„Co musi się stać, żeby takie wyzwolenie nastąpiło? Pierwsze to uświadomienie sobie swojego stanu. Bo ci, którzy w tej niewoli rodzili się jako dzieci, oni nigdy nie znali swobody. Wydawało im się, że to coś najlepszego, co może być. Są jednak ludzie, którzy szukają czegoś innego, którzy chcą zrozumieć sens życia. Zrozumienie swego stanu i pragnienie, by uwolnić się od złych dróg, od kajdanów i nieszczęścia. A co to nam przypomina? Kroki pokuty. Bez tych kroków niemożliwe jest jakiekolwiek wyzwolenie. Jeżeli ktoś mówi, że jest wolny, że nic mu nie potrzeba, to nigdy nie przyjdzie do wolności synów Bożych. Drugie, to siła woli. Bo siła woli to po pierwsze: „ja chcę”, po drugie: „przyjmuję pewne decyzje” i po trzecie: „będę coś czynić w tym kierunku [by te decyzje zrealizować]”. Trzy rzeczy. Niektórzy zostają na pierwszym etapie: „ja chcę”, ale nic w tym kierunku nie robię. Inni robią dalsze kroki.

Żeby przyjść do Boga muszę zrozumieć, gdzie jestem dzisiaj. Komu służę? Czyją wolę wykonuję? I to jest pierwszy krok. Pragnienie, chęć, by zmienić swój stosunek do grzechu i różnych form zła. Uświadomić sobie, że moja droga to droga do zatracenia, to droga donikąd. Muszę zapanować nad sytuacją. Tak dalej być nie może. To smutek w sercu tej osoby. Apostoł mówi jednak: ja się raduję, że wy jesteście zasmuceni do pokuty, bo bez tego nie można przyjść do Boga, nie ma innej drogi. Bo niewolnictwo grzechu to duchowa śmierć.

Pokuta jest więc na pierwszym miejscu. I teraz zrozumiałem, że najlepiej mówić do ludzi nawet nie o rzeczach zmartwychwstania czy pierwszego i drugiego adwentu Chrystusa, ale mówić o pokucie. Żeby człowiek zrozumiał na czym stoi. Nie po to, by krytykować, ale po to, by ktoś mógł zobaczyć faktyczny stan i – jeżeli zechce – mógł dać sobie odpowiedź.

Ale co jeszcze musiało się stać, żeby to wyzwolenie nastąpiło? Musiała być interwencja Boga. I to jest ważne. Wiemy, że jak bardzo ten naród chciałby się uwolnić, to bez Boskiej pomocy nigdy nie mogliby się tej niewoli pozbyć. Tak silny był faraon i jego słudzy, i wojsko. Biedny naród, jakże mógłby on sam wyzwolić się z takiej strasznej niewoli? To pokazuje, że jakby człowiek sam nie chciał, jakby nie rozumiał swojego stanu, jakby nie chciał go zmienić, to bez Pana Boga jest to niemożliwe.

W czym była ta interwencja Boga? Była w tym, że w dziesiątym karaniu Egiptu Bóg powiedział synom izraelskim: pomażcie drzwi i nadproże krwią baranka, w każdym domu. Ta krew uratuje was. Uratuje najpierw pierworodnych, a potem całą rodzinę. Jakże to wymownie mówi o tym drugim kroku, który jest już nie ze strony grzesznika, ale ze strony Boga. Bo Bóg mówi: „przyjdźcie do mnie, a ja przyjdę do was”. Musimy otworzyć swoje serce i zapragnąć tego, a Bóg nie da na siebie długo czekać. On jest gotowy wyrwać nas, bo rozumie, współczuje nam, ale chce, żebyśmy ocenili te rzeczy i przyjęli to z wdzięcznością. Jeżeli Izraelici w jakiś sposób sami by się wyzwolili, to byliby dumni i pyszni. Oni jednak musieli czekać na Boga. To On wskazał im przez Mojżesza: krew ma być na drzwiach.

Krew ochrania. Ona ochroniła pierworodnych, cały Kościół Pierworodnych i dzisiaj możemy być ochronieni przed gniewem Bożym, być wyzwoleni z tej niewoli grzechu, tylko z pomocą Bożą. Przez drogocenną krew Syna Bożego. Apostoł Piotr (1 Piotra 1:18-19) mówi: „Wiedzcie, iż nie skazitelnymi rzeczami, srebrem albo złotem, wykupieni jesteście od marnego obcowania waszego od ojców wam przekazanego, ale drogocenną krwią, jako baranka niewinnego, niepokolanego, Jezusa Chrystusa”.

