Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który Leszek Szpunar wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 07.04.2024 r.

Pamiętamy, że Pismo Święte nie jest podręcznikiem. Nie jest ułożone tematycznie. Boskie prawdy nie są wyłożone krok po kroku, ale jak napisał Izajasz trochę tu a trochę ówdzie. Przykładu, jak korzystać z tych Świętych Pism, dostarczył nasz Pan i Apostołowie. Oni pokazali nam, jak należy korzystać z jedynych Świętych Pism, jakie wtedy były dostępne, ze Starego Testamentu. Wplatali oni w swoje wypowiedzi cytaty starotestamentowe, sięgając do różnych ksiąg w zależności od tego, czego w danej chwili nauczali.

Kilka wersetów potwierdzających to, co zostało dotąd powiedziane:

Iz.28: 10, 11

Ponieważ podawał im przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem, przepis za przepisem, trochę tu, trochę owdzie: [11] A wszakże jakoby nieznajomą mową, i językiem obcym mówił do ludu twego.

Żyd. 12:1

Skoro i my mamy wokół siebie tak wielką chmurę świadków, zrzućmy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas tak łatwo osacza, w cierpliwości biegnijmy w wyznaczonym nam wyścigu.

Świadkowie, o których czytamy, to dla Jezusa i Jego uczniów prorocy ST; dla nas jedni i drudzy. Oni bowiem świadczyli o Bogu i Jego planie.

Żyd. 1: 1,2  Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców [naszych] przez proroków,  a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat.

W wersetach tych zawarte jest zestawienie i porównanie objawień. Wynika z nich zarówno jedność ( obydwa pochodzą od Boga), jak i różnorodność ( dotyczy sposobu i czasu objawień, ich pośredników i odbiorców ). Wielokrotnie i na wiele sposobów. Objawienie dokonywało się stopniowo, progresywnie. Bezpośredni odbiorcy objawienia poznawali część prawd Bożych ( przykład Daniela ). Jeżeli chodzi o sposoby, to możemy tu wyliczyć: przez słowa, postrzeżenia symboliczne, wizje, sny i typy.

Według tych wersetów historia objawienia starotestamentowego, z pozycji objawienia nowotestamentowego, była zakończona. Objawienie zostało podane przez proroków i przez Syna.

Rzym. 1: 1,2: Ewangelia Boga, obiecana od dawna przez proroków w Pismach Świętych. Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych.

Spójność Księgi jest skutkiem faktu, że późniejsze teksty biblijne opierają się często na tekstach wcześniejszych nawiązując do nich cytatami, aluzjami, a nade wszystko relekturami , które uwidoczniają nowe aspekty sensu, by pogłębić znaczenie albo potwierdzić ich spełnienie się.

Dla Pawła i innych pisarzy Nowego Testamentu cały Stary Testament jest proroctwem, obietnicą, do której odnoszą się bezpośrednio lub pośrednio. Czasem te odniesienia wprowadzane są przy użyciu formuł wprowadzających typu napisano. Bywa, że takich bezpośrednich odniesień brak. Przykładem księgi, która nie zawiera bezpośrednich cytatów ze Starego Testamentu, ale jest najbardziej przesiąkniętą Starym Testamentem, jest Księga Apokalipsy. Stary Testament jest w niej obecny przez charakterystyczne słownictwo, obrazy czy tematy.

Wspólna dla obu Testamentów jest obecność różnorodnych form, jak: przypowieści, alegorie, relektury, zbliżenia oddalonych tekstów, psalmy, hymny, wizje, objawienia, sny, typy.

Źródłem wiedzy dla Apostoła Pawła oprócz bezpośredniego objawienia i tego, co usłyszał od uczniów Jezusa, były Pisma Starego Testamentu.

Znalazłem ciekawy cytat: Wiara chrześcijańska nie bazuje zatem tylko na wydarzeniach, ale na zgodności tych wydarzeń z objawieniem zawartym w Pismach narodu żydowskiego.

Rzym.3:21,22  Ale teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświadczona przez Prawo i Proroków. Jest to sprawiedliwość Boża [dostępna] przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy. (cienie przybytku, ofiary)

Jak Jezus korzystał ze Starego Testamentu:

Cytowanie tekstów biblijnych

Łukasza 8:10 I rzekł: Wam dano poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach; że widząc mogą nie widzieć, a słysząc mogą nie rozumieć.

Jana 12:40 Zaślepił ich oczy i zatwardził ich serca; aby nie widzieli oczami i nie rozumieli sercem, aby się nawrócili, abym ich uzdrowił.

Izajasza 6:9,10 Naprawdę będziecie słuchać, ale nie zrozumiecie; i rzeczywiście ujrzycie, ale nie dostrzeżecie. Bo serce tego ludu stwardniało, ich uszy zatęchły, a oczy ich zamknęły; aby oczami nie widzieli,

Izajasza 6:9,10 I rzekł: Boże, a powiedz temu ludowi: Słuchajcie, ale nie rozumiejcie; i widzicie wprawdzie, ale nie widzicie. Utnij serce tego ludu, zatkaj mu uszy i zamknij oczy; aby oczami nie widzieli, uszami nie słyszeli, sercem nie rozumieli, nie nawracali się i nie byli uzdrowieni. uszami nie słyszeli, sercem nie rozumieli, nie nawrócili się, abym ich nie uzdrowił.

Cytował to również Ap. Paweł:

Dzieje Apostolskie 28:26,27 Mówiąc: Idźcie do tego ludu i mówcie: Słuchając będziecie słuchać, a nie zrozumiecie; A widząc, będziecie widzieć, a nie dostrzegać: Bo serce tego ludu jest stwardniałe, a ich uszy są przytępione, a ich oczy zamknięte; aby oczami nie widzieli i uszami nie słyszeli, i sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich nie uzdrowił.

Objaśniał znaczenie fragmentów

Mat. 5: 38-39 Słyszeliście, iż rzeczono: ‘Oko za oko, ząb za ząb’. Ale ja wam powiadam: Żebyście się nie sprzeciwili złemu, ale ktoby cię uderzył w prawy policzek twój, nadstawcie mu i drugi.

3 Mojż. 24: 20 Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb; według tego, jako uszkodził człowieka, tak mu się też niech stanie.

Posługiwał się tekstami w dyskusjach i sporach

Łuk. 19: 39-40 A niektórzy z Faryzeuszów z onego ludu rzekli do niego: Nauczycielu! Zgrom ucznie twoje. A on odpowiadając, rzekł im: Powiadam wam, jeśliby ci milczeli, wnet kamienie wołać będą.

Abakuk 2:11 Albowiem kamień z muru wołać będzie, i sęk z drzewa wyda o tem świadectwo.

Odpowiada faryzeuszom, więc dla wzmocnienia wypowiedzi cytuje proroka.

Powoływał się na Słowo w swoim życiu

Mat. 4,7,10 A on odpowiadając rzekł: ‘Napisano: Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdym słowem pochodzącym przez usta Boże.’ Rzekł mu Jezus: Zasię napisano: ‘Nie będziesz kusił Pana , Boga twojego.’

5 Mojż. 6: 16; 8: 3 Nie będziesz kusić Pana, Boga waszego, jakoście go kusili w Massa… iż nie samym chlebem człowiek żyje, ale tem wszystkim, co pochodzi z ust Pańskich, żyć będzie człowiek.

Czerpał motywy do swych wypowiedzi, traktował jako źródło inspiracji

Mat. 21: 33-34 Drugiego podobieństwa słuchajcie: Człowiek niektóry był gospodarzem, który nasadził winnicę, płotem ją ogrodził, i wkopał w niej prasę, i zbudował wieżę, i najął ją winiarzom, i odjechał precz. A gdy się przybliżył czas odbierania pożytków, posłał sługi swoje do onych winiarzy, aby odebrali pożytki jej.

Izaj. 5: 1-2 Zaśpiewam teraz miłemu memu piosnkę miłego mego o winnicy jego. Winnicę ma miły mój na pagórku urodzajnym; Którą ogrodził, i wybrał z niej kamienie, a nasadził ją krzewami wybornemi, i zbudował wieżę w pośrodku niej, także i prasę postawił w niej, a czekał, aby wydała grona; ale ona zrodziła płonne wino.

Jezus układa swoją przypowieść bazując na przypowieści Izajasza.

Odwoływał się do postaci starotestamentowych i historii Izraela

Mat. 6: 28-29 A o odzienie przeczże się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jako rosną; nie pracują, ani przędą. A ja wam powiadam, iż ani Salomon we wszystkiej sławie swojej nie był tak przyodziany, jako jedna z nich.

Jan 3:14 A jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn człowieczy.

Często jest to wskazówka, że dany fragment ST jest typem.

Interpretował Słowo Boże

Mar. 12: 26-27 A o umarłych, iż będą wzbudzeni, nie czytaliście w księgach Mojżeszowych, jako Bóg do niego zza krza mówił, i rzekł: Jam jest Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale Bogiem żywych, przetoż wy bardzo błądzicie.

Łuk. 24: 25-27, 32 Tedy on rzekł do nich: O głupi, i leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy! Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej? A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były. I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?

Wypowiadał się ogólnie o Słowie Bożym

Mat. 5: 17-18 Nie mniemajcie, abym przyszedł rozwiązywać zakon albo proroki; nie przyszedłem rozwiązywać, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedna jota albo kreska nie przeminie z zakonu, ażby się wszystko stało.

Czasem narrator sugeruje, że Jezus nawiązuje do jakiegoś fragmentu

Mar. 6: 34 A wyszedłszy Jezus ujrzał wielki lud, i użalił się ich, iż byli jako owce nie mające pasterza, i począł ich nauczać wiele rzeczy.

4 Mojż. 27: 17 … aby nie był lud Pański jako owce, nie mające pasterza.

Ezech. 34:5 Tak, że rozproszone będąc są bez pasterza i stały się na pożarcie wszelkiemu zwierzowi polnemu, ponieważ się rozpierzchnęły.

Założenie, że ta sytuacja, którą widzi Jezus, przypomina tę ze ST

Mówił, że w danej sytuacji wypełnia proroctwo

Jan 19:28 Przeto widząc Jezus, iż się już wszystko wykonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: Pragnę.

Widzimy stąd, jak bardzo Stary i Nowy Testament są ze sobą zrośnięte, że tak naprawdę nie można zrozumieć Ewangelii, nie znając pism Starego Testamentu

Przykład:

Iz. 8:22 – 9:1

… potem popatrzy na ziemię: a oto tylko utrapienie i ciemności, i przygniatająca noc! Ale mrok będzie rozpędzony. Nie [zawsze] bowiem będą ciemności w kraju, który cierpi ucisk. W dawniejszych czasach upokorzył [Pan] krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę do morza, wiodącą przez Jordan, krainę pogańską. Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło.

Mat.4: 12-17

Gdy [Jezus] posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu [ziem] Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło.

Inny przykład:

Łukasz w Dz.Ap. 15: 13-18 (Mowa Jakuba)

A gdy i oni umilkli, zabrał głos Jakub i rzekł: Posłuchajcie mnie, bracia! Szymon opowiedział, jak Bóg raczył wybrać sobie lud spośród pogan. Zgadzają się z tym słowa proroków, bo napisano: ‘Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida, który znajduje się w upadku. Odbuduję jego ruiny i wzniosę go, aby pozostali ludzie szukali Pana i wszystkie narody, nad którymi wzywane jest imię moje – mówi Pan, który to sprawia, To są jego odwieczne wyroki.

Amos 9: 11-12

W tym dniu podniosę szałas Dawidowy, który upada, zamuruję jego szczeliny, ruiny jego podźwignę i jak za dawnych dni go zbuduję, by posiedli resztę Edomu i wszystkie narody, nad którymi wzywano mojego imienia – wyrocznia Jahwe, który to uczyni.

Przy interpretacji Pisma Świętego musimy pamiętać:

Czytać Pismo Święte

Wydaje się logicznym, że należy czytać księgę, którą studiujesz. Jednak wielu chrześcijan mówi o Biblii, czyta książki o Biblii, ale zapomina czytać jej samej. Poświęca się większość czasu czytaniu innych książek o Biblii, a już nie ma czasu na czytanie samego Słowa Bożego. Powinieneś zacząć od czytania samej Biblii. Nawet jeśli nie od razu wszystko rozumiesz, co czytasz, czytaj dalej.

 Interpretacja Pisma Świętego jest możliwa

Interpretacja i rozumienie Biblii nie jest czymś magicznym lub niemożliwym, ponieważ została napisana w normalnym codziennym języku tego czasu. Bóg objawił się, abyśmy mogli Go poznać. To ma tylko sens, jeśli Bóg objawia się w sposób dla nas zrozumiały.

Nauczyć się interpretowania Biblii nie oznacza, że uczysz się tajnych metod, lub szukasz jakiegoś tajnego kodu w tekście. Interpretacja Pisma Świętego nie jest niczym innym, niż rozumieniem go we właściwy sposób.

Źródła informacji w tekście – Każdy, kto stara się zrozumieć tekst, posiada tylko cztery źródła informacji o tekście:

• Znaczenie pojedynczych wyrazów i zdań

Ważnym jest, aby dobrze zrozumieć znaczenie wyrazu w konkretnym miejscu. Wyraz może mieć więcej znaczeń, ale przy normalnym użyciu języka, znaczenie zdań i wyrazów jest dla nas jasne i rozumiemy, co tekst chce komunikować. Gdyby tak nie było, komunikacja stałaby się niemożliwa.

• Miejsce w kontekście

Każdy wyraz i zdanie ma konkretne i celowe miejsce w kontekście, jest związane z poprzednimi i następującymi wyrazami i zdaniami. Ważnym jest, aby zrozumieć, w jaki sposób jest związane z resztą tekstu.

• Nauczanie Biblii w całości

Wierzymy, że całe Pismo Święte jest nieomylnym Słowem Bożym, które tworzy jedność i nie zaprzecza sobie. Ważnym jest, aby zrozumieć przesłanie całej Biblii, by móc rozumieć konkretny tekst we właściwy sposób. Tekst, który badamy, nigdy nie może być sprzeczny z resztą Biblii.

• Informacje dotyczące tła historycznego i kulturowego

Dodatkowe informacje dotyczące tła historycznego i kulturowego są często pomocne, ale nie są konieczne do zrozumienia tekstu. Dobrze jest posiadać wiarygodny podręcznik lub słownik, który daje te informacje a także atlas biblijny.

Argumenty broniące interpretacji

Teksty Biblii zostają interpretowane i zastosowane na różne sposoby. Dlatego ważnym jest, aby mieć dobre i jasne argumenty broniące naszej interpretacji. Nie jest pomocnym, tylko powtarzanie opinii innych, należy rozumieć argumenty dla swej opinii. Nie jest pomocnym twierdzić „Moim zdaniem tekst znaczy…”, lecz raczej powinieneś podać jasne (obiektywne) argumenty, dlaczego uważasz, że takie jest znaczenie tekstu. Jeżeli masz argumenty na swoją interpretację, lepiej ją rozumiesz.

Zasady interpretacji biblijnej w literaturze badackiej – każdy werset Biblii lub doktryna musi być zinterpretowany w zgodzie

(1) z sobą,

(2) ze wszystkimi pozostałymi wersetami Pisma Świętego,

(3) ze wszystkimi innymi doktrynami biblijnymi,

(4) z Bożym charakterem,

(5) z okupem i ofiarą za grzech,

(6) z celem Planu Bożego i

(7) z faktami.

Odrzucamy wszystko, co jest sprzeczne z którymkolwiek z tych siedmiu pewników biblijnych.

