Wykład przed uroczystością chrztu wodnego. Wygłosił go br. Mirosław Sellin na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Słowo Boże przepełnione jest myślami, które dają nam instrukcje jak możemy wrócić do społeczności z Bogiem. W skrócie mówiąc musimy znowu wrócić do stanu doskonałości, jaki mieli nasi pierwsi rodzice przed zgrzeszeniem. Bóg pokazuje nam drogę jak możemy do tego stanu dojść. Musimy stać się doskonali w ciele, ale i w duchu, czyli w charakterze. To nie jest łatwe, gdy pomyślimy jakimi grzesznymi i niedoskonałymi ludźmi staliśmy się wszyscy przez odziedziczenie upadłego stanu, życie w niedoskonałym otoczeniu, poddani ciągłym pokusom największego przeciwnika Boga, czyli szatana.

Najłatwiej będzie Bogu zrealizować ten Plan w przyszłym Królestwie, ponieważ wtedy te wszystkie przeszkody zostaną usunięte. Ale czy teraz, żyjąc w tym „teraźniejszym złym świecie” (tak nazywa nasz świat, w którym żyjemy Apostoł Paweł w Gal. 1:4) nie możemy już pracować na nasze zbawienie? Oczywiście, że TAK. Już teraz możemy kroczyć w kierunku Zbawienia.

Gdy mówimy o Zbawieniu to mamy na myśli DWA ZBAWIENIA. Jedno to zbawienie od przekleństwa Adamowego. Ono jest Bezwarunkowe. A drugie to zbawienie do życia wiecznego. Ono jest Warunkowe. TP 1968 str.52

Już w tym „teraźniejszym złym świecie” Bóg proponuje nam korzystanie, jeśli nawet tylko częściowe, z tych dwóch Zbawień. W Usprawiedliwieniu z Wiary próbnie zbawia nas od przekleństwa Adamowego a w poświęceniu, które jest niczym innym jak przyrzeczeniem, że będziemy wypełniać Boską Wolę zamiast swojej własnej, możemy kroczyć ku doskonałości. Bo jaka jest Boska Wola wobec nas? Abyśmy postępowali zgodnie z Jego Prawem, z Jego zasadami. A jeśli tak będziemy starali się czynić to czy nie będzie nas to przybliżać do doskonałości w charakterach? Oczywiście, że tak.

Doskonałe ciała uzyskamy dopiero w Królestwie, które nastąpi, ale pamiętając o tym, że w grobie nie następuje żadna przemiana nikt nam tam cudownie nie zmieni naszych charakterów. Wstaniemy ze snu śmierci z takim samym charakterem w jakim poszliśmy do grobu. Stąd wniosek, że warto już teraz pracować nad naszymi charakterami, aby w Królestwie mieć już pewien bardzo cenny kapitał na starcie. Osobiście uważam, że ci, którzy zdobędą w tym życiu ten kapitał nie upadną w końcowych próbach, którymi podda Bóg ludzkość pod koniec Swojego Królestwa.

Dzisiaj zajmuje nas temat poświęcenia. Lecz aby dojść do tego momentu poświęcenia należy najpierw odwrócić się od grzechu i przyjść do sprawiedliwości, czyli Usprawiedliwienia.

Aby ta sprawiedliwość była przyjemna w obliczu Bożym, MUSI ona być uczyniona przez Jezusa Chrystusa, Naszego Pana.

(Heb 2:9 [PUBG]) “Ale widzimy Jezusa, który stał się niewiele mniejszy od aniołów, ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Boga zakosztował śmierci za wszystkich (a dosłownie za każdego człowieka – Kody, BW, NBG, PBD_G, SNPD4_SJ)”

Gdy rozmawiamy z jednym ze świadków Jehowy to oni mówią, że nie ma nadziei dla Adama.

Gdy pytamy się, dlaczego to zaczynają opowiadać swoją historyjkę, tą, którą główna kwatera im dała mówiąc mi, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Miał życie, był on na próbie do życia i stracił to życie. I dlatego nie ma już w przyszłości nadziei dla niego.

My zgadzamy się, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Co się tyczy jego grzechu, nie ma on żadnego usprawiedliwienia. A zatem potrzebował on Zbawiciela, jeżeli miałby być zbawiony.

Bracia z Organizacji twierdzą jednak, że dla niego nie ma nadziei. Wtedy pytamy się, za kogo Jezus umarł. Pytamy się czy wierzycie jeszcze w cenę Okupu? Oni mówią, że tak wierzą. I dalej pytamy – czy to znaczy, że jest to oko za oko, ząb za ząb i doskonałe życie za doskonałe życie. Czyli doskonała istota za doskonałą istotę. Oni nie są w stanie powiedzieć, za kogo Jezus swoje doskonałe życie, doskonałą istotę złożył, za jaką inną doskonałą istotę?

Jeżeli z uwagi stracimy okup, równoważną cenę, to nie możemy już jasno rozumować.

Było tylko jedno utracone doskonałe życie – Adama i było potrzebne inne doskonałe życie, aby je odkupić – Jezusa.

(1 Tym. 2:3-6 [PUBG]) “Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela; Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

To również jest w zgodzie z tym, co czytaliśmy w Liście do Heb. 2:9, że Jezus Chrystus skosztował śmierci za każdego człowieka. Czy Adam był człowiekiem? Tak.

Dzisiaj uwolnieni z tego potępienia śmierci są tylko ci, którzy są wierzącymi to jest ci, którzy przyjmują Jezusa przez wiarę jako Zbawiciela. Oni są uwolnieni spod potępienia śmierci.

Dlatego czytamy w (Rzym. 5:1 [PUBG]) “Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;”

Jesteśmy usprawiedliwieni z wiary. Być usprawiedliwionym znaczy być sprawiedliwym. Ale obecnie rzeczywiście jeszcze nie stajemy się sprawiedliwymi. Ale z Boskiego punktu widzenia jesteśmy uważani jak byśmy byli sprawiedliwymi. A to z tego powodu, że przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela. A zatem Bóg nam przypisuje zasługę Jezusa Chrystusa, przykrywa nas Jego szatą sprawiedliwości. I w ten sposób jesteśmy usprawiedliwieni z wiary.

Zauważmy, co jeszcze czytamy do (Rzym. 8:1 [PUBG]) “Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie, którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha.”

Jezus nas wybawił od potępienia grzechu. A zatem nie ma już potępienia dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie. Przykryci Jego szatą sprawiedliwości.

Ale zauważmy, że w tym tekście mamy powiedziane dla tych, którzy nie według ciała chodzą, ale według ducha.

Mimo usprawiedliwienia z wiary, gdybyśmy z powrotem postępowali według ciała, to wtedy z powrotem dostajemy się pod potępienie. Tracimy to Usprawiedliwienie.

Nasz Pan wybawia nas również od świadomości grzechu. Bo ta świadomość, że jesteśmy grzeszni, upadli i tak dalej, ma na nas zły wpływ. I z tego właśnie Bóg nas wybawia przez Jezusa.

