Wśród wielu ciekawych tekstów pisanych znalazłem coś takiego:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.
Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki,
czyń dobro mimo wszystko.
Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów,
osiągaj sukcesy mimo wszystko.
To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.
Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.
To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.
Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.
Daj światu , co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

WPROWADZENIE

Słowa te przypisywane są Matce Teresie z Kalkuty, która być może zebrała wypowiedzi różnych ludzi i utworzyła z nich jedną całość ze wspólnym refrenem: mimo wszystko.

[Już po wygłoszeniu wykładu natrafiliśmy na informację, że autorem tekstu jest Kent M. Keith. Pierwotnie tekst nosił nazwę Przykazań paradoksalnych, a z czasem zaczął być znany także pt. „Mimo wszystko”. Keith po raz pierwszy opublikował przykazania w książce dla liderów studenckich w 1968, gdy był studentem drugiego roku studiów. Powyższy tekst Matka Teresa uznała za tak wartościowy, że umieściła go na ścianie swego domu dziecka w Kalkucie.]

Przykłady użycia zwrotu mimo wszystko:

Będę się uczył, mimo wszystko.

Kocham Cię, mimo wszystko, co się stało.

Będę walczył o swoje marzenia, mimo wszystko.

Pomogę mu, mimo wszystko, co zrobił.

Będę wierny swoim zasadom, mimo wszystko.

Definicja: Wyraża determinację, upór lub zobowiązanie do działania, wbrew  trudnościom lub przeciwnościom

Mimo wszystko to zwrot, który oznacza: pomimo przeszkód, trudności, przeciwności lub niezależnie od okoliczności.

Synonimy:

Pomimo wszystko

Niezależnie od tego

Wbrew wszystkiemu

Bez względu na to

W kontekście praktyki chrześcijańskiej, czyli tego, co powinno nas interesować najbardziej, mimo wszystko wyraża zaufanie do Boga i determinację do działania zgodnie z Jego wolą.

Analizy tego tekstu dokonamy pod kontem wyrażania w nim myśli chrześcijańskiej, jego zgodności z Pismem Świętym. I tak:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.

Słowa te mają swoje korzenie w naukach, w życiu i ofierze  Jezusa Chrystusa. Nakazują, by pamiętać, że ludzie (1) są niedoskonali (2) i takich właśnie należy kochać.

W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44-45), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście byli synami Ojca waszego, który jest na niebiesiech; bo On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

W praktyce chrześcijańskiej oznacza to, że mamy kochać wszystkich ludzi, niezależnie od ich postępowania, tak jak Bóg kocha nas. To nie znaczy, że mamy akceptować ich złe zachowania, ale raczej, że mamy okazywać im miłość i współczucie, tak jak Jezus okazywał miłość grzesznikom i wykluczonym. Pamiętajmy, że i my nie jesteśmy doskonali!

Kluczowe aspekty biblijnej miłości:

Bezinteresowność: Miłość nie szuka własnego interesu, ale dobra drugiego człowieka (1 Koryntian 13:5).

nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;

Cierpliwość: Miłość jest cierpliwa i łaskawa (1 Koryntian 13:4).

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;

Przebaczenie: Miłość zakrywa wiele grzechów (1 Piotra 4:8).

Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów.

W praktyce, to oznacza, że mamy:

Modlić się za tych, którzy nas krzywdzą.

Okazywać współczucie i pomoc potrzebującym.

Przebaczać tym, którzy nas skrzywdzili.

To trudne, ale możliwe, gdy pamiętamy, że Bóg nas kocha bezwarunkowo.

Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki, czyń dobro mimo wszystko.

To kolejny cytat, który charakteryzuje nauki Jezusa o dawaniu i służeniu innym. W Ewangelii Mateusza (6:1-4) Jezus mówi:

Strzeżcie się, abyście nie czynili jałmużny waszej przed ludźmi, aby was oni widzieli; inaczej nie macie zapłaty u Ojca waszego, który jest w niebie. Gdy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ludzie ich chwalili; zaprawdę powiadam wam, już mają zapłatę swoją. Lecz gdy ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby jałmużna twoja była w ukryciu; a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie w ukryciu: Czynimy dobro bez oczekiwania pochwały lub nagrody od ludzi.

Bezinteresowność: Nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na pomoc innym.

Zaufanie do Boga: Bóg widzi nasze serca i nagradza nasze dobre uczynki.

To nie znaczy, że nie możemy być widoczni w naszym dawaniu, ale nasza intencja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie na ludzką pochwałę.

Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych
przyjaciół i prawdziwych wrogów, osiągaj sukcesy mimo wszystko.

To powiedzenie przypisywane jest Napoleonowi, ale ma swoje korzenie w nauce Jezusa o pokuszeniu i prześladowaniu. W Ewangelii Mateusza (5:10-12) Jezus mówi:

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Praktyka chrześcijańska:

Nieustraszoność: Krytyka ani prześladowania za to, co słuszne, nie powstrzymają prawdziwych naśladowców Chrystusa przed działaniem.

Pokój w Jezusie: Chociaż nieraz się boimy, szukamy pokoju i siły w Bogu, a nie w ludzkiej pochwale.

Miłość do wrogów: Modlimy się za tych, którzy nas prześladują (Mt 5:44, 45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

To nie znaczy, że sukces, powodzenie w jakichś sprawach życia, nie jest ważny, ale nie powinien być naszym głównym celem. Chrześcijanie powinni dążyć do sławy Boga, a nie własnej . Celem jest pełnienie woli Bożej a nie obiecana nagroda.

To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nasze dobre uczynki mogą być szybko zapomniane przez ludzi. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (6:1-4), Jezus mówi o dawaniu jałmużny i czynieniu dobra w ukryciu, tak aby Ojciec Niebieski, który widzi w ukryciu, mógł nas nagrodzić:

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.( czystość zamiarów )

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania nagrody: Czynimy dobro, bo Bóg nas kocha, a nie dla ludzkiej pochwały.

Zaufanie do Boga: Bóg pamięta o naszych uczynkach i nagradza nas (Mt 6:4 ).

Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Hbr 6:10

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Skromność: Nie szukamy uznania ludzi, tylko chwały Boga.

To nie znaczy, że nie powinniśmy być doceniani, ale nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie ludzką pochwałę.

Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że uczciwość i szczerość nie zawsze są nagradzane w świecie. W Biblii, w Psalmie 15:1-2, czytamy:

Panie, kto będzie gościem w przybytku Twoim? Kto będzie mieszkał na górze świętej Twojej? Ten, który chodzi w niewinności, i czyni słuszność, i mówi prawdę w sercu swoim.

Praktyka chrześcijańska:

Uczciwość jako wartość: Bóg ceni uczciwość i szczerość (Prz 12:22

Wstrętne Panu są wargi kłamliwe,
w postępujących wiernie ma On upodobanie.

( Ef 4:25).

Dlatego, odrzuciwszy kłamstwo, niech każdy z was mówi prawdę swemu bliźniemu, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.  ( zamiast wad – cnoty )

Nieustępliwość w prawdzie: Jezus mówił:

Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie (Mt 5:37).

Zaufanie do Boga: Bóg chroni i nagradza uczciwych (Prz 2:7-8).

On chowa powodzenie dla prawych, opiekę – dla żyjących nienagannie.

On osłania ścieżki prawych, ochrania drogę pobożnych.

Ps 37:18 Pan zna dni ludzi bez zarzutu, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki;

To nie znaczy, że będziemy zawsze postrzegani jako „słabi”, ale nasza wierność Bogu i prawdzie jest ważniejsza niż ludzka aprobata.

To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o kruchości ludzkich wysiłków i planów. W Biblii, w Psalmie 127:1, czytamy:

Jeżeli Pan nie zbuduje domu, na próżno pracują, którzy go budują.

Praktyka chrześcijańska:

Zaufanie do Boga: Prawdziwy fundament to Jezus Chrystus (1 Kor 3:11).

Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus

Trwanie w Bogu: To, co budujemy z Bogiem, nie może być zniszczone (Mt 7:24-27).

Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Wiara w wieczność: Nasza prawdziwa nagroda jest w niebie (2 Kor 4:16-18).

Szczególnie dotyczy to klasy Kościoła, ale także i nas, którzy czekamy na ziemskie Królestwo z jego całym błogosławieństwem.

Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.

Nie znaczy, że nie powinniśmy pracować i planować, ale nasze zaufanie i nadzieja powinny być w Bogu, a nie w ludzkich osiągnięciach.

Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.

To powiedzenie jest bardzo aktualne, zwłaszcza w kontekście służby innym. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują

Praktyka chrześcijańska:

Miłość do wrogów: Jezus przykazał nam kochać i modlić się za tych, którzy nas źle traktują.

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Niektórzy ludzie mogą nie być wdzięczni, ale Bóg widzi i nagradza nasze dobre uczynki (Łk 6:35, 36 )

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

( Hbr 6:10).

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Idź za przykładem Jezusa:

On pomógł wielu, którzy nie byli mu wdzięczni (J 1:10-11).

Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

To nie znaczy, że mamy być naiwni albo, że nie mamy pomagać, znaczy jednak, że nasz miłość i służba powinny być motywowane miłością do Boga i chęcią służenia innym – mimo wszystko.

Daj światu, co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nie zawsze nasze najlepsze wysiłki będą doceniane. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:38-42), Jezus mówi o oddawaniu dobra za zło i dawaniu więcej niż się oczekuje.

Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące!  Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Jezus przykazał nam dawać i służyć bez oczekiwania nagrody (Łk 6:35).

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych.

Miłość do nieprzyjaciół: Dajemy najlepsze, bo Bóg nas kocha i chce, byśmy kowali innych (Mt 5:44-45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Skupienie na Bogu: Naszą nagrodą jest życie wieczne w miłości i szczęściu na ziemi , dla Kościoła wieku Ewangelii niebie (Mt 6:1-4).

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

To nie znaczy, że mamy być wykorzystywani, ale nasza postawa serca powinna być szczera i bezinteresowna.

PODSUMOWANIE

To oświadczenie wyraża determinację i zobowiązanie do działania, pomimo przeszkód  i przeciwności. W kontekście praktyki chrześcijańskiej, to oznacza:

Zaufanie do Boga: Wierzę, że Bóg mnie prowadzi i daje siłę, że jest dobrym Ojcem, Który wie, co jest nam w danej chwili najbardziej potrzebne. Przykłady: Dawid, nasz Pan Jezus i wielu innych.

Nieustępliwość: Nie poddaję się trudnościom ani krytyce, będę się starał, moja wiara nie osłabła. Przykładem Ijob, prorocy, Paweł i inni.

Skupienie na celu: Moim celem jest służyć Bogu i innym, nie zważając na konsekwencje. To może być nasze motto na każdy kolejny dzień aż do nadejścia Królestwa.

Przykłady:

Będę kochał moich wrogów, mimo wszystko.

Pomogę potrzebującym, mimo wszystko.

Będę szczery i uczciwy, mimo wszystko.

To oświadczenie staje się deklaracją wiary i zobowiązaniem do działania zgodnie z wartościami chrześcijańskimi.

