Odpowiedź:

Przytoczmy na początek zacytowane fragmenty – 

2 List do Koryntian 12:2-4 – „Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty – czy w ciele – nie wiem, czy poza ciałem – też nie wiem, Bóg to wie – został porwany aż do trzeciego nieba. I wiem, że ten człowiek – czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, Bóg to wie – został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi człowiekowi powtarzać.”

2 List Piotra 3:13 – „Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.”

Księga Objawienia 21:1 – „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma.”

Uważamy, że wersety wspomniane w pytaniu mówią o tym samym: o rządach Jezusa Chrystusa i o Jego Królestwie. Fakt, że Pismo Święte mówi, iż później Syn odda władzę Ojcu – Bogu JHWH nie zmienia niczego w charakterze rządów królestwa. Zmieni się władca, ale królestwo nadal oparte będzie na sprawiedliwości i miłości Bożej. Ludzkość doprowadzona przez Chrystusa w procesie restytucji do doskonałości, tak jak na początku, pierwszy człowiek Adam, będzie mieć do czynienia bezpośrednio z Bogiem JHWH, bowiem pośrednictwo Jezusa Chrystusa w pełni i całkowicie dokona wielkiego dzieła pojednania człowieka z Bogiem.

Temu właśnie miało służyć pierwsze przyjście Zbawiciela (urodzenie jako człowiek i misja zakończona wielką ofiarą) oraz drugie Jego przyjście (zapowiedziany wielki ucisk, sprawowanie władzy jako Król, przeprowadzenie procesu restytucji itp. a na końcu oddanie władzy Ojcu).

Gdy nastąpi przekazanie władzy Ojcu, Królestwo będzie nadal królestwem, w którym na wieczność już będą obowiązywać te same prawa Boże, na których oparte było królestwo Chrystusa. Apostoł Piotr mówi (2 List Piotra 3:5,6), że pierwszy świat (epoka w dziejach ludzkości) – niebo i ziemia – wodą zatopiony zginął, przeminął. Apostoł twierdzi też w kolejnych wersetach, że drugi świat („teraźniejszy zły”) – niebo i ziemia – ulegnie zniszczeniu w czasie wielkiego ucisku. Natomiast w wersecie 13 mówi on o ustanowieniu nowego świata (nowej epoki) – nowych niebios i nowej ziemi – zgodnie z obietnicą uczyniona przez Boga (np. Izajasza 65:17) – „oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których sprawiedliwość zamieszka”.

Apostoł Paweł również o tym mówi, ponieważ dane mu było na krótką chwilę spojrzeć w te przyszłe wydarzenia, w ten trzeci świat, przyszłą epokę – nowe niebo („trzecie niebo”) i nową ziemię („raj”). Bóg dozwolił mu ujrzeć sprawy takimi jakie będą wówczas, gdy Jezus Chrystus będzie sprawował duchową władzę na ziemi. Były to bez wątpienia te same rzeczy, które później widział święty Jan i o których pozwolono mu trochę symbolicznym językiem opowiedzieć, a znajdujemy to w ostatniej księdze Biblii.

Pismo Święte mówi nam też, że „ziemia na wieki stoi” (Kaznodziei Salomona 1:4) – chociaż epoki, światy („niebo i ziemia”) się zmieniają, to nasza planeta Ziemia wraz z mieszkającym na niej człowiekiem cały czas istnieje i ma istnieć na wieki. Dlatego rozumiemy, że ziemia a także niebo (oraz góry, morza itp.) w języku Pisma Świętego muszą znaczyć coś więcej, mieć także znaczenie symboliczne, i tak:

niebiosa to władze duchowe, systemy religijne,

ziemia natomiast to różnego rodzaju systemy społeczne, rządy sprawowane przez niedoskonałych ludzi, w czasie gdy szatan, Boży przeciwnik uzurpuje sobie władzę (a Bóg dla pewnych celów, do pewnego czasu dozwala na to).

Pierwszy świat (niebo i ziemia), czyli ówczesny porządek i istniejący system zakończył swe istnienie w potopie, ale fizyczne, literalne niebiosa (firmament, atmosfera, itp.) oraz fizyczna ziemia nie przestały istnieć. Podobnie drugi świat (niebo i ziemia), obecnie istniejący „teraźniejszy zły”. Biblia mówi o nim, że ma przeminąć z wielkim trzaskiem, ogniem, itp. Chodzi tutaj również o zmianę systemów (niebios i ziemi), szatan będzie walczył o utrzymanie władzy, ale pełnoprawny król Jezus Chrystus, w swoim drugim przyjściu i obecności pokona go, odbierze mu władzę i będzie zaprowadzał swoje królestwo – trzeci świat (nowe niebo i nową ziemię).

