybciej. Tytułowy bohater książki Exupery’ego Mały Książę w swej wędrówce odwiedził planetą, na której żył Latarnik. Musiał on coraz częściej zapalać latarnię, bo planeta coraz szybciej się obracała wokół swej osi. I to jest zrozumiałe, chociaż zmyślone. Ale Ziemia nie obraca się szybciej! A jednak czas płynie jakby szybciej i coraz szybciej musimy lampę naszych obowiązków zapalać. Czy towarzyszy Wam takie subiektywne odczucie?

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28 grudnia 2025 r. 

Koniec roku to czas podsumowań, czas refleksji, czas zastanowienia się nad tym, co działo się w naszym życiu, w rodzinie, w zborze. Możemy podliczyć zyski i straty. Czyńmy to dopóki możemy.

Biblia zachęca nas do przyjęcia w przy tej okazji pewnej postawy:

Cóż oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa jego, które mi uczynił? Kielich obfitego zbawienia wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę. Śluby moje oddam Panu, a to zaraz przed wszystkim ludem jego. ( PS.116:12-14 )

Koronujesz rok dobrocią twą, a ścieżki twoje skrapiasz tłustością.( PS.65:12 )

Błogosławcież narody Boga naszego, i ogłaszajcie głos chwały jego. Zachował przy zdrowiu duszę naszę, a nie dał się powinąć nodze naszej. (PS.66:8,9 )

Ps.136: 1 Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

Wdzięczność – jej potrzeba i skutki:

Coraz więcej badań zaczyna odkrywać niezwykły wpływ wdzięczności na nasze ciała i umysły. W artykule „Wdzięczność oczami nauki – co daje i jak się jej nauczyć” czytamy jakie korzyści wdzięczność daje dla naszej psychiki, zdrowia fizycznego, a nawet relacji z innymi ludźmi.

Jednak siła działania wdzięczności rozciąga się znacznie dalej. Zwiększanie jej poziomu dosłownie zmienia nasz mózg, a wraz z nim – nasze pewne tendencje.

Jednak to, jak wdzięczność zmienia nasz mózg, to niewiele przy tym, jak my się musimy zmienić, aby odczuwać ją na najwyższym poziomie.

Nie bez powodu więc Biblia zachęca nas do okazywania, pielęgnowania wdzięczności.

Jedną z form okazywania wdzięczności jest dziękczynienie ( a mamy za co dziękować ):

Pocieszanie nas:

Izaj.51:3 Gdyż pocieszy Pan Syon, pocieszy wszystkie pustynie jego, a uczyni puszczę jego bardzo rozkoszną, a pustynię jego jako ogród Pański, radość i wesele znajdzie się w nim, dziękczynienie i głos śpiewania.    

Każdy człowiek przeżywa chwile, w których potrzebuje pocieszenia i podtrzymania na duchu, niezależnie od wieku, płci, zajmowanego stanowiska czy liczby lat w Prawdzie. Jezus wiedział, że kościół będzie potrzebował pocieszenia bardziej niż strofowania. Dlatego zapowiedział pocieszyciela, ducha świętego.

Tym pocieszeniem było obdarzenie duchem świętym i nadzwyczajnymi obietnicami.

Tego pocieszenia i wzmocnienia potrzebujemy w różnych sytuacjach. Pismo Święte dostarcza nam kilku przykładów:

1.Kiedy cierpimy fizycznie jak Ijob.

2.Kiedy jesteśmy zmęczeni jak Mojżesz.

3.Kiedy boimy się jak szpiedzy wysłani do ziemi kananejskiej

4.Kiedy pojawia się zniechęcenie jak u Eliasza.

5.Kiedy jesteśmy niepewni jak Jan Chrzciciel.

Dla siebie i dla drugich odczytujmy werset: Pan mi jest pomocnikiem, nie będę się bał, aby mi co miał uczynić człowiek (Żyd.13:6).

