Październik
4 – wykład: M. Bejger, badanie: J. Urban
11 – przewodniczący: M. Bejger, wykłady: Marek Piotrowski
18 – wykład: W. Szpunar, badanie: M. Bejger
25 – wykład: J. Urban, świadectwa: M. Bejger (wspomnienie sług)

Listopad
1 – wykład: W. Szpunar, badanie: J. Urban
8 – spotkanie w Kiczycach (7-8 listopada) / konwencja w Kołobrzegu (7-9)
11 – wykład: C. Ruciński, badanie: M. Bejger
15 – przewodniczący: J. Urban, wykłady: Gabriel Nowicki
22 – nominacje: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
29 – świadectwa: W. Szpunar, przeprowadzenie wyborów i badanie: M. Bejger

Grudzień
6 – przewodniczący: W. Szpunar, zebranie gospodarcze: M. Bejger
13 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
20 – przewodniczący: C. Ruciński, wykłady: Wadim Chilczuk
27 – wykład: C. Ruciński, świadectwa: W. Szpunar (zakończenie roku)

Spotkania czwartkowe będziemy prowadzili według pierwotnej wersji planu (ze zmianami wprowadzanymi na bieżąco).

Wykład przed uroczystością chrztu wodnego. Wygłosił go br. Mirosław Sellin na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Słowo Boże przepełnione jest myślami, które dają nam instrukcje jak możemy wrócić do społeczności z Bogiem. W skrócie mówiąc musimy znowu wrócić do stanu doskonałości, jaki mieli nasi pierwsi rodzice przed zgrzeszeniem. Bóg pokazuje nam drogę jak możemy do tego stanu dojść. Musimy stać się doskonali w ciele, ale i w duchu, czyli w charakterze. To nie jest łatwe, gdy pomyślimy jakimi grzesznymi i niedoskonałymi ludźmi staliśmy się wszyscy przez odziedziczenie upadłego stanu, życie w niedoskonałym otoczeniu, poddani ciągłym pokusom największego przeciwnika Boga, czyli szatana.

Najłatwiej będzie Bogu zrealizować ten Plan w przyszłym Królestwie, ponieważ wtedy te wszystkie przeszkody zostaną usunięte. Ale czy teraz, żyjąc w tym „teraźniejszym złym świecie” (tak nazywa nasz świat, w którym żyjemy Apostoł Paweł w Gal. 1:4) nie możemy już pracować na nasze zbawienie? Oczywiście, że TAK. Już teraz możemy kroczyć w kierunku Zbawienia.

Gdy mówimy o Zbawieniu to mamy na myśli DWA ZBAWIENIA. Jedno to zbawienie od przekleństwa Adamowego. Ono jest Bezwarunkowe. A drugie to zbawienie do życia wiecznego. Ono jest Warunkowe. TP 1968 str.52

Już w tym „teraźniejszym złym świecie” Bóg proponuje nam korzystanie, jeśli nawet tylko częściowe, z tych dwóch Zbawień. W Usprawiedliwieniu z Wiary próbnie zbawia nas od przekleństwa Adamowego a w poświęceniu, które jest niczym innym jak przyrzeczeniem, że będziemy wypełniać Boską Wolę zamiast swojej własnej, możemy kroczyć ku doskonałości. Bo jaka jest Boska Wola wobec nas? Abyśmy postępowali zgodnie z Jego Prawem, z Jego zasadami. A jeśli tak będziemy starali się czynić to czy nie będzie nas to przybliżać do doskonałości w charakterach? Oczywiście, że tak.

Doskonałe ciała uzyskamy dopiero w Królestwie, które nastąpi, ale pamiętając o tym, że w grobie nie następuje żadna przemiana nikt nam tam cudownie nie zmieni naszych charakterów. Wstaniemy ze snu śmierci z takim samym charakterem w jakim poszliśmy do grobu. Stąd wniosek, że warto już teraz pracować nad naszymi charakterami, aby w Królestwie mieć już pewien bardzo cenny kapitał na starcie. Osobiście uważam, że ci, którzy zdobędą w tym życiu ten kapitał nie upadną w końcowych próbach, którymi podda Bóg ludzkość pod koniec Swojego Królestwa.

Dzisiaj zajmuje nas temat poświęcenia. Lecz aby dojść do tego momentu poświęcenia należy najpierw odwrócić się od grzechu i przyjść do sprawiedliwości, czyli Usprawiedliwienia.

Aby ta sprawiedliwość była przyjemna w obliczu Bożym, MUSI ona być uczyniona przez Jezusa Chrystusa, Naszego Pana.

(Heb 2:9 [PUBG]) “Ale widzimy Jezusa, który stał się niewiele mniejszy od aniołów, ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Boga zakosztował śmierci za wszystkich (a dosłownie za każdego człowieka – Kody, BW, NBG, PBD_G, SNPD4_SJ)”

Gdy rozmawiamy z jednym ze świadków Jehowy to oni mówią, że nie ma nadziei dla Adama.

Gdy pytamy się, dlaczego to zaczynają opowiadać swoją historyjkę, tą, którą główna kwatera im dała mówiąc mi, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Miał życie, był on na próbie do życia i stracił to życie. I dlatego nie ma już w przyszłości nadziei dla niego.

My zgadzamy się, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Co się tyczy jego grzechu, nie ma on żadnego usprawiedliwienia. A zatem potrzebował on Zbawiciela, jeżeli miałby być zbawiony.

Bracia z Organizacji twierdzą jednak, że dla niego nie ma nadziei. Wtedy pytamy się, za kogo Jezus umarł. Pytamy się czy wierzycie jeszcze w cenę Okupu? Oni mówią, że tak wierzą. I dalej pytamy – czy to znaczy, że jest to oko za oko, ząb za ząb i doskonałe życie za doskonałe życie. Czyli doskonała istota za doskonałą istotę. Oni nie są w stanie powiedzieć, za kogo Jezus swoje doskonałe życie, doskonałą istotę złożył, za jaką inną doskonałą istotę?

Jeżeli z uwagi stracimy okup, równoważną cenę, to nie możemy już jasno rozumować.

Było tylko jedno utracone doskonałe życie – Adama i było potrzebne inne doskonałe życie, aby je odkupić – Jezusa.

(1 Tym. 2:3-6 [PUBG]) “Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela; Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

To również jest w zgodzie z tym, co czytaliśmy w Liście do Heb. 2:9, że Jezus Chrystus skosztował śmierci za każdego człowieka. Czy Adam był człowiekiem? Tak.

