Dwa poprzednie to „Znamię i liczba bestii” oraz „Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii”, z których warto przypomnieć, że:

• obraz bestii (połączony protestantyzm w Światowej Radzie Kościołów, powstałej w 1948 z inspiracji kościoła anglikańskiego, najbardziej katolickiego ze wszystkich kościołów protestanckich) umieszcza znamię, liczbę bestii na czole i prawej ręce swoich zwolenników, w ten sposób jako obraz bestii propagując i utrwalając w protestantyzmie błędy i ducha błędu bestii, dodatkowo wpisane przez ŚRK do jej statutu jako wymóg, bez spełnienia którego nikt nie może kupować ani sprzedawać – uczestniczyć w wymianie poglądów na tematy religijne;

• ci, którzy przyjmują znamię bestii i kłaniają się jej lub jej obrazowi, zgodnie z Obj.14:9-11 nie są z tego powodu wrzucani do jeziora ognia i siarki (stanu wiecznego zniszczenia), lecz jedynie „męczeni w ogniu i siarce”, co zgodnie ze znaczeniem greckiego basanizo oznacza poddanie ich wielkiej próbie w wyniku zniszczenia dwóch potężnych instytucji, uważanych przez nich za pochodzące od Boga, wraz ze związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie stale unoszącym się dymem = historią, lekcją z przeszłości, rozważaną i analizowaną przez wieki, i to ten dym będzie wieczny, nie ich męczenie (nie ich osobista próba związana z upadkiem kościołów);

• do jeziora ognia i siarki (stanu wtórej śmierci) ostatecznie trafia SZEŚĆ obiektów, w tym ludzie, ale tylko i wyłącznie ci, którzy po obudzeniu z grobów nie zechcą się reformować w WT = nie rozwiną charakteru zgodnie z warunkami NP; w kolejności chronologicznej wrzucania to:
  1. bestia;
  2. jej obraz;
  3. piekło;
  4. śmierć;
  5. ci niezapisani w księdze żywota;
  6. diabeł.
• dym historii na wieki pozostanie przydatny dla wszystkich, w tym także, a może nawet przede wszystkim dla istot stwarzanych przez Jezusa i Kościół na innych planetach, które podobnie do ziemi Bóg nie stworzył na próżno, lecz na mieszkanie dla jakichś stworzeń – zapewne innych od nas, bo dostosowanych do warunków panujących na odnośnych planetach, ale na pewno także na obraz i podobieństwo Boga; to one prawdopodobnie będą głównymi odbiorcami tego dymu, a że królestwu naszego Pana nie będzie końca, to nie będzie też końca stwarzaniu kolejnych istot, a tym samym nie będzie końca unoszeniu się dymu z historii bestii, jej obrazu i diabła – od jego stworzenia i upadku, przez jego dokonania w okresie zwodzenia ludzkości przez okres 7000 lat i stworzenie jego arcydzieła – antychrysta, aż po zasłużenie smutny koniec w jeziorze ognia ( Iz.14:9-11, gdzie dla podkreślenia doniosłości zniszczenia szatana, ostatniego na liście zła, prorok stwierdza, że wszyscy, którzy znaleźli się tam wcześniej, wstaną na jego powitanie).

A teraz dwa fragmenty Objawienia na temat nagrody dla tych, którzy odmówili przyjęcia znamienia bestii oraz kłaniania się czy to samej bestii, czy jej obrazowi.

Objawienie 15:1-3

„Potem zobaczyłem inny znak na niebie, wielki i zadziwiający: siedmiu aniołów, którzy mieli siedem plag ostatecznych, bo przez nie dopełnił się gniew Boga. I zobaczyłem jakby morze szklane zmieszane z ogniem i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, nad jej wizerunkiem, nad jej znamieniem i nad liczbą jej imienia, stojących nad szklanym morzem, mających harfy Boga. I śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Boga, i pieśń Baranka: Wielkie i zadziwiające są twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący. Sprawiedliwe i prawdziwe są twoje drogi, o Królu świętych”

1: Zaczynamy od w.1, by uchwycić czas wydarzeń z kolejnych wersetów. 7 plag wylewanych z siedmiu czasz tego rozdziału to treść 7 tomów Paruzji (czasza = tom, plaga = jego treść, zawartość) w ich naukach zbijających, obalających błąd. Dlaczego tak uważamy?

Z Iz.52:11 dowiadujemy się, czego Bóg oczekuje od tych, którzy „noszą naczynia Pańskie”, co sugeruje, że naczynia = nauki Biblii, a ich „noszenie” = używanie w służbie Bogu, co obliguje do czystości.

Z Tym.3:16-17 wiemy, że w Biblii znajdują się cztery kierunki myśli, które wyczerpują wszystko to, czego lud Boży potrzebuje do odpowiedniego rozwoju: nauczanie i obalanie błędu (= światło świecznika, dla głowy) oraz poprawa i wychowywanie w sprawiedliwości (= chleby pokładne, dla serca).

Poza kadzielnicami (= wersety Biblii) sprzętom Przybytku towarzyszyły cztery rodzaje naczyń, prawdopodobnie odpowiadające czterem kierunkom myśli Biblii z 2 Tym.3, bo czego poza wersetami Biblii poświęceni używają w celu nauczania prawd Biblii? Uczą doktryn i wykazują błąd, poprawiają złe postępowanie i pokazują to właściwe, i nic więcej. Kontekst występowania tych naczyń w Biblii (np. głowa Jana podana na misie) sugeruje następujące ich znaczenie (w kolejności z 2 Tym.3:16):

kielichy = nauki doktrynalne (w co wierzyć);

czasze = nauki obalające błąd (w co nie wierzyć);

misy = nauki naprawiające, korygujące złe postępowanie (jak nie postępować);

łyżki = nauki etyczne (jak postępować).

Czasze to zatem nauki obalające błąd, a plagi to treść tych nauk, wylewana na ludzkość przez aniołów = lud Boży znający nauki siedmiu tomów Paruzji, głoszący, wyjaśniający i dyskutujący ich treść (ten siódmy, „Dokonana tajemnica” z roku 1917 nadaje się tylko do tego – do wylania jego treści na Babilon z jego błędami w doktrynie i praktyce, lecz jest zupełnie nieprzydatny, a nawet szkodliwy dla ludu Bożego [w 1928 został uznany za błędny zarówno przez Towarzystwo, które go wydało, jak i Woodwortha, który napisał jego część dotyczącą księgi Objawienia]).

Jesteśmy zatem na początku ucisku, w roku 1917, bo lud Boży ma do dyspozycji wszystkie siedem tomów jako czasze, a ucisk trwa już od ok. 3 lat. W następnym wersecie znajdujemy odniesienie do tego ucisku.

2-3: W.2 opisuje stan wiernych z ludu Bożego (bo zwycięzców nad zwierzęciem, jego obrazem i znamieniem) w przeciwieństwie do świata w ucisku (morza).

Morze = niepokojone masy ludzkie, niekontrolowane przez prawo, porządek czy religię, lecz uderzające w ziemię społeczeństwa, grożąc jej rozmyciem i wchłonięciem, zniszczeniem (Ps.46:2-4; Łuk.21:25).

Morze było szkliste/szklane i zmieszane z ogniem, a nad nim stali ci, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, jej obrazem i nad liczbą jej imienia (niektóre manuskrypty dodają jeszcze „i nad jej znamieniem”). Zwycięzcy = wierni, którzy nie przyjęli znamienia, liczby bestii na swe czoła i prawą rękę (jej błędów do swego umysłu i ducha jej błędów do swej służby Bogu).

Morze było szklane, a nad nim stali wierni, i to z harfami Bożymi, śpiewając pieśń Mojżesza i Baranka.

Harfa = Biblia, Słowo Boże (Obj.14:1-3), w Biblii zwykle 10-strunowa, wskazując na 10 głównych doktryn Biblii (Ps.33:2; 92:4). Liczba mnoga „harfy” podkreśla fakt indywidualnego używania jej przez poszczególnych braci.