Tekst ma tylko jedno znaczenie

Każdy tekst ma normalnie tylko jedno znaczenie, chociaż zastosowań może być więcej. Komunikacja ma tylko sens, jeśli jest jednoznaczna i można zrozumieć znaczenie. Nie jest możliwym, że tekst ma jednocześnie dwa przeciwne znaczenia. Np. nie jest możliwym, że Biblia naucza jednocześnie wiecznej predestynacji oraz wolnej woli człowieka w sprawie zbawienia. Istnieją teksty, które mają podwójne znaczenie, jak np. w sytuacji gry słów, ironii itp. Jednak wtedy dodatkowe znaczenie jest częścią znaczenia.

Gatunek literacki

Biblia napisana została w różnych gatunkach literackich, jak np. narracja (opowieść), poezja, literatura mądrościowa, proroctwa, list, lub literatura apokaliptyczna. Wszystko jest Słowem Bożym i naucza nas (2 Tym. 3,16). Musimy mieć świadomość, w jakim gatunku literackim napisany jest dany tekst, tylko wtedy możemy rozumieć go we właściwy sposób. Prawda Boża zostaje różnymi sposobami przekazana w opowieściach, w tekstach prorockich czy w poezji.

Narracja opowiada to, co się działo, ale nie jest tylko neutralnym przekazaniem faktów. Każdy, kto odpowiada coś, wybiera to, co opowiada, a co nie, opowiadając z pewnej perspektywy itd. Opowieść w Biblii nie oznacza, że to, co zostało opowiedziane jest dobre i godne naśladowania, często Biblia opowiada o grzesznym zachowaniu człowieka i tego konsekwencjach. Biblia np. nie uczy, że ofiara Jefty była dobra (Sę 11), tak samo jak Jn. 2,10 nie oznacza, że pijaństwo jest dobre.

Tło historyczne i kulturowe

Biblia została napisana w innej kulturze i w innym okresie historycznym. Aspekty historyczne, geograficzne i polityczne mają znaczenie dla sytuacji autora lub pierwszych słuchaczy i dlatego też dla naszej interpretacji.

Aby rozumieć pewne teksty potrzebujemy więcej informacji, które czasami znajdujemy w innych miejscach Biblii. Np. czytając o święcie Paschy w Nowym Testamencie, należy szukać znaczenia i tła tego święta w Starym Testamencie. Czasami wiedza pozabiblijna (historia, archeologia, tło kulturowe) pomoże nam lepiej zrozumieć, ale nigdy nie może mieć decydującego znaczenia w interpretacji. Można rozumieć Biblię bez wiedzy pozabiblijnej.

Ważnym też jest, aby rozumieć w którym momencie historii zbawienia to, co opisane, ma miejsce.

Potrzebne nam są informacje, które podaje sama Biblia. Np. nie można zrozumieć sądu nad narodami w księgach prorockich, jeśli nic nie wiemy o historii Izraela związanej z tymi narodami, o czym  czytamy w innych miejscach Biblii.

Dla dobrej interpretacji znaczenie ma nasza wiedza o tym, że prorok Amos prorokował przed wygnaniem babilońskim a prorok Ageusz prorokował po powrocie z wygnania. Wiedząc, jak wyglądało i funkcjonowało oczekiwanie Mesjasza w Izraelu, można zrozumieć, dlaczego Izrael reagował w taki a nie inny sposób na Jana Chrzciciela i Jezusa.

Rozumiejąc różnice miedzy miastami Koryntem a Filipią, lepiej rozumie się listy Apostoła Pawła do zborów w tych miastach.

Tak samo pomocna jest podstawowa znajomość topografii i geografii ziem wymienianych w Biblii. Jeśli Biblia pisze o górach wokół Jeruzalem, należy pamiętać, że to nie są góry Tatry, lecz raczej pagórki (do ok. 900 m n.p.m.)

Kontekst

Istotne w interpretacji jest badanie i uwzględnianie kontekstu literackiego. Bez kontekstu wyraz lub zdanie może mieć różne znaczenia, ale w swoim konkretnym kontekście otrzymuje swoje konkretne znaczenie Dlatego należy każdy tekst czytać w jego kontekście: zdanie, akapit, rozdział lub część księgi, cała księga, cała Biblia.

Wiele błędów w interpretacji powstaje w związku z tym, że czytelnik wyrwał dany tekst z kontekstu, i nadał w ten sposób znaczenie, które mu pasowało.

Przy czytaniu należy pamiętać, że podział na wersety, akapity i rozdziały nie jest oryginalny, lecz powstał dopiero w średniowieczu. Tekst podzielony jest nieraz w niewłaściwy sposób.

Aprobacja lub opis

Zwróć uwagę na to, czy tekst aprobuje czyny opisane czy nie. Biblia opisuje, jak Jakub oszukał swego brata i ojca (I Mj. 27,19. 24), ale nie twierdzi, że to było dobre. Tekst opisuje, jak Rahab kłamała, aby chronić szpiegów (Joz. 2,4-6), ale nie twierdzi, że można kłamać w takich sytuacjach.

Biblia jasno uczy, co jest dobre a co nie, ale musimy dobrze czytać i rozróżniać opisy od ocen.

Kontekst wyjaśnia konkretne znaczenie tekstu. Zastosowanie bez dalszego badania znaczenia, oznacza złamanie podstawowych zasad interpretacji. W ten sposób Biblia może wszystko powiedzieć, co nam pasuje, ale jest to niewłaściwe i niepoważne traktowanie Słowa Bożego, które w wielu przypadkach zniekształca przesłanie Biblii.

 Czytanie w kontekście historycznym – patrząc na odkrywane przez Boga prawdy na przestrzeni Wieku Ewangelii i ich ostateczne zebranie przy końcu Wieku.

Pychą jest uważać, że nie potrzebujemy tego, aby rozumieć Biblię we właściwy sposób. Ochrania to przed interpretacją, jaką można często spotkać w zborach, na zasadzie: „Ja myślę, że tekst oznacza to,” lub: „ja wnioskuje dla siebie…” itp. Biblia nie ma innego znaczenia dla poszczególnych osób, przesłanie Biblii jest wyraźne i jednoznaczne. Co nie oznacza, iż nie możemy mieć swojego spojrzenia na dany temat. Nie może to jednak dotyczyć spraw fundamentalnych.

 Modlitwa

Studiowanie Biblii nie jest studiowaniem jakiejkolwiek innej książki. To Słowo Boże i studiowanie go jest sprawą duchową. Tak, jak Psalmista prosił o to, aby Duch Święty otworzył mu oczy, tak i my powinniśmy o to prosić (Ps. 119,18). Nienawrócona osoba nie jest w stanie zrozumieć spraw duchowych, jeśli Duch Święty nie otworzy oczu i serca (1 Kor. 2,14).

Dlatego regularna modlitwa powinna być częścią procesu interpretowania. Towarzyszy temu życie w świętości. Problemem w Koryncie było, że Koryntianie nie traktowali świętości poważne, dlatego Apostoł Paweł traktował ich jak dzieci, ponieważ nie byli w stanie tego rozumieć (1 Kor. 3,1-3).

W lepszym rozumieniu będzie nam pomagać modlitwa pełna wiary.

List Jakuba 1:5 – Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i bez wymówek.

Te podstawowe zasady są pomocne i fundamentalne. Należy mieć świadomość ich powagi, zanim zaczniemy w praktyczny i konkretny sposób studiować i interpretować Pismo Święte.

Analiza tekstu z Mat. 24: 27

Przykłady tłumaczeń

BUDNY.1574 Bo jako błyskawica wychodzi od wschodu, i jawia się aż na zachód, tak będzie i przyście syna człowieczego.

WUJEK.1923 Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i okazuje się aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

RAKOW.NT Jako bowiem błyskawica wychodzi od wschodnich stron, i okazuje się aż na zachodnich; tak będzie i przyszcie Syna człowieczego.

GDAŃSKA.1881 Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachód, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

GDAŃSKA.2017 Jak bowiem błyskawica pojawia się na wschodzie i jest widoczna aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

SOŁOWEYCZYK.MAT Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca, i okazuje się aż na zachodzie: tak będzie i przyjście syna człowieczego.

SZCZEPAŃSKI Albowiem, jak błyskawica wybiega ze wschodu i jawi się aż na zachodzie, tak też będzie z przyjściem Syna człowieczego.

MARIAWICI Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i okazuje się aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna Człowieczego.

GRZYM1936 Jak bowiem błyskawica wychodzi ze wschodu i jawi się na zachodzie, tak będzie i z przyjściem syna człowieczego.

DĄBR.WUL.1973 Albowiem jak błyskawica zabłyśnie od wschodu, a widna jest aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna Człowieczego.

DĄBR.GR.1961 Albowiem jak błyskawica zabłyśnie od wschodu, a widna jest aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna Człowieczego.

TYSIĄCL.WYD5 Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a jaśnieje aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

BRYTYJKA Gdyż jak błyskawica pojawia się od wschodu i jaśnieje aż na zachód, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego,

POZNAŃSKA Bo jak błyskawica zapala się na wschodzie a widać ją aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

WARSZ.PRASKA Podobnie jak błyskawica ukazując się na wschodzie jest widoczna aż na zachodzie, tak też będzie i z przyjściem Syna Człowieczego.

ŚLĄSKIE.TOW.BIB. Bowiem tak jak błyskawica wychodzi ze wschodu i świeci aż do zachodu, tak będzie i z przyjściem Syna Człowieka.

EIB.BIBLIA.2016.LIT Gdyż jak błyskawica przecina niebo ze wschodu aż na zachód, tak też będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

TOR.PRZ.2023 Albowiem jak błyskawica pojawia się na wschodzie i jest widziana aż na zachodzie, takie będzie i przyjście Syna Człowieczego.

Analiza tekstu z Mat. 24: 27

Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachód, tak będzie i przyjście Syna człowieczego. BG

Tekst grecki (Textus receptus):

ωσπερ γαρ η αστραπη εξερχεται απο ανατολων και φαινεται εως δυσμων ουτως εσται και η παρουσια του υιου του ανθρωπου

ωσπερ (1063) ‘hosper’ – bo, bowiem, gdyż

γαρ (5618) ‘gar’- jak, jakby, podobnie jak

αστραπη (796) ‘astrape’ – błyskawica, światło, blask

εξερχεται (1831) ‘ekserchomai’- wyjść, oddalić się, wychodzić, rodzić się, przesunąć się

απο (575) ‘apo’ – od, do, z, z dala

ανατολων (395) ‘anatolon’ – wschód, wzejść, wschodzenie, część nieba, wschodnia strona świata

και (2532) ‘kai’ – i, oraz, a; i to, nawet także

φαινεται (5316)’fainetai’ – wydobywać na jaw, pokazać, ukazać, wyjawić, świecić, przyświecać

εως (2193)’heos’ – póki, dopóki, aż do

δυσμων (1424) ‘dysmon’ – zachód słońca, zachód (jako strona świata)

ουτως (3779)’hutos’ – w ten sposób, tak, tak dalece, tak bardzo, tego rodzaju

εσται ( (2071)’esomai’ – będę (czas przyszły od być, istnieć, żyć, zdarzyć się, dziać się

και 2532)’kai’ – i, oraz, a; i to, nawet także

παρουσια (3952)’parusia’ – obecność, istnienie, przybycie, przyjazd

του (5207)’hyios’ – dziecko, syn

ανθρωπου(444)’antropos’ – człowieczy

Biblia Warszawska:

Gdyż jak błyskawica pojawia się od wschodu i jaśnieje aż na zachód, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego,

Biblia Tysiąclecia:

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

Biblia Gdańska:

Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachód, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

Problem z błyskawicą, która przebiega od wschodu na zachód

Co takiego jest w pierwszej części tego porównania, na co autor chciał zwrócić uwagę w części drugiej. Jaka jest ich część wspólna?

Jezus swoje przyjście porównuje do astrape ( nie tłumaczmy przez chwilę tego słowa ). Czym charakteryzuje się astrape? Jest światłem, które pojawia się na wschodzie i zmierza ku zachodowi. Które światło na niebie się tak zachowuje? Zapewne Słońce! To ono wschodzi i majestatycznie powoli przemierza niebo, by zajść za horyzontem. Nie nagle i nie we wszystkich kierunkach, jak błyskawica.

Słowem przetłumaczonym w tym wersecie na błyskawica jest właśnie greckie astrape , które może być przetłumaczone na błyskawicę, ale nie w tym przypadku. Tutaj powinno być oddane jako światło, blask, przy czym musi tu chodzić o świecenie Słońca, które świeci od swego wschodu aż do zachodu. Co takiego jest w Słońcu, co autor chce przypisać Pańskiej obecności? Co jest podstawą tego porównania?

Jak słońce objawia stopniowo swą obecność – i to niektórym wcześniej niż innym, a ostatecznie, zanim dotrze na zachód, objawia się nawet najdłużej śpiącym – tak nasz Pan objawia swą obecność światłem prawdy, które wysyła jako Słońce Sprawiedliwości:

(Mal.4:2). Ale wam, którzy się boicie imienia mego, wznijdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego; tedy wychodzić będziecie i porośniecie jako cielęta karmne.

Łuk.2:28-32 …on (Symeon) wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,  któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.

Najpierw świecił On dla Swojego czujnego i wcześnie budzącego się Kościoła:

(Iz.60: 1,2), Powstań, objaśnij się! Ponieważ przyszła światłość twoja, a chwała Pańska weszła nad tobą. Bo oto ciemności okryją ziemię, a zaćmienie narody: ale nad tobą wejdzie Pan, a chwała jego nad tobą widziana będzie.

A następnie dla całego świata:

(Iz.60:3; Jan 1:9) I będą chodzić narody w światłości twojej, a królowie w jasności, która wejdzie nad tobą.

Bynajmniej nie chodzi tu o błyskawicę. To nie jest ostrzeżenie, lecz obietnica,

Iz. 8:20,22; 9: 2 Do objawienia i do świadectwa! Jeśli nie będą mówić zgodnie z tym słowem, to nie ma dla nich jutrzenki … potem popatrzy na ziemię: a oto tylko utrapienie i ciemności, i przygniatająca noc! Ale mrok będzie rozpędzony.

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło.

To również obietnica. Ciemnej nocy przeciwstawione jest światło,

Iz. 42: 6

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów.

A zatem werset z Mat. 24:27 oznacza, że ludzie nie rozpoznają obecności naszego Pana naturalnym wzrokiem, lecz oczyma zrozumienia, rozpoznając Go jako obecnego dzięki światłu prawdy, jakie on na nich zsyłał. Tak więc fragment ten oznacza, iż Jego powrót był niewidzialny dla naturalnych oczu.

Słowo astrape znajdujemy również u Łukasza 10: 17,18:

Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością mówiąc: «Panie, przez wzgląd na Twoje imię, nawet złe duchy nam się poddają». Wtedy rzekł do nich: «Widziałem szatana, spadającego z nieba jak błyskawica.

I tutaj porównanie rzeczywiście dotyczy błyskawicy. Uderza ona nagle i prosto z nieba. Tak nastąpił upadek Szatana, ale i tutaj wydarzyło się to w sferze duchowej. Jezus widział Szatana (nie jako człowiek ). Reszta ludzkości tego też nie widziała.

Pytanie (1911 r.) – Jak byś radził badać Biblię? Czy radziłbyś, aby najpierw pomyśleć samemu, czy lepiej byłoby przeczytać komentarze, zanim rozpocznie się rozważanie?

