Gdy słyszymy słowo ewangelia to nasze myśli idą w stronę… no, EWANGELII – czterech ewangelii Nowego Testamentu. Bóg jednak „kocha się” w pokazywaniu przyszłości w typach – które jednak są zazwyczaj odkrywane dopiero po ich wypełnieniu… – dlatego nie idzie nam predykowanie co się wydarzy w przyszłości – nawet na podstawie Biblii (chyba, że w bardzo ogólnych zarysach)…

Kol 2:17: „Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.”

Takich typów, czy obrazów Ewangelicznych jest kilka, ale jeden jest szczególny i taki bardzo wyrazisty… Znajdziemy go w 22 rozdziale 1 Moj.

Kogo reprezentuje nam Abraham w tej historii? – reprezentuje on Boga, – szczególnie w jego przymiocie miłości.

Izaak to ten, w którym były ześrodkowane obietnice dane przez Boga Abrahamowi 1Moj 17:19,21 ; 21:12

Gal 3:16: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus.”

Oczywiście samo ofiarowanie jest wypełnione poprzez ofiarę Jezusa na krzyżu. Ale wejdźmy w tą historię nieco głębiej i zobaczmy jak tutaj jest to przedstawione.

Oczywiście o typach trzeba wiedzieć, że są one typami/obrazem na coś tylko w pewnych aspektach i nie w całej historii danej postaci.

Werset 4 mówi – że 3 dnia Abraham ujrzał to miejsce, na którym miał złożyć Izaaka w ofierze. I tu jest piękny obraz już zawarty bo gdy przypomnimy sobie werset z

Ps 90:4: „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna.”

Albo

2 Piotr 3:8: „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

Więc 3 dzień – to 3 tysiąclecie ….. od początku historii człowieka.

Co wydarzyło się w 3 tysiącleciu?

Na początku tego 3 tysiącletniego dnia zostało ustanowione przymierze z Abrahamem, a ok. połowy tego dnia został ustanowiony zakon przez Mojżesza.

Jakie to ma wszystko powiązanie?

w. 4 mówi nam, że Abraham ujrzał to miejsce z daleka, z takiej odległości można widzieć jakiś zarys góry, można dostrzec czy jest ona duża czy mała, ale nie widać jeszcze zbyt wielu szczegółów.

Podobnie przymierze Abrahamowe czy szczególnie Zakon i jego wszystkie ofiary były jedynie mglistą zapowiedzią Bożego planu zbawienia świata.

Ofiary dnia pojednania np. były zapowiedzią tej wielkiej ofiary pojednania złożonej przez Jezusa na krzyżu, to już było wszystko tam zawarte chociaż jeszcze odległe – dokładnie na dotarcie do tej typicznej góry zajęło jeszcze 1648 lat jeżeli spojrzymy na chronologię.

Z przebiegu historii wnioskujemy, że Izaak nie wiedział, że to on ma być tą ofiarą, którą jego ojciec będzie składał i nawet po zapytaniu o to nie uzyskuje odpowiedzi cały czas póki nie docierają na miejsce.

I tak wskazuje nam to, że Jezus jako Logos – istota duchowa, a nawet już będąc na ziemi, nie zdawał sobie w pełni zdania ze znaczenia tej ofiary pojednania.

A pytanie Izaaka? Nasz Pan również pytał – Łuk 2:46: „A po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wpośród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.”

Interesowały go sprawy Boże i próbował odnaleźć siebie w Biblii

Łuk 2:49: „I rzekł do nich: Czemuście mnie szukali? Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

Dopiero w momencie chrztu w Jordanie czytamy że… Mt 3:16: „A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody, a oto otworzyły mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego na niego.”

Proroczo opisuje ten moment prorok Izajasz:

Iz 11:1-3: „I wyjdzie gałązka z pnia Jessego, a latorośl z jego korzenia wyrośnie. I spocznie na nim Duch PANA, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni PANA. I będzie czujny w bojaźni PANA, nie będzie sądził według tego, co oczy widzą, ani karał według tego, co uszy słyszą.”

Uzbrojony w tą wiedzę Jezus, udowadnia to, że prawdziwie zrozumiał swój cel w Bożym planie i był gotowy do wykonania misji – co udowadnia gdy Szatan kusi go na pustyni.

(w. 9) Izaak daje się położyć, na drwach i związać, nie protestuje, nie szuka ucieczki z sytuacji, nie kwestionuje decyzji Abrahama (Boga).

Werset 5 naszego rozdziału, mówi o dwóch młodzieńcach, którym powiedziano by zostali w pewnej odległości.

Reprezentują nam oni dwie klasy, jak wyjaśnia nam apostoł Piotr.

1P 1:10-12: „O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.”

W tej chwili tylko Bóg i Jezus mieli pełną wiedzę o tym co ma się wydarzyć i jakie ma to znaczenie. – Podobnie jak Abraham i Izaak – tylko oni poszli dalej i brali udział w tych wydarzeniach.

Jednak w tym wersecie 5 czytamy, że Abraham obiecuje wrócić do sług – nie pozostawić ich samych.

Mt 11:27: „Wszystko zostało mi dane od mego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.”

J 16:12-15: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.”

(w.13) Baran, który został przez Abrahama ofiarowany zamiast swojego syna, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup za Adama i wszystkich ludzi, ten baran został zabity i z tego ołtarza już nie wstał – podobnie jak ludzkie życie naszego Pana już nie powstanie nigdy. Jednak Izaak wstał – tak jak Jezus powstał ale już nie jako człowiek ale jako istota duchowa.

1P 3:18: „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;”

Hbr 11:17-19: „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. On, który otrzymał obietnicę, złożył w ofierze jednorodzonego syna; On, któremu powiedziano: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo; Uważał, że Bóg może nawet wskrzesić z martwych, skąd go też otrzymał na podobieństwo zmartwychwstania.”

Abraham wierzył, że Bóg jakoś rozwiąże tą sprawę, że skoro obiecał przez Izaaka dziedzictwo to pewnie wskrzesi go po tym jak go ofiaruje… kochani czy pomylił się?

Można powiedzieć, że w pewnym sensie przewidział obraz/wypełnienie tej historii chociaż nie wiedział, że będzie to miało takie wypełnienie w przyszłości.

Potem oczywiście mamy wielkie błogosławieństwo i obietnice rozmnożenia potomstwa jako gwiazdy na niebie i jako piasek – co też ma przepiękne znaczenie i wypełnienie w planie Bożym…

Wow.. ależ Bóg zawiera treść i głębię w tych historiach biblijnych, które są piękne same w sobie ale gdy dołożymy do nich i znaczenie, wypełnienie to widzimy pełne piękno Boga i jego planu wobec człowieka.

Wiecie jak Abraham nazwał to miejsce tych wydarzeń?

Rdz 22:14: [jehovah-jireh] Pan obmyśli……..

Więc to co najważniejsze dla wszystkich ludzi czyli wybawiene od grzechu, zła, śmierci – już Bóg obmyślił – przed założeniem świata.

A teraz na pewno obmyślił już plan jak będzie nas prowadził w naszym życiu – musimy tylko z taką wiarą jak Abraham się temu poddać – Pan obmyśl… AMEN!