Ciekawie o tym mówi radosna piosenka, przypisywana Wesleyowi. Treść jest szlachetna i biblijna:

Czyń całe dobro, jakie możesz,

wszelkimi możliwymi sposobami,

na wszystkie możliwe sposoby,

w każdym miejscu, w którym możesz,

w każdym czasie, kiedy możesz,

wszystkim ludziom, którym możesz,

tak długo, jak możesz.

Św. Paweł krótko wyraża tę samą myśl słowami: Dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim. Galacjan 6:10

Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Odwagi, spieszcie naprzód! [„Wiersze Brzasku”, nr 33]

Zmęczeni! I cóż z tego?
Czy wasz pomysł na życie to łoże wygodne,
Płatki róż i zefirki przyjemnie chłodne?
Dalejże, chodźcie, pracujcie póki się dziś nazywa.
Odwagi – powstańcie, idźcie swą drogą, ona was wzywa.

Samotni! I cóż z tego?
Niektórzy widocznie muszą samotni być,
Nie wszyscy mogą serce dać, by z drugim żyć.
Nie wszyscy mogą wzruszeń i rozczarowań wiele znieść.
Pracować można i samemu, trzeba tylko tego chcieć.

Ciemno! Tak! I cóż z tego?
Czy z powodu marzeń słońce nie zajdzie?
Gdy jest lęk o drogę, odwaga ją znajdzie.
Nauczcie się też wreszcie kroczyć wiarą, nie widzeniem,
A wasze kroki znajdą wtedy właściwe prowadzenie.

Ciężko! Tak, lecz cóż z tego?
Czyż myślicie, że życie to czas wakacji
Bez lekcji, zobowiązań – czas miłych akcji?
Idźcie, wykonajcie zadanie – dla was śmierć lub zwycięstwo.
Musicie się uczyć – rozwijajcie cierpliwość i męstwo.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Ewangelia wg Marka 11:24 –

„Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie.”

1 List do Tesaloniczan 5:17 –

„Nieustannie się módlcie!”

Manna, 9 lutego: „Z punktu widzenia ciała w życiu chrześcijańskim jest dużo zamieszania i niepokoju, a zagrożeniem dla chrześcijanina wynikającym z tych okoliczności jest zezwolenie, by to zamieszanie i niepokój stały się częścią jego charakteru. By pokonać tę skłonność, konieczne jest stałe uciekanie się do ufności w dobrą wolę Pana i w Jego zamierzenia odnośnie chrześcijanina wyrażone w Słowie, ponieważ w takim poleganiu na Panu, przez Jego Słowo, chrześcijanin znajduje odpoczynek i pokój wśród utrapień i zamieszania.”

R-3805: „Zaawansowany chrześcijanin powinien być w tak zupełnej społeczności z Ojcem i Synem oraz z Boskim programem, czyli Planem Wieków, że całe jego życie powinno być modlitwą i pieśnią we wszystkich sprawach jego życia. Najgłówniejszą jego myślą będzie: Jaka jest Boska wola w tej lub tamtej sprawie? “Czy jemy, czy pijemy, czy cokolwiek czynimy, wszystko czyńmy ku chwale Bożej”. Serce, które w taki sposób we wszystkich sprawach życia zawsze dopatruje się Boskiego kierownictwa, znajduje się w postawie modlitwy nieustannie i dla chrześcijanina jakikolwiek inny stan nie byłby właściwy. “We wszystkich drogach twoich znaj Go, a On prostować będzie ścieżki twoje”. “Kochaj się w Panu, a dać prośby serca twego” – Przyp.3:6; Ps. 37:4.”

Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że potrzebujemy cierpliwości. Już sam ten fragment mówi, że cierpliwość jest potrzebna:

1/ dla czynienia woli Bożej – czyli nie da się jej czynić bez cierpliwości;
2/ aby otrzymać to, co Bóg obiecał w swoim Słowie

Jak zobaczyłem, gdy studiowałem ten temat, jest jednak sporo nieporozumień z tym związanych.
Bo co to jest cierpliwość?

Wykład wygłoszony przez Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 21.01.2024:

WSJP: „cierpliwość to cecha kogoś, kto spokojnie i przez długi czas potrafi znosić przykrości lub monotonię sytuacji, w której się znajduje”; „cierpliwy: [1] znoszący ze spokojem przeciwności lub przykrości, [2] umiejący wytrwale czekać”. Słownik synonimów podaje, że cierpliwy to [1] spokojny, [2] długo znoszący, ale też [3] uparty [czyli uparty też jest synonimem cierpliwego]”.

sjp.pl: „cierpliwy – [1] znoszący ze spokojem przeciwności; [2] umiejący czekać; [3] wytrzymały; [4] wykazujący się uporem i niezłomnością”

Wyobraźmy sobie, że ktoś rozlał nam kawę na sukienkę albo na marynarkę, a my ze spokojem, łagodnie, opanowani. No i ludzie mówią: „Ale ty jesteś cierpliwy/a!”.
Ale druga sytuacja, ktoś mi coś klaruje, wyjaśnia coś, z czym się nie zgadzam, ja na to reaguję złością, zdenerwowaniem. No i ludzie mówią: „Ale ty jesteś niecierpliwy/a!”.

To pasuje do części tych definicji, ale nie pasuje to do „biblijnej cierpliwości”.
Te przykłady pasują do innej zalety lub braku zalety: długiego znoszenia lub nieskwapliwości. Bo w Biblii mamy dwa greckie słowa, które są czasami tłumaczone na cierpliwość. (Wykaz wersetów można znaleźć na dole)

Pierwsze z tych słów to makrothymia, którą ks. Popowski w swoim „Grecko-polskim słowniku Stronga” określa jako: [1] cierpliwość, wytrwałość, stałość, niestrudzenie; [2] znoszenie, nieskwapliwość w mszczeniu krzywd

Jak się przekonamy to pierwsze znaczenie to definicja innego greckiego słowa i tylko to drugie znaczenie jest faktycznie biblijną makrothymią. W taki sposób człowiek długo znoszący jest – jak także podaje Popowski – „cierpliwy w znoszeniu występków i krzywd ze strony innych; łagodny i nieskory do odwetu; nieskory do gniewu, nieskory do karania”

To jest bardzo potrzebna cecha w dzisiejszym świecie. W różnych kolejkach czy to w sklepie, czy to do lekarza. W różnych opóźnieniach, w kontaktach z ludźmi. W pracy. W rodzinie.

Brat Johnson definiuje „makrothymię” jako „spokojną, nieżywiącą urazy postawę człowieka w okolicznościach wywołujących naturalne rozdrażnienie”.

Drugie biblijne słowo tłumaczone jako „cierpliwość” to „hypomone”. I to słowo ma już dużo wspólnego z uporem, ale z uporem w dobrym kierunku. Ks. Popowski podaje trzy definicje: [1] niezłomność, stałość, wytrwałość; [2] cierpliwe, niezłomne oczekiwanie czegoś; [3] cierpliwe trwanie, znoszenie, wytrzymałość”.

Tutaj nacisk jest na zupełnie coś innego i także można pominąć to, co jest definicją makrothymii, czyli znoszenie. Hypomone jest raczej jak toczący się walec, to jest potężna siła, ale stosowana w dobrym kierunku. Ks. Popowski w swojej definicji „hypomeno” czyli czasownika, od którego utworzono rzeczownik „hypomone” podaje ciekawą definicję: „hypomeno – wytrwać: pomimo niedoli i prób trzymać się mocno wiary w Chrystusa; trwać, nie wycofywać się ani nie uciekać”.

Brat Johnson mówi, że taka biblijna cierpliwość to „siła charakteru, przez którą człowiek – dzięki wytrwałości pośród przeszkód, które znosi radośnie [lub: z pogodą ducha] – idzie naprzód, wzmacniając samokontrolę w czynieniu dobra”. E15, s. 90 – „[jest to] wytrwałość w czynieniu dobra pomimo przeszkód znoszonych z radością [albo: z pogodą ducha]”.

Czy taki podział ma znaczenie? Wydaje się, że w Biblii ma, widać to np. z tego, że oba te słowa są używane razem, w tych samych fragmentach. Np. w hymnie o miłości 1 Kor. 13:4, najpierw czytamy: „Miłość jest długo cierpliwa” – i mamy tu na myśli makrothymię, tę spokojną, łagodną postawę, miłość jest nieskwapliwa w mszczeniu krzywd. Niechętna żeby toczyć spór. Nie ma tu „hypomone”, jest „makrothymia”, ale dalej w w. 7 czytamy, że „miłość wszystko cierpi” (BG), co nie jest dobrym tłumaczeniem, bo mamy tutaj „hypomeno”. Miłość wszystko przetrzyma, ona wszystko przezwycięży przez swoją wytrwałość. Gdybyśmy mieli oceniać to obie te cechy są bardzo ważne, ale biblijna cierpliwość lub wytrwałość, ta określona słowem ‘hypomone’, jest ważniejsza.

Ważniejsza, bo to o niej mówi Hebr. 10:36 i to ona sprawi, że będziemy potrafili czynić wolę Bożą i zdobędziemy obietnicę. Nie wystarczy być spokojnym, niechętnym do zemsty, trzeba mieć moc charakteru która pędzi do przodu mimo trudności.

To o tej cierpliwości, o tej mocy charakteru, mówi w swoim dodawaniu lub wymienia na swojej drabinie apostoł Piotr, kiedy mówi w 2 Piotra 1:5-7 – „dodajcie do wiary waszej cnotę [lub męstwo], a do cnoty umiejętność, a do umiejętności powściągliwość [lepiej: samokontrolę], a do samokontroli – cierpliwość [gr. hypomone], a do cierpliwości pobożność, a do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę [agape, miłość ofiarniczą, bezinteresowną]”

Samokontrola i cierpliwość. Te dwie cechy należą do korony charakteru, bo bez nich nic się nie dzieje. Samokontrola, powściągliwość czy opanowanie to „siła charakteru, dzięki której przez stanowczość rządzimy sobą w dobrym postępowaniu”. Często to wystarczy. Ale czasami trzeba wzmocnić samokontrolę przez cierpliwość. Żeby przeżyć trudny czas musi być jedno i drugie. Ktoś ciekawie powiedział, że cierpliwość to bardziej muskularny, „przypakowany” brat samokontroli. To taki siłacz, który w razie czego stanie obok.

To cierpliwość pozwala „płynąć pod prąd”, choćby cały świat miał płynąć z prądem. Samokontrola ma coś wspólnego ze stanowczością, która mówi, że biorę się za coś i zaczyna działać. Cierpliwość kojarzy się ze stałością, ona mówi: „jak już zacząłeś, to rób, nieważne, że są jakieś problemy, idź naprzód mimo tego”. Inny jeszcze przykład to napęd w samochodzie. Czasami napęd na dwa koła wystarczy, ale czasami przydałby się napęd na cztery koła – kiedy teren jest trudny. Cierpliwość to taki dodatkowy napęd.