Za pomoc w przezwyciężaniu osamotnienie i zwątpienia

Z głębokości wołam do Ciebie, o Panie. (Ps.130:1)

Osamotnienie rozumiane jest, po pierwsze, jako brak towarzystwa i jako stan ducha – poczucie odosobnienia, alienacji, wyobcowania. Rodzi się on ze wspomnianego wyżej braku towarzystwa albo z braku akceptacji innych, zrozumienia przez innych, z powodu obojętności, braku ciepła innych, czasem z własnej woli.

Towarzyszy temu często zwątpienie, brak odwagi do dalszego życia i działania. Jednym słowem zły to stan. Gdyby trwał dłużej, prowadziłby do destrukcji, do samounicestwienia.

Czytamy w 2 Kor.4:9 Prześladowanie cierpimy, ale nie bywamy opuszczeni; bywamy porzuceni, ale nie giniemy.

Czy rzeczywiście może to dotyczyć ludu Bożego? Tak, stan ten nie jest obcy ludowi Bożemu.

By nie być gołosłownym, podam kilka przykładów, zaczerpniętych z Pisma Świętego:

• 1 Mojż.2:18 ( samotność Adama )
• 1 Mojż.21:9-21 ( samotność Agary )
• 2 Mojż. 6:9-12 (samotność Mojżesza )
• 1 Król.19:1-10 ( Eliasz – jedyny prorok Pański )
• 2 Król.6: 15-17 ( sługa Elizeusza )
• Ijob 3; 4:5; 17:7; czy Boga w tym czasie nie było? To tak jak ze słońcem …
• 26:36-45 ( Jezus – uczniowie )
• 27: 46 ( Jezus – Ojciec )

PIEŚŃ:  Ja cię nigdy nie opuszczę…

ZA ODPOCZNIENIE / Mat.11: 28-30; Żyd.4: 3 /

Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie; Weźmijcie jarzmo moje na się, a uczcie się ode mnie, żem Ja cichy i pokornego serca; a znajdziecie odpocznienie duszom waszym; Albowiem jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie jest.   / Mat.11:28-30 /

Za wszelkie dowody Boskiej Opatrzności / 5 Mojż.32: 11,12 /

Jako orzeł wybawia orlęta swoje, nad orlętami swoimi latając, rozszerza skrzydła swoje, bierze je i nosi je na skrzydłach swoich: Tak Pan sam prowadzi …

Dzięki temu możemy powiedzieć: Włóż na Pana sprawy twe,

 a będą utwierdzone zamysły twoje. / Przyp.Sal. 16:3 /

Psalm121:8

Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd aż na wieki.

Za powody do radości:

Błogosławiony mąż,  który ufa w Panu, a Pan jest nadzieją jego. Bo będzie jako drzewo wszczepione nad wodami, a nad strumieniem zapuszczające korzenie swoje, które nie czuje, gdy przychodzi gorącość, ale liść jego zostanie zielony, a roku suchego nie frasuje się, i nie przestaje przynosić owocu  / Jer.17: 7,8 /

Wesoło śpiewajcie Bogu mocy naszej; wykrzykajcie Bogu Jakubowemu /Ps. 81:2 /

Radujcie się zawsze w Panu; znowu mówię, radujcie się  / Filip.4: 4 /

 Zawsze się radujcie / 1 Tes.5: 16 /  => I zapłakał Jezus  / Jan 11: 35 – bardziej znany /

Mając tyle powodów do radości, nie możemy się smucić. Nawet dzikie osły z proroctwa Izajasza / 32:14/ się radują! Nie bądźmy gorsi od nich. Nie dajmy sobie odebrać tej radości !!

A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei przez moc ducha świętego / Rzym.15: 13 /

PS.136: 1

Wysławiajcież Pana, albowiem jest dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

( Miłosz: Dziękujcie Panu…) ( To też forma wyrażania wdzięczności. )

Wróćmy jeszcze do sprawy czasu, który nam tak szybko ucieka:

GOSPODAROWANIE CZASEM W ŻYCIU CHRZEŚCIJANINA

“Czas odkupując; bo dni złe są” (Efez. 5:16).

