Czym jest prawdziwa radość? Czy szczęście zależy od tego, co dzieje się wokół nas, czy może można je odnaleźć również w trudnych okolicznościach? I czym różni się radość chrześcijanina od radości, której szuka człowiek niewierzący?

W tym wykładzie brat Marek Urban, na podstawie słów apostoła Pawła z Listu do Filipian 4:4: „Radujcie się zawsze w Panu; powtarzam, radujcie się”, podejmuje temat prawdziwej chrześcijańskiej radości.

Rozważanie pokazuje, co Biblia mówi o radości i szczęściu oraz jak do tego tematu podchodzili apostoł Paweł i inne postacie biblijne. Wykład zachęca do zastanowienia się, skąd powinna wypływać nasza radość i dlaczego może ona być czymś znacznie głębszym niż chwilowe zadowolenie zależne od okoliczności.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

—–

Warto też posłuchać części drugiej wykładu, którą brat Marek przedstawił w Chełmie:

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!

Według różnych źródeł i zależnie od tłumaczeń Nasz Pan zadał ponad 300 pytań, i kilka z nich będziemy chcieli dzisiaj przeanalizować.

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance w marcu 2026 roku: 

Jesteśmy teraz w szczególnym okresie przed pamiątkowym, to myślę także dobry pretekst by pochylić się nad kilkoma pytaniami jakie zadaje nam Nasz Pan.

Dlaczego w rozmowach, w przekazywaniu treści korzystamy z pytań?

Pytania służą do zdobycia jakiejś informacji, pytamy gdy czegoś nie wiemy i liczymy, że osoba którą pytamy ma tą informację.

Jak dojdę na rynek?
Jaka będzie jutro pogoda?

Ale pytamy też by się upewnić o coś, kiedy podejrzewamy coś, wydaje nam się, że wiemy ale chcemy to potwierdzić.

Masz ten telefon?
Dom zamknęłaś, prawda?

Ale to nie jedyne pytania jakie istnieją. Wiemy, że są też tkz. pytania retoryczne.

Ile razy mam ci powtarzać?  Ach, po co mi było się tak starać?

W tym przypadku znamy odpowiedź, a i najczęściej osoba do której je kierujemy też rozumie ten kontekst i nie odpowiada wprost na to pytanie.

Psychologia zauważa, że można też zadawać pytania, które zdecydowanie bardziej przeznaczone są dla osoby pytanej niż dla pytającej.

Taka sytuacje często pojawia się w literaturze różnych filozofów, poetów, pisarzy, także u polityków, nauczycieli, sprzedawców i innych osób, które wykorzystują pytania by skłonić pytanego do przemyśleń, do refleksji, do tego by naprowadzić czyjś umysł i uczucia na coś.

Jest to pewna umiejętność, która zależnie od intencji pytającego, może być użyta w dobrym lub złym celu, bo pytaniami można kogoś pokrzepić na duchu, podnieść jego pewność siebie, odwagę, ale można też zasiać wątpliwość, osłabić ducha, obniżyć motywację itd.

Analizując pytania jakie zadawał Nasz Pan powinniśmy mieć 2 rzeczy na uwadze:

1. Nasz Pan był mistrzem zadawania niezwykle trafnych, ponadczasowych pytań, bo był doskonałym człowiekiem, a dodatkowo był oświecony duchem świętym, był też Synem Bożym z przeszłością jako Logos w niebie
2. Jego pytania zawsze miały właściwą i sprawiedliwą intencję, on nie korzystał z nich by manipulować, by odnosić z tego jakąś korzyść dla siebie

Byłem niezwykle zaskoczony ilością głębokich pytań jakie nasz pan zadał na kartach Ewangelii, część to pytania techniczne, część retoryczne jak na przykład: “Lecz czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi gdy przyjdzie?”, ale oprócz takich Jezus w rozmowie z Faryzeuszami, ze swoimi uczniami i innymi spotkanymi ludźmi, zadawał mnóstwo bardzo głębokich pytań – pytań na które znał odpowiedzi, bo wiemy, że znał serca ludzkie, widział co myślą jego rozmówcy, a jednak pytał…

Dlaczego?…

• Dla nich, dla ich dobra duchowego, dla ich opamiętania, dla ich wewnętrznego pogłębienia pewnej myśli czy idei.

Ale wiecie dla kogo jeszcze? Dla NAS – dla mnie i dla ciebie. Żeby to zostało spisane, i żeby wszyscy chrześcijanie później, w tym i my, mogli z tego skorzystać… co my dzisiaj postaramy się zrobić.

Mt 8:23-26: „Gdy wsiadł do łodzi, weszli za nim i jego uczniowie. A oto zerwała się na morzu wielka burza, tak że fale zalewały łódź. On zaś spał. A jego uczniowie, podszedłszy, obudzili go, mówiąc: Panie, ratuj nas! Giniemy! I powiedział do nich: Czemu się boicie, ludzie małej wiary? Potem wstał, zgromił wichry i morze i nastała wielka cisza.”

Czemu się boicie, ludzie małej wiary?

Nasz Pan zanim uciszył burzę, zadał swoim uczniom to pytanie. To pytanie wyraźnie sugeruje, że uczniowie nie powinni byli popadać w przerażenie, “Panie ratuj giniemy” – trochę ciężko im się dziwić, sytuacja na pewno nie do pozazdroszczenia…, ale Nasz Pan zwraca im uwagę, że ich wiara jest jeszcze zbyt słaba, pokazuje im nad czym mają pracować.

Gdyby mieli więcej wiary, wiary w moc Jezusa (a już widzieli jak czynił cuda) to ufali by, że podczas tej burzy we właściwym momencie On zainterweniuje.

Mogli by też go obudzić, ale zamiast mówić, “ratuj nas, giniemy!” – mogliby powiedzieć, “Panie, jesteśmy przerażeni burzą, ale wierzymy w twoją moc, wiemy że jesteś w stanie nas uratować, jeżeli taka jest twoja wola – pomóż nam”.

A czy nas, nie spotykają burze? Nie mamy problemów w życiu? Poważnych doświadczeń?

Oczywiście że mamy, i musimy wtedy pamiętać o tej naszej wierze, o zapewnieniach Boga i Jezusa, o ich mocy, by jeżeli będzie to zgodne z ich wolą, rozwiązać nam ten problem, dać wyjście z tej sytuacji.

Rz 8:28: „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Mogę powiedzieć z doświadczenia, że niestety czasem czuję to pytanie Jezusa, tak jak by mi je zadawał…

“Czemu się boisz, człowieku małej wiary?”

W życiu to wygląda tak, że często brakuje nam trzeźwego spojrzenia, szczególnie gdy coś się dzieje, gdy jesteśmy pośrodku jakiejś naszej “burzy”.

Ogarnia nas strach, wątpliwość, zniechęcenie…

i  ALBO własnymi siłami próbujemy sobie poradzić – co często tylko pogarsza sytuację, bo w takim stanie podejmujemy złe decyzje, próbujemy zrobić coś, co przekracza nasze możliwości

ALBO będąc przytłoczeni tym co się dzieje, stajemy się sparaliżowani i bezsilni, popadamy w rozpacz, czy bezsilność i nie robimy nic…

Jezus nas wtedy pyta –  “Czemu się boisz, człowieku małej wiary?” Czy nie wiesz, kim jestem? Nie znasz mnie? Nie pamiętasz, jak uciszyłem burzę na morzu? Jak już zrobiłem wiele rzeczy w twoim życiu?

Brak wiary lub zbyt mała wiara powoduje strach – to taki prosty morał z tej historii i pytania Naszego Pana, ale zaryzykuje inne stwierdzenie:

Posiadanie wiary nie usuwa strachu, ale nie daje temu strachowi panować nad sobą.