Dzisiaj uwolnieni z tego potępienia śmierci są tylko ci, którzy są wierzącymi to jest ci, którzy przyjmują Jezusa przez wiarę jako Zbawiciela. Oni są uwolnieni spod potępienia śmierci.

Dlatego czytamy w (Rzym. 5:1 [PUBG]) “Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;”

Jesteśmy usprawiedliwieni z wiary. Być usprawiedliwionym znaczy być sprawiedliwym. Ale obecnie rzeczywiście jeszcze nie stajemy się sprawiedliwymi. Ale z Boskiego punktu widzenia jesteśmy uważani jak byśmy byli sprawiedliwymi. A to z tego powodu, że przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela. A zatem Bóg nam przypisuje zasługę Jezusa Chrystusa, przykrywa nas Jego szatą sprawiedliwości. I w ten sposób jesteśmy usprawiedliwieni z wiary.

Zauważmy, co jeszcze czytamy do (Rzym. 8:1 [PUBG]) “Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie, którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha.”

Jezus nas wybawił od potępienia grzechu. A zatem nie ma już potępienia dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie. Przykryci Jego szatą sprawiedliwości.

Ale zauważmy, że w tym tekście mamy powiedziane dla tych, którzy nie według ciała chodzą, ale według ducha.

Mimo usprawiedliwienia z wiary, gdybyśmy z powrotem postępowali według ciała, to wtedy z powrotem dostajemy się pod potępienie. Tracimy to Usprawiedliwienie.

Nasz Pan wybawia nas również od świadomości grzechu. Bo ta świadomość, że jesteśmy grzeszni, upadli i tak dalej, ma na nas zły wpływ. I z tego właśnie Bóg nas wybawia przez Jezusa.

Lepiej to zrozumiemy, gdy przypomnimy sobie przykład Martina Lutra. On koniecznie usiłował znaleźć pokój z Bogiem. On wiedział, że był grzesznikiem. On odczuwał potępienie grzechu na sobie. I on zadawał sobie wiele, wiele pokut, ażeby zgładzić grzech, pojednać grzech. Ale nigdy nie mógł tego pokoju zdobyć w tym znaczeniu, żeby widział uznanie Boże. Ale jak zaczął badać Słowo Boże to on się dowiedział, że nie może być człowiek usprawiedliwiony przez dobre uczynki, ale tylko przez to, że Jezus za niego umarł on może być usprawiedliwiony z wiary. A to przez przyjęcie Jezusa, który bierze miejsce grzesznika. I gdy on się dowiedział, że z łaski Bożej jesteśmy usprawiedliwieni, to wielce z tego się radował. Jego bój ze świadomością grzechu zakończył się.

To przypomina pewnego żeglarza, którego statek się rozbił. Ponieważ wielka burza na morzu rozbiła jego statek, on był miotany falami. I walczył o swoje wyzwolenie, wybawienie od wody, od fal, ale w końcu się wyczerpał. Aż w końcu uczepił się skały i bardzo silnie trzymał się tej skały podczas burzy. Aż nastąpił dzień. A ci, którzy szukali tego żeglarza znaleźli go jeszcze przy życiu trzymającego się silnie tej skały. No i go wyratowali. I pytali się go, czy ty nie trząsłeś się ze strachu podczas tej strasznej burzy? A on mówi, że tak. Ale skała się nie trzęsła. I dlatego, że ona się nie trzęsła, ja się jej silniej trzymałem.

Tak podobnie my, gdy czujemy, że jesteśmy winni grzechów i że jesteśmy dziećmi gniewu w oczach Bożych, to stojąc przed Nim, mając tą świadomość trzęsiemy się. Ale w tej naszej jakby burzy wewnętrznej, on nam wskazuje na skałę. Gdzie tylko możemy znaleźć bezpieczeństwo i zbawienie? W Jezusie. A więc powinniśmy się chwycić tej skały, wtedy nie będziemy się trząść.

Najbardziej rozpowszechnioną wersję tej historii przypisuje się C.H. Spurgeonowi, jednemu z najbardziej znanych XIX-wiecznych brytyjskich kaznodziejów baptystycznych (zwanemu „księciem kaznodziejów”).

Zauważmy, co czytamy jeszcze w liście do (Heb 10:21-23 [PUBG]) “I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą. Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.”

A zatem przybliżmy się z czystym sercem w zupełnym zaufaniu wiary. A więc wyznajmy wyznanie nasze bez obawy. Skała ta nie będzie się trzęsła. Ponieważ ten, który obiecał jest wierny.

Jezus wyzwala nas też od mocy grzechu.

Grzech jest mocą niewoli. Inaczej jeszcze mówiąc, grzech trzyma nas pod kontrolą. Dlatego też Apostoł Paweł mówi w Rzym.7, że to, co nie chcę, czynię, że to, co chcę czynić, nie mogę, a co nie chcę czynić, to czynię. I mówi: „Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?”. A zatem widzimy, że moc grzechu chce trzymać nas pod kontrolą i działa w naszym umyśle i w naszym ciele.

Chociaż grzech usiłuje kontrolować nas, to nowy umysł, nowe serce powinno mieć kontrolę nad nim. Wyzwalanie się spod mocy grzechu jest to trudne dzieło i powolne, stopniowe dzieło. Bóg dokonuje tego dzieła w nas. Jednak my musimy z nim w tym współpracować. Jezus wyzwala nas z mocy grzechów, w miarę jak my używamy Jego mocy. Apostoł Paweł podziękował Bogu za pomoc w tym dziele: „Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.”. Dlatego musimy stale bojować on dobry bój wiary (Manna z 24.09.)

W innym miejscu apostoł Paweł napomina nas w (2 Kor. 7:1 [PUBG]) “Mając więc te obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.”

Widzimy więc, że mamy pewną pracę do wykonania w nas samych. Musimy się oczyszczać ze wszelkiej zmazy ciała i ducha. To dzieje się w umyśle i przekłada się stopniowo na nasze słowa i czyny. Nowa wola powinna trzymać w poddaniu ciało, aby było one posłuszne woli Bożej.

I tutaj już dochodzimy do uświęcenia, poświęcenia.