“Brak czasu” – choroba XXI wieku. Tak wiele jest do zrobienia, tak wiele rzeczy chcielibyśmy lub powinniśmy zrobić, ale… doba jest za krótka i po prostu wszystkiego zrobić się nie da. Sprawiedliwie rzecz biorąc – doba dla każdego człowieka trwa tak samo długo. Dlaczego jednak niektórzy w tym samym czasie robią więcej? Faktem jest, że dużą część dnia musimy przeznaczyć na sen, często wiele godzin na pracę zarobkową, trochę na posiłki i swoją pielęgnację. Pozostały czas z 24 godzin często przelatuje nam jednak przez palce, znikając bezpowrotnie.

Przede wszystkim należy zdać sobie sprawę z tego, że każdy dzień, każda chwila jest łaską – darem Boskiej miłości dla nas grzesznych. Panu Bogu upodobało się dać nam życie i Jego pragnieniem jest, byśmy to życie przeżyli (NIE przewegetowali) jak najlepiej. On chce, by był to dla nas czas pożyteczny, błogosławiony i również spożytkowany na chwałę i cześć naszego Stwórcy. Apostoł Paweł radzi:  “Przetoż lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” – 1 Kor. 10:31.

Dla chrześcijanina każdy dzień powinien być świętem – każdy dzień powinien być wykorzystany jako dzień poświęcony Panu. Oczywiście powinniśmy zadbać o naszą pracę, nasz dom i samych siebie, nie troszcząc się jednak o rzeczy doczesne ponad rozsądną miarę. Pan Jezus swoim naśladowcom powiedział:

  […] nie troszczcie się o żywot wasz, co byście jedli, ani o ciało, czym byście się przyodziewali. Zacniejszy jest żywot, niż pokarm, a ciało, niż odzienie. […] Albowiem tego wszystkiego narody świata szukają; aleć Ojciec wasz wie, że tego potrzebujecie. Owszem szukajcie królestwa Bożego, a to wszystko będzie wam przydane – Łuk. 12:22, 23, 30, 31.

Najważniejsze w planowaniu czasu jest wyznaczenie swoich priorytetów: Co w moim życiu jest najważniejsze? Czy staram się wykonywać właśnie te rzeczy? Czy może jednak spędzam za dużo czasu na rzeczach błahych, które nic nie wnoszą do mojego życia? Każdy, kto poświęcił swoje życie Bogu i pragnie wypełniać Jego wolę w swoim życiu, podążając śladami Jezusa, powinien badać każdy swój krok, każdy swój czyn, czy podobają się one Najwyższemu. Wykonywanie rzeczy przyjemnych Jemu powinno być naszym priorytetem.

Czas, w którym żyjemy, jest jednak trudny (“bo dni złe są”). Wiele rzeczy na pierwszy rzut oka niewinnych, zdawałoby się przydatnych, odciąga nas od spraw Pana. Internet, telewizja, czasopisma, książki, itp. same w sobie nie są złe, jeśli tylko korzysta się z nich w odpowiedni sposób, jeśli nie są złodziejami naszego cennego czasu i informacje z nich pozyskiwane wspomagają nasze poświęcone życie.

Czas, który poświęcimy na sprawy Boskie, nie powinien być jedynie czasem, który nam zbywa, bo w takim przypadku nie byłby to czas poświęcony. Te chwile dla Pana mamy „odkupywać”, czyli płacić za nie odpowiednią cenę, którą są nasz wolny czas, nasze wygody i przywileje.

– Ustalmy swoje priorytety.

– Rozpoznajmy błahe oraz pozornie pilne sprawy i nie traćmy energii na ich załatwienie.

– Planujmy swoje zadania.

– Narzucajmy sobie terminy, które będą nas mobilizować do ukończenia rozpoczętych prac.

– Nie brońmy się przed przyjmowaniem rad od tych, którzy pragną nam pomóc w realizacji naszych celów.

– Mówmy “NIE” wszystkiemu, co próbuje skraść nasz, jakże drogi czas.

– I przede wszystkim: poświęćmy nasz czas dla Pana!

Ale to już należy do ROKU, który jest przed nami.

Ps. 141: 3 Panie! Połóż straż ustom moim; strzeż drzwi warg moich.

