Roboczy zapis wykładu:

Drodzy Braterstwo, zacznę od jednego z poematów, jaki mamy w „Wierszach Brzasku”. Wiersz nr 7, zatytułowany „Kościół Prawdziwy”. Tam czytamy takie słowa:

„Raz w dzień świąteczny o świcie zbłądziłem.
O pomoc pielgrzyma pewnego prosiłem:
Powiedz – pytałem – przez jakie iść niwy,
By znaleźć ten jeden kościół prawdziwy?
On odrzekł: Świat cały przeszukasz dokoła,
A nigdzie nie znajdziesz takiego kościoła.”

I końcowa część:

„W kurzu klęknąłem i tak się modliłem
O Chryste, Panie! Pomóż, gdy wołam,
Do prawdziwego zaprowadź kościoła.
On odrzekł, a człowiek tak mówić nie zdoła:
Nikt znaleźć nie może takiego kościoła.
Odtąd, gdy szukasz, kościoła nie szukaj,
Lecz jego Głowy i tak nauczaj!”

Ten temat, jak widać, nie jest tematem nowym, współczesnym, że też się rozglądamy: co, jak, gdzie, z kim, dlaczego – w sprawie kościoła i organizacji kościoła. To jest temat, który cały czas towarzyszył Ludowi Bożemu.

I pytanie, który kościół jest prawdziwy pojawiało się wielokrotnie na przestrzeni tych wielu, wielu lat od naszego Pana, aż do naszych czasów. Nam przyszło wzrastać w czasie, kiedy jesteśmy wiązani ze Świeckim Ruchem Misyjnym Epifania. I można by powiedzieć, że przez samo takie uczestniczenie w tym Ruchu, korzystanie z pewnych rzeczy, które ten Ruch dostarczał, nasz udział w konwencjach, korzystanie z literatury itd., itd. sprawiło, że niejednemu gdzieś tam w głowie taka myśl się pojawiała: no to to jest ten nasz jedyny kościół. To jest ten ruch, ten prawdziwy. I teraz takie mam pytanie.

Czy ruch jest tym prawdziwym kościołem dającym prawdę? Mam nadzieję, że wszyscy, jak tu jesteśmy, odpowiemy, że nie. Bo Ruch nie daje prawdy. Ruch ma drukować, wydawać czasopisma, ewentualnie organizować konwencje, ewentualnie wysyłać do zborów, które zaproszą, mówców. No ma taką rolę organizacyjną, wydawniczą tego typu, ale nie podaje prawdy. Więc też tak ciekawie, albo nieciekawie się złożyło, że na przestrzeni tych lat, tutaj powiedzmy tego dwudziestego naszego wieku, jak był wódz ludu Bożego, to był jednocześnie opiekunem Ruchu. I nam się tak jakby też zaczęło powoli wydawać, że Ruch i opiekun to jedno.

W związku z tym, jeżeli prawda idzie, to idzie z Ruchu. A jak idzie z Ruchu i najczystsza prawda, bo faktycznie mamy taką prawdę, to znaczy, że Ruch wydaje prawdę. Ruch nie wydaje prawdę. Ruch wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, czasopismo, wydaje tomy, wydaje wszystkie inne rzeczy, które są możliwe, ale nie jest kościołem. Nie jest tym prawdziwym kościołem, o którym tu poszukiwacz też właśnie mówił: „szukam kościoła prawdziwego”.

Nie ma prawdziwego kościoła w sensie organizacyjnym. Ruch jest na usługach zboru, a nie pełni funkcji kontrolnej dla zboru, ani zarządzającej dla zboru. No też o tym troszkę jakby się zapomniało.

Ja, powiem braterstwu, że widzę dwa skrajne stanowiska. Taka polaryzacja, jest taka solidna polaryzacja. Jedno, niedawno rozmawiam z siostrą, która mówi: „No ale Bracie, gdyby nie było Ruchu, to kto nam powie, co mamy robić?” Ja mówię: „no, ale przypomnij mi, kto jest głową zboru?”. „No Jezus Chrystus.” Ja mówię: „no to nam powie”. Niepotrzebny jest ruch do tego, żeby powiedział, co zbór ma robić. Bo zbór jest tak zorganizowany i tak przez Boga prowadzony i jest pod głową, czyli pod Jezusem Chrystusem, że nie potrzebuje nikogo z zewnątrz, żeby mówił, co ma robić.

Ale prawda jest też taka, że w wielu zborach wykształtował się pogląd, że Ruch ma do powiedzenia w tych sprawach trochę. I w związku z tym jest jakaś sprawa w zborze, list do centrali: „Co mamy robić?”. No jeżeli tak napisze takich listów paręnaście, parędziesiąt zborów i ileś tam razy, to centrala też zaczyna się przekonywać do tego, że ma prawo się wypowiadać w tych sprawach. Jak ją proszą o radę, to radzi. Ale potem nie tylko radzi. Potem już mówi, tak macie zrobić.

No i, drodzy Braterstwo, myślę, że w ten sposób. To jest jakby jedna strona. Nie ma Ruchu, nie wiemy, co robić, jest problem, a problemu nie ma tak naprawdę, bo Głowę mamy, naszego Pana mamy, a w organizacji kościoła ta Głowa myśli, co robić, podejmuje decyzje, sprawia, że takie czy inne kroki podejmujemy.

No i druga jakby strona medalu jest taka: „Ruch nam się z pewnych konkretnych powodów nie podoba i w związku z tym musimy się koniecznie odłączyć od Ruchu”. No brat Johnson pisał w wielu miejscach, że my nie mówimy, że organizacja jaką jest zbór nie ma korzystać z pomocy takich instytucji jak tłumacz, jak twórca słownika, konkordancji, wydawcy, tacy, inni itd.

I ruch taką funkcję pełni, dopóki ją pełni – taką funkcję. Dopóki nam niczego nie narzuci, dopóki mamy prawo podejmować decyzje, dopóki możemy tak funkcjonować, żeby realizować swoją misję jako zboru (i za chwilę o tej misji troszkę powiemy sobie), to niekoniecznie musimy zrywać kontakty, bo my się nie utożsamiamy z Ruchem jako podającym prawdę, tylko jako tym, który wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, „Sztandar Biblijny”. Inne książki były wydawane i będą wydawane z tego, co wiem, czyli to jest coś, co jest nam potrzebne i z czego korzystamy jako z organizacji świeckiej, która pełni funkcje potrzebne nam również.

I tak, jak powiedziałem, dopóki jesteśmy niezależni, dopóki sami podejmujemy decyzje, dopóki nikt nam nie zabrania niczego uczynić, a nie zabrania nam akurat, więc powiem, że nie musimy robić radykalnych ruchów odejścia od Ruchu, ale to nie zwalnia nas z pewnej bardzo ważnej rzeczy, bo w dalszym ciągu jest tak, że wydawane „Teraźniejsze Prawdy”, te bieżące, aktualne i „Sztandary Biblijne”, no w nich nauki są umieszczane przez kogoś, kto stoi na czele tej pracy. Ja wiem, że wszyscy uznajemy, że na pewno aktualnie brat w Stanach Zjednoczonych jest opiekunem Ruchu, bo jest, został wybrany na opiekuna Ruchu, ale czy jest wodzem Ludu Bożego? Nie ma za bardzo argumentów na ten temat: ani w Piśmie Świętym, ani w początkowych poczynaniach brata, bo początkowe poczynania brata są takie, że my wsiadamy na wóz i jedziemy, na rydwan tak naprawdę i jedziemy, czyli jesteśmy organizacją, Bożą organizacją, jedyną Bożą organizacją. Jak to czytamy, to są pewne wątpliwości, czy ten brat wie, dokąd nas prowadzi.

Ostatnio czytałem list brata Franka Janke, zwolnionego niedawno ze służby i on napisał bardzo sympatyczny list do brata aktualnie zarządzającego Ruchem i napisał, że życzy mu Błogosławieństwa Bożego, ale za nim nie pójdzie. Nie pójdzie, no bo nie ta droga. Zupełnie zaczyna się pewna zmiana w naukach, w doktrynach i nasza rola jest taka, żeby przecedzić to i wybrać to, co jest dobre, a to, co jest złe, odrzucić.

No i teraz, przy okazji tego, że te tematy nas na pewno w obecnym czasie nurtują, że te tematy są dla nas ważne, istotne, chciałbym przypomnieć pewne myśli zawarte w artykule napisanym przez brata Johnsona, to jest z szóstego tomu epifanicznego, drugi rozdział i tam jest mowa o… temat, znaczy tytuł artykułu jest „Kościół kompletnie zorganizowany”. Bo to nie jest tak, że mamy takie jakieś bezhołowie, używając tego nieładnego słowa, gdzie nie ma żadnej organizacji w Kościele, bo to też nie jest tak, że Pismo Święte i Bóg poprzez to Pismo Święte nie zadbał o to, jak kościół ma funkcjonować. Kościół jest zorganizowany, ale nie po ludzku i nie dla ludzkich celów, ale dla celów zdecydowanie wyższych.

Czyli tam w tym szóstym tomie, rozdział drugi, a w „Teraźniejszej Prawdzie” pierwszy raz pojawił się ten artykuł w 1931 roku, na 51 stronie pojawia się tam pierwsza strona tego artykułu. I ten artykuł zaczyna się od podania kilku wersetów mówiących o tym, że kościół jest zorganizowany. Chciałbym tutaj jeszcze jedną rzecz powiedzieć, że wersety, o których tu jest mowa, mówią o Kościele, ale w tej takim jakby podstawowej komórce kościoła, czyli mówią o zborach.

Bo czytamy, że ustanowił w zborach starszych czy tam ustanowił to, że w zborach podejmowano takie czy inne decyzje. Czyli zbory, albo zbór jest reprezentacją całego kościoła, dlatego że zbór składa się z tych, którzy podjęli decyzję, że będą szli za Jezusem, będą go naśladowali i będą realizowali pewną misję. O tej misji za chwilę powiemy.

Jeżeli tak, to są one tą podstawową komórką, bo tak jak w społeczeństwie małżeństwo jest tą komórką podstawową, tak się to nazywa, tak zbór w Kościele jest tą podstawową komórką. Nad każdym zborem jest nasz Pan jako Głowa. I 1 List do Kolosan 1:18 – jest tam porównywany kościół do ciała. List do Rzymian 12:4-8 – tam też jest porównanie kościoła do ciała, czyli funkcjonowanie kościoła, czyli zboru jest porównane do funkcjonowania naszego ciała jako organizmu.

No i podobnie w Liście do Efezów 4:11-13 – nie będziemy ich na razie odczytywać, za chwilę do nich wrócimy, ale jest podane jak ma być zorganizowany kościół i jakie są w nim relacje. To nie są relacje tego typu, że ja każę, ty wykonujesz, tylko są relacje, że jeden drugiemu pomaga. Jeden organ bez drugiego organu nie może funkcjonować, że ucho jest istotne dla organizmu, ale samo dla siebie nie jest istotne.

Dostarcza informacji, dzięki temu mózg przetwarza je, możemy reagować na takie czy inne rzeczy. Więc wszystko ze sobą jest zespolone, zsynchronizowane i jedno drugiemu służy. To nie jest hierarchiczna jakaś konstrukcja, gdzie ten mówi, ten wykonuje, ten jest jeszcze niżej, jeszcze niżej.

Chociaż nogi są najniżej, ale mają taką samą funkcję, może nie taką jak głowa, bo głowa jest najważniejsza, ale mają taką samą funkcję jak wszystkie inne narządy ciała. Czyli jest zorganizowany kościół, ale na innych zasadach niż różne świeckie organizacje. Te relacje są właśnie najlepiej zobrazowane przez nasz organizm.

I dlatego pisarze Nowego Testamentu tak właśnie do tego podchodzili. Drodzy Braterstwo, bez organizacji nie można prowadzić żadnego przedsięwzięcia i o tym wie każdy z nas, że jak nie zaplanujemy, nie wytyczymy jakiegoś celu, nie założymy, czyli jak nie będziemy wiedzieli co chcemy osiągnąć, to nie będziemy wiedzieli jakie środki nam będą potrzebne, żeby to zorganizować. I nie będziemy tego tematu rozważać, bo to jest oczywiste.