Granie na harfie to wyjaśnianie Biblii – harmonijne, jeśli zgodne z jej treścią, lub nieharmonijne, jeśli niezgodne (większość nauczycieli religijnych mniej lub bardziej fałszuje, a niektórzy tak bardzo, że aż uszy bolą).

Śpiewanie pieśni to przekazywanie poselstwa zawartego w tytule pieśni, w naszym przypadku Mojżesza i Baranka – o restytucji (głównego przesłania ST) oraz o zbawieniu wyborczym WE (głównego przesłania NT).

Taniec to postępowanie zgodne z graną melodią (w tym przypadku problemem może być albo nieumiejętna gra, która popsuje czyjś taniec, albo sam taniec, niezgodny z poprawnie graną melodią, co obrazuje problem wielu z nas, upadłych ludzi – postępowania niezgodnego z melodią prawdą, nawet jeśli dobrze ją znamy).

Pozostaje jeszcze morze szklane zmieszane z ogniem i stanie nad nim przez lud Boży. Skoro morze to niespokojne, wzburzone elementy uderzające w ziemię, obecność ognia pokazuje efekt tego uderzania – zniszczenie obecnego porządku rzeczy na symbolicznej ziemi, co jak wiemy jest głównym celem ucisku.

A dlaczego morze z ogniem było szklane? By pokazać, że w przeciwieństwie do świata, łącznie z całym nominalnym chrześcijaństwem, prawdziwy lud Boży rozumie, wie i widzi sam ucisk i jego konieczność, ale także to, co będzie po nim – warunki Królestwa (szkło nie stanowi przeszkody dla wzroku; Mat.13:11: „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane” + 1 Kor.2:6-14; 1 Tes.5:1-5).

A co kryje się w staniu przez lud Boży nad tym szklanym morzem z ogniem? Dystans, niebranie udziału w niszczeniu obecnego porządku, stanie ponad tym w społeczności serca z Bogiem i Jezusem, oczekując ufnie na przyszłość ze świadomością, że Bóg ma pełną kontrolę nad biegiem wydarzeniem i że nawet jeśli będą się działy strasznie straszne rzeczy, to znaczy, że bez nich świat nie przyjąłby Królestwa (por. Łuk.21:25-28; Iz.26:20-21; 26:9 – te sądy uczące ludzi sprawiedliwości trwają już od 1914 i będą kontynuowane pod NP).

Taka jest postawa ludu Bożego: stanie z harfą Biblii nad morzem ognia niszczącym obecny porządek rzeczy i śpiewanie obydwu pieśni, zamiast tracić czas na niepotrzebne rzeczy, np. agitowanie za szczepionkami lub przeciw nim.

Objawienie 20:4

Ten werset pokazuje przejście władzy z rąk niegodnych do godnych jej sprawowania – wybranych i przygotowanych przez Boga = namaszczonych, napełnionych Jego duchem w umyśle, woli i sercu. Cały problem z jego interpretacją sprowadza się do znaczenia greckiego rzeczownika krima, który w przeciwieństwie do krisis ma w Biblii tylko znaczenie wydania wyroku, ostatniego z czterech etapów procesu sądzenia (trzy pierwsze to: (1) poinstruować, pouczyć; (2) poddać próbie, czy pouczenie jest praktykowane; (3) karać w przypadku niestosowania się do instrukcji; (4) wydać wyrok, skazać). Popularne tłumaczenia Biblii tłumaczą krima nie dość precyzyjnie jako sąd, prawo/władza sądzenia:

I widziałem trony, i usiedli na nich

[rządzący w królestwie szatana, który w różnych częściach swego królestwa udziela tronu / władzy tym, którzy najlepiej pełnią jego wolę – w religii, polityce, biznesie, finansach itd.];

i wydano na nich wyrok [nie „dano im sąd / prawo sądzenia”]

[od 1914, po upływie 2520 lat czasów pogan, rządy obecnego świata nie mają już prawa do panowania i są usuwane wojną, rewolucją, anarchią, zarazami i epidemiami czasu ucisku, gdyż w 1914 przyszedł Ten, który jako Jedyny ma prawo panować nad ludzkością – Jezus (por. Ezech.21:30-32/25-27; Dan.7:13-14];

i [widziałem] dusze ściętych

[nie literalnie, bo większość wiernych nie została tak ścięta, w tym i Jezus, lecz symbolicznie: przez akt poświęcenia = rezygnację z własnej woli / głowy i przyjęcie jako głowy Jezusa]

z powodu świadectwo Jezusa i Słowa Boga

i którzy [nie: oraz tych, bo to ta sama grupa osób co ścięci] nie kłaniali się [nie służyli]

bestii [papiestwu] ani jej obrazowi [sekciarskiemu protestantyzmowi]

i nie przyjęli znamienia [charakteru, usposobienia antychrysta]

na czoło [jego błędów] i na rękę swoją [jego metod służenia Bogu].

Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat.

Ostatnie słowa tego wersetu to piękne podsumowanie tematu „Nagroda za nieprzyjęcie znamienia bestii” – ożyli i panowali z Chrystusem 1000 lat, przy czym te 1000 lat panowania dotyczą tylko panowania nad ziemią, gdyż po zakończeniu dzieła restytucji wobec ludzkości święci z MS nadal będą panować z Jezusem nad całym wszechświatem, jako Namiestnicy Boga (Kol.1:15-18 + Dan.7:18).

Dla pozostałych klas nagroda życia wiecznego będzie równie wielka, nawet jeśli dzisiaj nie znamy jej wszystkich szczegółów.

*****

Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii

Chciałbym zacząć od uzasadnienia myśli wyrażonej w wykładzie „Znamię i liczba bestii”, z którym ten jest ściśle związany: że wydaje się, iż znamię i liczba 666 na czole i prawej ręce oznaczają błędne doktryny oraz grzeszne praktyki w służbie Bogu, na co wskazują następujące fakty:

1. Biblijne znaczenie liczby 6 jako symbolu zła, niedoskonałości i grzechu.
2. Umieszczanie znamienia i liczby na czole i ręce, których znaczenie jako takich w Biblii jest powszechnie znane (umysł i służba).
3. Cel umieszczenia znamienia i liczby: wskazanie tych, którzy mogą być dopuszczeni do wymiany poglądów religijnych, pokazanie sposobu wykluczania ludu Bożego z duchowego rynku wymiany myśli, dyskusji, która z powodu posiadania prawdy przez lud Boży musiałaby się źle skończyć dla błędu, gdyby musiał on zmierzyć się z prawdą (ulubiona metoda błądzicieli to usunąć rzeczników prawdy na margines i brzydko ich nazwać, uznać za niechrześcijan, tak by nawet jeśli ktoś usłyszy ich głos, nie przywiązywał do niego wagi, jak w przypadku Jezusa: czy coś dobrego może pochodzić z Nazaretu; NIE NAŚLADUJMY TAKICH METOD, NAWET W OBRONIE PRAWDY, BO TO METODY SZATANA I JEGO ANTYCHRYSTA, NIE PANA I JEGO LUDU)?
4. Słowa brata Johnsona, który komentując błędy głoszone przez niektórych na temat lat jubileuszowych, mimochodem, w uwadze w nawiasie, napisał, jak rozumie liczbę 666 (PT 1921,101; TP 1924,67): Mogą przekręcać i wykręcać, co tylko chcą o „600 lunacjach [odstępach czasu między nowiami]” i „606 lunacjach” (a tym samym oznaczać się liczbą 666 na czole), i przez całą wieczność cytować „Zbliżający się koniec wieku” na dowód tego, że rok jubileuszowy następował w 49. roku …
5. To, że nie ma obecnie wskazanego przez Boga nauczyciela ludu Bożego, który mógłby podać jakieś inne, nowe i zapewne sensacyjne znaczenie tej liczby, a trudno oczekiwać, że zrobi to ktoś, kto sam za takiego się uważa lub został wyznaczony przez człowieka (dowodem „przedruk” artykułu Jolly’ego na temat usprawiedliwienia i liczne inne zmiany, dodatki i pominięcia w tekstach spod pióra poprzednich sług).

