Uroczystość pamiątki śmierci Pana Jezusa Chrystusa. Zbór w Bydgoszczy. Nagranie obejmuje wykład oraz samą uroczystość Wieczerzy Pańskiej.

Sam wykład w wersji tekstowej i w wersji audio znajduje się tutaj: 
Usprawiedliwienie jako warunek zbliżenia człowieka do Boga

Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie.
– 1 List do Koryntian 11:26

Pan Jezus obchodził Paschę w Jerozolimie wieczorem, o wyznaczonej dacie, 14 Nisan (Mateusza 26:17,20; Marka 14:12,17; Łukasza 22:7). Zgodnie z żydowską rachubą, dzień (doba) rozpoczyna się wraz z zachodem słońca i kończy się 24 godziny później. Tak więc zakończenie 13 Nisan było chwilą, w której rozpoczął się 14 Nisan (Wyjścia 12:1-8).

Jezus ustanowił „ostatnią wieczerzę” bezpośrednio po paschalnej kolacji (Mateusza 26:26,27; Łukasza 22:20, 1 Koryntian 11:23-26). Od tego czasu kościół chrześcijański upamiętnia to wydarzenie w taki lub inny sposób.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Kiedy obchodzić Pamiątkę?

Panuje niezgoda między kościołami co do tego jak często i w jaki sposób powinno się uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej. Chrześcijanie związani z ruchem badaczy Pisma Świętego uważają, że najlepiej byłoby obchodzić tę uroczystość raz do roku. Uważamy jednak, że data i częstotliwość obchodzenia Pamiątki jest mniej istotna niż jej znaczenie.

Aby zobaczyć wyliczenie daty Pamiątki na rok 2024, otwórzcie artykuł, który przygotowaliśmy na ten temat (Data Pamiątki śmierci naszego Pana).

Jezus nie ustanowił żadnych reguł ani żadnego szczegółowego porządku tej uroczystości. W naszym obchodzeniu Pamiątki opieramy się na ogólnych informacjach, które znajdujemy w Nowym Testamencie.

Zamiast zwykłego kwaszonego chleba lepiej byłoby użyć chleba przaśnego, przaśników czy macy. Zakwas używany do wypieku chleba jest w Biblii symbolem grzechu (1 Koryntian 5:7-8). Jeśli chodzi o wino, to powinno być ono czerwone. Wino, którego używał nasz Pan, prawdopodobnie zawierało alkohol i pochodziło z czerwonych winogron. W razie gdyby dla kogoś problem stanowiło użycie alkoholu można też użyć soku z czerwonych winogron.

W obchodzeniu Pamiątki najważniejsze jest, aby wszystko robione było w duchu pokory i czci. Uroczystość powinna być prosta, nie powinna być zbyt długa lub zaburzona przez niepoważne rozmowy. Należy skupić uwagę na wielkim poświęceniu Jezusa i korzyści z jego ofiary dla każdego z nas. W uroczystości tej wziąć może udział każdy poświęcony Bogu chrześcijanin niezależnie od przynależności doktrynalnej lub kościelnej.

W sytuacji, gdyby ktoś chciał wziąć udział w Pamiątce, a z jakichś przyczyn nie mógłby tego zrobić, mógłby on lub ona wziąć udział w tej uroczystości miesiąc później (jak czyniono to z obchodzeniem święta Paschy w czasach Starego Testamentu, por. Liczb 9:6-11)

Proponowany sposób obchodzenia:

(1) Nabożeństwo rozpocząć można zaśpiewaniem jednej lub kilku pieśni, które skierują nasze uczucia w stronę naszego Pana Jezusa i Jego ofiarniczej śmierci.

(2) Prowadzący lub ktoś inny poprosić może o błogosławieństwo Boże na to zebranie oraz o błogosławieństwo dla wszystkich naśladowców Pańskich na świecie, szczególnie zaś tych, którzy łączą się z nami w obchodzeniu tej Pamiątki.