Rzym. 2:7 – „Tym, którzy przez wytrwanie w uczynku dobrym szukają sławy, czci i nieśmiertelności, odda żywot wieczny”. Widzimy, że tutaj znowu potrzebne jest nam hypomone. Łagodne długie znoszenie nie daje tego, ale daje to biblijna cierpliwość. Chodzi o podejmowanie dobrych działań (wytrwanie w uczynku dobrym). Jeśli ktoś jest tylko nieskwapliwy, jeśli jest tylko bierny, to nie będzie zwycięzcą. Bo chrześcijańskie życie to podbój samego siebie pod Bożą wolę, to jej wykonywanie i walka o spełnienie obietnicy.

Rzym. 5:3-4 – „A nie tylko to, ale też chlubimy się z ucisków, wiedząc, że ucisk sprawuje cierpliwość”. Wynika z tego, że bez doświadczeń, bez trudności, bez ucisku, nie ma możliwości rozwijania cierpliwości. Bo biblijna cierpliwość to taka wytrwałość, która idzie naprzód w czynieniu dobra pomimo zła. E15, s. 156 – „Jest to cecha, której szczególną sferą działań są warunki przeszkód, trudów i cierpień”; E15, s. 584 – „przez cierpliwość rozumiemy siłę charakteru, dzięki której [dzięki tej sile] panujemy nad naszym usposobieniem na korzyść dobra, wśród radośnie znoszonych ciężkich, nieprzyjemnych, niesprzyjających, niemiłych, niekorzystnych, zniechęcających oraz pełnych przeszkód i okoliczności warunków”.

2 Kor. 6:4-5 daje nam przykłady tych trudności. EIB dosł.: „Ale we wszystkim stawiamy siebie za przykład jako słudzy Boga w wielkiej wytrwałości [gr. hypomone]: w uciskach, w potrzebach, w trudnościach, w chłostach, w więzieniach, w rozruchach, w trudach, w bezsennych nocach, w postach, w czystości, w poznaniu, w cierpliwości [tu mamy gr. makrothymia – czyli żeby rozwijać ‘nieskwapliwość’, ‘długie znoszenie’ także trzeba tej wielkiej wytrwałości-hypomone!], w uprzejmości w duchu świętym, w nieobłudnej miłości, w Słowie prawdy, w mocy Bożej”. Aby wytrwać w tym wszystkim trzeba wielkiej wytrwałości, wielkiej ‘hypomone’, biblijnej cierpliwości.

Cierpliwość to więc czynienie woli Bożej, moc charakteru, w trudnych warunkach. Gdyby szukać przeciwieństwa tej cechy, to byłaby to chwiejność, słomiany zapał, niestałość. Ktoś szybko się zapala, pali się wysokim, pięknym płomieniem, ale szybko gaśnie. Wybuch zapału, ale co dalej? Brak wytrwałości, brak biblijnej cierpliwości.

Apostołowie są dla nas podwójnym przykładem. Najpierw negatywny: Gdy nasz Pan zbliżał się do końca misji, starał się ich przygotować. Mówił im prostym językiem, że idzie do Jerozolimy, że zostanie wydany w ręce grzeszników, że zostanie ukrzyżowany i że wszyscy uciekną tej ostatniej nocy. Co mówili uczniowie? Najpierw Piotr: „Panie! Ja nie tylko nie zgorszę się z ciebie, ale jestem gotowy iść z tobą do więzienia, a nawet na śmierć”. Inni nie chcieli być gorsi i też obiecywali Panu, że zachowają się bohatersko niezależnie od doświadczeń. Wiemy co było dalej, ale znajdujemy też zachętę w tym, że apostołowie się zmienili, a to znaczy, że cierpliwość można rozwijać.

W piątym rozdziale Dziejów Apostolskich opisane mamy głoszenie ewangelii przez Piotra i pozostałych, ich uwięzienie i to jak następnie postawiono ich przez Sanhedrynem. Jak czytamy Dz. 5:27-29 – „Po przyprowadzeniu zaś stawili ich przed Sanhedrynem.
I zapytał ich arcykapłan: Nakazem zakazaliśmy wam nauczać w imieniu Jezus, a oto napełniliście Jerozolimę waszą nauką i chcecie na nas ściągnąć krew tego człowieka. Piotr zaś z apostołami odpowiedział: Trzeba być posłusznym Bogu bardziej niż ludziom.” [później zebrała się rada, za apostołami wstawił się Gamaliel] Dz. 5:40-42 – „po czym przywołani apostołów, wychłostali ich, zabronili im mówić w imieniu Jezusa i zwolnili ich. Oni natomiast odchodzili sprzed oblicza Sanhedrynu, ciesząc się, że zostali uznani za godnych niegodnego potraktowania – dla imienia Jezus. Każdego też dnia w świątyni i po domach nie przestawali nauczać i głosić dobrej nowiny o Chrystusie Jezusie.”

Co za piękna przemiana, której dokonał duch święty i łaska Boża. I co za piękny przykład biblijnej cierpliwości, która jest radosna, zachowuje pogodę ducha, pomimo trudności i prześladowań. Cieszyli się i nie przestawali nauczać o Jezusie.

Największym przykładem cierpliwości jest oczywiście nasz Pan. Gdy rozważamy czasami kroki, które podejmował na swojej wąskiej ścieżce, jego zapieranie się siebie i świata, jego studiowanie Słowa Bożego, głoszenie go i praktykowanie, jego modlitwy, czuwanie i znoszenie zła, to widzimy, że w każdym z tych kroków konieczne było używanie samokontroli, a w trudnościach także cierpliwości.

Hebr. 12:1-3 – z UBG: „Skoro i my mamy wokół siebie tak wielką chmurę świadków, zrzućmy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas tak łatwo osacza, w cierpliwości [hypomone!] biegnijmy w wyznaczonym nam wyścigu; Patrząc na Jezusa, twórcę (albo: wodza) i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż [tu mamy czasownik hupomeno, więc WYTRWAŁ krzyż, PRZETRZYMAŁ krzyż, tzn. niósł go naprzód, to znaczy, że pełnił wolę Ojca we wszystkich warunkach, w każdym bólu, sprzeciwianiu się szatana i złych ludzi itd.], nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. Pomyślcie więc o tym, który zniósł tak wielki sprzeciw [tu znowu czasownik hupomeno, czyli WYTRZYMAŁ, PRZEZWYCIĘŻYŁ ten sprzeciw!] wobec siebie ze strony grzeszników, abyście nie zniechęcali się w waszych umysłach i nie ustawali.”

Cierpliwość zakłada nie ustawanie w trudnych sytuacjach. To nie nie tylko łagodne przyjmowanie. | W życiu różnych grup społecznych następuje coś takiego, że obiecują sobie lub innym dużo, a potem z wykonaniem jest czasami bardzo źle. Np. podczas wyborów politycy obiecują, że zmienią kraj, że naprawią Polskę, że coś ulepszą, że pchną wszystkie na inne tory, że otoczą opieką potrzebujących. A potem bardzo szybko zapominają o tym, co obiecywali i czasami z tych obietnic niewiele zostaje wykonane.

To dotyczy także nas. Bardzo często, szczególnie przy okazji Nowego Roku czy Pamiątki obiecujemy sobie, że będziemy postępować lepiej. Wiele mówimy, ale z wykonaniem jest gorzej. Bardzo często tym, czego nam brakuje jest nie dość mocne zwrócenie uwagi na cierpliwość i na to, że doświadczenia mają nam pomóc ją rozwijać. Za często widzimy tylko brzydkie opakowanie doświadczeń, a nie widzimy błogosławieństw kryjących się wewnątrz.

Chciałbym przywołać dwa przykłady cierpliwości z czasów bardzo trudnych. Chodzi o drugą wojnę światową. Celowo wybieram przykłady, które są dobrze znane, bo chcę żebyśmy zwrócili szczególną uwagę na biblijną cierpliwość czyli: „wytrwałość w czynieniu dobra pomimo przeszkód znoszonych z pogodą ducha”.

Brat Bielec. Ze względu na niebezpieczeństwo wielu braci usługujących zawiesiło swoją służbę w czasie wojny, bo nie można było pojechać, bo na każdym kroku groziło to śmiercią. Brat Bielec ze Lwowa swojej służby nie zawiesił. Jechał ciągle od zboru do zboru, gdzie mógł, wracał do domu i znowu jechał, bo znowu – w tych trudnych warunkach bracia szczególnie tej usługi potrzebowali. Wtedy właśnie potrzeba było i postawy, i słowa, które dodawałoby braciom otuchy. I brat Bielec to wytrwale robił. Kiedyś ze Lwowa pojechał do Łosińca i pociąg przyjeżdżał bardzo wcześnie rano. Nie było żadnych możliwości, żeby zawiadomić, że przyjedzie. To nie były dzisiejsze warunki. Brat Bielec musiał więc sam przyjść od pociągu. Jak opowiadał to brat Łagowski: „Jeszcze spaliśmy, gdy przyszedł i otworzyliśmy mu drzwi. W drzwiach stanął pobity, pokrwawiony, zmaltretowany człowiek. Gdy rozbieraliśmy go, tata umywał te rany, płakaliśmy nad nim, no a potem czegoś ciepłego się napił, położyliśmy go do łóżka i zasnął. U nas miało być zebranie, zaczęli bracia przychodzić, ojciec: «Ciiiii… Brat Bielec jest ciężko chory i u nas zebranie nie może być». Ale gdy tak któregoś z rzędu ojciec odprawiał, brat Bielec się nagle obudził i mówi: «Co, co ty mówisz? zebrania nie będzie? Bracia, zaraz się ubieram, będzie zebranie, oczywiście, ja po to tu przyjechałem». Wstał jak gdyby się nigdy nic nie stało, ubrał się, tylko było widać te sińce na czole, na policzkach, no ale właśnie, tą swoją postawą, a potem usługą, wlał tyle otuchy, że na zebranie bracia przychodzili z różnych stron, bo się bali, a potem poszli wszyscy razem. Wierzyli, że Pan czuwa nad nami, bo on tą swoją postawą i słowem przekazał taką otuchę braciom. Cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę.”

Zobaczmy, że wszystko tutaj zaczyna się od tego, że brat Bielec nie rezygnuje mimo pierwszej przeszkody (początku wojny). Ale to co dzieje się później pokazuje już cierpliwość skrystalizowaną. Kiedy ciężko pobity, wybudzony, słyszy o odwołaniu zebrania, jego miłość do braci, wiara i wytrwałość protestują. On właśnie po to przyjechał aby służyć.