Bo to nie jest tak, że człowiek, który ma wiarę, nie boi się żadnej sytuacji…nie przejmuje się okolicznościami, doświadczeniami, które go spotykają, JEDNAK gdy mamy wiarę to potrafimy działać pomimo tego strachu, potrafimy szybko skierować nasze myśli do Boga, do Naszego Pana, przypomnieć sobie ich zapewnienia i obietnice.

W ten sposób pozbywamy się tego strachu, przychodzimy w modlitwie do Boga i mówimy, tak jak mogliby powiedzieć apostołowie: “boję się, okoliczności są dla mnie trudne, ale wiem, że Ty panujesz nad wszystkim i wszystko co się dzieje w moim życiu służy ku mojemu duchowemu dobru.”

Nasz Pan nie rzucał tego “Czemu się boicie, ludzie małej wiary?” bo się zdenerwował, po to by ich zbesztać i tyle.

On chciał żeby oni później zapamiętali te słowa, żeby zauważyli, że to ich brak wiary spowodował to ich przerażenie…

Jak inaczej by oni to zauważyli? Najlepiej właśnie w takim doświadczeniu.

To krótkie pytanie od razu też dawało szansę na rozwój, odtąd wiedzieli, że muszą popracować nad swoją wiarą, nad zaufaniem do Jezusa.

Tu jest cały proces, który zaszedł w ich głowie:

Od zrozumienia problemu, takiej nawet można by powiedzieć okazji do pokuty, poprzez zdanie sobie sprawy co muszą rozwijać, na czym się skupić by następnym razem było lepiej, by nie popadać w takie przerażenie…

Wiemy, że później sami mówią do Jezusa, “Panie, przymnóż nam wiary”

U NAS jest podobnie, będąc w takiej sytuacji, w jakiś doświadczeniach, gdy one miną to takie pytanie, może nas otrzeźwić, dać szansę spojrzenia w głąb siebie, zamiast skupiać się na tym co się stało, na konsekwencjach, możemy powiedzieć:

“Dziękuję Panie, że dałeś wyjście z tej sytuacji, z tego doświadczenia, a dzięki pytaniu jakie zadałeś swoim apostołom w łodzi, zdałem sobie sprawę, że brakuje mi wiary, Pani przymnóż mi tej wiary, daj sposobność bym mógł rozwijać swoją łaskę wiary.”

Innym razem Nasz Pan opowiada przypowieść i tam pada takie pytanie:

Łk 6:41: „Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

To pytanie jest bardzo mocne, ono nie potrzebuje wielu wyjaśnień. Nasz Pan używa ciekawego porównania, na zasadzie dużego kontrastu.

Źdźbło/Drzazga i belka… niezależnie co kto przez to dokładnie rozumie, to jest wyraźna różnica między drzazgą i belką, czemu Jezus tak to ubrał w słowa?

Mógł przecież powiedzieć, “czemu widzisz niedoskonałości innych, a swoich nie widzisz?”

Nasz Pan jednak dodaje, że czasem nasze winy, niedoskonałości, błędy, grzechy są znacznie większe niż te u drugich, więc nie powinniśmy za szybko osądzać i bardziej skupić się na sobie i swoich wadach, niż tych u drugich.

To pytanie ma nam zdać sobie sprawę, że możemy mieć jako ludzie tendencję do oceniania i krytyki innych, a co do siebie, to jesteśmy tolerancyjni, i nie widzimy wielu rzeczy, z którymi my mamy problem.

Wydaje mi się, że Naszemu Panu nie tyle chodziło o to, że my zawsze mamy większe wady i grzechy niż drudzy, bo nie zawsze tak jest…tu chodzi o nasze podejście do drugich…

Czy bardziej jesteśmy skłonni widzieć złe rzeczy u innych niż u siebie?

A może lubimy wyszukiwać u innych ich wady, grzechy czy słabości?…

Bo czasem jest tak, że to nasz bliźni, brat czy siostra – mają źdźbło/drzazgę w swoim oku, a może i nawet tą belkę, a Biblia mówi nam o potrzebie strofowania bliźnich np.

1Tym 5:20: „A tych, którzy grzeszą, strofuj w obecności wszystkich, aby i inni się bali.”

Więc jak to jest w końcu z tymi wadami u drugich, mamy je widzieć czy nie? Reagować czy nie?

Widzę takie dwa główne wnioski które wynikają z analizy tego pytania Jezusa.

1. Nie możemy zapomnieć, że wszyscy jesteśmy grzeszni, Rz 3:23: „Albowiem wszyscy zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej.” a konsekwencją tego jest to że i my jesteśmy grzeszni, i to że zauważamy wady u drugich, nie daje taryfy ulgowej nam…
2. Dopiero gdy już jesteśmy tego świadomi, to w duchu łagodności, najpierw mając świadomość własnych wad i słabości, możemy zwracać innym uwagę jeżeli sytuacja tego wymaga, zgodnie z

Gal 6:1: „Bracia, jeśli przydarzy się komuś jakiś upadek, wy, którzy jesteście duchowi, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Gdy więc zauważamy jakąś wadę, grzech, upadek u drugiego to przypomnijmy sobie zawsze to pytanie:

„Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

Potraktujmy je jako takie przypomnienie, zabezpieczenie przed popadnięciem w pychę i ochronę przed niewłaściwym potraktowaniem bliźniego.

Mat 5:46: „Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę? Czyż i celnicy tego nie czynią?”

To jest oczywiście fragment z kazania na górze, i sens wydaje się dość jasny, klika wersetów wcześniej Nasz Pan mówi, że należy miłować także swoich nieprzyjaciół, inaczej niż mówił zakon.

Miłowanie nieprzyjaciół jest oczywiście trudne w praktyce, i można by wiele na ten temat powiedzieć, ale co do zasady jest ona prosta i nie zastanawiamy się za dużo nad samym poleceniem jakie dał Jezus.

Natomiast kiedy podejdziemy do tego z punktu widzenia tego pytania, które pada w wersecie 46 to już możemy trochę inaczej do tego podejść.

Jezus mówi słuchaczom, czyli również nam, że musimy miłować naszych nieprzyjaciół, dlatego że miłość do tych którzy nas miłują nie jest żadnym dowodem rozwoju naszej miłości, nie jest najwyższą formą miłości jaką mamy rozwijać.

Innymi słowy, “to żadna sztuka miłować tych, którzy nas miłują” , są tacy co i z tym mają problemy ale to są wyjątki, większość ludzi odwzajemnia miłość wobec bliskich, którzy okazują im miłość. Rodzina, przyjaciele, dobrzy sąsiedzi, jakaś wspólnota, społeczność, tam zwykle w dwie strony obdarzamy się miłością…

Ale prawdziwą sztuką jest miłować także tych którzy są wobec nas obojętni, a szczególnie ci którzy są z jakiegoś powodu naszymi wrogami.

No ale to też jest jasne, co więc jeszcze wnosi to pytanie?

Powinniśmy sobie je zadawać, gdy właśnie mamy sytuację gdzie próbowana jest nasza miłość wobec nieprzyjaciół.

Powinniśmy o nim pamiętać gdy jesteśmy z siebie zadowoleni bo miłujemy naszych bliskich, i wydaje nam się, że praktykujemy w życiu miłość – taka miłość jest niekompletna, niepełna, niezgodna z tym co nauczał nas Jezus.

Gdy więc przyjdzie trudna sytuacja, mamy z kimś konflikt, ktoś nam przeszkadza, denerwuje nas, to przypomnijmy sobie to właśnie pytanie Naszego Pana:

“Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę?…”

To jest podobnie jak wtedy gdy apostoł Jakub pyta: Jak 2:19: „Ty wierzysz, że Bóg jest jeden? Dobrze czynisz; demony również wierzą i drżą.”

– One wierzą, ale nie są wierne Bogu, nie słuchają jego, nie mają uczynków, które by wskazywały na to, że coś z tą swoją wiedzą robią.

Podobnie my w tym przypadku, gdy tylko miłujemy tych, którzy nas miłują.