(3) Prowadzący lub ktoś inny może przeczytać odpowiednie fragmenty Pisma Świętego o pierwotnym ustanowieniu Wieczerzy przez Pana Jezusa.

(4) Prowadzący lub ktoś inny może krótko omówić czym była Pascha w Starym Testamencie, a także wyjaśnić w jaki sposób Jezus stał się wypełnieniem i prawdziwym „barankiem paschalnym” (1 Koryntian 5:7), który umarł dla naszego zbawienia (Jana 1:29, 1 Jana 2:2).

(5) Ktoś może poprosić o błogosławieństwo dla chleba i dla tych, którzy będą go spożywać, tak aby wszyscy mogli docenić jego znaczenie jako symbolu ciała naszego Pana, ofiarowanego za wszystkich.

(6) Prowadzący może następnie złamać jeden z kawałków chleba i przypomnieć słowa naszego Pana: „Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje” (Mateusza 26:26). Chleb powinien być następnie podany uczestnikom.

(7) W czasie roznoszenia i dzielenia się chlebem dobrze byłoby zachować milczenie, tak by uczestniczyć mogli w spokoju rozmyślać nad odkupieniem dokonanym przez naszego Pana.

(8) Następnie ktoś może pomodlić się przed roznoszeniem kielicha, dziękując Panu i prosząc o Jego błogosławieństwo dla wszystkich uczestników. Przypomnieć można słowa Jezusa: „Pijcie z niego wszyscy” (Mateusza 26:27). Kielich ten powinien także być podawany w ciszy, jest to symbol przelanej dla nas krwi Jezusa.

(9) Później zaśpiewać można odpowiednią pieśń i w ten sposób zakończyć uroczystość, by każdy mógł w dalszym ciągu rozmyślać o Panu i tym, jak wiele przecierpiał dla naszego zbawienia („Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.” – Marka 14:26). Nie są tutaj wskazane wszelkie zbędne rozmowy i omawianie jakichkolwiek innych spraw, jeśli nie jest to konieczne.

W Bydgoszczy spotykamy się na obchodzenie Pamiątki w piątek, 22 marca, o godz. 19:00 w sali przy ul. Zduny 10A (w głębi podwórza).

———————-

Więcej informacji na ten obchodzenia Pamiątki znajdziesz w książce pt. Nowe stworzenie, rozdział 11 pt. Wielkanoc Nowego stworzenia. Zachęcamy do lektury.

Odpowiedź: Z Pisma Świętego dowiadujemy się, że uroczystość Pamiątki śmierci Pana Jezusa Chrystusa powinna być obchodzona co roku, dnia 14 nisan wg hebrajskiej rachuby (przełom marca i kwietnia w naszym kalendarzu). Jest to święto ustanowione przez Pana Jezusa w miejsce dawnej, obchodzonej przez Żydów Paschy. Nie mamy dokładnej, szczegółowej informacji biblijnej, jak ten 14 nisan powinien być wyznaczany. Wiemy jednak, że miesiąc w kalendarzu hebrajskim rozpoczyna się od nowiu Księżyca.

Idziemy za tą wskazówką, a poniżej są nasze wyliczenia, które prowadzą do ustalenia, kiedy 14 nisan przypada w roku 2024. Zaznaczamy, że grupy badaczy Pisma Świętego różnią się w kwestii wyznaczania daty 14 nisan. Różnica dotyczy np. tego czy do wyznaczenia 1 nisan posłużyć się nowiem astronomicznym czy tzw. nowiem białym, a także tego czy powinien to być nów najbliższy wiosennej równonocy czy następujący po niej. W naszym zborze przyjmujemy nów astronomiczny oraz nów najbliższy równonocy (poprzedzający lub następujący po niej, zależnie od tego, który jest bliżej równonocy). Mimo różnic w wyznaczaniu daty, wierzymy, że najważniejszy jest duch, nastawienie, z jakim podejdziemy do obchodzenia święta.