Drugi taki sztandarowy przykład to brat Jan Kudyba i jego rodzina. „W czasie, gdy nie było trudności, był skromnym, cichutkim bratem, gdy inni byli czasami bardzo bohaterskimi w swoim obiecywaniu, co oni to zrobią, gdyby te warunki nastąpiły. On był cichutki i skromny. Gdy przyszła okupacja, gdy przyszły bardzo trudne warunki bytowe, niebezpieczeństwo na każdym kroku, pojawiła się tam rodzina uciekinierów z Łodzi, jak się później okazało komunistów. Składała się z rodziców i małego chłopca. Nie mieli gdzie się podziać, nie mieli nic i akurat na swojej drodze, ku ich szczęściu, spotkali brata Kudybę. Brat Kudyba przygarnął ich do siebie, pomimo że nie było gdzie. Był to niewielki domek z dwoma małymi pokojami i kuchnią, a sama rodzina składała się z sześciu osób. Przygarnął ich do siebie, a oni potrzebowali wszystkiego, pościeli, jedzenia, nic nie mieli. A tu też były trudne warunki. Każdy inny powiedziałby: <<no ja nie mogę, no bo jak to zrobić?>>. Ale dzięki temu, że przygarnął ich do siebie oni zaczęli (trochę z konieczności) chodzić na zebrania, a potem po wielu perypetiach życiowych stali się naszymi braćmi w Panu… Mało tego, gdy przygarnął tę rodzinę, we wsi była rodzina żydowska, która miała niewielki dom, sklepik… Niemcy wpadli, złapali tę rodzinę, wyprowadzili do pobliskiego lasu i rozstrzelali. Ale dwóch chłopców z tej rodziny bawiło się poza domem, dwóch żydowskich chłopców zostało. Gdy dowiedzieli się, że Niemcy zamordowali ich rodziców, ich siostry, w panicznym strachu, przerażeni, zapłakani, uciekli do lasu. Brat Kudyba poszedł wieczorem, odszukał ich w tym lesie, a że do domu już ich nie mógł ich przyprowadzić, razem z innym braterstwem przechowali tych dwóch chłopców przez całą okupację. Znowu trzeba im było wszystko dać i ukryć.”

Tu oczywiście znowu Kudyba mógłby odmówić i tej pierwszej rodzinie, i później nie znaleźć tych chłopców. Nikt nie mógłby go winić. Jednak Boża miłość w nim powiedziała mu, że trzeba coś zrobić. Duch mądrości pozwolił mu znaleźć sposób. Miał motywację, ale to cierpliwość wprowadzała te plany w czyn, mimo wielkich trudności. Cierpliwość nie zawsze oznacza to samo. Nie zawsze jest to tak wielki heroizm, częściej zwykły szary dzień codzienny, ale uważam, że najlepiej patrzeć na duchowy Mount Everest, bo wtedy dojdziemy jak najwyżej na nasze osobiste pagórki. My nie mamy się zniechęcać, nawet jeśli tej cierpliwości jest bardzo mało. Zamiast tego lepszą metodą jest modlić się o więcej cierpliwości. Jednak w tych modlitwach pamiętajmy, że cierpliwość to czynienie woli Bożej w trudnych warunkach, a Bóg odpowie na swój sposób: przez łaskę i warunki.

Kiedy więc modlimy się o moc charakteru, o wytrwałość, pamiętajmy o tym i traktujmy to, co nas spotyka, jako Boską odpowiedź. Bóg wie, że jesteśmy prochem, Bóg wie, że mamy słabości. Bóg przebacza nam nasze upadki. Ale to, czego Bóg chce, to pełnienie Jego woli na ile możemy. A Bóg dostarczy nam i zachęty, i przykładów, i oczywiście swojej pomocy przez różne opatrzności, których nawet byśmy nie wymyślili. Musimy tylko mieć otwarte duchowe oczy i duchowe uszy. Jak to gdzieś przeczytałem: „Każdy cud w Biblii rozpoczął się jako problem”.

Otwórzmy Łuk. 8:15. Może z BT: „W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swoją wytrwałość.”; a werset 13: „Na skałę pada u tych, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują.”

Nasz Pan pokazuje tu dwie grupy słuchaczy: jedni słuchają i drudzy słuchają. Tylko, że jedni słuchają i zapalają się do pełnienia woli Bożej, ale gdy przychodzą trudności: odstępują, załamują się a drudzy wydają owoc przez swoją wytrwałość. W duchowym owocowaniu, tym, co różni wygranych od przegranych, nie jest talent, a wytrwałość.

Tylko przez wytrwałość możemy rozwijać charakter i otrzymać zwycięstwo.
Łuk. 21:19 – „W cierpliwości waszej posiadajcie [albo: zachowajcie] dusze wasze [wasze życie, waszą istotę, wasze istnienie, waszą osobowość – każde znaczenie dobre]”.

Z pewnością, gdy przychodzi taka trudna trasa na naszej drodze życia, gdy włączamy cierpliwość jako ten napęd na 4 koła, to zużywamy więcej siły, więcej paliwa. Według Biblii tym paliwem jest Boże słowo, ale tylko, gdy przyjmowane jest w szlachetnym i dobrym sercu, tzn. w miłości do prawdy, z pragnieniem rozwijania ducha prawdy. Kiedy są jakieś duże problemy to także od tego będzie zależało, czy nasza wytrwałość wykona swoje dzieło. „Czy traktuję Biblię jak paliwo?”

Biblijna cierpliwość bez miłości do Pana, do Prawdy, do braci i do bliźnich, posiada nadal swoje jądro, którym jest wytrwałość. To czego brakuje to czynienie dobra w pogodnym duchu. W ten sposób rozwija się nierozsądna wytrwałość: upór, zbytnia stanowczość, zanik miłości kosztem rygoryzmu i fanatyzmu. Taką wytrwałość, taki upór, posiada szatan i upadli aniołowie. Taką wytrwałość posiadają często głosiciele błędu. Lecz taka wytrwałość może urosnąć także w nas, jeśli nie będziemy starali się o równowagę naszego charakteru. Cierpliwość zawsze musi współdziałać z miłością.

Dlatego tak ważne jest patrzenie na Pana Jezusa: jak On był wytrwały w czynieniu dobra, w jakim pogodnym duchu to czynił (bo widział cel swoich wysiłków), jak czynił to mimo niesprzyjających okoliczności. Nie ma lepszego wzoru, patrzmy na Pana.

W obu Listach do Tymoteusza Apostoł Paweł zachęca Tymoteusza żeby staczał dobry bój wiary i uchwycił się żywota wiecznego. Jedna z zachęt, zawarta w 2 Tym. 2:12, brzmi w przekładzie Biblii Gdańskiej: „Jeśli cierpimy, z nim też królować będziemy”. Znów jest tutaj w oryginale słowo „hypomeno”. Nie znaczy to więc, że mamy tylko długo i nieskwapliwie znosić różne przykrości; „przecierpieć”.Chodzi o to, że przy pomocy cierpliwości – z pomocą naszego Pana – mamy przezwyciężać nasze duchowe walki i postępować naprzód w dobrych uczynkach pomimo trudności, z pogodą ducha. A wtedy czeka nas odpowiednia dla nas nagroda.

Wróćmy na koniec do podstawowego wersetu: „Albowiem cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli [tzn. odziedziczyli / zdobyli] obietnicę” (Hebr. 10:36).

To, co chciałem podkreślić, to myśl, że nieskwapliwość i długie znoszenie nie wystarczy, żeby czynić wolę Bożą i zdobyć to, co Bóg obiecał wiernym. Za to widać wyraźnie, że biblijna cierpliwość jest tą siłą napędową i mocą, która na to pozwoli.

Czynienie woli Bożej to przede wszystkim rozwijanie charakteru na podobieństwo Chrystusowe, a więc przede wszystkim rozwijanie miłości. Wiemy, że częścią tej miłości faktycznie jest rozwijanie długiego znoszenia. Jednak, gdy już wejdziemy na pewien poziom miłości, na nasz pagórek rozwijania charakteru, znowu potrzebna jest biblijna cierpliwość; ta wytrwałość w czynieniu dobra wśród znoszonych pogodnie trudności, to ona pozwoli nam pozostać i umacniać się na tym pagórku. O królu Ezechiaszu napisane jest (2 Kron. 32:5), że „nabrawszy odwagi, naprawił wszystkie zburzone mury, wzniósł na nich wieże, a na zewnątrz [zbudował] drugi mur”. W biblijnej symbolice mur to moc charakteru. Samokontrola to pierwszy mur. A cierpliwość to drugi mur. Zobaczmy, gdzie jesteśmy w naszym budowaniu, nabierzmy odwagi i naprawmy to, co możliwe. Bóg pomoże wiernym.

Długie znoszenie nie ma tak ważnego miejsca, bo jest zaletą bierną, a nie czynną. Jeśli więc chcemy zdobyć zwycięstwo, musimy mieć długie znoszenie, ale przede wszystkim musimy prowadzić podbój nas samych. Nie możemy stanąć w pół drogi, nie ma sensu i czasu rozpaczać nad tym, co się nie udało. Nie ma sensu poddawać się rozpaczy i zniechęceniu. Spójrzmy na obietnice Słowa Bożego. Oddajmy Bogu chwałę za Jego dobroć i łaskę. Zwróćmy uwagę na ludzi wokół nas i starajmy się ich uszczęśliwiać, pomagać, a nie szkodzić. A dziś przede wszystkim rozważmy jak jest z naszą biblijną cierpliwością i zróbmy wszystko, by tę cechę rozwijać.

—-

15.09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Dla osób, które wolą czytać niż słuchać, dołączamy szeroki konspekt w wersji tekstowej.

„Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą niegodziwych, nie stoi na drodze grzeszników i nie zasiada w gronie szyderców; Lecz ma upodobanie w prawie PANA i nad jego prawem rozmyśla we dnie i w nocy. Będzie on bowiem jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje swój owoc w swoim czasie; jego liść nie zwiędnie i wszystko, co robi, powiedzie się.”
– Psalm 1:1-3

Drzewo opisane w pierwszym Psalmie odnosi się do jednostki oddanej Bogu. Drzewo zasadzone nad wodami rzek z reguły ma w sobie wiele życia, ponieważ ma dostęp do wody i dużo jej wchłania. To samo drzewo, jeśli zostałoby przesadzone na pustynię, szybko by uschło z braku wody.

Tak też jest z dzieckiem Bożym. Tylko wtedy, kiedy ma dostęp do rzecznych wód prawdy, ksiąg Biblii, może duchowo wzrastać, a im więcej prawdy wchłania i używa, tym więcej uzyskuje witalności.

Zanim wyrośnie drzewo, musi być nasienie, a to nasienie musi być zasiane w przygotowaną ziemię.

W przypowieści o siewcy nasz Pan mówił o różnych rodzajach ziemi i powiedział, że dobrą ziemią jest czyste i uczciwe serce. Przygotowywanie ziemi oznacza proces, dzięki któremu uświadamiamy sobie, że nie możemy się podobać Panu i dlatego potrzebujemy Zbawiciela.

Tak więc ziemią, w którą nasienie jest siane, jest usprawiedliwiony umysł i serce. Nasieniem, jak wyjaśnił Jezus jest słowo Królestwa, wesoła nowina, że królestwo Chrystusa ma być ustanowione na ziemi.

Jeśli nasienie zostanie przyjęte do czystego i uczciwego serca, od razu zaczyna zapuszczać korzenie i kiełkować. Korzeń przedstawia wiarę dziecka Bożego.

Są dwa akty wiary: wiara usprawiedliwienia i wiara poświęcenia. Rzym 5:1
Pierwszy akt wiary, przez który jesteśmy usprawiedliwiani, jest przygotowaniem ziemi, serca. Jeśli nasienie, słowo, wesoła nowina Królestwa zostanie właściwie przyjęta do takiego serca i zapuści tam korzeń, następuje oświecenie duchem świętym.