Natomiast, tak wracając jeszcze do tych obrazów, które są zawarte w wersetach, jakie wymieniłem, to jest tam w Liście do Efezów 4:16 czytamy: „ciało przystojnie złożone”, czyli to jest organizacja, przystojnie złożone, tak ten przekład gdański mówi, „i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku”. Czyli każdy z nas ma swoją rolę do wykonania w zborze i każdy wykonując te czynności, jakie wykonuje, to wynika z jego zdolności, z jego usposobienia, z jego wiedzy, z różnych rzeczy, które ma i daje tej społeczności to, co może dać. I dzięki temu, że zbór ma swoje potrzeby, te możliwości są wyzwalane z każdego z nas i pomagamy.

Jeden ma umiejętność, nie wiem, takiego rzeczowego, konkretnego wykładu, a drugi ma umiejętność porozmawiania z kimś w taki sposób, że za chwilę ten ktoś, kto przed chwilą miał, jak to się mówi, nos na kwintę, za chwilę jest radosny, uśmiechnięty i jest mu dobrze. Czyli umiejętność tego podniesienia na duchu i dodania energii, ale inny potrafi przyjść i kogoś napomnieć i powiedzieć: „słuchaj, no, zastanów się przynajmniej nad tym, bo wydaje mi się, że to jest nie tak”. Ale drugi, który nie ma do tego zdolności, przyjdzie i powie: „źle postępujesz i jak tego nie zmienisz, to pamiętaj, co cię czeka.” No i w kimś się zaraz, ten ktoś zamiast przyjąć, to powie: „a co ty masz do mnie?”. Bo tak też może być.

Więc tak jak Pismo Święte mówi, każdy z nas w zborze ma do wypełnienia swoją funkcję. I tu nie ma kogoś, kto jest mniejszy czy większy, to nie może być tak, że jak słyszeliśmy, bywały takie odpowiedzi na konwencjach, że nie może starszy zborowy albo diakon nie może się modlić. No co to jest? To jest po prostu, nie wiem, nie potrafię tego nazwać, bo to pokazuje, że jest, że tworzy się hierarchia, że tylko tym na górze wolno, bo oni są bliżej Boga. No nie są bliżej Boga. W jaki sposób? To taki tylko przykład, gdzie się braciom przestały pewne rzeczy podobać, bo tak się nie postępuje.

Nie można mówić albo na konwencji mogą tylko pielgrzymi i ewangeliści się modlić. Jaka zasada tym rządzi? Gdzie to jest wyczytane? Skąd to jest wzięte? Nie ma czegoś takiego, a faktycznie stosowane, regularnie. Ja się kiedyś też naraziłem, bo na konwencji w Bydgoszczy to nie tyle modlitwy dotyczyło, co tego roznoszenia chleba. I mówię sobie: „no to ci, co usługiwali, to niech roznoszą”. I dałem kilku ewangelistom. A to tylko pielgrzymi mogą. Ja tak mówię: „mogą”. Mogą wszyscy. Nie ma zasady. Ale ja zostałem zawołany na dywanik. „Dlaczego pielgrzymi?”. Jeden z ewangelistów też mówi: „no ale my nie możemy”. „No jak to, jak ja ci daję chleb i mówię roznoś, to możesz.” No i wziął ten chleb i poszedł. Pewnie może też był wezwany na dywanik. Nie wiem.

Niezależnie od tego, to są podziały stworzone bardzo dziwne takie. I to wskazuje, że jakby zapomina się o tym, że jeden drugiemu ma służyć jak najlepiej potrafi i ma to wspólnie dobrze działać, tylko że już jest hierarchia. Ten może, ten nie może. Ten jest wyżej, ten jest niżej. Nie ma czegoś takiego. Pismo Święte o tym nie mówi.

I teraz tak na chwilę wrócimy, bo tak jak mówiłem, każda organizacja, która ma przed sobą jakiś cel, jakieś zadania, jakiś cel do osiągnięcia, jakieś zadanie do wykonania, to musi do tego dostosować swoje środki, podjąć odpowiednie działania. To zastanówmy się i przypomnijmy tak naprawdę, bo wiemy o tym, jaka jest misja kościoła, czyli: czemu ma służyć organizacja kościoła. I to jest tak… Używał będę troszkę słownictwa, które w tym artykule było, bo pewnie będzie to najlepiej, ale czasem będę przetłumaczył, czasem będę przekładał na nasz język.

Czyli tak, posłannictwo, pierwsza zasada, pierwsza rzecz. Posłannictwo względem Boga i Chrystusa. To znaczy, że mamy w zborze robić wszystko, żeby oddawać Bogu cześć najwyższą, jaka jest możliwa, wielbić Boga przez różne formy naszych działań, jakie mamy.

Bo w 1 do Koryntian 10:31 czytamy: „przeto lub jecie, lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie. Nie bądźcie obrażeniem i Żydom, i Grekom, i zborowi Bożemu.” Czyli podstawowe zadanie: oddawanie czci Bogu.

I po to się tutaj zbieramy, po to też oddaliśmy się Bogu na służbę przez poświęcenie, żeby to czynić. I tu nie ma żadnych wątpliwości. I do tego naprawdę niepotrzebna jest jakaś zewnętrzna organizacja, która by coś wnosiła do tego, bo nie.

Po drugie, czyli kolejną rzeczą, jaką mamy do uzyskania tutaj w tym zborze, kiedy się spotykamy, to jest posłannictwo względem nas samych. Więc my też mamy tutaj korzystać. Mamy korzystać, po pierwsze, przez doskonalenie się w każdym dobrym słowie i pracy.

No i tutaj to można by odczytać List do Efezów 4:11-13, że dla tego celu właśnie, żeby to realizować, mamy podane, że „tenże dały niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.” Po co? „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomości Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego.”

Chodzi o rozwój charakteru, rozwój tej najważniejszej cechy naszej osobowości, jaką jest miłość – maksymalnie jak to jest możliwe w naszym niedoskonałym tutaj jestestwie, jakie mamy. No i teraz Brat Johnson dzieli to na takie trzy etapy. Pierwszy to: mamy gromadzić osoby ze świata, które odpowiedzą na Boskie zaproszenie i żeby stały się jego własnością, żeby się stały członkami zboru, członkami kościoła jednocześnie. Czyli muszą być te osoby. To jest jedno, żeby ten zbór funkcjonował.

Drugie, żeby kościół się oczyszczał ze wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Czyli znowu moglibyśmy List do Efezów 5:25-27: „Mężowie, miłujcie żony waszej, jako ich Chrystus umiłował kościół i wydał samego siebie za niego, aby go poświęcił, oczyściwszy umyciem wody przez słowo, aby go sobie wystawił chwalebnym kościołem, nie mającym zmazy, albo zmarszku, albo czego takiego, ale iżby był święty i bez nagany”. No taki jest cel, żeby ci, którzy przyszli już, dzięki działaniom zboru, ale też dzięki powołaniu, jakie dostali od Boga, żeby potem oczyścili się z tego, z czym przyszli. I ostatecznie, aby stał się podobny w charakterze do Chrystusa. Czyli nie tylko oczyszczenie, ale rozwój. Czyli: „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi Syna Jego, aby on był pierworodny między wieloma braćmi.”

To do List do Kolosan 3:10-17 i inne wersety mówią o tym, że ci, którzy stali się dziećmi Bożymi, którzy przyszli do Boga, którzy przyszli do kościoła, to mają oprócz tego, że oczyścić się, to również rozwijać się na podobieństwo tego, który jako pierwszy szedł tą drogą, czyli Jezusa Chrystusa. Ta pierwsza część tej pracy na rzecz siebie, każdy z członków kościoła na rzecz siebie i innych, którzy są w zborze. Pierwsza część mówiła, że to jest doskonalenie w każdym dobrym słowie i pracy. I to w tych trzech elementach rozwinęliśmy.

A druga to jest taka, żeby się oczyszczać z tego, co… i odłączać od tych, którzy są takimi jawnymi, niepoprawnymi grzesznikami. I rzeczywiście Pismo Święte mówi o tym, żeby z takimi zrywać społeczność. Jeżeli to jest ktoś, kto na prośbę czy na rozmowę brata czy siostry nie reaguje, na rozmowę ze zborem nie reaguje, a jego działanie czy też jego życie, jego postępowanie ma negatywny wpływ na funkcjonowanie zboru, to jest konieczne wtedy, żeby przeciąć te więzy i żeby nie było złego wpływu. To Pismo Święte o tym wspomina, że ma to funkcjonować i funkcjonowało. I też opisane są te metody, zasady, jak to powinno być i nie powinno to być robione w złych uczuciach i w złej wierze ze strony tych, którzy to czynią, ale z miłości do tego, w stosunku do którego to czynią.

I to nie ma być tak, że ma być pozbawiony możliwości naprawy i powrotu, bo to jest istotna sprawa. Ktoś może pobłądzić, może zejść na niewłaściwą drogę, ale ma też prawo powrotu. I trzecią częścią tego działania kościoła na rzecz siebie, czyli wszystkich członków zboru na rzecz siebie, czyli każdego indywidualnie i całego zboru jako takiego, to jest przeprowadzanie różnych spraw tego typu, jak wybory sług, jak ustalanie planów naszego działania, rozkładów: co, kto i kiedy będzie wykonywał. To są rzeczy, które zbór ma prawo i powinien czynić, żeby dobrze funkcjonował i żeby ta misja, którą ma przed sobą, była wykonywana.

Czyli tak, jak mówiliśmy, pierwsze to były działania na rzecz wychwalania Boga i oddawania czci Bogu. Druga, na naszą rzecz, czyli nasz rozwój wewnętrzny poprzez: najpierw przybycie tutaj na miejsce, dzięki powołaniu Bożemu i działaniu zboru, choćby nawet przez zabrania te otwarte nasze, czy działalność internetową, czy inną. I po trzecie: oczyszczanie i rozwój, czyli przyjście, oczyszczanie i rozwój. A kolejna sprawa to jest jakby uczynienie jakiejś granicy między tym, kto niepoprawny jest i nie chce pomocy nawet ze strony zboru. To ma służyć jego przywróceniu, zwróceniu mu uwagi na to, że jest naprawdę źle i danie jednocześnie szansy powrotu.

No i kolejna sprawa to jest to, że zbór ma podejmować różne działania. Niedługo będzie zebranie gospodarcze, będziemy ustalać, co robimy, kto będzie robił, kto będzie jakie działania wykonywał i co planujemy w przyszłym roku zrobić, żeby tę misję realizować. Czyli: będziemy robić zebrania publiczne, czy nie będziemy robić? Czy będziemy mieli takie wykłady, czy inne? Czy prosimy o sług przyjeżdżających, czy nie prosimy. Kogo zapraszamy.

Te rzeczy są w gestii zboru. To jest organizacja, która ma służyć nam tutaj w tym zborze. No i zbór ma też właśnie działania, może w bardziej ograniczonym zakresie, ale ma, w stosunku do świata. Czyli rozmawiamy z ludźmi i mówimy, że temu światu będzie uczyniony koniec; że przyjdzie Królestwo, o które się modlimy; że dobrze by było już teraz się trochę nad tym zastanowić i być może zmienić już swoje postępowanie, bo będzie łatwiej w przyszłości.

Czyli dawanie świadectwa światu. I myślę, że bardziej może przez nasze postępowanie: karcenie świata za to, że wykonuje grzech. Bo my nie wyjdziemy i nie powiemy do każdego, kto źle czyni: „Ty, grzeszniku, co ty robisz. Przecież ty postępujesz niezgodnie z Pismem Świętym”, bo popatrzyliby na nas jak na jakiegoś, przynajmniej, że się ze „Świeciem” by się kojarzyło, albo z innymi sprawami. Bo to nie to.