Najpierw uzyskujemy usprawiedliwienie i wyzwolenie spod potępienia grzechu. I uzyskawszy ten stan usprawiedliwienia jesteśmy zaproszeni, by ofiarować nasze ciała jako ofiarę żywą.

(Rzym. 12:1 [PUBG]) “Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba.”

Z powodu tego, że sprawiedliwość Jezusa jest nam przypisana nasza ofiara jest przyjemna Bogu.

W naszym poświęceniu oddajemy się Bogu. I wtedy dopiero Bóg dokonuje w nas przemiany. Przemieniamy się (metamorfoza) przez odnowienie naszego umysłu. Dlatego jest powiedziane, te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha wykonując uświęcenie, poświęcenie w bojaźni Bożej.

A teraz zachodziłoby pytanie, jakich narzędzi powinniśmy używać, by oczyszczać wszelkie zmazy ciała i ducha.

Jezus nam mówi, w Ewangelii (Jana 15:3 [PUBG]) “Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem.”

Widzimy, że Słowo Boże działa na nas jakby woda, która nas oczyszcza. Jeżeli więc przyswajamy sobie Słowo Boże i przez nie się oczyszczamy, to wtedy jesteśmy wyzwalani spod mocy grzechu.

(Efez. 5:25 [PUBG]) “Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Chociaż nie jesteśmy Kościołem zasada biblijna pozostaje niezmienna. Jesteśmy omyci wodą. A tą wodą jest Słowo Boże. A zatem jesteśmy oczyszczeni wodą Słowa Bożego.

Musimy oczyszczać nasze łaski charakteru. (Izaj. 52:11 [PUBG]) “…oczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia PANA.”

Nie możemy w naszym poświęceniu być przyjęci przez Boga, jeżeli będziemy źle postępowali i czynili nieprawość, czyli grzech.

Jest taka anegdota opowiadana już przez mnichów, pustelników w IV, V wieku n.e. Używa się jej często do dziś w chrześcijańskim nauczaniu młodzieży. Przy tej okazji warto powiedzieć, że życie na pustelni nie jest poświęceniem dla Boga w biblijnym jego rozumieniu. A tak wtedy rozumiano poświęcenie.

Pewnego razu spacerował ojciec z synem. Spacerowali w lesie i ojciec mówi do syna, widzisz, to zielsko, jak rośnie?”. I mówi do niego „Wyrwij je “. No, i syn łatwo wyrwał to zielsko. Później już był dość duży krzak. I również ojciec do niego mówi, wyrwij ten krzak. Najpierw się szamotał, ciągnął, aż w końcu jednak wyrwał ten krzak również. A później ojciec wskazuje mu na wielkie drzewo. “Widzisz to wielkie drzewo?” On odpowiada, “Oczywiście” “To wyrwij również to drzewo”. “Tego drzewa już nie mogę.” Wtedy właśnie ojciec synowi zwraca uwagę, tak podobnie sprawa się przedstawia, gdy już mały korzeń grzechu wyrasta, to zaraz go wyrwij. Bo jeżeli go zaraz nie wyrwiesz, gdy ten grzech jest jeszcze mały to ten grzech będzie rósł i urośnie jak te drzewa, a w końcu już nie będziesz w stanie go wyrwać.

Dlatego też apostoł Paweł zwraca nam uwagę, że (Heb 12:15 [PUBG]) “Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu”

Jest też inna anegdota z 1858 roku znana w kulturze zachodniej pod nazwą „Nos wielbłąda” (ang. The Camel’s Nose),

Pewien Arab spał pod swoim namiotem. No a Wielbłąd włożył tam swój nos. No i powiada, czy mogę mój pysk mieć w namiocie, bo za chłodno jest, ja bym troszkę chciał ciepła. No więc Arab mówi, to nie jest nic takiego złego, niech już ma ten nos wetknięty w mój namiot. I temu wielbłądowi dalej było zimno, więc później mówi do swego pana, Araba, a może bym i uszy też schronił w namiocie, bo mi zimno w nie. No i mówi, czy nie mógłbym całą następnie głowę, nie tylko pysk włożyć. No a ten Arab nie widział nic w tym złego. Mówi tak. No i zezwolił. I później znów ten wielbłąd jego pyta się, a może przednie nogi będę mógł włożyć też do namiotu, bo mi zimno. No i się zgodził Arab. I tak to trwało, aż wielbłąd znalazł się cały w namiocie i Arab został z niego wyparty.

Jeżeli więc nie będziemy bardzo starannymi i pilnymi, to tak te skażenie zagnieździ się w naszym sercu jak ten wielbłąd. No i wtedy nowe wola, nowy duch zostaną usunięte, a to skażenie na stałe zajmie jego miejsce.

Poświęcenie jest prawdziwym chrztem. Nasz Pan był ochrzczony w Jordanie. On był już poświęcony Bogu, a w Jordanie okazał to przez zanurzenie w wodzie.

A jeszcze długo po tym jak był ochrzczony w wodzie, w Jordanie powiedział, że jeszcze ma przejść chrzest. (Łuk. 12:50 [PUBG]) “Lecz chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”

Jak Jezus mógł powiedzieć już dawno po chrzcie, dokonanym w rzece Jordan, że on ma być jeszcze ochrzczony? Czy miał on z powrotem wrócić do rzeki Jordan i tam jeszcze raz być ochrzczony? Oczywiście, że nie. On mówił tutaj o prawdziwym chrzcie, którego zanurzenie we wodzie było tylko symbolem. Prawdziwy chrzest oznacza oddanie, pozbycie się własnej woli a przyjęcie w zamian woli Bożej by ta rządziła w naszym sercu i umyśle. Oczywiście to jest pięknie przedstawione przez chrzest wody. Bo w literalnym chrzcie zanurzenie we wodzie przedstawia pozbycie się własnej woli, a ponowne powstanie z wody przedstawia nam stopniowe powstawanie. To znaczy, że umieramy dla własnej woli a następnie przychodzimy jakby do nowego życia, czyli przychodzimy do przyjmowania woli Bożej.

Widzimy, że osoba, która jest zanurzona zupełnie się poddaje. Ale gdy osoba ponownie jest z wody podnoszona, to mimo woli, odruchowo zaraz jakby w tym chciała dopomóc, czyni pewne wysiłki. A więc podobnie, my też powinniśmy współpracować z Bogiem w naszym powstawaniu do nowego życia.