Sądzimy, że Bóg patrzy na serca i na nasze pragnienie upamiętnienia tego najważniejszego wydarzenia w historii świata, a także na nasze pragnienie okazania przez nasz udział w Pamiątce najwyższej oceny dla okupowej ofiary Jezusa Chrystusa za nas.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Wyliczenia:

Data Pamiątki śmierci naszego Pana w roku 2024

Piątek, 22 marca, po zachodzie słońca

(w Bydgoszczy spotykamy się o godz. 19:00 w sali przy ul. Zduny 10a)

Metoda używana do wyznaczenia daty Pamiątki wyjaśniona jest poniżej.

Kalendarz i święta żydowskie

Sposoby wyliczania daty corocznej Pamiątki różnią się pośród badaczy Pisma Świętego i innych grup chrześcijańskich. Nie naciskamy na to, że metoda, której używamy jest jedyną możliwą. Jest to jedynie sposób, którym posługujemy się w bydgoskiej społeczności. 

Aby wyznaczyć datę Pamiątki, potrzebujemy następujących danych astronomicznych (wg czasu uniwersalnego na południku zerowym, za który przyjęto południk przechodzący przez obserwatorium astronomiczne w miejscowości Greenwich):

1. Daty i godziny wiosennej równonocy w danym roku.
2. Daty i godziny nowiu Księżyca poprzedzającego wiosenną równonoc.
3. Daty i godziny nowiu Księżyca następującego po wiosennej równonocy.
4. Daty i godziny nowiu Księżyca najbliższego wiosennej równonocy.

Aby wyznaczyć 1 Nisan konieczny jest jeszcze dodatkowy krok:

5. Dodanie 2 godz. 21 minut, aby uzyskać czas jerozolimski

Czasami istnieją drobne różnice w tablicach astronomicznych, od kilku sekund do kilku minut. Najczęściej jednak nie mają one znaczenia w ogólnych obliczeniach.

Dane na rok 2024 są następujące:

1. Data i godzina wiosennej równonocy:
   20 marca, 03:07
2. Data i godzina nowiu Księżyca poprzedzającego wiosenną równonoc:
   10 marca, 08:59
3. Data i godzina nowiu Księżyca następującego po wiosennej równonocy:
   8 kwietnia, 18:21

A więc:

4. Data i godzina nowiu Księżyca najbliższego wiosennej równonocy:
   10 marca, 08:59

Do tej ostatniej daty i godziny:

5. Dodajemy 2 godz. 21 minut, aby uzyskać czas jerozolimski

Mamy więc 10 marca, 11:20.

Wynika z tego, że 1 Nisan wypada w tym roku od 9 marca po zachodzie słońca do 10 marca do zachodu słońca (w hebrajskim kalendarzu doby liczone są od zachodu słońca do zachodu słońca, a nie od północy do północy jak w powszechnie używanym kalendarzu). Po dodaniu do 9 marca, po zachodzie słońca, pełnych trzynastu dni, dochodzimy więc do początku 14 Nisan, czyli odpowiedniego momentu na obchodzenie Pamiątki.

W 2024 roku będzie to piątek, 22 marca po zachodzie słońca (a nasza uroczystość rozpocznie się o godz. 19:00).

———————-

Więcej informacji na ten obchodzenia Pamiątki znajdziesz w książce pt. Nowe stworzenie, rozdział 11 pt. Wielkanoc Nowego stworzenia. Zachęcamy do lektury.

Zobacz też: proponowany sposób obchodzenia

Jakie święto obchodził nasz Pan z Apostołami? – święto Przaśników, tak zwana Pascha. (Łukasza 22:1,7-14)

Zgodnie z nakazem Boga i tradycją narodu izraelskiego obchodzono pamiątkę wydarzeń sprzed wielu lat, wydarzeń, które przyniosły Izraelitom wolność.