Odpowiedź – Nie jestem pewny, czy w pełni zrozumiałem myśl pytającego, lecz mogę powiedzieć, mój drogi przyjacielu, iż Bóg zapewnił, że gdy nasz Pan wstąpił na wysokość, dał dary ludziom i wylicza, jakie to były dary: jednym dał dar apostolstwa, innym prorokowania, jeszcze innym dar czynienia cudów [Efezj. 4:11; 1 Kor. 12:10]. Niektóre z tych darów towarzyszą nam i teraz. Są tacy, którzy posiadają naturalne zdolności do nauczania, lecz nie wszyscy mają takie zdolności jak nauczyciele. Stąd też apostoł pyta: „Izali wszyscy są Apostołami? Izali wszyscy prorokami? Izali wszyscy nauczycielami?” [1 Kor. 12:29]. Nie. Dalej więc mówi, że Pan Bóg dał te dary Kościołowi dla pewnego celu. A jakiż był ten cel? Ku zbudowaniu świętych, ku pracy duchownych, ku pracy usługiwania, służąc budowaniu Ciała Chrystusowego, „a iżbyśmy się wszyscy zeszli (…) w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego” [Efezj. 4:11-13; 1 Kor. 12:28-29]. Mówiąc innymi słowy: Jezus jest Głową, już uwielbioną, i On dał te dary Kościołowi, ażeby jako różni członkowie Ciała Chrystusowego mogli sobie wzajemnie pomagać w rozwoju aż do zupełnego skompletowania.

Skoro więc Bóg przez Jezusa dał te szczególne dary Kościołowi, stąd też rozumiemy, że jest to częścią obowiązku Kościoła, by używać tych darów, gdziekolwiek się one znajdą. Zatem nie byłoby najmądrzejsze ze strony badacza Biblii badać Biblię samodzielnie. Skoro wielu badało Biblię przez długie lata i niewiele z niej zrozumiało, to musimy patrzeć, jakie jest Pańskie kierownictwo i jaka jest Pańska opatrzność. W tej kwestii nie mamy polegać na czyimś słowie czy osądzie, wszystko mamy mieć dowiedzione, a Słowo Boże ma być probierzem dla wszystkiego, co przyjmujemy. Czy to jednak przychodzi do was w kilka chwil przez kogoś innego, jest zupełnie inną sprawą. Kiedykolwiek coś do was dociera, musicie to sprawdzić i się przekonać, czy zgodne jest z Bożym Słowem.

[„Co powiedział pastor Russell”, s. 42-43]

_______
PS: Na życzenie wyślemy chętnym bezpłatną pomoc do badania Pisma Świętego, książkę pt. „Boski plan wieków”. Mamy także kilka egzemplarzy Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej, przekładu, który nie jest doskonało (bo taki nie istnieje), ale z pewnością może się przydać do codziennej lektury Słowa i do porównywania z innymi tłumaczeniami. Jeśli ktoś byłby zainteresowany, prosimy o kontakt przez formularz lub pisanie na adres wiktor@badaczebiblii.pl

PS2: Oczywiście nie każde wyjaśnienia biblijne w równym stopniu nadają się do bezpiecznego i wzmacniającego studiowania. W innym miejscu autor powyższej wypowiedzi wyraża się tak: „Uważamy, że błędne jest powszechne przekonanie doby dzisiejszej i przeszłości polegające na wierzeniu w pewne doktryny, dlatego że inni, do których mamy zaufanie, w nie wierzyli. Jest to wyraźny powód wielu błędów, w które wielu zacnych ludzi uwierzyło, i których nauczało z czystym sumieniem (Dz. Ap. 26:9). Poszukiwacze Prawdy powinni opróżnić swe naczynia z błotnistych wód tradycji i napełnić je u źródła Prawdy, czyli Słowa Bożego. Nie należy przywiązywać wagi do jakiejkolwiek nauki religijnej, jeśli nie prowadzi ona poszukującego Prawdy do owego źródła.” („Boski plan wieków”, s. 12)

Posłuchaj też wykładu: 
Jak się odnaleźć w gęstym lesie?

—
MP3: 

—
Treść wykładu:

Drodzy Bracia i Siostry!

Witam Was wszystkich z tego miejsca.

Także ja rozpocznę od pozdrowień, które przywożę od Zboru, którego jestem członkiem w Chełmie, jak również i od Zborów, którym usługiwałem, to Polska taka sama, jak Brata Staszka Ozimka, czyli lubelskie, podkarpackie, tamte tereny głównie, i Ci Braterstwo prosili także, aby ich pozdrowienia przesyłać w dalszych moich kontaktach z ludem Bożym.
Temat naszego wykładu, który jest ostatnim w dniu dzisiejszym, to:

JEŚĆ CZY NIE JEŚĆ

Jak się można domyśleć, nie będziemy mówili o jedzeniu ziemniaków i kotletów, tylko o jedzeniu lub nie jedzeniu pokarmu duchowego. Wyjdziemy od historii opisanej w Starym Testamencie, 2 Król 4:42-44.

„Potem przyszedł pewien człowiek z Baal-Szalisza, i przyniósł dla męża Bożego chleby z pierwszego ziarna, 20 chlebów jęczmiennych, i wór świeżego ziarna. A on rzekł: daj go tym ludziom, niech jedzą. A jego sługa rzekł: Co, mam to dać dla setki ludzi? A on na to: daj ludowi, niech jedzą, gdyż tak mówi Pan, to jest, żeby jeść i żeby zostawić. A gdy im to dał, jedli i zostawili według słowa Pańskiego.” Czytam ten werset w poprawnym tłumaczeniu, końcówka – za chwilę do niej, do tego powrócę – nie jest dokładnie tłumaczona przez polskie przekłady.

Antytyp tej historii wiąże się z artykułem Brata Johnsona, w angielskiej Teraźniejszej Prawdzie ukazał się w sierpniu w roku 1919, znamy go także w języku polskim „Wezwania, Przesiewania, Broń Ku Zabijaniu”. Brat Johnson taki artykuł napisał i rozpropagował go wśród ludu Bożego. Właśnie on jest tym człowiekiem z Baal-Szalisza, który przyszedł do Elizeusza, do zwolenników Towarzystwa w funkcji rzecznika Pana do opinii publicznej. I przyniósł tam 20 chlebów jęczmiennych, wór świeżego ziarna, ogólnie mówiąc, prawdy powyższego artykułu.

Elizeusz, czyli wodzowie Towarzystwa, polecił, aby ten pokarm został dany był ludziom, niech jedzą. Skierował te słowa Elizeusz do sługi swego, do Rutherforda, który był dyrektorem, wówczas zatem on był tym, który mógł to wykonać, ale sługa Elizeusza, Rutherford, gardził prawdami podanymi w tym, artykule, tak samo jak wszystkimi innymi, jakie Brat Johnson zaczął podawać, stąd: Co? „Mam to dać dla setki ludzi?” I usiłował nie dopuścić, aby zwolennicy Towarzystwa karmili się artykułem Brata Johnsona „Wezwania, Przesiewania, Broń Ku Zabijaniu”.

Elizeusz więc powtórzył polecenie, by Bracia badali nauki, jakie podają Słudzy Pana, nawet ci słudzy, którzy nie byli wówczas związani z Towarzystwem. ″Daj to tym ludziom, niech jedzą″ – ponowienie polecenia dla sługi. Co więcej, za drugim razem Elizeusz dodał: gdyż ″Tak mówi Pan″ – odwołał się do wersetów, które zalecają ludowi Bożemu doświadczanie duchów, czy pochodzą od Boga.

Dla nas najważniejsza jest druga połowa wersetu 43. Jej różne tłumaczenia to:

Biblia Gdańska: „Daj ludowi, aby jedli,”. Początek jest poprawny w każdym – „Daj ludowi aby jedli, albowiem tak mówi Pan,” i teraz ta druga część: „będą jedli i zbędzie”.

Biblia Warszawska tą końcówkę mówi: „najedzą się i jeszcze pozostanie”. Biblia Tysiąclecia tą końcówkę tłumaczy: „nasycą się i pozostawią resztki”.

Dosłownie ta końcówka wersetu 43, jak podaje Brat Johnson, brzmi: „to jest żeby jeść i żeby zostawić”.

Tłumacze nie wiedzieli jak sobie poradzić z tymi dwoma czasownikami, no bo jak to: jeść czy nie jeść? To mówili: „zjedzą i zostanie”, i „się najedzą i jeszcze zostanie”. Nie o to chodziło. To jest, żeby jeść i żeby zostawić.

W antytypie słowa te wyrażają zasadę przyjmowania przez lud Boży Prawd podawanych przez Sług. Zasada jest taka, jak wynika z tego, zaraz będziemy o tym mówili, że przyjmujemy jako lud Boży tylko to, co uważamy, uznajemy za Prawdę. Nie przyjmujemy tego, co uważamy za nieprawdę. Tak samo, jak robili Bracia w Berei, na każdy dzień badając pisma, czy się tak rzeczy mają.

Werset 44-ty mówi o wykonaniu dwa razy powtórzonego polecenia Elizeusza, „a gdy im to dał, jedli i zostawili według słowa Pańskiego” – Słowa Jehowy. Oto dokładne, dokładna interpretacja tego wersetu przez Brata Johnsona, Epifaniczny tom 3-ci, strona 313, ten tom jeszcze w tym roku powinien trafić do Braterstwa [jest już dostępny – dopisek ws].

Tę część artykułu [chodzi o artykuł – przypominam – „Wezwania, Przesiewania, Broń Ku Zabijaniu”]. Tę część artykułu, która się nie podobała członkom Towarzystwa – tutaj może małe wyjaśnienie. Ci, którzy znają ten artykuł wiedzą, że on mówi o 6-ciu przesiewaniach, które się przetoczyły przez Paruzję, a szóste było na początku w Epifanii i płynęło od Towarzystwa. Oni byli głównymi autorami. Wobec tego Bracia z Towarzystwa zaakceptowali pięć przesiewań z Paruzji, bo one im pasowały według ich punktu widzenia, ale jeśli chodzi o szóste przesiewanie, które przypisywało Towarzystwu główną rolę, no to wiadomo, że im się te Prawdy nie podobały.

I jak Brat Johnson mówi, tę część artykułu dotyczącą 6-go przesiewania zostawili niezjedzoną według Słowa Pańskiego, które nakazuje odrzucenie kwestii uznawanych przez kogoś za błędną, bez względu na to czy rzeczywiście jest ona błędna czy nie. Nie powinniśmy rozumieć, że wyrażenie „według Słowa Pańskiego” oznacza, iż interpretacja ta, czyli ta Brata Johnsona z tego artykułu, nie była według Słowa Pana, ponieważ jest ona prawdziwą interpretacja szóstego przesiewania i broni ku zabijaniu. Powinniśmy rozumieć, iż oznacza ono, że zgodnym ze Słowem Pana jest nie przyjmowanie tego, co komuś wydaje się nieprawdą.

Czy dobrze rozumiemy, co tutaj Brat Johnson pisze? Członek Gwiezdny? Powtórzę.

Tę część artykułu zostawili niezjedzoną według Słowa Pańskiego, które nakazuje od rzucenie kwestii uznawanych przez kogoś za błędną, bez względu na to czy rzeczywiście jest ona błędna, czy nie. I końcówka: Powinniśmy rozumieć, iż oznacza ono, że zgodnym ze Słowem Pana jest nie przyjmowanie tego, co komuś wydaje się nieprawdą.

Brat Johnson zaleca zasadę, jako pochodzącą od Boga, by nie przyjmować Jego własnych nauk, jeśli komuś wydają się one nieprawdziwe.

Zatem jeżeli komuś wydaje się nieprawdą nauka, która w ostatnich latach, szczególnie w Stanach Zjednoczonych wzbudziła wiele wątpliwości, że Młodociani Godni pojawili się po roku 78-mym, oczywiście 1878-mym, czy dopiero po 1881-szym, nie powinien przyjmować tej nauki, jeżeli uważa ją za nieprawdę. Tego Pan od niego oczekuje. Jeśli ktoś ma wątpliwości, że odwołam się do najnowszej, najnowszego problemu, który może wystąpić wśród naszej społeczności, że Poświęcony Obóz Epifanii musi umrzeć w całości przed Nowym Przymierzem, czyli że nikt z tej klasy nie wejdzie za życia do Królestwa, niech tego nie je. Pan tego od niego oczekuje, niech w to nie wierzy, niech tego nie przyjmuje. Ma zostawić tę część niezjedzoną.

Dlaczego Pan tak nam radzi? Bo aby dobrze się rozwijać jako chrześcijanie, musimy postępować zgodnie ze Słowem Bożym oraz naszym sumieniem. Bo wszystko, co robimy bez przekonania, bez wiary co do słuszności danej rzeczy, jest grzechem. Wszystko, co robimy bez przekonania, bez wiary, co do słuszności danej rzeczy jest grzechem. Wynika to z linii prostej ze słów Pawła – Rzym. 14:23: „Ten, kto ma wątpliwości, gdy je, jest potępiony, bo nie postępuje zgodnie z przekonaniem lub wiarą to jest „pisteizm” to słowo można tłumaczyć jako „wiara” lub jako „przekonanie”. Wszystko zaś, co nie wypływa z przekonania, albo wiary – można to tłumaczyć tak i tak – jest grzechem. To słowa Pawła. Ten, kto ma wątpliwości, gdy je, jest potępiony, bo nie postępuje zgodnie z przekonaniem. Wszystko zaś co nie wypływa z przekonania, z wiary, jest grzechem.

No ale ktoś powie, jak to się ma do posłuszeństwa? Przecież powinniśmy przyjmować to, co jest nam podawane przez narzędzie Pańskie do przyjęcia, do uznania. Odwołam się zatem do artykułu na temat Posłuszeństwa, mamy go także w naszej polskiej Teraźniejszej Prawdzie, chociażby numer 322 i tam znajdujemy następujący opis Boskich oczekiwań od nas pod tym względem. „Bóg oczekuje od posłuszeństwa Sobie, przede wszystkim pod kątem zasad przedstawionych w Jego Słowie, zawartych w Jego doktrynach, przykazaniach, obietnicach, napomnieniach, proroctwach, historiach i typach – to po pierwsze. Słowo Boże – nasz pierwszy przewodnik. Po drugie albo drugorzędnie oczekuje od nas posłuszeństwa pod kątem Swego Ducha rozumianego jako wola, która pragnie czynić Boską Wolę, jako duchowe zdolności wszczepione do naszych organów mózgu [wtedy, kiedy było jeszcze spłodzenie z Ducha] jako wyższe uczucia oraz łaski szczególnie wyższe pierwszorzędne i trzeciorzędne.” Właśnie to odpowiada naszemu sumieniu. Bóg nas prowadzi poprzez Swoje Słowo, Ducha i Opatrzność. Tym duchem jest sumienie, które w zależności od każdego z nas może być inne, w zależności ile Ducha Pańskiego posiada, mniej lub więcej. Ile by nie posiadał, musi być mu posłuszny, bo to jest jego cały Duch Boży, jaki ma. Nikt z nas nie ma więcej, niż ma, czyli ten Duch Pański, którego mamy, to jest wszystko, co mamy. I powinniśmy być posłuszni, bo to jest dla nas nasze sumienie w odróżnianiu dobra od złego.