Tekst 1 Listu Jana 5:7-8 w Kodeksie Synaickim, brak commy.

Pytanie – W Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej, którą rozpowszechniacie, 1 List św. Jana, rozdział 5, werset 7, brzmi: „Trzej bowiem świadczą w niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są”. W Biblii Warszawskiej nie ma takich słów w 7 wersecie, jest napisane: „Albowiem trzech jest świadków:”.

Czyżby w Biblii Gdańskiej [i w UBG] zmieniono słowa siódmego wersetu? 

Odpowiedź – Bardzo szeroko ten temat opisuje poniższy artykuł na stronie Thaleia:

Comma Johanneum

W streszczeniu wygląda to tak:

Cytowany fragment to jeden z najbardziej kontrowersyjnych tekstów Nowego Testamentu. Nazywany jest Comma Johanneum czyli (dopisany) fragment z Jana.

Dziś większość współczesnych przekładów Biblii tego fragmentu o Ojcu, Słowie i Duchu Świętym nie zawiera. Dlaczego?

• Nie znajduje się on w żadnym z najstarszych greckich manuskryptów (kodeksy Synaicki, Watykański, Aleksandryjski).
• Pojawia się dopiero w kilku późnych rękopisach, z których najstarszy pochodzi z XIV wieku.
• Brak go w przekładach syryjskich, koptyjskich czy ormiańskich – występuje jedynie w części łacińskich.
• Ojcowie Kościoła, nawet broniący Trójcy (np. Atanazy, Augustyn), nigdy się na niego nie powoływali.

Jak więc trafił do Biblii? Erazm z Rotterdamu w pierwszych wydaniach greckiego Nowego Testamentu nie umieścił Comma Johanneum – ponieważ go nie znalazł w starożytnych rękopisach. Pod wpływem nacisków i po odkryciu późnego manuskryptu (XIV-XVI w.), wprowadził go w wydaniu z 1522 r. Tak fragment przeniknął do wielu Biblii protestanckich aż do XIX wieku.

Dziś badacze zgodnie uznają, że Comma Johanneum to późniejszy dopisek, który powstał w tradycji łacińskiej. Choć przez wieki służył jako „tekst trynitarny”, jego brak w starożytnych świadectwach pozostaje jednoznaczny.

1 List Jana 5:7-8 powinien więc brzmieć:

[7] Trzej bowiem dają świadectwo:
[8] Duch, woda i krew, a ci trzej w jedno się łączą.

—–

Zachęcamy do wysłuchania sympozjum biblijnego –

Co Biblia mówi o Bogu, Synu Bożym i Duchu Świętym

Co to jest grzech?

–  Co ludzie na ulicy by odpowiedzieli?

• Ludzie starsi/bardziej tradycyjni – grzechy wymieniane przez kościół katolicki
• młodzież może nie do końca „uznawać” terminu grzech; źle im się on kojarzy; myślą bardziej o terminach rzeczy złych i dobrych…tylko w takim wypadku kto ma ustalać co jest dobre a co złe? Gdzie jest granica?

Co mówi Bóg w Biblii?

– Mat 7:23 „…Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość.”

– 1 Jan 5:17 „Wszelka niesprawiedliwość jest grzechem…”

Wróćmy na chwilę do Kościoła Katolickiego, funkcjonują w nim dwa terminy odnoszące się właśnie do grzechów – „powszedni” i „śmiertelny” lub potocznie grzech „lekki” i „ciężki”

Terminy te są biblijne

– 1 Jan 3:4

„Każdy, kto popełnia grzech, przekracza też prawo, ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa.” UBG lub „Każdy, kto popełnia grzech, popełnia bezprawie, grzech bowiem jest bezprawiem”  (EIB dosł.)

Apostoł Jan nie mówi tutaj o „prawie” jako o zakonie, mówi szerzej…

Czyli każde wykroczenie, każdy grzech, wszelka niesprawiedliwość, nieprawość to przekroczenie Bożego Prawa, i jego zasad.

– Jak 2:10-11

„Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich.” (Ponosi konsekwencję niewypełnienia zakonu)

„Bo ten, który powiedział: Nie będziesz cudzołożył, powiedział też: Nie będziesz zabijał. Jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą prawa.”