Historia –       

Bóg za pośrednictwem Jakuba, Józefa i jego braci dał początek nowemu narodowi – Izraelowi (od imienia danego Jakubowi – Izrael). W Egipcie otrzymali oni ziemię i pracę. Bóg im błogosławił. Minęły lata. Przychylny Izraelitom faraon zmarł. Izraelici uzyskali status niewolników wykorzystywanych do ciężkich prac. Egipcjanie byli dla nich coraz bardziej okrutni, niemiłosierni. Izraelici pracowali popędzani batem. Wołali więc do Boga i narzekali. Najcięższym okrucieństwem było zabijanie izraelskich niemowląt płci męskiej.

Bóg widział ciężki stan swego ludu i postanowił zrealizować obietnicę, którą dał im przez Józefa:

I rzekł Józef do braci swej: Ja umrę, ale Bóg zapewne nawiedzi was, i wyprowadzi was z ziemi tej do ziemi, o którą przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.
– 1 Mojżeszowa 50:24

Działania zaczęły się od uratowania jednego z niemowląt izraelskich – Mojżesza, który dzięki Bożej opatrzności znalazł się na dworze faraona, u jego córki, gdzie wzrastał i był wychowywany. Tam zyskał egipskie wykształcenie. Dzięki swoim prawdziwym rodzicom poznał też historię narodu z którego pochodził i ich Boga. Bóg wybrał go i przygotował na wyzwoliciela swego narodu z ziemi egipskiej. Pokorny Mojżesz z obawą usłuchał głosu Boga i rozpoczął negocjacje z faraonem. Bóg wspierał go plagami, które zsyłał na Egipt. Faraon był nieustępliwy. Bóg przygotował ostatnie działanie, które miało rozstrzygnąć sprawę. Ten fragment historii zawarty jest w 11 i 12 rozdziale 2 Mojżeszowej: Bóg zapowiedział Izraelitom przez Mojżesza, że w nocy 14 Nisan zginą w Egipcie wszyscy pierworodni ze zwierząt i ludzi. Śmierć groziła również pierworodnym Izraela. Bóg podał przez Mojżesza środki zaradcze. Oto one:

• Odłączenie baranka – 10 Nisan (2 Mojż.12;31,51)
• Zabicie baranka – 14 Nisan (2 Mojż.12:6)
• Pokropienie odrzwi i nadproży krwią baranka
• Pieczenie baranka
• Spożywanie – obrzezani ( 2 Mojż.12;44,48; w jednym domu zamknięci ( 2Mojż.12: 46)
• Gotowość do wyjścia w drogę – (2 Mojż.12: 11)

Cel: wyzwolenie Izraela i ochrona pierworodnych.

Boży zamiar został zrealizowany: Izrael w cudowny sposób opuścił Egipt i nruszył w drogę ku ziemi obiecanej. Wędrowali czterdzieści lat.

Po wyjściu z Egiptu corocznie zabijano baranka, przypominając zdarzenia, które zaszły w Egipcie – 2 Mojżeszowa 12:26-27 – A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóż to z obrzędy wasze? Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud i pokłonił się.

Pamiątka tego wydarzenia – 2 Mojż. 13:10 – I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku.

2 Mojż.12:14 – A będzie wam ten dzień na pamiątkę; i będziecie go obchodzić za święto Panu w narodziech waszych; ustawą wieczną obchodzić go będziecie. Historia pokazuje, że Izraelici nie zawsze wykonywali ten nakaz. Każde jednak ożywienie wiary Izraelitów wiązało się z jej obchodzeniem.