Korzeń jest drugim aktem wiary, wiary poświęcającej. to mały początek… Kiedy nasienie drzewa owocowego zostanie zasiane, wypuszcza z korzenia malutkie odrośla, aby wchłaniały wodę i różne minerały, czy elementy ziemi, które zostały rozpuszczone przez wodę. Wkrótce ponad ziemią ukazuje się niewielka łodyżka.

Ta niewielka łodyżka wypuszcza małe gałązki, które, tak jak korzeń i łodyżka, stają się z roku na rok coraz grubsze i silniejsze. Kiedy gałęzie wypuszczają liście i ostatecznie pąki, kwiaty i owoce, mamy dojrzałe drzewo owocowe.

Rozważmy teraz szczegółowo różne części drzewa i porównajmy je z różnymi etapami w rozwoju chrześcijanina, jak zostało to naszkicowane w 2 Liście Piotra 1:5-7.

Pierwszą z łask jest korzeń wiary. Tak samo jak z korzeniem drzewa, jego odrośla na początku są małe i delikatne, lecz rozrastają się i rozszerzają we wszystkich kierunkach w miarę, jak rozwijamy w sobie ducha Bożego. Korzeń ma dwie funkcje:

(1) Jest tą częścią drzewa, która trzyma się ziemi… Tak samo jest z naszą wiarą. Wiara jest tą częścią, która trzyma się ziemi – usprawiedliwionego serca, czyli woli. Na początku, kiedy wiara jest mała, słaba, z łatwością moglibyśmy być z niej wykorzenieni, gdyby Pan nie troszczył się o nas na tym, tak jak i na każdym innym etapie.

Wraz z naszym duchowym rozwojem stopniowo różne gałęzie naszej wiary rozrastają się i rozciągają tak, aby mocniej uchwycić się naszych serc. Niektóre z nich chwytają się tej części naszego serca, czyli woli, która reguluje nasze myśli tak, że coraz bardziej myślimy tak, jak Jezus;

inne chwytają się tych części naszego serca, czyli woli, które regulują naszą mowę i ogólne postępowanie tak, że stopniowo zaczynamy mówić tak jak mówił Jezus i „kroczyć” tak jak on „kroczył”.

Im bardziej wzrasta nasza wiara i im mocniej chwyta się naszego serca, tym lepiej jesteśmy w stanie oprzeć się atakowi przeciwnika.

Wiara jest fundamentalną wielką łaską, bez której niemożliwy byłby nasz wzrost. „Bez wiary nie można podobać się Bogu”.

(2) Następną funkcją korzenia drzewa jest wchłanianie wody z ziemi oraz różnych ziemskich, czyli mineralnych, pierwiastków zawartych w ziemi, które mogą być rozpuszczone przez wodę i użyteczne do wzrostu drzewa. Woda stanowi 3/4 masy większości roślin, a tym samym jest niezbędna.

Jeśli drzewo zostałoby jej pozbawione, zaczęłoby usychać. Pochodząc ze „strumieni wód”, nad którymi drzewo jest zasadzone, woda sączy się przez ziemię wyszukując różne ziemskie pierwiastki, które w niej się znajdują i je rozpuszcza po trochu, a potem zostaje wchłonięta przez korzeń.

Wszystka woda, jaka bierze udział w budowie drzewa przenika przez korzeń; żadna jej część nie przenika żadnym innym sposobem, nawet przez liście. Rzeczne wody, przedstawiają różne księgi Biblii, a woda prawdy sączy się z nich do naszych serc przez środki przekazu, którymi są nasze oczy i uszy. Kiedy przeniknie do naszych serc, wyszukuje naturalne pierwiastki znajdujące się w nich i stopniowo je rozpuszcza.

Jednym z tych pierwiastków jest ambicja, która doprowadza doczesnego człowieka do starania się być wielkim w oczach tego świata, zdobyć dla siebie dobre imię, zgromadzić bogactwa, itd. Jakkolwiek mogłoby to być upragnione z światowego punktu widzenia, to jest złą zasadą, gdy dotyczy dziecka Bożego; lecz kiedy prawda dostanie się do jego serca, naturalny pierwiastek ambicji zostaje stopniowo rozpuszczony i podczas przenikania razem z wodą zmieniają się jej właściwości,. Tak zmieniona ambicja pobudza nas do wysiłków podobania się Bogu, bez względu na to, co ludzie mogą sobie pomyśleć; pobudza nas do składania skarbu dla siebie w niebie, , abyśmy mogli być uznani za godnych naśladowców Jezusa Chrystusa, a w przyszłości w królestwie również wielbić Boga i pomagać w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Innym naturalnym pierwiastkiem, jaki wielu z nas posiada w mniejszym lub większym stopniu jest wojowniczość. Światowy człowiek, który ma cechę wojowniczości może być bardzo nieprzyjemny, lecz kiedy taki człowiek staje się poświęconym w Chrystusie, prawda wyszukuje naturalną wojowniczość w jego sercu i stopniowo ją rozpuszcza, a kiedy zostaje wchłaniana przez wiarę dziecka Bożego przeradza się w duchową wojowniczość.

Ta zaleta jest jedną z najwspanialszych cech, jakie człowiek Boży może posiąść, bowiem właściwie skierowana umożliwia mu walczenie ze światem, szatanem i ciałem, a więc prowadzenie dobrego boju wiary.

Światowy człowiek używa swojej wojowniczości do walki z drugimi we własnym interesie; człowiek Boży używa swojej wojowniczości do walki ze sobą dla dobra drugich. Wszyscy musimy posiąść tę cechę… A zatem, korzeń przedstawia naszą wiarę, i właśnie tak jak korzeń jest jedyną częścią drzewa, która wchłania wodę, tak samo człowiek Boży przyjmuje prawdę tylko w jeden sposób, a mianowicie, przez swoją wiarę. Jeśli komuś brakuje wiary, nie będzie w stanie przyjąć prawdy.

Cóż jest takiego w korzeniu, co umożliwia mu wchłanianie wody wraz z rozpuszczonymi ziemskimi pierwiastkami?

Są to soki roślin, a proces wchłaniania nazywa się endosmozą. Endosmoza to naturalne prawo, dzięki któremu, kiedy rzadszą ciecz oddziela od gęstszej porowata przegroda, gęstsza wchłania tę rzadszą. Soki są gęstsze niż woda w ziemi i dlatego przez korzeń wchłaniają rozpuszczone ziemskie pierwiastki.

Podobnie Duch Święty (reprezentowany przez soki), przez duchowy proces odpowiadający endosmozie wchłania wodę prawdy razem z naturalnymi pierwiastkami rozpuszczonymi przez prawdę; wchłanianie to odbywa się przez naszą wiarę,.

W ten sposób miara Ducha Świętego stopniowo wzrasta w Ludzie Bożym, i tak jak soki nie tylko karmią korzeń, lecz wstępują wyżej do innych części drzewa karmiąc je, tak samo Duch Święty w ten sposób wzmocniony w odpowiedniej mierze i sile rozwija nie tylko naszą wiarę, lecz równocześnie inne łaski. Kiedy nasienie zostanie posiane i zapuści korzeń, początkowo nikt o tym fakcie nie wie.

Dopiero wtedy, gdy korzeń wypuści łodygę i ukaże się ona ponad ziemią możemy powiedzieć: „Och! Jakieś nasienie zostało tu posiane i zapuściło korzeń”. Łodyga jest jego pierwszą widoczną oznaką.

To nas doprowadza do drugiego punktu. Apostoł Piotr mówi: „Przydajcie do wiary waszej cnotę”. Słowo oddane tu jako „cnota” właściwie przetłumaczone znaczy „męstwo”.

Kiedy stawiamy nasze ciała ofiarą żywą Panu, korzeń wiary, pierwszy krok w rozwoju chrześcijanina, jest w naszych sercach, ale na początku nikt, z wyjątkiem nas samych, o tym nie wie.

Dopiero kiedy przydamy do naszej wiary męstwo, inni dowiadują się, iż Słowo Prawdy zapuściło w nas korzenie. Męstwo jest pierwszą widoczną manifestacją Nowego Stworzenia. Jeśli nie rozwiniemy męstwa, nasza wiara umrze; tak samo, jak w przypadku naturalnego nasienia, jeśli nie pojawi się łodyga, korzeń umrze.

Co oznacza zaleta męstwa? Oznacza ona odwagę naszej wiary.

Kiedy przydajemy do naszej wiary męstwo, to nie tylko wierzymy w naszym sercu, lecz także wyznajemy naszymi ustami, iż Jezus jest naszym Panem, a to właśnie dzieje się wtedy, kiedy zaczynamy mówić o tym ludziom i okazywać to w naszym codziennym życiu i postępowaniu, inni dowiadują się, że jesteśmy chrześcijanami.

Cnota, czy też męstwo, jest tą łaską, która umożliwia nam dawanie Prawdy innym i kształtowanie własnego życia według jej zasad oraz trwanie w obu pomimo przeciwności, a także powtarzających się niepowodzeń.

Na początku, kiedy jesteśmy zaledwie młodymi roślinami, uginamy się przy każdym podmuchu wiatru przeciwności, lecz po pewnym czasie, gdy stajemy się dojrzalsi, jesteśmy w stanie przeciwstawić się każdej burzy, jaka tylko mogłaby zaatakować naszą wiarę w Boga i jego Prawdę.

Przydajcie do cnoty umiejętność

Kiedy zaczynamy mówić innym o Prawdzie, wkrótce stwierdzamy, że nie umiemy wytłumaczyć jej tak jasno, jakbyśmy sobie tego życzyli, a na pytania nam stawiane nie umiemy odpowiedzieć.

Na skutek tego wielokrotnie będziemy powracać do strumieni Prawdy, aby odświeżyć swoją pamięć i do naszego męstwa dodać wiedzę. …

Ponadto, kiedy zaczynamy kształtować swoje życie zgodnie z wolą Bożą, różne doświadczenia niepowodzenia, i wiele innych prób i trudności, z którymi z pewnością zetkniemy się na wąskiej drodze, ustawicznie będą nas odsyłać do Słowa Bożego po instrukcje, jak również po pocieszenie i napomnienie.

Jak jest wiele gałęzi na dobrym drzewie, tak wiele gałęzi wiedzy wymaga rozwoju przez prawdziwego chrześcijanina, który pragnie się przystosować do obrazu Chrystusowego.

Usiłując poznać Boga, Jego chwalebny charakter i Jego wspaniały plan oraz Chrystusa, prawdziwy chrześcijanin stwierdza, że potrzebne i przyjemne jest rozwijanie gałęzi wiedzy dotyczącej proroków, Apostołów i pozostałych świętych Starego i Nowego Testamentu, jak również jeszcze innych gałęzi, odnoszących się do łask ducha i niezmiernie wielkich i cennych obietnic Bożych.

Oprócz tych jest jeszcze wiele innych!, włączając niżej położone gałęzie wiedzy, mające związek ze sztuczkami diabła i różnorodnymi pokusami , które przychodzą ze strony świata i ciała.

Musimy się starać o to, abyśmy mogli powiedzieć razem z Apostołem Pawłem: „Albowiem zamysły jego (szatana) nie są nam tajne”. Jeśli ktokolwiek uważa, że nie ma potrzeby znać podstępów diabła, nie zostanie przed nimi w porę ostrzeżony, a przez to nie zdoła się na nie przygotować i prawdopodobnie wcześniej lub później zostanie powalony przez przeciwnika.