Często lubimy wyrażać swoją miłość do braci, i dobrze że to mówimy, dobrze by było jeżeli też byśmy to praktykowali zgodnie z tym jak mówimy ale to nie jest wszystko…

A jak wygląda nasza miłość do tego sąsiada co nas denerwuje, do kuriera, sprzedawcy w sklepie, a może tych chrześcijan z innej społeczności, którzy czasem z nami dyskutują i coś nam zarzucają, a jak z nieprzyjaznymi kolegami w pracy, z wrogim szefem?

Tam też szczególnie powinniśmy pamiętać o tej miłości. To oczywiście nie taka sama miłość, nie na tym samym poziomie i nie tego samego rodzaju co, miłość do braci i sióstr, do żony, dzieci, rodziny cielesnej, ale jednak MIŁOŚĆ.

Jaka to miłość w tym przypadku?

Dobre życzenia wobec innych, brak chęci odpłacania złem, brak urazy, żalu, nienawiści — zamiast tego: zrozumienie, współczucie, gotowość do pomocy i przebaczenia w każdej chwili…

Dodatkowe: ZA KOGO MNIE UWAŻACIE?

Mt 16:13-17: „A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swoich uczniów: Za kogo mnie, Syna Człowieczego, uważają ludzie? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. I zapytał ich: A wy za kogo mnie uważacie? Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. Wtedy Jezus powiedział do niego: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, ale mój Ojciec, który jest w niebie.”

W jaki sposób my słyszymy te pytania?

Często czytając Słowo Boże, historie takie jak ta o uciszeniu burzy na morzu i inne, na wykładzie czy na badaniu możemy usłyszeć takie słowa, ale możemy to też usłyszeć od naszych bliskich, rodziny, braci i sióstr ze społeczności, oni nam mogą zwrócić uwagę, przypomnieć na przykład, że nie powinniśmy się bać, że Bóg i Nasz Pan czuwają nad naszym życiem, że nic nie dzieje się przypadkowo, że powinniśmy pamiętać o swojej grzeszności i swoich wadach i nie szukać belek w oczach drugich, że rozwój miłości jest wtedy gdy potrafimy miłować nieprzyjaciół, bo nie jest sztuką miłować tych, którzy nas miłują.

Bóg ma swoje sposoby dotarcia do nas z tymi pytaniami, jednak często mam wrażenie, że my Mu to utrudniamy…, co mam na myśli?

Nie dzielimy się z innymi, tym co nas spotyka, doświadczeniami, które przechodzimy, nieraz jedyne co jesteśmy w stanie powiedzieć, to bardzo ogólne “proszę o modlitwę” – to jest dobre, ale czasem warto zdobyć się na odwagę, schować dumę do kieszeni, i powiedzieć coś więcej, naszej rodzinie, przyjaciołom, ale także w społeczności duchowej.

Mogę to śmiało powiedzieć, bo sam mam problem z tym, by tak robić, gdy mnie spotyka jakieś doświadczenie, jakaś trudna sytuacja. Czasem nie można wszystkiego powiedzieć przy wszystkich, to jest jasne, ale często to tylko nasz strach…

Tego uczy nas nie tylko doświadczenie, ale i Biblia.

Jk 5:14-16: „Choruje ktoś wśród was? Niech przywoła starszych kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana. A modlitwa wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Jeśli zaś popełnił grzechy, będą mu przebaczone. Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”

Chorować można fizycznie, ale można też chorować duchowo, mieć jakieś inne doświadczenia.

To czy decydujemy się by podzielić się z braćmi tym co przeżywamy, jest też zależne od reakcji jakiej się spodziewamy. Możemy się bać jak inni nas potraktują, co o nas pomyślą, oczywiście często jest to fałszywe wyobrażenie, ale czasem są tam ziarenka prawdy

i tutaj zadanie dla nas wszystkich, gdy ktoś mówi o swoich doświadczeniach – by nie oceniać nikogo, nie krytykować, nie obwiniać za to co ich spotkało, nie mówić

– a najlepiej nawet nie myśleć, nie dać takiej sugestii – “myślałem, że jesteś silniejszy, że masz więcej wiary” itp.

Nie powinniśmy też rozpowiadać tego, czym ktoś się z nami podzielił, raczej okazać zrozumienie, zapewnić o swojej gotowości do pomocy, ale przede wszystkim wskazać na Boga i Chrystusa, na to kim Są, na Ich nieskończoną moc i opiekę nad swoimi dziećmi.

Taka nasza reakcja da komfort innym i nam gdy przyjdzie nasza kolej by dzielić się tym co nas trapi, naszymi potknięciami, problemami…

Gdy powiemy innym o naszej sytuacji, a oni właściwie zareagują to jest podwójne błogosławieństwo, dla nas i dla nich.

Ta świadomość, że inni modlą się za nami, to że zostaliśmy naprowadzeni na właściwe tory przez naszą duchową rodzinę – to właśnie wtedy Jezus do nas przemawia przez nich i może nam zadawać te pytania.

Te pytania więc, które nam zadaje nam Jezus możemy odnaleźć czytając Słowo Boże, słuchając wykładów/kazań, podczas wspólnych rozważań, ale właśnie także rozmawiając i dzieląc się z innymi tym co dzieje się w naszym życiu.

One są bardzo celne, skłaniające nas do myślenia, do refleksji, zmuszają nas by nie tylko przeczytać czy posłuchać tych słów, ale poczuć je osobiście, tak jakby były skierowane do nas…bo są !

Do tego zachęcam…

Amen

Rozważanie dotyczyło znaczenia wiary, różnych sposobów w jakie ludzie wierzą oraz tego, jakiej wiary uczy Biblia.

Zapraszamy do wysłuchania tego interesującego wykładu:

Wykład prowadzi również do refleksji nad tym, w co i komu powinniśmy wierzyć, aby nasza wiara była świadoma, żywa i oparta na Słowie Bożym.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i do osobistego zastanowienia się nad rolą wiary w naszym życiu.

SŁOWO BOŻE [„Wiersze Brzasku”, nr 4]

O, jakże Słowo Boże przecudne!
Prawdziwą mądrość na kartach swych mieści.
Choćby je czytać od rana do nocy,
Nigdy nie straci swej wielkiej mądrości.
Każdy wers cenny, każda obietnica.
Ludzie, gdy zechcą, żyć mogą bezpiecznie.
Choć świat ten przeminie, zamieni się w nicość,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
To lampa wiodąca nas w stronę Boga.
Zawiesił to światło nasz dobry Ojciec,
Byśmy widzieli, którędy droga.
On sądy ma czyste i doskonałe,
Jego przestrogi prowadzą bezpiecznie,
Choć świat ten przeminie, zmieni się cały,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
W nim nasze zbawienie jedynie.
Mówi nam ono o sprawach trudnych,
O naszym grzechu i naszej winie.
Mówi o Zbawcy, na krzyż wskazuje,
Skąd przebaczenie czerpiemy bezpiecznie.
I chociaż światu się koniec gotuje,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, sobota, 28 września 2013 roku:

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

Zapis tekstowy wykładu:

Dzień dobry, dobre popołudnie lub dobry wieczór, zależnie od tego, gdzie kto jest.

Wybrałem jako swój temat: Określanie woli Boga.

Gedeon i runo

Jako werset główny będę używał Ewangelii wg św. Jana 5:30. Sądzę, że rozpoznajemy te słowa naszego Pana, który powiedział: „Nie szukam woli mojej, ale woli Ojca, który mnie posłał”.

Możemy powiedzieć, że tak naprawdę nasz Niebiański Ojciec posiada dwie wole. Po pierwsze – posiada doskonałą wolę, ale posiada także wolę „z dozwolenia”, wolę kontrolującą.