Ciekawa historia, ważne wydarzenia i nakazane przez Boga upamiętnianie tych narodowych zdarzeń. Izraelowi oprócz tej historii towarzyszyły słowa Mojżesza: 5 Mojż.18:15 Proroka z pośrodku ciebie, z braci twej, jakom ja jest, wzbudzi tobie Pam, Bóg twój; onego słuchać będziecie. Powtórzone w Dz.Ap.3:22, 7:37. Tak było do czasów Jezusa. Moglibyśmy na tej historii poprzestać, ale Biblia tak nie czyni i odsyła nas do tamtych wydarzeń, każąc szukać głębszych myśli. Na przykład:1 Kor.5:7,8 Wyczyśćcie tedy stary kwas, abyście byli nowym zaczynieniem, jako przaśnymi jesteście; albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus.

W Ew.Łuk.22:1,7-14 czytamy: A przybliżyło się święto przaśników, które zowią wielkanocą. Tedy przyszedł dzień przaśników, którego miał baranek być zabity. I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Poszedłszy nagotujcie nam baranka, abyśmy jedli. A gdy przyszła godzina, usiadł, usiadł za stół, i dwanaście Apostołów z nim. Chodziło o pewien określony, zamierzony i zapowiedziany przez Boga czas – 2 Mojż.12:6 – mowa o czasie obchodzenia wieczerzy. I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystko zgromadzenie Izraelskie między dwoma wieczorami. W tym czasie historia zaczyna się przeplatać z rzeczywistością. Jest nowy Izrael, nowy Egipt, nowy faraon, nowy Baranek, nowa niewola, nowi pierworodni, nowe wyzwolenie. Mówimy o nich antytypiczny. Od tej pory zaczyna się wypełniać to, co było zapowiedziane w tej historii.

Przypomnijmy na czym to polega.

Literacki charakter Biblii. Figury retoryczne, środki stylistyczne: przenośnie, epitety, symbole i typy. Definicje . W literaturze Prawdy słowo typ używane jest w trzech znaczeniach.

Oto one:

1. Typ to jeden z siedmiu sposobów nauczania nas przez Boskie Słowo / rzędów myśli Bożych /. Definicja najogólniejsza , najobszerniejsza.
2. Typ to figura retoryczna , która polega na tym , że przedstawia pewne rzeczywiście istniejące instytucje , osoby , zasady , wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych . W tym znaczeniu figury tworzy człowiek / grając rolę kronikarza /.
3. Typami są instytucje , osoby , zasady , rzeczy itp. przedstawione w Biblii , które są zapowiedzią przyszłych instytucji … W tym znaczeniu typy daje Bóg , powołując do istnienia owe instytucje …

Ustalenia terminologiczne: pary wyrazów –

• typ i antytyp
• obraz i pozaobraz
• figura i pozafigura

I tak:

Egipt to typ – antytyp to świat, ludzkość

Faraon to typ – antytyp to szatan

Baranek i wszystko, co z nim czyniono, to typ – antytyp to Jezus i Jego śmierć

Niewola Izraelitów w Egipcie to typ – antytyp to świat i jego niewola, jarzmo grzechu i śmierci

Wyzwolenie Izraelitów to typ – antytyp to wyzwolenie ludzkości spod ich niewoli

Coroczne obchodzenie przez Izraelitów pamiątki wielkiej nocy to typ – antytyp to nakazane uczniom przez Jezusa coroczne obchodzenie pamiątki Jego śmierci

Baranka spożywali tylko obrzezani, niektórzy byli pierworodnymi (zagrożonymi) to typ – antytyp to obchodzenie pamiątki przez poświęconych w tym niektórzy byli spłodzeni z ducha świętego (zagrożeni)

Gotowość do wyjścia w drogę to typ – antytyp, jesteśmy w tym życiu i w tym świecie przechodniami

Czas zabijania baranka to typ – antytyp, czas śmierci naszego Pana.

Jezus mówił, że spożywa z nimi baranka ostatni raz, że bardzo czekał na ten moment.

Odtąd dla naśladowców Jezusa zabijanie baranka przestaje być ważne. Dlaczego?

Bowiem /1 Kor.5:7/ Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus.

Jezus udziela jeszcze ostanich lekcji – umywanie nóg /Jana 13: 4-9/.