Biblia zwraca nam więc uwagę, że każdy grzech, każda „zła rzecz” którą robimy jest grzechem…oczywiste czyż nie? Niekoniecznie, bo może być tak, że podświadomie, choć wiemy że tak być nie powinno, wpadamy trochę w pułapkę usprawiedliwiania się przed samym sobą, a być może i przed Panem, że czynimy tyle dobrego, walczymy z 3’ma naszymi wadami, to jakiś tam drobny grzech czy wada, nie mają tak wielkiego znaczenia…

…ale może jest tak że mamy 4 wady, i ta jedna pozostanie bez naszej uwagi?

A to może prowadzić do wielkiego zagrożenia, bo ta nasza 4’ta wada, której nie poświęcamy wystarczająco uwagi, czy ten nasz drobny grzech, będzie degradować coraz bardziej nasz charakter.

Oczywiście, często nie jesteśmy zdolni walczyć z wszystkimi naszymi wadami naraz, ale powinniśmy przynajmniej starać się, poprzez głęboką analizę samych siebie, zdawać sobie sprawę z tej wady czy też konkretnego popełnionego grzechu, i odpowiednio pokutować, co z pewnością nam pomoże w przyszłości, zamiast „ciągnąć nas w dół” jak stałoby się gdybyśmy je pomijali.

Wspomniałem już o dwóch rodzajach grzechu które funkcjonują w kościele katolickim, Biblia również mówi o dwóch rodzajach grzechu:

1 Jan 5:16-17

Jeśli ktoś widzi swego brata, który popełnia grzech nie na śmierć, niech się za niego modli, a Bóg da mu życie, to jest tym, którzy popełniają grzech nie na śmierć. Jest grzech na śmierć. Nie mówię, aby ktoś modlił się za to.

Wszelka niesprawiedliwość jest grzechem, jest jednak grzech nie na śmierć.

(Grzech na śmierć) Dotyczy kościoła, nas nie w pełnym znaczeniu…ale…

Grzech na śmierć to grzech popełniony przeciwko znacznej znajomości, ze złej woli i świadomie. Brzmi dla nas odlegle prawda? Nam to by ciężko było spełnić te warunki…Ja tak sobie pomyślałem na początku…

 To może lekko zredagujemy tą definicje, zachowując jej elementy.

Grzech na śmierć to grzech popełniony mimo tego że wiedziałem, że to co robię jest złe, miałem w tym danym momencie nie czystą intencję, i byłem świadomy tego co robię. Dla mnie brzmi to już nieco bardziej „blisko” ; to już coś z czym mogę się bardziej utożsamić.

Choć nie jesteśmy na próbie do życia, i nie możemy technicznie popełnić grzechu na śmierć (który by spowodował wtórą śmierć i brak zmartwychwstania) to z pewnością jesteśmy zagrożeni utratą poświęcenia, łączności z Bogiem, a prawdopodobnie możemy i niezwykle utrudnić sobie dojście do doskonałości w Tysiącleciu – a to są tragiczne konsekwencje – chyba się zgodzimy?

Na szczęście jest element łagodzący tą całą sytuację…

2 Kor 4:7 – Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby wspaniałość tej mocy była z Boga, a nie z nas.

Ps 103:14 – On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.

To nasze ulepienie, nasze gliniane naczynie, czyli nasze ciało niszczy nasze wysiłki podobania się Bogu i służenia mu.

To tak jak byśmy mieli właśnie jakieś naczynie, mniej lub bardziej dziurawe, które starali byśmy się napełnić jakąś bardzo cenną cieczą. Samo nalewanie jest stosunkowo proste i przyjemne, to co sprawiało by nam trudność to właśnie te dziury, i to właśnie na nich powinna się skupić głównie nasza uwaga.

Musimy być świadomi naszych niedoskonałych naczyń z dwóch powodów,

1. By rozumieć że wyniki naszych starań poświęcenia są ograniczane przez nasze wrodzone niedoskonałości i grzechy, które popełniamy są najczęściej mniej lub bardziej spowodowane przez nasze upadłe ciała; naszego „Starego Adama” .
2. By wiedzieć że to właśnie „łatanie” tych niedoskonałych naczyń powinno być Wielkim zadaniem naszego życia.