Każdy, który chce okazać swoje poświęcenie przez chrzest we wodzie musi najpierw uznać siebie za grzesznego z powodu upadku adamowego i przyjąć Jezusa jako swojego Zbawiciela.

Poświęcenie się Bogu nie jest też przymusem. Musi być dobrowolne.

Jest jednak niewątpliwie piękną, wspaniałą rzeczą pozbyć się grzechu i okazać owoce pokuty. A następnie przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela. I jeszcze wtedy poświęcić swe życie Bogu na służbę. Uzyskawszy stan usprawiedliwienia, jest właściwą rzeczą poświęcić się Bogu na służbę. Bo to pomaga nam w kroczeniu do doskonałości i jest jednocześnie oddaniem Chwały Bogu za wszystko, co dla nas uczynił. I właśnie w poświęceniu możemy najlepiej zapracować na ten kapitał, o którym wspomniałem na początku w postaci charakteru jak najbardziej zbliżonego do wzoru pozostawionego w Naszym Panu. Dzisiejszy tekst Manny mówi: One (kamienie) muszą poddać się koniecznemu cięciu, łamaniu, rzeźbieniu, nacinaniu, szlifowaniu, tarciu i polerowaniu – każdy indywidualnie i we wzajemnej harmonii.

Gdy czytamy komentarze w Mannie to zauważymy, że Poświęcenie opisane jest tam jako oddanie własnej woli Bogu, oddanie całego siebie, a nie tylko części, uznanie, że nie jesteśmy już „sami swoi”, oddanie Bogu naszych zdolności, czasu, środków i życia, poddanie się kierownictwu Chrystusa, gotowość do służby, samozaparcia i cierpienia, trwanie w tym oddaniu aż do śmierci oraz codzienne wypełnianie tego poświęcenia, a nie tylko jednorazowe podjęcie decyzji.

Także i Jezus podjął siedem rodzajów kroków, podążając wąską drogą: (1) za­parcie się siebie i świata, (2) studiowanie Boskiego Słowa, (3) gło­szenie Boskiego Słowa, (4) praktykowanie Boskiego Słowa, (5) czuwanie, (6) modlitwę oraz (7) znoszenie doświadczeń związanych z wiernością w trakcie sześciu poprzednich kroków. E15 str.68

A teraz chciałbym na świadectwo zadać Wam kilka pytań. I jeżeli się zgadzacie z tymi pytaniami, to możecie odpowiedzieć TAK.

Czy uznajecie, że jesteście grzeszni, upadli i czy pokutowaliście za swoje grzechy?

Czy okazaliście w sercu pragnienie powrócenia do społeczności z Bogiem?

Czy uznaliście, że jedyna droga powrotu do społeczności i pokoju z Bogiem prowadzi przez Jezusa Chrystusa?

Wobec tych odpowiedzi wierzymy, że poświęcenie Wasze, ofiara Wasza jest godna przyjęcia przez Naszego Stwórcę i cieszymy się, że możemy przyjąć Was do społeczności poświęconych dzieci Bożych.

Wspomnienia przedstawione na uroczystości pogrzebowej br. Leszka Szpunara, w piątek 25 września 2026 r. 

Brat Leszek dla każdego z nas był kimś trochę innym. Dla siostry Basi był mężem, dla swoich synów ojcem, dla wnuków dziadkiem, dla rodzeństwa bratem, dla innych szwagrem, wujkiem, przyjacielem, sąsiadem. I dla znacznej części z nas tutaj – w tym dla mnie – był także bratem w Chrystusie — człowiekiem, którego spotykaliśmy w naszym wspólnym duchowym życiu.

Urodził się 2 marca 1956 roku w Żaganiu (zachodnia część Polski), choć jego rodzina związana była z Lubelszczyzną. Jego rodzice (Olga i Jerzy) pochodzili z Jarczowa na Lubelszczyźnie i kiedy miał około roku, to z Żagania przeprowadzili się z powrotem do Jarczowa – w okolice Tomaszowa Lubelskiego. Tam dorastał i ukończył szkołę podstawową, a później szkołę rolniczą.

Po ukończeniu szkoły przez dwa lata pracował na Śląsku, w kopalni „Staszic”. W tamtych latach był to również sposób na uregulowanie obowiązku służby wojskowej. Nie był to dla niego łatwy okres — bowiem przez dłuższy czas –  a właściwie cały okrągły rok – pracował w kopalni wyłącznie na nocnej zmianie, tylko po to, żeby w ciągu dnia uczęszczać do liceum ogólnokształcącego, i kontynuować swoją edukację. Później wrócił do Jarczowa i tam, w Tomaszowie Lubelskim, ukończył liceum i zdał maturę.

Po tym okresie jego droga zaprowadziła go do Torunia, gdzie rozpoczął studia na filologii polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W 1979 roku zawarł związek małżeński z siostrą Basią. Po studiach rozpoczął pracę – jak się tego można było spodziewać – jako nauczyciel języka polskiego. Najpierw w Niemczu (obok Osielska), później w Jarczowie. W tym czasie systematycznie powiększała się też jego własna rodzina o kolejnych synów: Arkadiusza, Radosława i później Wiktora, który urodził się już w Bydgoszczy.

Kiedy cała rodzina przeniosła się do Bydgoszczy, brat Leszek rozpoczął pracę również jako nauczyciel języka polskiego w Zespole Szkół w Maksymilianowie – blisko Żołędowa o którym sobie jeszcze wspomnimy. I właśnie z tym miastem – z Bydgoszczą od tego momentu jest związana później praktycznie cała pozostała część jego życia.

Doczekał się również czworga wnucząt — Dagny, Anastazji, Natana i Leona.

Ale ten krótki życiorys mówi nam przede wszystkim, gdzie brat Leszek mieszkał, gdzie się uczył, co studiował, gdzie pracował i jak powiększała się jego rodzina. Nie mówi nam jednak tego, jakim był człowiekiem. I żeby to zobaczyć, trzeba na niego spojrzeć z innej, zdecydowanie bardziej duchowej perspektywy.