Lepiej to zrozumiemy, gdy przypomnimy sobie przykład Martina Lutra. On koniecznie usiłował znaleźć pokój z Bogiem. On wiedział, że był grzesznikiem. On odczuwał potępienie grzechu na sobie. I on zadawał sobie wiele, wiele pokut, ażeby zgładzić grzech, pojednać grzech. Ale nigdy nie mógł tego pokoju zdobyć w tym znaczeniu, żeby widział uznanie Boże. Ale jak zaczął badać Słowo Boże to on się dowiedział, że nie może być człowiek usprawiedliwiony przez dobre uczynki, ale tylko przez to, że Jezus za niego umarł on może być usprawiedliwiony z wiary. A to przez przyjęcie Jezusa, który bierze miejsce grzesznika. I gdy on się dowiedział, że z łaski Bożej jesteśmy usprawiedliwieni, to wielce z tego się radował. Jego bój ze świadomością grzechu zakończył się.

To przypomina pewnego żeglarza, którego statek się rozbił. Ponieważ wielka burza na morzu rozbiła jego statek, on był miotany falami. I walczył o swoje wyzwolenie, wybawienie od wody, od fal, ale w końcu się wyczerpał. Aż w końcu uczepił się skały i bardzo silnie trzymał się tej skały podczas burzy. Aż nastąpił dzień. A ci, którzy szukali tego żeglarza znaleźli go jeszcze przy życiu trzymającego się silnie tej skały. No i go wyratowali. I pytali się go, czy ty nie trząsłeś się ze strachu podczas tej strasznej burzy? A on mówi, że tak. Ale skała się nie trzęsła. I dlatego, że ona się nie trzęsła, ja się jej silniej trzymałem.

Tak podobnie my, gdy czujemy, że jesteśmy winni grzechów i że jesteśmy dziećmi gniewu w oczach Bożych, to stojąc przed Nim, mając tą świadomość trzęsiemy się. Ale w tej naszej jakby burzy wewnętrznej, on nam wskazuje na skałę. Gdzie tylko możemy znaleźć bezpieczeństwo i zbawienie? W Jezusie. A więc powinniśmy się chwycić tej skały, wtedy nie będziemy się trząść.

Najbardziej rozpowszechnioną wersję tej historii przypisuje się C.H. Spurgeonowi, jednemu z najbardziej znanych XIX-wiecznych brytyjskich kaznodziejów baptystycznych (zwanemu „księciem kaznodziejów”).

Zauważmy, co czytamy jeszcze w liście do (Heb 10:21-23 [PUBG]) “I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą. Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.”

A zatem przybliżmy się z czystym sercem w zupełnym zaufaniu wiary. A więc wyznajmy wyznanie nasze bez obawy. Skała ta nie będzie się trzęsła. Ponieważ ten, który obiecał jest wierny.

Jezus wyzwala nas też od mocy grzechu.

Grzech jest mocą niewoli. Inaczej jeszcze mówiąc, grzech trzyma nas pod kontrolą. Dlatego też Apostoł Paweł mówi w Rzym.7, że to, co nie chcę, czynię, że to, co chcę czynić, nie mogę, a co nie chcę czynić, to czynię. I mówi: „Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?”. A zatem widzimy, że moc grzechu chce trzymać nas pod kontrolą i działa w naszym umyśle i w naszym ciele.

Chociaż grzech usiłuje kontrolować nas, to nowy umysł, nowe serce powinno mieć kontrolę nad nim. Wyzwalanie się spod mocy grzechu jest to trudne dzieło i powolne, stopniowe dzieło. Bóg dokonuje tego dzieła w nas. Jednak my musimy z nim w tym współpracować. Jezus wyzwala nas z mocy grzechów, w miarę jak my używamy Jego mocy. Apostoł Paweł podziękował Bogu za pomoc w tym dziele: „Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.”. Dlatego musimy stale bojować on dobry bój wiary (Manna z 24.09.)

W innym miejscu apostoł Paweł napomina nas w (2 Kor. 7:1 [PUBG]) “Mając więc te obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.”

Widzimy więc, że mamy pewną pracę do wykonania w nas samych. Musimy się oczyszczać ze wszelkiej zmazy ciała i ducha. To dzieje się w umyśle i przekłada się stopniowo na nasze słowa i czyny. Nowa wola powinna trzymać w poddaniu ciało, aby było one posłuszne woli Bożej.

I tutaj już dochodzimy do uświęcenia, poświęcenia.

Najpierw uzyskujemy usprawiedliwienie i wyzwolenie spod potępienia grzechu. I uzyskawszy ten stan usprawiedliwienia jesteśmy zaproszeni, by ofiarować nasze ciała jako ofiarę żywą.

(Rzym. 12:1 [PUBG]) “Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba.”

Z powodu tego, że sprawiedliwość Jezusa jest nam przypisana nasza ofiara jest przyjemna Bogu.

W naszym poświęceniu oddajemy się Bogu. I wtedy dopiero Bóg dokonuje w nas przemiany. Przemieniamy się (metamorfoza) przez odnowienie naszego umysłu. Dlatego jest powiedziane, te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha wykonując uświęcenie, poświęcenie w bojaźni Bożej.

A teraz zachodziłoby pytanie, jakich narzędzi powinniśmy używać, by oczyszczać wszelkie zmazy ciała i ducha.

Jezus nam mówi, w Ewangelii (Jana 15:3 [PUBG]) “Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem.”

Widzimy, że Słowo Boże działa na nas jakby woda, która nas oczyszcza. Jeżeli więc przyswajamy sobie Słowo Boże i przez nie się oczyszczamy, to wtedy jesteśmy wyzwalani spod mocy grzechu.

(Efez. 5:25 [PUBG]) “Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Chociaż nie jesteśmy Kościołem zasada biblijna pozostaje niezmienna. Jesteśmy omyci wodą. A tą wodą jest Słowo Boże. A zatem jesteśmy oczyszczeni wodą Słowa Bożego.

Musimy oczyszczać nasze łaski charakteru. (Izaj. 52:11 [PUBG]) “…oczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia PANA.”

Nie możemy w naszym poświęceniu być przyjęci przez Boga, jeżeli będziemy źle postępowali i czynili nieprawość, czyli grzech.

Jest taka anegdota opowiadana już przez mnichów, pustelników w IV, V wieku n.e. Używa się jej często do dziś w chrześcijańskim nauczaniu młodzieży. Przy tej okazji warto powiedzieć, że życie na pustelni nie jest poświęceniem dla Boga w biblijnym jego rozumieniu. A tak wtedy rozumiano poświęcenie.