Istniejący obecnie porządek (społeczny, polityczny, gospodarczy, itp. – zasady organizacji, rządów, społeczeństw) przeminie, ale nie fizyczne, literalne niebo i ziemia. „Niebiosa” teraźniejszego (drugiego) świata, tj. moce sprawujące duchową władzę, systemy religijne itp. będą musiały ustąpić miejsca „nowym niebiosom”, duchowej władzy Chrystusa, natomiast „ziemia” tego obecnego drugiego świata tj. zasady organizacji rządów, społeczeństw ludzkich przy pomocy siły, niesprawiedliwości itp. również musi być symbolicznie stopioną, rozpłynąć się na rzecz królestwa Chrystusowego. W efekcie tego nastąpi nowy (trzeci) świat – ludzkość zorganizowana na nowo, będąca w harmonii z nowym władcą, Chrystusem, żyjąca już na wieczność w sprawiedliwości, pokoju i miłości. Oczywiście, choć z szansy naprawy w Królestwie Chrystusa będą mieli wszyscy, to wieczność osiągną jedynie ci, którzy będą tego pragnąć i okażą to swoim życiem, swoimi myślami, słowami i czynami.

Więcej informacji:
– C.T. Russell, „Boski plan wieków”
– C.T. Russell, „Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem”
– Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”

2 List do Koryntian 4:8, część druga tego wersetu brzmi różnie w różnych przekładach:

Biblia Brzeska – „wątpimy, ale nie zwątpimy.”

Przekład Nowego Świata – „jesteśmy w rozterce, ale nie bez wyjścia.”

Przekład Toruński – „w niepewności, ale nie w rozpaczy”

Biblia Lubelska – „bywamy bezradni, lecz nie zrozpaczeni”

Biblia Warszawska – „Zakłopotani, ale nie zrozpaczeni”

Z greki można też powiedzieć, że jesteśmy zastanawiający się, ale nie zagubieni.

Zwątpienie to wada, lecz Bóg obiecuje swoim dzieciom pomoc, by wyzwalać się z powątpiewania i ze stanu głębszego zwątpienia. Psalm 103:14 – „On zna, cośmy za ulepienie, wie, że jesteśmy prochem”.

Mamy wiele ciekawych przykładów biblijnych postaci, które znalazły się w stanie powątpiewania, ale wyszły z niego:
– Piotr
– Tomasz
– Jan Chrzciciel
– nawet po zmartwychwstaniu Jezusa, u Mateusza 28:16-17, czytamy: „pokłonili Mu się, lecz niektórzy wątpili”.

Istnieje na pewno jakaś skala powątpiewania. Nie ma chyba człowieka, który nigdy nie był w niepewności lub zakłopotaniu. U Piotra w scenie chodzenia po wodzie (Mateusza 14:25-31) widać i wiarę, i powątpiewanie, i najlepszą drogę wyjścia z wątpliwości. Jego słowa: „Panie, ratuj mnie!”, zawołanie do Zbawiciela, który może pomóc.

Przeciwnik stale chodzi dookoła ludu Bożego i starać się nas pochwycić (1 Piotra 5:8). Aby się uwalniać ze stanu powątpiewania, musimy do litery dodawać ducha – w przeciwnym razie staniemy się uczonymi w Piśmie, lecz bez wiary.

Jan Chrzciciel wyraził o naszym Panu słowa: „Oto Baranek Boży!”, jednak później sam miał pewne wątpliwości, gdy pytał: „Czy to Ty jesteś, czy mamy wyczekiwać innego?” (Jana 1:29, Łukasza 7:19-23). Jako odpowiedź od Pana Jezusa otrzymał dowody w postaci cudownych wydarzeń, które miały miejsce w Jego służbie (Łukasza 7:20-23).

Te rzeczy zostały napisane dla naszego napomnienia, teraz, w czasach końca wieku (1 Koryntian 10:11). Trwają ważne doświadczenia wśród ludu Bożego. Jesteśmy też świadkami ważnych wydarzeń na świecie.