Zdarzenia, w których uczestniczyli Izraelici miały typiczny charakter. Były one :

• zapowiedzią przyjścia i ofiarniczej śmierci Mesjasza / zabijanie baranka w Egipcie /
• zapowiedzią przyszłego uwolnienia świata z niewoli grzechu i zła
• zapowiedzią przyszłego obchodzenia Pamiątki śmierci Jezusa / coroczne spożywanie baranka /

Nowa Pamiątka – to święto miało być obchodzone nie na pamiątke egipskiego baranka, ale na pamiątkę moją – mówi Jezus /Łuk.22: 19/, na pamiątkę Jego śmierci /1 Kor. 11: 26/ – śmierć Pańską opowiadając.

Mamy opowiadać, obchodząc tę Pamiątkę, że typ się wypełnił, że Jezus umarł, aby nas wyzwolić z jarzma grzechu i śmierci. I w tym celu Jezus ustanowił nowy obrządek.

Jak czytamy: gdy oni jedli – użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła.

• Chleb – to jest ciało moje / to przedstawia ciało moje, ludzka naturę /
• Chleb przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu.
• Wino  –  krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, Jego ofiara.
• Ich jedzenie i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa.

Głębsze znaczenie chleba i wina w odniesieniu do spłodzonych z Ducha:

współudział Kościoła w ofierze za grzech: 1 Kor. 10:16,17 Kielich błogosławienia, który błogosławimy, izali nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, izali nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Albowiem jednym chlebem, jednym ciałem wiele nas jest: bo wszyscy chleba jednego jesteśmy uczestnikami. Chleb powstaje z wielu zmielonych ziaren, wino z wielu zgniecionych gron.

Kto może uczestniczyć w obchodzeniu Pamiątki? Ten, kto za swą wiarą w okupową śmierć Jezusa zyskał usprawiedliwienie i korzystając z niego poświęcił się Bogu na służbę. Do nas indywidualnie należy udzielenie sobie odpowiedzi, czy spełniamy ten warunek . Czytamy w 1 Kor. 11:27-29: A tak, ktoby jadł ten chleb,albo pił ten kielich Panski niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. Niechże tedy każdy samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego, i z kielicha tego niechaj pije. Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego.

Kto spożywał baranka w Egipcie? – Wszyscy obrzezani.

Co to znaczy? To znaczy, że wszyscy poświęceni wszystkich czasów mają prawo i przywilej obchodzenia Pamiątki, przywilej manifestowania w symbolu tego, co przeżywają cały rok. Błogosławiony to przywilej.

– świętuje się w niedzielny poranek
– dotyczy czwartkowego wieczora
– podkreśla się zmartwychwstanie
– istotą jest śmierć

Uporządkujmy to:

1. Co to za Wielka Noc?
Gdy nadszedł czas wyzwolenia narodu izraelskiego z niewoli egipskiej, w nocy Izraelici zostali ochronieni przed ostatnią plagą. Spożywali wtedy pieczonego baranka. Na pamiątkę tego wydarzenia, mieli to robić co rok o tej porze. Stąd Wielkanoc i baranek z nią związany.

2. Dlaczego dotyczy czwartku?
Gdy Jezus po raz ostatni obchodził Wielkanoc, był właśnie czwartek (na naszą rachubę). W miejsce Paschy ustanowił pamiątkę swojej śmierci (chleb i wino). Właściwie to czwartek i piątek, bo Żydzi liczą dobę od godz.18:00, więc od ostatniej wieczerzy do ukrzyżowania był ten sam dzień.

3. Dlaczego istotą jest śmierć?
Zabijany baranek był symbolem wskazującym na Jezusa. Krew baranka gwarantowała zachowanie przy życiu i wyzwolenie z niewoli. Tak samo oddane życie Jezusa przyniesie wyzwolenie z niewoli grzechu i śmierci.