Pewnego razu spacerował ojciec z synem. Spacerowali w lesie i ojciec mówi do syna, widzisz, to zielsko, jak rośnie?”. I mówi do niego „Wyrwij je “. No, i syn łatwo wyrwał to zielsko. Później już był dość duży krzak. I również ojciec do niego mówi, wyrwij ten krzak. Najpierw się szamotał, ciągnął, aż w końcu jednak wyrwał ten krzak również. A później ojciec wskazuje mu na wielkie drzewo. “Widzisz to wielkie drzewo?” On odpowiada, “Oczywiście” “To wyrwij również to drzewo”. “Tego drzewa już nie mogę.” Wtedy właśnie ojciec synowi zwraca uwagę, tak podobnie sprawa się przedstawia, gdy już mały korzeń grzechu wyrasta, to zaraz go wyrwij. Bo jeżeli go zaraz nie wyrwiesz, gdy ten grzech jest jeszcze mały to ten grzech będzie rósł i urośnie jak te drzewa, a w końcu już nie będziesz w stanie go wyrwać.

Dlatego też apostoł Paweł zwraca nam uwagę, że (Heb 12:15 [PUBG]) “Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu”

Jest też inna anegdota z 1858 roku znana w kulturze zachodniej pod nazwą „Nos wielbłąda” (ang. The Camel’s Nose),

Pewien Arab spał pod swoim namiotem. No a Wielbłąd włożył tam swój nos. No i powiada, czy mogę mój pysk mieć w namiocie, bo za chłodno jest, ja bym troszkę chciał ciepła. No więc Arab mówi, to nie jest nic takiego złego, niech już ma ten nos wetknięty w mój namiot. I temu wielbłądowi dalej było zimno, więc później mówi do swego pana, Araba, a może bym i uszy też schronił w namiocie, bo mi zimno w nie. No i mówi, czy nie mógłbym całą następnie głowę, nie tylko pysk włożyć. No a ten Arab nie widział nic w tym złego. Mówi tak. No i zezwolił. I później znów ten wielbłąd jego pyta się, a może przednie nogi będę mógł włożyć też do namiotu, bo mi zimno. No i się zgodził Arab. I tak to trwało, aż wielbłąd znalazł się cały w namiocie i Arab został z niego wyparty.

Jeżeli więc nie będziemy bardzo starannymi i pilnymi, to tak te skażenie zagnieździ się w naszym sercu jak ten wielbłąd. No i wtedy nowe wola, nowy duch zostaną usunięte, a to skażenie na stałe zajmie jego miejsce.

Poświęcenie jest prawdziwym chrztem. Nasz Pan był ochrzczony w Jordanie. On był już poświęcony Bogu, a w Jordanie okazał to przez zanurzenie w wodzie.

A jeszcze długo po tym jak był ochrzczony w wodzie, w Jordanie powiedział, że jeszcze ma przejść chrzest. (Łuk. 12:50 [PUBG]) “Lecz chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”

Jak Jezus mógł powiedzieć już dawno po chrzcie, dokonanym w rzece Jordan, że on ma być jeszcze ochrzczony? Czy miał on z powrotem wrócić do rzeki Jordan i tam jeszcze raz być ochrzczony? Oczywiście, że nie. On mówił tutaj o prawdziwym chrzcie, którego zanurzenie we wodzie było tylko symbolem. Prawdziwy chrzest oznacza oddanie, pozbycie się własnej woli a przyjęcie w zamian woli Bożej by ta rządziła w naszym sercu i umyśle. Oczywiście to jest pięknie przedstawione przez chrzest wody. Bo w literalnym chrzcie zanurzenie we wodzie przedstawia pozbycie się własnej woli, a ponowne powstanie z wody przedstawia nam stopniowe powstawanie. To znaczy, że umieramy dla własnej woli a następnie przychodzimy jakby do nowego życia, czyli przychodzimy do przyjmowania woli Bożej.

Widzimy, że osoba, która jest zanurzona zupełnie się poddaje. Ale gdy osoba ponownie jest z wody podnoszona, to mimo woli, odruchowo zaraz jakby w tym chciała dopomóc, czyni pewne wysiłki. A więc podobnie, my też powinniśmy współpracować z Bogiem w naszym powstawaniu do nowego życia.

Każdy, który chce okazać swoje poświęcenie przez chrzest we wodzie musi najpierw uznać siebie za grzesznego z powodu upadku adamowego i przyjąć Jezusa jako swojego Zbawiciela.

Poświęcenie się Bogu nie jest też przymusem. Musi być dobrowolne.

Jest jednak niewątpliwie piękną, wspaniałą rzeczą pozbyć się grzechu i okazać owoce pokuty. A następnie przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela. I jeszcze wtedy poświęcić swe życie Bogu na służbę. Uzyskawszy stan usprawiedliwienia, jest właściwą rzeczą poświęcić się Bogu na służbę. Bo to pomaga nam w kroczeniu do doskonałości i jest jednocześnie oddaniem Chwały Bogu za wszystko, co dla nas uczynił. I właśnie w poświęceniu możemy najlepiej zapracować na ten kapitał, o którym wspomniałem na początku w postaci charakteru jak najbardziej zbliżonego do wzoru pozostawionego w Naszym Panu. Dzisiejszy tekst Manny mówi: One (kamienie) muszą poddać się koniecznemu cięciu, łamaniu, rzeźbieniu, nacinaniu, szlifowaniu, tarciu i polerowaniu – każdy indywidualnie i we wzajemnej harmonii.

Gdy czytamy komentarze w Mannie to zauważymy, że Poświęcenie opisane jest tam jako oddanie własnej woli Bogu, oddanie całego siebie, a nie tylko części, uznanie, że nie jesteśmy już „sami swoi”, oddanie Bogu naszych zdolności, czasu, środków i życia, poddanie się kierownictwu Chrystusa, gotowość do służby, samozaparcia i cierpienia, trwanie w tym oddaniu aż do śmierci oraz codzienne wypełnianie tego poświęcenia, a nie tylko jednorazowe podjęcie decyzji.

Także i Jezus podjął siedem rodzajów kroków, podążając wąską drogą: (1) za­parcie się siebie i świata, (2) studiowanie Boskiego Słowa, (3) gło­szenie Boskiego Słowa, (4) praktykowanie Boskiego Słowa, (5) czuwanie, (6) modlitwę oraz (7) znoszenie doświadczeń związanych z wiernością w trakcie sześciu poprzednich kroków. E15 str.68

A teraz chciałbym na świadectwo zadać Wam kilka pytań. I jeżeli się zgadzacie z tymi pytaniami, to możecie odpowiedzieć TAK.

Czy uznajecie, że jesteście grzeszni, upadli i czy pokutowaliście za swoje grzechy?

Czy okazaliście w sercu pragnienie powrócenia do społeczności z Bogiem?

Czy uznaliście, że jedyna droga powrotu do społeczności i pokoju z Bogiem prowadzi przez Jezusa Chrystusa?

Wobec tych odpowiedzi wierzymy, że poświęcenie Wasze, ofiara Wasza jest godna przyjęcia przez Naszego Stwórcę i cieszymy się, że możemy przyjąć Was do społeczności poświęconych dzieci Bożych.