Jedną z rzeczy, która od początku zwracała moją uwagę i myślę, że nie tylko moją, ale pewnie znacznej części osób jaka miała z nim kontakt była jego umiejętność patrzenia na ludzi i na otaczającą go rzeczywistość – patrzenia zdecydowanie głębiej i dostrzegania zdecydowanie więcej niż dostrzega przeciętny człowiek. Brat Leszek był bardzo uważnym obserwatorem. Nie chodzi tylko o to, że zauważał szczegóły. Bardziej chodzi o to, że próbował zrozumieć, co się za tymi szczegółami kryje. Kiedy z kimś rozmawiał, nie zatrzymywał się tylko na tym, co ten człowiek powiedział. Ale np. potrafił zauważyć, że za jakimś zdaniem, za jakimś gestem kryje się… problem, …kryje się niepokój albo po prostu kryje się potrzeba, żeby ktoś tego człowieka wysłuchał.

I właśnie dlatego rozmowa z nim była bardzo wartościowa. Szczególnie taka osobista – w 4 oczy. Chyba każdy z nas zna takie sytuacje, kiedy rozmawiamy z kimś, a ta druga osoba niby słucha, ale właściwie tylko czeka, aż skończymy, żeby wejść ze swoją odpowiedzią i swoją kwestią. U brata Leszka było inaczej. Kiedy człowiek coś mu opowiadał, miał poczucie, że naprawdę jest uważnie słuchany. Brat Leszek pytał, dopytywał, nie spieszył się z odpowiedzią. Najpierw chciał zrozumieć człowieka, a dopiero potem coś powiedzieć.

I nie mówię tego bezpodstawnie ponieważ sam miałem okazję wielokrotnie tego doświadczyć. Szczególnie pamiętam jedną sytuację, kiedy wiele lat temu przeżywaliśmy (ja z moją rodziną) pewne bardzo trudne doświadczenie. I kiedy brat Leszek się o tym dowiedział podszedł do mnie i wtedy mieliśmy bardzo dobrą rozmowę. Nie tylko bardzo uważnie słuchał, ale przede wszystkim dawał mi to poczucie, że naprawdę mnie rozumie i że to, co przeżywam, jest dla niego ważne. A po rozmowie mocno mnie uściskał.

W ciągu swojego życia przeprowadziłem naprawdę tysiące rozmów, 90% z nich nie pamiętam i nie maja one dla mnie większego znaczenia. Ale tę rozmowę pamiętam, jakby była wczoraj, pamiętam gdzie wtedy staliśmy i jaka była pogoda i że słońce zachodziło. I myślę, że właśnie w takich chwilach najlepiej było widać jego życzliwość. Zatem, jak widać nie zawsze trzeba komuś powiedzieć coś niezwykłego, żeby mu pomóc. Czasami największą pomocą jest po prostu to, co robił on (brat Leszek): poświęcić komuś swój czas, uwagę i przede wszystkim dać mu trochę serca.

To zainteresowanie drugim człowiekiem było zresztą bardzo dobrze widoczne również w jego wykładach, w których motywem przewodnim z reguły było praktyczne życie chrześcijańskie. Jeden z nich – chyba sprzed 20 lat – nosił tytuł „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”. Mam go do dzisiaj w swoim komputerze. Mówił w nim o czymś, co dzisiaj – po tych właśnie 20 latach – chyba jeszcze bardziej rzuca się w oczy — o tym, że ludzie mogą być fizycznie bardzo blisko siebie, a jednocześnie pozostawać od siebie bardzo daleko. Mogą mieszkać obok siebie, pracować razem, spotykać się, a jednak nie mieć prawdziwej relacji opartej na zainteresowaniu drugim człowiekiem, na miłości i wzajemnym zrozumieniu. I w tym wykładzie nie zatrzymywał się jednak na samym problemie. Ale pokazał też, gdzie człowiek może znaleźć rozwiązanie.

Myślę, że nieprzypadkowo brat Leszek potrafił o tym mówić w taki sposób. Ponieważ właśnie to było coś charakterystycznego dla niego, że sam zwracał uwagę na człowieka. Dostrzegał potrzebę rozmowy, bliskości i zwykłego ludzkiego zainteresowania. To, o czym mówił w wykładach, było w dużym stopniu widoczne również w jego życiu i jego własnym sposobie traktowania ludzi. Te wykłady były bardzo autorskie i przemyślane. Widać było, że miał swój własny sposób patrzenia na Pismo Święte i przez ten właśnie pryzmat Słowa Bożego patrzył na drugiego człowieka. Potrafił mówić o sprawach biblijnych w taki sposób, że człowiek zaczynał odnosić je do własnego życia i znajdował w nich odpowiedzi na wiele pytań. Dlatego do niektórych jego wykładów można było wracać i słuchać ich po kilka razy. Zostawały w pamięci, bo nie były tylko zwykłą informacją. Dotykały zakamarków ludzkich serc i czegoś co człowiek sam w sobie przeżywał.

Brat Leszek był człowiekiem taktownym, spokojnym i łagodnym. Nie potrzebował dominować w czasie rozmowy ani przekonywać wszystkich do swoich racji. Ta jego łagodność nie oznaczała jednak, że nie miał własnego zdania. Kiedy jakaś sprawa była dla niego ważna, potrafił jasno powiedzieć, co o niej myśli. Wiedział, czego chce i potrafił samodzielnie patrzeć na różne sprawy. To był taki niezależny sposób myślenia o czym mogli się niejednokrotnie przekonać jego bliscy jak również ci, którzy widzieli go w takich niełatwych życiowych sytuacjach. Czyli łagodny człowiek posiadający własne zdanie co w praktyce oznaczało, że mógł się z Tobą nie zgadzać, ty mogłeś się z nim nie zgadzać, a jednocześnie miało się poczucie, że rozmawiasz z człowiekiem, który pomimo tej różnicy zdań w ogóle potrafi z Tobą rozmawiać i potrafi szanować swojego rozmówcę.

Myślę, że właśnie dlatego jego obecność dla wielu osób była tak cenna.

Dużo o człowieku mówi również jego dom. I chyba trudno byłoby wspominać brata Leszka –  nie zapominając oczywiście o jego żonie siostrze Basi – bez wspomnienia ich gościnnego domu. Brat Leszek bardzo lubił polską kuchnię i lubił gotować. Nie tylko lubił ale trzeba też powiedzieć, że naprawdę potrafił dobrze gotować. Bigos, krokiety, placki ziemniaczane — to były rzeczy, które przygotowywał naprawdę świetnie i którymi często częstował swoich gości. Jeśli ktoś nie miał okazji próbować tych potraw w jego wykonaniu to osobiście muszę powiedzieć, że jest czego żałować. Wielokrotnie pół żartem pół serio proponowałem mu, żeby otworzył punkt gastronomiczny gdzieś w Bydgoszczy i że z całą pewnością będzie miał sporo klientów. I za każdym razem kiedy mu o tym mówiłem on śmiał się w głos i poklepywał mnie po ramieniu.