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 12 lutego 2023 r.

Typy biblijne

List do Rzymian 5:14 – „A przecież śmierć rozpanoszyła się od Adama do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama. On to jest typem Tego, który miał przyjść.”

1 List do Koryntian 10:6,11 – „Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali. (…) A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.”

Nawet postronni obserwatorzy dostrzegaja, że przykładamy dużą wagę do typów. Poświęca się im sporą część naszych zebrań i wiele miejsca w naszej literaturze. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z wykładników tej literackości, jakim jest obecność figur retorycznych, czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego / dosłownego/ i figuralnego / przenośnego / znaczenia w celu wyjaśnienia, ozdobienia lub podkreslenia przekazywanej mysli / obrazowość /. Takimi figurami są porównania, metafory, przypowieści, alegorie i …TYPY.

Ogólne rozważania prowadzące do definicji :

Typ a inne figury retoryczne :

Podstawową cechą, która różni typ od innych figur retorycznych, jest to , iż te ostatnie funkcjonują tylko na płaszczyźnie językowej, podczas gdy typy na dwóch płaszczyznach : językowej i w rzeczywistości, tzn. w ich skład wchodzą przedstawienia pewnych faktów i same fakty. Miał to na myśli br. Rssell, który odpowiadając na pytanie : Jaka jest różnica między słowami typ , figura i obraz ? – powiedział:

„Typ jest figurą i jest także obrazem, nakreślonym do wyprowadzenia pewnych ważnych spraw i szczegółów… Obraz, figura albo przypowieść ma wagę i wartość według charakteru osoby, która uczyniła obraz albo przypowieść odpowiednio do swej istotnej zasługi. Typ byłby ponad to wszystko w tym , że jest jasniejszym określeniem i obejmuje Boskie przewidzenie i zrządzenie. B ó g daje TYPY. Człowiek może dać obrazy, figury albo przypowieści … Typ jest akuratnym wzorem swego antytypu, tak jak drukarskie czcionki odpowiadają temu , co jest wydrukowane z nich.” / Ks. Pytań… s. 631 /

Br. Johnson / TP ’79 s.71, nr 306 /  : „…typami są : instytucje , osoby , zasady , rzeczy i wydarzenia Starego Testamentu oraz osoby …Nowego Testament przepowiadające przyszłe rzeczy.”

Br. Johnson / TP ’70 s.69 / : „Oto główne figury retoryczne Biblii, o których chcemy podać kilka uwag i przytoczyć kilka przykładów : porównanie , metafora , przypowieść , typ …

Typ a proroctwo : Istnieje pewne podobieństwo między typem a proroctwem – przepowiadają przyszłość. W proroctwie jest jednak mowa tylko o przyszłości , typ mówi o przyszłosci prezentując teraźniejszość lub przeszłość. Autorzy piszący proroctwa byli świadomi , że prorokują, autorzy typów tego nie wiedzieli. Wiedział tylko Bóg .

Typ a alegoria i przypowieść : Podobieństwo polega na tym , że zarówno typ , jak i przypowieść prezentują rzeczywistość, która jest zapowiedzią innej. Różnica – przedstawiona w typie rzeczywistość naprawdę istniała / historia /, w przypowieści mamy do czynienia z fikcją literacką , zmyśleniem.

Definicje . Dotychczasowe rozważania pozwalają ustalić , że w literaturze Prawdy słowo t y p  używane jest w trzech znaczeniach . Oto one :

1. Typ to jeden z siedmiu sposobów nauczania nas przez Boskie Słowo / rzędów myśli

Bożych /. Definicja najogólniejsza , najobszerniejsza .

2. Typ to figura retoryczna , która polega na tym , że przedstawia pewne rzeczywiście

istniejące instytucje , osoby , zasady , wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych . W tym znaczeniu figury tworzy człowiek / grając rolę kronikarza /.

3. Typami są instytucje , osoby , zasady , rzeczy itp. przedstawione w Biblii , które są

zapowiedzią przyszłych instytucji … W tym znaczeniu typy daje Bóg , powołując do istnienia owe instytucje …

Ustalenia terminologiczne : Pary wyrazów t y p  i  a n t y t y p , o b r a z  i p o z a o b r a z, f i g u r a  i  p o z a f i g u r a  traktowane są w naszej literaturze zamiennie, synonimicznie.

W stosunku do trzeciej definicji najściślejsze jest określenie t y p  i  a n t y t y p .

Etymologia i zastosowanie w Nowym Testamencie . Polskie słowo  t y p wywodzi się z greckiego  t y p o s  / l.mn.  t y p o i /. W greckim NT słowo  t y p o s  pojawia się 15 razy . Jeden raz pojawia się wyraz  t y p i k o s  utworzony od   t y p o s  i  powinno być przetłumaczone jako ‘typicznie’ / w tł. ang. , w naszych ‘wzór’ – 1 Kor.10 : 11 / .

Słowo  t y p o s  w greckim NT użyte jest w czterech znaczeniach :

1. ‘znak’ – Jan 20 : 25.
2. ‘przykład’ – 2 Tes. 3 : 9 ; 2 Tym. 4 : 12
3. ‘wzór’ – Ap. 7 : 43,44 / kształt / ; Żyd. 8 : 5 / kształt /
4. ‘typ’ – Rzym. 5 : 14 ; 1 Kor. 10 : 6 i 11 – interesujące nas znaczenie ; trzecia definicja.

W 1 Piotra 3 : 21 w j. gr. Występuje wyraz a n t i t y p o s / w polskim przekładzie ‘wzór’/. Oznacza on wypełnienie typu. Żyd. 9 : 24 – antitypa , wyraz pokrewny .

Synonimy słowa  t y p o s : Wystepują one w Gal. 4 : 24 / przez co znaczą się insze rzeczy /

Kol. 2 : 16, 17 / cień / ,  Żyd. 9 : 9 ,23 ; 10 : 1 / cień przyszłych dóbr !! / ; Ef. 5 : 32 ; Żyd. 6 :20 ; 7 : 11 , 15 , 17 ; Żyd. 7 : 3 ; Jan 2 ; 11 ; Rzm. 1 : 17 .

Nowy Testament – polskie tłumaczenie : W żadnym ze wspomnianych wersetów ani słowo t y p o s  , ani wyrazy pokrewne lub synonimiczne nie zostały przetłumaczone  słowem

t y p  . Zastępowano je polskimi ‚znak’, ‘wzór’, ‘przykład’, ‘podobieństwo’, ‘kształt’itp.

Typowość Biblii – nie rodzi kontrowersji. Budzi je pytanie : Co w Biblii jest a co nie jest typem ? Zdania różnych badaczy Biblii na ten temat są podzielone. Nie zawsze też istnieje zgoda, gdy chodzi o wyjaśnianie , co jest typem czego ?