Można więc racjonalnie stwierdzić że zdecydowana większość grzechów jakie popełniamy nie jest grzechami w pełni świadomymi (do czego w praktyce sprowadza się grzech na śmierć)

Ciężko też założyć, że wszystkie grzechy które popełniamy wynikają tylko i wyłącznie z naszych wrodzonych słabości i skłonności, w takim wypadku ofiara Jezusa, które je przykrywa, sprawiałaby, że bylibyśmy automatycznie doskonali…

Musi więc istnieć coś „pomiędzy”… i takie coś jak wiemy istnieje, nazywamy to grzechami CZĘŚCIOWO ŚWIADOMYMI. I to właśnie one są najbardziej skomplikowane, zawiłe, trudne do określania, subiektywne itd…. Ale warto się nad nimi zastanawiać i nie tylko ramach teoretycznych rozważań, ale praktycznie, analizując siebie i swoje postępowanie…DLACZEGO?…

Bo grzechy częściowo świadome są najczęściej przez nas popełnianymi grzechami !!!

Co to są grzechy częściowo świadome?

Inaczej mówimy też na nie grzechy mieszane, czyli częściowo świadome, a częściowo nieświadome, czyli wynikające z niewiedzy, słabości ciała czy grzesznych skłonności.

Są to grzechy, które w przypadku poświęconych naśladowców Chrystusa, składają się w większości z tej części „nieświadomej”, tej która wynika z dziur i nieszczelności w naszych ziemskich naczyniach, ALE zawiera też jakąś, choćby niewielką, dozę świadomości, naszego dobrowolnego przyzwolenia czy aprobaty.

Do naszego już dziurawego i nieszczelnego, z powodu Adamowego upadku, naczynia dokładamy swoje dziury i pęknięcia…niektóre z nich z pewnością pojawiły się tam w powiązaniu ze starymi wadami i skłonnościami które odziedziczyliśmy, ale na przykład je powiększamy w wyniku swojej nieuwagi czy ignorancji. Czasami jednak tworzymy zupełnie nowe…

Z czego to wszystko wynika? Dlaczego tak jest?

Bo posiadamy, nie tylko grzeszne, niedoskonałe ciało i tak zwany NOWY UMYSŁ, WOLĘ i SERCE, ale posiadamy też w tym ciele, stary umysł, wolę i serce, które choć z definicji odmienione, jak mówi Apostoł Paweł w liście do Rzymian 12:2:

-„A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.”

…to nadal posiadamy elementy tego starego umysłu, nasza przemiana nie dzieje się w jednej chwili, i choć zazwyczaj dość szybko można swoje ogólne pragnienia i starania „przestawić” na takie zgodne z Bożą Wolą, to co do szczegółów, przy dokładnej samoanalizie okaże się, że są jeszcze elementy wymagające „odnowienia”, a niektóre może i „ponownego odnowienia” po jakimś czasie.

Członkowie Maluczkiego Stadka, którzy inaczej niż my, byli dodatkowo spłodzeni z ducha, poświęcali tej pracy całe swoje życie, i można założyć, że większość z nich dochodziła do zupełnego odnowienia dopiero przy końcu swojego życia.

Dlatego my powinniśmy jeszcze uważniej zwracać uwagę na odnawianie naszego umysłu.

Jak 1:8

„Człowiek umysłu dwoistego jest niestały we wszystkich swoich drogach.”

Obj 3:16

„Znam twoje uczynki: nie jesteś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący.

A tak, ponieważ jesteś letni i ani zimny, ani gorący, wypluję cię z moich ust.”

Mat 6:24

„Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował, albo jednego będzie się trzymał, a drugim pogardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.”

Te wersety mówią nam, że chrześcijanin nie może w swoim umyśle przyzwalać na koegzystowanie tego starego umysłu z nowym, powinien być w pełni zdecydowany na służenie Panu i tylko Jemu.