Jeszcze niżej znajduje się wiele gałęzi wiedzy świeckiej, które mają skłonność rosnąć w stronę ziemi, lecz nie są tak ważne. Niemniej jednak, w pewnym stopniu, są one potrzebne do zrozumienia Biblii. … Znajomość geografii, historii, botaniki, itd. jest często pomocna w zrozumieniu znaczenia licznych biblijnych ilustracji oraz historycznych i geograficznych aluzji, które tak często spotyka się w Biblii.

Ale gdy dodajemy do naszego męstwa wiedzę jest rzeczą niezbędną, żebyśmy zajęli się także następnym z zaleceń Apostoła:

Przydajcie do umiejętności powściągliwość (samokontrolę)

Gdyby na drzewie nie było żadnych gałęzi, nie byłoby w ogóle owocu. Natomiast gdyby gałęzie były małe, przynosiłyby mało owocu. Tak też jest z naszym wewnętrznym rozwojem. Bez znajomości Boga i jego chwalebnego planu zbawienia nie przyniesie ono żadnego owocu, natomiast przy małej znajomości Boga, małe będzie także owocowanie. Zatem to jest oczywiste, że musimy rozwijać wiele gałęzi wiedzy. Jednakże drzewo po prostu nie rośnie w tym celu, aby mieć gałęzie.

Jakkolwiek piękne byłyby jego gałęzie, ono musi rozwinąć owoce, by usprawiedliwić swoje istnienie. Będzie to wymagało rozważnego przycinania. Nie przycinane drzewo rośnie tylko w drewno. Podobnie człowiek Boży musi rozwijać różne gałęzie wiedzy, aby w słusznym czasie mógł wydać obfity owoc miłości i dla tego celu konieczne będzie uważne przycinanie i ćwiczenie.

Jednak w przypadku naszego wewnętrznego rozwoju – wiele pozostawiono naszej wolnej woli. Paweł mówi: (1 Kor. 11:31,32). Inaczej mówiąc, każdego dnia powinniśmy badać samych siebie i praktykować samokontrolę. Jeśli tego nie czynimy, nie używamy ducha zdrowego zmysłu i Pan będzie musiał nas przycinać, czyli karać tak, jak wprawny ogrodnik musi przycinać drzewo, które nie ma żadnych zdolności rozumowania do kierowania nim.

Wyłącznym celem naszych badań powinno być stawienie się przed Bogiem doświadczonymi robotnikami, którzy nie potrzebują się wstydzić. Rozwój różnych gałęzi wiedzy powinien być nadzorowany, abyśmy mogli wyhodować na nich owoc życia. To właśnie w tym celu są gałęzie, a jest ich tak dużo, aby mogło być więcej owoców.

Musimy nadzorować rozwój gałęzi wiedzy, zwłaszcza pod względem gałęzi świeckiej wiedzy.

Im więcej czasu i energii poświęcimy rozwojowi świeckich gałęzi, tym większe jest prawdopodobieństwo, iż nasz duchowy rozwój zostanie zahamowany, a owocowanie w miłości będzie niskiej jakości.

A zatem wiemy już, iż nie przycinane drzewo rośnie w drewno. Może stać się duże i imponujące, lecz przynosi niewiele owocu i o niskiej jakości. Tak też jest i z nami, jeśli nie praktykujemy samokontroli.

„Umiejętność nadyma, ale miłość buduje”.1 Kor. 8:1

Samokontrola musi być praktykowana także i w tym celu, aby ciało utrzymać w poddaństwie, żebyśmy się nie przystosowali do tego świata, lecz przemienili przez odnowienie naszych umysłów, aby upewnić się, jaka jest wola Boża dobra i przyjemna.

Samokontrola jest potrzebna, żebyśmy niesłusznie nie byli przygnębieni niepowodzeniami ani wywyższeni naszymi sukcesami. Ona jest potrzebna, aby zapobiec odrzuceniu nas z wytyczonej drogi, bądź to wskutek prześladowań, albo napełnienia się pychą z powodu pochlebstw.

Przydajcie do samokontroli cierpliwość

Nie możemy rozwinąć cierpliwości, dopóki nie będziemy w stanie praktykować samokontroli.

Liście drzewa przedstawiają zaletę cierpliwości

Jeśli widzimy drzewo bez liści w czasie, kiedy się ich spodziewamy, od razu mówimy: „Obawiam się, że to drzewo umiera” Jeśli jednak widzimy, że ma obfitość zielonych liści, mówimy: „W tym drzewie jest dużo życia”, i jeśli to jest drzewo owocowe, spodziewamy się, iż wkrótce uzyskamy z niego dobre owoce. Tak samo jest z Ludem Bożym.

Jeśli widzimy człowieka Bożego, który nie rozwinął zalety cierpliwości w czasie, kiedy powinniśmy się jej spodziewać, mówicie: „Obawiam się, iż on duchowo umiera.” Wówczas podajemy mu wodę prawdy, modlimy się za niego i pomagamy mu, jak tylko możemy, z zamiarem, jeśli to możliwe, dać mu życie (1 Jana 5:16).

Z drugiej strony, kiedy widzimy u kogoś rozwiniętą cierpliwość, mówimy, że ma w sobie duchowe życie i im więcej ma cierpliwości, tym wydaje się nam, iż ma więcej duchowego życia. I tym bardziej się spodziewamy, iż w słusznym czasie ukaże się na zewnątrz dojrzały owoc miłości.

Liście drzewa posiadają dwie szczególne zalety, które sprawiają, że one są podobne do cierpliwości. Pierwszą jest ich ruchliwość, a drugą fakt, iż wchłaniają dwutlenek węgla i rozkładają go na węgiel i tlen. Potem węgiel jest użyty do wzrostu drzewa, a tlen, ów pierwiastek atmosfery, który podtrzymuje życie człowieka i istot niższych, uchodzi w powietrze.

(1) Kiedy nadchodzi podmuch wiatru, wszystkie liście uginają się pod jego naporem, ale gdy tylko wiatr ustanie, natychmiast powracają do poprzedniej pozycji, jak gdyby nic się nie stało.

Pod tym względem liście znacznie się różnią od pnia dobrze rozwiniętego drzewa. Pień przedstawia nasze męstwo, nasze niezachwiane trzymanie się zasad. Natomiast liście przedstawiają naszą cierpliwość, nasze ustępowanie w doświadczeniach i próbach, w których żadne zasady nie są zagrożone.

Jak w przypadku dobrze rozwiniętego drzewa, solidny pień, w połączeniu z mocno osadzonym w ziemi korzeniem, zapobiega wyrwaniu drzewa z korzeniami przez jakikolwiek wiatr, tak dojrzały chrześcijanin, dzięki głębokiej wierze i odwadze, jaką pokłada w Panu (nie w sobie), jest w stanie oprzeć się każdemu wiatrowi fałszywych doktryn, jak również wszystkiemu temu, co szatan przygotował, chcąc odwieść go od powinności względem Pana.

Powiedziano nam, iż sługa Pański nie ma być zwadliwy, a jednak powiedziano nam również, iż on musi „bojować o wiarę raz świętym podaną” (Juda 3). Zupełnie inna od tej jest zaleta cierpliwości. Jest bardzo wiele prób, które spotykają nas z zewnątrz, a które nie dotyczą żadnych zasad. W takich przypadkach musimy ustąpić, musimy przejawiać cierpliwość.

Miejmy w pamięci przykład naszego Pana Jezusa. Kiedy prawda była zagrożona, kiedy był kuszony, aby się odwrócić od wypełnienia woli Bożej, nic nie mogło zmienić jego postępowania. Wiedząc, iż Pan Go wspomoże „postawił twarz swoją jako krzemień, gdyż wiedział, że nie będzie pohańbiony” (Iz. 50:7).

Nasz Pan miał męstwo, lecz równocześnie miał nieskończoną cierpliwość. Cierpliwie i w cichości znosił prześladowania i przeciwności. Kiedy był lżony, nie odpowiadał lżeniem. Pozwolił, by Go biczowano, pluto i wyszydzano, lecz nie odwzajemniał się tym samym.

(2) Drugą cechą, jaką posiadają liście, jest ich zdolność wchłaniania dwutlenku węgla i rozkładania go na węgiel i tlen, asymilując węgiel, a tlen oddając do atmosfery.

Cały węgiel w drzewie (węgiel drzewny) jest czerpany z atmosfery, a tę wspaniałą i żmudną pracę wykonują wyłącznie liście. A jednak węgiel stanowi połowę suchej masy drzewa. Węgiel głównie jest zawarty w drewnianych włóknach, które wzmacniają różne części drzewa.

To przypomina nam, iż tylko wtedy, kiedy mamy zaletę cierpliwości, możemy dodać moralne włókno do naszej duchowej istoty i w ten sposób rozwinąć siłę charakteru. To dlatego Apostoł Jakub nas napomina, aby cierpliwość miała doskonały uczynek, abyśmy byli doskonali i zupełni, którymby na niczym nie schodziło (niczego nie brakowało). Powiedzieliśmy sobie że rośliny wchłaniają dwutlenek węgla, a wydzielają tlen.

W przypadku istot ludzkich i zwierząt proces ten jest dokładnie odwrotny. Gdyby nie było roślin, w atmosferze bardzo szybko zabrakłoby tlenu, a byłby nadmiar dwutlenku węgla, co doprowadziłoby do śmierci wszelkich istot. Jak wspaniała jest mądrość Boża w tym, iż zaplanowała taką wymianę i równowagę w naturze. Pomiędzy ludźmi światowymi a ludem Bożym istnieje taki sam związek, jak pomiędzy zwierzętami a roślinami. Atmosfera, w której żyją drzewa i zwierzęta przedstawia nasze środowisko, okoliczności pośród których spędzamy nasze życie.

Tlen odpowiednio reprezentuje te okoliczności, które sprzyjają materialnej pomyślności, a dwutlenek węgla te, które prowadzą do materialnych przeciwności. Naturalny człowiek rozkwita przy materialnym powodzeniu, służy mu ono jak tlen. Jest dla niego życiodajne. Przyjrzyjmy się tylko, jakie skutki wywiera na człowieku podwyżka pensji, czy też awans na wyższe stanowisko. Czyż on wtedy nie rozkwita! Czyż się nie cieszy! Im lepiej mu się powodzi w sprawach naturalnych, tym bardziej dochodzi do wniosku, iż zło na tym świecie w rzeczywistości nie jest takie wielkie. Lecz przypuśćmy, że nadchodzą ziemskie niepowodzenia i on od razu jest przygnębiony.

Jeśli taki stan się przedłuża, on się staje coraz bardziej strapiony i przybity, a czasami, w skrajnych przypadkach, jego rozpacz może doprowadzić do popełnienia samobójstwa. Tak oto materialne niepowodzenia, jak dwutlenek węgla, są trucizną dla naturalnego człowieka. „Smutek według świata sprawuje śmierć”.

Z duchowym człowiekiem, rzecz ma się zupełnie odwrotnie. Jeślibyśmy nie przechodzili żadnych cielesnych, finansowych, ani towarzyskich niepowodzeń, umarlibyśmy duchowo. „Albowiem smutek, który jest według Boga, pokutę sprawuje ku zbawieniu, której nikt nie żałuje.”