Ilustracją tego, jak Bóg traktuje osoby wybrane przez człowieka na urzędy, na które tylko On ma prawo wybierać, jest wybór Macieja na miejsce Judasza, dokonany przez apostołów, a więc zdawałoby się tych, którzy mieli prawo i mogli dokonać właściwego wyboru (Dz.1:15-26: najpierw sami wybierają dwóch kandydatów, a następnie proszą Boga o wybór jednego z tych dwóch = ograniczyli Boga do dwóch swoich kandydatów, z których żaden nie był wyborem Boga, gdyż apostołem na miejsce Judasza miał być Paweł, nie Maciej czy Józef, ale wybór został dokonany i nikt więcej do tego nie wracał, nie próbował naprawić – tak już zostało).

Na plus dla apostołów można zaliczyć to, że w ogóle zostawili Bogu jakiś wybór, bo mogli wybrać tylko jednego, a następnie założyć, że Bóg w niebie też go wybrał, i to jeszcze przed nimi, a następnie pokierował ich głosami. W ten sposób często uzasadnia się wybór człowieka na stanowiska w świecie religii (tak uzasadniany jest np. wybór papieża, i nie tylko, nawet jeśli później okazuje się, że człowiek ten nie jest w stanie sprawować swego urzędu i sam rezygnuje albo musi być odsunięty, bo prostu nie daje rady; ich zdaniem i tak wybrał go Bóg, a gdy zostaje zaskoczony niezdolnością swego wybrańca do sprawowania urzędu, z pomocą znowu przychodzą ludzie, którzy podsuwają Mu kolejnego swojego kandydata, oczywiście także „wybranego przez Boga”).

Biorąc to wszystko pod uwagę, wydaje się to, że znamię bestii, liczba 666 na czole lub ręce to błąd w umyśle i duch błędu w służbie Bogu, zgodny z wyznawanymi błędami.

Mamy bowiem do dyspozycji tylko to, co już zostało podane w literaturze (tej dawniejszej), i właśnie tam należy szukać odpowiedzi na to, czego jeszcze nie wiemy. W jakiejś formie musi tam być wszystko, czego lud Boży będzie potrzebował do czasu NP (wykład „Znamię i liczba bestii” w całości powstał w oparciu o to, co wyszło spod pióra Johnsona i Jolly’ego, a mimo to dla niektórych pachnie nowością, której w nim nie ma). Nie musi to być w formie artykułu pod konkretnym tytułem, gdyż jak pokazuje przypadek 666 może to być komentarz w nawiasie przy omawianiu czegoś innego, odpowiedź na list do DB, fragment rocznego sprawozdania czy informacja z ostatniej strony PT, np. apel Johnsona do braci, by nie pisali do niego listów pochwalnych na temat jego zdolności podawania prawdy, bo to się Bogu nie podoba.

Literatura prawdy podaje prawdę nieco na wzór Biblii – trochę tu, trochę ówdzie, choć stopień trudności jest w niej znacznie mniejszy, gdyż została napisana przez nienatchnionych ludzi właśnie po to, by wyjaśnić to, co w Biblii zakryte pod siedmioma pieczęciami z Obj.5. By wyciągnąć z niej więcej, niż wydaje się ona mówić, trzeba spełniać 3 warunki: 1. mieć dostęp do całej literatury Paruzji i Epifanii; 2. podaną tam prawdę; 3. wyciągać wnioski zgodne z dotychczas podaną prawdą, jak w typie manny padającej na rosę (przy braku jednego narzędzia wybranego przez Pana pozostaje nam bowiem tylko zasada z Mat.13:52, którą Hedman przypominał w 2003, TP 486, 43, którą warto sobie przypomnieć, by nie narzucać sobie i innym ograniczeń, których nie narzuca Pan).

Jeśli ktoś powie, że w rękopisach Johnsona znajduje się nieznane wyjaśnienie tej liczby, ale nie może być opublikowane, bo to za wcześnie, odpowiem: tak, ktoś tak powiedział, i dodam od siebie, że wg moich informacji br. Hedman przeglądał te rękopisy i stwierdził, że nie ma w nich „niczego szczególnego”, a wiem o tym, bo ktoś tak powiedział (o wartości tego, co ktoś powiedział, pisze Paweł w 1 Kor.4:6).

Jeśli okaże się, że jest jakieś zupełnie inne wyjaśnienie tej liczby, chętnie się z nim zapoznam i jeśli będzie przekonujące, z radością przyjmę, ale na razie wiemy tylko to, co wiemy, i pod każdym względem wydaje się to kompletne i wystarczające.

A teraz Obj.14:9-11 (w którym też powiem tylko to, co tu i ówdzie wytropiłem w zasobach literatury prawdy, powiązałem ze sobą i przedstawiam w formie tego wykładu),

Mamy tu opis skutków przyjęcia znamienia bestii przez jej oddanych zwolenników: tych kłaniających się jej i jej obrazowi = służących im w duchu głoszonych przez nie błędów.

Zaczniemy od komentarza na temat „męczenia / męki” z w.10 i 11. W grece występuje tu czasownik basanizo

i rzeczownik basanismo, które mają 3 znaczenia (jako czasownik i rzeczownik):

1. badać, analizować, przesłuchiwać, poddawać próbie / badanie, analizowanie, przesłuchanie, próba;
2. badać, poddawać próbie, przesłuchiwać przez tortury;
3. torturować.

Najpierw było znaczenie 1, ale że przesłuchaniom często towarzyszą tortury, powstało znaczenie nr 2 (por. przesłuchanie Pawła z Dz.22:24); w końcu słowo to nabrało także znaczenia samych tortur.

Zauważmy, co dokładnie ma się stać z tymi, którzy przyjmują to znamię – zwolennikami bestii lub jej obrazu (10-11): wcale nie wieczne zniszczenie. Ale przecież mają być „męczeni w ogniu i siarce, a dym ich męki ma unosić się na wieki wieków”! Tak, ale zauważmy, że nie ma tu mowy o wrzuceniu ich do jeziora ognia i siarki – STANU (nie miejsca) wiecznego zniszczenia, lecz jedynie o męczeniu ich w ogniu i siarce (wg Kodów: ogniem i siarką), czyli o męczeniu, próbowaniu ich jakimś zniszczeniem.

O co chodzi? O wielką próbę, jakiej zwolennicy bestii i jej obrazu zostaną poddani, gdy zniszczone zostaną dwie potężne instytucje, uważane przez nich za pochodzące od Boga, wraz z związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie wieczną lekcją dla wszystkich jako stale unoszący się dym = historia, lekcja z przeszłości, rozważana i analizowana przez wieki (szczegóły tego zniszczenia w Obj.18).

Zniszczenie tych potężnych systemów religijnych będzie przeżyciem, o którym się nigdy nie zapomni, ostatnią rzeczą, jakiej spodziewają się nie tylko ich zwolennicy, lecz także ogół ludzkości (z powodu ich wielkości i wielowiekowej historii), ale zostaną one zniszczone, i to wobec świętych aniołów [MS] i wobec Baranka [którzy nie tylko temu nie zapobiegną, lecz nawet będą tym kierować – „wobec” Nich = na ich oczach]. Zauważmy, że wieczne ma być nie ich męczenie (ich osobista próba związana z zawaleniem się kościołów), lecz „dym ich męki” = płynące z tego lekcje, historia.

Świat już od iluś lat (od 2001?) widzi coraz bardziej tragicznie spektakularne wydarzenia, ale to, co zobaczy i czego doświadczy niebawem w związku z rozpadem dwóch największych światowych bloków religijnych wprawi go w osłupienie, którego nikt dotąd nie doświadczył. Upadną jednak nie tylko największe kościoły, lecz wszystkie obecne mniej lub bardziej zorganizowane formy działalności religijnej wśród ludzi.