Na pewno każdy poświęcony taką deklarację przed Bogiem i braćmi wyraził, na pewno szczerze pragnie by tak było, ale to nie oznacza automatycznie, że takim się staje. To jest proces, proces wygaszania tego starego umysłu, ziemskiego sposobu myślenia i działania.

Prorok Jeremiasz pisze takie słowa…

Jer 17:9 – „Najzdradliwsze ponad wszystko jest serce i najbardziej przewrotne. Któż zdoła je poznać?”…

Takie słowa wypowiada PROROK…

…więc możemy się z tym tylko zgodzić, że nasze postępowanie, nasze intencje, są bardzo zawiłe i skomplikowane, a do tego z natury skłonne do „przewrotności” i do pragnień innych niż mogłoby się nam na początku wydawać („najzdradliwsze”).

Dlatego niezwykle istotne jest, by codziennie być świadomym tej wewnętrznej walki, którą prowadzimy między naszym nowym umysłem, a resztkami starego umysłu, który korzystając z naszych wad i słabości ciała, przy pomocy świata i Szatana, próbuje przytłumić ten Nowy Umysł.

Musimy się jeszcze mocniej starać się o to żeby „dobijać” te resztki starego umysłu i walczyć z naszymi wadami i słabościami.

Świadomość istnienia, choć w stłamszonym stanie, starego umysłu, wyjaśnia dlaczego często popełniamy grzechy częściowo świadome.

Gdy ponosimy jakąś porażkę, popełniamy jakiś grzech, oznacza to prawdopodobnie, że upadliśmy na punkcie jakiejś naszej wady, słabości czy grzesznej skłonności, prawdopodobnie i Szatan maczał w tym swoje palce, a okoliczności otaczającego nas złego „ducha tego świata” z pewnością nie pomagały. JEDNAK jeżeli tylko była jakaś szansa na powstrzymanie się od zrobienia tej rzeczy, jeżeli mogliśmy zrobić więcej by się temu sprzeciwić, to za tą część ponosimy odpowiedzialność. Czasami bywa też tak, że przez chwilę, choć mógł to być bardzo krótki moment, sympatyzowaliśmy z tym grzechem, to też znaczy że zawiera on pewne elementy grzechu świadomego.

To jest zwykle tylko domieszka, pewna niewielka część tego „całego naszego grzechu”, jednak niezwykle niebezpieczna, powinniśmy uważnie przyglądać się “furtkom”, których nie byliśmy w stanie wystarczająco szybko zamknąć i pozwoliliśmy naszym słabościom w tym momencie zdominować nasz umysł. Musimy te nasze słabe punkty analizować, i to zarówno jeżeli chodzi o nasze ciało jak i ten będący w trakcie procesu odnowy umysł…

Podobnie jak robi to dobry strateg wojskowy, to gdzie ma mocne punkty wie doskonale, ale skupia się na swoich słabych stronach, na tym co może wykorzystać przeciwnik, jakie ten przeciwnik ma mocne strony, tylko uzbrojony w taką dokładną wiedzę, będzie w stanie skutecznie przygotowywać się do walki. Często swoje słabe strony poznaje dopiero po analizie błędów i porażek odniesionych w poprzednich bitwach. Po kilku porażkach, choć osłabiony, jest jednak mocniejszy w wiedzę i przygotowanie na przyszłość.

Takim strategiem był z pewnością Apostoł Paweł, który napisał tak „Dlatego mam upodobanie w słabościach, w zniewagach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach ze względu na Chrystusa; gdy bowiem jestem słaby, wtedy jestem mocny.” (2 Kor 12:10)

Kol 1:24

„Teraz raduję się w swoich cierpieniach dla was i tego, czego z udręk Chrystusa brakuje w moim ciele, dopełniam dla jego ciała, którym jest kościół.”

Gdy już wiemy z czego wynikała nasza porażka, gdzie nasz stary umysł jeszcze funkcjonuje i potrafi przejmować kontrolę nad naszym postępowaniem, powinniśmy jak zawsze pokutować przed Panem, i prosić go by pomógł nam wzmocnić właśnie te „miejsca” gdzie tego najbardziej potrzebujemy.