Ale jeżeli my będziemy w miarę możliwości postępować sprawiedliwie, dobrze, uczciwie, to ludzie patrząc na to sami się osądzają. „No, jest jednak coś”. „Ja wolę zatrudnić jednak świadka Jehowy albo jakiegoś badacza Pisma Świętego, bo mam pewność, że mi nic nie zginie”. Czyli on, nikt mu tego nie musiał mówić. On, patrząc na to, co się dzieje, jak postępują i jak się zachowują, już sam osądza siebie i innych. „Nie, nie, w innych kategoriach tutaj, ja jednak wolałbym mieć kogoś takiego”. Naszą rolą jest zwracanie światu uwagi niekoniecznie przez słowo, bo to może być przez nasze zachowanie, przez te, tak jak apostoł mówi, że jesteśmy „żywymi listami”, które inni czytając będą chwalić Boga. Jesteśmy listami.

Naszym postępowaniem mówimy innym, kim jesteśmy, jakie zasady wyznajemy, ku jakiemu celowi dążymy. Drodzy Braterstwo, tak naprawdę, to jeżeli będziemy mieli w pamięci to, jaka jest misja kościoła, czyli zboru, to bez problemu ustalimy, jaką będzie musiał mieć ten zbór organizacji, bo ustalimy, co służy, a co nie służy. I my jesteśmy zmuszeni do podejmowania takich różnych decyzji na bieżąco.

Myślę, że tutaj teraz dla przypomnienia dobrze będzie odczytać te wersety, o których wspominałem, te, które mówią, tak obrazowo ilustrują organizację kościoła. List do Kolosan 1:18 mówi: „On też jest głową ciała, to jest kościoła, który jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby on między wszystkimi przodkował”. Czyli pierwszy obraz.

Jest głowa, Jezus Chrystus, a kościół to ciało. Bez rozróżnienia na jakieś tam narządy poszczególne tego ciała, bez rozróżnienia na funkcje w tym ciele. Nasz Pan jest głową, a ciało to kościół jako całość.

Czyli zbór jako całość. 1 List do Koryntian 12:12-30. Odczytam: „Albowiem jako ciało jedno jest, a członków ma wiele, ale wszystkie członki ciała jednego, choć ich wiele jest, są jednym ciałem, tak i Chrystus. Albowiem przez jednego ducha my wszyscy w jedno ciało jesteśmy ochrzczeni, bądź Żydowie, bądź Grekowie, bądź niewolnicy, bądź wolni, a wszyscy napojeni jesteśmy w jednego ducha. Albowiem ciało nie jest jednym członkiem, ale wieloma. Jeśliby rzekła noga, ponieważem nie jest ręką, nie jestem z ciała. Izali dlatego nie jest z ciała? A jeśliby rzekło ucho, ponieważ nie jestem okiem, nie jestem z ciała. Izali nie jest z ciała? Jeśli wszystko ciało jest okiem, gdzieś słuch. A jeśli wszystko słuchem, gdzież powonienie? Ale teraz Bóg ułożył członki, każde z nich osobno w ciele, jako chciał. A jeśli by wszystkie były jednym członkiem, gdzież by było ciało? Ale teraz, acz jest wiele członków, lecz jedno jest ciało. Nie może być wtedy rzec oko ręce, nie potrzebuję ciebie, albo zaś głowa nogom, nie potrzebuję was. I owszem, daleko więcej członki, które się zdadzą być najmdlejsze w ciele, potrzebne są. A które mamy za najpoczciwsze w ciele, tym większą poczciwość wyrządzamy, a niepoczciwe członki nasze obfitszą poczciwość mają. Bo poczciwe członki nasze tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak umiarkował ciało, dawszy członkowi, któremu czci nie dostaje obfitszą poczciwość. Aby nie było rozerwania w ciele, ale iżby jedne członki o drugich jednakie staranie miały. A przetoż, jeśli jeden członek cierpi, cierpią z nim wszystkie członki. A jeśli bywa uczczony jeden członek, radują się z nim wszystkie członki. Lecz wy jesteście ciałem Chrystusowym i członkami, każdy z osobna. A niektórych Bóg postanowił we zborze najpierw apostołów, potem proroków, po trzecie nauczycieli, a potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania, pomocników, rządców, rozmaitość języków. Izali wszyscy są apostołami, i zali wszyscy są prorokami, izali wszyscy są nauczycielami, izali wszyscy cudotwórcami, izali wszyscy mają dary uzdrawiania, izali wszyscy językami mówią, izali wszyscy tłumaczą?”

To są pytania retoryczne, na które odpowiadamy: Nie. Nie wszyscy. Każdy ma inną funkcję. Każdy jest do czegoś innego przygotowany i jego życie dotychczasowe go do tego przygotowywało. I w takim charakterze, w jakim jest, może najlepiej służyć, w takim służy. List do Efezów 4:4-16:

„Jedno jest ciało i jeden duch. Jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania waszego. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nada wszystko i po wszystkim i we wszystkich was. Lecz każdemu z nas dana jest łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego Pismo mówi: wstąpiwszy na wysokość wiódł pojmanych więźni i dał dary ludziom. Ale to, że wstąpił, cóż jest jedno, iż pierwej wstąpił do najniższych stron ziemi, a który zstąpił, ten jest, który wstąpił wysoko na wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko. Tenże dał niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.”

Po co? To jest ten cel, ta misja zboru kościoła. „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomość Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego. Abyśmy więcej nie byli dziećmi chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki i przez chytrość podejścia błędem, ale szczerymi będąc w miłości, rośnijmy w onego we wszystkim, który jest głową, to jest w Chrystusa, z którego wszystko ciało, przystojnie złożone i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku według miary jego wzrost ciału należącej bierze ku budowaniu samego siebie w miłości.”

Odczytuję te wszystkie wersety praktycznie bez komentarza, bo one wyraźnie pokazują, że jest w zborze zróżnicowanie, ale to nie jest zróżnicowanie hierarchiczne, że jeden jest większy od drugiego, tylko zróżnicowanie w możliwościach jakie mamy i każdy daje co może, każdy wnosi to co może i dzięki temu wszyscy mogą korzystać, a ten kto daje, odnosi też błogosławieństwo, ponieważ w tym dawaniu pokazuje się jego zaangażowanie, jego miłość do drugiego, do bliźniego, ale również do brata, który tu jest na tej sali, do siostry, która jest na tej sali. Podobnie czytamy w Liście do Rzymian 12:4-8: „Albowiem jako w jednym ciele wiele członków mamy, ale wszystkie członki jednoż dzieło mają, tak wiele nas jest jednym ciałem w Chrystusie, aleśmy z osobna jedni drugi członkami, mając wtedy różne dary według łaski, która nam jest dana, jeśli proroctwo niech będzie według sznuru wiary, jeśli posługiwanie niech będzie w posługiwaniu, jeśli ktoś naucza niech trwa w nauczaniu, jeśli kto napomina w napominaniu, kto rozdaje w szczerości, kto przełożony w pilności, kto czyni miłosierdzie niech czyni z ochotą.”

I drodzy Braterstwo, to jest organizacja kościoła, innej nie trzeba, bo to są wzajemne relacje między członkami zboru, takie relacje jakie są między organami w naszym organizmie, wszystkie działają i dzięki nim możliwe jest funkcjonowanie organizmu. Kiedyś tam był taki trend, żeby już dzieci pozbawiać wyrostka robaczkowego, tak to się nazywa, bo takie prewencyjne działanie, żeby w przyszłości się nie pojawiło i żeby nie było jakichś problemów, bo uważano, że on jest niepotrzebny. Taki przeżytek jakiś, pozostałość nie wiadomo po co, taki tam. A się okazuje, że jest potrzebny, że jest bezpiecznikiem i to solidnym bezpiecznikiem. No więc jak wycięto, jak go nie było, to pojawił się pewien problem, któremu on zapobiega i nie ma bezpiecznika, czyli robi się poważniejsza awaria.

Więc jedyną organizacją jaką mamy podaną w Piśmie Świętym to jest to, że jest organizacja oparta na dobrych relacjach między poszczególnymi członkami zboru i wspólne pragnienie czynienia dobrze jeden drugiemu i wspólny cel jaki mamy, właśnie oczyszczenie się i ta przemiana na podobieństwo naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Tam czytaliśmy, że ciało mając wiele członków jest tylko jedną całością, ponieważ ma jednego ducha, jedną nadzieję, jedną pracę, jednego Pana, jedną wiarę, jeden chrzest i jednego Boga. I tu przy okazji chciałbym się zatrzymać nad pewną sprawą. Na przestrzeni ostatnich lat pojawiło się sporo takich informacji, że członkiem zboru epifanicznego może być tylko ten, kto przyjmuje wszystkie nauki epifaniczne, bez wyjątku.

A jak nie, to niech sobie założy swój zbór. Drodzy Braterstwo, jak się wstecz popatrzy w literaturę, którą mamy, to tam jest podane, że skupiają nas tutaj dwie podstawowe rzeczy. Pierwsze, uświadamiamy sobie, że jesteśmy grzesznikami, a po drugie: uświadamiamy sobie, że Jezus Chrystus po to przyszedł, żeby nas odkupił.

I jeżeli w to wierzymy i przyjmujemy, to wystarczy, żeby tutaj być. To wystarczy, żeby podjąć decyzję, bo jeżeli jeszcze chcemy oddać się Bogu na służbę i podejmujemy tę decyzję, to jest wszystko, co możemy uczynić. I jeżeli tu przychodzimy i chcemy korzystać z tego, co tu się dzieje, bo widzimy, że ta organizacja tej społeczności odpowiada mi, bo widzi się wzajemne, dobre relacje, to nie trzeba nic więcej.

Więc jeżeli ktoś mówi, że to chyba było przy okazji pytania: „czy diakon może, czy jeżeli diakon nie przyjmuje tam wszystkich nauk epifanicznych, to czy może usługiwać”, czy coś. Nie pamiętam dokładnie. A odpowiedź była taka: „jaki diakon? On nawet członkiem zboru nie może być”. No więc, jeżeli taki duch się pojawia, to pojawia się jakieś zaniepokojenie, że jest coś nie tak.

I w związku z tym musimy patrzeć, co się dzieje wokół nas i właśnie w Ruchu jako takim. A Pismo Święte mówi, że tak niewiele trzeba i ta literatura nasza dotychczasowa też mówi, że tak niewiele trzeba, żeby być tu w społeczności Ludu Bożego. To nie oznacza przyjęcia wszystkiego. Wielu rzeczy możemy nie rozumieć i nawet nie odrzucamy, po prostu nie rozumiemy. Niektóre: mamy mieszane jakieś uczucia i z tym możemy pozostać, bo nikt nas nie może zmusić do tego, żebyśmy… no jak można przekonać kogoś do tego na siłę. I jest nakaz, przyjmuj, bo to jest napisane.

Więc jeżeli ktoś przyjmuje, bo jest napisane (w literaturze), to znaczy, że już jest źle. Bo Pismo Święte mówi, że mamy sprawdzić to, co jest napisane. Przeanalizować, zobaczyć jak to się ma do tego, co Pismo Święte na ten temat mówi. I jeżeli przyjmiemy, to dobrze. Jeżeli nie przyjmiemy, bo nie zrozumiemy, to na tym etapie zostajemy.

A propos tego prawdziwego kościoła i czy jest jakiś prawdziwy kościół, jak to wygląda? Wiemy, że widzialnej organizacji ziemskiej, ludzkiej, która byłaby prawdziwym kościołem, nie ma. No, zbory też nie są, że tak nie możemy powiedzieć tylko u nas i tylko w zborze w Bydgoszczy, nigdzie indziej, bo to też nie o to chodzi. I my mówimy tak, nie ma takiego kościoła, bo kościół jest niewidzialny. No bo jest niewidzialny.

Bo więzy, które łączą członków kościoła, prawdziwego kościoła Bożego, to są więzy, to jest właśnie jeden duch, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Pan, no, jedne cele do osiągnięcia. Ale, drodzy Braterstwo, no to jeżeli jest niewidzialny, to w takim razie jak to się ma do naszego zboru tutaj teraz? Mamy salę widzialną, mównicę dotykalną, mamy braci, siostry, mamy godziny urzędowania, że tak powiem nieładnie, czyli jesteśmy widzialni. No i tu rzeczywiście to tak jest, że tak jak z prądem, chyba, można by to porównanie tutaj też wprowadzić, bo prąd jest niewidzialny, ale skutki działania prądu są widzialne.