Dlaczego wszystkie? Dlatego, że nowymi widzialnymi władzami duchowymi Królestwa Jezusa będą klasy SMG, wybrane nie z jednego kościoła, grupy czy ruchu religijnego, lecz z nich wszystkich, gdyż prawdziwy lud Boży w jego różnych klasach składa się z najlepszych katolików, protestantów, ŚJ i badaczy, a nawet z tych poza wszelkimi kościołami, wybieranych przez Boga w tym życiu na potrzeby Królestwa Bożego na ziemi.

To wieczne niszczenie dotyczy tylko systemów fałszywych religii, nie ich ofiar! By jako jednostka ponieść karę wiecznego zniszczenia, trzeba najpierw stanąć na próbie do życia i ją przegrać, zaprzepaścić, co nie dotyczy ani mas chrześcijaństwa, ani pogaństwa, które dopiero staną na takiej próbie, po zmartwychwstaniu.

Jakże pięknie świadczy o Bogu to, że niszczy systemy zła, grzechu i wszelkiej niegodziwości, a nie ludzi przez te systemy oszukanych i zwiedzionych, którzy po podniesieniu się z doznanego zawodu będą mieli możliwość ubiegania się o życie wieczne w restytucji, z czego wielu na pewno skorzysta, powróci do pełni doskonałości na ludzkim poziomie i będzie żyć wiecznie.

Potwierdzeniem, że na wtórą śmierć Bóg przeznacza tylko te dwa zwodnicze systemy, bez oszukanych przez nie ludzi, jest też Obj.19:20. Dodatkowo dowiadujemy się tu, że zwierzę i fałszywy prorok (jego obraz, posąg) zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki „żywcem” – w pełni czynni i aktywni = nagle.

Ten sam czasownik basanizo występuje też w Obj.20:10, gdzie opisany jest koniec szatana i dwóch jego arcydzieł na ziemi: systemów bestii i jej obrazu, zwanego w Objawieniu też fałszywym prorokiem: wszyscy wrzuceni do jeziora ognia i siarki – symbolu stanu wiecznego zniszczenia we wtórej śmierci.

Ciekawe w tym wersecie jest tłumaczenie greckiego basanizo przez BGN: Zaś ten oszczerczy, który ich zwodzi, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest także bestia oraz fałszywy prorok; i będą tarci o kamień probierczy czasu i nocy na wieki wieków. Z niewiadomego powodu w Obj.14:10-11 BGN pozostaje jednak przy standardowej dla wszystkich przekładów wersji „męczenia, mąk”. Natchniony opis tego wiecznego„męczenia” = pamiętania i analizowania ich złego przykładu w Iz.14:15-20, natomiast wrzucanie ich do symbolicznego jeziora ognia i siarki w w.21-27.

Wg 20:14 do tego jeziora wrzucone też będą śmierć (proces umierania) i piekło (stan grobu, hadesu), a wg w.15 także wszyscy niezapisani w księdze żywota = ci, którzy w WT nie rozwiną charakterów zgodnych z warunkami nowej księgi (por.w.12 i sądzenie ich „zgodnie z ich uczynkami”).

Gdyby ktoś miał wątpliwości co do symbolicznego znaczenia jeziora ognia i siarki jako stanu wiecznego unicestwienia, nieistnienia, niech zauważy wrzucenie do niego śmierci i piekła z w.14 – dwóch nieożywionych obiektów, których nie można męczyć w tradycyjnym tego słowa znaczeniu.

Zauważmy, że jest SZEŚCIU!!! lokatorów tego jeziora. W kolejności chronologicznej ich wrzucania to:

1. bestia;
2. jej obraz;
3. piekło;
4. śmierć;
5. ci niezapisani w księdze żywota;
6. diabeł.

Przy trzech Objawienie mówi o ich męczeniu, a przy trzech ogranicza się tylko do stwierdzenia, że zostaną tam wrzuceni. Do tej pierwszej grupy należą bestia, jej obraz i diabeł (wrzuceni i męczeni – 20:10), a do drugiej – śmierć, piekło oraz ci niezapisani w księdze żywota WT (tylko wrzuceni – 20:14-15).

14:11 mówi o wiecznym męczeniu jeszcze jednej grupy, która nie trafia do jeziora ognia i siarki: posiadaczach znamienia bestii, których historia, szczególnie jej finał – jak mówiliśmy – też będzie wiecznie pamiętana, rozważana, analizowana, razem z przykładami pozostawionymi przez diabła, bestię i obraz bestii, i to nie tylko przez ludzi na ziemi, ale zapewne także przez stworzenia, które Jezus z Kościołem będą bez końca stwarzać na nieskończonych planetach wszechświata, na których Bóg nie zamierza ponownie dozwalać na doświadczenie ze złem i grzechem, i następnie posyłać kogoś jako okup, lecz wykorzysta przykład ziemi jako lekcję przez obserwację. Być może właśnie dlatego „dym ich męki będzie unosił się na wieki wieków i będą męczeni dniem i nocą na wieki wieków”, gdyż trudno wykluczyć te przyszłe istoty z listy beneficjentów korzystających z tego dymu, a być może to właśnie one są głównymi jego adresatami, bo dla nas ziemian po próbie ten dym raczej nie będzie aż tak bardzo konieczny i potrzebny.

—
Nagranie ze spotkania w Rzeszowie, 21.08.2021 r., mówi brat Mirosław Sellin:

—

Ekumenizm jest to słowo które wśród chrześcijan cieszy się wielką popularnością.

Pochodzi z greckiego oikoumené i oznacza „zamieszkały ląd” który ma się rozszerzać.

Ekumenizm – jest to ruch dążący do zjednoczenia rozbitego chrześcijaństwa.

Hasłem tego ruchu jest Jan.17:21 „Aby wszyscy byli jedno”.

Można powiedzieć, że ruch ten jest tak popularny wśród chrześcijan w ostatnich czasach, że wiek XX nazwano wiekiem ekumenizmu.

Chrześcijaństwo rozbite pragnie się zjednoczyć, by jako jedna zwarta siła odziaływać na resztę społeczności ludzkiej – wyznawców innych religii, które w tej chwili przeważają w świecie. Cele tego ruchu są więc piękne.

Stąd tym bardziej rodzi się pytanie: Dlaczego nie należymy do tego ruchu?

Myślę, że zanim odpowiemy na to pytanie musimy zdać sobie sprawę z czasów w jakich żyjemy, spoglądając na te czasy z biblijnego punktu widzenia.

Chcemy tutaj odwołać się do myśli pastora Russella który żył na przełomie XIX i XX wieku i przewidywał na podstawie proroctw pewne wydarzenia które nastąpią w przyszłości.

O jakich proroctwach tutaj mówimy.

Izaj.8:10 -12 (dokładniej omówimy później. Teraz zwróćmy tylko uwagę na kluczowe słowa – „plan” lub „rada” i „sprzysiężenie”)

Komentując to proroctwo pastor Russell twierdził, że ludzkość będzie wchodzić w związki ze sobą, powstaną światowe organizacje polityczne, społeczne, ekonomiczne i religijne.

Czy fakty potwierdzają tę myśl ?

Liga Narodów po I wojnie światowej, ONZ, Unia Europejska, Bank Swiatowy, łączące się firmy i koncerny itd.

To samo dzieje się w sferze religijnej.

Aby to lepiej wytłumaczyć zwróćmy uwagę na Obj.13 rozdział.

Występują tu Bestia, Druga Bestia i Obraz Bestii.

Wszystkie trzy współpracują ze sobą i działają w jednym kierunku.

Czym są te bestie ?

Znowu powróćmy do wyjaśnień pastora Russella a czy one są prawdziwe czy też nie potwierdzą nam fakty.