Niedawno miałem rozmowę z jednym młodym człowiekiem i mówi on: „Grzegorz, powiedz mi. Dlaczego jest tylu dobrych ludzi pomiędzy mahometanami, buddystami i ludźmi innej wiary. Tyle dobrego robią oni dla ludzi. Dają tyle pieniędzy na biednych. Dlaczego mówisz, że oni nie mogą dzisiaj mieć Bożej łaski? Nie mogą być dziećmi Bożymi? Może Bóg w różny sposób mówi do różnych ludzi. Do nich przez Buddę. Do muzułmanów przez Mahometa, a nam – chrześcijanom – przez Jezusa?”. Ja mówię: oni będą mieć z tego korzyść, na pewno będą mieć, bo kiedy przyjdzie restytucja [czasy naprawienia wszystkich rzeczy], a oni już mieli dobre usposobienie tutaj, wyrobili sobie dobre zalety charakteru, to będzie im dużo lżej w tym Królestwie. Powiedzą oni: Boże Święty, tak bardzo dziękujemy! Bo to jest to, co chcieliśmy w tym życiu i w tym świecie zaprowadzić.

Nieraz pozornie: I wojna światowa przez chrześcijan. II wojna światowa przez chrześcijan. Teraz można powiedzieć, że i III wojna światowa przez chrześcijan. Cóż mogą powiedzieć ci buddyści i mahometanie? Ale odpowiedziałem też temu człowiekowi: jedyne imię, przez które można otrzymać zbawienie, to imię Jezusa Chrystusa, bo ani Mahomet, ani Budda, nie oddali swego życia za swoich uczniów, za swoje dzieci. To zrobił Pan Jezus na krzyżu i dlatego musimy tą krwią pomazać swoje serce. Bo inaczej nie możemy przystąpić do Boga. Grzechy inaczej nie mogą być przebaczone i Bóg przygotował taki plan, i dziękujemy Bogu, że On wszystko to przedstawił nam i dał nam zrozumieć, że Chrystus umarł za nas, kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami. Bóg realizuje swój i szuka takich, którzy przyszliby do Niego przez imię Jezusa Chrystusa.”

Odpowiedź: Istota tej wspaniałej wolności jest pokazana przez św. Pawła przez skontrastowanie jej w tym samym wersecie z niewolą – „niewolą skażenia”, tzn. śmiercią adamową i wszystkim, co się z nią wiąże: bólem, chorobą, smutkiem itp. Przez ponad 6.000 lat okazuje się ona okrutną niewolą, taką, z której rodzaj ludzki nie może uciec.

fot. ligonier.org

Lecz przyszedł Zbawiciel, który odkupił całe stworzenie, cały świat ludzkości, dając siebie na „okup” za wszystkich (1 do Tymoteusza 2:6; Hebrajczyków 2:9), dzięki czemu uzyskał władzę nad ludzkością wraz z prawem otworzenia grobów, dzięki wykupieniu (zasługą własnej cennej krwi), i uwolnienia wszystkich ludzi z wszelkich więzów niewoli, jakie ich obecnie wiążą. Oświadcza, że na podstawie złożonego za wszystkich okupu „będzie zmartwychwstanie [podniesienie do doskonałości] sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje 24:15). „Mam klucze [symbol prawa, władzy i mocy otwierania i zamykania] piekła [hades] i śmierci” (Objawienie 1:18).

Pełne uwolnienie ludzi z niewoli śmierci oznacza przywrócenie ich do pierwotnej doskonałości. Adam, zanim zgrzeszył, był doskonałym człowiekiem, „ukoronowanym chwałą i czcią” (Psalm 8:6), „bardzo dobrym” w oczach Boga. Z powodu grzechu, zgodnie z wolą i prawem Boga, poddany został klątwie śmierci adamowej, „niewoli skażenia”. Ponieważ dzięki ofierze pojednania Baranek Boży gładzi grzech świata, Jego prawem i przywilejem staje się zbawienie ludzi przez uwolnienie ich od kary za grzech: z niewoli skażenia – śmierci.