Sposoby rozpoznawania typów w Biblii  / Typy Biblii, TP ’79, s.72, nr 306 /. Brat Johnson podaje 10 sposobów / metod / rozpoznawania typów w Biblii. Siedmiu z nich używał

Br. Russell, trzech dalszych br. Johnson. Oto przykładowo dwa sposoby :

1. Jeśli Biblia wyraźnie oswiadcza, że cos jest typiczne, to możemy być pewni, że tak jest : Gal. 4 : 21-31 / w. 24 ; stąd wiemy, że Sara, Agara, Izaak i Ismael są typami ; 1 Kor. 10 : 1-11 / w. 6 i 11 ; podróż Izraela po pustyni jest typem ; Żyd. 9 : 23, 24 – przybytek i posługa najwyższego kapłana typem.
2. Porównywanie rzeczy z jednej dyspensacji z rzeczami z drugiej . Jan 3 :14,15 – ‘jako’ , wąż miedziany ; Gal. 4 : 28-31 – ‘jako’ Izaak’.

Czy znajomość typów potrzebna do zbawienia ?!

Nie. Znajomość typów daje nam jednak jeszcze większe uznanie dla wielkości i mądrości Boga. W typach ukrytych jest też wiele niezwykłych zagadnień dotyczących Boskiego planu zbawienia.

„Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abrahamie! (…) Weź teraz syna twego, jedynego twego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moria, i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jednej górze, o której ci powiem”

Dwudziesty drugi rozdział 1 Księgi Mojżeszowej przedstawia: (a) największą próbę wiary Abrahama w związku z Boskim poleceniem, by złożyć Izaaka w ofierze, co jest typem największej próby Boga w Jego miłości w związku ze złożeniem w ofierze Chrystusa; (b) postępowanie Abrahama w odpowiedzi na to polecenie jako bardzo wzruszający typ wielkiej miłości, jaką Bóg żywił do ludzkiej rodziny, zanim jeszcze powstał świat; (c) największą ofiarę Abrahama jako szczegółowy typ największej ofiary Boga – ofiary Chrystusa; (d) odpowiednią postawę i postępowanie Izaaka, przepięknie ukazujące w typie pełne podporządkowanie Jezusa woli Ojca i ochotne składanie w ofierze Swojego ludzkiego życia oraz Jego zmartwychwstanie jako Nowego Stworzenia; (e) siódme i ostatnie powtórzenie Abrahamowi obietnicy przymierza w wersetach 16-18 (pozostałe sześć znajduje się w Księdze Rodzaju 12:1-3; 12:6,7; 13:14-17; 15; 17; 21:12,13); (f) pierwsze wyszczególnienie zarówno nasienia niebiańskiego, jak i ziemskiego w tym samym kontekście, ukazanego odpowiednio w gwiazdach niebieskich i piasku na brzegu morskim; oraz (g) Boską przysięgę dodaną do obietnicy przymierza jako wiążącą dla Niego i dającą podwójne zapewnienie, że obietnica zostanie wypełniona (por. Psalm 105:8,9; Łukasza 1:72,73; Żyd. 6:13-20). Niewątpliwie pełne czci przebadanie tych rzeczy powinno zwiększyć naszą ocenę wielkiej ofiarniczej miłości naszego Niebiańskiego Ojca i naszego Pana Jezusa (Jana 3:16; 15:13; Rzym. 5:6-8) i powinno wzbudzić w nas większe pragnienie, by ich naśladować (Jana 13:34; 1 Jana 3:16)!

—
Jeśli dopiero rozpoczynasz poznawanie TYPÓW BIBLII, przeczytaj najpierw nasz artykuł:
Co to jest typ i antytyp biblijny
—

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy wystawił Siebie w Swojej miłości na wielką próbę [Bóg wystawił na próbę – hebrajskie słowo 'nasah’ znaczące testować, dowodzić, próbować, zobacz przekłady NKJ, ARV, Rotherham – porównaj jak słowo to jest używane w Księdze Wyjścia 16:4; 20:20; Powtórzonego Prawa 8:2,16; 13:3; 2 Kronik 32: 31; zobacz także Hebrajczyków 11:17], Bóg nigdy nie kusi nikogo do czynienia zła – (Jakuba 1:13). W tej wielkiej próbie Bóg w Swojej miłości z gotowością zareagował na wezwanie Jego pozostałych przymiotów, „Otom ja”, które poleciły mu wziąć Jego jednorodzonego Syna: „Weźmij teraz syna twego, jedynego twego, Izaaka” (w. 2; por. Jana 3:16; Rzymian 5:8; 1 Jana 4:9), obiekt Jego szczególnych uczuć, „którego miłujesz”; (por. Jana 1:1,18; Przysłów 8:22-30; „Pojednanie…” str. 93), oraz udać się do sfery wielkiej samoofiary, którą Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy, już wcześniej przewidział i wyznaczył: „idź do ziemi Moria” [Morijah: widziany, wybrany przez Jehowę]; (por. 2 Kronik 3: 1) i tam złożyć Go w ofierze zgodnie z Jego zarządzeniami jako zadawalającą ofiarę (całopalenie; „Exodus”, str. 499, u dołu).

PODRÓŻ DO GÓRY MORIA

Tak jak w sercu Abrahama Izaak został zabity jeszcze zanim rozpoczęli podróż, tak samo „jednorodzony Ojca”, „Baranek Boży” był „zabity od założenia świata”, „przejrzany przed założeniem świata” (Jana 1:14,29; Objawienie 13:8; 1 Piotra 1:19,20; Tytusa 1:2). Bóg w Swojej miłości, chociaż oznaczało to największą ofiarę z Jego strony, był gotów i wcześnie zaczął czynić przygotowania do całego biegu wydarzeń, które miały doprowadzić do złożenia ofiary Okupu przez Jezusa i do Jego zmartwychwstania – dwóch centralnych zarysów Boskiego Planu Wieków – „tedy wstawszy Abraham bardzo rano” (w. 3). Przygotowania te obejmowały: ustalenie i podanie prawdziwych nauk proroczych dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela mającego rządzić i błogosławić wszystkie narody, „osiodłał osła swego”; (E 9 s. 266, 284), ustanowienie dwóch klas sług – „wziął dwóch sług swoich z sobą”, Jego aniołów (1 Piotra 1:12; E 2 s. 88, 89, 153, 154) oraz Jego proroków, poprzez których podał proroctwa Starego Testamentu (Mateusza 13:17); wzięcie Logosa, Swego jednorodzonego Syna, „Izaaka syna swego” (por. E 2, s. 48, 49, 79-82, 87-91); oraz staranne przygotowanie prawd podanych w Starym Testamencie dotyczących ofiary Mesjasza, „narąbawszy drew” (Sędziów 6:26; E 5 s. 193), aby była ona możliwa do przyjęcia przez Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy, „na ofiarę paloną”. Po dokonaniu tych przygotowań, Bóg w swojej miłości, po tym jak Adam zgrzeszył w Edenie, zapoczątkował bieg wydarzeń prowadzących w stronę Kalwarii, „wstał i szedł na miejsce”. Chociaż w typie wszystkie przygotowania zostały zakończone, zanim podróż się rozpoczęła, w antytypie przygotowania, np. przygotowywanie prawd przedstawionych w Starym Testamencie, były kontynuowane po rozpoczęciu podróży. A zatem różne zarysy typu wykonywały się aż do zupełnego wypełnienia się (E 9, s. 37).