Bestia – Papiestwo

w.2    dostała władzę od smoka – Rzym Cesarski, szczególnie za cesarza Konstantyna.

w.4    „oddali pokłon” – cześć jaką zobowiązani byli oddawać papieżowi władcy ziemscy, hierarchia oraz cały lud.

w.5    „wielkie rzeczy i bluźnierstwa” – przywłaszczanie sobie wszystkich honorów i zaszczytów należnych Chrystusowi i Bogu .

w.7    „walczyła ze świętymi” – prześladowania świętych.

Druga lub Inna Bestia – Kościół Anglikański

w.11   miała dwa rogi – była popierana przez dwa ( rogi ) królestwa – Anglia (od 1531 ) i Irlandia (od 1537).

w.15   Obraz lub Wizerunek Bestii – zjednoczony Protestantyzm

Fakty

1846 – powstaje Związek Ewangeliczny

wspólne konferencje Kościołów protestanckich:

1910 Edynburg, 1925 Sztokholm, 1927 Lozanna – tu po raz pierwszy mówiono śmiało o ekumenii – ruchu który miałby zjednoczyć Kościoły protestanckie.

1937 Oxford ( repr. 120 Kościołów)

1937 Edynburg ( repr. 123 Kościołów)

1938 Utrecht – powstała Rada Ekumeniczna Kościołów, miała jeden statut, skupiała 48 Kościołów.

Program:

1. jedna strategia
2. jednolite poselstwo
3. jednolite kierownictwo
4. jednolity program
5. jednolita wspólnota

1948 Amsterdam – na I Kongresie Ekumenicznym powstaje Swiatowa Rada Kościołów

Dzisiaj SRK skupia 350 (stan z 2021) Kościołów protestanckich , prawosławnych i anglikańskich ze 120 krajów.

w.15

Kościół Anglikański (w.11-14) ma inicjatywę w SRK zarówno wewnątrz tej Rady, jak i na zewnątrz w kontaktach z papiestwem – Bestią. Z proroctwa wynika, że łącznikiem pomiędzy Bestią a Wizerunkiem Bestii jest Bestia Dwurożna (K. Anglikański)

Fakty

Pierwszym przewodniczącym SRK został anglikański biskup dr. Fischer.

Duchowni tegoż Kościoła często wybierani są do najwyższych władz SRK, np. w 1975 przewodniczącym został prymas Kościoła Anglikańskiego w Kanadzie arcbp. Edward Scott.

W 1960 roku nastąpiło wydarzenie, jeszcze do niedawna, nie do pomyślenia.

Arcybiskup Canterbury dr. Fischer, głowa Kościoła Anglikańskiego, odwiedza papieża Jana XXIII.

Dlaczego anglikanie mają tę inicjatywę przewidzianą w tym proroctwie ?

Oto co powiedział anglikański biskup Yorku:

„ Możemy podać rękę starym Kościołom Wschodu (prawosławie) i Rzymu i jednocześnie wyciągnąć rękę ku tym wszystkim, którzy tak jak my są dziedzicami reformacji. Dlatego właśnie pozycja nasza wewnątrz chrześscijaństwa jest pozycją wyjątkową. Kościół anglikański jest więc kościołem zreformowanym, a zarazem tradycjonalnym, jest średniowieczny i jest współczesny, zasługuje więc na nazwę, jaką nadał mu ongiś pewien szwajcarski teolog, a którą anglikanie szczycą się po dziś dzień „Kościół – Most”

Pewne katolickie czasopismo napisało:

„Anglikanizm, który zachował katolicki kult, ustrój i episkopat ( łącznie z sukcesją apostolską ), przejmując od protestanckiej reformacji podstawę biblijną i płynącą z Biblii naukę i pobożność kościelną, czuje się jednakowo związany z katolicyzmem jak i ewangelicyzmem. I to predestynowało go na inicjatora i chorążego idei ekumenicznej, idei Kościoła Chrystusowego”

Efektem tych wszystkich działań jest to, że SRK i KRK zbliżają się do siebie w ruchu ekumenicznym.

SRK zaprasza na swoje konferencje oficjalnych przestawicieli KRK, nie tylko jako obserwatorów, ale jako czynnie biorących udział w obradach.

Z kolei KRK na II Soborze Watykańskim uchwalił dekret „O ekumeniźmie” („Unitatis rendintegratio”) w którym otwiera się na ruch ekumeniczny i utworzył nawet w Watykanie specjalny Sekretariat d.s. Jedności Chrześcijan (odpowiednik ministerstwa)

Tak więc symboliczne niebiosa zwijają się Obj.6:14

Fakty potwierdziły więc niezbicie, że wyjaśnienia pastora Russella są prawdziwe.

A były to śmiałe poglądy jak na tamte czasy, szczególnie odnośnie KRK co tym bardziej potwierdza, że był on użyty przez Pana tłumacząc proroctwa.

Dlaczego tak twierdzimy ?

Ponieważ jeszcze w

• 1927 roku wyszedł dekret zabraniający katolikom współpracy i łączenia się z niekatolikami,
• 1928 roku Pius XI w encyklice „Mortalium animos” wypowiedział się przeciwko „fałszywej formie związku” głoszonej przez ruch ekumeniczny i zaliczył ten ruch do fałszywych religii.
• 1948 – przed zgromadzeniem w Amsterdamie wydano specjalne napomnienie:
  1. katolicy nie mogą uczestniczyć w zebraniach wspólnych z niekatolikami bez zezwolenia właściwej władzy kościelnej
  2. ruch ekumeniczny potraktowano jako wyraz tęsknoty protestantów za Rzymem i pragnienia powrotu do Kościoła macierzystego.

Zmiana w tym podejściu nastąpiła dopiero za Jana XXIII (1958-1963)

Spróbujmy odpowiedzieć teraz, dlaczego nie należymy do tego ruchu.

Wierzymy bowiem, że teraz jest czas rozdzielania a nie łączenia. Mat.24:39-42

Jest to czas żniwa, gdzie wszelka pszenica oddzielana jest od kąkolu Mat.13:30

Właśnie ci co łączą się zarówno w sferze politycznej, społecznej, ekonomicznej i religijnej zostaną spaleni.

Zauważmy co na ten temat mówią biblijne teksty

Izaj.8:9-12; Ps.2:1-3; Obj.19:19-21

Izaj. 8:9-12: “ Zbierajcie się, ludy, a zostaniecie zgniecione, nakłońcie ucha, wszyscy z dalekich ziem (opisana jest tu światowa agitacja na rzecz przyłączenia się do związku); Przepaszcie się (przygotujcie się, abyście byli silni i potężni), a zostaniecie zmiażdżeni (wasz związek w dniu ucisku zostanie rozerwany ). 2x Obmyślajcie plan, a będzie udaremniony; wypowiedzcie słowo (BG – namówcie się) (do konfederacji ), a nie ostoi się, bo Bóg jest z nami! Tak bowiem PAN powiedział do mnie, gdy chwycił mnie za rękę,(potężnym Słowem Bożym ), i przestrzegł mnie, abym nie kroczył drogą (jednoczenia się) tego ludu. Nie mówcie: sprzysiężenie (Obecnie słychać o szerokiej agitacji za jednoczeniem sekt katolickich, prawosławnych i protestanckich. Nie mamy wstępować do tego związku, gdyż Bóg tu wykazuje, że zostanie on całkowicie rozbity), kiedy ten lud mówi: sprzysiężenie; nie bójcie się tego, czego on się boi, ani się nie lękajcie. (ich gróźb)”.

Zwróćmy uwagę na Mądrość Boga.

Bóg zamiast niszczyć pojedynczo każde z 12 denominacji nominalnego chrześcijaństwa, dzięki ich związkowi zniszczy wszystkie prawie jednocześnie.

Mat.13:30 – Opis wiązania w snopki a następnie snopek w stóg i spalenie (różnica między spaleniem każdego snopka osobno a całego stogu)

To samo można powiedzieć o wszystkich innych sferach.

Trzeba też pamiętać, że do prawdziwego zjednoczenia chrześcijan nigdy nie dojdzie.