Pozwólcie, że podam kilka przykładów:

Po pierwsze, Bóg jest sprawiedliwą, świętą istotą i nienawidzi zła i nie chce nigdzie widzieć zła. Bóg nigdy nie naruszy wolnej woli swoich inteligentnych stworzeń. Jednym z przykładów mogłoby być to, że Bóg wolałby, żeby szatan nie zgrzeszył i nie upadł. Nie naruszył jednak wolnej woli szatana i pozwolił na to, by szatan zgrzeszył i upadł. Bóg jednak posiadał tutaj kontrolującą władzę i nie pozwolił na to, by grzech i upadek szatana ingerował w Jego plan. Plan Boga rozwija się tak gładko, jak gdyby szatan w ogóle nie zgrzeszył.

Bóg wolałby, żeby nasz praojciec Adam nie zgrzeszył i nie upadł. Nie ingerował jednak w wolną wolę Adama i pozwolił Adamowi upaść.

Trzecim przykładem będzie to, że Bóg wolałby, żeby całe Maluczkie Stadko, całe 144 000 członków zostało znalezione spośród Żydów. Bóg jednak przewidział to, że chociaż wielu Żydów stało się członkami Kościoła to była to liczba niewystarczająca i Bóg musiał udać się do pogan, aby ją uzupełnić.

Nie wiemy, jak Bóg wypełniłby swój plan, gdyby szatan nie upadł, gdyby Adama nie upadł i gdyby Maluczkie Stadko zostało całkowicie wybrane z Żydów; ale Bóg będąc wszechmocnym, zrealizowałby swoją wolę także w takich okolicznościach.

Zastanówmy się teraz nad wieloma decyzjami, jakie musimy podejmować w życiu każdego dnia.

Niektóre z tych decyzji są bezpośrednio związane z naszych duchowym życiem. Inne dotyczą bardziej kwestii życia doczesnego.

Niektóre z tych decyzji będą wielkimi decyzjami. Inne z nich będą względnie małymi decyzjami.

Lecz jako poświęcony lud Boży pragniemy być w harmonii z wolą Bożą dla naszego życia. A kiedy stoimy w obliczu decyzji, kiedy musimy je podejmować, z tego powodu musimy określić, jaka jest Jego wola dla nas.

Co więc robimy?

Udajemy się do Pana w modlitwie. Prosimy Go o kierownictwo i zapewniamy Go, że jesteśmy chętni przyjąć cokolwiek, co wskaże nam jako swoją wolę dla nas. Nawet, jeżeli nie będzie to naszym naturalnym wyborem, naszą naturalną preferencją.

Po modlitwie, powinniśmy udać się do Słowa Bożego i szukać wszelkich wersetów Pisma Świętego dotyczących bezpośrednio tej kwestii lub przykładów biblijnych. Przykładów z życia naszego Pana, apostołów, proroków i innych, które miałyby zastosowanie do naszego przypadku.

Jeśli Słowo Boże nie podaje nam odpowiedzi, powinniśmy zwrócić się ku duchowi Pana w znaczeniu zasad Słowa Pana. A zwłaszcza do zasad mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości.

Jeśli oddaliśmy nasze życie Panu w pełnym poświęceniu, On udzielił nam pewnej miary swojego ducha. 2 do Tymoteusza 1:7.

Jeśli żadna z powyższych metod: Słowo Boże, modlitwa i duch Pana, nie poda nam odpowiedzi, wtedy będziemy wyglądać ku Pańskim opatrznościom. Czy nasze okoliczności wydają się prowadzić w jednym kierunku lub innym? Jeśli Słowo Boże, duch lub opatrzności pokazują Boską wolę w naszym przypadku, to udajmy się niezwłocznie do Niego w modlitwie, dziękując Mu za objawienie nam Jego woli. A następnie przystąpmy do jej wykonania, bowiem czytamy w 1 do Tesaloniczan 5:18, „Za wszystko dziękujcie, taka bowiem jest wola Boga w Chrystusie Jezusie odnośnie was”.

Jeśli żadna z powyższych metod nie wskazujemy nam jaka jest wola Boża, może oznacza to jedną z dwóch rzecz:

1) nie obserwujemy wystarczająco starannie

2) odmawiamy przyjęcia odpowiedzi objawionej przez Niego

Jeżeli uważamy, że ta pierwsza z tych dwóch możliwości ma miejsce, udajmy się z powrotem do Pana w modlitwie. Poprośmy Go, by pomógł nam być bardziej czujnym i następnie ponownie przebadajmy Jego Słowo, ducha i opatrzności.

Jeśli ta druga możliwość ma miejsce i odmawiamy przyjęcia Jego objawionej woli, zabiegajmy o Jego pomoc i postanówmy odłożyć na bok nasze własne preferencje i zamiast nich przyjąć Jego wolę.

Inną możliwością jest to, że On jeszcze nie pokazał nam swojej woli i potrzeba więcej czasu. Jeżeli tak się rzeczy mają, to poprośmy Pana, by udzielił nam łaski, jakiej potrzebujemy w tych okolicznościach po to, byśmy mogli czekać, aż będzie gotów objawić nam swoją wolę.

Oczywiście są takie przypadki, kiedy czekali z podjęciem decyzji nie jest możliwe, jak ma to np. miejsce w pewnych nagłych przypadkach. Możliwe jest także, że Bóg nie ma swojej preferencji w danej kwestii i pozwala nam, byśmy postanowili sami za siebie.

Skąd jednak możemy wiedzieć, że On nie ma żadnej preferencji w danej sprawie? Czy tego także, by nam nie objawił? Mogliśmy, że tak powiem, rozłożyć runo.

Wielu z nas jest zaznajomionych z historią Gedeona i jego zabiegów o uzyskanie zapewnienia od Pana, że da zwycięstwo Izraelitom nad Midianitami w boju. On poddawał Pana próbie, wyjaśniając, że rozłoży runo wełniane na ziemi i kiedy nastanie ranek, spodziewał się zobaczyć pewne rezultaty. Kiedy Pan udzielił mu pożądanych rezultatów, Gedeon powtórzył podobną prośbę następnego dnia, ale tym razem poprosił o odwrotne rezultaty. Pan odpowiedział na drugą prośbę i Gedeon miał absolutne zapewnienie o zwycięstwie dla Izraelitów. Nie będziemy czytać tych wersetów, ale ta historia zapisana jest w Księdze Sędziów 6:37-40.

Nie sugeruję, abyśmy poddawali Pana próbie w ten sposób, a nasze okoliczności są prawdopodobnie bardzo odmienne od okoliczności życia Gedeona. Lecz zasada jest podobna. Moglibyśmy udać się do Pana i powiedzieć mniej więcej coś takiego: „Panie, Ty wiesz, co ja bym wolał, jeśli jest to w zgodzie z Twoją wolą, niech moje sprawy gładko się potoczą, ale jeśli podejmuję złą decyzję, połóż przeszkody na mojej drodze i nie pozwól mi popełnić wielkiego błędu”. Prawdopodobnie nie ma jakiejś konkretnej formuły, która pasowałaby do każdego przypadku, a ostatecznie poznanie woli Pana dla nas w jakiejkolwiek sprawie, jaką Mu przedstawiamy, musi zależeć od bliskości naszej relacji z Nim oraz mocy ducha świętego w naszym życiu, jak czytamy u Mateusza 9:29 – „Według wiary twojej niech ci się stanie!”.

Innymi słowy, im silniejsza nasza wiara, tym bardziej będziemy w stanie dostrzegać Jego wolę dla nas. Jeśli jednak nasza wiara jest słaba, to trudniej będzie nam dostrzec wolę Bożą dla naszego życia.

Kiedy poświęciliśmy nasze życie Bogu, przyjęliśmy Jego wolę jako wolę własną. Jednak, jako że jesteśmy upadłymi ludzkimi istotami, zawsze istnieje niebezpieczeństwo złego zrozumienia Jego woli i przyjęcia woli i planów naszego upadłego i niedoskonałego umysłu lub jednego z naszych bliźnich, zamiast woli Pana.