Bo stoi silnik, do którego doprowadzimy prąd, ten silnik zaczyna pracować, tam gdzieś jakiś pas transmisyjny albo jakiś inny przekaźnik porusza jakąś maszynerię, która coś tam wytwarza. Albo mąkę, albo bułki nam piecze, albo inne rzeczy dzięki tej elektryczności niewidzialnej. Czyli można by powiedzieć, że ten niewidzialny kościół przejawia się w jakiś widzialny sposób w postaci osób, w postaci miejsca, w postaci działań podejmowanych. Jakby z ludzkiego punktu widzenia możemy go dostrzec, jest widoczny. I to dotyczy, tak jak wspomniałem, organizacją tego, co tu się przejawia na tym miejscu w tej chwili. Organizacja jest duchowa, jest wewnętrzna, jest niewidzialna. Cel jest w sercu każdego wypisany i każdy tu przychodzi nie dlatego, że mu każą, tylko że chce tutaj przyjść. Godzinę sobie ustaliliśmy, więc to jest przejaw ten widzialny. Sala jest, to jest widzialne, to znaczy miejsce, gdzie przychodzimy, ale więzy, które są między nami, które nas tutaj sprowadzają i cele, które nas tutaj sprowadzają są niewidzialne, są ukryte.

Czyli można powiedzieć ogólnie o tym, że działanie kościoła, to, do czego zmierza, to, co chce osiągnąć, to, że chce innych też przyprowadzić, to, że chcemy oczyścić się, to, że chcemy się przemienić, to, że chcemy tę całą sferę, tę otoczkę taką, która jest potrzebna do funkcjonowania, czyli te spotkania, miejsca i tak dalej… Więc to wszystko, drodzy Braterstwo, w dwóch wymiarach funkcjonuje rzeczywiście, ale ten przejaw zewnętrzny, który tu jest, nie jest kościołem. Kościołem są ci, którzy tu przychodzą i którzy mają swoją drogę i mają swój sposób postępowania taki, a nie inny.

Drodzy Braterstwo! To można by powiedzieć, że czy lokalnie jako zbór, czy też ogólnie, globalnie jako kościół Boży, wszyscy ci, którzy tutaj są w tej chwili w zborze w Bydgoszczy, ci, którzy są poświęceni, którzy starają się Bogu służyć, oni są częścią zboru i są częścią niewidzialnego kościoła jako takiego, czyli tego, który Bóg powołuje i prowadzi ostatecznie do osiągnięcia tego celu, jaki jest przed nami.

Także musimy w jakiś sposób sobie uzmysłowić, że żyjąc tu w tym ciele, żyjąc tu w tych realiach, żyjąc między ludźmi, posługując się tym wszystkim, co mamy, musimy to wykorzystywać i gdybyśmy nie wiedzieli o tym, skąd to się bierze, to byśmy patrzyli jak na taki film. Nie wiadomo dlaczego, jakieś osoby przychodzą, jakieś wychodzą, jakieś stają tu za mównicą i coś mówią. Gdyby to był niemy film i nie wiedzielibyśmy, kto tym wszystkim porusza, to byśmy nie wiedzieli o tym, że jest to niewidzialny kościół Boży, który się rozwija, który zmierza do pewnego celu. Ale jednak to się dzieje w naszych realiach, w jakich jesteśmy i my wiemy, co się dzieje, dlaczego. Dlaczego przyszedłem, dlaczego ten ktoś tutaj stoi i mówi, dlaczego za chwilę ktoś inny przyjdzie i będzie mówił.

Takie są potrzeby, żebyśmy funkcjonowali my jako ludzie. Czyli można by powiedzieć, że to takie przemieszanie jest tego właśnie ducha, który jest w nas, tego ducha, który nas jednoczy i tej ziemskiej części tego kościoła, wyrażanej tutaj poprzez zbór. Uzewnętrznianej przez zbór, obrazowanej przez zbór, bo innej możliwości i innej formy nie ma.

Jeszcze może tak na chwilę jedna rzecz. Wśród tych różnych informacji, jakie padały ostatnimi czasy, jest taka, która mówi, że przez poświęcenie stajemy się członkami Ruchu. Wchodzimy do Ruchu. No tak faktycznie niefortunnie chyba, ale nieraz to było powiedziane i w związku z tym chciałbym też przypomnieć, bo brat Johnson, kiedy polemizował z Towarzystwem, a szczególnie z Rutherfordem, no to podkreślał to w szczególny sposób, że poświęcenie nie jest dla Towarzystwa, tylko poświęcenie jest dla Boga. Przez długi czas nawet takiego pytania nie było, ale ja byłem na Kongresie Świadków Jehowy, gdzie było postawione pytanie, oprócz tych podstawowych, to ostatnie pytanie było, czy przez to zanurzenie manifestujesz swoją przynależność do Organizacji Świadków Jehowy. No to podobno było jedno z pierwszych tego typu pytań postawionych no jakby bliżej już naszych czasów.

Wcześniej tego nie było i brat, który mnie zaprosił od świadków na ten kongres, ja spojrzałem na niego i mówię: „to co, chyba przesadził?”. A on mówi: „no chyba”. To było do niego też nowe. Więc takich pytań wcześniej nie stawiano. No w tej chwili to jest na porządku dziennym, przy każdym symbolu chrztu takie pytanie jest stawiane. No nam się przydarzyło w naszym Ruchu przydarzyło się, że takie pytanie postawiono. Czy w ten sposób manifestuję przynależność do Ruchu? No nie. Były też podawane konkretne pytania dotyczące przedmiotów wiary, czyli tematów konkretnych. I tych pytań było dużo. To był jakiś taki przejaw słabości wtedy brata, który to prowadził, ale rzeczywiście dokładnie powtórka była z rozrywki, czyli było tak zapytane.

Stąd też wielu braci jeszcze w jakiś sposób czujących taką przynależność do Ruchu ma zastrzeżenia do tego i ma wątpliwości. Ja tak jeszcze raz może a propos tego na przykład wypisywania się z Ruchu, bo niektórzy mówią wypiszmy się z Ruchu. No nikt się nie zapisywał do Ruchu. Kto z nas się zapisywał? I nikt nas też przy symbolu chrztu nie pytał jeszcze wtedy, czy przez chrzest manifestujemy przynależność do Ruchu, bo pytano nas o to, czy wiemy, że jesteśmy grzesznikami? Wiemy. Czy wiemy, że Jezus Chrystus nas odkupił pod tego wyroku? Wiemy. Czy w związku z tym podejmujesz decyzję, żeby oddać Bogu siebie samego, czyli że będziesz czynił wolę Bożą? Tak. Czy chcesz to zamanifestować? Już takie pytanie nie pada. Czyli dziękujemy, zamanifestujesz to przez zanurzenie w wodzie.

Umierasz dla siebie, żyjesz dla Boga. Nie dla Ruchu, tylko dla Boga. W związku z tym my się nie mamy z czego wypisywać. To, że my statutowo, bo statutowo jesteśmy częścią Ruchu jako zbór. Przez całe dziesiątki lat nas przekonywano, że statut nie jest dla nas, tylko jest dla władz. No, żeby jakoś tam było. W związku z tym to nie dotyczy nas absolutnie i nie wiąże nas i nie powinno wiązać i my jako zbór w Bydgoszczy tak czuję, że się nie czujemy związani statutem. Absolutnie. I robimy to, co jest potrzebne, aby realizować cele naszego zboru.

A cele naszego zboru przed chwilą wymienialiśmy. Mamy swoją misję, mamy swoje zadanie do osiągnięcia i inne sprawy są nam niepotrzebne. Natomiast, jeżeli mamy wydawnictwo jako wydawnictwo, to brat Johnson mówi: „nie mówimy, żeby nie korzystać z takich wydawnictw słownikowych, encyklopedycznych, innych”. Również i wydawnictwa jakim jest ruch, gdybyśmy w tej chwili to podciągnęli pod tą sprawę, to jest to coś, z czym możemy mieć kontakt i korzystać. Ja mam troszkę mieszane uczucia, jeżeli chodzi o korzystanie ze sług. I to nie, żeby tam nie było dobrych sług, bo są.

Tylko nie wiadomo dlaczego uznali za punkt honoru, że mają głosić prawdy takie, jakie dla nich są prawdami, czyli atakować zbory, które szanują sobie wolność i niezależność. I przyjeżdżają do nas i nam mówią te sprawy. Bo jeżeli przyjeżdża tutaj ktoś i mówi rzeczy niewłaściwe, to tak siedzimy i nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać, bo te dwie możliwości się pojawiają, bo nie korzystamy.

Jeżeli przyjedzie ktoś, kto nam mówi wykład z Pisma Świętego i nas uczy i podnosi nas na duchu i dodaje nam siły i chcemy, bo byli też tacy właśnie bracia z Ruchu, którzy tak właśnie postępowali, tak mówili, to jesteśmy zadowoleni. To jest taki minus pewien tych naszych wspólnych relacji.

Poruszyłem ten temat, on na pewno nie jest wyczerpany, ale chciałbym, żebyśmy się zastanawiali nad tym. Po pierwsze, żeby nie być skrajnie po tej stronie, bo niektórzy mogą być i mają do tego prawo, że ruch to jest przewód prawdy, bo nie jest przewodem prawdy, bo cała literatura i Pismo Święte mówi, że nie jest, bo przez ruch nigdy Bóg nie dawał prawdy, tylko przez jednostki, przez poszczególne osoby na przestrzeni Wieku Ewangelii. To jest jedna rzecz. Czyli nie można się trzymać Ruchu jako prawdziwego kościoła, bo on nie jest prawdziwym kościołem, jako przewodu prawdy, bo nie jest przewodem prawdy. To jest jedna rzecz.

A druga rzecz, że nie musimy też do końca od razu wyrzucać wszystkiego, bo to tak jest, że jest ewolucja, jest rewolucja. Ewolucja wykorzystuje co byłoby dobre i naprzód powinno się iść, a rewolucja: zniszczyć wszystko i budować od nowa.

Więc my tutaj, myślę, na tyle jest zbór prężny, na tyle silny i na tyle staramy się wykonywać wolę Bożą, żeby te cele, jakie mamy przed sobą, realizować. Jeżeli Ruch w jakiś sposób nam może pomagać, chyba będziemy chcieli z tego korzystać, na tyle, na ile to jest potrzebne i możliwe.

Chciałbym jeszcze może taką jedną rzecz przy okazji powiedzieć. W Piśmie Świętym często, no, Pismo Święte jest symboliczne, Stary Testament w dużej mierze i tam używane są wozy jako symbole organizacji. I taki jeden szczegół jest istotny, że w narodzie izraelskim wśród tych, którzy mieli tam różne funkcje do wypełnienia, nie wszyscy korzystali z wozów. Na przykład kapłani nie korzystali z wozów, a lewici korzystali z wozów.

Wóz w symbolice biblijnej reprezentuje organizację i Pismo Święte nie pokazuje nam i nie wynika to ani ze Starego Testamentu, ani z Nowego, że mielibyśmy się organizacjami posługiwać. Tam jest użyte w zasadzie nie słowo „wóz”, tylko to słowo, które tam jest, ono może oznaczać „rydwan” właśnie albo powóz. Więc tak a propos tej wzmianki, którą już uczyniłem, że brat piszący, aktualnie brat funkcjonujący, pisząc informacje podawał, że ruch jest tym Bożym rydwanem, na którym jedziemy. Czyli jakby mówi: mamy organizację. A w związku z tym zaprzecza temu, co Pismo Święte mówi i pokazuje, że jakby w złą stronę to idzie. Dokładnie tego samego słownictwa używają w tej chwili z dużym naciskiem bracia Świadkowie Jehowy, mówiąc o rydwanie, które pruje w tej chwili już bardzo szybko i powiększa się liczba osób, powiększa się zasięg, powiększa się działanie. Organizacja kwitnie.