Dlaczego?

Obj. 6:14 i Izaj.34:4 mówią o dwóch końcach zwoju. One zwijają się do siebie ale nigdy nie staną się jednym zwojem. Tak jak tora w synagodze.

Ładnie obrazuje to Nah.1:10 – oni się splatają, ale cierniami.

Niektórzy z nas może widzieli, jak „ekumenizm” rozumiany jest przez obecnych papieży. Na tzw. mszach ekumenicznych siedzą przy ołtarzu dostojnicy wszystkich wielkich religii lecz na tronie zasiadał papież.

Takie jest zresztą rozumienie „ekumenizmu” przez KRK „córki” mają powrócić do „matki”. Obj.17:5

Dowodzą tego wszystkie dokumenty jakie wydał KRK na temat „ekumenizmu”

Wiemy, że Szatan i jego demoni będą starali się jak najdłużej utrzymać swoje królestwo.

Gdy w 1914 roku upadły jego trzy fundamentalne doktryny, przy pomocy których on dotąd utrzymywał swoje imperium, a mianowicie: o Boskim prawie do rządzenia (l) królów, (2) arystokratów i (3) kleru, to od tego czasu jednoczy on konserwatywne klasy i radykalne masy w chrześcijaństwie aby odsunąć wszechświatową rewolucję, która zagrażała powszechnym zniszczeniem jego imperium.

A ekumenia jest jednym z takich ruchów jednoczeniowych.

My żyjemy w tym czasie i rozpoznajemy, że „ekumenizm” jest tylko kolejnym wysiłkiem Szatana aby utrzymać swoje Imperium.

Podsumowując.

Slowo Boże pokazało nam, abyśmy chronili się przed ruchem ekumenicznym, aby wraz z nim nie być zniszczonym.

Wierzymy natomiast, że zjednoczenie całej ludzkości w niedalekiej przyszłości nastąpi wokół Chrystusa  Kol.1:20.

Dzisiejsze łączenie chrześcijan jest raczej wynikiem słabości i strachu przed wzrastającymi wpływami innych religii. Nie ma w tym ufności wobec Boga.

Strzeżmy się tej fałszywej jedności a budujmy między sobą jedność wiary, nadziei, poświęcenia bo o takiej jedności mówił Nasz Pan mówiąc „Aby byli jedno” . Jana 17:21

Amen

Witam serdecznie w serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach”. Dzisiaj część 4 – Jezioro ognia. I chyba ostatnia, przed nami jeszcze tylko odpowiedzi na pytania, które postaram się nagrać jeszcze w tym roku.

ZACHĘCAMY TEŻ DO PRZESŁUCHANIA POZOSTAŁYCH CZĘŚCI:
1) Bogacz i Łazarz
2) Gehenna
3) Czyściec

Księża i pastorzy ostrzegają ze swoich kazalnic – „Jeśli nie przyjmiesz Chrystusa jako swojego Zbawiciela, zostaniesz potępiony za swoje grzechy! Kiedy umrzesz, żywy zstąpisz do piekła i tam będziesz torturowany już na zawsze w szalejącym ogniu; podgryzać cię będą ogniotrwałe robaki, a do pieca dorzucać będą diabły”.

Wieczne męki to poważna groźba. Wielu twierdzi, że tym podziemnym światem rządzi Szatan i że jego demony torturują ludzi, którzy tam wpadają. W tym miejscu są też robaki, które męczą ludzi od środka i nigdy nie umierają.

Ta teoria wiecznych mąk opiera się na poglądzie o nieśmiertelności duszy (o tym, że człowiek będzie wiecznie żył po śmierci). Ale czy taka nauka ma biblijne podstawy?

W poprzednich trzech część próbowałem udowodnić, że nie. Przede wszystkim Biblia zdaje się raczej pokazywać, że umarli są naprawdę umarli czyli nieżywi, a nie bardziej żywi niż dotąd. Piękną figurą biblijną jest sen, stosowany do zmarłych przez tych, którzy ufali, że w Boskim planie nadejdzie poranek zmartwychwstania i przebudzenia. W Starym Testamencie czytamy, że Abraham zasnął, tak samo Izaak, Mojżesz, Dawid, Salomon i wielu innch królów, którzy tak jak pozostali „śpią” snem śmierci. Nieświadomie oczekują obudzenia z grobu. Według Psalmu 146 i Księgi Kaznodziei Salomona, rozdział 9 jest to stan nieświadomy, nie odczuwa się w nim ani bólu ani czegokolwiek innego, nie myśli się, nie prowadzi się rozmów i nie podejmuje działania.

Co do umarłych z Nowego Testamentu sprawa wygląda dokładnie tak samo. Jezus powiedział, że córka Jaira śpi, a potem przywrócił ją do życia; powiedział uczniom, że ich przyjaciel Łazarz śpi, a potem obudził Łazarza z grobu. To samo czytamy o Szczepanie, że kiedy został ukamienowany to „zasnął”. Apostoł Paweł w Liście do Tesaloniczan, rozdział 4, dodaje do tego nadzieję, wersety 13,14 i 18 – „A nie chcemy bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, kórzy nie mają nadziei. Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. […] Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy.” Mam nadzieję, że kogoś teraz pocieszyłem, bo po to właśnie napisano te słowa.

Jaka jest kara za grzech według Biblii?

Bóg mówi nam, jaka jest kara za grzech. „Dusza, która grzeszy ta umrze” – podaje Księga Ezechiela. To samo potwierdza apostoł Paweł: „Zapłatą za grzech jest śmierć…” (Rzymian 6:23).

Bóg skazał Adama na śmierć za jego grzech nieposłuszeństwa. Nic nie było powiedziane w Księdze Rodzaju, że Adam miał nieśmiertelną duszę ani że jego dusza po smierci trafi do piekielnego ognia. Adam był duszą żywą czyli żyjącą istotą i jako dusza Adam umarł. Przestał istnieć, przestał działać i odczuwać.

W Liście do Rzymian 5:12 apostoł Paweł podaje bardzo proste stwierdzenie: „przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć.” Grzech doprowadził do śmierci, a nie do wiecznych cierpień po śmierci.

Czy jednak Biblia nie wspomina nic o piekle i życiu między śmiercią a zmartwychwstaniem?

Ostatnio omówilem czyściec, wcześniej pokazywałem, że ogień biblijnej Gehenny dużo lepiej przedstawia całkowicie zniszczenie – czyli śmierć – a nie wieczne męki. Kto nie słuchał niech sprawdzi, że Gehenna czyli dolina Hinnom blisko Jerozolimy to prawdziwa nazwa geograficzna – było to miejsce, gdzie palono śmieci; palono śmieci i odpadki, ale nie torturowano tam żadnych żywych istot. Niektórzy jednak uważają, że pomijam biblijny opis jeziora ognia i istot, które mają tam trafić, a nawet być tam męczone. Postanowiłem więc zmierzyć się z tym jeziorem ognia.

Przeczytajmy najpierw wszystkie wersety Biblii, w których występuje „jezioro ognia”:

Ks. Apokalipsy 19:20 – „I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi. Oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką.”

Ks. Apokalipsy 20:8-10 – „A gdy dobiegnie końca tysiąc lat, z więzienia swego szatan zostanie zwolniony. I wyjdzie, by omamić narody z czterech narożników ziemi, Goga i Magoga, by ich zgromadzić na bój, a liczba ich jak ziaren piasku morskiego. Wyszli oni na powierzchnię ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane; a zstąpił ogień od Boga z nieba i pochłonął ich. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków.”

Ks. Apokalipsy 20:14-15 – „A Śmierć i Hades wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.”