Pan wzbudza ludzkie narzędzia, by pouczać swój lud, ale szatan także używa ludzkiego umysłu i ludzkich pomocników, by wprowadzać w błąd i zwodzić.

Bóg pozwala na to, by nauczyć nas tego, że to On jest naszym wielkim mistrzem i nauczycielem. On podaje swoje Słowo jako test, dzięki któremu Jego lud ma rozróżniać między fałszywymi a prawdziwymi nauczyciela, mówiąc w Izaj. 8:20 – „Jeśli nie będą mówić według tego Słowa, to dlatego, że nie ma w nich światła”.

Pismo Święte uczy nas, że najważniejsza praca, jest pracą w nas samych: poskramianie, podbijanie i rządzenie samym sobą. Nasza służba wobec domowników wiary i nasze czynienie dobra dla wszystkich ludzi są drugorzędne dla tej pracy w nas samych.

Apostoł oświadcza: choćbyśmy głosimy ewangelię elokwentnie innym i choćbyśmy oddali wszystkiego nasze dobra, by nakarmić głodnych lub zostali męczennikami dla dobrej sprawy, bez miłości, ducha Ojca i Chrystusa rozwiniętego w nas jako rządząca zasada życia, bylibyśmy niczym z Boskiego punktu widzenia (1 do Koryntian 13:1-3).

Z drugiej strony, jeśli nasza własna wola jest martwa, a wola Pana została w pełni przyjęta jako nasza wola: w myślach, słowach i czynach, to nawet, gdyby odmówiono nam wszelkich sposobności służby na rzecz innych, możemy być spokojni, że jeśli zachowamy tę postawę, zostaniemy policzeni jako zwycięzcy. Z pewnością jednak Bóg udzieli nam sposobności, by nasze światło mogło świecić na Jego chwałę i dla błogosławienia rodzaj ludzkiego.

Jeśli szukamy sposobności służby i żadnych nie znajdujemy, to być może szukamy wykonania jakiejś służby według naszej własnej preferencji lub Pan widzi w nas trochę pychy, która najpierw musi zostać stłamszona. Jego Słowo stwierdza: „czyń swoją mocą to, co twoja ręka znajduje do zrobienia”. Być może On widzi, że najpierw potrzebujemy lekcji pokory. Tak jak czytamy: „ukórzcie się przeto pod potężną ręką Bożą”. Innymi słowy, by wykonywać jakąkolwiek służbę, jaką Jego opatrzność nam umożliwiła, aby On mógł wywyższyć was czasu słusznego (1 Piotra 5:6).

Drodzy Braterstwo, przyszłość prawdopodobnie przyniesie swoje własne, niespodziewane doświadczenia. Niektóre będą przyjemne, a inne nieprzyjemne. Niektórzy z ludu Pana mogą zostać nawet wezwani do tego, by znosić przeróżne i niezwykłe, ogniste próby. Tak z pewnością było z naszym Panem Jezusem.

Apostoł Piotr ostrzegał nas przed takimi próbami, swoimi pocieszającymi słowami zapisanymi w 1 Piotra 4:12 – „Umiłowani, nie uważajcie tego za rzecz dziwną, tych ognistych prób, które są, aby was wypróbować, jak gdyby jakaś dziwna rzecz się wam przydarzała”.

Niektóre z tych doświadczeń mogą obejmować prześladowania, a wraz z nimi pojawią się też pokusy. Przeciwnik będzie oddziaływał na nasze upadłe ciało i usiłował doprowadzić nas do zgorzknienia. Będzie pobudzał nas do nieprawego gniewu, złośliwości, nienawiści, zazdrości i sporów (swarów). Jeśli w tym mu się nie powiedzie, to odwoła się do naszych dobrych cech: takich, jak nasze poczucie sprawiedliwości lub miłości do rodziny i przyjaciół. Kiedy będzie się to działo, pamiętajmy, że prześladowania są próbą jaką przechodzimy, sprawdzającą naszą wierność Panu i Jego Słowu.

Przywołajmy takie wersety Pisma Świętego, jak Mateusza 5:44, „miłujcie swoich nieprzyjaciół, błogosławcie tych, którzy was przeklinają, czyńcie dobrze tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was”.

Ponadto, zapytajmy samych siebie: czy odczuwamy pokusę do tego, by narzekać lub czuć się rozczarowani naszym losem w życiu? Jeśli tak, to jest to kolejny znak pokazujący, że nasza wola nie jest tak martwa, jak mieliśmy nadzieję. Jeśli nasza wola jest pogrzebana w woli Pana, to nie możemy spotkać się z żadnym rozczarowaniem. Bowiem w każdej sprawie życia rozpoznamy Boskie zrządzenie, nadzór i pieczę.

Jest to czas, by pamiętać takie wersety Pisma Świętego, jak Rzymian 8:28 – „I wiemy, że wszystkie rzeczy współdziałają dla dobra tych, którzy miłują Boga, tych, którzy są powołani według Jego postanowienia”.

Jest to dobra wiadomość, bo tak jak opór fizyczny czyni fizycznie ciała mocniejszymi, tak jak ma to miejsce z tymi, którzy podnoszą ciężary, ta sama zasada stosuje się do naszego duchowego życia.

Pierwsza bitwa jest najcięższa, a każde kolejne zwycięstwo robi się łatwiejsze, bo z każdym zwycięstwem nowa wola (wola Pana w nas) robi się silniejsza. Każde zwycięstwo przynosi swoje błogosławieństwa: coraz więcej pokoju, radości i pełnego zapewnienia wiary.

Tylko z tego punktu widzenia będzie możliwe przyjęcie z odwagą i rezygnacją wszelkich prób wiary, nadziei, miłości lub cierpliwości, jakim Pan może uznać za stosowne nas poddać.

Rozważmy krótko wersety w 5 rozdziale Ewangelii Jana poprzedzające nasz tekst.

Jezus dokonywał właśnie uzdrowień w dzień sabatu. Wielu Żydów prześladowało go, a nawet starało się go zabić, twierdząc, iż niniejsze uzdrowienia w dzień sabatu, naruszają Zakon. Jest to zapisane w wersetach od 1 do 16.

Kiedy Jezus odpowiedział: „Mój Ojciec pracuje dotąd, i ja pracuję”, Żydzi jeszcze bardziej się oburzeni, bowiem fałszywie oskarżali go o to, że rości sobie być równym Bogu. Jest to pokazane w wersetach 17-18. Jednakże zapewniło to Panu wspaniałą sposobność ogłoszenia wielkich prawd.

On wyjaśnił, że dzieła, których dokonuje, nie są jego własnym wymysłem, ale Jego Ojciec o nich nauczał i je zlecił. Jezus nigdy nie rościł sobie prawa do tego, by być autorem Boskiego prawa, ale zawsze oddawał chwałę Bogu, a nie sobie.

Jezus powiedział potem, że nauczy się i dokona jeszcze większych dzieł w przyszłości. Znajdujemy to w wersetach 19-23. On zaznaczył, że te większe dzieła będą dokonywane względem dwóch klas: Kościoła i świata. A sposobność uzyskania życia wiecznego zostanie udzielona każdej jednostce z obydwu klas. Jego uzyskanie będzie uzależnione od wiary i posłuszeństwa (wersety 24-29).

Przy okazji, Jezus zrobił tutaj aluzję do faktu, że cuda jakich dokonuje są przedsmakiem większych dzieł przyszłości. Większych przyszłych dzieł, które On wraz z Kościołem wykona względem świata. W szczególności wielkiego dzieła Restytucji – ziemskiej fazy Jego nadchodzącego Królestwa (znajdujemy to w Dziejach Apostolskich 3:19-21).