2 Kor. 7:10

Dlatego potrzebujemy przeciwności dla swego duchowego rozwoju. Przez swoją cierpliwość rozkładamy je, przyswajamy z nich to, co jest dobre i wykorzystujemy, dodając moralne włókno do swojej istoty, a podwójną część pomyślności oddajemy innym.

Podsumowując światowi ludzie rozkwitając przy materialnej pomyślności, ściągają przeciwności na tych, którzy usiłują żyć pobożnie w Jezusie Chrystusie. Lud Boży, zamiast doznać szkody z takiego obrotu spraw, wykorzystuje każde ziemskie niepowodzenie, jakie go spotyka, aby dobrze czynić światu, korzystając ze sposobności. Jednocześnie pośród przeciwności wzmacnia swoją własną duchową siłę i podtrzymuje swoje duchowe życie. Jezus, mówiąc do uczniów, powiedział: (Jan 15:18-25).

Lecz oddając dobrem za zło, błogosławiąc tych, którzy ich przeklinają, czyniąc dobrze tym, którzy ich nienawidzą i modląc się za tych, którzy ich bez skrupułów wykorzystują, naśladowcy Jezusa strofują świat za grzech i wywierają nań konserwujący wpływ, który zapobiega szybkiemu pogłębieniu się moralnego zdegradowania i śmierci (sól ziemi).

Godnym uwagi jest to, iż dwutlenek węgla jest wchłaniany i rozszczepiany tylko pod wpływem światła i ciepła pochodzącego od słońca. Podczas nocy proces ten całkowicie ustaje. Tak samo dziecko Boże tylko wtedy, kiedy znajduje się pod wpływem Bożego światła i ciepła, Jego mądrości i miłości emanującej z Ewangelii, może dzięki cierpliwości obrócić na swoje dobro każdą przeciwność w życiu. (Juda 20,21).

Nasze drzewo jest już dobrze rozwinięte, ma korzeń, pień i gałęzie. Zostało przycięte, przygotowane i wydało obfitość świeżych, zielonych liści. Możemy sobie wyobrazić właśnie taką mocną i piękną postać, pełną duchowego życia i energii, dającą krzepiące schronienie ludziom i zwierzętom. Pełna wiary i pełna męstwa w Panu, nie boi się mówić o Chrystusie, kształtować swoje życie zgodnie z tym, jak Go sobie wyobraża… Z pewnością wielu powiedziałoby, że taki piękny charakter jak ten byłby odpowiedni do Królestwa Niebieskiego.

Nie, potrzeba czegoś więcej, aby stać się zwycięzcą. Jeśli wraz z tymi wszystkimi wspaniałymi zaletami ona nie rozwinie we właściwym czasie miłości, Bóg ją odrzuci jako dłużej nieprzydatną. Czy to nie dziwne? Wcale nie, nigdy nie sadzimy drzew owocowych dla ich listowia, drzewa owocowe sadzi się dla ich owocu. Miłość musi być motywem leżącym u podstaw wszystkich naszych słów i czynów, zanim Bóg uzna, że rozwinęliśmy ten owoc (1 Kor. 13:1-3).

Tak samo, jak drzewo owocowe w dodatku do swoich liści musi rozwinąć pąki, kwiaty i na koniec owoce, by usprawiedliwić swoje istnienie, tak człowiek Boży musi dodać do swojej cierpliwości pobożność, do pobożności miłość braterską, a do miłości braterskiej [bezinteresowną] miłość.

Pąki, kwiaty i owoce przedstawiają trzy etapy, których ostatnim są owoce, dla których drzewo jest sadzone.

W taki sam sposób pobożność, miłość braterska i miłość reprezentują trzy etapy, z których końcowym jest miłość we wszechogarniającym znaczeniu tego słowa, owoc dla którego warto rozwijać charakter

Greckie słowo przetłumaczone „pobożność” w rozważanym wersecie brzmi „eusebeia„, i znaczy „pobożność”, cześć dla Boga. Pobożność jest pączkowaniem, pierwszym etapem formowania się owocu miłości. Człowiek, który osiągnął tylko ten etap nie jest tak atrakcyjny jak ten, który dodał do swojej pobożności miłość braterską. Pąki są małe, twarde i zielone.

Zawierają zalążek kwiatu i owocu, jednakże nie można ich zobaczyć, gdyż są ukryte pod twardą powłoką. Gdybyśmy włożyli pąk do ust, stwierdzilibyśmy, że raczej jest gorzki i nieprzyjemny w smaku.

Pobożność jest dobrą cechą, lecz jest to jedynie etap wypuszczania pąków, pierwszy etap miłości, czyli miłość obowiązkowa. Ci, którzy lepiej poznają Boga, przydadzą do pobożności miłość braterską, reprezentowaną przez kwiat (drzew owocowych).

Jak przychodzi czas, kiedy płatki tworzące się wewnątrz pąku stają się na tyle duże, iż pewnego dnia, dzięki błogosławionemu wpływowi ciepła i światła słonecznego, przebijają twardą powłokę i pąki stają się kwiatami, tak samo nadchodzi czas w rozwoju Dziecka Bożego, kiedy to pod wpływem Bożej mądrości i miłości jaśniejącej ze stronic Ewangelii, miłość wzrastająca w jego sercu rozrywa ograniczenia krępujące je do tej pory. Wtedy taki człowiek stwierdza, iż przydał do swojej pobożności, czyli miłości obowiązkowej, miłość braterską.

To, co najbardziej pomaga chrześcijaninowi jest Pańskim nowym przykazaniem:Jan. 13:34 „abyście się społecznie miłowali, jakom i ja was umiłował”, jak również jego wyjaśnienie zawarte w 1 Jana 3:16: „Przez to poznaliśmy miłość Bożą, iż on duszę swoją za nas położył: i myśmy powinni kłaść duszę za braci.”

Drzewo w okresie kwitnienia jest szczególnie atrakcyjne. Jego piękno i woń mają dla nas duży urok. Czyż nie tak samo jest z licznymi drogimi braćmi i siostrami, których znamy? Ich piękno charakteru i słodki aromat wielu dobrych uczynków nam się podobają i to nas przyciąga do nich.

Wiele osób mówiło, iż pierwszą rzeczą, jaka przyciągała ich do prawdy, była miłość przejawiana pośród braci. Nasze serca czasami będą nam mówiły, że rozwinęliśmy zaletę braterskiej miłości, kiedy w istocie jeszcze tego nie uczyniliśmy. Tak długo, jak zalążek jest ukryty pod twardą powłoką powściągliwości, jesteśmy dopiero na etapie wypuszczania pąków. Dopiero kiedy płatki przebiją się przez twardą powłokę możemy prawdziwie powiedzieć, iż osiągnęliśmy okres kwitnienia. Osiągnięcie tego etapu miłości braterskiej, który wyraża się kwitnieniem, musi być widoczne.

Miłość nie może być zamknięta w naszych sercach, lecz musi się przejawiać uprzejmymi, miłującymi słowami i wieloma małymi, a może i pewnymi wielkimi, uczynkami miłości.

Jana. 13:35 „Stądci poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeźli miłość mieć będziecie jedni przeciwko drugim.”

Lecz jak wszyscy ludzie o niej się dowiedzą, jeżeli nie objawimy im naszej miłości? Jeśli jednak ją widzą, a zwłaszcza jeśli ją widzą w trudnych okolicznościach, kiedy najmniej można by się jej spodziewać, wtedy poznają, że jesteśmy uczniami Jezusa. Pamiętajmy często pytać siebie: „Czyja tę miłość zamknąłem w moim sercu? – Jeśli tak, to rozwinąłem jedynie pąk pobożności.” Lub: „Czy pokazuję braciom i siostrom moją miłość w słowach i uczynkach? – Pamiętajmy, że miłować brata, znaczy, że my mu o tym będziemy mówić, lecz to także oznacza coś więcej, jak mówi Apostoł: „Nie miłujmy [jedynie] słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą” (1 Jan 3:18).

Drodzy bracia i siostry, módlmy się do Boga, by umożliwił nam nie tylko posiadanie myśli i pragnień żarliwego miłowania czystym sercem naszych braci w Chrystusie, ale również byśmy miłowali ich tak jak Chrystus umiłował nas, mianowicie, przez składanie naszego życia za nich w taki sposób, jak to On uczynił, bez względu na to, czy oni będą w zamian uprzejmi i miłujący wobec nas, czy też będą źle o nas mówić i nieuprzejmie zachowywać się względem nas.

Jesteśmy tylko ludźmi… To doprowadza nas do szczególnego podobieństwa między kwiatami (drzew owocowych) a miłością do braci. Kwiaty oddają życie za siebie. Upodobało się Bogu tak je stworzyć, by żaden kwiat nie mógł zapylić sam siebie, bowiem pyłki, części kwiatu dające życie, dojrzewają pierwsze.

Dopiero kiedy pyłki opadną, zalążek wewnątrz dojrzewa i nadaje się do zapylenia przez pyłki innych kwiatów. Kiedy kwiat zostanie zapylony, płatki opadają i zaczyna rosnąć owoc. W jaki sposób pyłki dostają się do innych kwiatów? Dzieje się to dzięki owadom, które latają z kwiatu na kwiat, przenosząc pyłki na swoich nóżkach i ciałach. Czynią to nie po to, by zapylić kwiaty, lecz w tym celu, by wyssać z nich słodycz.

To jest dokładnie to samo, co przytrafia się nam. Kiedy zakwitła w nas miłość do braci, staliśmy się celem dla szatana. On nie jest przeciwnikiem tego świata, ponieważ cały świat, jak nam powiedziano, już „w złym położony jest” (1 Jana 5:19), lecz on jest przeciwnikiem tych, którzy okazują ducha Chrystusowego, ducha miłości.

A im bardziej okazujemy miłość do braci, tym bardziej stajemy się ofiarami ataków szatana. To on wysyła owady zgryzoty, aby wysysały słodycz z naszego życia i odbierały nam siły witalne.

Wiele owadów jest pięknych, gdy się na nie patrzy i często wydają się zupełnie nic nieznaczące, lecz niech choć jedno z tych stworzeń usiądzie nam na ręce, szyi, lub na innej odsłoniętej części ciała i zacznie po nas pełzać, jakąż odrazę odczuwamy! Instynktownie je strzepujemy lub próbujemy zabić.

Drodzy bracia i siostry, te owady przedstawiają próby, jakie napotykamy w naszym życiu. One nie wyglądają tak strasznie, kiedy przychodzą do innych braci, czasem wydają się nam zupełnie bez znaczenia, lecz niech tylko usiądą na nas, a od razu odczujemy jak bardzo są nieprzyjemne, o wiele bardziej, niż się spodziewaliśmy. Instynktownie usiłujemy się ich pozbyć, ale jak to z owadami, zazwyczaj im bardziej z nimi walczymy, tym gorsze się stają, a większość z nich jest jadowita. Zsyłając nam próby, w celu wyssania słodyczy z naszego życia i zatrucia nas, szatan odnosi sukces, jeśli idzie o ciało.