Tło historyczne

1. Zdobycie Jerycha i Aj

Izrael pod wodzą Jozuego wkracza do Kanaanu i odnosi pierwsze zwycięstwa (Joz 6-8).

2. Przymierze z Gibeonem

Mieszkańcy Gibeonu podstępem zawierają z Izraelem przymierze pokoju (Joz 9).

3. Zmiana układu sił

Gibeon był ważnym miastem królewskim – jego przejście na stronę Izraela zaniepokoiło okolicznych władców Kanaanu.

Koalicja pięciu królów

Adoni-Sedek, król Jerozolimy, słysząc o losie Aj i o pokoju Gibeonu z Izraelem, wzywa czterech innych władców Amorytów do wspólnego uderzenia na Gibeon – zanim inne miasta pójdą tym samym śladem.

Cel koalicji: ukarać Gibeon za przymierze z Izraelem i powstrzymać dalszy podbój Kanaanu.

Wołanie o pomoc z Gibeonu

Zagrożeni zniszczeniem mieszkańcy Gibeonu wysyłają posłańców do obozu Izraela w Gilgal. Przypominają Jozuemu o zawartym przymierzu i błagają o natychmiastową odsiecz.

„Nie odwracaj się od swoich sług –
przyjdź szybko i ratuj nas!”

Bóg powtarza Jozuemu obietnicę daną mu na początku podboju Kanaanu (por. Jozue 1:5-9) – słowo, które teraz ma zostać wypróbowane w boju:

„Nie bój się ich – oddaję ich w twoje ręce.
Żaden z nich się przed tobą nie ostoi.”
(Księga Jozuego 10:8)

Mapa dwunastu pokoleń Izraela.

Nocny marsz z Gilgal

Odległość między biblijnym Gabaonem (dzisiejsze Al-Dżib) a Gilgal (w dolinie Jordanu, w pobliżu Jerycha) wynosi w linii prostej około 24–32 kilometry (15–20 mil).

W kontekście biblijnym kluczowa jest nie tylko sama odległość, ale też ukształtowanie terenu:

Różnica wysokości: Droga z Gilgal do Gabaonu prowadzi ostro pod górę. Gilgal leży w depresji (ok. 250 metrów p.p.m.), natomiast Gabaon w górzystym terenie (ok. 770 metrów n.p.m.). Oznacza to konieczność pokonania około 1000 metrów różnicy wzniesień

Zaskoczenie było kluczowym elementem strategii wojskowej – lecz to Bóg, jak podkreśla tekst, kroczy przed swoim ludem i działa przez ludzkie przygotowanie oraz odwagę.

Pan wprowadza zamęt

Gdy Izrael naciera, Pan wprawia wrogów w popłoch (10:10). W czasie ucieczki spod Gibeonu z nieba spada grad, który dosięga uciekających Amorytów na całej długości drogi.

„Więcej ich zginęło od kamieni gradu
niż od miecza synów Izraela.”
(Księga Jozuego 10:11, parafraza)

Czym jest grad?

Grad to opad atmosferyczny (hydrometeor) w postaci nieforemnych bryłek lodu, nazywanych gradzinami lub gradowinami, o średnicy rzędu 5-50 mm i większej. W przekroju widać w nich naprzemienne warstewki przezroczystego lodu i nieprzezroczystego śniegu.

PORA ROKU
Najczęściej od maja do sierpnia, w temperaturze powyżej 0°C.

ZASIĘG GEOGRAFICZNY
Najczęstszy i najintensywniejszy w strefie zwrotnikowej; w strefie podbiegunowej nie występuje.

CHMURY
Silnie rozbudowane chmury typu cumulonimbus, często z obfitym deszczem.

W POLSCE
Notowany zwykle w gorącej, wilgotnej masie powietrza zwrotnikowego lub przy przechodzeniu frontów chłodnych.

Grad w obrazach

Od pojedynczych brył trzymanych w dłoni po naukowe klasyfikacje kształtów – grad od zawsze budził uwagę obserwatorów.

Współcześnie sfotografowane duże gradziny

XIX-wieczna naukowa klasyfikacja kształtów gradu

„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem,
a ty, księżycu, nad doliną Ajjalon!”
(Księga Jozuego 10:12)

BIBLIA TYSIĄCLECIA
„Stań, słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!”

UWSPÓŁCZEŚNIONA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem, a ty, księżycu, w dolinie Ajjalonu!”

BIBLIA WARSZAWSKA
„Słońce, zatrzymaj się w Gibeonie, a ty, księżycu, w dolinie Ajalon!”

BIBLIA GDAŃSKA (1632)
„Słońce, w Gabaonie zastanów się, a miesiącu, w dolinie Ajalon!”

NOWA BIBLIA GDAŃSKA
„Słońce! Zatrzymaj się w Gibeonie, a księżycu – w dolinie Ajalon!”

Dzień, który się nie kończył

Na oznaczenie słońca zostało tu użyte hebrajskie słowo szemesz (shemesh).

Różne znaczenia słowa „słońce”:

• Ciało niebieskie – gwiazda będąca centrum Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia (znaczenie astronomiczne).
• Światło i ciepło słoneczne – to, co słońce daje odczuwalnie na ziemi, np. „wyjść na słońce”, „stanąć w słońcu”.
• Miara czasu i dnia – w języku potocznym i biblijnym „słońce” bywa synonimem dnia, np. „od wschodu do zachodu słońca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – opis z perspektywy obserwatora na ziemi, a nie z perspektywy astronomicznej – dlatego mówimy „słońce wschodzi i zachodzi”, choć to Ziemia się obraca.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz chwały, mocy i obecności Boga, np. Psalm 84:12: „Pan Bóg jest słońcem i tarczą”.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna i uczucia w języku codziennym i literaturze, np. „słońce w Twoich oczach”.

Na oznaczenie księżyca zostało tu użyte hebrajskie słowo jareach (yareach).

Różne znaczenia słowa „księżyc”:

• Ciało niebieskie – naturalny satelita Ziemi, widoczny dzięki odbitemu światłu słonecznemu (znaczenie astronomiczne).
• Miara czasu – fazy księżyca dały początek kalendarzowi księżycowemu; słowo „miesiąc” pochodzi właśnie od „księżyca”.
• Światło nocy – blask widoczny na niebie w różnych fazach, np. „księżyc w pełni”, „światło księżyca”.
• Język zjawiskowy (fenomenologiczny) – podobnie jak przy słońcu, mówimy „księżyc wschodzi”, „zachodzi” i „świeci”, choć sam nie emituje światła.
• Symbol w literaturze i wierze – obraz tajemniczości, nocy i zmienności losu w poezji; w Biblii – świadek trwałości Bożych obietnic, np. Psalm 89:38.
• Znaczenie poetyckie – metafora piękna, marzeń i tęsknoty w języku codziennym i literaturze, np. „obiecywać komuś gwiazdkę z nieba i księżyc”.

O co tak naprawdę modlił się Jozue?