Właśnie nie o to chodzi, bo organizacja nigdzie w Piśmie Świętym nie jest podana jako ta forma, która ma pozwalać realizować cele. Chyba, że inne są cele. Chyba, że celem jest na przykład podbicie całego świata i podporządkowanie go sobie. Jeżeli tak, to kościół rzymsko-katolicki, żeby ten cel zrealizować użył ognia i miecza. I ruszyli.

Ruszyli w świat: wyprawy krzyżowe i różne dziwne rzeczy, bo oni nie realizowali celu „nauczajcie”, tylko realizowali cel swój: „nawracajcie”. I nie wiadomo, nieważne jakim kosztem, jakimi środkami i z jaką jakością to nawracanie. Władca przyjął chrześcijaństwo, wszyscy stali się chrześcijanami. No, oni nie byli chrześcijanami, ponieważ stracono z oka cel i zastosowano też inne środki, inne organizacje.

Niektórzy ludzie patrząc z ludzkiego punktu widzenia mówią tak: „Jak ja bym zarządzał tym wszystkim, to ja bym tutaj zrobił wam, pokazał jak to ma funkcjonować. Ludzie by przychodzili szybciutko. Takie i takie metody bym zastosował”. I patrzą na to z punktu widzenia, nie wiem, z punktu widzenia jakiegoś sprzedawcy, czy kogoś kto robi nabór kadr czy coś takiego i tam ma swoje metody, swoje zasady działania. Ale to nie o to chodzi, bo Bogu nie zależy na tym. Gdyby Bóg chciał, to by to zrobił. Bóg ma zamiar znaleźć zupełnie inne osoby. Byłyby inne osoby w tej organizacji zupełnie.

Bóg kogo innego szuka. Szuka tych, którzy chcą mu służyć, którzy mają serce teraz, w dzisiejszych czasach otwarte, gotowe do przyjęcia Boga, otwarte do zmiany w swoim życiu, w swoim postępowaniu i przychodzą z potrzebą tego poczucia bezpieczeństwa i pokoju, którego świat dzisiejszy nie daje. A ci, którzy tak mówią z ludzkiego punktu widzenia, no to mówią: „ja bym tak zorganizował, żeby to zupełnie inaczej chodziło”. To byłaby ludzka organizacja. I takie są. I ktoś może powiedzieć, czy Bracia Świadkowie Jehowy są skuteczni w tym, co robią? No są. Mają dobrą organizację? Mają. Ale jaki cel osiągają? To nie chodzi tylko o to, żeby zgarnąć każdego, kto przyjdzie, tylko żeby przyszedł, żeby zaprosić tego, komu Bóg w odpowiedzi na jego dobre serce, kogo zaprosił i zachęcił do tego. I tylko nas posyła tam, żeby przygarnąć tylko już, bo już jest gotowy ten ktoś, chce, tylko trzeba go przygarnąć. Z ludzkiego punktu widzenia może się wydawać ta organizacja nawet ułomna, jakoś dziwna taka. Z Bożego punktu widzenia nie, bo ona służy Boskim celom.

Gdyby była zła, to nie zrealizował by Bóg swojego celu, jaki miał przez Wiek Ewangelię, czyli zebrać wszystkich do kościoła. Zapieczętować, zgromadzić, zapieczętować i wszystkich te 140 tys. zostało zgromadzone. Taki był cel – i cel został zrealizowany. Inne będą cele Wieku Tysiąclecia i inne będą też działania Wieku Tysiąclecia. Ale dzisiejsza organizacja to jest ta bardziej organizacja rodzinna, w sensie relacji i uczuć, niż organizacja świecka, która ma cele świeckie do osiągnięcia.

Tak patrzę na ten zegar, nie widzę nic, czyli tak odczuwałem, że już trzeba skończyć. Drodzy Braterstwo, myślę, że tak: niektóre tematy tylko zasygnalizowałem, niektóre tematy może troszkę więcej zostały omówione. Niech to, co tutaj zostało powiedziane w jakiś sposób przyczyni się do przemyśleń, do zajmowania właściwej postawy wobec tego, co się dzieje na świecie, co się dzieje również i w Ruchu, tak abyśmy mogli realizować te cele, jakie mamy przed sobą. Jasno wytyczone cele, które Bóg postawił przed nami, które my przyjęliśmy jako swoje i które staramy się realizować. Na pewno będzie to możliwe, jeżeli będziemy się nawzajem wspierać, jeżeli będziemy jak najczęściej tutaj, na tym miejscu, jeżeli będziemy się wsłuchiwać nawzajem w siebie, w to, co każdy z nas mówi i jeżeli będziemy pomagać sobie nawzajem.

Życzę tego Wam wszystkim. Ja również chciałbym skorzystać z Waszej pomocy tam, gdzie będzie to potrzebne. Dziękuję.

Wykład wygłoszony przez brata Adama Urbana na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Jeśli napotkamy w Biblii coś, co wydaje się nielogiczne / nieprawdopodobne / sprzeczne, NIE ZACHOWUJMY się, jak wyżsi krytycy, którzy wtedy skłonni są albo:

• poprawiać natchnioną Biblię;
• wybierać z niej tylko to, co oni sami uznają za prawdę, a pomijać to, czego za prawdę nie uznają;
• wyśmiewać niektóre jej zapisy;
• w najlepszym wypadku powiedzieć, że to, czego nie rozumieją, nic nie znaczy.

Ponieważ powodem nie jest błąd Boga ani zamroczony stan umysłu pisarzy Biblii, lecz jakieś głębsze znaczenie, ukryte w takim opisie przez Boga w celu pokazania głębszej prawdy!

Inny tego przykład to kobieta z Iz.66:7-8, która urodziła syna, zanim poczuła bóle porodowe:

Zanim odczuła bóle porodu, urodziła, zanim ogarnął ją ból, urodziła chłopca. Kto słyszał o czymś takim? Kto widział coś podobnego? Czy ziemia może urodzić w jednym dniu? Czy naród rodzi się od razu? Ale Syjon ledwie zaczął odczuwać bóle, a już urodził swoich synów.

Zobaczmy, jak Apostoł traktował zapisy ST (1 Kor.9:9-10):

Albowiem w zakonie Mojżeszowym napisano [5 Moj.25:4]: Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska. Czy Bóg mówi to ze względu na woły? Czy nie mówi tego raczej ze względu na nas? Tak jest, ze względu na nas jest napisane, że oracz winien orać w nadziei, a młocarz młócić w nadziei, że będzie uczestniczył w plonach.

Cokolwiek przedtem napisano, dla naszego pouczenia napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli (Rzym.15:4).

Nie inaczej jest w tym przypadku.

Jeżeli trąd rozwinie się bardzo na skórze i pokryje całą skórę chorego od głowy aż do stóp .. I kapłan zobaczy, że trąd pokrył całe jego ciało, to uzna go za czystego: CAŁY ZBIELAŁ, WIĘC JEST CZYSTY (3 Moj.13:12-13).

Jeżeli u jakiegoś człowieka pojawi się na skórze jego ciała obrzęk albo wysypka, albo plama i rozwinie się to na skórze jego ciała tak, że wygląda to na trąd, to zaprowadzą tego człowieka do kapłana Aarona …

A gdy kapłan obejrzy to chore miejsce na skórze ciała i zauważy, że włosy na tym chorym miejscu zbielały i to chore miejsce wygląda jak wgłębienie na skórze ciała, to jest to plaga trądu. Gdy kapłan to stwierdzi, UZNA GO ZA NIECZYSTEGO (3 Moj.13:2-3).

Moja prezentacja jest adaptacją zastosowania tego obrazu z MS i WK, podanego przez br. Johnsona, do ogółu ludu Bożego, a nawet całej ludzkości, gdyż jak większość obrazów Biblii, ma on więcej niż jedno zastosowanie, podobnie jak np. przypowieść Jezusa o mądrym i głupim budowniczym, ponieważ zasady wierności lub jej braku nie znają granic klasowych i są podobne dla wszystkich Boskich stworzeń.

Czym jest trąd?

Trąd (choroba Hansena, lepra) jest jedną z najstarszych chorób w historii. To przewlekła choroba zakaźna, która dotyczy głównie skóry, nerwów obwodowych i błon śluzowych dróg oddechowych oraz oczu. Wywołuje uszkodzenia skóry, nerwów, kończyn, zaburzenia widzenia oraz osłabienie siły mięśniowej. Nieleczona może prowadzić do poważnych deformacji i znacznej niepełnosprawności. W przeszłości budziła przerażenie, dziś jest uleczalna.

Nie występuje w Polsce.

Wg danych WHO i CDC liczba nowych przypadków trądu na świecie wynosi około 170–200 tysięcy rocznie. W grudniu 2025 roku pojawiły się doniesienia o pierwszych od wielu dekad przypadkach trądu w Europie, konkretnie w Rumunii i Chorwacji.

Jakie znaczenie trądu w Biblii?

Nie ma jednego wersetu pokazującego jego symboliczne znaczenie, ale to, co o nim wiemy, wskazuje na to, iż jest on w Biblii symbolem grzechu (jak kwas).

Skąd taki wniosek?

• oszpeca zarażonego i jest odrażający, tak jak grzech dla istot wolnych od grzechu (Obrzydliwością Panu jest droga bezbożnego – Przyp.15:9);
• rozwija się stopniowo, od małych początków, aż w końcu obejmuje całe ciało (Trochę kwasu całe ciasto zakwasza – Gal.5:9);
• początkowo bezbolesny, niszczące dopiero końcowe fazy (Gdy grzech dojrzeje, rodzi śmierć – Jak.1:15);
• zaraźliwy przez kontakt, tak jak zaraźliwy kontakt z grzechem (Nieczystego się nie dotykajcie – 2 Kor.6:17)
• dawniej nieuleczalny dla człowieka, jak grzech, z którego wyleczyć może tylko Jezus (Kto mieszka we mnie, a ja w nim, przynosi wiele owocu, bo beze mnie nic uczynić nie możecie – Jana 15:5).

Wynika to też z łączenia przez Biblię trądu z grzechem, np. w przypadku siostry Mojżesza – Miriam – która zachowała się niewłaściwie wobec swego brata, za co została dotknięta trądem (4 Moj.12:10).

Skoro tak, WSZYSCY ludzie powinni być trędowaci, bo wszyscy zgrzeszyli w Adamie: przez grzech Adama w Edenie WSZYSCY zostali skażeni grzechem i są GRZESZNI:

I tak rzeczywiście jest !

Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli (Rzym.5:12).

Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego (Rzym.3:10).

Głupi rzekł w sercu swoim: Nie ma Boga! Są znieprawieni, popełniają ohydne czyny. Nie ma nikogo, kto by dobrze czynił. Pan spogląda z niebios na ludzi, Aby zobaczyć, czy jest kto rozumny, Który szuka Boga. Wszyscy odstąpili, wespół się splugawili. Nie ma, kto by dobrze czynił, nie ma ani jednego (Ps.14:1-3.15:4).

Oto urodziłem się w nieprawości / przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka moja (Ps.51:7).

Dlaczego więc 3 Moj.13 robi różnicę między człowiekiem w całości pokrytym trądem, którego nazywa czystym, a tym tylko miejscowo pokrytym trądem, którego nazywa nieczystym?

Jedyne logiczne wyjaśnienie jest takie, że niektórzy z tych w Adamie w całości pokrytych trądem zostali z tego trądu oczyszczeni, po czym ponownie zaczęli się brudzić / zanieczyszczać grzechem i nabywać nowych, już miejscowych plam trądu, w różnych miejscach swego ciała (i nie tylko).

Czy Biblia mówi o oczyszczeniu grzesznika z grzechu?

Obmyj mnie zupełnie z winy mojej i oczyść mnie z grzechu mego! Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony; Obmyj mnie, a ponad śnieg bielszy się stanę (Ps.51:4,9).

Pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone (Dz.3:19).

Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu (1 Jana 1:7).

Jemu, który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją (Obj.1:5).

Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą królestwa Bożego? Nie łudźcie się: ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani zniewieściali, ani mężczyźni współżyjący ze sobą; Ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani złorzeczący, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego. A takimi niektórzy z was byli. Lecz zostaliście obmyci, lecz zostaliście uświęceni, lecz zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga (1 Kor.6:9-11).

A gdy kto spełnia uczynki, zapłaty za nie nie uważa się za łaskę, lecz za należność; Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu (Rzym.4:4-8).

W terminologii biblijnej często używa się określenia „szata sprawiedliwości Jezusa”, czego podstawą są np.:

Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty (Iz.11:10).

Wszyscy, którzy zostaliście w Chrystusie ochrzczeni, przyoblekliście się w Chrystusa (Gal.3:27).

Jak grzesznik, przykryty szatą sprawiedliwości Jezusa, ma się od teraz zachowywać?

Może ją brudzić, grzesząc jak wcześniej?

Dzieci moje, to wam piszę, abyście nie grzeszyli (1 Jana 2:1).

No ale grzesznikowi trudno nie grzeszyć! Co gdy znowu zgrzeszy?

A jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy (1 Jana 2:1).

Krew Jezusa oczyszcza nie tylko na początku naszej drogi, ale także w jej trakcie, za każdym razem, gdy zgrzeszymy mając już na sobie Jego szatę!

Po każdym upadku konieczna pokuta i prośba do Boga o przebaczenie, by jak najszybciej usunąć plamę, zanim zrobi się ich tak dużo, że przestaniemy je zauważać lub przestaną nam one przeszkadzać.

Z każdą nową plamą na początkowo czystej szacie sprawiedliwości Jezusa stajemy się jednak miejscowo nieczyści, jak człowiek z 3 Moj.13:2-3:

Jeżeli u jakiegoś człowieka pojawi się na skórze jego ciała obrzęk albo wysypka, albo plama i rozwinie się to na skórze jego ciała tak, że wygląda to na trąd, to zaprowadzą tego człowieka do kapłana Aarona. A gdy kapłan obejrzy to chore miejsce na skórze ciała i zauważy, że

1) WŁOSY na tym chorym miejscu ZBIELAŁY i

2) to chore miejsce wygląda jak WGŁĘBIENIE na skórze ciała, to jest to plaga trądu. Gdy kapłan to stwierdzi, uzna go za nieczystego.

Żeby zrozumieć, o co w tym chodzi, pytamy, jakie znaczenie mają w Biblii WŁOSY?

Podpowiedź znajdziemy w Sędz.16, gdzie Samson z włosami jest pełen siły, a gdy je traci, traci też siłę, którą następnie odzyskuje, gdy włosy ponowie odrastają, dzięki czemu jest w stanie zniszczyć konstrukcję domu i pogrzebać tysiące osób przebywających na jego dachu.

Włosy to siła, moc !

Siłą ludu Bożego nie jest siła fizyczna, lecz PRAWDA i DUCH PRAWDY

Nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w DUCHU i w PRAWDZIE; bo Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali (Jana 4:23).

Co zatem oznacza zmiana koloru WŁOSÓW z CZARNYCH na BIAŁE?

Wypaczenie prawdy i jej ducha !

Zastąpienie prawdy błędem, a ducha prawdy duchem błędu!

Sprzeciwili się słowom Bożym i pogardzili radą Najwyższego (Ps.107:11).

Zachowując wiarę i dobre sumienie, które pewni ludzie odrzucili i stali się rozbitkami w wierze (1 Tym.1:19).

Słyszy się powszechnie o wszeteczeństwie między wami i to takim wszeteczeństwie, jakiego nie ma nawet między poganami, mianowicie, że ktoś żyje z żoną ojca swego (1 Kor.5:1).

Napisałem wam w liście, abyście nie przestawali z wszetecznikami; Ale nie miałem na myśli wszeteczników tego świata albo chciwców czy grabieżców, czy bałwochwalców, bo inaczej musielibyście wyjść z tego świata. Lecz teraz napisałem wam, abyście nie przestawali
z tym, który się mieni bratem, a jest wszetecznikiem lub chciwcem, lub bałwochwalcą, lub oszczercą, lub pijakiem, lub grabieżcą, żebyście z takim nawet nie jadali. Bo czy to moja rzecz sądzić tych, którzy są poza zborem? Czy to nie wasza rzecz sądzić raczej tych, którzy są w zborze? Tych tedy, którzy są poza nami, Bóg sądzić będzie. Usuńcie tego, który jest zły, spośród siebie (1 Kor.5:9-13).

Czy oznacza to, że jeśli: błędnie zrozumiemy nauki Biblii i błędnie będziemy je przedstawiać lub w jakieś sytuacji niewłaściwie się zachowamy, stajemy się trędowatymi, do usunięcia poza obóz / z grona ludu Bożego?

Na szczęście NIE, bo poza białymi włosami JEDNOCZEŚNIE MUSIAŁ wystąpić jeszcze drugi objaw: WGŁĘBIENIE w SKÓRZE !

Włosy na chorym miejscu ZBIELAŁY, + WGŁĘBIENIE w skórze ciała.

Co to może oznaczać?

Głęboko zakorzeniono zło! = Problem już nie głowy, lecz SERCA!

Działanie świadome, celowe, uporczywe, umyślne, niesłuchujące życzliwej i łagodnej perswazji, napomnienia, sprzeciwu ani protestu.

Osoba mająca dobre serce i szukająca Boga i Jego prawdy (lub dowolnej innej) przyjmie pouczenie, napomnienie, zwrócenie uwagi na błąd swojego rozumowania i/lub postępowania i je zmieni, bo jej problem dotyczy tylko umysłu (ma tylko zbielałe włosy) !

Jeśli jednak problem jest głębszy i dotyka także serca, ujawni się on w postaci UPORU, ŚWIADOMEGO trzymania się błędnych nauk i/lub niewłaściwego postępowania, pomimo nabycia wiedzy o błędzie swego zrozumienia i/lub postępowania, bo problem dotyczy nie tylko umysłu (chore miejsce ma nie tylko ZBIELAŁE WŁOSY), lecz obejmuje też i serce (dodatkowo w chorym miejscu jest WGŁĘBIENIE) !

Łatwo czy trudno zmienić CZARNE włosy na BIAŁE?

BARDZO ŁATWO, robimy to niemal codziennie, np:

• podając błędne znaczenia niektórych zapisów Biblii;
• błędnie odczytując słowa i czyny innych;
• zajmując błędne stanowisko w sprawach rodziny, zboru, wydarzeń na świecie itd.;
• podejmując różne błędne decyzje w sprawach codziennego życia.

A WGŁĘBIENIE w skórze? Świadome i uparte trwanie w błędnym zrozumieniu i/lub postępowaniu?

Łatwo o nie czy trudno?
Trudniej, ale nie aż tak, by było to niemożliwe, np., gdy ktoś:

• kłamie (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• zaprzecza, że coś powiedział/zrobił (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• cytując coś, wyrywa to z kontekstu (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• udaje, że czegoś nie wie / nie widział (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);
• stosuje podwójne standardy – własna rodzina / kościół / partia / płeć / naród / rasa itd. (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?).
• dostrzega błąd nauk i/lub postępowania swej grupy religijnej, ale nadal ją wspiera i pozostaje w jej szeregach, bo z jakiegoś powodu
• tak wygodniej (tylko białe włosy czy też i wgłębienie w skórze?);

+ liczne inne scenariusze !

Na pociechę dodajmy, że dopóki nie nastąpi krystalizacji w złu (można ją poznać po braku chęci do pokuty) jest szansa wyleczenia się z takich objawów, o czym w.4-8:

Niemożliwe jest bowiem, żeby tych, którzy
1) raz zostali oświeceni i
2) zakosztowali daru niebieskiego, i
3) stali się uczestnikami Ducha Świętego; Zakosztowali też
4) dobrego słowa Bożego i 5) mocy przyszłego wieku;
A odpadli [po dostąpieniu tych 5-ciu błogosławieństw] – ponownie odnowić ku pokucie, gdyż sami sobie / dla siebie samych znowu krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na hańbę (Żyd.6:4-6).

A jeżeli to jest biała plama na jego skórze, lecz nie wygląda na wgłębienie w skórze i włos na niej nie zbielał, to kapłan odosobni tego chorego na siedem dni. A gdy kapłan dnia siódmego stwierdzi, że porażone miejsce pozostało takie same, a zakażenie nie rozszerzyło się na skórze, to odosobni go kapłan na dalsze siedem dni. A gdy kapłan zobaczy go po raz drugi siódmego dnia i stwierdzi, że miejsce zarażone stało się bezbarwne i zakażenie nie rozszerzyło się na skórze, to kapłan uzna go za czystego. Jest to tylko wysypka, więc tamten wypierze swoje szaty i będzie czysty. A jeżeli wysypka na skórze po pokazaniu jej kapłanowi w celu uznania go za czystego będzie się rozszerzała, wtedy pokaże się kapłanowi po raz drugi. I gdy kapłan zobaczy, że wysypka na skórze się rozszerzyła, to uzna go za nieczystego; jest to trąd.

Ale wciąż pozostaje pytanie odnośnie człowieka w całości pokrytego trądem, który wg polecenia Boga miał być uznany za czystego.

Czy naprawdę jest on czysty, skoro trąd to grzech?

Nie, NIE jest czysty, jest bardziej trędowaty / grzeszny niż ten z trądem tylko miejscowym !

Dlaczego zatem uznany za czystego?

Uznany za czystego tylko z jakiegoś konkretnego punktu widzenia!

Jakiego?

W tym życiu nie przychodzi przez Jezusa do Boga, a więc nie staje się dzieckiem Bożym. Dziedzicznie jest cały trędowaty po Adamie, nieprzykryty szatą sprawiedliwości Jezusa, której tym samym nie plami, bo jej na sobie nie ma. Pozostaje poza zainteresowaniem Boga, bo Bóg nie może mieć do czynienia z grzesznikiem.

Oto inny obraz trędowatego, bez szaty sprawiedliwości Jezusa:

Wszyscy jesteśmy jak nieczyści, a wszystkie nasze sprawiedliwości są jak szata splugawiona / okrycie splugawionej kobiety; wszyscy opadliśmy jak liść, a nasze nieprawości uniosły nas jak wiatr (Iz.64:6).

Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. Również te muszę przyprowadzić i będą słuchać mego głosu, i będzie jedna owczarnia [i] jeden pasterz (Jana 10:16).

Oto inny biblijny przykład prawdziwości słów Biblii / Jezusa TYLKO z JEDNEGO punktu widzenia:

Nie każdy, kto do mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie / nieprawość / nieposłuszeństwo [w grece anomia] (Mat.7:21-23).

Jak zostaną powitani w Królestwie ci, którzy mordowali innych w imieniu Boga, i to „dla Jego chwały”, albo autorzy takich nauk jak wieczne męki czy też ci ograniczający korzyści ze śmierci Jezusa tylko do członków własnego kościoła?

Zauważmy mądrość Boskiej metody, którą warto naśladować:

Jeśli ktoś niewłaściwie wierzy lub niewłaściwie postępuje (bieleją mu włosy), nie ma się z czego cieszyć, ale wciąż jest nadzieja, ponieważ:

Sprawiedliwy siedem razy upadnie [jego włosy 7 razy zbieleją], jednak znowu się podniesie [bo w jego chorym miejscu nie ma wgłębienia = nie tkwi uparcie w upadku, lecz POKUTUJE]; lecz grzesznicy potykają się w nieszczęściu [bo są świadomie uparci w złu i NIE POKUTUJĄ] (Przyp.24:16).

Sprzeciwili się słowom Bożym i pogardzili radą Najwyższego (Ps.107:11).

A człowieka, który wywołuje rozłamy / stronnictwa, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj. Wiedząc, że taki [człowiek] jest przewrotny i grzeszy, i sam na siebie wyrok wydaje (Tyt.3:10-11).

Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo że ma dary Ducha, niech uzna, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pańskim; A jeśli ktoś tego nie uzna, niech nie uznaje (1 Kor.14:37-38).