„Wreszcie [wracamy do cytatu] oczekuje od nas posłuszeństwa pod kątem Swej Opatrzności, w jej zarysach zachęcających i ograniczających, przyjemnych i nieprzyjemnych,  przeszłych i teraźniejszych.” Krótko mówiąc, jeśli chodzi o tą Opatrzność, bez względu na to, jaka jest Boska Opatrzność w naszym życiu, nie wolno nam występować wbrew Słowu oraz nie wolno nam występować wbrew sumieniu, Jego Duchowi w nas na naszym, na danym etapie naszego rozwoju. Bo jak Pan dozwala na różne nasze doświadczenia, to my nie możemy się w nich zachowywać niezgodnie ze Słowem i niezgodnie z duchem, jakiego do tej pory udało nam się rozwinąć w naszym poświęceniu.

Zasada „posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara” odnosi się – chyba to dla nas jest oczywiste – tylko do posłuszeństwa Bogu, któremu lepiej być posłusznym, niż ofiarować wbrew takiemu posłuszeństwu. Rzeczywiście, Bogu powinniśmy być najpierw posłuszni, a potem ofiarować, niż ofiarować wbrew posłuszeństwu Bogu. Pamiętamy pytanie Jana i Piotra do Kapłanów, którzy zabraniali im uczenia o Jezusie. Dz. Ap. 4 rozdział, nie będę czytał, bo każdy wie, jak oni powiedzieli, żeby nie głosili tego Jezusa. Wtedy pytanie padło: „Czy słuszna to rzecz przed Bogiem raczej was słuchać aniżeli Boga, sami osądźcie”. Gdy pomimo tego zakazu ponownie głosili i ponownie zostali  aresztowani, Jan z Piotrem, i usłyszeli po raz wtóry zarzut kapłanów: „Nakazaliśmy wam surowo, abyście w tym imieniu nie uczyli”, odpowiedzieli oni jedynie: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Znamy to z Nowego Testamentu.

Posłuszeństwo innym ludziom zawsze jest ograniczone

Cytat z tego samego artykułu o „Posłuszeństwie”. „We wszystkich przypadkach,  gdzie należne jest posłuszeństwo, powinno być okazywane chętnym sercem. Jeśli jednak przełożeni w państwie, rodzinie lub społeczeństwie polecają nam czynić to, czego Bóg zabrania, albo nie czynić tego, co Bóg nakazuje, nie powinniśmy być im posłuszni.”

Ale ktoś powie, ale przeczytałeś tylko o przełożonych w państwie, rodzinie lub społeczeństwie,  naszych relacjach społecznych. Znowu, jak każą nam robić coś, czego Bóg zabrania, albo zabraniają coś, co Bóg nakazuje, mamy być im nieposłuszni.

Ktoś powie: a co z posłuszeństwem przywódcom religijnym? Czy fakt, że ktoś jest Sługą Boga i to postawionym przez Pana ponad nami, wyższym Sługą, zobowiązuje nas do posłuszeństwa takiemu słudze w tym, co on głosi, albo co on robi? Cytat z tego samego artykułu o posłuszeństwie: „Jeśli chodzi o przywódców religijnych, którzy żądają posłuszeństwa, żaden z nich nie ma pozwolenia albo aprobaty, albo usankcjonowania – angielskie słowo „sanction”, które kojarzy się z polskim „sankcją” albo „pozwoleniem”, „aprobatą”. Nie powinni go oni – przywódcy religijni – nie powinni go oni żądać a lud Boży nie powinien im podlegać. Powinien raczej odmawiać im posłuszeństwa. I cytat Brata Johnsona, nie mój, z Mat. 23:8: „Ale wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi – nauczycielami, bo tylko jeden jest nauczyciel Wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście Braćmi.” Równy poziom. Chociaż starsi Bracia, młodsi Bracia, ale równy poziom. Nie poziom nauczyciela i ucznia – ja mówię, a wy macie tylko słuchać i przyjmować.

Jak widzimy z tych cytatów, w każdej naszej społecznej relacji powinno być okazywane ograniczone posłuszeństwo innym ludziom; dziecko wobec rodzica, uczeń wobec nauczyciela, pracownik wobec pracodawcy itd.

Ale w sferze religijnej nie ma żadnego posłuszeństwa, nawet ograniczonego innemu człowiekowi, innemu słudze. Dlaczego? Bo każdy z poświęconych winien jest posłuszeństwo tylko jednej istocie – Bogu, no i naszemu Panu, bo oni są „jednym”. A Bóg nikogo innego nie stawia na równi z sobą.

Nie możemy być posłuszni kilku głowom. Ścinamy naszą głowę, rezygnujemy z naszej woli i z woli każdego innego człowieka. Przyjmujemy jedną głowę po poświęceniu i tej jednej Głowie mamy być posłuszni. Nie mamy innych głów, którym przy okazji mamy być posłuszni. Spowodowane jest to także tym, że każdy z nas musi budować własną strukturę wiary i charakteru.

Wszyscy słudzy Boga od Diakona i Starszego w Zborze, przez Ewangelistów, Pielgrzymów, Przedstawicieli w poszczególnych krajach aż do Sługi na czasie mają tylko służyć ludowi Bożemu Prawdą. Służyć i jeszcze raz służyć. Nie są oni przedstawicielami Pana wobec żadnej jednostki i ani wobec żadnego Zboru. Mają służyć Prawdą na czasie. A każdy z ludu Bożego ma z tej Prawdy korzystać w takim zakresie, w jakim uważa to za słuszne. „Jeść lub nie jeść” – według Słowa Pańskiego – wracam do początku wykładu.

Ci wszyscy słudzy mają dawać świadectwo Prawdzie wszędzie tam, gdzie zostaną zaproszeni. Do wszelkich Zborów, czyli dowolny Zbór gdyby jakiś poprosił:
– Chcielibyśmy posłuchać waszej wykładni, zrozumienia. Przyjedźcie i nam powiedzcie.
– Dobrze, ktoś pojedzie i wam opowie.

Do wszystkich Zborów ludu Pana, do radia, gdyby chcieli z nami wywiady prowadzić i o to nas pytać, do telewizji, stowarzyszeń, klubów, osób prywatnych, gdziekolwiek, bo to jest Ruch Pański, który on prowadzi, żeby dawał świadectwo Prawdzie, gdzie są uszy ku słuchaniu, bo oni są sługami Pana, żeby nieść Słowo Prawdy tam, gdzie tej Prawdy chcą słuchać.

Ale ktoś powie: ale czy Pan nie ma takich sług, którzy poza służbą otrzymali od Niego także pewne funkcje rządzące? Posłuchajmy Brata Johnsona z 8-go tomu, który mamy po polsku. Strona 324: „wyłącznie Pan Jezus jest Panem Kościoła, Głową Ciała, Kościoła powszechnego, tak jak wyłącznie On jest też Głową kościołów lokalnych [czyli Zborów]. Z wyjątkiem Apostołów i Onego Sługi, użytych przez Niego jako szczególnych Jego przedstawicieli w funkcji rządzenia, innych przedstawicieli używa On do celów służenia, a nie rządzenia – zarówno w Kościele powszechnym, jak i w kościołach lokalnych.”

Z wyjątkiem Apostołów i Onego Sługi, trzynaście osób (co można o nich wszystkich powiedzieć? – że nie żyją) użytych przez Niego jako Jego szczególnych przedstawicieli w  funkcji rządzenia – i to też w niepełnych funkcji rządzenia, tylko funkcji rządzenia przez podanie zasad organizacji ludu Bożego, które oni podali i według tych zasad lud Boży powinien być zorganizowany. Między innymi, że ma być, że ma nie słuchać – w sensie tego, w co wierzy, co jest mu podawane – ślepo. Innych przedstawicieli używa on do celów służenia, a nie rządzenia, i to w Kościele powszechnym – słudzy powszechni, czy też w kościołach lokalnych.

Teraz odwołam się do nieco dłuższego cytatu, przerywanego może pewnymi komentarzami, z artykułu „Dwa domy zbudowane i próbowane”. Jest po polsku, Teraźniejsza Prawda polska nr 234 i co tam znajdujemy?

„Przede wszystkim Chrystus staje się dla nas mądrością od Boga. Wierni biorą go za swego nauczyciela, Chrystusa. On podaje im oczywiście tylko Prawdę. Natomiast szatan podaje im mieszankę prawdy i błędu. [I pada logiczne pytanie autora:] Skąd mają wiedzieć, jakie rzeczy trafiają do nich od Chrystusa, a jakie od szatana? Pan daje im pewne kryteria, pewniki, przy pomocy których wierni mogą rozpoznać Prawdę i błąd na każdy religijny temat. Istotą tych pewników, kryteriów jest harmonia myśli. Harmonia ta musi istnieć pod siedmioma względami. Jeśli istnieje, wierny naśladowca Pana może być pewny, że posiada Prawdę na w ten sposób zharmonizowany temat. Aby nauka była prawdziwą, musi być zgodna [i teraz jak się Braterstwo domyślacie – siedem pewników jest wymienionych, Brat Staszek je wymieniał, ja je pominę]. Wierni budują na Chrystusie w mądrości, jako skale przez poddawanie każdej myśli, jaka jest przedstawiana im do przyjęcia sprawdzianowi tych 7-miu pewników i przez przyjmowanie jej tylko wtedy, gdy przejdzie, albo wytrzyma ono tę próbę. Tak budują element wiary swej struktury we właściwy sposób, z właściwych materiałów. W ten sposób i tylko w ten sposób budują w mądrości na Chrystusie jako skale.”

[A potem Brat przechodzi do tych, którzy tak nie robią.] „Ale utracjusze koron nie wypełniają Jego słów odnośnie przyjęcia Go jako ich nauczyciela. Nie przywiązują wagi do tego, by każdą myśl podawaną im do przyjęcia analizować, badać przy pomocy siedmiu pewników, jako sprawdzianu Prawdy i błędu. W rezultacie wchłoną mniej lub więcej błędu. Niektórzy z nich popadają w krańcowość przyjmowania obojętnym i ślepym umysłem wszystkiego tego, co prawdziwy lub fałszywy przewód [zauważmy: prawdziwy lub fałszywy, nieważne jaki, każdy przewód jest, tak samo ma być traktowany] co prawdziwy lub fałszywy przewód Pana im podaje. W katolickich częściach dużego i małego Babilonu wymaga się nawet od nich, by zamykali oczy, otwierali usta i połykali wszystko, co jest im podawane. Na tej podstawie [i teraz zauważmy, bo ja czasami spotykam się z tą myślą, jak Bracia mi mówią, że tak powinniśmy podchodzić do Prawd nam ogłaszanych. Brat Johnson tu podaje jako najgorszy przykład z katolickich części dużego i małego Babilonu, czyli zamknięcie oczu, otworzenie ust, łykanie wszystkiego.] Na tej podstawie, że to nie do nich, lecz do Boga należy zachowanie przewodu w czystości, natomiast ich zadaniem jest picie wszystkiego, co przechodzi przez przewód.”

Ten cytat wyraźnie nam pokazuje, kto odpowiada za to, w co my wierzymy i co my praktykujemy. Nie nauczyciel, lecz my osobiście, każdy z nas. Wydaje mi się, że bardzo często za dużo oddajemy w ręce drugiego człowieka, licząc, że on nas zaprowadzi nas do zbawienia, a my mamy być mu posłuszni. Tak jest w kościołach nominalnych. Tam ksiądz podobno wszystko potrafi załatwić.

Nie można uznawać niczego, na czyjąś odpowiedzialność. I żaden prawdziwy Sługa Boga tego nie oczekuje. Tak czasami docierają o mnie takie sygnały wprost, że „jeśli my czegoś nie rozumiemy, jeśli nawet nie rozumiecie moich nauk, albo coś się wam nie zgadza, to przyjmijcie to, a za ewentualne błędy odpowiadam ja, a nie wy.” A takie podejście jest przytoczone przez Brata Johnsona jako najgorsze w najgorszych częściach dużego Babilonu. To jest po prostu zwykłe sekciarstwo. Obce prawdzie paruzyjno-epifanicznej, chociaż opisane w naszej literaturze. Takie podejście jest opisane w naszej literaturze. Gdzie? Zobaczmy.

Jest to w kilku miejscach. Ja wybrałem 2-gi tom epifaniczny, mamy go też po polsku, strona 111. „Doktryna Boskiego Prawa duchowieństwa posłużyła szatanowi za podstawę do nauczania, szczególnie przez kler, następujących myśli [i czasami takie same myśli słyszę od niektórych Braci]: Bóg przemawia do ludzi przez duchowieństwo [no, my byśmy powiedzieli przez Sługę na czasie, albo przez innych Braci]; przedstawiciele tego duchowieństwa są więc jego rzecznikami przedstawiającymi prawdę; sankcjonuje On ich nauki; [to był punkt 3-ci i] (4) ludzie powinni więc czystym, niewątpiącym umysłem wierzyć i praktykować nauki kleru.” To nie jest pochwała takie go podejścia, to jest mocna krytyka Brata Johnsona. Jest to coś, co zostało skrytykowane jako występujące w nominalnym chrześcijaństwie. Nie wprowadzajmy w Prawdzie paruzyjno-epifanicznej czegoś, co Pan przez Członków Gwiezdnych potępił w systemach nominalnych.

Wracamy do cytatu z artykułu o „Dwóch domach zbudowanych i próbowanych”. „Pomimo przeciwnych temu nauk i ostrzeżeń, niektórzy traktowali w ten sposób nawet prawdziwy ludzki przewód, Onego Sługę. Ostrzeżenia, żeby nie przyjmować niczego bez upewnienia się co do prawdziwości. Zamiast słuchać Jego instrukcji, by budowali osobistą strukturę wiary, której integralne istnienie nie musi być zależne od jakiejkolwiek ludzkiej istoty, niektórzyuczynili sobie z niego kulę [podporę]. Gdy on zmarł, a oni nie posiadali niezależnej struktury wiary, która mogłaby wytrzymać próbę dzięki swej własnej, tkwiącej w niej sile [bo nie rozwinęli się], musieli znaleźć kolejną kulę [kolejną podporę], którą szatan podał im w postaci Towarzystwa jako przewodu, za którym ślepo podążają w jego licznych błędach, doktrynie i praktyce, przeciwnych naukom, które [zauważmy słowo] połknęli od Onego Sługi.”

Połknęli od Onego Sługi – co z tego, że to była Prawda? Jak łykniemy coś, czego nie strawimy, spróbujmy to zrobić na dowolnym fizycznym pokarmie. Łyknijmy cos bez pogryzienia, zobaczymy czy to wyjdzie nam na dobre.

Właśnie to łykanie bez  sprawdzania, bez upewnienia się, bez uczynienia naszą własną, naszym własnym pokarmem, było powodem szybkiego odejścia Rutherforda od Prawd Paruzji. On łykał i powtarzał. A że miał wrodzony talent, to pięknie powtarzał i zyskał uznanie Braci. Ale on nigdy nie uczynił tej Prawdy Paruzyjnej swoją własną strukturą wiary i charakteru. Zatem nie było dla niego problemu żeby od niej odejść.

Wracamy do cytatu.

„Z punktu widzenia mądrości, oczywiście budują oni na Chrystusie jako piasku, to jest budują taką strukturę wiary, która w czasie próby jest porzucana przez Chrystusa, tak jak piasek w czasie powodzi porzuca postawiony na nim budynek.”

No i teraz Brat Johnson opisuje to, co my znamy, ale trzeba to przypomnieć. Tą siostrę, która chciała wejść do Królestwa trzymając się Brata Russella.