Nie powinniśmy sądzić, że nasz Ojciec Niebiański jest pozbawiony uczuć i że oddanie Swojego jednorodzonego Syna w ofierze nie było poświęceniem z Jego strony (Izajasza 63:9). Niektórzy błędnie uważają, że werset Jana 3:16, zamiast mówić o miłości Boga, powinien podkreślać ofiarniczą miłość Jezusa, lecz 22. rozdział 1 Mojżeszowej, obecnie przez nas badany, pomaga nam dostrzec, że to Ojciec, w Swojej miłości, poniósł o wiele większą ofiarę, bowiem ofiarował Swojego umiłowanego Syna, który „był uciechą jego na każdy dzień” (Przysłów 8:30) jeszcze zanim świat został założony. Tak więc Ojciec niósł ten ciężar w Swoim sercu przez długi czas, na długo zanim rozpoczęła się antytypiczna podróż, podczas gdy Syn nie znał tej sprawy przez tak długi czas. Najwyraźniej nie był w pełni zaznajomiony z naturą ofiary i wszystkim tym, co ona obejmowała, aż do początku piątego tysiącletniego dnia po popadnięciu rodziny ludzkiej w grzech i pod wyrok śmierci, przez co znalazła się ona w potrzebie zbawienia. Chociaż Jezus przyszedł na świat przygotowany do złożenia ofiary (Hebrajczyków 10:5), to dopiero kiedy przyszedł nad Jordan „otworzyły mu się niebiosa [wyższe, duchowe rzeczy]” (Mateusza 3:16; E 15, s. 62). Trzeciego tysiącletniego dnia podróży z Edenu do Kalwarii, w dniu, w którym podany został Zakon (śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza – Rzymian 5:14), Bóg w Swojej miłości doszedł do tego etapu w odsłanianiu Swojego planu zbawienia, w którym wskazał przez ofiary Zakonu oraz na inne sposoby, że związana z nimi część sfery wielkiej samoofiary zaczyna być rozumiana przez naszego Pana, „dnia trzeciego (…) Abraham (…) ujrzał ono miejsce z daleka” (w. 4).

Prorocy Boży pilnie badali i wypytywali o znaczenie proroctw dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela (Jego cierpień, chwały, itd.), które Bóg poprzez Ducha Świętego przez nich podawał, ale nie dozwolono im jasno zrozumieć tych spraw „którym objawione zostało, iż nie samym sobie, ale nam w tym usługiwali” – poprzez swoje pisma. Podobnie i aniołowie pragnęli wejrzeć w te rzeczy, ale nie dozwolono im w pełni ich zrozumieć (Mateusza 13:17; 1 Piotra 1:10-12; P 5, s. 412). Bóg w Swojej miłości powiedział obydwu tym klasom, by pozostały przy takim zrozumieniu nauk proroczych, na jakie Bóg dozwolił w owym czasie, „zostańcie wy tu z osłem” (w. 5); oraz dał im do zrozumienia, że On sam i nadchodzący wielki Wybawiciel będą kontynuować antytypiczną podróż i podejmą szczególną służbą ofiarniczą, „ja z dziecięciem pójdziemy aż do onąd i odprawimy modlitwy”, a w słusznym czasie powrócą do nich „wrócimy się do was” – z błogosławieństwami wynikającymi z tej ofiary.

ABRAHAM ORAZ IZAAK IDĄ SAMI

Bóg w Swojej miłości zgromadził prawdy dotyczące ofiary możliwej do przyjęcia przez Niego podane w Starym Testamencie i włożył cały ich ciężar na Swojego Syna. Przygotował także ogniste doświadczenia mające pochłonąć ofiarę oraz narzędzie zdolne do zadania śmierci Jego Synowi, i tak wyposażony szedł dalej w antytypicznej podróży (w. 6). O ile nie wcześniej, to nie później niż mając dwanaście lat, Jezus badając Pisma i rozmyślając o świętych rzeczach, dopytywał się o sprawy Swojego Ojca (Łukasza 2:46-49) oraz o Swój udział w nich, a proces ten postępował, w miarę jak wzrastał w mądrości i w łasce (Łukasza 2:52); Bóg w Swojej miłości zapewniał Jezusa o Swojej obecności z Nim i Swojej pomocy. Badając Pisma i rozmyślając nad nimi, Jezus w słusznym czasie dowiedział się z nich (Psalm 22; Izajasza 53; Daniela 9:24-27), że z ofiarą Mesjasza wiążą się ogniste próby, i że wiele Pism mówi o tej ofierze oraz o tym, że będzie mogła zostać ona przyjęta przez Boga. Jednakże ponieważ kwestie te nie zostały jeszcze Mu wyjaśnione, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że Pisma te składają świadectwo o Nim (Jana 5:39). Jeszcze tego nie rozumiał i pytał o tożsamość ofiary możliwej do przyjęcia przez Boga (w. 7).

Bóg w Swojej miłości łaskawie Mu odpowiedział, chociaż w owej chwili jeszcze nie w pełni, mówiąc mu, że Bóg zapewni ofiarę (w. 8). Niebiański Ojciec w Swojej miłości oszczędzał Jezusa, nie dając Mu zrozumieć wielkiej ofiary stojącej przed Nim aż do czasu Jego poświęcenia się i chwil bezpośrednio je poprzedzających (Sędziów 6:11-18; E 5, s. 186-190; E 15, s. 56 u góry), tak samo jak Abraham zachowywał wielki ciężar swojego serca i do samego końca oszczędzał Izaaka nie mówiąc mu o tym, że to on ma być ofiarą. W tym czasie, kiedy Jezus się poświęcił, Bóg w Swojej miłości, razem z Jezusem, w końcu dotarli do tej części sfery wielkiej samoofiary, jaką Bóg wybrał w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy. Tam Bóg w Swojej miłości ustanowił wtedy człowieczeństwo Chrystusa wielkim antytypicznym Ołtarzem Ofiary. Odsłonił prawdy Pism i we właściwej kolejności zastosował je do tej wielkiej ofiary, a po tym, jak pokazał z Pism Swojemu umiłowanemu Synowi, że ma oddać Siebie jako tę ofiarę, związał Swojego Syna Prawdą i Duchem Prawdy, i zgodnie z celami tej ofiary wskazanymi w Pismach poświęcił Go na złożenie życia jako ofiara za grzech (w. 9). Bóg w Swojej miłości użył Swej mocy i przystąpił do użycia narzędzia, które było w stanie doprowadzić do śmierci Jego Syna (w. 10). Duch pełnego poświęcenia przejawiany przez Jezusa jak również Jego oczywista gotowość do tego, by zostać w pełni strawionym w ofierze (Psalm 40:9; Hebrajczyków 10:7; Jana 4:34; 10:17,18; 1 Jana 3:16) są pokazane bardzo wyraźnie w tym, że Izaak najwyraźniej nie stawiał oporu i był gotów pozwolić swojemu sędziwemu ojcu związać się i złożyć w ofierze. Alleluja! Co za Zbawca!