Dochodzimy obecnie do naszego tekstu, ostatniej części wersetu 30. „Nie szukam swojej własnej woli, ale woli Ojca, który mnie posłał”. Jezus objawia tutaj jedność, jaka istnieje pomiędzy Ojcem i nim samym. Nie jedność osoby, ale jedność serca, umysłu i celu. Jest to ta sama jedność, jaką nasz Pan przy innej okazji zachęcał swoich naśladowców, by zabiegali o nią. Jest to podane w Ewangelii wg Jana 17:11.

Jezus nigdy nie twierdził, że jest Ojcem ani że jest równy Ojcu. Największym roszczeniem, jakie kiedykolwiek wysunął, było to, że jest zaszczyconym przedstawicielem i posłańcem Ojca. Żydów 4:15 pokazuje, że Jezus był poddany próbie co do pełnego podporządkowania się woli Ojca, tak samo jak poddawana próbie jest także pełna wierność jego naśladowców. Jest to szczególnie pokazane w trzech pokusach, którym musiał stawić czoła na pustyni (zapisane jest to w Ewangelii wg Mateusza 4:1-11).

Klucz do jego sukcesu leży w jego odmowie wzięcia pod uwagę czegokolwiek przeciwnego planowi Boga. Obyśmy wszyscy spoglądali ku Jezusowi, jako najlepszemu przykładowi dla nas zapierania się samego siebie i zapierania się świata i zawsze szukania woli Ojca i jej wypełniania.

Po drugie, spoglądajmy ku innym wiernym przykładom: w Biblii, w historii a nawet pośród tych, których znaliśmy w naszym własnym życiu. Połączmy nasze serca, nasze modlitwy a przede wszystkim nasze nowe wole, nasze nowe ludzkie wole, i postanówmy stać się tak w pełni uświęconymi, tak w pełni odłączonymi do Pańskiego użytku, jak tylko jesteśmy w stanie. Tak jak czytamy w 1 do Tesaloniczan 4:3 – „Taka jest bowiem wola Boża, wasze uświęcenie”.

Braterstwo, udajmy się do tego wersetu. 1 do Tesaloniczan 4:3. Chcę tutaj dodać, jaka jest różnica między poświęceniem a uświęceniem. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że poświęcenie i uświęcenie to prawie identyczne rzeczy. Zazwyczaj myślimy o poświęceniu jako pierwszym kroku, jakiego dokonujemy przy naszym poświęcaniu się i wchodzeniu na drogę chodzenia z Bogiem. Często czytamy ten sławny tekst z Rzymian 12:1 – „przeto błagam was drodzy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście stawiali ciała swoje ofiarą żywą, świętą, miłą dla Boga, czym jest wasza rozsądna służba”. Często jednak nie rozważamy Listu do Rzymian 12:2, który mówi o uświęceniu. „A nie upodobniajcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”. Werset ten pokazuje, że potrzebujemy przemienić się poprzez odnowienie nie naszych duchowych umysłów, ale naszych ludzkich umysłów. Werset ten mówi o wiernym wykonywaniu naszych ślubów poświęcenia aż do śmierci.

Kiedyś jak się poświęciłem Bogu to wydawało mi się, że ta trudna część jest już za mną. W rzeczywistości jednak, pod wieloma względami, była to ta łatwa część. Jednakże, aby nikt nie był zniechęcony do poświęcenia, jest to największa pojedyncza decyzja, jaką ktokolwiek może podjąć w życiu, bowiem przynosi stukrotne błogosławieństwo dla tych, którzy dokonują tego kroku.

Drodzy Braterstwo, połączmy nasze serca, modlitwy, a przede wszystkim naszą nową wolę, po to, byśmy postanowili stać się tak w pełni uświęconymi, jak tylko jesteśmy w stanie. A następnie, polegajmy na wspomagającej łasce Pana. Bowiem on zawsze udzieli nam wystarczającej łaski w czasie potrzeby w naszym życiu. Ogólnie mówiąc, proporcjonalnie do stopnia, w jakim zachowujemy naszą własną wolę stłumioną i pozwalamy, by Boża wola w pełni rządziła w naszym życiu, w takim samym stopniu Bóg będzie w stanie używać nas bezpiecznie, abyśmy przynosili chwałę Jemu samemu, cześć naszemu Zbawcy i pomagali rozwijać Jego plan i być błogosławieństwem dla innych. Do takiego samego stopnia otrzymamy błogosławieństwo w odpowiedzi.

Zostało powiedziane, że największą rzeczą w życiu jest pozostawać w łasce Pana. Niechaj nasze modlitwy do Pana każdego poranka będą: „Niech słowa moich ust i rozmyślania mego serca będą przyjemne w Twoich oczach, Panie! Moja siło i mój odkupicielu!” (Psalm 19:15). A każdego wieczoru analizujmy miniony dzień. Oceniajmy nasze postępowanie pod kątem tego, czy wykonywaliśmy wolę Pana czy też odzywała się nasza własna wola? A potem dołóżmy modlitwę o wybaczenie naszych niedociągnięć oraz wdzięczność za siłę i łaskę, które przyniosły nam nasze zwycięstwa. Niech Pan doda swego błogosławieństwa do niniejszych słów. Amen!

Wspomniane we wpisie pudełeczko z „cukierkami” ze Słowa Bożego 🙂

„Cukierek albo psikus!” – wołają nieśmiało krwiożercze wampiry i wiedźmy, gdy otwieram drzwi mieszkania. Cóż… Mam dylemat, ale za psikusami raczej nie przepadam więc pozostają cukierki.

Wracam więc do pokoju, chwilę szukam, po czym wychodzę do licznej gromadki potworów z pudełeczkiem wersetów biblijnych, które zrobiłam na tego typu okazje. W końcu jak szaleć to szaleć.

Częstuję. Młoda, może dwunastoletnia wampirzyca, z zaciekawieniem wyciąga papierowego, kolorowego cukierka, czyta napisany specjalnie dla niej werset biblijny i uśmiecha się do mnie. Zaraz po niej swoje cukierki otwiera rezolutna wiedźma, a następne dwa tłuściutkie kościotrupy. Dostają jeszcze kilka ciasteczek – no bo musi być coś dla ciała – i tym optymistycznym akcentem żegnamy się radośnie.

Czy obchodzę Halloween? Nie, nie obchodzę, ale uważam, że to jedna z lepszych okazji do głoszenia Słowa Bożego w całym roku. W końcu niecodziennie dzieci pukają do moich drzwi, no bo i po co? A jeśli pukają to jak mam zareagować? Zbesztać je i tłumaczyć, że to, co aktualnie robią jest niewłaściwe, niedorzeczne, a może i satanistyczne? Gdybym była dzieckiem, z pewnością osoby stosujące tego typu argumenty nie przemówiłyby do mnie w ogóle.

Dla tych młodych osób to niewinna zabawa, która moim zdaniem jest przerażająca i niebezpieczna. Ale jaki mam na to wpływ? Czy jeżeli wyrażę swoje negatywne zdanie w tym temacie, to sprawi ono, że te dzieci przestaną przebierać się za potwory, wezmą moje słowa głęboko do serca i przestaną chodzić od drzwi do drzwi, by upolować jakiś nowy, czekoladowy kąsek? Szczerze wątpię.

Dlatego osobiście myślę, że danie takiej karteczki z wersetem może być korzystniejsze niż na przykład strofowanie, nie wspominając już o przepędzaniu. Przecież ja już nigdy mogę tych dzieci nie zobaczyć, mogę już nigdy nie mieć okazji, by z nimi porozmawiać.

Nie ma przypadków – nie ma z całą pewnością, a więc i te konkretne dzieci nie zapukały do moich drzwi przypadkowo. Kto wie, co może się stać? Jeśli nie teraz – to za 10, 20, a może 50 lat te dorosłe już osoby przypomną sobie biblijny werset, który dostały albo że w ogóle jakiś dostały i zechcą sięgnąć po Pismo? My nie wiemy, ale Bóg wie i daje nam sposobności do służenia Mu zawsze – na przykład w taki dzień jak dziś. Dlatego siejmy, kiedy mamy taką okazję, a wzrostem zajmie się Bóg – w stosownym czasie.

„Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem”. (Koheleta 3:1)

P.S.

Jako upadli grzesznicy mamy problemy z jednym i drugim, ale niektórzy twierdzą, że trudniej im ją rozpoznać niż pełnić. Ten wykład to próba wyjaśnienia uwarunkowań rozpoznawania woli Boga, tak by jej rozpoznawanie i następnie czynienie było bardziej świadome, łatwiejsze, a co za tym idzie – bardziej skuteczne.

Nagranie wykładu, który Adam Urban przedstawił w zborze w Chełmie 1 października 2023 r.

Chcemy zatem zrozumieć:

• jak Bóg nas prowadzi;

• co my możemy zrobić, by prowadzenie to było bardziej skuteczne / byśmy nie utrudniali tego Bogu, bo – jak się łatwo domyśleć – sukces lub porażka zależy tylko od nas, nie od Boga, który Swą część zawsze wykonuje doskonale i dla naszego najwyższego i wiecznego.

Bóg prowadzi swój lud przez 3 rzeczy:

nauki Biblii, opatrzność i ducha świętego w nas.

Który z tych elementów najważniejszy? Wszystkie równie ważne, bo już bez jednego upada cała reszta.

Zadajmy więc inne pytanie: który / które z nich zależne od nas, bo skoro nasz sukces lub porażka zależą od tego, czy my zrobimy to, co do nas należy, warto wiedzieć, co to jest. Przyjrzyjmy się więc każdemu z tych trzech sposobów prowadzenia nas przez Boga, najwięcej miejsca poświęcając temu / tym, który / które zależą od nas samych. Czy już wiemy, który lub które to będą?

1. Nauki Biblii / Prawda od Boga

Znajdziemy w niej: doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie, typy – wszystkie natchnione przez Boga, a więc w 100% pewne. Wszystko, co zawiera Biblia, podlega pod jedną z tych kategorii jako jeden z siedmiu kierunków jej myśli (= siedem duchów / nauk z Obj.1:4; 4:5; 5:6; jedno z 12 znaczeń słowa duch w Biblii, czyli ruach / pneuma, to nauka – por. 1 Jana 4:1 – w każdym znaczeniu słowa duch obecny element niewidzialnej mocy).

Wg 2 Tym.3:15-17 zapewniają one wszystko, co potrzebne do zbawienia (na uwagę zasługuje fakt, że w.15

Paweł musi mieć na myśli Pismo święte w znaczeniu tylko ST, do którego nauk jego zdaniem wystarczy dodać wiarę w

Jezusa, by zostać zbawionym – zarówno spod wyroku Adamowego, jak i do życia wiecznego).

W w.16 Apostoł podaje cztery zastosowania nauk Biblii, które ne zapewniają wszystko, czego dziecko Boże potrzebuje do zbawienia, bo są pożyteczne / pomocne do:

• nauki (w co należy, a w co NIE należy wierzyć.)
• obalania błędów (jak NIE należy, a jak należy postępować.)

• naprawiania / prostowania

• wychowywania / karności w sprawiedliwości

Odpowiada to dwóm przedmiotom w świątnicy – świecznikowi i stołowi z chlebami pokładnymi, które pokazują pełny zakres pokarmu dla dziecka Bożego – dla głowy (świecznik) i serca (chleby).

Trzeci i ostatni przedmiot świątnicy to złoty ołtarz – codzienne oddawanie Bogu naszych najlepszych ludzkich uczyć (kadzidła), które doprowadzane przez Boga do kontaktu z ogniem doświadczeń tworzą w wiernych miły zapach pachnących zalet charakteru, które przenikają poza zasłonę, do świątnicy najświętszej, bardzo podobając się Bogu. Są one duchem prawdy, którego nabywamy wprowadzając prawdę w życie – postępując zgodnie z jej treścią, gdyż wtedy duch zawarty w prawdzie oddziela się od niej i z umysłu, gdzie zaczyna się droga prawdy w nas, najpierw przenika do woli, a następnie powoli i stopniowo obejmuje i serce, w przypadku wierności ostatecznie wypełniając te trzy sfery naszego usposobienia – umysł, wolę i serce, czyniąc nas odpowiednimi do wiecznego życia.

Jeśli ta droga ducha prawdy z naszego umysłu do woli i serca nie zostanie nigdy rozpoczęta lub zostanie przerwana przed pełnym napełnieniem naszej woli i serca, nie będziemy się nadawać do życia wiecznego na żadnym poziomie, ale wciąż będziemy posiadać wystarczająco dużo prawdy / ducha świętego w naszym umyśle, by na tej podstawie móc popełnić grzech przeciwko duchowi świętemu, gdyż grzech przeciwko duchowi świętemu to grzech przeciwko prawdzie posiadanej w umyśle, której nie jest się posłusznym (posiadanie ducha świętego w woli i sercu uniemożliwia popełnienie tego rodzaju grzechu).

Wszyscy chrześcijanie posiadają to samo Słowo, a jednak nie wszyscy są tacy sami czy choćby z grubsza do siebie podobni, jak można by oczekiwać od wyznawców tego samego Boga i Jezusa (por. Dz.4:13 – nie poznali ich po wyglądzie, lecz po duchu podobnym do tego w Jezusie i Jego naukach). Zgodnie z zapowiedzią Jezusa, jedni pod wpływem tego Słowa są gotowi oddać swoje życie za innych, drudzy są gotowi je odebrać innym – i to chrześcijanom! Przyjdzie godzina, że wszelki, który was zabije, będzie mniemał, że Bogu posługę czyni / akt kultu przynosi Bogu (Jana 16:2).

Dlaczego? Od czego to zależy? Czy to wina Słowa Bożego, że jedni chrześcijanie prześladują i mordują innych – nie tylko pogan, których w przeszłości masowo mordowali w imię Chrystusa, ale i innych chrześcijan, którzy chcieli wierzyć i żyć inaczej od głównego nurtu kościołów nazywających siebie chrześcijańskimi, przede wszystkim w części rzymskokatolickiej, ale i protestanckiej, która także splamiła się zabijaniem braci chrześcijan tylko dlatego, że ci wierzyli inaczej od nich?

Na pewno nie jest to wina nauk Biblii, Słowa Bożego, które nakazuje miłować nawet nieprzyjaciół, lecz czegoś zależnego od człowieka, który pomimo wzniosłych i świętych nauk, jakie Bóg zawarł w Biblii, potrafi doprowadzić siebie do stanu gorszego od zwierząt lub im podobnego! Źródło tego stanu rzeczy musi zatem tkwić w czymś innym, czymś co jest zależne od człowieka, a treść Biblii na pewno tym czymś nie jest, bo Biblia pochodzi od Boga i jako taka jest czysta i święta.

I tak przechodzimy do drugiego sposobu prowadzenia ludu Bożego przez Boga, szukając wyjaśnienia tego niezrozumiałego, ale boleśnie widocznego zjawiska.

2. Opatrzność

Słowa opatrzność używamy w znaczeniu opieki Boga nad Jego stworzeniami, której pierwszy przejaw w Biblii już w 1 Moj.1:29-30.

Nas interesuje opatrzność w odniesieniu do ludu Bożego – ta zbiorowa i ta indywidualna, realizowana przez Boga przez stawianie na naszej drodze różnych doświadczeń – radosnych i smutnych – w celu rozwinięcia w nas charakterów nadających się do życia wiecznego. W ramach tej opatrzności przechodzimy wiele bolesnych doświadczeń w postaci strat, zawodów, opóźnień, ograniczeń, zwlekania, wad, braków, słabości, błędów, zaniedbań, kar, trudności, potrzeb, klęsk, nieporozumień, niezgody, podziałów, przeinaczeń, przeciwności, chorób, bólów, smutków, niebezpieczeństw i prześladowań, bo inaczej nie można rozwinąć charakteru godnego wiecznego życia, którego rozwinięcie w nas jest dla Boga ważniejsze niż nasze tzw. „szczęście” w tym życiu (Dz.14:22; Rzym.8:28; 1 Piotra 4:12-13 – ta świadomość jest źródłem pokoju Bożego (=odpoczynku umysłu i serca wynikającego ze świadomości harmonii z Bogiem i Jego zarządzeniami), nawet w czasie najciemniejszych burz życia – Fil.4:7; Jana 14:27).