„Na początku naszej służby jako Pielgrzyma pewna siostra powiedziała nam: Bracie, jestem pewna, że osiągnę Królestwo. Na pytanie: skąd była tego pewna, odpowiedziała: Brat Russell, jako On Sługa dostanie się do Królestwa [słuszna dedukcja], a ja będę trzymać się pół jego fraka i w ten sposób osiągnę Królestwo. Zapytana: co przez to rozumie? – odpowiedziała: Brat Russell jest Onym Sługą [i teraz zauważmy jej argumentację], więc ja będę wierzyła we wszystko, co On naucza i robiła wszystko, co On każe i to doprowadzi mnie do Królestwa. [Komentarz Brata Johnsona do tego:] Zamiast poddawać jego nauki, do czego on często nawoływał, opisanemu powyżej sprawdzianowi i przyjmować i praktykować je dopiero wtedy, gdy w wyniku tego sprawdzianu okazywały się one słuszne, ona ślepo uchwyciła się, albo przywiązała się do niego praktykując czczenie aniołów, zamiast uchwycić albo przywiązać się Pana i w ten sposób nie zbudowała niezależnej struktury wiary, która mogłaby wytrzymać każdą próbę niezależnie od narzędzia, przez które poznała ona Prawdę. Takie postępowanie [ciąg dalszy cytatu] zawsze prowadziło do utraty korony.”

Jak ktoś tak z nas robi, ma gwarancje przegranej. Tak jak mówi o niej, utrata korony. A co zrobią później, czy się oczyszczą czy nie, to dopiero pokaże ciąg dalszy ich doświadczeń.

„Takie postępowanie zawsze prowadziło do utraty korony, jak dowodzi tego wybór przez Giedeona jego 300 wojowników.”

Temat Giedeona, 300 wojowników, kiedyś dawnymi laty często był u nas powtarzany, ostatnio jest mniej popularny, na to konto często ogólnikowo Bracia się do nas zwracają z wykładem na temat „Posłuszeństwo lepsze od ofiary”, ogólnikowego, bez szczegółów, które ja na przykład podałem z fragmentów tego samego artykułu, ponieważ w ogólnikowym przedstawieniu tematu można go skierować to „Posłuszeństwo lepsze niż od ofiary” w dowolnym kierunku. Zasada jest słuszna, no ale trzeba podać szczegóły, jak ono wygląda, gdzie jest ograniczone a gdzie nie ma go wcale, np. wobec przywódców religijnych.

Pamiętam gdy byłem małym chłopcem jeszcze, jak Brat Jolly na konwencji podawał kiedyś przykład, że ogólnikami posługuje się szatan, kiedyś i podawał jako przykład, że pewien Brat przyszedł do niego i chciał donieść na innego Brata mówiąc, że on ma trzy żony. I on go zapytał: a jak one mają na imię? I zatkało go, bo nie przygotował się dobrze, nie przygotował sobie jakichś fikcyjnych imion tych żon. Myślał tylko, że rzuci na brata oszczerstwo o cudzołóstwo, ale już nie był w stanie powiedzieć jak te żony trzy pewnego Brata mają na imię.

Wracamy do cytatu: „10 000 przedstawia poświęconych. [Pamiętamy 32 000, 22 000, 10 000 i 300 tylko zostało jak spadało.] Zostali oni poddani próbie co do sposobu picia wody. Ci, którzy pili ja na kolanach, w której to pozycji nie spoglądali i nie mogli spoglądać do góry, ani nie sprawdzali i nie mogli sprawdzać wody, zostali postawieni na bok. Natomiast ci, którzy pili ją stojąc, wychłeptując ją ze swych podniesionych rąk, to wymagało od nich spoglądania do góry, także zostali postawieni osobno. Ci pierwsi – w liczbie 9700 – są typem utracjuszy koron, którzy nie spoglądając w czasie picia wody wyłącznie na Pana, kłaniali się w ludzkiej służalczości posłannikom.”

Prawdziwym Posłannikom się kłaniali. I co z tego, że oni się kłaniali komuś prawdziwemu, i co z tego, że oni przyjmowali Prawdę? Nie czynili tej Prawdy częścią swej własnej struktury wiary i charakteru. Zatem nie mieli tego charakteru.  Ich postępowanie jest dokładnie tak samo błędne, jakby zupełnie odrzucili Prawdę i karmili się błędami. Taki sam efekt by był, nie ma rozwiniętego charakteru.

„Kłaniali się w ludzkiej służalczości Posłannikom i jako czczący aniołów dokładnie nie sprawdzali ani nie mogli sprawdzać przedstawianej im Prawdy, połykając ją bez odpowiedniego zbadania, tracili korony.”

Ciąg dalszy:

„Trzystu [tych trzystu którzy robili inaczej], przedstawia Maluczkie Stadko, które było bardzo aktywne podnosząc wodę w swoich rękach, w badaniu Prawdy mocno ją chwytając, które przyswajając ją spoglądało na Pana jako Dawcę Prawdy, którą małymi porcjami, lecz szybko przyjmowało ją, gdy przyklejała się ona do języka biblijnej Prawdy, jaką już posiadali.”

Przyklejała się do języka biblijnej Prawdy, którą już posiadali Prawda do Prawdy, rosa na rosę.

„I które nie czciło Posłanników – przewodu tego strumienia Prawdy, chociaż właściwie przychodzili do nich po Prawdę.”

Bo Pan podaje Prawdę nie przez wszystkich, wybiera Swoje Narzędzia, a nasz stosunek do tych Narzędzi ma być taki, jaki tutaj cały czas próbujemy dowieść.

„I otrzymywali ją od nich. Dlatego ci drudzy budowali na Chrystusie w mądrości jako na skale. Natomiast ci pierwsi budowali na Nim w mądrości jako na piasku.”

Jest bardzo dużo innych stosownych cytatów, z pod pióra obydwu Członków Gwiezdnych, choćby manna z 12 grudnia (20 grudnia – m. dop.), komentarz epifaniczny: „Dzieci Boże, szczególnie te będące nauczycielami, nie powinni przyjmować przedstawianych im opinii ślepo i bezmyślnie. Powinni je studiować i analizować co do ich zgodności wzajemnie ze sobą [i tam siedem pewników jest podanych]. Takie studiowanie jest konieczne, jeśli chcemy być uznanymi robotnikami dla Boga.”

Nie powinniśmy zatem przyjmować niczego tylko dlatego, że podał to upoważniony Sługa Boży, szczególnie jeśli nie rozumiemy danej kwestii, albo gdy nam się coś nie zgadza. Nikt chyba nie podpisuje umowy, której zapisów nie rozumie, nikt nie spożywa pokarmu, ani nie pije napoju, którego składu nie zna, bo przecież może zjeść lub wypić truciznę.

Teraz zajrzymy do szóstego tomu paruzyjnego, do Brata Russella, jego komentarz na temat Gal. 6:6. Biblia Gdańska mówi to, tłumaczy ten werset: „A niech udziela ten, który bywa nauczany w słowie temu, który go naucza ze wszystkich dóbr.”

Nieco lepsze tłumaczenie wydaje mi się jest w kodach – polecam Braterstwu „Kody” Vocatio, dosłowny przekład, naukowy przekład, słowo w słowo jak jest w oryginale; gdyby Brat Johnson to zobaczył, to na pewno by podskoczył z radości, on sam dokonywał takich przekładów dla pewnych wersetów, a tu mamy po kolei w czterech tomach. I te kody mówią, tłumaczą ten werset tak: „Niech będzie wspólnikiem zaś pouczany o słowie dla nauczającego we wszystkich dobrach.”

Co pisze Br. Russell? Wsłuchajmy się.

„Werset ten pozostaje w zgodzie ze wszystkimi innymi dowodzi, że Bóg tak to zaplanował, aby nauczać Swój lud poprzez wzajemne uczenie się jeden od drugiego. Nawet najskromniejszy z Jego stadka ma myśleć sam za siebie i w ten sposób osobiście  rozwijać zarówno swą wiarę jak i charakter [nawet najmniejszy, najskromniejszy ma myśleć sam za siebie]. Niestety [ubolewa Brat Russell] owa tak ważna sprawa jest powszechnie zaniedbywana przez tych, którzy wzywają imienia Chrystusowego [miał na myśli nominalne chrześcijaństwo]!”

„Powyższy werset rozróżnia nauczycieli i uczniów. Uczniowie jednak mają mieć wolność przekazywania i oznajmiania swoim nauczycielom wszelkich zagadnień, jakie zauważają i jaki zdają się mieć związek z omawianym tematem. A mają to czynić nie tak, jakby sami chcieli być nauczycielami [czyli narzucać swój punkt widzenia], lecz tak, jak inteligentny student zwraca się do starszego Brata też studenta [zobaczmy jak o sobie, członku Gwiezdnym Brat Russell mówi: jestem Twoim starszym Bratem też studentem. Mów mi, co ci się nie zgadza, będziemy razem dochodzili czystości, zaraz zresztą będzie o tym mówił].”

„Uczniowie nie mają być maszynami, ani obawiać się porozumiewania [albo mówienia, albo kontaktowania się, albo nawiązywania dialogu (angielskie słowo, które można tłumaczyć na wiele różnych sposobów)].”

„Uczniowie nie mają być maszynami, ani obawiać się porozumiewania [o tym co myślą z drugą stroną – z nauczycielem]; czy też mówienia, kontaktowania się, nawiązywania dialogu. Przez zadawanie pytań i zwracanie uwagi na to, co im wydaje się złym a co dobrym w zastosowaniu Pisma Świętego, biorą oni udział w pracy mającej na celu utrzymanie Ciała Chrystusa i jego nauk w czystości.” Biorą udział wspólny z tym nauczycielem, Bratem Russellem, Bratem Johnsonem, ma na celu utrzymanie Ciała Chrystusa i jego nauk w czystości. Zatem wszyscy odpowiadamy za utrzymanie Prawdy na czasie w czystości.

Nie ma jednego sługi ani kilku sług, którzy  są wyznaczeni, aby tej czystości pilnować. To jest odpowiedzialność nas wszystkich.

Tak mówi Brat Russell – jedna osoba odpowiadająca dwunastu Apostołom. Dwanaście Apostołów kiedyś i w Paruzji jeden Brat Russell, to taka sama waga nauk i taka sama pozycja w Boski Planie.

Wracam do cytatu.

„Tak więc mają oni być krytykami. Zamiast być zniechęcani do takiego postępowania, zamiast słyszeć, że nie wolno im krytykować nauczycieli, czy kwestionować jego wyjaśnień, są oni zachęcani do dialogu, do krytyki.” Dziwnie to może brzmieć, w związku z tym, jak niektórzy podchodzą do tych spraw.

Pytanie do nas teraz: czy jesteśmy tacy? Uczniowie – nauczyciele. Zamiast słyszeć, że nie wolno im krytykować nauczyciela czy kwestionować jego wyjaśnień, są zachęcani do dialogu, do krytyki. Nie krytyki, żeby popisać, że ja lepiej coś rozumiem, tylko do krytyki: Bracie, coś mi się tu nie zgadza, jeśli tak, no to jakie z tego wynikają wnioski? i Brat mówi: no, rzeczywiście masz może rację, to rozważymy, ja ci wytłumaczę. Czy jesteśmy tacy? Czy jesteśmy gotowi wstawiać trudne pytania i wyrażać nasze wątpliwości? Tego oczekuje od nas Pan. Taka jest interpretacja przez członka gwiezdnego Gal. 6:6. „Niech będzie wspólnikiem zaś pouczany o Słowie, dla nauczanego we wszystkich dobrach.”

Brat Russell pisze, że raczej nie chodzi tutaj o dzielenie się majątkiem z nauczycielem.

„Wspólnikiem” – tzn. żebyśmy wspólnie karmili się Prawdą, wspólnie dochodzili. Ty jesteś nauczycielem – dobrze, przychodzę do Ciebie, bo Ciebie Pan wybrał i Ty mnie uczysz. Ale ja jak czegoś nie rozumiem, ja Ciebie mam pytać i zwracać na trudności związane z tą nauką i Ty wtedy mi tłumaczysz. Ja wtedy zrozumiem lepiej, a może sam zrozumiesz, że coś nie tak i wtedy przemyślisz, pomodlisz się do Pana, Pan Ci pozwoli głębiej tą sprawę ponownie zrewidować – tak robili Brat Johnson, tak robił Brat Russell.

Brat Russell – czy wiemy jak „Cienie Przybytku” powstały? „Cienie Przybytku” powstały, bo Brat Russell nie wiedział o co chodzi. I mówi do członków Domu Biblijnego: Bracia, ja nie rozumiem o co chodzi, módlcie się do Pana, żebym zrozumiał, i tak prosił kilka razy. Sam się modlił i oni się modlili, i w końcu zrozumiał.

Czyli na przykład: Jeżeli mamy – i znowu odwołam się do tej nauki, że cała klasa Obozu Epifanii ma umrzeć przed końcem, przed Nowym Przymierzem. Więc naturalnym w naszym umyśle powinny się pojawić pytania i nie powinniśmy się bać ich zadać.

Jeżeli tak – ma umrzeć – to czy i kiedy zostanie zamknięte powołanie do tej klasy? To jest naturalne pytanie, które się każdemu z nas powinno od razu naciskać na umysł.

Jeśli tak, co będzie z tymi, którzy się poświęcą po tej klasie, po powołaniu, po zamknięciu powołania do tej klasy?

Albo pytanie: Kto będzie pomagał Godnym w zaprowadzaniu Królestwa wśród żyjących, jeżeli w chwili Nowego Przymierza, jego inauguracji cały Obóz Epifanii będzie w grobie?

Mamy takie wątpliwości, mamy takie pytania. Ale bardzo często, jak widzę z własnego doświadczenia, paraliżuje nas strach, żeby o tym powiedzieć, tak wzajemnie ze sobą. Jeden Brat z drugim Bratem. Szczególnie paraliżuje ten strach tych z nas, którzy mamy jakieś stanowiska w ludzie Bożym i boimy się ich utracić. Uważamy, że zbytnia dociekliwość może nam zaszkodzić.

Każda nowa Prawda powinna nas cieszyć, być tematem naszych rozmów, jak było za pierwszego adwentu, kiedy uczniowie biegli wzajemnie do siebie mówiąc: słyszałeś, jakiś Mistrz mówi, chodzi, to ten Mesjasz, który był przysłany, chodź, zobaczymy, on coś tu mówi. To było przedmiotem ich rozmów.

Tak było w Paruzji. Budzenie Samuela. Pamiętamy, jak był Samuel budzony? „Samuelu, Samuelu” – on biegnie do Helego i on mówi: „otom ja, wołałeś mnie Panie? Nie, nie, idź śpij.” Tam było aż tak cztery razy. Co to budzenie Samuela oznacza? Prawdy tomów paruzyjnych Brata Russella. Samuel, to Maluczkie Stadko w nominalnym systemie jeszcze. Ale poświęceni Bracia, oni Prawdą żyli. Więc jak ukazywały się tomy Brata Russella, oni ochoczo reagowali, takie jakieś myśli tu są napisane, my, nas to ciekawi, biegną do Helego – do swoich wodzów w nominalnym chrześcijaństwie – mówiąc: co to jest? Skąd to się wzięło? Co tu – te rzeczy są bardzo ciekawe. Oni wygaszają ich zainteresowanie: Nie przyjmujcie się tym, dajcie sobie temu spokój, idźcie spać. I tak cztery razy, aż do czwartego
tomu. Jak czwarty tom się pojawił, już nie dali się uśpić.