Takie uwolnienie z niewoli skażenia było tematem i istotą nauk Jezusa, co potwierdzają nie tylko Jego własne zapisane słowa, lecz także wcześniejsze proroctwa: „Duch panującego Pana jest nade mną; przeto mię pomazał Pan, abym opowiadał Ewangelię cichym, posłał mię, abym zawiązał rany tych, którzy są skruszonego serca, abym zwiastował pojmanym wyzwolenie, a więźniom otworzenie ciemnicy” (Izajasza 61:1).

PRZYWRÓCENIE POPRZEDNIEJ WOLNOŚCI

Tak, to było misją i posłaniem Jezusa i zostało zilustrowane przez Jego cuda, którymi zamanifestował swą przyszłą chwałę – dzieło uzdrawiania, przywracania do łask, uwalniania od bólu, smutku i śmierci do wolności człowieczeństwa – wolności, jaką cieszył się człowiek, gdy był jeszcze „synem Bożym” (Łukasza 3:38), zanim stał się grzesznikiem. Całe stworzenie zostanie ponownie przywrócone do tej wolności od grzechu, śmierci i ucisku – chwalebnej wolności, wspólnej dla synów Bożych na każdym poziomie istnienia – ludzkiej natury (Łukasza 3:38), anielskiej natury (Ijoba 38:7) czy Boskiej natury (1 Jana 3:2; 2 Piotra 1:4). Do wszystkich należy ta sama chwalebna wolność od śmierci.

Choć ludzkie stworzenie zostanie wyzwolone z niewoli obecnej śmierci i procesu umierania, jaki nastał z powodu grzechu adamowego, który zostanie usunięty dzięki okupowemu dziełu Chrystusa – nie oznacza to, że ludzie zachowają tę wolność. Mogą ją zachować, a z obecnych doświadczeń poznają wartość jej zachowania. Z własnego wyboru jednak będą mogli ponownie znaleźć się w niewoli, lecz jedynie przez świadome, uparte grzeszenie przeciwko pełnemu światłu i znajomości. Ta druga, dobrowolna niewola zwana jest wtórą śmiercią, z której nie jest obiecane żadne wyzwolenie.

O czasie wyzwolenia świata z obecnej niewoli skażenia (tego, co nastąpiło jako wynik grzechu Adama – śmierci adamowej) mówi św. Paweł u Rzymian 8:19,21. Jezus nie uwolnił więźniów w czasie swej pierwszej obecności na świecie. Wtedy głosił jedynie pojmanym wyzwolenie, a więźniom otworzenie wrót więzienia. To prawda, że gdy został skarcony przez faryzeuszy, uznających się za sprawiedliwych (przestrzegających sabat, lecz nieświadomych jego prawdziwego znaczenia) za uleczenie w dzień sabatu pewnej kobiety, odpowiedział: „A ta córka … , którą był związał szatan oto już osiemnaście lat, czy nie miała być rozwiązana od tej związki w dzień sabatu?” (Łukasza 13:16). Rzeczywiście, uwolnił ją od szczególnej dolegliwości, lecz nie od wszelkiej niewoli skażenia; nadal podlegała bólowi i śmierci – niewoli skażenia – a niewielka ulga udzielona jej przez Jezusa była jedynie ilustracją pełnego i kompletnego uwolnienia, jakiego udzieli w „czasach naprawienia wszystkich rzeczy” (Dzieje 3:19-21) – w wielkim antytypicznym siódmym dniu, dniu sabatu, którego On jest Panem.

Czas tego wyprowadzenia z niewoli skażenia dla ludzkości i umożliwienia jej powrotu do wspaniałej doskonałości Edenu nastąpi, gdy szczególna klasa synów, wybrana w obecnym wieku chrześcijańskim jako Ciało Chrystusowe, zostanie udoskonalona wraz ze swą Głową, Jezusem. Wtedy nastąpi zamanifestowanie mocy tych Boskich synów w wyzwalaniu, podnoszeniu i udoskonalaniu ludzkiej rodziny do chwalebnej wolności synów Bożych, zapewnionej im przez okup. Wolność ta przy końcu rządów Chrystusa zostanie całkowicie osiągnięta przez wszystkich pragnących ją przyjąć. Taki jest właśnie cel Jego obiecanego panowania błogosławienie wszystkich rodzin ziemi (Objawienie 5:10; 20:6; Galatów 3:8; 1 Mojżeszowa 12:3).

____
Zobacz inne odpowiedzi na pytania biblijne.