I jeszcze Ks. Apokalipsy 21:8 – „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelakich kłamców udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”

Popularny pogląd każe nam sądzić, że jezioro ognia to rzeczywiste miejsce, w którym faktycznie w ogniu męczone są żywe dusze, żywy Diabeł, żywa Bestia, żywy Fałszywy Prorok, a nawet żywa Śmierć. Zastanówmy się nad tym:

Po pierwsze – Diabeł jest istotą duchową, więc dosłowny ogień nie może mu raczej zaszkodzić. Księga Wyjścia 3:2, mamy tutaj Mojżesza, który dochodzi do płonącego krzewu. „Wtedy ukazał mu się anioł Jahwe w płomieniu ognia ze środka krzewu.” Anioły więc i demony raczej nie boją się ognia.

Po drugie – Śmierć nie jest istotą. Śmierć to stan niebytu, brak życia, w stanie śmierci nie ma działania ani myślenia. Takiego stanu niebytu nie da się dosłownie spalić, nie da się też dosłownie męczyć w ogniu śmierci, bo nie jest to starsza pani z kosą, jak przedstawia się ją w bajkach.

Po trzecie – Bestia i Fałszywy Prorok to symbole, podobnie jak inne rzeczy w Apokalipsie. Na przykład, święty Jan pisze o siedmiogłowej Bestii o dziesięciu rogach i że jedzie na niej pewna nierządnica, która na swoim czole ma wypisane imię pewnego miasta. Jest też opisany smok, który… swoim ogonem strąca z nieba jedną trzecią gwiazd. Jeżeli to symbole, a tak mówi większość teologów, to dlaczego rozumieć dosłownie bestię, fałszywego proroka i jezioro ognia?

Zauważmy jednak, że Apokalipsa czasami tłumaczy co mamy rozumieć przez taki czy inny symbol. I tak właśnie mamy to opisane w rozdziale 20, werset 14. „Jezioro ognia to śmierć druga”. Druga śmierć to śmierć wieczna, ostateczne i całkowite zniszczenie, jak tłumaczyłem to w poprzednich nagraniach (szczególnie w części trzeciej – o dolinie Gehenny). Znaczy to więc, że ostatecznie dojdzie do zupełnego zniszczenia wszystkiego, co trafi do jeziora ognia.

Z opisów biblijnych, które przeczytaliśmy, wiemy też, kiedy to całkowite zniszczenie sie dokona. Przynajmniej jeśli chodzi o diabła, Hades i wszystkich grzeszników.
Ma to mieć miejsce dopiero po tysiącu lat rządów Chrystusa. W czasie tych rządów szatan ma być uwięziony, gdy nie będzie mógł zwodzić narodów.

Jeżeli więc niektórzy mieli wizję, że we śnie lub w czasie śmierci klinicznej znaleźli się w jeziorze ognia, to… trochę za wcześnie, bo najpierw będą rządy Jezusa na ziemi, kiedy będzie sądził ludzkość i odnawiał ziemię.

Zobaczmy jednak te sześć rzeczy, które ostatecznie znajdą się w jeziorze ognia. Jest to: szatan, bestia, fałszywy prorok, śmierć, piekło (lub Hades) i niepoprawni grzesznicy. No to po kolei.

Szatan albo Diabeł. W Liście do Hebrajczyków 2:14 apostoł Paweł mówi o Jezusie: „Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła”. Diabeł miał długo władzę nad śmiercią, był i jest katem, który wymierza karę śmierci ludzkości. Jednak właśnie przez śmierć czyli odcięcie od życia Diabeł będzie unicestwiony. Znajdzie się w jeziorze ognia, który nigdy nie będzie ugaszony, czyli zostanie zniszczony na zawsze, bezpowrotnie. To będzie koniec Szatana, a nie jakieś dalsze utrzymywanie go przy życiu w jakimś jeziorze (choćby to było jezioro ognia).

Bestia. Ona też ma trafić do jeziora ognia. W Biblii jest opis wielu bestii. Niektóre z nich widział prorok Daniel i wyjaśnił, że oznaczają one pewne królestwa i ich władze. Nie ma tu czasu tego rozwijać, nie chcę wnikać w to, jaką i jakiego rodzaju władzę czy system przedstawia bestia, ale na pewno wrzucenie bestii do wiecznego ognia dobrze przedstawia wieczne zniszczenie pewnych złych władz i systemów. Jest tu pokazany fakt, że przyjdzie taki czas, kiedy na ziemi już nigdy źli nie będą panowali nad dobrymi.

Przy bestii i fałszywym proroku, który też ma wpaść do jeziora ognia, trzeba się na chwilę zatrzymać. Według przekładu Biblii Tysiąclecia będą oni „cierpieć katusze we dnie i w nocy”. Niektóre przekłady mówią, że będą męczeni i stąd w umysłach teologów pojawiła się wizja wiecznych tortur w Biblii. Pogląd dosyć słaby już dlatego, że Księga Objawienia to Księga symboli i naprawdę trudno wyobrazić sobie, że Bóg naprawdę będzie trzymał w jeziorze ognia jakieś zwierzę, bestię o siedmiu rogach, aby ją dręczyć ogniem i robakami.

Jeśli zwrócimy uwagę na język grecki to słowo obecne w tych fragmentach i tłumaczone jako „męczeni” lub „cierpiący katusze” to ’basanizo’. Gdy zajrzymy do słowników to dowiemy się z nich, że 'basanizo’ znaczy po pierwsze: próbować, badać, po drugie próbować przez tortury lub badać przez tortury (bo robiono tak w starożytności choćby podczas przesłuchiwań) i po trzecie to znaczy męczyć lub torturować.

Pomyślmy na chwilę o tym pierwszym tłumaczeniu. „Będą próbowani lub badani / będą rozważani we dnie i w nocy, na wieki wieków.”

Myślę, że to żyjące, doskonałe istoty w Królestwie Bożym będą badać / będą rozważać istotę i efekty działań szatana, bestii i fałszywego proroka (czyli pewnych władz i systemów, szczególnie religijnych). Zbawieni będą to rozważać i wyciągać wniosek, że szatan, bestia i fałszywy prorok słusznie znaleźli się w jeziorze ognia, że Jezus dobrze zrobił, że zniszczył ich na zawsze. Do takiego wniosku prowadzi mnie Księga Izajasza rozdział 14, od wersetu 15, gdzie prorok opisuje przyszły los szatana:

„Jak to? Strącony jesteś do Szeolu, na samo dno Otchłani!” (Jak wiemy z wcześniejszych badań Szeol oznacza niebyt, stan nieistnienia, więc nie może tam być męczony) [no ale dalej…] Którzy cię ujrzą, utkwią wzrok w tobie i zastanowią się nad tobą: „Czy to nie ten, który trząsł ziemią, który obalał królestwa, który cały świat zamieniał w pustynię, a jego miasta obracał w perzynę, który swych jeńców nie zwalniał do domu?”

Tak właśnie będzie, gdy szatan zostanie ostatecznie pokonany. Wielu ludzi będzie patrzeć na jego zniszczenie i rozmyślać w taki właśnie sposób. Jak to możliwe, że ty, który miałeś taką władzę i wysyłałeś innych na śmierć, teraz sam jesteś na zawsze zniszczony?

Do jeziora ognia ma być jeszcze wrzucona śmierć. To akurat bardzo dobra wiadomość. W Liście do Koryntian 15:26 czytamy: „A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, to śmierć.” Chodzi tu oczywiście o śmierć tzw. Adamową, tą śmierć, którą umierają wszyscy potomkowie Adama i Ewy.

Umarli, którzy będą przywracani do życia, porównywani są też w Biblii do jeńców, którzy powracają z kraju nieprzyjaciela. Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Pan: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Pan: «Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo jest nagroda na twe trudy – wyrocznia Pana – powrócą synowie twoi z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – <wyrocznia Pana> – wrócą synowie do swych granic.”