Trwajmy i nie ulegnijmy zwątpieniu! (PBT nr 402)

List do Tytusa 3:5 – Nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym.

2 Kor. 4:16 – Dlatego nie poddawajmy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.

Odnowić znaczy uczynić coś takim, jakim było, gdy było nowe, przywrócić do stanu
wyjściowego. Nas interesować będzie odnowienie poświecenia się Bogu.

Wzrastać znaczy pomnażać (zwiększać) przez przyrastanie lub dodawanie; znaczy rosnąć, dojrzewać, doskonalić się.
Lud Boży powinien stale duchowo się odnawiać i wzrastać (wykazywać aktywność w tym kierunku).

Ilustracja: Jeśli idąc do jakiegoś celu zejdziemy z ustalonej drogi, zboczymy z trasy, to lepiej będzie wrócić do miejsca, w którym zeszliśmy z drogi.
Jako niedoskonałym ludziom zdarza się nam, że upadniemy, zgrzeszymy. Odnowa oznacza cofnięcie się do tego miejsca (etapu) w procesie naszego chrześcijańskiego wzrastania, w którym byliśmy przed naszym grzechem, by stamtąd ponownie rozpocząć wzrost. Wzrost oznacza sięganie po rzeczy nowe, które są przed nami ( Apostoł nie uchwycił, gdy pisał słowa: Bracia! Ja o sobie nie rozumiem, żebym już uchwycił – Filip.3: 13 ).

Jakub (1:23-24) przestrzega przed taką sytuacją: Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przejrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

Rozważmy odnowę:
Ale występki, któż zrozumie? Od tajemnych występków oczyść mnie. I od swawolnych zachowaj sługę twego, aby nie panowały nademną; tedy doskonałym będę, a będę oczyszczony od przestępstwa wielkiego. Niechże będą przyjemne słowa ust moich, i rozmyślania serca mego przed obliczem twojem, Panie, skało moja i odkupicielu mój! ( Ps,19: 13-15 )

Grzechy tajemne: a) nieznane nam – nie zdajemy sobie z nich sprawy b) nieznane innym.

Grzechy swawolne: świadome wykraczanie przeciwko prawu Bożemu, mogą doprowadzić do grzechu na śmierć.
Musimy unikać jednych i drugich.

Ps. 51: 4,5,10,12,14 – modlitwa Dawida po poważnym grzechu ( Natan ):
Omyj mnie doskonale od nieprawości mojej, a od grzechu mego oczyść mnie. Albowiem ja znam nieprawość moję, a grzech mój przedemną jest zawżdy. Daj mi słyszeć radość i wesele, a niech się rozradują kości moje, któreś pokruszył. Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! A ducha prawego odnów we wnętrznościach moich. Przywróć mi radość zbawienia twego, a duchem dobrowolnym podeprzyj mnie.

Chodzenie w nowości żywota : Azaż nie wiecie, iż którzykolwiek ochrzczeni jesteśmy w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego ochrzczeni jesteśmy? Pogrzebieniśmy tedy z nim przez chrzest w śmierć, aby jako Chrystus wzbudzony jest z martwych przez chwałę ojcowską, tak żebyśmy i my w nowości żywota chodzili. (Rzym.6: 3,4)
Nie dotyczy to chrztu w wodzie, ale chrztu w sercu. Zgodnie ze słowami Psalmu 40:8,9:
Tedym rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie; Abym czynił wolę twoję, Boże mój! Pragnę, albowiem zakon twój jest w pośrodku wnętrzności moich.
Mamy odnawiać ducha poświęcenia, jaki towarzyszył nam w pierwszych dniach poświęcenia. Odnawiać, aby wzrastać, aby nie dotyczyły nas słowa, iż odnowienie do pokuty jest niemożliwe.

Odnowienie umysłu waszego: A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego na to, abyście doświadczyli, która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała. ( Rzym. 12: 2 )
Jan Edgar powiedział: Codziennie odnawiajcie przymierze poświęcena i codziennie starajcie się je wykonywać. Każda okazja jest dobra do podjęcia takiej decyzji i działania.