POWSTRZYMANIE RĘKI ABRAHAMA

Ofiarowanie Jezusa jako Nowego Stworzenia nie było Boskim celem, bowiem gdyby umarł On jako Nowe Stworzenie, zamiast żyjącego Zbawiciela mielibyśmy martwego Zbawiciela, który nie mógłby zbawić nikogo. Jego śmierć, jako Nowego Stworzenia spłodzonego do Boskiej natury, nie mogłaby dostarczyć Okupu, równoważnej ceny, która była wymagana przez sprawiedliwość do odkupienia Adama i rasy ludzkiej, która była w jego biodrach, kiedy zgrzeszył. Dlatego też Bóg, w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy zwrócił się do Siebie w Swojej miłości (w. 11), by nie czynić żadnej krzywdy Jezusowi jako Nowemu Stworzeniu – w którego Nowym Stworzeniu skupiały się obietnice Przymierza (Galatów 3:16) – albowiem wielka miłość Boga została w pełni wypróbowana i pokazała, że jest w pełnej harmonii z Jego mądrością, sprawiedliwością i mocą poprzez to, że Bóg w Swojej miłości nie odmówił, lecz dobrowolnie i chętnie oddał na ofiarę Swojego jednorodzonego Syna (w. 12; Jana 3:16; Rzymian 3:24-26; 8:32; E 1, s. 116-119), który, chociaż w różnych okresach posiadał różne natury, był niemniej jednak tą samą jednostką, czy to jako Logos, czy jako ludzka istota, czy też jako zmartwychwstała Boska istota (Objawienie 1:17,18; Hebrajczyków 13:8; E 1, s. 531; E 2, s. 47, 55).

BARAN ZAPLĄTANY W ZAROŚLA

Zamiast ofiarować Jezusa jako Nowe Stworzenie, Bóg w Swojej miłości skierował się ku doskonałemu człowieczeństwu Jezusa, które opatrznościowo było dostępne i pod każdym względem nadawało się do tego, by być w pełni wystarczającym Okupem, czyli równoważną ceną za zbawienie Adama i całego jego potomstwa (Jana 1:29; 6:51; Mateusza 20:28; 1 Tym. 2:5,6; 1 Jana 2: 2); złożył zatem Bóg doskonałe człowieczeństwo Jezusa jako ofiarę okupową w pełni zadawalającą dla Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy (w. 13). Musi ono na zawsze pozostać martwe, w przeciwnym wypadku Okup zostałby unieważniony, lecz Jezus jako Nowe Stworzenie został w słusznym czasie obudzony z martwych. Jezus „poniósł śmierć w ciele, lecz ożywiony został w duchu” (1 Piotra 3:18 – przekład A. R. V.); „chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, lecz już teraz więcej nie znamy [go takim]” (2 Koryntian 5:16). Tak więc Bóg w Swojej miłości otrzymał w zmartwychwstaniu Swojego umiłowanego Syna z powrotem, tak jak w typie Abraham otrzymał swojego syna Izaaka, w którym skupiały się obietnice przymierza, z ołtarza ofiary, mówiąc obrazowo – jakby z umarłych (Hebrajczyków 11:17-19). Jakże wdzięczni powinniśmy być, że „Chrystus umarł i powstał i ożył”, abyśmy mogli mieć życie, i to nawet mogli mieć je bardziej obficie (Rzymian 14: 9; Jana 10:10)!

Bóg w Swojej miłości szczególnie uświęcił sferę wielkiej ofiary, w której człowieczeństwo Jezusa zostało złożone na rzecz grzechów świata i uznał ją za sferę, w której wielka ofiara Okupu została dostarczona przez Niego – samoegzystującego Boga o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy „I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli [Jehovah-jireh – Jehowa upatrzy, lub zaopatrzy]; (…) Na górze PAŃSKIEJ [JEHOWY] będzie obmyślono [będzie zaopatrzenie – przekład ARV]” (w. 14). Przed ofiarowaniem Swego jednorodzonego Syna Bóg był objawiany w większym stopniu wyłącznie w Swoim przymiocie mocy, jako Ten, który wywiedzie Mesjasza. Jest to wskazane w typie poprzez wyrażenie, którego użył Abraham odpowiadając na pytanie Izaaka w w. 8, tzn. „ELOHIM-jireh”, które znaczy „potężny Bóg” [a dokładniej – Bóg w Swojej mocy”] obmyśli [zapewni ‘Baranka Bożego’ – Jana 1:29,36]. Jednakże obecnie, po tym jak Bóg złożył w ofierze Swojego jednorodzonego Syna, zaczął być pełniej objawiany jako Bóg Przymierza ze Swoim ludem, jako samoegzystujący Bóg o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości. Wskazuje na to wyrażenie „JEHOWA–jireh” (w. 14) w kontraście z wyrażeniem „ELOHIM-jireh” (w. 8), (por. E 11, s. 40, 90-93; zwróć także uwagę na wyjaśnienie podane w E 12, s. 635). To bardziej wyraziste objawianie Siebie w Swoich wielkich przymiotach, które rozpoczęło się w Żniwie Wieku Żydowskiego, obecnie w Paruzji i Epifanii stało się szczególnie oczywiste dla Jego ludu (Cienie Przybytku s. 123-126; E 1). W miarę jak dochodzimy do coraz większego zrozumienia Jehowy i działania Jego wielkich przymiotów w Jego wielkim planie odkupienia, niewątpliwie rosną one w naszej ocenie, co sprawia, że sferę wielkiej ofiary czynimy coraz bardziej świętą, w której została przez Niego zapewniona wielka cena Okupu. Alleluja – Wysławiajcie Jehowę!

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy złożył wielkie uroczyste przyrzeczenie, że ponieważ w Swojej miłości działał w zupełnej harmonii ze Swoimi innymi wielkimi przymiotami do tego stopnia, że nie odmówił złożenia w ofierze Swojego jednorodzonego Syna (w. 15,16), będzie wielce błogosławił i w Swojej miłości rozmnoży Swoich potomków, w znaczeniu przenośnym, i że pokonają oni Szatana i jego zastępy, a w Tysiącleciu zostaną użyci do błogosławienia wszystkich narodów ziemi (w. 17,18). Jakże wdzięczni jesteśmy za dwie niezmienne rzeczy – wielką obietnicę Boga i Jego przysięgę – gwarantujące obietnicę całemu nasieniu! Zaiste, mamy mocną podstawę dla „warownej pociechy” (Hebrajczyków 6:17-20)! Zważywszy na to, że Przymierze Związane Przysięgą w jego różnych obietnicach (w. 16-18) zostało bardzo szczegółowo wyjaśnione przez Posłańców Paruzji i Epifanii (patrz, np. E 15, s. 683-690; zwróć także uwagę na indeksy do ich pism), nie będziemy go dalej omawiali w niniejszym artykule.