Pan doskonale wie gdzie potrzebujemy pomocy, ale chce, żebyśmy to my sami sobie zdawali z tego sprawę i przy jego wspaniałej pomocy byli coraz skuteczniejsi w umartwianiu naszego starego umysłu, i w rozwijaniu nowego umysłu.

Powinniśmy być zawsze wdzięczni Panu, za jego opiekę, za doświadczenia, na które dozwala, mające na celu pokazać nam gdzie potrzebujemy skupić naszą uwagę.

Zadajmy sobie takie trzy pytania:

1. Czy zdaję sobie sprawę z moich słabości ciała i czy walczę z nimi?
2. Czy wiem gdzie mój nowy umysł ma braki, a stary potrafi nade mną zapanować?
3. Czy jestem gotowy na to by przez całe życie odmieniać swój umysł?

Podsumowując…są trzy rodzaje grzechu:

1. Nieświadome
2. Częściowo świadome
3. W pełni świadome

Żadne z nich nie są w porządku…jak powiedzieliśmy na początku, wszelkie grzechy są przekroczeniem Boskiego Prawa, i się jemu nie podobają.

Doświadczenia pomogą nam zidentyfikować grzechy, które popełniamy nieświadomie, naszym zadaniem później jest walka z tymi elementami Starego Adama które je powodują.

Wiele jednak grzechów popełniamy i będziemy popełniać częściowo świadomie, wtedy musimy jeszcze zauważyć gdzie nasz Nowy Umysł zawiódł i gdzie ten Stary jeszcze nie został umartwiony.

Ostatecznie naszym celem jest całkowite umartwienie ciała i całkowite umartwienie naszego starego umysłu, a w zamian rozwinięcie pięknego nowego umysłu…

Choć nie osiągniemy tego zupełnie w obecnych warunkach, to tak powinniśmy się starać – jakby to było możliwe…tylko w ten sposób osiągniemy zwycięstwo w naszym poświęceniu.

Pismo Święte daje nam instrukcję jak mamy w tym zakresie postępować.

Przeczytajmy na koniec kilka wersetów.

Fragmenty z 1 Jana 1:9 i 2:1

„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.”

„Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.”

1 Kor 11:31,32

„Bo gdybyśmy sami siebie sądzili, nie bylibyśmy sądzeni.

Lecz gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni, abyśmy nie byli potępieni wraz ze światem.”

I jeszcze słowa zachęty w naszej codziennej walce…

Filipian 4:13

„Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia.”

Mateusza 28:20

„…A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata…”

„Nie znającym Boskiego planu może się wydawać, że szatan zwycięża. Jego zwycięstwo jest jednak tylko pozorne. W rzeczywistości każdy zarys Boskiego planu wypełniał się dotychczas z niezawodną dokładnością i pomyślnym skutkiem pomimo wszelkich starań szatana, by temu przeszkodzić.

Nawet pozornie skuteczny opór szatana w stosunku do Jezusa i Jego wiernych uczniów okazał się dla niego klęską, gdyż opozycja taka dostarczyła Jezusowi i Jego uczniom doświadczeń, które umożliwiły im skuteczniejsze odparcie i przezwyciężenie go w swych sercach. W ten sposób rozwinęli oni charaktery odpowiadające ich przyszłej pracy przy obalaniu królestwa szatana i ustanawianiu Boskiego, jak również kierowaniu rodzajem ludzkim w podnoszeniu go do doskonałości.

Plan Boży zakłada więc, że zarówno gniew szatana, jak i gniew ludzki będą Go chwalić, a On powstrzyma pozostałą część gniewu (Psalm 76:11).”

_______________________
Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 67-68.

PS: Na stronie BoskiPlan.pl można bezpłatnie zamówić książkę „Boski plan wieków” poszerzającą myśli na temat zamierzeń Boga wobec człowieka. Jeśli w polu „Miejsce na dodatkowy komentarz” dopiszesz: „Tysiąclecie”, to otrzymasz też bezpłatnie książkę Paula S.L. Johnsona, z której ostatnio sporo cytujemy.