Ostatecznie jego modlitwa brzmiała tak (parafrazując):

„O Panie, podtrzymuj spadanie mas tak gęstego gradu na Twych i naszych nieprzyjaciół, aby zaciemniła się góra w ciągu dnia a dolina w ciągu nocy, a w ten sposób zniszcz Twoich i naszyc nieprzyjaciół”.

Zobacz nagranie wideo:

Burza Gradowa – 29.05.2018 (Żywiec, Bielsko Biała, Lipowa)

„Nie było takiego dnia ani przedtem, ani potem –
Pan wysłuchał głosu człowieka,
bo Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14, parafraza)

Sam autor biblijny podkreśla wyjątkowość tego wydarzenia – Pismo nie ukrywa nadzwyczajnego charakteru cudu, lecz świadomie go uwypukla jako dowód Bożego działania.

Wiarygodność Słowa Bożego

Bóg dotrzymuje obietnic

To, co Bóg zapowiedział Jozuemu na początku podboju (Joz 1), spełnia się w praktyce na polu walki (Joz 10).

Bóg panuje nad stworzeniem

Słońce, księżyc i grad są posłuszne Jego słowu – natura nie jest niezależną siłą, lecz podlega Stwórcy.

Bóg wysłuchuje modlitwy wiary

Nawet tak śmiała prośba, wypowiedziana publicznie, zostaje przyjęta i spełniona.

Pismo mówi szczerze o cudach

Biblia nie ukrywa nadzwyczajnych wydarzeń ani nie tonuje ich wymowy – przedstawia je wprost, jako świadectwo wiarygodności.

Fakty, a nie legendy

POPULARNY MIT
Krążąca opowieść o rzekomym „odkryciu przez NASA brakującego dnia” to miejska legenda – nie potwierdzają jej żadne wiarygodne źródła ani dokumentacja NASA.

PRAWDZIWA PODSTAWA
Wiarygodność tego fragmentu nie opiera się na takich historiach, lecz na spójności tekstu, jego miejscu w całej narracji Biblii i niezmiennym charakterze Boga objawionym w Piśmie.

RÓŻNE INTERPRETACJE
Bibliści dyskutują nad naturą zjawiska – dosłowne zatrzymanie ruchu ciał niebieskich, niezwykłe zjawisko atmosferyczne czy poetycki język opisu bitwy. Różnice te nie podważają głównego przesłania tekstu.

„Pan walczył za Izraela.”
(Księga Jozuego 10:14)

Historia długiego dnia Jozuego przypomina, że Słowo Boże jest godne zaufania: Bóg dotrzymuje danych obietnic, działa w realnej historii i wysłuchuje tych, którzy Mu ufają.

Bóg dotrzymuje Słowa.

8  A Pan on pójdzie przed tobą, on będzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści; nie bójże się, ani się lękaj.

Powtórzonego Prawa 34:9  Tedy Jozue, syn Nunów, napełniony jest duchem mądrości, bo był włożył Mojżesz ręce swoje nań: i posłuszni mu byli synowie Izraelscy, a czynili, jako przykazał Pan Mojżeszowi.

Księga Jozuego 1:7  Tylko się zmacniaj, i bardzo mężnie sobie poczynaj, abyś strzegł, i czynił wszystko według zakonu, któryć rozkazał Mojżesz, sługa mój; nie uchylaj się od niego ani na prawo ani na lewo, żebyś się roztropnie sprawował we wszystkiem, do czego się udasz.

Wykład wygłoszony przez brata Piotra Łąckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 20 września 2026 r. 

Exodus Izraela z Egiptu i wejście do Kanaan

Księga Rodzaju 9:22  A ujrzawszy Cham, ojciec Chanaanów, nagość ojca swego, oznajmił to dwom braciom swoim na dworze.
23  Tedy wziąwszy Sem i Jafet szatę, a włożywszy ją oba na ramiona swe, szli wspak, i zakryli nagość ojca swego; a oblicza ich odwrócone były, że nagości ojca swego nie widzieli.

24  A ocuciwszy się Noe z wina swego, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy, rzekł:
25  Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie.
26  Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich.
27  Niech rozszerzy Bóg Jafeta, i niech mieszka w namieciech Semowych a niech Chanaan sługą ich.

Iwan Stiepanowicz Ksienofontow (1817–1875), „Noe przeklina Chama”

Ef. 6:13-17

List do Efezjan 6:13  A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się.
14  Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą i oblekłszy pancerz sprawiedliwości.
15  I obuwszy nogi w gotowość Ewangielii pokoju.
16  A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić.
17  Przyłbicę też zbawienia weźmijcie i miecz Ducha, który jest słowo Boże!

Król Henryk V (W. Shakespeare)

Raz, przyjaciele, jeszcze do wyłomu,
Lub go zatkajmy trupami Anglików!
Nic tak w pokoju mężom nie przystoi
Jak skromna cichość, milcząca pokora;
Lecz gdy wojenna zagrzmi w uszach trąba,
Niechaj przykładem waszym tygrys będzie.
Natężcie żyły, w sercu krew zapalcie,

Księga Rodzaju 22:17  Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich.

Księga Rodzaju 24:60  Tedy błogosławili Rebece, mówiąc jej: Siostraś nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy, a niech posiądzie nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swych.

Grzech Achana

Księga Jozuego 7:1  Ale zgrzeszyli synowie Izraelscy przestępstwem przy rzeczach przeklętych; albowiem Achan, syn Charmiego, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda, wziął nieco z rzeczy przeklętych; zaczem zapalił się gniew Pański przeciw synom Izraelskim.
20  Tedy odpowiedział Achan Jozuemu, mówiąc: Zaprawdę, jam zgrzeszył Panu, Bogu Izraelskiemu, tak a tak uczyniłem.
21  Widziałem między łupy płaszcz babiloński jeden, piękny, i dwieście syklów srebra, i pręt złoty jeden, pięćdziesiąt syklów ważący, i pożądałem tego, i wziąłem to, a oto, te rzeczy są zakopane w ziemi, w pośród namiotu mego, a srebro pod niemi.

Narody chananejskie

Powtórzonego Prawa 7:1  Gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemi, do której wchodzisz, abyś ją posiadł i wytraci narodów wiele przed twarzą twoją, Hetejczyka, i Gergiezejczyka, i Amorejczyka, i Chananejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka i Jebuzejczyka, siedem narodów, większych, i możniejszych, niżliś ty;
2  A poda je Pan, Bóg twój, tobie, iż je porazisz: tedy wytracisz je do szczątku, nie będziesz brał z nimi przymierza, ani się zlitujesz nad nimi;
3  Ani się spowinowacisz z nimi: córki swej nie dasz synowi jego, i córki jego nie weźmiesz synowi swemu;
4  Boby zwiodła syna twego, żeby nie szedł za mną, a służyliby bogom cudzym; za czem zapaliłby się gniew Pański przeciwko wam, a wytraciłby was prędko.