Dzięki ofierze Okupu, Bóg w Swojej miłości powraca teraz przy końcu Wieku (Dzieje Apostolskie 15:16) z Chrystusem (Dzieje Apostolskie 3:19-21) i przynosi wielkie błogosławieństwa łaski, znajomości i służby dla Swoich aniołów, a w słusznym czasie, kiedy Nowe Przymierze zostanie zapieczętowane w stosunku do Boga, przyniesie je także dla proroków. Błogosławieństwa te będą zstępować na obydwie te klasy, im pełniej będą one wchodzić i pozostawać w sferze relacji przymierza z Bogiem w Jego miłości, w której to sferze On mieszka, „Wrócił się tedy Abraham do sług swych, i (…) przyszli pospołu do Beerseba [studnia przysięgi]”, (w. 19, w. 5). Chociaż Kościół, Ciało Chrystusa (Efezjan 1:22,23; 1 Koryntian 12:12-27), zawiera się w antytypicznym Izaaku w drugorzędnym znaczeniu (Galatów 3:16,29; 4:28-31), nie jest on w swoim człowieczeństwie częścią ofiary Okupu. Jedynie Jezus jako doskonała ludzka istota z prawem do życia i prawami życiowymi jest równoważną ceną, ceną zakupu za Adama i jego rasę będącą w jego biodrach w momencie grzechu i utraty prawa do życia dla niego samego i jego rasy (E 7, s. 67, 68). Jednakże Kościół, Ciało Chrystusa, jest częścią Ofiary za Grzech (E 4, s. 144, 145; E 6, s. 355-366; E 7, s. 461-493).

W pewnym pomniejszym sensie, Izaak jest obrazem na całego Chrystusa, Głowę i Ciało złożone na Ołtarzu Ofiary w swoim człowieczeństwie i wzbudzone w Pierwszym Zmartwychwstaniu, by jako wielkie nasienie Abrahama przynieść błogosławieństwa wszystkim narodom ziemi.

Co za głębia znajomości, mądrości, miłości i mocy naszego wielkiego Wszechmocnego Boga objawia się w największej zapisanej w historii czasu i wszechświata ofierze, którą poniósł Bóg poprzez dostarczenie Swojego jedynego Syna, by umarł na Krzyżu Kalwarii dla odkupienia rodziny ludzkiej i zbawienia od skutków klątwy Wybranych, Quasi-wybranych i Niewybranych. Takie apogeum doskonałości znajduje się w Jehowie i wyłącznie w Nim, za co niech będzie Mu przypisana wszelka chwała, wysławianie i uwielbienie!

Promień świecący z wzgórza Syjonu każdą krainę rozświetli;
A Król panujący na wieżach Salem rozkazywał będzie całemu światu.

______
Źródło: „Teraźniejsza Prawda” nr 508, s. 9

Uwaga, to jeden z bardziej skomplikowanych wykładów wygłoszonych na spotkaniu online BYDGOSZCZ 2020. Polecamy go zwłaszcza doświadczonym studentom biblijnym.

WERSJA WIDEO:

…
WERSJA TEKSTOWA:

(7) Abraham dożył stu siedemdziesięciu pięciu lat.
(8) I opadł z sił, i umarł w pięknej starości, sędziwy i syty dni, i został przyłączony do przodków swoich.
(9) I pochowali go Izaak i Ismael, synowie jego, w jaskini Machpela, na polu Efrona, syna Sochara, Chetyty, naprzeciw Mamre,
(10) Na polu, które kupił Abraham od Chetytów. Tam pochowany został Abraham i Sara, żona jego.
(11) Po śmierci Abrahama błogosławił Bóg Izaakowi, synowi jego. Izaak zamieszkał przy studni zwanej Studnią Żyjącego, który mnie widzi.

Pogrzeb Sary, Tom Lovell

Jak sugeruje historia Abrahama z ofiarowaniem Izaaka (typ próby dla Boskiej miłości – 1 Moj.22:1), reprezentuje on Boga w Jego miłości, natomiast sam Bóg reprezentuje siebie w pozostałych swoich cechach charakteru (sprawiedliwości, mądrości, mocy). Innymi słowy, rozbijając siebie na dwie różne osoby, w historii z ofiarowaniem Izaaka Bóg pokazał próbę swojej miłości bezinteresownej, która z umiłowania dobrych zasad powinna być gotowa do ofiar, nawet tych największych. I była.

To, że Biblia, a szczególnie Stary Testament, zawiera różne typy nie jest obce nawet tym chrześcijanom, którzy nie znają literatury braci Russella i Johnsona. Choć z oczywistych powodów nie rozumieją większości z nich, dostrzegają i uznają fakt typiczności Starego Testamentu. Posłuchajmy komentarza z Wikipedii, w którym dwukrotnie użyto ciekawego słowa:

„Nowy Testament interpretuje ofiarowanie Izaaka jako świadectwo wiary Abrahama (Jk 2,21, Hbr 11,17–19). Ojcowie Kościoła tacy jak Klemens Aleksandryjski i Tertulian interpretowali je jako typ ofiary Chrystusa. …. „Związanie” Izaaka było interpretowane jako zapowiedź ukrzyżowania Jezusa. Chrześcijańscy pisarze odnotowywali paralelę między obiema historiami, w której Abraham był odnoszony do Boga Ojca, który poświęcał swego jedynego Syna, Izaak niosący drewno na ołtarz na wzgórzu Moria był typem Jezusa niosącego tam krzyż, a baran składany w ofierze symbolizował ukrzyżowanego Jezusa. Odnotowywana jest także zbieżność „trzech dni” w obu historiach i zbieżność miejsca – na wzgórzu w Jerozolimie”

Do tego komentarz do Jana 8:56 z Biblii wydawnictwa Świętego Wojciecha (że Abraham oglądał dzień Jezusa i cieszył się): „Abraham oglądał Jezusa za swego życia w wydarzeniach typicznych, jak np. urodzenie Izaaka”.

Opis śmierci i pogrzebu Abrahama to zatem opis śmierci i pogrzebu Boskiej miłości. Jak to rozumieć? Czyżby w pewnym momencie, i to przyszłym, bo mówimy tutaj o wydarzeniach z przyszłości, Boska miłość miała przestać istnieć? Istnieć nie przestanie nigdy, ale przestanie działać w sposób, w jaki działa obecnie, gdy już doprowadzi do końca dzieło naprawienia tego, co w Edenie zepsuli Adam i Ewa. I właśnie o tym jest ta historia.

7: Czas życia Abrahama / działania Boskiej miłości to 175 lat = 7 x 5 x 5:

7 = Bóg,
którego miłość działa przez ograniczone i niedoskonałe zdolności dwóch głównych klas;
5 = wybrańców i 5 = niewybrańców.

8: „Opadł z sił” BW niezbyt trafnie; inne przekłady: „wydał ostatni oddech / breathed his last”.

Boski plan zbawienia zostanie kiedyś w pełni zrealizowany i zakończony i coś będzie ostatnim aktem Jego miłości („wydał ostatni oddech” – ciekawe, co to będzie – zniszczenie ostatniego nieprzyjaciela, śmierci Adamowej?). Jego miłość będzie wówczas miała za sobą długi i owocny okres działalności (symboliczne 175 lat), a gdy zakończy swe działanie, Bóg będzie bardzo zadowolony z jej rezultatów, w społeczności ze zbawionymi na różnych poziomach i w różnych klasach („w starości dobrej, stary i syty/zadowolony”).