W Liście do Ef. 4: 22-24 czytamy: To jest, żebyście złożyli według pierwszego obcowania starego człowieka, który się psuje przez pożądliwości oszukiwające; I odnowili się duchem umysłu waszego; I oblekli onego nowego człowieka, który według Boga stworzony jest w sprawiedliwości i w świętobliwości prawdy.
Odnowienie to odrzucenie złych rzeczy; wzrost, to przyobleczenie nowego człowieka.

W czym mamy wzrastać ?

1. Wzrost w wierze (jej pomnażanie) – Łuk.17: 5 I rzekli Apostołowie Panu: Przymnóż nam wiary. Oznacza to wzrost w znajomości (umysł), spolegliwości, ufności ( serce) i aktywności (wola, która ukaże żywa wiarę)

2. Wzrost w miłości (jej pomnażanie)

Ef.4: 14-16 Abyśmy więcej nie byli dziećmi, chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki, i przez chytrość podejścia błędem.
Ale szczerymi będąc w miłości rośmy w onego we wszystkim, który jest głową, to jest w Chrystusa. Z którego wszystko ciało przystojnie złożone i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku, według miary jego, wzrost ciału należący bierze ku budowaniu samego siebie w miłości.

1 Tes. 3: 12 A was Pan niech pomnoży i obfitującymi uczyni w miłości jednego ku drugiemu, i ku wszystkim, jako i nas ku wam.

1 Kor. 12: 31 Starajcie się usilnie o lepsze dary; a ja wam jeszcze zacniejszą drogę ukażę. Te lepsze dary to opisana najpiękniej jak można w rozdziale 13. miłość.

Jan 15: 12,13 Toć jest przykazanie moje, abyście się społecznie miłowali, jakom i ja was umiłował. Większej miłości nad tę żaden nie ma, jedno gdyby kto duszę swoję położył za przyjacioły swoje.

Marek 12: 30, 31 Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; toć jest pierwsze przykazanie. A wtóre temu podobne to jest: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie. Większego przykazania innego nad to niemasz.

Wszyscy potrzebujemy więcej miłości obowiązkowej i miłości bezinteresownej.
Szczególnie, gdy wśród braci doświadczenia ( nie izolujmy się ). Wzrost w miłości prowadzi do wzrostu w służbie.

3. Wzrost w służbie: Mamy śpiewać symboliczną nową pieśń:
a) pieśń Mojżesza ( przesłanie ST), mówiącą o restytucji i ziemskim zbawieniu w Królestwie
b) pieśń Baranka ( przesłanie NT ), mówiącą o zbawieniu dla wybranych.
Powinniśmy wykazywać się gotowością i gorliwością w służbie, zgodnie ze
słowami Izajasza 6: 8 Potemem słyszał głos Pana mówiącego: Kogóż poślę ? a kto nam pójdzie ? Tedym rzekł: Otom ja, poślij mnie.
Nasza służba jest jednym ze sposobów okazywania czci Bogu.

Jak osiągnąć duchowe odnowienie i wzrost ? TRZEBA :

1. Pragnąć tego ( nieustannie i szczerze ).

2. Modlić się o odnowienie i wzrost jak Jeremiasz w Trenach 5: 21 Nawróć nas do siebie, o Panie! A nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna bywały.

3. Podjąć niezłomne postanowienie. 2 Piotra 1: 5-8 Ku temu tedy samemu wszelkiej
wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność, A do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; A do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi, ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego Jezusa Chrystusa.

4. Starać się lepiej poznawać prawdę i przekazywać ją innym, napełniać się duchem, zdobywać owoce ducha i w ten sposób wzrastać.

Nie wiemy, co przyniosą nam dalsze lata życia, nie wiemy, co przyniesie jutrzejszy dzień, ale wiemy, że ciąży na nas odpowiedzialność, aby każdego dnia być użytecznym w służbie dla Pana. Człowiek, który zgodnie z Ew. Mat. 25: 14-30 otrzymał talent a nie użył go, popełnił grzech, grzech zaniechania; nie użył powierzonego mu talentu, nie wzrastał, nie pomnażał.
Nie bądźmy mu podobni! Niechaj Bóg błogosławi nasz wzrost i nasze odnawianie poświęcenia!

„Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak swój utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą.” – Marka 9:50

„Dobra jest sól”, powiedział Jezus, odnosząc się do symbolizmu jej sprawiedliwości oraz jej oczyszczającego, uzdrawiającego i konserwującego wpływu; „miejcie sól [czystość, sprawiedliwość] sami w sobie” (Marka 9:50). Jeśli nie mamy soli w sobie, jak możemy być solą* ziemi? Jeśli prawdziwie i szczerze nie jesteśmy sprawiedliwi, jak możemy wywierać oczyszczający i uzdrawiający wpływ na innych? Jedynie zewnętrzne wyznawanie sprawiedliwości na nic się nie zda jako substytut soli prawdziwej i szczerej świętości. Samo wyznawanie nie ma właściwości uzdrawiających i nigdy nie może wypełnić naszych zobowiązań wobec świata. Dlatego, miejmy w sobie sól prawdziwej świętości, tak byśmy mogli być prawdziwymi listami Chrystusowymi, znanymi i czytanymi przez wszystkich ludzi, ku chwale Bożej:

„Wy jesteście naszym listem, pisanym w sercach naszych, listem, który znają i czytają wszyscy ludzie. Powszechnie o was wiadomo, żeście listem Chrystusowym dzięki naszemu posługiwaniu, listem napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego; nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc.”
– 2 do Koryntian 3:2-3

„Umiłowani! Proszę, abyście jak obcy i przybysze powstrzymywali się od cielesnych pożądań, które walczą przeciwko duszy. Postępowanie wasze wśród pogan niech będzie dobre, aby przyglądając się dobrym uczynkom wychwalali Boga w dniu nawiedzenia za to, czym oczerniają was jako złoczyńców.”
– 1 Piotra 2:11-12

Według starej legendy, pewien król zapytał swoje trzy córki jak bardzo go kochają. Jedna powiedziała, że kocha go bardziej niż srebro. Druga, że miłuje go lepiej niż złoto. Lecz najmłodsza córka powiedziała: „Mój drogi ojcze, ja kocham cię bardziej niż sól, ponieważ bez ciebie nic nie jest dobre!” Podobnie i my miłujmy Boga, wiedząc, że On jest najwyższym źródłem prawdziwej świętości, i że bez Niego nie ma nic naprawdę dobrego (Łukasza 18:19).

***

* Sól jest dobrze znana jako przyprawa i jako środek oczyszczający, leczący i konserwujący. W symbolach biblijnych jest ona wykorzystywana na różne sposoby. Na przykład jest użyta do symbolizowania trwałości przymierza (2 Kronik 13:5 – „przymierze soli”) z powodu swych konserwujących właściwości.

Jezus, jednorodzony Ojca, „pełen łaski i prawdy”, miał ducha świętego bez miary (Jana 1:14; 3:34), zatem bardziej niż ktokolwiek inny miał oczyszczający, uzdrawiający, konserwujący i pouczający wpływ na tych, z którymi się stykał. On jest także określony jako „światło świata” (Jana 1:9; 8:12; 9:5; Izajasza 49:6; Łukasza 2:32). Bardziej niż ktokolwiek inny, On uczył zasad sprawiedliwości imiłości w sposób, który wywierał głęboki wpływ na ludzi.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, październik 2004

George Matheson, wybitny poeta i człowiek Boży, utracił w młodości wzrok i przeżył czterdzieści lat jako ociemniały. Z Bożą pomocą nauczył się żyć w ciemności, co więcej, nauczył się wykorzystywać swoją ułomność.

Na każdym z nas spoczywa bez wątpienia odpowiedzialność za przestrzeganie zasad zachowania zdrowia. Powinniśmy dążyć do tego, by wyzbyć się szkodliwych nawyków. Jednym słowem, powinniśmy czynić wszystko, co w naszej mocy, by zachować zdrowie, by właściwie wykorzystywać dane nam przez Boga ciała. Resztę powinniśmy pozostawić z ufnością Bogu. W innym bowiem razie staniemy się hipochondrykami, przekonanymi o posiadaniu zarazków wszelkich chorób. Możemy kłaść się do łóżka pewni, że Bóg albo da nam dobre zdrowie, albo też łaskę znoszenia choroby.

Zaufanie Bogu w sprawie dobrego zdrowia nie oznacza, że zawsze będziemy się nim cieszyć. Nie powinniśmy też przypuszczać, że choroba jest koniecznie pewną karą, wynikającą z braku zaufania lub innego powodu. Kiedy przychodzi choroba, musimy uznać, że Bóg może nas cudownie z niej wyleczyć, ale nie musi tego dokonać. W żadnym wypadku, Jego decyzja nie zależy od poziomu naszej wiary. Raczej, decyzja ta uzależniona jest od Jego zamierzeń. Ci, którzy obiecują Boskie leczenie komukolwiek, kto posiada dostateczną wiarę, w dużym stopniu błędnie odczytują Pismo Święte.