Oto kilka wydarzeń z Biblii, które Boska opatrzność dopuściła dla dobra braci i sprawy Pana, których wielu początkowo nie nazwałoby wyrazem Boskiej opatrzności, lecz czymś dokładnie przeciwnym:

• dozwolenie na prześladowanie braci w Jerozolimie, by w ten sposób rozproszyć ich stamtąd po terenach wokół, gdzie istniała potrzeba głoszenia o Jezusie, co później okazało się korzystna służbą dla głoszących, jak i nowych wyznawców (Dz.8:1,4-8);

• ostry spór wśród braci kościoła pierwotnego co do obowiązku przestrzegania Zakonu przez pogan, no i

Żydów przyjmujących Jezusa, grożący pierwszym rozłamem wśród chrześcijan, będący ciężką próbą dla Pawła i Barnaby, ale ostatecznie pozwalający wyklarować prawdę na ten temat (Dz.15:1-2, 4-5, 7-11, 19-20, 28-31; do tej kategorii należą różne spory, przesiewania i rozłamy wśród braci, na które Bóg dozwala w celu oczyszczania prawdy i próbowania / doświadczania swego ludu, który w czasie rozłamów i przesiewań zawsze zajmuje jakieś stanowisko, a jeśli komuś wydaje się, że nie zajmuje żadnego, lecz pozostaje neutralny, to też je zajmuje, gdyż przed Bogiem nie ma neutralności: w Jego sprawie możemy być tylko gorący albo zimni, a bycie letnim / neutralnym = wyplucie z ust Pana / odrzucenie – Obj.3:15-16; por. też Mat.12:30);

• przeszkody w głoszeniu Ewangelii w jednym miejscu, by skierować je w inne (Dz.16:6-10, 13-15);

• cierń (zapewne słaby wzrok) w ciele Pawła, by blokować powstawanie w nim pychy (2 Kor.12:7);

• uwięzienie Pawła na 5 lat, co odciągnęło go od innej, być może bezowocnej pracy na innym polu, by w tym czasie Paweł mógł napisać listy ważne dla wszystkich następnych pokoleń Kościoła, w tym i dla nas (Rzymian, Efezów, Filipian, Kolosan, 1 do Tymoteusza, do Tytusa, Filemona); wtedy prowadził też badania, które później zaowocowały napisaniem listu do Żydów, jednej z największych, a może nawet największej księgi Biblii;

• przeżycia Piotra, od początku chodzącego za Panem, gdy w Antiochii został publicznie skrytykowany za dwulicowość, i to przez Pawła, wcześniejszego prześladowcę lud Bożego (Gal.2:11-14 – Piotr przyjął to we właściwym duchu, w cichości i pokorze jako od Pana przez Pawła, na co wskazuje jego późniejsze dobre zdanie o Pawle z 2 Piotra 3:15)?

Każdy z nas z własnego doświadczenia zna takie lub podobne bolesne doświadczenia, których nigdy byśmy nie chcieli i sami ich sobie ich nie zaaplikowali, a Bóg w swej opatrzności każe nam przez nie przechodzić, zawsze jednak dla naszego najwyższego dobra, bo taki jest nasz Bóg!

W odczytywaniu woli wyrażonej przez opatrzność ważne jest, by chcieć ją / wolę Boga uczciwie poznać, a następnie przystąpić do jej realizacji, cały czas wypatrując dalszych interwencji Boskiej opatrzności na wypadek, gdybyśmy na początku uczciwie popełnili błąd w jej odczytaniu, gdyż w takim wypadku Bóg postawi na naszej drodze przeszkody, których pokonanie będzie wymagało naruszenia albo sprawiedliwości, albo miłości bezinteresownej, która dla dziecka Bożego jest prawem obowiązującym go od chwili poświęcenia się Bogu.

Co rozumiem przez uczciwość w trakcie popełniania błędu? By zawsze był to tylko i wyłącznie błąd umysłu, nigdy serca! Błądzący w sercu są nieuczciwi, dwulicowi, oszukańczy, a Bóg takimi się brzydzi i ostatecznie odrzuca, bo szuka tylko tych, którzy uczciwie chcą poznać Jego wolę, nawet jeśli w trakcie jej poznawania popełnią błąd w umyśle i źle ją rozpoznają, gdyż wtedy wystarczy tylko szybkie skorygowanie złego zrozumienia, natomiast błądzenie w sercu wymaga lat bolesnych doświadczeń, gorzkich ziół WE / uderzeń laski żelaznej WT (por. Jana 7:17: Jeśli ktoś chce [w sercu] wypełniać jego wolę, ten będzie umiał rozeznać [w umyśle], czy ta nauka jest od Boga, czy ja sam od siebie mówię [no i czyje nauki głoszą inni głosiciele Ewangelii – te od Boga czy te od siebie, a wg w.18 decyduje to, czyjej chwały szukają – swej własnej czy Boga]

(skoro Jezus podkreśla tu znaczenie chcenia w sercu, sugeruje tym samym, że wielu po prostu nie chce, co tłumaczy trudności w przedstawianiu prawdy innym – większość jej nie chce i jej nie szuka).

Jakiekolwiek własne pragnienia, preferencje (często skrywane nawet przed samym sobą) fałszują Boską wolę dla nas: niby szukamy Boskiej woli, ale tak naprawdę mamy własne zdanie, preferencje, a od Boga oczekujemy jedynie tego, by Jego wola zgadzała się z naszą, a modlitwę traktujemy nie jako szukanie woli Boga, lecz jako wymuszanie na Nim naszej woli, często nawet szczycąc się, że jesteśmy wojownikami w modlitwie, bo potrafimy o coś prosić miesiącami lub latami, aż w końcu to otrzymamy (historia pastora, który chcąc zmusić Boga do zapewnienia pieniędzy na opłacenie czynszu za obiekt spotkań religijnych, narysował na podłodze koło, wszedł w nie i powiedział, że będzie siedział w nim tak długo, aż znajdą się pieniądze na czynsz, przy czym swoją własną rodzinę pozostawił samą sobie i zajmowali się nią obcy, podczas gdy on czekał na pieniądze).

Gotowość do przyjęcia woli Boga zamiast naszej można sprawdzić po gotowości przyjęcia woli innych zamiast naszej w codziennym życiu zawodowym, rodzinnym lub zborowym, do czego zachęca Apostoł Paweł w Efez.5:21, np. gdy bracia w zborze zdecydują w jakiejś sprawie inaczej niż chcielibyśmy tego my, czy przyjmujemy to jako wolę Pana, czy też czujemy się urażeni, stajemy z boku, nie angażujemy się, a być może nawet opuszczamy zbór lub sprawę, której dotąd służyliśmy [nieuznanie woli większości zboru możliwe tylko w sprawach dotyczących sumienia = gdyby to, co uchwaliła większość zboru, miało doprowadzić nas do grzechu przeciwko Bogu, ale takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko]).

Czy Boska opatrzność w naszym życiu może być odpowiedzialna za to, że źle rozpoznajemy wolę Boga? Na pewno nie, gdyż Boska opatrzność jest tak samo doskonała jak Jego Słowo, choć my możemy ją źle odczytywać i często tak robimy, ale źródło problemu nie tkwi w Słowie Boga ani w Jego opatrzności, lecz w trzecim i ostatnim sposobie prowadzenia nas przez Boga, o którym w następnej części.