Jakże podobne do zadowolenia Jezusa z Jego dzieła odkupienia z Izaj. 53:11, co nie dziwi, bo Obydwaj są do siebie podobni i cieszy Ich to samo – miliony istot doprowadzonych do doskonałości wiecznego życia.

„został przyłączony do ludu swego” = wszedł w stan śmierci, sheol, jak wszyscy pogańscy przodkowie z jego ludu. Dla Boskiej miłości oznacza to wejście w stan bierności, braku aktywności, działania, co nie znaczy, że zniknie ona z Boskiego charakteru i od tej pory Bóg nie będzie już miłością. Znaczy to jedynie, że przestanie ona być motorem Boskiego postępowania wobec Jego upadłych stworzeń, gdyż to nic innego jak Jego łaska bezinteresownej miłości, zdolna do wielkich ofiar, stale apelowała do Jego mądrości, by znalazła jakiś sposób przyjścia z pomocą upadłej ludzkości – sposób akceptowany przez sprawiedliwość (najważniejszą cechę Boskiego charakteru) i możliwy do wykonania przez Jego moc, a po jego znalezieniu pozostawała stale aktywna w trakcie realizacji Boskiego planu („Albowiem tak Bóg umiłował…” – Jana 3:16).

Od wtedy Boska miłość stanie się jedynie jedną z cech Jego charakteru i nie uaktywni się bardziej od innych nawet wtedy, gdy istoty stwarzane w przyszłości będą upadać w swych próbach i w rezultacie umierać. Nie będzie za nich żadnego odkupienia, żadnego Jezusa jako okupu, gdyż długie doświadczenie z grzechem i złem tu na ziemi jest jedynym, jakie zaplanował Bóg dla swoich wszystkich stworzeń. Te inne, z innych planet, będą uczyć się z naszych ludzkich doświadczeń przez obserwację, która jest lepszą metodą poznawczą niż pouczenie, jakie w Edenie otrzymał Adam, zbliżoną w efektach do doświadczenia, a dodatkowo bardziej ekonomiczną, bo niewymagająca okupowej śmierci za nikogo (por. Ps. 102:19).

9: Abraham pochowany przez dwóch synów – Izaaka i Ismaela. Czyżby żaden z jego synów z Ketury nie przyszedł na pogrzeb ojca? Bardziej prawdopodobne jest to, że został pominięty w opisie, bo nie ma dla tego znaczenia w antytypie, gdyż Stary Testament:

– podaje lub pomija różne szczegóły zależnie od znaczenia, jakie Bóg chce uzyskać w antytypie (np. brak w opisie palenia nazajutrz resztek po baranku spożywanym 14 dnia drugiego miesiąca przez tych splamionych nad umarłym lub będących w drodze, choć w literze takie resztki na pewno były, i to więcej niż 14 Nisan, bo miesiąc później pascha była obchodzona przez znaczną mniejszość, a więc zostawało jeszcze więcej resztek);
– traktuje niektóre osoby wbrew własnym zasadom, podporządkowując je obrazowi w antytypie (np. Kain niezabity, lecz wyrzucony za zabicie brata pomimo Boskiej zasady sprawiedliwości oko za oko, ząb za ząb, życie za życie, a Enoch zachowany przy życiu do dzisiaj, by był odpowiednim typem części Kościoła umierającej po dacie I zmartwychwstania, czyli bez snu w grobie).

Po Wieku Tysiąclecia, po zakończeniu dzieła zbawienia ludzkości, na pogrzebie Abrahama / Boskiej miłości zjawią się dwie klasy: wybrańcy z Wieku Ewangelii (ostatecznie na fazie duchowej – Izaak) oraz klasy ziemskie (Ismael), wtedy będące już częścią 12 pokoleń Izraela, gdyż należy pamiętać, że do wtedy wszyscy poganie wejdą w skład Izraela pod Nowym Przymierzem.

Nowe Przymierze nie zostanie bowiem zawarte z ludzkością, lecz z Izraelem;
cała reszta ludzkości musi przyjść do Izraela i stać się częścią jednego z jego 12 pokoleń
(Jer.31:31-34; Iz.2:2-4; Ezech.16:60-62; Zach. 8:20-23; 14:16-19).

To dlatego w Mat.19:28 Jezus mówi o posadzeniu Apostołów tylko na 12 tronach i sądzeniu przez nich tylko 12 pokoleń Izraela.

Pochowanie zmarłego to okazanie mu szacunku, uznania, oceny, wdzięczności. Po Wieku Tysiąclecia wszyscy zbawieni z ludzkości, z obydwu poziomów, będą przejawiać wielkie uznanie dla Boga za Jego miłość okazaną w planie zbawienia i zachowają ją w swych sercach we wdzięcznej pamięci na wieczność (Obj. 21:1-5; 5:13).

Kilka szczegółów na temat miejsca pochówku Abrahama:
– w jaskini Machpela (podwójny) – w dwóch zbawieniach (Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia), ukrytych w Boskim planie jak jaskini (do dzisiaj większość chrześcijan nie widzi zbawienia Wieku Tysiąclecia, tylko tu i teraz, a reszta na wieczne męki lub wtórą śmierć);
– na polu Efrona (silny) – w sferze działalności możnych tego świata, którzy siebie, nie Boga, ukazują jako gwarancję pokoju i przyszłości, niesłusznie zajmując miejsce uznania od ludzi i twierdząc, że panują dla ich dobra i że bez nich ludzie nie mają przyszłości; dla uzasadnienia takiego porządku społecznego dawniej stworzono nawet odpowiednie nauki, tzw. doktryny z Bożej Łaski (Epifaniczny Tom 17, „Tysiąclecie”, str. 70):

Doktryna Boskiego prawa królów, zawarta w stwierdzeniu, że „król nie może czynić nic złego”, oznacza co następuje: że władcy są bezpośrednio mianowani przez Boga jako namiestnicy i przedstawiciele; że robią tylko to, czego Bóg od nich żąda; i że On sankcjonuje wszystkie ich ustawy.
Doktryna Boskiego prawa kleru, zawarta w stwierdzeniu, że „osoba duchowna jest ustami i ręką Boga”, oznacza następujące rzeczy: w sprawach religijnych Bóg przemawia i działa przez duchowieństwo; dlatego laikat ma czystym, niewątpiącym umysłem wierzyć we wszystko, cokolwiek kler mu każe, i praktykować to. Doktryna Boskiego prawa arystokracji, zawarta w stwierdzeniu, że „arystokraci są rządcami i jałmużnikami Wszechmocnego”, oznacza, że Boskim upodobaniem jest, by arystokraci posiadali i kontrolowali praktycznie całą ziemię, oraz by inni byli ich niewolnikami, poddanymi lub pracownikami.

Dzisiaj w krajach demokratycznych doktryny te w literze straciły już większość swego znaczenia, ale co do zasady nic się nie zmieniło: jedni ludzie swoimi głosami wynoszą na stanowiska innych ludzi, którym dają siłę, władzę i różne przywileje, z czego ci drudzy chętnie korzystają, bo w swej niedoskonałości liczą na samolubne korzyści z tego tytułu, co szybko uwidacznia się w sposobie sprawowania przez nich władzy, więc w demokracji ludzie wybierają innych, a przy braku demokracji wychodzą na ulice i siłą zmieniają rządzących, którzy jednak postępują dokładnie tak samo, jak ich poprzednicy, więc ludzie … i tak będzie do momentu, kiedy obecny porządek rzeczy pogrąży się w całkowitej anarchii, kiedy to nikt z ludzi nie będzie wiedział co dalej.