Apostoł Paweł, jeden z najwierniejszych chrześcijan, o których wspomina Pismo Święte, prawie całe życie cierpiał na chroniczną słabość, którą określał jako swój „bodziec ciału”. Nie jesteśmy dokładnie powiadomieni o jaką słabość chodzi …Apostoł powiada, że trzykrotnie w trzech oddzielnych przypadkach wnosił specjalną prośbę do Boga o uleczenie. Jednakże ów człowiek wiary nie został uleczony. Boską odpowiedź stanowił nie cud, lecz obietnica: „Dosyć masz na łasce mojej; albowiem moc moja wykonywa się w słabości” (2 Kor. 12:9).

Pozwólcie mi podzielić się z wami moją krótką definicją łaski. Łaska to pomoc Boża przez Jego Syna. Aby odkupić nas od grzechu, Bóg ofiarował Swego Syna Jezusa Chrystusa na ukrzyżowanie. W czasie prób lub choroby dar Boga w postaci Jego Syna, Jego święta obecność umożliwia nam znoszenie wszelkiego bólu, jaki staje się naszym udziałem. Apostoł Paweł przekonał się, że może ufać Bogu w sprawie swego zdrowia. I rzeczywiście, z powodu swej słabości odnalazł on nowy wymiar w swych stosunkach z Ojcem. A oto co możemy usłyszeć od Apostoła: „Dlatego się kocham w krewkościach, w potwarzach, w niedostatkach, w prześladowaniach i w uciskach dla Chrystusa; bo gdym jest słaby, tedym jest mocny” (2 Kor. 12:10). Musimy być ostrożni, by nie zrozumieć błędnie tego, co mówi Apostoł. Nie wyraża on radości z powodu swej słabości. Raczej, czuje on radość pomimo owej słabości, pomimo jej trwania, bowiem wystarcza mu Chrystus.

George Matheson, wybitny poeta i człowiek Boży, utracił w młodości wzrok i przeżył czterdzieści lat jako ociemniały. Z Bożą pomocą nauczył się żyć w ciemności, co więcej, nauczył się wykorzystywać swą ułomność. Zauważcie jak opisywał swe zwycięstwo: „Boże mój, nigdy nie zdołam wyrazić Ci mych podziękowań za ten cierń. Tysiąc razy dziękowałem Ci za róże, ale ani razu za mój cierń. Oczekiwałem światła, w którym otrzymam zadośćuczynienie za mój krzyż, ale nigdy nie uważałem tego krzyża za doczesną chwałę. Naucz mnie chwały mego krzyża. Naucz mnie wartości mego ciernia. Pokaż mi, że drogą cierpienia wzniosłem się ku Tobie. Pokaż mi, że moje łzy stały się moją tęczą”.

Russell Henry Stafford ma rację mówiąc: „Nie zawsze dobro jest dobrem a zło złem”. Na podstawie takiej obietnicy możemy ufać Bogu w sprawie naszego zdrowia. Gdy rozpoczęły się pierwsze nieszczęścia Ijoba, pukał on nieustannie do drzwi nieba pytając: Dlaczego, dlaczego, dlaczego? Jednakże, jego pielgrzymka strapień przywiodła go ostatecznie do uświadomienia sobie, że właściwą reakcją było pytanie: Jak? Innymi słowy, musimy pytać Boga, jak najlepiej mamy reagować na nasze zdrowie lub jego brak. Nasza reakcja jest kluczem do życia.

Każdy ma problemy. Każdy posiada jakąś chorobę. Ważne jest jednak to, by pytać Boga, jak mamy się do niej ustosunkować. Zaufanie musi stanowić centrum naszej reakcji. Bóg wie, co jest nam przeznaczone. Wie, co zgodnie z Jego pragnieniem mamy zdobyć. Dlatego też możemy zaufać Mu pod każdym względem. – B. W. Woods.

Źródło: Sztandar Biblijny nr 10, s. 188-189, „Zaufanie do Boga w sprawie swego zdrowia”

_______
Zobacz inne świadectwa.