4. Co więc z niedzielą?
W niedzielę Jezus zmartwychwstał! Zatem jeśli świętujemy w niedzielę, bardziej adekwatną nazwą byłby WIELKI DZIEŃ 🙂

„…albowiem na naszą wielkanoc jako baranek został ofiarowany Chrystus.
Obchodźmy więc święto nie w starym kwasie ani w kwasie złości i przewrotności, lecz w przaśnikach szczerości i prawdy.”
– 1 do Koryntian 5:7-8

Dobrych, duchowych przeżyć w te Święta!

Zobacz: oryginalny wpis na Facebooku

Naśladowcy Jezusa nie muszą spotykać się na wieczerzy paschalnej z literalnym barankiem, na pamiątkę wyjścia z Egiptu. Pan Jezus ustanowił nowe symbole – niekwaszony chleb i wino, które przedstawiają Go samego jako Baranka Bożego, który gładzi grzech świata i wyprowadza ludzkość z niewoli.

To dlatego apostoł Paweł napisał:

„Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz – przaśnego chleba czystości i prawdy.”
– 1 List do Koryntian 5:7-8

Byłoby właściwe, gdyby chrześcijanie co roku spotkali się na pamiątce śmierci naszego Pana. Święto to jest wypełnienie lub antytypem paschy obchodzonej przez Żydów na wiosnę, 14 nisan. Więcej na ten temat piszemy w artykułach: Wieczerza Pańska, Pamiątka śmierci naszego Pana – proponowany sposób obchodzenia.

* * * * *

Apostoł Paweł i Jan Chrzciciel jasno i stanowczo utożsamiają baranka wielkanocnego z naszym Panem Jezusem (Ewangelia wg Jana 1:29).

My nie potrzebujemy pokropienia krwią naszych domów, ale (w sposób symboliczny) potrzebujemy pokropienia i oczyszczenia naszych serc (Hebrajczyków 12:24, 1 Piotra 1:2).

Mamy też jeść chleb Prawdy bez kwasu czyli karmić się czystą prawdą Słowa Bożego i unikać grzechu oraz zła. Mamy na każdy dzień karmić się przez wiarę Barankiem Bożym – tzn. wiarą przyjmować wartość okupowej śmierci Jezusa Chrystusa i oblekać się w Jego charakter, dzień po dniu poddawać się Bożej łasce, byśmy mogli być przemieniani na Jego wzór.

Mamy się karmić Jezusem, tak jak Żydzi karmili się literalnym barankiem. Zamiast gorzkich ziół, które zaostrzały ich apetyt, my mamy gorzkie doświadczenia i próby, jakie Bóg przewidział dla nas. To doświadczenia (gorzkie zioła) pomagają odrywać nasze uczucia od spraw ziemskich i zwiększyć apetyt na karmienie się Jezusem (Barankiem) i Prawdą (niekwaszonym chlebem).

Powinniśmy pamiętać, że nie posiadamy tu trwałego miasta, lecz jesteśmy w drodze jako pielgrzymi, obcy, podróżni, jak Żydzi w Egipcie „z laską w ręku”, przepasani na podróż, a nasz ostateczny cel i ojczyzna to Królestwo Boże.

* * * * *

Skoro dopełniła się rzeczywistość to na niej mamy skupić swoją uwagę:

„Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu. Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus.”
– Kolosan 2:16-17

Jako chrześcijanom nie zostały nam dane przez Pana żadne inne obrzędy jak tylko pamiątka śmierci Zbawiciela, a także chrzest dorosłego wierzącego (lub dorosłej wierzącej) poprzez zanurzenie w wodzie – na znak jego (lub jej) oddania się Bogu na służbę.

Właściwym i wskazanym jest też spotykanie się naśladowców Jezusa społecznie, co uczniowie robili zwykle „w pierwszym dzień po sabacie” – w niedzielę – jako przypomnienie radosnego dnia zmartwychwstania Zbawiciela.