Wykład biblijny „Serce” porusza temat naszego wewnętrznego człowieka – tego, czym w świetle Pisma Świętego jest symboliczne serce, będące siedliskiem naszych najgłębszych uczuć, motywacji, pragnień oraz charakteru. Brat Czesław Ruciński zachęca do szczerej refleksji nad tym, ku czemu na co dzień skłaniają się nasze myśli i do jakich spraw w życiu naprawdę przykładamy serce.

Wykład mówi też na podstawie Biblii o tym jakie powinno być nasze serce, jakie są cechy dobrego serca, jakie serca podobają się Bogu? Kogo Pan przyciąga do siebie?

Photo by Jamie Street on Unsplash

Teksty z Biblii:
Przyp. 4:23 „Strzeż twego serca z całą pilnością, bo z niego tryska życie.”
Mat. 6:21: „Gdzie bowiem jest wasz skarb, tam będzie i wasze serce.”
Kazn. 7:2: „Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca.”
1 Tym. 1:5: „Końcem zaś przykazania jest miłość płynąca z czystego serca, z prawego sumienia i wiary nieobłudnej;”
Mat. 5:8: „Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga.”
1 Krn. 28:9: „A ty, Salomonie, mój synu, poznawaj Boga swego ojca i służ mu sercem doskonałym i dobrowolnym umysłem. PAN bowiem przenika wszystkie serca i zna wszystkie zamysły i myśli. Jeśli będziesz go szukać, znajdziesz go, a jeśli go opuścisz, on odrzuci cię na wieki.”
Mat. 12:35: „Dobry człowiek wydobywa z dobrego skarbca serca dobre rzeczy, a zły człowiek wydobywa ze złego skarbca złe rzeczy.”
Przyp. 23:26: „Synu mój, daj mi swoje serce, a niech twoje oczy strzegą moich dróg.”

Wygłoszony: 6 września 2026
Mówca: brat Czesław Ruciński
Miejsce: Zbór Badaczy Biblii Bydgoszcz – ul. Zduny 10A, Bydgoszcz

Zapraszamy do wysłuchania wykładu i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Czym jest prawdziwa radość? Czy szczęście zależy od tego, co dzieje się wokół nas, czy może można je odnaleźć również w trudnych okolicznościach? I czym różni się radość chrześcijanina od radości, której szuka człowiek niewierzący?

W tym wykładzie brat Marek Urban, na podstawie słów apostoła Pawła z Listu do Filipian 4:4: „Radujcie się zawsze w Panu; powtarzam, radujcie się”, podejmuje temat prawdziwej chrześcijańskiej radości.

Rozważanie pokazuje, co Biblia mówi o radości i szczęściu oraz jak do tego tematu podchodzili apostoł Paweł i inne postacie biblijne. Wykład zachęca do zastanowienia się, skąd powinna wypływać nasza radość i dlaczego może ona być czymś znacznie głębszym niż chwilowe zadowolenie zależne od okoliczności.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

—–

Warto też posłuchać części drugiej wykładu, którą brat Marek przedstawił w Chełmie:

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!

Według różnych źródeł i zależnie od tłumaczeń Nasz Pan zadał ponad 300 pytań, i kilka z nich będziemy chcieli dzisiaj przeanalizować.

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance w marcu 2026 roku: 

Jesteśmy teraz w szczególnym okresie przed pamiątkowym, to myślę także dobry pretekst by pochylić się nad kilkoma pytaniami jakie zadaje nam Nasz Pan.

Dlaczego w rozmowach, w przekazywaniu treści korzystamy z pytań?

Pytania służą do zdobycia jakiejś informacji, pytamy gdy czegoś nie wiemy i liczymy, że osoba którą pytamy ma tą informację.

Jak dojdę na rynek?
Jaka będzie jutro pogoda?

Ale pytamy też by się upewnić o coś, kiedy podejrzewamy coś, wydaje nam się, że wiemy ale chcemy to potwierdzić.

Masz ten telefon?
Dom zamknęłaś, prawda?

Ale to nie jedyne pytania jakie istnieją. Wiemy, że są też tkz. pytania retoryczne.

Ile razy mam ci powtarzać?  Ach, po co mi było się tak starać?

W tym przypadku znamy odpowiedź, a i najczęściej osoba do której je kierujemy też rozumie ten kontekst i nie odpowiada wprost na to pytanie.

Psychologia zauważa, że można też zadawać pytania, które zdecydowanie bardziej przeznaczone są dla osoby pytanej niż dla pytającej.

Taka sytuacje często pojawia się w literaturze różnych filozofów, poetów, pisarzy, także u polityków, nauczycieli, sprzedawców i innych osób, które wykorzystują pytania by skłonić pytanego do przemyśleń, do refleksji, do tego by naprowadzić czyjś umysł i uczucia na coś.

Jest to pewna umiejętność, która zależnie od intencji pytającego, może być użyta w dobrym lub złym celu, bo pytaniami można kogoś pokrzepić na duchu, podnieść jego pewność siebie, odwagę, ale można też zasiać wątpliwość, osłabić ducha, obniżyć motywację itd.

Analizując pytania jakie zadawał Nasz Pan powinniśmy mieć 2 rzeczy na uwadze:

1. Nasz Pan był mistrzem zadawania niezwykle trafnych, ponadczasowych pytań, bo był doskonałym człowiekiem, a dodatkowo był oświecony duchem świętym, był też Synem Bożym z przeszłością jako Logos w niebie
2. Jego pytania zawsze miały właściwą i sprawiedliwą intencję, on nie korzystał z nich by manipulować, by odnosić z tego jakąś korzyść dla siebie

Byłem niezwykle zaskoczony ilością głębokich pytań jakie nasz pan zadał na kartach Ewangelii, część to pytania techniczne, część retoryczne jak na przykład: “Lecz czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi gdy przyjdzie?”, ale oprócz takich Jezus w rozmowie z Faryzeuszami, ze swoimi uczniami i innymi spotkanymi ludźmi, zadawał mnóstwo bardzo głębokich pytań – pytań na które znał odpowiedzi, bo wiemy, że znał serca ludzkie, widział co myślą jego rozmówcy, a jednak pytał…

Dlaczego?…

• Dla nich, dla ich dobra duchowego, dla ich opamiętania, dla ich wewnętrznego pogłębienia pewnej myśli czy idei.

Ale wiecie dla kogo jeszcze? Dla NAS – dla mnie i dla ciebie. Żeby to zostało spisane, i żeby wszyscy chrześcijanie później, w tym i my, mogli z tego skorzystać… co my dzisiaj postaramy się zrobić.

Mt 8:23-26: „Gdy wsiadł do łodzi, weszli za nim i jego uczniowie. A oto zerwała się na morzu wielka burza, tak że fale zalewały łódź. On zaś spał. A jego uczniowie, podszedłszy, obudzili go, mówiąc: Panie, ratuj nas! Giniemy! I powiedział do nich: Czemu się boicie, ludzie małej wiary? Potem wstał, zgromił wichry i morze i nastała wielka cisza.”

Czemu się boicie, ludzie małej wiary?