Ale myślę kochani, że w tym wszystkim tak naprawdę nie chodziło o to jedzenie, to był tylko taki dodatek. W tym domu zdecydowanie bardziej chodziło o atmosferę. O to, że można było przyjechać, usiąść, porozmawiać i najzwyczajniej w świecie po prostu pobyć razem. W domu brata Leszka i siostry Basi właściwie zawsze było miejsce dla drugiego człowieka. Drzwi były otwarte dla rodziny, przyjaciół i braci. Człowiek, który tam przychodził, nie miał poczucia, że jest tylko gościem, którego trzeba szybko obsłużyć i który powinien już myśleć o wyjściu. Owszem – było to smaczne jedzenie, ale głównie była rozmowa, śmiech, nierzadko poruszane były poważniejsze tematy. To było po prostu miejsce gdzie można było naprawdę odpocząć duchowo.

Natomiast drugim takim miejscem, gdzie można było stosunkowo często spotkać brata Leszka to oprócz jego domu był to dom w Żołędowie, gdzie mieszkają moi teściowie. Jak zapewne większość z Was wie  – nie wiem czy wszyscy – moja kochana teściowa Rutka jest rodzoną siostrą brata Leszka.

I właśnie tam w Żołędowie, w tych wiejskich klimatach często spotykaliśmy się przy ognisku. Pewnie nie będzie dla Was zaskoczeniem kto najczęściej to ognisko rozpalał? Jeżeli ktoś z nas miał rozpalić ognisko, to bardzo często był to właśnie brat Leszek. Potem wokół tego ognia zbierali się wszyscy inni. Były rozmowy, czasami gitara i śpiew, były żarty, ale też takie rozmowy, które potrafiły przeciągnąć się na długi wieczór.

I kiedy dzisiaj o tym myślę, widzę w tym coś charakterystycznego dla brata Leszka: on naprawdę potrafił rozpalić ognisko, wokół którego później gromadzili się inni. I podobnie było z jego domem, który wspólnie z siostrą Basią stworzyli — było to takie domowe ognisko, przy którym ludzie mogli się zatrzymać, ogrzać, porozmawiać i nabrać siły do codziennych zmagań.

I może właśnie dlatego ten obraz ogniska w Żołędowie tak dobrze pasuje do wspomnienia o nim. Nie dlatego, że trzeba z tego robić wielką metaforę, ale dlatego, że naprawdę tak było — brat Leszek często był człowiekiem, który robił coś prostego, co później zapadało nam wszystkim w pamięć i pozostawiało miłe wspomnienia. Te wspomnienia towarzyszą nam do dzisiaj.

Natomiast samo Żołędowo miało w sobie jeszcze jedno miejsce, które brat Leszek bardzo lubił — był to pobliski las. Podczas spotkań w Żołędowie czasami potrafił nagle zniknąć na dwie albo trzy godziny. Wszyscy wiedzieliśmy, gdzie poszedł. Do lasu. Las był dla niego miejscem, gdzie odpoczywał, porządkował myśli i po prostu ładował akumulatory. A jeżeli był sezon grzybowy, to trudno było oczekiwać, że wróci z lasu z pustymi rękami.

To są może drobne rzeczy, ale czy to nie przez właśnie takie rzeczy zapamiętujemy człowieka? Nie tylko z tego, co powiedział z mównicy, jak wielki wkład duchowy miał w życie innych… ale również z tego, że rozpalał ognisko, że szedł do lasu, że gotował bigos albo robił dla wszystkich pyszną kolację, że można było z nim usiąść i porozmawiać i ta rozmowa miała szczególną wartość, i zapadała w pamięć na długie lata.

I teraz chciałbym wspomnieć o czymś najważniejszym…dla niego najważniejszym…

SŁOWO BOŻE

Od młodości brat Leszek kochał Słowo Boże i chętnie głosił je innym. Przez lata miał okazję odwiedzać różne miejsca, zbory i poznawać wielu braci. Jego życie nie było związane tylko z jednym miejscem czyli lokalnie z Bydgoszczą. Ale w czasie swojego życia przebywał w wielu różnych miejscach i poznawał wielu różnych ludzi. Jednak wśród tych wszystkich zmian była jedna rzecz, która się nie zmieniała i która pozostawała stale w tym samym miejscu – jego przywiązanie do Słowa Bożego i pragnienie dzielenia się nim z innymi.

Ogólnie bardzo lubił czytać książki, ale spośród wszystkich książek szczególne miejsce zajmowała w jego życiu właśnie ta święta księga – Biblia. I myślę, że tutaj dotykamy czegoś najważniejszego. Biblia nie była dla niego po prostu książką, którą dobrze było znać. Jej przesłanie stało się częścią jego życia i czymś, na czym swoje życie budował i co pomogło mu przetrwać wiele trudnych chwil i doświadczeń.

Bo musicie wiedzieć, że jego życie nie było usłane różami i przez długi czas przechodził przez szczególnego rodzaju trudności, przykrości i doświadczenia z którymi musiał się mierzyć i musiał stawić im czoła. Jednak w mojej ocenie to właśnie Bóg i Słowo Boże były światłem jego życia i źródłem siły kiedy tych sił nierzadko brakowało.

Ale kiedy patrzymy dzisiaj na niego jako na człowieka wiary, chyba jeszcze ważniejsze od tego, ile trudności przeszedł, jest też to, co te doświadczenia zrobiły z jego sercem. Bo trudne życie może człowieka zamknąć, może sprawić, że staje się nieufny, zgorzkniały i skupiony przede wszystkim na sobie. Ale może też zrobić coś wręcz przeciwnego: nauczyć cierpliwości, wyrozumiałości i tego, że prawdziwe bezpieczeństwo mamy tylko w Bogu. I na dowód tego, że on przechodził przez własne trudności z tą właśnie perspektywą…jeszcze jedno wspomnienie, które szczególnie mocno pozostanie w mojej pamięci i które tylko potwierdza to co przed chwilą powiedziałem.