W WT też będą świadomie uparci grzesznicy:

Choć niegodziwemu [kozłom WT] okaże się łaskę, nie nauczy się sprawiedliwości. W ziemi prawości [WT] będzie czynić nieprawość
i nie będzie zważać na majestat PANA (Iz.26:10).

A zatem,

skoro z powodu wrodzonej niedoskonałości nie możemy całkowicie uniknąć błądzenia w umyśle i postępowaniu, starajmy się całkowicie unikać tego, czego możemy uniknąć POMIMO naszej niedoskonałości: upartego i świadomego TRWANIA w błędzie umysłu i/lub postępowania !

Tło historyczne

1. Zdobycie Jerycha i Aj

Izrael pod wodzą Jozuego wkracza do Kanaanu i odnosi pierwsze zwycięstwa (Joz 6-8).

2. Przymierze z Gibeonem

Mieszkańcy Gibeonu podstępem zawierają z Izraelem przymierze pokoju (Joz 9).

3. Zmiana układu sił

Gibeon był ważnym miastem królewskim – jego przejście na stronę Izraela zaniepokoiło okolicznych władców Kanaanu.

Koalicja pięciu królów

Adoni-Sedek, król Jerozolimy, słysząc o losie Aj i o pokoju Gibeonu z Izraelem, wzywa czterech innych władców Amorytów do wspólnego uderzenia na Gibeon – zanim inne miasta pójdą tym samym śladem.

Cel koalicji: ukarać Gibeon za przymierze z Izraelem i powstrzymać dalszy podbój Kanaanu.

Wołanie o pomoc z Gibeonu

Zagrożeni zniszczeniem mieszkańcy Gibeonu wysyłają posłańców do obozu Izraela w Gilgal. Przypominają Jozuemu o zawartym przymierzu i błagają o natychmiastową odsiecz.

„Nie odwracaj się od swoich sług –
przyjdź szybko i ratuj nas!”

Bóg powtarza Jozuemu obietnicę daną mu na początku podboju Kanaanu (por. Jozue 1:5-9) – słowo, które teraz ma zostać wypróbowane w boju:

„Nie bój się ich – oddaję ich w twoje ręce.
Żaden z nich się przed tobą nie ostoi.”
(Księga Jozuego 10:8)

Mapa dwunastu pokoleń Izraela.

Nocny marsz z Gilgal

Odległość między biblijnym Gabaonem (dzisiejsze Al-Dżib) a Gilgal (w dolinie Jordanu, w pobliżu Jerycha) wynosi w linii prostej około 24–32 kilometry (15–20 mil).

W kontekście biblijnym kluczowa jest nie tylko sama odległość, ale też ukształtowanie terenu:

Różnica wysokości: Droga z Gilgal do Gabaonu prowadzi ostro pod górę. Gilgal leży w depresji (ok. 250 metrów p.p.m.), natomiast Gabaon w górzystym terenie (ok. 770 metrów n.p.m.). Oznacza to konieczność pokonania około 1000 metrów różnicy wzniesień

Zaskoczenie było kluczowym elementem strategii wojskowej – lecz to Bóg, jak podkreśla tekst, kroczy przed swoim ludem i działa przez ludzkie przygotowanie oraz odwagę.

Pan wprowadza zamęt

Gdy Izrael naciera, Pan wprawia wrogów w popłoch (10:10). W czasie ucieczki spod Gibeonu z nieba spada grad, który dosięga uciekających Amorytów na całej długości drogi.

„Więcej ich zginęło od kamieni gradu
niż od miecza synów Izraela.”
(Księga Jozuego 10:11, parafraza)

Czym jest grad?

Grad to opad atmosferyczny (hydrometeor) w postaci nieforemnych bryłek lodu, nazywanych gradzinami lub gradowinami, o średnicy rzędu 5-50 mm i większej. W przekroju widać w nich naprzemienne warstewki przezroczystego lodu i nieprzezroczystego śniegu.

PORA ROKU
Najczęściej od maja do sierpnia, w temperaturze powyżej 0°C.

ZASIĘG GEOGRAFICZNY
Najczęstszy i najintensywniejszy w strefie zwrotnikowej; w strefie podbiegunowej nie występuje.

CHMURY
Silnie rozbudowane chmury typu cumulonimbus, często z obfitym deszczem.

W POLSCE
Notowany zwykle w gorącej, wilgotnej masie powietrza zwrotnikowego lub przy przechodzeniu frontów chłodnych.

Grad w obrazach

Od pojedynczych brył trzymanych w dłoni po naukowe klasyfikacje kształtów – grad od zawsze budził uwagę obserwatorów.

Współcześnie sfotografowane duże gradziny

XIX-wieczna naukowa klasyfikacja kształtów gradu

„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem,
a ty, księżycu, nad doliną Ajjalon!”
(Księga Jozuego 10:12)

BIBLIA TYSIĄCLECIA
„Stań, słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!”

UWSPÓŁCZEŚNIONA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem, a ty, księżycu, w dolinie Ajjalonu!”

BIBLIA WARSZAWSKA
„Słońce, zatrzymaj się w Gibeonie, a ty, księżycu, w dolinie Ajalon!”

BIBLIA GDAŃSKA (1632)
„Słońce, w Gabaonie zastanów się, a miesiącu, w dolinie Ajalon!”

NOWA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce! Zatrzymaj się w Gibeonie, a księżycu – w dolinie Ajalon!”

Dzień, który się nie kończył

Na oznaczenie słońca zostało tu użyte hebrajskie słowo szemesz (shemesh).

Różne znaczenia słowa „słońce”:

• Ciało niebieskie – gwiazda będąca centrum Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia (znaczenie astronomiczne).
• Światło i ciepło słoneczne – to, co słońce daje odczuwalnie na ziemi, np. „wyjść na słońce”, „stanąć w słońcu”.
• Miara czasu i dnia – w języku potocznym i biblijnym „słońce” bywa synonimem dnia, np. „od wschodu do zachodu słońca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – opis z perspektywy obserwatora na ziemi, a nie z perspektywy astronomicznej – dlatego mówimy „słońce wschodzi i zachodzi”, choć to Ziemia się obraca.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz chwały, mocy i obecności Boga, np. Psalm 84:12: „Pan Bóg jest słońcem i tarczą”.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna i uczucia w języku codziennym i literaturze, np. „słońce w Twoich oczach”.

Na oznaczenie księżyca zostało tu użyte hebrajskie słowo jareach (yareach).

Różne znaczenia słowa „księżyc”:

• Ciało niebieskie – naturalny satelita Ziemi, widoczny dzięki odbitemu światłu słonecznemu (znaczenie astronomiczne).
• Miara czasu – fazy księżyca dały początek kalendarzowi księżycowemu; słowo „miesiąc” pochodzi właśnie od „księżyca”.
• Światło nocy – blask widoczny na niebie w różnych fazach, np. „księżyc w pełni”, „światło księżyca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – podobnie jak przy słońcu, mówimy „księżyc wschodzi”, „zachodzi” i „świeci”, choć sam nie emituje światła.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz tajemniczości, nocy i zmienności losu w poezji; w Biblii – świadek trwałości Bożych obietnic, np. Psalm 89:38.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna, marzeń i tęsknoty w języku codziennym i literaturze, np. „obiecywać komuś gwiazdkę z nieba i księżyc”.

O co tak naprawdę modlił się Jozue?

Ostatecznie jego modlitwa brzmiała tak (parafrazując):

„O Panie, podtrzymuj spadanie mas tak gęstego gradu na Twych i naszych nieprzyjaciół, aby zaciemniła się góra w ciągu dnia a dolina w ciągu nocy, a w ten sposób zniszcz Twoich i naszyc nieprzyjaciół”.

Zobacz nagranie wideo:

Burza Gradowa – 29.05.2018 (Żywiec, Bielsko Biała, Lipowa)

„Nie było takiego dnia ani przedtem, ani potem –
Pan wysłuchał głosu człowieka,
bo Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14, parafraza)

Sam autor biblijny podkreśla wyjątkowość tego wydarzenia – Pismo nie ukrywa nadzwyczajnego charakteru cudu, lecz świadomie go uwypukla jako dowód Bożego działania.

Wiarygodność Słowa Bożego

Bóg dotrzymuje obietnic

To, co Bóg zapowiedział Jozuemu na początku podboju (Joz 1), spełnia się w praktyce na polu walki (Joz 10).

Bóg panuje nad stworzeniem

Słońce, księżyc i grad są posłuszne Jego słowu – natura nie jest niezależną siłą, lecz podlega Stwórcy.

Bóg wysłuchuje modlitwy wiary

Nawet tak śmiała prośba, wypowiedziana publicznie, zostaje przyjęta i spełniona.

Pismo mówi szczerze o cudach

Biblia nie ukrywa nadzwyczajnych wydarzeń ani nie tonuje ich wymowy – przedstawia je wprost, jako świadectwo wiarygodności.

Fakty, a nie legendy

POPULARNY MIT
Krążąca opowieść o rzekomym „odkryciu przez NASA brakującego dnia” to miejska legenda – nie potwierdzają jej żadne wiarygodne źródła ani dokumentacja NASA.

PRAWDZIWA PODSTAWA
Wiarygodność tego fragmentu nie opiera się na takich historiach, lecz na spójności tekstu, jego miejscu w całej narracji Biblii i niezmiennym charakterze Boga objawionym w Piśmie.

RÓŻNE INTERPRETACJE
Bibliści dyskutują nad naturą zjawiska – dosłowne zatrzymanie ruchu ciał niebieskich, niezwykłe zjawisko atmosferyczne czy poetycki język opisu bitwy. Różnice te nie podważają głównego przesłania tekstu.

„Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14)

Historia długiego dnia Jozuego przypomina, że Słowo Boże jest godne zaufania: Bóg dotrzymuje danych obietnic, działa w realnej historii i wysłuchuje tych, którzy Mu ufają.

Bóg dotrzymuje Słowa.

8  A Pan on pójdzie przed tobą, on będzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści; nie bójże się, ani się lękaj.

Powtórzonego Prawa 34:9  Tedy Jozue, syn Nunów, napełniony jest duchem mądrości, bo był włożył Mojżesz ręce swoje nań: i posłuszni mu byli synowie Izraelscy, a czynili, jako przykazał Pan Mojżeszowi.

Księga Jozuego 1:7  Tylko się zmacniaj, i bardzo mężnie sobie poczynaj, abyś strzegł, i czynił wszystko według zakonu, któryć rozkazał Mojżesz, sługa mój; nie uchylaj się od niego ani na prawo ani na lewo, żebyś się roztropnie sprawował we wszystkiem, do czego się udasz.

Wykład wygłoszony przez brata Piotra Łąckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 20 września 2026 r. 

Exodus Izraela z Egiptu i wejście do Kanaan

Księga Rodzaju 9:22  A ujrzawszy Cham, ojciec Chanaanów, nagość ojca swego, oznajmił to dwom braciom swoim na dworze.
23  Tedy wziąwszy Sem i Jafet szatę, a włożywszy ją oba na ramiona swe, szli wspak, i zakryli nagość ojca swego; a oblicza ich odwrócone były, że nagości ojca swego nie widzieli.

24  A ocuciwszy się Noe z wina swego, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy, rzekł:
25  Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie.
26  Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich.
27  Niech rozszerzy Bóg Jafeta, i niech mieszka w namieciech Semowych a niech Chanaan sługą ich.

Iwan Stiepanowicz Ksienofontow (1817–1875), „Noe przeklina Chama”

Ef. 6:13-17

List do Efezjan 6:13  A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się.
14  Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą i oblekłszy pancerz sprawiedliwości.
15  I obuwszy nogi w gotowość Ewangielii pokoju.
16  A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić.
17  Przyłbicę też zbawienia weźmijcie i miecz Ducha, który jest słowo Boże!

Król Henryk V (W. Shakespeare)

Raz, przyjaciele, jeszcze do wyłomu,
Lub go zatkajmy trupami Anglików!
Nic tak w pokoju mężom nie przystoi
Jak skromna cichość, milcząca pokora;
Lecz gdy wojenna zagrzmi w uszach trąba,
Niechaj przykładem waszym tygrys będzie.
Natężcie żyły, w sercu krew zapalcie,

Księga Rodzaju 22:17  Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich.

