Apostoł Paweł napisał: „Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe” (1 Koryntian 15:44). Nie wszyscy ludzie zostali powołani do życia w niebie. Wierny Kościół Chrystusowy otrzyma naturę duchową, natomiast dla reszty ludzkości Bóg przygotował możliwość odzyskania doskonałego życia na ziemi. Psalm 37:29 mówi: „Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na wieki”.

Pod panowaniem Chrystusa ludzie będą stopniowo uwalniani od skutków grzechu i śmierci. Ten proces Biblia nazywa restytucją, czyli odnowieniem wszystkiego (Dzieje Apostolskie 3:20-21). Celem będzie przywrócenie posłusznych ludzi do doskonałości, którą utracił Adam. Nie chodzi więc o przemianę całej ludzkości w istoty duchowe, lecz o odnowienie człowieka do doskonałego życia na ziemi.

Proces podnoszenia ludzkości do doskonałości będzie trwał przez tysiącletni dzień sądu i królowania Chrystusa na ziemi. Po jego zakończeniu nastąpi ostateczna próba wierności. Opisuje to między innymi Księga Objawienia 20:3,7–9. Ci, którzy pozostaną wierni Bogu, będą mogli cieszyć się doskonałym życiem jako ludzie.

Ta przemiana na nieśmiertelne i niezniszczalne ciała duchowe dotyczy tych, którzy otrzymują udział w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20:6; 1 List do Koryntian 15:51–53). Osobno rozważamy jeszcze temat tzw. Starożytnych Godnych czyli wiernych z epoki poprzedzającej misję Jezusa jako człowieka na Ziemi, a także „wielkiemu tłumu” z Księgi Objawienia 7:9.

Podsumowując, tak – w czasie Tysiąclecia posłuszni ludzie będą zmierzać do doskonałości ludzkiej, a nie do otrzymania ciał duchowych. To jedna z pięknych myśli Boskiego planu zbawienia: pierwotny zamysł Boga, by ziemia stała się doskonałym mieszkaniem dla człowieka, zostanie w pełni zrealizowany.

_______
Jeżeli chciałabyś głębiej rozważyć ten temat, serdecznie zachęcamy do bezpłatnego zamówienia książki Charlesa Taze’a Russella pt. „Boski plan wieków” lub do bezpłatnego wysłuchania rozdziału 10 w formie audiobooka. Książka szerzej wyjaśnia różnicę między nadzieją niebiańską a ziemską oraz Boski plan zbawienia ludzkości.

Odpowiedź: Niektórzy interpretują ten werset jako naukę o chrzcie zastępczym (robią tak np. mormoni), jednak Biblia nie daje podstaw do wniosku, że ktoś może przyjąć chrzest w miejsce zmarłego i w ten sposób zapewnić mu zbawienie. Każdy człowiek sam podejmuje decyzję o podążaniu za Chrystusem. Jezus powiedział: „Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.” (Mateusza 16:24).

W Biblii chrzest może oznaczać nie tylko zanurzenie w wodzie, ale też symboliczne zanurzenie w śmierć Chrystusa, czyli poświęcenie życia Bogu i wierną służbę aż do śmierci. Paweł napisał: „Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni?” (Rzymian 6:3-4). W tym ujęciu chrzest „za umarłych” lub „dla umarłych” (jak oddają to inne tłumaczenia) oznacza poświęcenie się na służbę, która przyniesie korzyść umierającej ludzkości.

Może warto tu wspomnieć, że Boski punkt widzenia na niewierzącą ludzkość dobrze obrazuje Ewangelia wg Mateusza 8:21-22 „Ktoś inny spośród uczniów rzekł do Niego: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca! Lecz Jezus mu odpowiedział: Pójdź za Mną, a zostaw umarłym grzebanie ich umarłych!”.

Chodzi o ludzkość znajdującą się pod wyrokiem śmierci z powodu grzechu. Paweł napisał, że „jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, ale każdy w swoim rzędzie” (1 Koryntian 15:21-23). Śmierć Jezusa stanowi podstawę przyszłego wybawienia ludzi, a wierni, którzy naśladują Go w ofiarnej służbie i cierpieniach, mają uczestniczyć wraz z Nim w przyszłym dziele błogosławienia ludzkości.

Właśnie dlatego Paweł zadaje pytanie: jeśli umarli nie będą wskrzeszeni, jaki sens miałoby takie poświęcenie? Gdyby nie było zmartwychwstania to cierpienia i ofiarna służba wiernych nie prowadziłyby do zapowiedzianego celu. Apostoł podkreśla jednak, że „Chrystus został wzbudzony z martwych jako pierwocina tych, którzy zasnęli” (1 Koryntian 15:20).

1 List do Koryntian 15:29 nie mówi więc o zanurzaniu się w wodzie za tych, którzy już zmarli, ale bez przyjęcia takiego symbolu. Ten fragment pokazuje raczej sens poświęcenia się Bogu w perspektywie zmartwychwstania i przyszłego błogosławienia ludzkości. Zbawienie nie wynika z chrztu przyjętego przez inną osobę, lecz z dzieła odkupienia dokonanego przez Chrystusa. Biblia daje jednak nadzieję, że nastąpi „zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15).
Po więcej szczegółów na ten temat odsyłamy do wykładu pt. „Chrzczenie się za umarłych”.

Odpowiedź na to pytanie umieściliśmy poniżej:
http://badaczebiblii.pl/chrzescijanin-a-transfuzja-krwi/

Pozdrawiam!
Wiktor Szpunar