Skoro tak, to i my nie mamy potrzeby dodawania czegokolwiek, lecz wiernie powinniśmy nawracać się do Pana, tzn. pokutować (przemieniać swój umysł), wierzyć w Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i oddawać Bogu samych siebie na służbę. (Zobacz też: Droga do zbawienia)

Otrzymaliśmy niedawno ciekawe pytanie: 

Typy biblijne to wszystkie rzeczy, osoby i wydarzenia w Biblii, które są jednocześnie zapowiedzią lub ilustracją innych rzeczy, dopiero mających się dokonać. Typy znajdujemy najczęściej w Starym Testamencie i mają one swoje wypełnienie, zwykle na większą skalę, w życiu Pana Jezusa i jego wiernych.

Termin ten jest biblijny i pochodzi z greki Nowego Testamentu. Na przykład w 10. rozdziale 1 Listu do Koryntian opisane są dzieje Izraela, a w wersecie 6 apostoł Paweł podaje, że

Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali.

Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i odnosi się do biblijnego typu baranka (Jana 1:36). Jezus to antytypiczny baranek, „Baranek Boży”.

Słowo przetłumaczone na ’przykład’ to greckie 'typos’, co bywa też tłumaczone jako: znak, wzór i właśnie typ.

Dobry przykład takiego typu to typiczny baranek, którego Żydzi zjedli w Egipcie, gdy Bóg karał faraona i Egipt dziesiątą, ostatnią plagą. Antytypem, czyli wypełnieniem tego typu, jest nasz Pan – Jezus Chrystus – „Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29).

W zacytowanym wyżej wersecie, Jan Chrzciciel robi aluzję do typicznego baranka, którego jedli Izraelici, po czym nastąpiło ich wyzwolenie. Antytypiczny Baranek (Jezus Chrystus) dla antytypicznych Izraelitów, czyli naśladowców Jezusa, stanowi wyzwolenie z niewoli śmierci i grzechu, jeśli wiernie go spożywają i karmią się nim, tzn. przyjmują przez wiarę Jezusa jako Odkupiciela i Pana, a dalej trwają i wzmacniają się w tej wierze.

Typy są to więc zapowiedzi innej, większej rzeczywistości i pozwalają nam one lepiej zrozumieć jak Bóg patrzył na wiele wydarzeń związanych z Jezusem i czego oczekuje od swoich wiernych także dziś. Takich przykładów znaleźć można bardzo wiele.

– wąż miedziany jest typem ukrzyżowanego Chrystusa (por. Ewangelia wg Jana 3:14-17)

– obrzezanie jest typem poświęcenia się Bogu, odcięcia lub wyrzucenia z serca miłości do grzechu, samolubstwa i grzesznego świata (List do Kolosan 2:11, List do Rzymian 2:28-29)

– Sara i Hagar są typami dwóch różnych przymierzy (List do Galatów 4:22-26)

– Izaak jest typem obiecanego potomka Abrahama, Chrystusa (List do Galatów 4:25,28,31)

– Abraham jest więc w tej relacji typem na Boga

itd.

Zachęcamy do dalszych rozważań i zadawania pytań (np. e-mailowo – wiktor@badaczebiblii.pl), a poniżej zostawiamy dwa nagrania, które mogą się stać pomocą w lepszym zrozumieniu tematyki typów i antytypów Biblii.

Wąż miedziany i jego antytyp

Baranek Boży

Św. Paweł napisał w jednym miejscu: „Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.” (1 Kor 2:2) Gdzie indziej napisał, że cały Stary Testament w obrazach, symbolach mówi tak naprawdę o Jezusie (Kol. 2:17). Dlaczego jest On taki ważny? Dlaczego Jezus powiedział o sobie, że jest ?Drogą, Prawdą i Życiem?? Co znaczą słowa, które wypowiedział o Nim Jan Chrzciciel? „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29)? Jak Jezus może zgładzić nasze grzechy? Dlaczego Jan porównał go do baranka? Mógł przecież użyć tak wielu innych słów.