Ewangelista Mateusz stosuje ten werset do rzezi niewiniątek w Betlejem. Chodzi więc o śmierć. Kobiety płaczą, kiedy umierają ich dzieci. Symbolicznie te dzieci idą do kraju nieprzyjaciela, a tym nieprzyjacielem jest śmierć. Ale ostatecznie śmierć ma być zniszczona. Śmierć trafi do jeziora ognia i zostanie w nim spalona. To znaczy, że już nikt nie będzie umierał z powodu grzechu ojców, że żadne dziecko nie umrze na jakieś choroby, które teraz występują. Jeśli ktokolwiek umrze w czasie rządów Jezusa lub przy ich końcu, to tylko za własne, świadome grzechy i brak chęci nawrócenia.

Do jeziora ognia poza śmiercią trafi też Hades. Inaczej mówiąc nie tylko ludzie już nie będą umierać tak jak dawniej, ale też wypuszczeni zostaną wszyscy więźniowie grobów. Wszyscy znajdą się pod władzą Jezusa, czy ci, którzy umierali, ale jeszcze żyli czy ci, którzy już znajdowali się w grobie. U tych pierwszych zatrzyma się proces umierania, a ci drudzy będą wstawać z grobów.

Wiem, że brzmi to cudownie, więc może dla niektórzy dziwnie, ale wierzę, że taka jest nauka Pisma Świętego. Nieco więcej na temat sądu opowiadałem w nagraniu o czyśćcu i jeszcze w jednym filmie na YouTube’ie pt. „Dzień sądu – obawa czy nadzieja”. Może więc krótko:

Całe Pismo Święte zachęca do oczekiwania dnia sadu z radością. Według Biblii kiedy minie już czas ucisku, wszyscy rozpoznają ostatecznie Mesjasza i to, że zaczął sprawować rządy na ziemi. Psalm 96:10-13 – „Mówcie wśród pogan: Pan jest królem. Umocnił świat, by się nie poruszył: ze słusznością wymierza ludom sprawiedliwość. Niech się cieszy niebo i ziemia raduje; niech szumi morze i to, co je napełnia; niech się weselą pola i wszysko, co jest na nich, niech się także radują wszystkie drzewa leśne przed obliczem Pana, bo nadchodzi, bo nadchodzi, aby sądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie, ze swoją wiernością – narody.”

Dzień Sądu to radosny dzień, bo jest to dzień Pana, dzień leczenia i zdrowia, dzień radości i szczęścia, dzień zbawienia i dzień wyzwolenia, dzien chwały dla Boga i dzień pokoju na ziemi, dzień reformy i naprawy. Dobry czas, o który się modlimy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola twoja jako w niebie, tak i NA ZIEMI!”  Bóg będzie wymagał przede wszystkim słuchania i podążania za nauką Jezusa. Wszyscy chętni będą mogli przejść reformę i na końcu panowania Jezusa zdobyć życie wieczne.

Do jeziora ognia ostatecznie będą jednak wrzuceni niepoprawni grzesznicy – ci, którzy nie będą chcieli wybrać dobra i sprawiedliwości. Ci, którzy świadomie odmówią nawrócenia i reformy nawet w czasie panowania Jezusa.

Wiele dosłownych wersetów Biblii dowodzi, że zostaną oni zniszczeni – wiecznie i całkowicie unicestwieni. Ks. Ijoba 31:3 – „Czyż nie jest przygotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?” Ci ktorzy w czasie tysiąclecia i pod koniec tysiąclecia nie poddadzą się odpowiednio sprawiedliwym prawom Królestwa, umrą na zawsze. Tak jak szatan stracą oni nadzieję na jakikolwiek powrót do życia, „Spojrzysz na miejsce grzesznika, a jego już nie ma” – jak wyraził to poetycko biblijny król Dawid. Może jeszcze ze ST … Ks. Izajasza 1:18 – „Przerotni i grzesznicy wespół starci będą, a ci, co opuścili Pana, zostaną zniszczeni”

Nowy Testament – Dzieje Ap. 3:23, zacznę od wersetu 20, który zapowiada powrót Jezusa i jego panowanie. „nastanie czas, kiedy Pan was pocieszy, zsyłając zapowiedzianego wam Mesjasza Jezusa. Niebo zatrzyma Go aż do czasu powszechnego odnowienia, o którym od dawna mówił Bóg przez świętych proroków. Powiedział bowiem Mojżesz: »Pan Bóg da wam proroka, którego powoła jak mnie z waszych braci, słuchajcie, co wam powie. [i teraz werset 23] – „A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu” [dosłownie:
„każda dusza, która nie posłucha tego Proroka, będzie całkowicie usunięta z ludu”]

Święty Piotr, który mówi w tym fragmencie, cytuje tutaj z 5 Księgi Mojżeszowej (18:19). Ten nowy wielki prorok to Chrystus, Głowa i Ciało (czyli Jezus i Święci), którzy razem z nim będą nauczycielami i sędziami świata. Wszyscy otrzymają szansę zrozumienia nauki Jezusa i życia zgodnie z nią. Potwierdza to apostoł Paweł, gdy w 1 Liście do Tymoteusza 2:4 zapisał, że „Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Niektórzy jednak nie zechcą być posłuszni Jezusowi i ostatecznie zostaną usunięci z ludu. Na końcu zniszczona będzie każda dusza nieposłuszna Bogu. Każdy jednak otrzyma swój specjalny czas na dokładne poznanie prawdy i opowiedzenie się po stronie Boga lub szatana.

Po przedstawieniu różnych rzeczy, które trafiają do jeziora ognia, zauważmy trzy kwestie:

Po pierwsze – jezioro ognia wspomina tylko najbardziej symboliczna i najbardziej tajemnicza księga Biblii, jaką jest Księga Apokalipsy

Po drugie – ogień jest często używany w Biblii jako symbol zniszczenia; a dym oznacza lekcję jaka zostaje z tego zniszczenia dla żyjących – dla tych, którzy badają historię zniszczenia szatana, bestii, fałszywego proroka, śmierci, hadesu i grzeszników

I po trzecie – dosłowne wersety Biblii uczą, że wszystkie rzeczy, które wpadają do jeziora ognia mają być ostatecznie zniszczone;

Ks. Apokalipsy 20:15 – „A jeśli ktoś nie znalazł się zapisany w księdze żywota, wrzucony jest w jezioro ognia”, jezioro ognia, które oznacza drugą śmierć. Wydaje się, że ten werset czytany bez bagażu dogmatów i tradycji jest zupełnie jasny. Kto nie zdobędzie życia, nie otrzyma życia, lecz zniszczenie. Takie samo zestawienie występuje w wielu innych fragmentach Biblii. List do Rzymian 6:23 –  „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, ale łaska dana przez Boga to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Nazwanie jeziora ognia przez Apokalipsę „drugą śmiercią”, to też nie przypadek. Ta nazwa ma pomóc w odróżnieniu śmierci pierwszej, Adamowej (którą umierają wszyscy), od tego drugiej śmierci, innej – czyli wiecznej śmierci. Dla złych ludzi będzie to faktycznie druga śmierć, bo ich pierwsza śmierć była w Adamie, tak jak całej reszty. Tylko niektórzy ludzie umrą po raz drugi: tylko ci niepoprawnie źli, którzy mimo że dostaną pełną szanse zdobycia życia wiecznego w Chrystusie, nie będą chcieli z niej skorzystać.

Stan pierwszej śmierci czyli Hades byłby wiecznym zniszczeniem, gdy nie śmierć Jezusa za nasze grzechy. Jezus Chrystus otrzymał od Ojca moc, żeby uwolnić ludzi z umierania i śmierci. Gdyby Jezus nie zapłacił śmiercią za nasze grzechy, na zawsze byśmy pozostali w grobach.

Tyle na temat jeziora ognia, które jest ostatecznym i całkowitym zniszczenie wszystkich złych istot i wszystkich złych systemów, które kiedykolwiek panowały nad ludźmi. Dla całej reszty ludzi przewidziana jest wieczność w Królestwie Bożym, miasto Nowe Jeruzalem, które przyniesie wieczny pokój. Ks. Apokalipsy 21:27 – „A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo, lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka.” Życzę wszystkim byście zostali tam zapisani.