Dosłownie w ostatnich dniach swojego życia, kiedy był w szpitalu i kiedy był już bardzo słaby i z trudem cokolwiek mówił to jednak miał jeszcze tyle siły, żeby poprosić pielęgniarki nie o coś co poprawiłoby jego komfort przebywania w tym szpitalu, ale poprosił o Biblię i potem wielokrotnie składał ręce do modlitwy…będąc już w tym ciężkim stanie.

Myślę, że nie trzeba tego szczególnie komentować. Człowiek w takich chwilach pokazuje bardzo wyraźnie, co jest dla niego naprawdę ważne. Dla brata Leszka ważne było Słowo Boże i ważna była modlitwa.

I może właśnie ten obraz powinien zostać z nami szczególnie mocno. Obraz człowieka, który przez całe życie nie tylko w szczególny sposób mówił o wierze, o Bogu i życiu chrześcijańskim ale człowieka, który kiedy zabrakło mu już sił do wielu innych rzeczy, nadal chciał mieć przy sobie Biblię i wciąż zwracał się do Boga w modlitwie.

Dzisiaj oczywiście jest w nas smutek. Kiedy człowiek odchodzi, nagle zaczyna brakować tych wszystkich zwyczajnych rzeczy, których wcześniej nawet specjalnie może nie zauważaliśmy. Szczególnie jego najbliższym będzie brakować jego obecności przy stole, będzie brakować rozmowy. Będzie brakować wsparcia i tego uważnego, ciepłego spojrzenia. Będzie brakować go na spotkaniach w Żołędowie przy ognisku. Będzie nawet brakować tego, że podczas tych spotkań nagle znikał i wszyscy wiedzieli, że pewnie znowu poszedł do lasu…

Dopiero kiedy człowieka nie ma, te wszystkie zwyczajne rzeczy zaczynają mieć dla nas zupełnie inną wartość.

Ale jako ludzie wierzący nie patrzymy przecież na śmierć jak na ostateczny koniec. Wierzymy, że brat Leszek zasnął snem śmierci i że przyjdzie dzień, kiedy otworzy swoje oczy. Wierzymy, że Pan go zawoła i że on usłyszy ten głos. Wierzymy w zmartwychwstanie — nie jako piękną myśl, która ma nas tylko pocieszyć, ale jako Boską gwarancję i obietnicę, którą znajdujemy w Piśmie Świętym.

Pan Jezus powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie”.

Dlatego dzisiaj żegnamy brata Leszka ze smutkiem, ale nie bez nadziei. Wierzymy, że przyjdzie czas, kiedy odzyskamy naszych bliskich, którzy teraz śpią snem śmierci. Wierzymy, że Chrystus wykupił ich swoją krwią z mocy grobu. Wierzymy, że to, co widzimy dzisiaj, nie jest wszystkim, co istnieje. Że przyjdzie świat, w którym nie będzie już śmierci, płaczu, smutku ani bólu…

Zatem, bracie Leszku: do zobaczenia wkrótce… Ponieważ wkrótce wypełnią się słowa modlitwy, której uczył nas Pan Jezus:

„Przyjdź Królestwo Twoje i bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”. Amen. Niech tak się stanie.

Pogrzeb odbędzie się w Bydgoszczy w piątek, 25.09.2026 r., o godz. 11:00 na cmentarzu komunalnym przy ul. Wiślanej.

– Barbara Szpunar i synowie 

Bóg ma swój wielki PLAN ZBAWIENIA i dla Ciebie też jest w nim miejsce.

Zapraszamy na transmisję na żywo ze spotkania chrześcijańskiego w Bydgoszczy w najbliższy weekend (26-27 września).

Rozpoczynamy w Sobotę od 10:00, a w Niedzielę od 9:00.

(Fizycznie spotkanie odbędzie się w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy.)

LINK DO PLANU SPOTKANIA:
https://shorturl.at/CVG9l

LINK DO TRANSMISJI:
Sobota:
https://youtube.com/live/RZPDwf0Y43c?feature=share
Społeczność wieczorna:
https://youtube.com/live/GtQl-J1tEw0?feature=share
Niedziela:
https://youtube.com/live/c1j5xlGebfM?feature=share

Bóg ma swój wielki PLAN ZBAWIENIA i dla Ciebie też jest w nim miejsce.

Pokój Wam, Bracia i Siostry!

Rozpoczynamy zapisy na SPOTKANIE BIBLIJNE w Bydgoszczy!

Spotkanie odbędzie się w dniach 26-27 września 2026 r. w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy, a zapraszamy Was Wszystkich serdecznie już w piątek 25 września, na kolację i wspólny czas razem.

Wszystkich chętnych prosimy o zgłoszenie udziału w spotkaniu pod adres e-mail: wiktor@badaczebiblii.pl lub smsowo pod nr 514 771 874 (każde zgłoszenie zostanie potwierdzone zwrotnym emailem lub smsem). Zapisy przyjmuje brat Wiktor Szpunar.

W tym roku planowany jest CHRZEST, więc zainteresowanych prosimy o zgłoszenie się, by ułatwić nam organizację tej uroczystości.

Zapisy na spotkanie trwają do piątku, 18 września 2026 r.

Jak zwykle ciasta (bardzo) mile widziane.

Z uwagi na liczne pytania Braci i Sióstr informujemy, że koszt spotkania to 60 zł za każdy nocleg i 30 zł za każdy posiłek (jedna tzw. osobodoba wynosi więc 150 zł). Dzieci – połowa ceny. Jednocześnie informujemy, że wpłaty są dobrowolne, a ewentualne braki uzupełnimy.

Prosimy o zaznaczenie w zgłoszeniu z ilu noclegów oraz posiłków będziecie korzystali. Osoby, które chciałyby skorzystać z obiadów wegetariańskich, także prosimy o wiadomość. Prosimy także osoby, które chciałyby dotrzeć do Bydgoszczy pociągiem lub autobusem, o zaznaczenie tego w zgłoszeniu.

W tym roku poza wykładami, świadectwami, pieśniami i uroczystością chrztu, zapraszamy też na krótkie przemówienia dotyczące BOSKIEGO PLANU WIEKÓW. Wygłosi je dla nas sześciu braci z pięciu różnych zborów.