Księga Rodzaju 24:60  Tedy błogosławili Rebece, mówiąc jej: Siostraś nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy, a niech posiądzie nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swych.

Grzech Achana

Księga Jozuego 7:1  Ale zgrzeszyli synowie Izraelscy przestępstwem przy rzeczach przeklętych; albowiem Achan, syn Charmiego, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda, wziął nieco z rzeczy przeklętych; zaczem zapalił się gniew Pański przeciw synom Izraelskim.
20  Tedy odpowiedział Achan Jozuemu, mówiąc: Zaprawdę, jam zgrzeszył Panu, Bogu Izraelskiemu, tak a tak uczyniłem.
21  Widziałem między łupy płaszcz babiloński jeden, piękny, i dwieście syklów srebra, i pręt złoty jeden, pięćdziesiąt syklów ważący, i pożądałem tego, i wziąłem to, a oto, te rzeczy są zakopane w ziemi, w pośród namiotu mego, a srebro pod niemi.

Narody chananejskie

Powtórzonego Prawa 7:1  Gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemi, do której wchodzisz, abyś ją posiadł i wytraci narodów wiele przed twarzą twoją, Hetejczyka, i Gergiezejczyka, i Amorejczyka, i Chananejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka i Jebuzejczyka, siedem narodów, większych, i możniejszych, niżliś ty;
2  A poda je Pan, Bóg twój, tobie, iż je porazisz: tedy wytracisz je do szczątku, nie będziesz brał z nimi przymierza, ani się zlitujesz nad nimi;
3  Ani się spowinowacisz z nimi: córki swej nie dasz synowi jego, i córki jego nie weźmiesz synowi swemu;
4  Boby zwiodła syna twego, żeby nie szedł za mną, a służyliby bogom cudzym; za czem zapaliłby się gniew Pański przeciwko wam, a wytraciłby was prędko.

Wykład biblijny „Serce” porusza temat naszego wewnętrznego człowieka – tego, czym w świetle Pisma Świętego jest symboliczne serce, będące siedliskiem naszych najgłębszych uczuć, motywacji, pragnień oraz charakteru. Brat Czesław Ruciński zachęca do szczerej refleksji nad tym, ku czemu na co dzień skłaniają się nasze myśli i do jakich spraw w życiu naprawdę przykładamy serce.

Wykład mówi też na podstawie Biblii o tym jakie powinno być nasze serce, jakie są cechy dobrego serca, jakie serca podobają się Bogu? Kogo Pan przyciąga do siebie?

Photo by Jamie Street on Unsplash

Teksty z Biblii:
Przyp. 4:23 „Strzeż twego serca z całą pilnością, bo z niego tryska życie.”
Mat. 6:21: „Gdzie bowiem jest wasz skarb, tam będzie i wasze serce.”
Kazn. 7:2: „Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca.”
1 Tym. 1:5: „Końcem zaś przykazania jest miłość płynąca z czystego serca, z prawego sumienia i wiary nieobłudnej;”
Mat. 5:8: „Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga.”
1 Krn. 28:9: „A ty, Salomonie, mój synu, poznawaj Boga swego ojca i służ mu sercem doskonałym i dobrowolnym umysłem. PAN bowiem przenika wszystkie serca i zna wszystkie zamysły i myśli. Jeśli będziesz go szukać, znajdziesz go, a jeśli go opuścisz, on odrzuci cię na wieki.”
Mat. 12:35: „Dobry człowiek wydobywa z dobrego skarbca serca dobre rzeczy, a zły człowiek wydobywa ze złego skarbca złe rzeczy.”
Przyp. 23:26: „Synu mój, daj mi swoje serce, a niech twoje oczy strzegą moich dróg.”

Wygłoszony: 6 września 2026
Mówca: brat Czesław Ruciński
Miejsce: Zbór Badaczy Biblii Bydgoszcz – ul. Zduny 10A, Bydgoszcz

Zapraszamy do wysłuchania wykładu i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Czym jest prawdziwa radość? Czy szczęście zależy od tego, co dzieje się wokół nas, czy może można je odnaleźć również w trudnych okolicznościach? I czym różni się radość chrześcijanina od radości, której szuka człowiek niewierzący?

W tym wykładzie brat Marek Urban, na podstawie słów apostoła Pawła z Listu do Filipian 4:4: „Radujcie się zawsze w Panu; powtarzam, radujcie się”, podejmuje temat prawdziwej chrześcijańskiej radości.

Rozważanie pokazuje, co Biblia mówi o radości i szczęściu oraz jak do tego tematu podchodzili apostoł Paweł i inne postacie biblijne. Wykład zachęca do zastanowienia się, skąd powinna wypływać nasza radość i dlaczego może ona być czymś znacznie głębszym niż chwilowe zadowolenie zależne od okoliczności.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

—–

Warto też posłuchać części drugiej wykładu, którą brat Marek przedstawił w Chełmie:

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski przedstawia biblijne spojrzenie na smutek, zniechęcenie i utratę nadziei, opierając się przede wszystkim na Psalmie 130 oraz doświadczeniach wiernych Bożych sług, takich jak Ijob i Dawid. Rozważania nawiązują również do komentarzy zawartych w „Codziennej niebiańskiej mannie” w tematach „Pociecha w smutku” oraz „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”.

Wykład przypomina, że nawet najwierniejsi słudzy Boży przechodzili przez chwile głębokiego przygnębienia. Ich doświadczenia uczą, że smutek nie musi oznaczać utraty wiary ani oddalenia od Boga. Przeciwnie – właśnie w najtrudniejszych momentach możemy szczególnie doświadczyć Jego bliskości, przebaczenia i pomocy.

Poruszono także temat depresji i długotrwałego przygnębienia, pokazując go z perspektywy biblijnej i chrześcijańskiej. Zwrócono uwagę na znaczenie wzajemnego wsparcia w zborze, właściwego spojrzenia na własne słabości oraz zaufania Boskim obietnicom. Wykład zachęca do budowania nadziei nie na własnych możliwościach, lecz na charakterze Boga i Jego planie zbawienia.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Wybrane fragmenty biblijne omawiane podczas wykładu:
– Psalm 130
– Księga Hioba 3, 4 i 17
– Wybrane cytaty biblijne z „Codziennej niebiańskiej manny” (z tematów „Pociecha w smutku”, „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”)

Życzymy, aby przedstawione rozważania były źródłem zachęty, pokoju i nadziei dla wszystkich, którzy przechodzą przez trudne doświadczenia oraz pomocą w niesieniu wsparcia innym.

Wykład wygłoszony przez brata Wojciecha Kolanowskiego: 

Dlaczego patriarcha Jakub, błogosławiąc swoich synów przed śmiercią, wypowiedział o Danie tak niezwykłe słowa? Czy określenia „wąż na drodze” i „żmija na ścieżce” są jedynie obrazowym opisem charakteru jednego z plemion Izraela, czy też zawierają głębokie prorocze przesłanie? I dlaczego właśnie w tym miejscu pojawiają się słowa modlitwy: „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”?

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski analizuje proroctwo z 1 Mojżeszowej 49:16–18, ukazując jego historyczne wypełnienie w dziejach pokolenia Dana oraz jego duchowe i prorocze znaczenie. Rozważania prowadzą przez historię podziału Ziemi Obiecanej, działalność Samsona, odstępstwo plemienia Dana oraz biblijne przesłanie o wierze, posłuszeństwie i oczekiwaniu Bożego zbawienia.

Wykład pokazuje, że słowa Jakuba nie były przypadkowym komentarzem ani jedynie ojcowskim pożegnaniem, lecz natchnionym proroctwem, którego wypełnienie można prześledzić na kartach Starego Testamentu. Szczególną uwagę poświęcono także słowom „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”, które stanowią jedyną bezpośrednią modlitwę Jakuba w całym rozdziale i nadają całemu proroctwu wyjątkową wymowę.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Niektóre fragmenty Biblii omawiane w tym wykładzie:

1 Mojżeszowa 49
Jozuego 19
Sędziów 1:13–18
1 Kronik 5:20
1 Samuela 3:20

Życzymy przyjemnego czasu podczas słuchania i zachęcamy do samodzielnego rozważania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu.

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Na podstawie słów z Listu do Rzymian 8:22 rozważany był temat cierpienia, zła i śmierci obecnych na świecie. Dlaczego tak głęboko odczuwamy, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób? Czy to pragnienie sprawiedliwości i życia bez cierpienia ma swoje źródło w Bożym planie?

Zapraszamy do wysłuchania tego skłaniającego do refleksji wykładu:

Punktem wyjścia wykładu są słowa apostoła Pawła z Listu do Rzymian: „Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych” (Rzym. 8:19) oraz „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd razem wzdycha i razem boleje” (Rzym. 8:22, UBG). Każdy człowiek doświadcza skutków grzechu – cierpienia, przemijania i śmierci – dlatego w głębi serca odczuwa, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób. Człowiek został bowiem stworzony do życia, a nie do śmierci.

W wykładzie ukazano biblijną odpowiedź na pytanie o źródło zła. Upadek pierwszych ludzi sprawił, że grzech i śmierć przeniknęły całą ludzką rodzinę. Jak pisze apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12). Historia Edenu pokazuje, że owoc, który wydawał się dobry, przyniósł gorzkie konsekwencje dla całego rodzaju ludzkiego. Jednocześnie Bóg nie utracił kontroli nad swoim planem. Jego sprawiedliwość, miłość, mądrość i moc od początku współdziałają w realizacji zamierzenia, którego finał znał już na samym początku.

Jednym z ważnych tematów wykładu jest „lekcja przez doświadczenie”. Bóg dopuszcza cierpienie nie dlatego, że jest obojętny na los człowieka, lecz dlatego, że trwałe poznanie dobra i zła wymaga doświadczenia ich skutków. Dlatego bohaterowie wiary opisani w 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków przechodzili liczne próby, a wierzący również dziś uczą się ufać Bogu zarówno w chwilach radości, jak i cierpienia. W tym świetle szczególnego znaczenia nabierają słowa z Rzymian 8:28: „Wiemy, że wszystko dopomaga ku dobremu tym, którzy miłują Boga, to jest tym, którzy według jego postanowienia są powołani.” Bóg zna ludzkie serca i wszystkie okoliczności, dlatego potrafi nawet trudne doświadczenia wykorzystać dla duchowego dobra swoich dzieci.

Rozważania prowadzą także do zrozumienia szczególnego powołania Kościoła w obecnym wieku. Jezus wyjaśniał, że do Niego przychodzą ci, których pociąga Ojciec (Jan 6:44), modlił się za swoich uczniów, a nie za światem (Jan 17), i otworzył dla nich „nową i żywą drogę” przez swoją ofiarę (Hebr. 10:19-20). Oznacza to, że obecny czas nie jest okresem nawrócenia całej ludzkości, lecz wybierania tych, którzy pragną poświęcić swoje życie Bogu, oczyszczać się z grzechu (2 Kor. 7:1) i wiernie podążać za Chrystusem, nawet jeśli stają się – jak pisał apostoł Paweł – „widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi” oraz „omiecinami tego świata” (1 Kor. 4:9,13).

Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18). Ofiara Jezusa została złożona za wszystkich ludzi (1 Tym. 2:4-6), a prorocy zapowiadają czas, gdy Bóg wyleje swego Ducha „na wszelkie ciało” (Joel 2:28-29). Choć dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania (Dz. 17:32), Pismo Święte zapowiada przyszły wiek odnowienia, gdy ciemność ustąpi światłu, ludzie poznają Boga, a Jego błogosławieństwo dosięgnie wszystkich narodów.

Jest to wykład zachęcający do spojrzenia na obecny świat z perspektywy całego Bożego planu. Pokazuje, że cierpienie nie jest celem samym w sobie, lecz częścią wielkiej lekcji, która przygotowuje ludzkość do trwałego poznania dobra i zła oraz do przyjęcia błogosławieństw przyszłego Królestwa Bożego.