Nasz Pan zanim uciszył burzę, zadał swoim uczniom to pytanie. To pytanie wyraźnie sugeruje, że uczniowie nie powinni byli popadać w przerażenie, “Panie ratuj giniemy” – trochę ciężko im się dziwić, sytuacja na pewno nie do pozazdroszczenia…, ale Nasz Pan zwraca im uwagę, że ich wiara jest jeszcze zbyt słaba, pokazuje im nad czym mają pracować.

Gdyby mieli więcej wiary, wiary w moc Jezusa (a już widzieli jak czynił cuda) to ufali by, że podczas tej burzy we właściwym momencie On zainterweniuje.

Mogli by też go obudzić, ale zamiast mówić, “ratuj nas, giniemy!” – mogliby powiedzieć, “Panie, jesteśmy przerażeni burzą, ale wierzymy w twoją moc, wiemy że jesteś w stanie nas uratować, jeżeli taka jest twoja wola – pomóż nam”.

A czy nas, nie spotykają burze? Nie mamy problemów w życiu? Poważnych doświadczeń?

Oczywiście że mamy, i musimy wtedy pamiętać o tej naszej wierze, o zapewnieniach Boga i Jezusa, o ich mocy, by jeżeli będzie to zgodne z ich wolą, rozwiązać nam ten problem, dać wyjście z tej sytuacji.

Rz 8:28: „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Mogę powiedzieć z doświadczenia, że niestety czasem czuję to pytanie Jezusa, tak jak by mi je zadawał…

“Czemu się boisz, człowieku małej wiary?”

W życiu to wygląda tak, że często brakuje nam trzeźwego spojrzenia, szczególnie gdy coś się dzieje, gdy jesteśmy pośrodku jakiejś naszej “burzy”.

Ogarnia nas strach, wątpliwość, zniechęcenie…

i  ALBO własnymi siłami próbujemy sobie poradzić – co często tylko pogarsza sytuację, bo w takim stanie podejmujemy złe decyzje, próbujemy zrobić coś, co przekracza nasze możliwości

ALBO będąc przytłoczeni tym co się dzieje, stajemy się sparaliżowani i bezsilni, popadamy w rozpacz, czy bezsilność i nie robimy nic…

Jezus nas wtedy pyta –  “Czemu się boisz, człowieku małej wiary?” Czy nie wiesz, kim jestem? Nie znasz mnie? Nie pamiętasz, jak uciszyłem burzę na morzu? Jak już zrobiłem wiele rzeczy w twoim życiu?

Brak wiary lub zbyt mała wiara powoduje strach – to taki prosty morał z tej historii i pytania Naszego Pana, ale zaryzykuje inne stwierdzenie:

Posiadanie wiary nie usuwa strachu, ale nie daje temu strachowi panować nad sobą.

Bo to nie jest tak, że człowiek, który ma wiarę, nie boi się żadnej sytuacji…nie przejmuje się okolicznościami, doświadczeniami, które go spotykają, JEDNAK gdy mamy wiarę to potrafimy działać pomimo tego strachu, potrafimy szybko skierować nasze myśli do Boga, do Naszego Pana, przypomnieć sobie ich zapewnienia i obietnice.

W ten sposób pozbywamy się tego strachu, przychodzimy w modlitwie do Boga i mówimy, tak jak mogliby powiedzieć apostołowie: “boję się, okoliczności są dla mnie trudne, ale wiem, że Ty panujesz nad wszystkim i wszystko co się dzieje w moim życiu służy ku mojemu duchowemu dobru.”

Nasz Pan nie rzucał tego “Czemu się boicie, ludzie małej wiary?” bo się zdenerwował, po to by ich zbesztać i tyle.

On chciał żeby oni później zapamiętali te słowa, żeby zauważyli, że to ich brak wiary spowodował to ich przerażenie…

Jak inaczej by oni to zauważyli? Najlepiej właśnie w takim doświadczeniu.

To krótkie pytanie od razu też dawało szansę na rozwój, odtąd wiedzieli, że muszą popracować nad swoją wiarą, nad zaufaniem do Jezusa.

Tu jest cały proces, który zaszedł w ich głowie:

Od zrozumienia problemu, takiej nawet można by powiedzieć okazji do pokuty, poprzez zdanie sobie sprawy co muszą rozwijać, na czym się skupić by następnym razem było lepiej, by nie popadać w takie przerażenie…

Wiemy, że później sami mówią do Jezusa, “Panie, przymnóż nam wiary”

U NAS jest podobnie, będąc w takiej sytuacji, w jakiś doświadczeniach, gdy one miną to takie pytanie, może nas otrzeźwić, dać szansę spojrzenia w głąb siebie, zamiast skupiać się na tym co się stało, na konsekwencjach, możemy powiedzieć:

“Dziękuję Panie, że dałeś wyjście z tej sytuacji, z tego doświadczenia, a dzięki pytaniu jakie zadałeś swoim apostołom w łodzi, zdałem sobie sprawę, że brakuje mi wiary, Pani przymnóż mi tej wiary, daj sposobność bym mógł rozwijać swoją łaskę wiary.”

Innym razem Nasz Pan opowiada przypowieść i tam pada takie pytanie:

Łk 6:41: „Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

To pytanie jest bardzo mocne, ono nie potrzebuje wielu wyjaśnień. Nasz Pan używa ciekawego porównania, na zasadzie dużego kontrastu.

Źdźbło/Drzazga i belka… niezależnie co kto przez to dokładnie rozumie, to jest wyraźna różnica między drzazgą i belką, czemu Jezus tak to ubrał w słowa?

Mógł przecież powiedzieć, “czemu widzisz niedoskonałości innych, a swoich nie widzisz?”

Nasz Pan jednak dodaje, że czasem nasze winy, niedoskonałości, błędy, grzechy są znacznie większe niż te u drugich, więc nie powinniśmy za szybko osądzać i bardziej skupić się na sobie i swoich wadach, niż tych u drugich.

To pytanie ma nam zdać sobie sprawę, że możemy mieć jako ludzie tendencję do oceniania i krytyki innych, a co do siebie, to jesteśmy tolerancyjni, i nie widzimy wielu rzeczy, z którymi my mamy problem.

Wydaje mi się, że Naszemu Panu nie tyle chodziło o to, że my zawsze mamy większe wady i grzechy niż drudzy, bo nie zawsze tak jest…tu chodzi o nasze podejście do drugich…

Czy bardziej jesteśmy skłonni widzieć złe rzeczy u innych niż u siebie?

A może lubimy wyszukiwać u innych ich wady, grzechy czy słabości?…

Bo czasem jest tak, że to nasz bliźni, brat czy siostra – mają źdźbło/drzazgę w swoim oku, a może i nawet tą belkę, a Biblia mówi nam o potrzebie strofowania bliźnich np.

1Tym 5:20: „A tych, którzy grzeszą, strofuj w obecności wszystkich, aby i inni się bali.”

Więc jak to jest w końcu z tymi wadami u drugich, mamy je widzieć czy nie? Reagować czy nie?