My wolimy nie rozmawiać o niejasnych Prawdach, by nie podpaść. Nie wiem komu?! Nie wiem dlaczego?! Co za duch nas panował? Boimy się, że ktoś doniesie tam gdzie trzeba na nas, a jeżeli już prywatnie zdobędziemy się na chwilę szczerości, często kończymy to rozmową: Bracie, tej rozmowy nie było. Ja miałem takie rozmowy. Bracie, tej rozmowy nie było. Jak to nie było? Nie było, bo boimy się, by za naszą szczerość nie spotkała nas kara od człowieka. A przecież Bóg słyszał tą rozmowę. Ale my się Boga już nie boimy. Boimy się tylko jeszcze człowieka. Co to jest? Obłuda tylko czy coś więcej?

Jeśli przyjmujemy jakąkolwiek naukę nie rozumiejąc jej lub mając do niej jakiekolwiek wątpliwości, popełniamy duchowe samobójstwo. Jeśli doradzamy taki sposób postępowania innym, popełniamy duchowe zabójstwo. Zabijamy naszych Braci i przyczyniamy się do ich porażki w poświęceniu.

Dlaczego? Bo na pewno nie rozwiną w ten sposób charakteru do żadnej klasy Królestwa, nawet restytucyjnej. Na dowód 1 Tym 1:5.

„A końcem przykazania jest miłość z czystego serca i z sumienia dobrego, i z wiary nieobłudnej.”  (Mam na ten temat oddzielny wykład, to tylko fragment do wiary nieobłudnej.)

„A końcem przykazania” – ostatecznym celem tego końca naszego rozwijania charakteru, „jest miłość” – ta agape, ta najwyższa, „z czystego serca (jedynka)”, „z sumienia dobrego (dwójka)” i „z wiary nieobłudnej (trójka)”. Paweł stwierdza tutaj, że zamiarem Boga jest rozwinięcie w nas miłości bezinteresownej – korony charakteru, „a końcem przykazania jest miłość” – do tego zmierzamy. Jak rozwiniemy, będziemy mieli zbawienie – w takiej czy innej klasie ludu Bożego. Więc Paweł stwierdza, że zamiarem Boga jest rozwinięcie w nas miłości bezinteresownej, która wypływa z!, oparta jest na! i działa w harmonii z trzema pozostałymi głównymi łaskami charakteru  – mocą, sprawiedliwością i mądrością.

Ktoś powie: ale przecież Paweł nic tutaj nie mówi o mocy, sprawiedliwości ani mądrości. Mówi. Mówi odwołując się do głównych składników tych trzech zalet.

„A końcem przykazania jest miłość z czystego serca”. Czyste serce to wola, chęć pragnienia wielbienia Boga z całej siły. A siła naszej woli, to moc.

„Końcem przykazania jest [też] miłość … z sumienia dobrego”. Dobre sumienie, to sprawiedliwość. Właściwe postępowanie wobec Boga i człowieka.

„Końcem przykazania [w końcu] jest miłość … z wiary nieobłudnej”. A wiara to mądrość. Ponieważ mądrość składa się z wiary i nadziei – pragnienia i oczekiwania przyszłego dobra. Tu mamy pokazaną drogę do rozwinięcia pełni charakteru z miłością na czele. „Końcem przykazania jest miłość z czystego serca, z sumienia dobrego i z wiary nieobłudnej.” Wiara, to główny element mądrości obok nadziei.

Jeżeli tak, jeżeli Bóg chce rozwinąć w nas charakter prowadzący do miłości a ta droga prowadzi między innymi przez wiarę nieobłudną, bo to jest miłość – między innymi – z wiary nieobłudnej, a wiara – przypominam definicję, to co? – umysłowa ocena i poleganie sercem (na czym?) na tym, co umysł najpierw ocenił.

Jak możemy coś ocenić, jeżeli czegoś nie rozumiemy? Albo rozumiemy ale widzimy, że nie ma w tym harmonii ani logiki. Tak jak nie ma tej logiki a nauce o trójcy czy nieśmiertelności duszy. Jak możemy polegać na czymś, czego nie rozumiemy? Tniemy swój korzeń na samym dole. To tak, jakbyśmy mieli roślinkę, której odetniemy korzeń i mówi: teraz rośnij.

Cechy Prawdy to: prostota, harmonia i przekonująca moc dla poświęconego umysłu i serca.

Cechy błędu są dokładnie przeciwne: zawiłość, dużo niezrozumiałych słów i treści. Książki na temat błędów nominalnego chrześcijaństwa są zwykle bardzo grube. Tam jest mielenie, mielenie, bez sensu, bez końca, nikt nie wie o co chodzi, w końcu ci, którzy próbują to zgłębić, to uznają, że to są za głupi, żeby to zgłębić, pozostawiają tą kwestię niby filozofom.

Druga rzecz, druga cecha błędu, to brak logiki no i brak mocy. Jest nieprzekonujący. A Prawda jest prosta, harmonijna i ma przekonującą moc dla poświęconego umysłu i serca.

Jeśli nie widzimy w danej nauce tych cech Prawdy, czy możemy na niej polegać sercem? Czy jest to wiara, która zaprowadzi nas do rozwinięcia miłości? Jeśli tak, to Paweł nie wiedział co pisze. Najbardziej łagodne sformułowanie dla takiej osoby to, że jest to niemądry. Głupi, głupi budowniczy.

Postępowanie inne niż według zasady „jeść i zostawić” jest próba osiągnięcia końca przykazania przez praktykowanie wiary obłudnej, które nie może zakończyć się powodzeniem. Nie ma końca przykazania w postaci prawdziwej miłości bez wiary nieobłudnej. Wiara, ocena umysłem – przypominam – i poleganie sercem. Musimy daną rzecz zrozumieć i musimy dostrzec w niej cechy Prawdy. Potem dopiero możemy na tym polegać. Końcem przykazania opartym na wierze obłudnej jest wypaczony charakter zasługujący na miejsce poza obozem Wieku Tysiąclecia i Wieków Przyszłych.

Na koniec chciałbym przytoczyć jeszcze tylko jeden werset, bo ta rzecz czasami występuje – 1 Kor. 4:6. Też ten problem dostrzegam. To tak o tak zwanych prawdach, które nie są nigdzie opublikowane, ale zostały zasłyszane przez kogoś i są przytaczane jako dowód, przeciwko czemuś innemu, przeciwko temu, co jest napisane. Na szczęście Paweł to też przewidział. 1 Kor. 4:6: „A ja odniosłem to do siebie samego i do Apollosa przez wzgląd na was Bracia, abyście na nas się nauczyli nie rozumieć więcej ponad to, co napisano. Żeby nikt z was nie wynosił się nad drugiego, stając po stronie jednego nauczyciela przeciwko drugiemu.” Nie rozumiejcie Bracia więcej ponad to, co napisano. Bo jeżeli jest coś dla nas ważnego i tego nie mamy napisanego w literaturze, tylko ktoś podobno to usłyszał, ktoś komuś powtórzył, przy stole siedzieli, ktoś tak powiedział. To znaczyło, że Pan zaniedbał, nie podał informacji przez Narzędzia Swoje, które są dla nas ważne, że te informacje mają teraz przechodzić kanałami od tyłu, tak jak Mojżesz podobno też miał dużo więcej objawień, niż te, co spisał i tam podobno przekazał wtajemniczonym.

Każda podawana nam Prawda jest po to, żeby ją jeść i żeby ją zostawić, zależnie od tego, co nasz poświęcony umysł ocenia po rozważeniu, sprawdzeniu z punktu siedmiu pewników. Taką zasadą powinniśmy się kierować, jeżeli chcemy odnieść zwycięstwo z naszym poświęceniu, w przeciwnym wypadku mamy gwarancję utraty stanowiska przed Panem, tak jak Nowe Stworzenia miały gwarancje utraty korony za takie właśnie postępowanie, tak jak czytałem to w cytatach Brata Russella.

Dziękuję Braterstwu za wysłuchanie. Niech Pan doda Swoich Błogosławieństw.

Nagranie wykładu brata Jana Łagowskiego z konwencji ŚRM „Epifania” w Suścu, 17 lipca 2005 r. Mówca uważa, że wspólne badanie Biblii przez społeczność to najlepszy sposób zdobywania wiedzy:

—–
Dla lepszej jakości audio proponujemy plik mp3 poniżej: 

—–

Oczywiście, ta największa korzyść zależy od zrozumienia i przyjęcia pewnych zasad i metod dotyczących samych badań.

Warto pamiętać, że niemożliwe jest zrozumienie trudniejszych zarysów proroczych, typicznych i doktrynalnych Pisma Świętego bez wykładni, bez dodatkowej pomocy. Widzimy to w scenie dworzanina etiopskiego i Filipa na drodze z Jerozolimy do Gazy:

„Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten [w swoim wozie] czyta proroka Izajasza: «Czy rozumiesz, co czytasz?» – zapytał. A tamten odpowiedział: «Jakżeż mogę [rozumieć], jeśli mi nikt nie wyjaśni?» I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim.” (Dzieje Apostolskie 8:30-31)

Potrzebujemy pomocy Bożych sług w zrozumienu pewnych trudniejszych myśli. A z drugiej strony, tylko to staje się naszą prawdą, co sami zrozumiemy z Biblii i co sami możemy oprzeć bezpośrednio o Słowo Boże.

Jak więc najwięcej skorzystać z badania Biblii wspólnie? Na czym polega bereańskie lub beriańskie studiowanie Pisma Świętego?

Więcej w wykładzie, a tutaj tylko kilka porad do takich studiów:

* Każdy powinien być dobrze przygotowany do badania. Nie ma cudów bez przygotowania. Te przygotowania powinny dotyczyć prowadzących i uczestników spotkania.

* Powinniśmy unikać zbyt długiego rozwlekania myśli. Niewłaściwe są „kluby dyskusyjne” wewnątrz zboru, które nie pomagają zrozumieć głównego tematu.

* Każdy powinien odpowiadać do tematu, a nie toczyć dyskusji i sporów z innymi wypowiedziami.

* Pomoce, podręczniki biblijne z czasem powinny być częściej zamknięte niż otwarte. Po dobrym przygotowaniu jest to możliwe. Powinniśmy za to mieć otwartą Biblię i przed spotkaniem przygotować jak najwięcej fragmnetów Pisma, które dotyczą omawianego tematu.

W takim ujęciu to nie miejsce jest kościołem, ale kościół to sami ludzie, których łączy Chrystus, ich Zbawca i Nauczyciel.

Kościół – tak naprawdę greckie słowo ἐκκλησία [eklezja] oznacza grupę ludzi „wezwanych”, w tym wypadku wezwanych, by oddać się na służbę Bogu. Do takich ludzi święty Paweł pisał: „Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień”.

To wszystko wyżej wcale nie znaczy, że nie są potrzebni bardziej zaawansowani uczniowie w szkole Chrystusa, którzy pomogą nam w naszych studiach Biblii. Mogą to być żywi ludzie, a mogą to być książki, które zostawili inni i w których znajdujemy wyjaśnienia tego, czego nie potrafiliśmy sami zrozumieć.

Uczeń Jezusa ma być łagodny i chętny, by ktoś ktoś pomógł mu poznać Ewangelię lepiej. Jednak jeśli każdy nie studiuje Biblii sam dla siebie i jeśli każdy nie stara się podnosić siebie i drugich w wierze, to słabnie nie tylko on sam czy ona sama, ale też całe zgromadzenie.

__________
PS: ten wpis nie jest po to, by zniechęcić kogoś do kazań, wykładów czy bardziej odświętnych nabożeństw. Wszystko jednak musi mieć swoje miejsce. „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” – mówi Jezus.

Pytanie: „Jak rozumieć Efezjan 4:11-14?”

Odpowiedź: Myślę, że przede wszystkim mamy tutaj Boży cel, by Jego lud wzrastał w Chrystusie i żeby umacniał się w Bożej prawdzie. W tym celu Bóg przygotował pewne pomoce. Pierwsza i najważniejsza pomoc to apostołowie. Myślę, że chodzi tutaj o dwunastu, bo ich nauki pozostawione w Nowym Testamencie to natchniony przekaz. Nauka Pana Jezusa i apostołów to jedyna podstawa, która chroni przed różnymi niezgodnymi z Biblią naukami i sposobami działania. Np. apostoł Paweł przestrzegał, by nie dawać się pociągnąć za naukami niezgodnym z tym, co wcześniej zostało podane (Galatów 1:8). Jednak poza apostołami Bóg zamierzył jeszcze innych sług, którzy mieli usługiwać (tu podkreślam: usługiwać, ale nie panować nad współwierzącymi).

Biblia nie jest podręcznikiem, który byłby napisany w uporządkowany sposób, nie omawia po kolei poszczególnych zagadnień od najprostszych i nie przechodzi do coraz trudniejszych, jak np. podręczniki szkolne. Ta nauka jest podana „trochę tu, trochę tam” (Izajasza 28:10) i dlatego potrzebni są ludzie, którzy ułatwią wierzącym zrozumienie różnych tematów, zwłaszcza tych, które są na dany czas potrzebne. Myślę, że mamy dobry wzór w podejściu, które okazali mieszkańcy Berei. W Dziejach Apostolskich 17:11 jest napisane, że „przyjęli oni słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają” lub jak podaje przekład Biblii Tysiąclecia: „czy istotnie tak jest” (czy to czego naucza głosiciel zgadza się z Pismem Świętym).

Takie podejście wydaje mi się dobre także dzisiaj, tzn: chętnie sprawdzać podawane nauki od tych, którzy dają dowody zdrowej wiary, która daje dobre owoce. Jednak we wszystkim uważać, że tylko Biblia to natchnione Słowo Boże. Bo w końcu:

„Całe Pismo natchnione przez Boga jest pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany” (2 Tymoteusza 3:16-17)

Jedyni więc ludzie, których potrzebujemy jako wierzący, to ci, którzy pomogą nam zrozumieć, co już jest zawarte w Biblii i jak w obecnym czasie możemy to zastosować.

(ws)

„Niech was nikt nie potępia, kto ma upodobanie w poniżaniu samego siebie i w oddawaniu czci aniołom, a opierając się na swoich widzeniach, pyszni się bezpodstawnie cielesnym usposobieniem swoim” – List do Kolosan 2:18

Bądźcie ostrożni, gdy pozwalacie, by czyjś sposób rozumowania zajął miejsce waszego własnego. Bóg rzeczywiście używa tego czy innego ze Swych dzieci do wskazania nam znaczenia Jego Słowa. Lecz, gdy pokornie i z wdzięcznością korzystamy z ich pomocy i bardzo cenimy ich w Panu ze względu na ich pracę, powinniśmy pamiętać by nie stać się czcicielami ludzi (posłanników – Kol. 2:18, KJV), by nie przyjmować żadnych ludzkich nauk bez krytycznego analizowania ich w świetle naszej lampy – Słowa Bożego. Odniesiemy korzyść pamiętając, że nie człowiek, lecz Bóg jest naszym nauczycielem i że każdy człowiek jest używany przez Niego jako podległy Mu nauczyciel w takim stopniu, w jakim stosuje, uczy, wyjaśnia i harmonizuje Boskie Słowo, a nie tylko teoretyzuje na temat wersetów wyrwanych z ich kontekstu.

Kiedy jakaś nowa myśl jest proponowana jako znaczenie konkretnego wersetu, powróćcie do niego i zbadajcie go krytycznie, wykorzystując różne tłumaczenia, którymi dysponujecie, by zobaczyć, czy one podtrzymują proponowany pogląd. Następnie, zbadajcie wersety poprzedzające go i następujące po nim, by sprawdzić czy sugerowana myśl jest zgodna z całym rozumowaniem natchnionego pisarza. Jeśli nie jest zgodna, odrzućcie ją od razu; nie zajmujcie się oczywistym złym zastosowaniem. Jeśli jednak myśl wydaje się być w harmonii z bezpośrednim kontekstem, porównajcie ją ze wszystkimi innymi biblijnymi stwierdzeniami, podtrzymującymi ten temat lub z nim związanymi. Cokolwiek przyjmiecie w wyniku takiego badania i sprawdzania, zostańcie przy tym. Będziecie wówczas wiedzieć, w co wierzycie i dlaczego tak wierzycie.