Nasze pyłki, nasza witalność przemija wraz z próbami. Jednak przez te same próby zostajemy wzmocnieni w charakterze i uczymy się jak współczuć tym, którzy przechodzą przez podobne doświadczenia. To właśnie tu szatan odnosi porażkę. Próby, jakimi Bóg dozwolił szatanowi kusić naszego Pana Jezusa, były takie same, jakie my obecnie przechodzimy. Był on „skuszony we wszystkim na podobieństwo nas, oprócz grzechu” (Żyd. 4:15). Im więcej prób przechodzimy, jeśli przyjmujemy je we właściwym duchu, tym lepiej możemy współczuć z naszymi braćmi w ich cierpieniach, i to nie tylko z tymi, którzy radują się światłem teraźniejszej prawdy, lecz także z tymi, którzy dotąd są w niewoli, w systemie nominalnym,… Im bardziej z nimi współczujemy, tym więcej naszego czasu, pieniędzy, talentów, wpływów i wysiłku oddajemy dla ich doczesnych, a zwłaszcza duchowych korzyści.

Nie bierzemy pod uwagę najpierw siebie, a potem naszych braci, lecz jest odwrotnie. Oddajemy nasze życie, naszą ludzką witalność dla nich, tak jak kwiaty składają życie dla siebie nawzajem. Bardzo ważną rzeczą jest, aby pamiętać, że kwiaty nie mają nic wspólnego z wysyłaniem owadów do innych kwiatów. Chociaż wiemy, iż próby, na jakie jesteśmy wystawieni, przyczyniają się do naszego duchowego dobra i dlatego są dla nas niezbędne, nie mamy nic wspólnego ze sprowadzaniem prób na innych. I jak Jezus powiedział: „albowiem muszą zgorszenia przyjść; wszakże biada człowiekowi onemu, przez którego przychodzi zgorszenie!”

Gdyby się nam zdarzyło sprowadzić doświadczenia na braci, wyznajmy nasze grzechy u bramy łaski i starajmy się naprawić wyrządzone zło.

Przydajcie do miłości braterskiej [bezinteresowną] miłość

Jak kwiat, który oddał swoją słodycz i witalność, gotów jest na zapylenie i rozwinięcie się w owoc dzięki dalszym wizytom owadów przenoszących pyłki z innych kwiatów, tak chrześcijanin, który na skutek doświadczeń stracił wiele ze słodyczy i witalności swojego ludzkiego życia, kładąc swoje życie dla braci, jest gotów rozwinąć się z miłości do braci w miłość, w jej wszechogarniającym znaczeniu, dzięki napotykaniu dalszych prób oraz współczującej pomocy braci oddających dlań swoje życie.

W ten sposób uczy się współczuć nie tylko ze swoimi braćmi w Jezusie Chrystusie, lecz także ze światem ludzkości, i ostatecznie ze swoimi wrogami.

(1) Podczas gdy usiłuje miłować sprawiedliwość i być posłuszny Bogu (miłość obowiązkowa), dostrzega, jak bardzo jest słaby i jak bardzo pragnie, by inni tolerowali jego słabości.

(2) To uczy go uwzględniania słabości innych braci i sióstr i pozwala mu nauczyć się ich miłować (miłość braterska). Dochodzi do wniosku, że wiele dobrego może zrobić sobie samemu i im obchodząc się z nimi cierpliwie i uprzejmie, traktując ich w pełen miłości sposób, chociaż, by tak postępować, musi poświęcić to, co słusznie może uznawać za swoje prawa.

(3) W ten sposób, przez dalsze takie próby i dzięki pomocy braci, którzy oddają dla niego swoje życie, rozwija owoc miłości (wszechstronną miłość).

Stwierdza teraz, iż jest w stanie współczuć zarówno z przyjaciółmi, jak i wrogami, w dużej mierze mieć wzgląd na ich liczne niedociągnięcia i dobrze im czynić w miarę swoich możliwości, bowiem „miłość przykrywa wiele grzechów.”

Owoc miłości oznacza miłość do Boga, miłość do sprawiedliwości, miłość do braci, miłość do rodzaju ludzkiego w ogólności, miłość do wrogów, miłość do wszystkiego z wyjątkiem zła.

Jest to miłość we wszechogarniającym znaczeniu tego słowa. Kiedy osiągnęliśmy ten etap, osiągnęliśmy „kres” doskonałej miłości. Nie oznacza to jednak, że teraz już nie ma więcej możliwości rozwoju. Na początku owoc jest mały, twardy, zielony, pomarszczony i ma nieprzyjemny zapach, jak również gorzki smak. To reprezentuje jakość naszej miłości na początku. W słusznym czasie, jeśli wszystko dobrze pójdzie, niedojrzały owoc ustąpi miejsca owocowi dojrzałemu, dużemu, miękkiemu i aksamitnemu w dotyku. Wtedy jest on przyjemny dla oczu, jego zapach wonny, a zjedzony jest smakowity i dobry jako pokarm. Oto jaka jest nasza miłość, kiedy dojrzeje.

Kończąc, pragnę zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz: jeśli posiejemy nasienie w ziemi i nikt się o nie nie zatroszczy, to być może wyrośnie na tym miejscu drzewo owocowe, lecz owoc, jaki wyrośnie na takim dzikim drzewie, będzie bardzo niskiej jakości i samo drzewo będzie skarłowaciałe, źle rozwinięte. Jednakże, jeśli drzewem zaopiekuje się wprawny ogrodnik, rozwinie się ono w pełni i jego rozwój będzie harmonijny, a owoce duże, miękkie i soczyste.

Jakkolwiek bardzo byśmy chcieli zaowocować we właściwej porze, i żeby nasz liść nie zwiądł, żadna troska, czy też jakiekolwiek wysiłki z naszej strony nie przyniosą pożądanych skutków bez miłującej opieki Pana, . W przeciwieństwie do drzewa, my mamy rozum i w dużej mierze pozostawiono wolność naszej woli. Jeśli wycofamy się spod Pańskiej opieki, nasz duchowy rozwój zostanie zahamowany, a nasze owoce miłości będą niewielkie i złej jakości.

Im bardziej się poddajemy Jemu i im mniej polegamy na sobie, tym lepszy będzie nasz duchowy rozwój i tym lepszy owoc będziemy w stanie wyhodować. „Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego; Wszystko staranie wasze wrzuciwszy nań, gdyż on ma pieczę o was” (1 Piotra 5:6,7).

„Siostra przyjeżdżała kilka razy na konwencję do Polski z Syberii. Siedem doby jazdy, aby być na konwencji w Polsce, siedem doby, a tu mówią bracia: „daleko tu do Chełmna, no gdzie to tam”. Wielu mówi: „Nie możemy sobie pozwolić…”, a tu siedem doby podróży, Kochani. A z biednej renciny składała pieniążki, aby miała na bilet, przez cały rok oszczędzając, składając z tych pieniędzy, aby kupić bilet. Potem Bracia zwróciliby jej te pieniądze, ale musiała niestety mieć ruble, by kupić bilet na konwencję do Polski. I tak się złożyło, że wywoziła literaturę z Polski. W tym czasie były ścisłe kontrole komunistyczne na granicy, więc jedna z sióstr uszyła jej dużą torbę i dwa dna. Pomiędzy pierwszym dnem a drugim było miejsce na literaturę, a na to włożono dla niej ubrania, a na wierzchu położyła sobie elementarz do pierwszej klasy. Zapytali ją: „czy wieziesz książki”? A ona mówi: „O tak!” I wyciąga ten elementarz do pierwszej klasy, mówiąc: „Proszę bardzo!” A oni się uśmiechnęli. Ona mówi: „Ja się uczę polskiego! I dlatego mam elementarz.” Gdy zajechała na Syberię, jej zięć, który pracował w więziennictwie dowiedział się, że teściowa przywiozła taką zakazaną literaturę religijną. Przyszli więc zrobić kontrolę w jej domu. Przewrócili wszystko, zrywali podłogi, skoro wiedział, że przywiozła, to musi to gdzieś być. A ona wiecie gdzie schowała? Do komina. Owinęła tę literaturę w szmatę, zasunęła, a oni wszystko przejrzeli, ale nie było im w głowie, że może to być schowane w kominie. I tak przywiozła literaturę na Syberię.”

Zobacz inne świadectwa.

„W Łosińcu żył taki brat Jan Kudyba, który w czasie, gdy nie było trudności, był skromnym, cichutkim bratem, gdy inni byli czasami bardzo bohaterskimi w swoim obiecywaniu, co oni to zrobią, gdyby te warunki nastąpiły. On był cichutkim i skromnym. Gdy przyszła okupacja, gdy przyszły bardzo trudne warunki bytowe, niebezpieczeństwo na każdym kroku, pojawiła się tam rodzina uciekinierów z Łodzi, jak się później okazało komunistów. Składała się z rodziców i małego chłopca. Nie mieli gdzie się podziać, nie mieli nic i akurat na swojej drodze, ku ich szczęściu, spotkali brata Kudybę. Brat Kudyba przygarnął ich do siebie, pomimo że nie było gdzie. Był to niewielki domek z dwoma małymi pokojami i kuchnią, a sama rodzina składała się z sześciu osób. Przygarnął ich do siebie, a oni potrzebowali wszystkiego, pościeli, jedzenia, nic nie mieli. A tu też były warunki trudne. Każdy inny powiedziałby: ?no ja nie mogę, no bo jak??. Dzięki temu, że przygarnął ich do siebie oni zaczęli, bo nie mieli wyjścia, zaczęli chodzić na zebrania, a potem po wielu perypetiach życiowych stali się naszymi braćmi w Chrystusie (…) Mało tego, gdy przygarnął tę rodzinę, we wsi była rodzina żydowska, która miała niewielki dom, sklepik… Niemcy wpadli, złapali tę rodzinę, wyprowadzili do pobliskiego lasu, zamordowali. Ale dwóch chłopców z tej rodziny bawiło się poza domem, dwóch chłopców żydowskich zostało, ocaleli. Gdy się jednak dowiedzieli, że Niemcy zamordowali ich rodziców, ich siostry, w panicznym strachu, przerażeni, zapłakani, uciekli do lasu. Brat Kudyba poszedł wieczorem, w tym lesie ich odszukał, a że do domu już ich nie mógł przyprowadzić, no bo gdzie, razem z innym braterstwem przechowali tych dwóch chłopców przez całą okupację. Znowu trzeba im było wszystko dać i jeszcze ukryć. Gdy Niemcy zabrali naszego ojca, mama szukała możliwości, żeby mu dostarczyć jakiegoś chleba, jeździła do Zamościa, do obozu. Zostawaliśmy sami… Brat Kudyba był i w wieczór i rano. Dziś myślę: jak znajdował tyle sił, bo miał przecież swoje obowiązki, swoje gospodarstwo, jak znajdował tyle sił, żeby w tych trudnych warunkach tyle służby wyświadczyć innym? ?Cierpliwości* wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę.? (Żydów 10:36)”

* gr. ??????? – hypomone, z definicji Paula S.L. Johnsona: 'wytrwała moc w ciągłym radosnym czynieniu woli Bożej pomimo trudności; w warunkach trudnych’.