Wtedy to miejsce uznania / pole przejdzie w inne ręce, gdyż nie należy się ono upadłym i często bardzo grzesznym ludziom na różnych stanowiskach władzy w świecie polityki, religii, gospodarki itp., nazywanym „najwyższymi, najdostojniejszymi, najpotężniejszymi, królami, książętami, władcami, papieżami, obrońcami wiary, mężami stanu, politykami, biznesmenami” itd., lecz Boskiej miłości, która ostatecznie zostanie tam pochowana w sercach wszystkich zbawionych.

– syna Sochara (biel, szlachetność) – podkreślenie lepszego pochodzenia wielkiego Efrona, dawniej dziedzicznie (błękitna krew), dzisiaj przez powiązania z innymi wielkimi tego świata (bez znajomości i układów trudno stać się kimś w tym świecie);
– Chetyty (strach) – aluzja do strachu towarzyszącego wielkim tego świata: strachu, że mogą stracić swoje stanowiska i związane z nimi wywyższenie (por. strach nauczonych w Piśmie i faryzeuszy po wzbudzeniu Łazarza o utratę pozycji w narodzie, który ich zdaniem bez nich nie miałby żadnej przyszłości – Jana 11:47-50);
– naprzeciw Mamre (stanowczość, siła) – pozorna siła wielkich tego świata, dysponujących wojskiem, bankami, środkami masowego przekazu, które jednak nie pomogą obecnemu światu przetrwać; po pochowaniu naprzeciw Mamre Boskiej miłości, w Królestwie Jezusa, siła ta stanie się stałym elementem Jego wiecznej władzy (Dan.2:44).

10: Tak właśnie wygląda miejsce pochówku Abrahama (Boskiej miłości), ale też i Sary (braci z Maluczkiego Stadka, którzy także zajmą podobne miejsce w umysłach i sercach ludzi, gdy w Wieku Tysiąclecia zrozumieją oni Boski plan i rolę klas ludu Bożego, szczególnie tej najwyższej – Iz.60:14; zauważmy, że w antytypie Sara umiera i ma pogrzeb wcześniej niż Abraham, bo już na początku zaprowadzania Nowego Przymierza, gdy ludzkość dowie się o tym, czego nie wie teraz o ludzie Bożym, podczas gdy Boska miłość „żyje” dłużej, aż do końca WIeku Tysiąclecia/Małego Okresu).

11: Na w. 10 kończy się realizacja planu Boga wobec człowieka.

Błogosławieństwa z w.11, już tylko dla Izaaka, klasy Chrystusa i współpracujących z nią pozostałych klas duchowych, lecz nie dla Ismaela, nie dla ludzkości, która doprowadzona do pełni doskonałości, nie będzie potrzebowała już aktywnego Boskiego błogosławienia, gdyż pozostanie jej tylko cieszenie się doskonałym wiecznym życiem, w doskonałym ciele i doskonałych warunkach przez nieskończone Wieki Przyszłe (Obj.22:5 + zapowiedź Pawła z 1 Kor.2:9, że będzie tam to, czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, bo to wszystko Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują).

Natomiast Jezus i Maluczkie Stadko nadal będą potrzebować Boskiego błogosławieństwa w ich dalszej służbie we wszechświecie, na innych planetach, w postaci szczegółowych instrukcji, nadzoru i opieki Boga, co pokazane w nazwie studni, przy której zamieszał Izaak: Lahai-roi = Ten żyjący, który mnie widzi (Efez.2:4-7).

Jeśli bowiem Bóg nie stworzył ziemi na próżno, by tak po prostu tylko sobie istniała we wszechświecie, lecz stworzył ją na mieszkanie dla człowieka, logiczny wydaje się wniosek, że dotyczy to także innych planet, które choć na razie puste, nie pozostaną takimi na wieki.

Otrzymaliśmy niedawno ciekawe pytanie: 

Typy biblijne to wszystkie rzeczy, osoby i wydarzenia w Biblii, które są jednocześnie zapowiedzią lub ilustracją innych rzeczy, dopiero mających się dokonać. Typy znajdujemy najczęściej w Starym Testamencie i mają one swoje wypełnienie, zwykle na większą skalę, w życiu Pana Jezusa i jego wiernych.

Termin ten jest biblijny i pochodzi z greki Nowego Testamentu. Na przykład w 10. rozdziale 1 Listu do Koryntian opisane są dzieje Izraela, a w wersecie 6 apostoł Paweł podaje, że

Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali.

Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i odnosi się do biblijnego typu baranka (Jana 1:36). Jezus to antytypiczny baranek, „Baranek Boży”.

Słowo przetłumaczone na ’przykład’ to greckie 'typos’, co bywa też tłumaczone jako: znak, wzór i właśnie typ.

Dobry przykład takiego typu to typiczny baranek, którego Żydzi zjedli w Egipcie, gdy Bóg karał faraona i Egipt dziesiątą, ostatnią plagą. Antytypem, czyli wypełnieniem tego typu, jest nasz Pan – Jezus Chrystus – „Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29).

W zacytowanym wyżej wersecie, Jan Chrzciciel robi aluzję do typicznego baranka, którego jedli Izraelici, po czym nastąpiło ich wyzwolenie. Antytypiczny Baranek (Jezus Chrystus) dla antytypicznych Izraelitów, czyli naśladowców Jezusa, stanowi wyzwolenie z niewoli śmierci i grzechu, jeśli wiernie go spożywają i karmią się nim, tzn. przyjmują przez wiarę Jezusa jako Odkupiciela i Pana, a dalej trwają i wzmacniają się w tej wierze.

Typy są to więc zapowiedzi innej, większej rzeczywistości i pozwalają nam one lepiej zrozumieć jak Bóg patrzył na wiele wydarzeń związanych z Jezusem i czego oczekuje od swoich wiernych także dziś. Takich przykładów znaleźć można bardzo wiele.

– wąż miedziany jest typem ukrzyżowanego Chrystusa (por. Ewangelia wg Jana 3:14-17)

– obrzezanie jest typem poświęcenia się Bogu, odcięcia lub wyrzucenia z serca miłości do grzechu, samolubstwa i grzesznego świata (List do Kolosan 2:11, List do Rzymian 2:28-29)

– Sara i Hagar są typami dwóch różnych przymierzy (List do Galatów 4:22-26)

– Izaak jest typem obiecanego potomka Abrahama, Chrystusa (List do Galatów 4:25,28,31)

– Abraham jest więc w tej relacji typem na Boga

itd.

Zachęcamy do dalszych rozważań i zadawania pytań (np. e-mailowo – wiktor@badaczebiblii.pl), a poniżej zostawiamy dwa nagrania, które mogą się stać pomocą w lepszym zrozumieniu tematyki typów i antytypów Biblii.

Wąż miedziany i jego antytyp

Baranek Boży