(…)

Powinniśmy zapytać siebie: „W co wierzę? Dlaczego tak wierzę?” Powinniśmy ponownie sprawdzić podstawę naszej wiary. Powinniśmy ciągle odtwarzać w swoich umysłach dowody poprawności naszej postawy wobec Prawdy. Gdy tak uczynimy, Pan wzmocni nas w Wierze, On posili nasze serce.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, marzec-kwiecień 2007, s. 28 (artykuł „Rady do studiowania Biblii”) + „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2007, s. 4 (artykuł „Oczekuj na Pana”)

Bądźcie jednak tak upewnieni, aby każdą inną ewangelię od tej, która jest oparta na ukrzyżowanym Chrystusie, odrzucić jako fałszywą, nawet gdyby wam ją głosił sam anioł z nieba (Galatów 1:8). Wszystkie ewangelie, które odrzucają krew (śmierć) Chrystusa jako podstawę pojednania i błogosławienia nie pochodzą od Boga bez względu na to, kto je przedstawia, i jak miłych używa słów, aby je wam przekazać. Pochodzą one od wielkiego przeciwnika i zwodziciela, diabła, bez względu na to kim mogą być jego chętni lub nieświadomi agenci albo jakiekolwiek jego agencje.

Lecz unikajcie błędnego poglądu tych, którzy uważają, że modlitwa zastępuje badanie. Modlitwa może i powinna współdziałać ze studiowaniem Słowa Bożego, lecz nie może zajmować jego miejsca w większym stopniu, niż podczas studiowania matematyki czy astronomii. Tak więc gdy czujecie się zachęceni przez duchowe lenistwo, nawyk lub cokolwiek innego, aby modlić się do Boga o udzielenie wam znajomości Jego Słowa i planu bez cierpliwego, sumiennego badania i korzystania z różnych, zapewnionych przez Niego pomocy, to pomyślcie, że nie macie prawa prosić Boga, by w cudowny sposób, według waszego uznania dał wam to, co już udostępnił w inny sposób, wybrany przez Niego. Zanim poprosicie Boga, aby dokonał cudu dla nauczenia was zastanówcie się również nad tym, że powinniście nauczyć się posłuszeństwa oraz tego, że On powiedział do was i do nas wszystkich „staraj się” (2 do Tymoteusza 2:15), „badajcie Pisma” – Jana 5:39.

_____________
Źródło: „Sztandar Biblijny” nr 123, s. 38

Dziś na stronie bardzo interesujący artykuł autorstwa pastora Charlesa Taze’a Russella. Tekst pierwotnie ukazał się w roku 1890 w „Kwartalniku Starej Teologii” [Old Theology Quarterly]. Jest to jedna z mniej znanych publikacji tego autora, która nie była dotąd dostępna w języku polskim. Uważamy, że wskazówki, których wówczas udzielał są równie aktualne dziś. Być może moglibyśmy jedynie nieco rozszerzyć listę dostępnych pomocy o kolejne konkordancje biblijne i cenne wyjaśnienia Pisma Świętego. / Jeśli macie swoje przemyślenia na temat badania Biblii, zachęcamy do podzielenia się nimi w komentarzach. /

——————

Charles Taze Russell

Badanie Biblii
oraz niezbędne do tego pomoce

Nasz Zbawiciela modlił się za swoich uczniów ? ?Uświęć ich w prawdzie? a potem dodał ?słowo Twoje jest Prawdą? (Jan 17:17). W ten sposób ukazał nam pewną ogólną zasadę, którą doświadczenie potwierdza ? że Prawda Boża jest Jego działaniem w celu rozwinięcia jego dzieci. Nie ogólne prawdy ? choć dobre i piękne, jak botanika, astronomia itd. ? ale prawdy które Bóg objawia w Swoim Słowie są tymi, które zmierzają do wytworzenia w nas (jeśli je serdecznie przyjmujemy) łask Bożego ducha ? ducha TEJ Prawdy.

Ale pojawiają się pytania: ?Co jest Bożą Prawdą?, ?Co jest Bożym Słowem??. By odpowiedzieć należy pamiętać, że w czasie gdy nasz Pan mówił ?Słowo Twoje jest Prawdą? Nowy Testament nie był jeszcze napisany. Jednak nie wynika z tego, że nasz Pan miał na myśli, iż jedynie Zakon i Proroków (Stary Testament) należałoby uznać za Słowo Boże przystosowane i przeznaczone dla naszego uświęcenia. Lecz raczej, że wszystko co Bóg spowodował aby zapisali prorocy wraz z wszystkimi wyjaśnieniami tych zapisów Starego Testamentu, (które Bóg dostarczył przez nauki Chrystusa a następnie przez pisma Apostołów) miały być szanowane jako Słowo Boże ? objawienie prawd, które uświęcają wierzących w nie i stosujących się do nich. Wyraźnie On to pokazał kiedy oświadczył: ?Moja nauka nie jest moją, lecz tego który mnie wysłał?, ?Słowa, które ja wam mówię są duchem i życiem?, ?Jeszcze mam wiele do powiedzenia, ale znieść nie możecie ? lecz kiedy on, duch Prawdy przyjdzie, wprowadzi was w całą prawdę i ukaże wam rzeczy przyszłe.? ? Jan 7:16, 6:63, 16:12,13.

Widocznym jest zatem od razu, że opinia wielu, iż proroctwa Starego Testamentu są wypełnione i nie są warte pełnego szacunku badania ? jest wielkim błędem. Poważnym błędem, gdyż zaślepia wielu na wspaniałe i piękne obietnice w nich objawione, które wciąż są przyszłością i żywotnie związane są z prawdziwą Chrześcijańską wiarą i nadzieją ? a więc niezbędne do ukończenia uświęcenia. Pośród nich, najpierw wyeksponowane są obietnice tysiącletniego Królestwa Chrystusa i wielkie błogosławieństwa, które przypadną ludzkości, i ziemi jako przyszłego domu człowieka, z przyjemną perspektywą i obficie tętniącą luksusami i wygodami dla dobrowolnie posłusznych. Następne są obietnice skierowane do Izraela ? o przywróceniu do Bożej laski i do pewnego udziału w tysiącletniej pracy błogosławienia (edukowania, orzekania, podnoszenia) ludzkości ? obietnice, które głoszą jak również wymagają tego, aby dawni patriarchowie byli przywróceni do życia jako doskonali ludzie, aby stanowić przykłady czym jest doskonałego człowieczeństwo, oraz co cała upadła rasa może osiągnąć przez posłuszeństwo Panu Jezusowi, gdy, wraz ze swoim Kościołem, będzie Władcą ziemi ? Dz. 3:19-22, 7:37, 1 Kor. 6:2.

W istocie, w dużej mierze efektem błędnego niedoceniania starotestamentowych proroctw jest to, że tak wiele dzieci Bożych posiadają tak dotkliwe pomieszane wszystkie nauki Nowego Testamentu ? uwidocznione przez sporne kreda chrześcijańskie. Apostołowie nieustannie nawiązywali do wypowiedzi proroków i interpretowali je ? argumentowali z TEJ PODSTAWY (zobacz np. Dz. 2:24-32, 3:19-22, Rzym. 11:2,8,9, Gal. 3).
Na podstawie owych proroctw oni dedukują i wywodzą wnioski dotyczące woli Pana w obecnym wieku i objaśniają Jego przyszłe cele (zobacz Rzym 11:25-32, Dz. 15:14-16). Nic więc dziwnego, że ci którzy ignorują Stary Testament powinni słabo rozumieć argumenty Nowego Testamentu, które oparte są na owych wcześniejszych objawieniach.

BĘDZIESZ POTRZEBOWAŁ POMOCY

Jeśli jesteś bystrym intelektualnie, masz duże zdolności percepcyjne i refleksyjne oraz dobre wykształcenie, możesz wziąć Biblię i ? przez lata cierpliwego, krytycznego badania Biblii ? udowodnić w sposób ciebie zadowalający jej boskie natchnienie i wielkość poprzez jej wewnętrzne jak i zewnętrze dowody, oraz nabędziesz wiele z jej mądrości i prawdy. Ale czy masz wszystkie te zalety? A jeśli tak, to czy posiadasz do swojej dyspozycji owe lata czasu niezbędne do ich użycia? Większość gorliwych poszukiwaczy Prawdy ich nie posiada, a nawet gdyby wszyscy je mieli, czy nie byłoby oczywistym marnowaniem czasu dla każdego studiować ten temat niezależnie od siebie? Nie robimy tego w innych naukach, ale korzystamy z wzajemnej pomocy ? lecz jednak nie bez udowodnienia tego co przyjmujemy przez nasze najlepsze władze rozumowe. I tak powinniśmy uczynić w studiowaniu Biblii. I najwidoczniej jest to wolą Pana, że powinniśmy tak czynić, ponieważ przez Apostoła Pawła on pokazuje wzajemną zależność jeden od drugiego, różnych członków Kościoła, choć niektóre z nich mogą być szczególnie użyteczne dla ciała jak oko czy jak członkowie prawej ręki ? 1 Kor. 12:14-21.

WIARYGODNOŚĆ PISMA ŚWIĘTEGO

Wiele zdatnych i cennych prac na ten temat jest dostępnych za pośrednictwem dowolnej księgarni lub jakiejkolwiek publicznej biblioteki, ale większość z nich jest napisana jedynie w stylu naukowym, i wypełniając kilka tomów, wymagają więcej czasu niż wielu jest w stanie dać za te informacje. I dlatego niewielu z mas ludzkich wie co powinni o silnym fundamencie, jaki Słowo Boże rzeczywiście daje dla ich wiary. W rezultacie, wielu posiada małą wiarę w Biblię i często są tym zawstydzeni.

Zdjęcie wykonane w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy (fot. SzpIrex)

Ale chcemy zwrócić twoją uwagę na bardzo krótki i błyskotliwy traktat na ten temat ? który można strawić w ciągu kilku godzin, a który wzmocni waszą wiarę w Słowo Boże na pozostałą część waszego życia. Jest on zawarty w pierwszych trzech rozdziałach książki zatytułowanej ?Boski Plan Wieków? (Książkę można otrzymać bezpłatnie u nas – jeśli chcesz ją otrzymać, napisz proszę na wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl) i podaj adres, na który publikacja ma zostać wysłana – dop. badaczebiblii.pl). Cokolwiek czytałeś czy nie czytałeś, powinieneś przeczytać celne argumenty tam przedstawione. I jako rodzic, i jako chrześcijanin powinieneś pomóc młodym i wielu innym sceptycznie nastawionym w tym dniu zwątpienia ? pomóc im założyć korzenie i grunt na Biblii jako Słowie Bożym. W przypadku twoich własnych dzieci jest to szczególnym obowiązkiem jaki jesteś im winien. Zaś w przypadku wszystkich innych należy pamiętać, że w oczach Boga jesteśmy stróżami naszego brata.

TYLKO CISI BĘDĄ PROWADZENI

Po stwierdzeniu, że Biblia jest naprawdę Słowem Boga,  przeznaczonym by być przewodnikiem dla Jego dzieci, lampą dla naszych stóp gdy chodzimy przez wiarę a nie przez widzenie aż do brzasku Wieku Tysiąclecia ? będziesz chciał ją studiować. Jak powinieneś zacząć?

Rozpocznij od tego co w każdym innym przypadku ? od systematyczności. Pierwszym warunkiem jest szczere, otwarte serce. Otwarte serce nie jest zbyt mądre, aby nie być poinstruowanym. Takie serce zdaje sobie sprawę, że informacja którą szuka może pochodzić od samego Boga, i że ludzka wiedza jest niewystarczająca. Takie serce jest gotowe ?jak małe dziecko? aby uczyć się o Bogu. ?Poprowadzi cichych w sądzie, a nauczy pokornych drogi swojej.? (Ps. 25:9). ponieważ ?Bóg pysznym się sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje? (Jak. 4:6). Tacy więc wszyscy muszą być ?wyuczeni przez Boga?. Inni nie zrozumieją Bożego Słowa, bo On tak je uformował, że inni nie będą mogli jego zrozumieć ? Dan. 12:10, Mat. 13:10,11.

Nadto Apostoł mówi: ?Staraj się, abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem, który by się nie zawstydził i który by

DOBRZE ROZBIERAŁ SŁOWO PRAWDY.?
2 Tym. 2:15

aby dobrze rozbierać Słowo prawdy, powinno być ci pokazane jak to robić przez kogoś, kto się już tego nauczył. W przeciwnym razie będziesz musiał sam to odnaleźć przez żmudną i pracochłonną pracę, kosztującą cenny czas. I niestety ? z przykrością musimy to powiedzieć ? że niewiele Bożych dzieci nauczyło się tego sekretu badania Biblii, zatem niewielu może pomóc ci w jakikolwiek znaczący sposób. Zamiast rozpoznawać różne wieki i dyspensacje (erę patriarchów, erę Żydowską, erę Chrześcijańską, i ?czasy przyszłe?) ? i zauważać, że dzieło Boga jest stopniowo udoskonalane przez te wszystkie wieki, oni myślą o postępowaniu Boga jako niemal bezcelowym i nieuporządkowanym. Stąd zamiast dobrze rozbierać i stosować różne wypowiedzi Pisma Świętego odpowiednio do różnych wieków i dyspensacji do których one właściwie dotyczą, mieszają je wszystkie razem uzyskując chaotyczną i pozornie sprzeczną masę, której nie można zrozumieć, i ledwie można zdać sobie sprawę  że ma to  związek z jakimś objawienie.

Autor artykułu, Charles Taze Russell, w wieku lat 36, dwa lata przed jego napisaniem.

Lecz z drugiej strony, gdy owe poszczególne ery są wyraźnymi w umyśle, i kiedy plan Boga odnoszący się do nich jest widzianym ? Biblia staje się otwartą księga przed pokornym badaczem wielkiego skarbu, domu prawdy i łaski, a każda jej wypowiedź może być wyraźnie usytuowana! Bo kiedy właściwie zastosuje się ją do jej prawidłowej ery ? przeszłej, obecnej lub przyszłej ? wtedy cały zapis od 1 Mojżeszowej do Apokalipsy staje się harmonijnym.

Jako pomoc w kierunku prawidłowego rozbierania Słowa Bożego, możemy polecić książkę o której pierwszej trzech rozdziałach była już mowa, której tytuł (?Boski Plan Wieków?) nieco wskazuje, że jej wartością jest wskazanie sposobu w jaki Słowo Boże winno być właściwie rozbierane ? tj. uwzględniające różne dyspensacje ? aby być ?pokarmem na czasie? dla domowników wiary.

Podstawa o której mówimy ? tj. zrozumienie dyspensacyjnego postępowania Boga ? doprowadzi umysł szczerego badacza na zielone pastwiska duchowego orzeźwienia i siły oraz otworzy drogę do ?głębokich rzeczy Bożych? zarówno wiedzy jak i doświadczenia. Rozpocznij więc zbadanie (nie tylko przeczytanie) ?Boskiego Planu Wieków?, i następnie przejdź do udoskonalania. Fundament prawidłowo założony w sercu czującym pragnienie poznania i posłuszeństwa Bożemu Słowu, oraz pewien zarys dyspensacji w umyśle sprawią, że budowanie się w najświętszej wierze, prawdami, które zadowolą Cię całkowicie stanie się łatwym zadaniem.