Program spotkania w Bydgoszczy

Sobota, 26 września, przew. Marek Bejger

10:00 – 10:15 – powitanie
10:15 – 11:15 – wykład – Adam Urban
11:15-12:00 – przerwa
12:00 – 13:00 – wykład do chrztu – Mirosław Sellin
13:00 – 13:30 – chrzest
13:30 – 15:00 – obiad
15:00 – 16:30 – sympozjum: Boski plan wieków (I) –
1) Ustalenie istnienia najwyższego inteligentnego Stwórcy – Kamil Duda
2) Biblia jako Boskie objawienie rozpatrywana w świetle rozumu – Piotr Bober
3) Epoki i wieki w rozwoju Boskiego planu – Gabriel Nowicki
16:30 – 17:00 – przerwa
17:00 – 18:30 – świadectwa – Marian Lewicki
18:30 – 20:00 – kolacja
20:00 – 21:30 – śpiewy/społeczność wieczorna – Tomasz Inglot

Niedziela, 27 września, przew. Wiktor Szpunar

9:00 – 9:15 – pozdrowienia i manna
9:15 – 10:45 – sympozjum: Boski plan wieków (II) –
4) „Tajemnica zakryta od wieków i od pokoleń, a teraz objawiona świętym jego” – Kolosan 1:26 – Lukas Sellin
5) Dozwolenie zła i jego związek z Boskim planem – Jonatan Urban
6) Powrót naszego Pana, cel Jego powrotu – restytucja wszystkich rzeczy – Radosław Pilarek
10:45 – 11:15 – przerwa
11:15 – 12:15 – wykład – Dawid Wardziński
12:15 – 12:45 – przerwa
12:45 – 13:45 – wykład – Marek Urban
13:45 – 14:00 – zakończenie

Równolegle odbywają się w ten weekend: spotkanie biblijne w Witaszycach i konwencja ŚRM „Epifania” w Miętnem.

Obie te uczty duchowe będą transmitowane.

Witaszyce

Plan: https://esarepta.pl/index.php/informacje/2-uncategorised/64-2026-08-witaszyce

PIĄTEK: https://www.youtube.com/live/eaW1FJ_kEXw?si=bwd5k8qQJksmA5Bz

SOBOTA: https://www.youtube.com/live/ka_hKOkO6TY?si=q-wxIx4QsKLvS9DU

NIEDZIELA: https://www.youtube.com/live/d9KMJs8UO4U?si=h1LPoasatbmybwv9

—–

Miętne

Plan: https://epifania.pl/wp-content/uploads/3.-Mietne_8_2026_PL.pdf

Transmisja: https://epifania.pl/transmisja/

…

Pozdrawiamy serdecznie!

[II półrocze 2026 r.]

grafik spotkań niedzielnych i czwartkowych w pliku PDF  – kliknij tutaj, aby go pobrać

Lipiec
5 – wykład: C. Ruciński, badanie: J. Urban
12 – spotkanie w Bziance (11-12 lipca)
19 – wykład: M. Bejger, badanie: L. Szpunar
26 – świadectwa: M. Bejger, badanie: W. Szpunar

Sierpień
2 – wykład: L. Szpunar, badanie: J. Urban
9 – wykład: W. Szpunar, badanie: M. Bejger
16 – wykład: J. Urban, badanie: L. Szpunar
23 – świadectwa: L. Szpunar, badanie: W. Szpunar
30 – spotkanie w Witaszycach (28-30 sierpnia) / konwencja w Miętnem (28-30)

Wrzesień
6 – wykład: C Ruciński, badanie: J. Urban
13 – świadectwa: M. Bejger, badanie: L. Szpunar
20 – przewodniczący: C. Ruciński, wykłady: Piotr Łącki
27 – spotkanie w Bydgoszczy, Best Inn (26-27 września) 

Październik
4 – wykład: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
11 – przewodniczący: M. Bejger, wykłady: Marek Piotrowski
18 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
25 – wykład: L. Szpunar, świadectwa: W. Szpunar (wspomnienie sług)

Listopad
1 – wykład: W. Szpunar, badanie: J. Urban
8 – spotkanie w Kiczycach (7-8 listopada) / konwencja w Kołobrzegu (7-9)
11 – wykład: C. Ruciński, badanie: M. Bejger
15 – przewodniczący: J. Urban, wykłady: Gabriel Nowicki
22 – nominacje: M. Bejger, badanie: W. Szpunar
29 – świadectwa: J. Urban, przeprowadzenie wyborów i badanie: L. Szpunar

Grudzień
6 – przewodniczący: W. Szpunar, zebranie gospodarcze: L. Szpunar
13 – wykład: J. Urban, badanie: M. Bejger
20 – przewodniczący: L. Szpunar, wykłady: Wadim Chilczuk
27 – wykład: L. Szpunar, świadectwa: W. Szpunar (zakończenie roku)

Serdecznie zapraszamy na transmisję na żywo wykładów biblijnych z udziałem naszego gościa, brata Waltera Onyszko.

Przed nami czas wspólnego rozważania Słowa Bożego, refleksji i budującej chrześcijańskiej społeczności. Zachęcamy do dołączenia do transmisji i spędzenia tego czasu razem z nami.

Do zobaczenia na żywo!

—

Sobota 30 maja 2026, zaczynamy o godzinie 9.00 – link:

https://youtube.com/live/TmRF-tkw1lc?feature=share

Niedziela 31 maja 2026, zaczynamy o godznie 11.00 – link:

https://youtube.com/live/8YYMQL5Np1s?feature=share

– Artur Wiktor Lewandowski

plan usług:

sobota, 30 maja 2026

09:00 – 09:15 Powitanie/Manna
09:15 – 10:15 Wykład – br. Marek Urban
10:15 – 11:00 Przerwa (45 min.)
11:00 – 12:00 Wykład – br. Józef Ryl
12:00 – 13:30 Przerwa obiadowa (90 min.)
13:30 – 14:45 Wykład – br. Jack Zilch
14:45 – 15:15 Przerwa (30 min.)
15:15 – 16:15 Wykład – br. Paweł Ryl
16:15 – 17:00 Przerwa (45 min.)
17:00 – 18:00 Wykład – br. Adam Urban
18:00 – 19:15 Kolacja (75 min.)
Program wieczorny

niedziela, 31 maja 2026

09:00 – 10:30 Nabożeństwo oświadczeń – br. Walter Onyszko
10:30 – 11:00 Przerwa (30 min.)
11:00 – 12:15 Wykład – br. Jack Zilch
12:15 – 13:15 Przerwa obiadowa (60 min.)
13:15 – 14:15 Wykład – br. Radosław Pilarek
14:15 – 14:30 Zakończenie