MIECZ DUCHA, TO JEST SŁOWO BOŻE

powinien być zaostrzony. To znaczy będziesz chciał Biblię z odniesieniami. Jeśli możesz sobie na to pozwolić, powinieneś zdobyć coś, co określa się ?Nauczycielską? Biblią, która zawiera nie tylko tekst, ale odnośniki, marginalne uwagi, ale także indeks tematów Biblijnych, częściową konkordancję, częściowe słowniki biblijnych imion, miejsc itp., jak również mapy i wiele innych pożytecznych informacji ogólnych. Następnie będziesz chciał jedną lub obie:

DWIE WIELKIE BIBLIJNE KONKORDANCJE

Najlepszą konkordancją do szybkiego odnajdywania lokalizacji jakiegoś fragmentu Pisma Świętego jest stara, niezawodna ?Konkordancja Crudena?. Uważaj jednakże na jej teologiczne definicje ? są bardzo błędne, niebiblijne, a więc mylące jeśli się im zaufa.

Jednak najbardziej cenną z innego punku widzenia (choć wersetów nie można tak szybko odnajdywać jak w Konkordancji Crudena) jest słusznie słynne dzieło ostatnich lat, znane jako ?Grecka, Hebrajska i Angielska Analityczna Konkordancja Younga?. Jej autor, profesor Young z Edynburga (Szkocja), dojrzały uczony, obecnie światowej sławy, podał w niej dzieciom Bożym (z których wielu posiada niewielką lub żadną wiedzę o greckim czy hebrajskim języku w jakich Biblia była napisana) szybki i łatwy sposób sprawdzenia jak greckie czy hebrajskie słowo było użyte w danym miejscu oraz znaczenie danego słowa podane przez profesora Younga. A to znaczenie może być ocenione jeszcze bardziej dokładnie przez prześledzenie całej kolumny, czyli porównanie różnych użyć tego samego słowa w innych wersetach. Wszyscy powinni posiadać jedną z takich konkordancji. Wszyscy, którzy mogą sobie na to pozwolić powinni mieć obie ? Crudena do szybkiego odnajdywania, a Younga do krytycznego zbadania dowolnego słowa lub fragmentu ? lecz ta druga pozycja jest lepszą jeśli możesz sobie pozwolić tylko na jedną z nich. Następnie będziesz również potrzebował:

EMFATYCZNEGO DIAGLOTTA

Jest to kolejne ze specjalnych Bożych błogosławieństw naszych czasów, a z powyżej opisanymi pomocami jest warte więcej niż czteroletni kurs greckiego i hebrajskiego. Po pierwsze, podaje grecki tekst dla greckiego badacza. Po drugie, podaje bezpośrednio pod tekstem greckim dosłowne tłumaczenie, słowo w słowo. Po trzecie, podaje w odrębnej kolumnie sprawne angielskie tłumaczenie dostosowane do zwykłego czytania, pokazując również emfazę [tłum: podkreślenie, akcent] z języka greckiego, zazwyczaj traconą w tłumaczeniach dla angielskich czytelników. Chociaż nie możemy powiedzieć, że ta praca jest idealna, możemy jednak powiedzieć, że nie znamy żadnego innego przekładu Nowego Testamentu tak cennego dla krytycznego badacza ? co obejmuje wszystkich, dla których to piszemy.

Ponadto seria tomów ?Brzasku Tysiąclecia? [znanych też jako ?Wykłady Pisma Świętego? ? przyp. tłum.], z których ?Boski Plan Wieków? jest pierwszym, stanowi naprawdę ekwipunek potrzebnych pomocy. Ale jeśli masz środki do wydania, lub możesz sobie odmówić czegoś by użyć je inaczej, można znaleźć również następujące bardzo użyteczne pomoce:

1. ?Nowy Testament w tłumaczeniu Rotherhama?. Jest to pod wieloma względami doskonałe tłumaczenie, a poza tym ma znaki ukazujące emfazy w grece, nie ukazywane w innych pospolitych angielskich tłumaczeniach. Jest cenny jak każde inne tłumaczenie do krytycznego badania tekstu. Porównywanie odmiennych metod wyrażania się czyni myśl oryginału bardziej jasną dla pilnych badaczy.
2. ?Stary Testament w tłumaczeniu Leesera?. Ta pozycja również jest cenną. Jest to tłumaczenie pewnego nienawróconego Żyda, który z pewnością nie ma przychylnego nastawienia wobec Chrześcijaństwa. Jest uznanym tłumaczeniem wśród Żydów.
3. Aby uzyskać ogólne informacje na tematy religijne (nie w sprawie nauczania doktrynalnego, choć zawiera krótką historię wszystkich doktryn i religii), polecamy ci pewien słownik Biblijny. ?Słownik Biblijny Smitha? jest słusznie popularny i choć nie możemy poprzeć jego teologicznych definicji, to ? prócz nich ? praca ta jest cenną i pouczającą.

TERAZ INNA WSKAZÓWKA ? BADAJ Z MODLITWĄ

Badanie Biblii nigdy nie powinno być czynione w jakiejkolwiek innej niż w modlitewnej postawie umysłu. Należy pamiętać, że im bliżej nasze serce i życia wchodzi w sympatię i jedność z naszym Bogiem, tym bardziej będziemy otwarci na prawdę i tym bardziej gotowi aby ją zrozumieć. Dlatego podczas badania módlmy się nieustannie ? niech wasze serca nieustannie dziękują Bogu za każdy element Prawdy jaką zobaczycie, bez względu na to, kto lub co zostało użyte przez Jego pomocną dłoń aby doprowadzić Cię do niej i sprawić ją zrozumiałą. Nigdy nie będziesz znał wszystkiego co Bóg ma do objawienia. Bądź też ostrożnym, nie pozwalając uprzedzeniu odwieść cię od prostoty umysłu, i również nie pozwalając Szatanowi, aby za pośrednictwem jakiegokolwiek mężczyzny, kobiety czy nauki uwięził cię błędem po tym, jak otrzymałeś wolność od uprzedzeń i wyjście na Boże słoneczne światło. Naszą stałą modlitwą winno być: ?Bądź moim nauczycielem Panie, i używaj kogo i co chcesz aby podać mi odpowiednią lekcję?.

Bądź pewien jednak, że jeśli nawet anioł z nieba będzie zwiastował ci inną ewangelię niż ta oparta na ukrzyżowanym Chrystusie, że odrzucisz taką jako fałszywą (Gal. 1:8). Wszystkie ewangelie, które odrzucają krew (śmierć) Chrystusa jako podstawę pojednania i błogosławieństw nie pochodzą od Boga, ktokolwiek ich by nie przedstawiał, i  jakichkolwiek by nie używał miłych tobie słów. Są one od wielkiego przeciwnika i oszusta, diabła, niezależnie od tego czy dana osoba jest jego świadomym czy nieświadomym przedstawicielem.

Lecz unikaj mylnych wyobrażeń niektórych, że modlitwa zajmuje miejsce badania. Modlitwa może a nawet powinna współpracować z badaniem Słowa Bożego, ale nie może zająć jego miejsca podobnie jak matematyka czy astronomia. Tak więc, jeśli czujesz się skłanianym przez duchowe lenistwo lub przyzwyczajenia, albo coś innego ? by modlić się do Boga by dał ci jakąś wiedzę Jego Słowa i planu bez cierpliwego, gorliwego badania i wykorzystywania różnych pomocy, które On dostarczył ? zastanów się, czy jest słusznym prosić Boga, aby dał ci w cudowny sposób (z twojego własnego wyboru) coś, co On już wprowadził w twój zasięg w inny sposób, który jest jego wyborem.

KIEDY POMOCE MOGĄ STAĆ SIĘ PRZESZKODAMI

Uważaj w jaki sposób pozwalasz rozmyślaniom jakiegokolwiek innego człowieka zająć miejsce twoich własnych rozmyślań. Bóg rzeczywiście wykorzystuje te czy inne ze Swoich dzieci by wskazać innym na znaczenie jego Słowa. Z pokorą i wdzięcznością korzystając z jakiegokolwiek pomocnego wsparcia i doceniając je bardzo wysoko w Panu za ich pracę ? chcemy jednak pamiętać, że nie pragniemy stać się czcicielami ludzi (posłańców ? Kol. 2:18), połykając jakąkolwiek naukę bez jej krytycznego przeegzaminowania w świetle naszej lampy ? Słowa Bożego. Korzystnym jest pamiętać, że naszym nauczycielem nie jest człowiek lecz Bóg, i że jakikolwiek człowiek użyty przez niego jest poddanym woli nauczyciela, w zakresie w jakim jest zatrudniony przez Boga, ucząc i harmonizując jego Słowo, a nie jedynie teoretyzując na wyrwanych wersetach Pisma Świętego z dala od ich kontekstu.

Gdy jakakolwiek nowa myśl jest sugerowaną jako znaczenie pewnego fragmentu, zwróć się do tego wersetu i egzaminuj go krytycznie, wykorzystując różne jego tłumaczenia jakie masz w dyspozycji by zobaczyć, czy wydają się podtrzymywać sugerowaną teorię. Następnie zbadaj wcześniejsze i dalsze wersety, aby sprawdzić czy ta sugerowana myśl jest w harmonii z całą argumentacją natchnionego pisarza. Jeśli nie jest w harmonii odrzuć ją od razu: nie lekceważmy oczywistych wypaczeń. Jeśli jednak wydaje się być w zgodzie z bezpośrednim kontekstem zmierzmy ją z wszystkimi innymi twierdzeniami Biblijnymi odnoszących się lub związanych z tym tematem. Cokolwiek przyjmiesz po takim testowaniu i dowodzeniu pozostanie z tobą. Będziesz wiedział w co wierzysz i dlaczego w to wierzysz.

?WSZYSTKIEGO DOŚWIADCZAJCIE, A CO JEST DOBREGO, TEGO SIĘ TRZYMAJCIE.? 1 Tes. 5:21

Czy taki badacz będzie robotnikiem czy urzędnikiem czy sprzątaczem, z ograniczonym czasem na badanie i używanie pomocy, szybko dojdzie do wniosku, że Apostoł nie miał na myśli aby każde dziecko Boże zbadało wszystkie religijne wierzenia tego świata ? czy to pogańskie czy to chrześcijańskie ? gdyż życia zabraknie aby dokładnie zbadać każde z nich (nawet jeśli byłoby to jedynym ich zajęciem). Nie mógł mieć na myśli, że powinniśmy badać wszystkie kreda ?Chrześcijaństwa?, ze wszystkimi książkami, które ich różni teologowie pisali w obronie lub wyjaśnieniu ich teorii. Życie również byłoby zbyt krótkie na to.

Jest jednakże prostszy i szybszy sposób, dzięki któremu ci, którzy przyjęli Chrystusa jako swojego Zbawiciela i Króla będą w stanie udowodnić każdej doktrynie, że jest prawdziwą lub fałszywą tak szybko jak są one im przedstawiane. Wyjawimy go ci. To może zaoszczędzić Ci wiele czasu od dezorientującego badania teorii, które są jedynie zwodniczymi, i szybko umieszczą twoje stopy na pewnym fundamencie, i dadzą ci czas na badanie we właściwym kierunku.

Jeśli przyjąłeś Chrystusa i dowiedziałeś się o Nim ? w ogóle nie musisz spoglądać na jakikolwiek system czy teorię, która go nie rozpoznaje. Już masz dowody, że wszystkie inne sposoby zbawienia są fałszywe. Jeśli zaś chodzi o teorie które uznają Chrystusa. Choć może być ich całe mnóstwo, wszystkie mogą być podzielone na dwie grupy: te które nauczają o stopniowym rozwoju, powolnej ewolucji ludzkiej rodziny z niższego do wyższego stanu, i te które wręcz przeciwnie, twierdzą że Bóg stworzył człowieka doskonałym, na jego podobieństwo, i że człowiek przez nieposłuszeństwo utracił swoją doskonałość ? umysłową, moralną i fizyczną.
Pierwsza grupa uznaje Chrystusa jedynie za nauczyciela czy przewodnika. Jej zwolennicy twierdzą, że On ratuje lub rozwija ludzi przez swój przykład, lecz że ofiara za nasze grzechy była niepotrzebną, jedynie jako wyraz jego łaskawości by być pewnym przykładem kosztownej jego ofiary.

Drugi z poglądów uznaje Chrystusa jako Odkupiciela, tak jak i za Nauczyciela. Przyjmuje Biblijne świadectwo odnoszące się do odpadnięcia człowieka od boskiej łaski ? od doskonałości, od życia, do niełaski i potępienia na śmierć jako grzesznik. Rozpoznaje Chrystusa ofiarę zakończoną na Kalwarii jako zapłatę za przewinienie człowieka, cenę do jego wykupienia, podstawę wszystkich Bożych łask dla grzeszników w odpuszczeniu przeszłych grzechów i obecnych słabości i nadzieję przyszłego powrotu (w wyznaczonym przez Boga czasie) do stanu doskonałości i harmonii z nim.

To ostatnie zdanie jest jak wiecie poglądem Biblijnym, i to pozwala w łatwy sposób ocenić każdą teorią jaką można usłyszeć lub przeczytać. Każda teoria,  w której upadek i krzyż nie zajmują najważniejszego miejsca, nie jest z Boga, gdyż to są podstawy objawionego Bożego planu ? 1 Kor. 15:3,4, 20-22.

Na cokolwiek się natkniesz i będzie wciąż stało po tym teście na owym prawdziwym fundamencie, jest warte dalszej analizy i krytyki z Biblią jako jedyną miarą. Ale każdy system, który nie wytrzymuje tego testu powinno się odrzucić natychmiast i na zawsze. Im bardziej będziesz starać się zbadać to, co widzisz że stoi na fałszywej, niebiblijnej podstawie, tym bardziej będziesz wikłać i plątać samego siebie w sidła wielkiego przeciwnika, który stara się omamić oblubienicę Chrystusa tak jak to zrobił z oblubienicą Adama (Kol. 2:4, 18, 2 Kor. 11:3). Strzeż się więc każdej teorii, jeśli tylko udowodnisz jej, że nie stoi na fundamencie okupu, jeśli tylko znajdziesz, że jest w sprzeczności z wyrażeniem Bożej kary za grzech: ?Dusza, która grzeszy ta umrze? i potwierdzającą kłamstwo Szatana: ?na pewno nie umrzecie? ? nie pertraktujcie dłużej z nią. ?Nie dotykajcie się go? powinno być mottem Ewy, powinno być twoim, w odniesieniu do każdej doktryny udowodnionej jako fałszywą przez jedyny wzorzec ? Słowo Boże. (zob. 1 Moj. 3:2-4)

SŁOWO PODSUMOWANIA

Jest niezbędnym nie tylko posiadać pomoce i używać ich jak powyżej proponujemy, ale będzie niezbędnym abyś zaczął świecić innym, jakiekolwiek światło dotarło do Ciebie ? nie w dumie, jak gdyby to było twoje odkrycie, lecz w pokorze, pragnąc jedynie prowadzić innych do tego światła dla ich zysku i uczczenia Twojego Ojca w niebie (Mat. 5:16). Ćwiczenie w głoszeniu prawdy przyniesie pozytywną korzyść twojej własnej duszy, i będziesz przyprowadzany do coraz większej społeczności ze wszystkimi głodnymi prawdy dziećmi Boga.