Widzę takie dwa główne wnioski które wynikają z analizy tego pytania Jezusa.

1. Nie możemy zapomnieć, że wszyscy jesteśmy grzeszni, Rz 3:23: „Albowiem wszyscy zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej.” a konsekwencją tego jest to że i my jesteśmy grzeszni, i to że zauważamy wady u drugich, nie daje taryfy ulgowej nam…
2. Dopiero gdy już jesteśmy tego świadomi, to w duchu łagodności, najpierw mając świadomość własnych wad i słabości, możemy zwracać innym uwagę jeżeli sytuacja tego wymaga, zgodnie z

Gal 6:1: „Bracia, jeśli przydarzy się komuś jakiś upadek, wy, którzy jesteście duchowi, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Gdy więc zauważamy jakąś wadę, grzech, upadek u drugiego to przypomnijmy sobie zawsze to pytanie:

„Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

Potraktujmy je jako takie przypomnienie, zabezpieczenie przed popadnięciem w pychę i ochronę przed niewłaściwym potraktowaniem bliźniego.

Mat 5:46: „Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę? Czyż i celnicy tego nie czynią?”

To jest oczywiście fragment z kazania na górze, i sens wydaje się dość jasny, klika wersetów wcześniej Nasz Pan mówi, że należy miłować także swoich nieprzyjaciół, inaczej niż mówił zakon.

Miłowanie nieprzyjaciół jest oczywiście trudne w praktyce, i można by wiele na ten temat powiedzieć, ale co do zasady jest ona prosta i nie zastanawiamy się za dużo nad samym poleceniem jakie dał Jezus.

Natomiast kiedy podejdziemy do tego z punktu widzenia tego pytania, które pada w wersecie 46 to już możemy trochę inaczej do tego podejść.

Jezus mówi słuchaczom, czyli również nam, że musimy miłować naszych nieprzyjaciół, dlatego że miłość do tych którzy nas miłują nie jest żadnym dowodem rozwoju naszej miłości, nie jest najwyższą formą miłości jaką mamy rozwijać.

Innymi słowy, “to żadna sztuka miłować tych, którzy nas miłują” , są tacy co i z tym mają problemy ale to są wyjątki, większość ludzi odwzajemnia miłość wobec bliskich, którzy okazują im miłość. Rodzina, przyjaciele, dobrzy sąsiedzi, jakaś wspólnota, społeczność, tam zwykle w dwie strony obdarzamy się miłością…

Ale prawdziwą sztuką jest miłować także tych którzy są wobec nas obojętni, a szczególnie ci którzy są z jakiegoś powodu naszymi wrogami.

No ale to też jest jasne, co więc jeszcze wnosi to pytanie?

Powinniśmy sobie je zadawać, gdy właśnie mamy sytuację gdzie próbowana jest nasza miłość wobec nieprzyjaciół.

Powinniśmy o nim pamiętać gdy jesteśmy z siebie zadowoleni bo miłujemy naszych bliskich, i wydaje nam się, że praktykujemy w życiu miłość – taka miłość jest niekompletna, niepełna, niezgodna z tym co nauczał nas Jezus.

Gdy więc przyjdzie trudna sytuacja, mamy z kimś konflikt, ktoś nam przeszkadza, denerwuje nas, to przypomnijmy sobie to właśnie pytanie Naszego Pana:

“Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę?…”

To jest podobnie jak wtedy gdy apostoł Jakub pyta: Jak 2:19: „Ty wierzysz, że Bóg jest jeden? Dobrze czynisz; demony również wierzą i drżą.”

– One wierzą, ale nie są wierne Bogu, nie słuchają jego, nie mają uczynków, które by wskazywały na to, że coś z tą swoją wiedzą robią.

Podobnie my w tym przypadku, gdy tylko miłujemy tych, którzy nas miłują.

Często lubimy wyrażać swoją miłość do braci, i dobrze że to mówimy, dobrze by było jeżeli też byśmy to praktykowali zgodnie z tym jak mówimy ale to nie jest wszystko…

A jak wygląda nasza miłość do tego sąsiada co nas denerwuje, do kuriera, sprzedawcy w sklepie, a może tych chrześcijan z innej społeczności, którzy czasem z nami dyskutują i coś nam zarzucają, a jak z nieprzyjaznymi kolegami w pracy, z wrogim szefem?

Tam też szczególnie powinniśmy pamiętać o tej miłości. To oczywiście nie taka sama miłość, nie na tym samym poziomie i nie tego samego rodzaju co, miłość do braci i sióstr, do żony, dzieci, rodziny cielesnej, ale jednak MIŁOŚĆ.

Jaka to miłość w tym przypadku?

Dobre życzenia wobec innych, brak chęci odpłacania złem, brak urazy, żalu, nienawiści — zamiast tego: zrozumienie, współczucie, gotowość do pomocy i przebaczenia w każdej chwili…

Dodatkowe: ZA KOGO MNIE UWAŻACIE?

Mt 16:13-17: „A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swoich uczniów: Za kogo mnie, Syna Człowieczego, uważają ludzie? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. I zapytał ich: A wy za kogo mnie uważacie? Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. Wtedy Jezus powiedział do niego: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, ale mój Ojciec, który jest w niebie.”

W jaki sposób my słyszymy te pytania?

Często czytając Słowo Boże, historie takie jak ta o uciszeniu burzy na morzu i inne, na wykładzie czy na badaniu możemy usłyszeć takie słowa, ale możemy to też usłyszeć od naszych bliskich, rodziny, braci i sióstr ze społeczności, oni nam mogą zwrócić uwagę, przypomnieć na przykład, że nie powinniśmy się bać, że Bóg i Nasz Pan czuwają nad naszym życiem, że nic nie dzieje się przypadkowo, że powinniśmy pamiętać o swojej grzeszności i swoich wadach i nie szukać belek w oczach drugich, że rozwój miłości jest wtedy gdy potrafimy miłować nieprzyjaciół, bo nie jest sztuką miłować tych, którzy nas miłują.

Bóg ma swoje sposoby dotarcia do nas z tymi pytaniami, jednak często mam wrażenie, że my Mu to utrudniamy…, co mam na myśli?

Nie dzielimy się z innymi, tym co nas spotyka, doświadczeniami, które przechodzimy, nieraz jedyne co jesteśmy w stanie powiedzieć, to bardzo ogólne “proszę o modlitwę” – to jest dobre, ale czasem warto zdobyć się na odwagę, schować dumę do kieszeni, i powiedzieć coś więcej, naszej rodzinie, przyjaciołom, ale także w społeczności duchowej.

Mogę to śmiało powiedzieć, bo sam mam problem z tym, by tak robić, gdy mnie spotyka jakieś doświadczenie, jakaś trudna sytuacja. Czasem nie można wszystkiego powiedzieć przy wszystkich, to jest jasne, ale często to tylko nasz strach…

Tego uczy nas nie tylko doświadczenie, ale i Biblia.

Jk 5:14-16: „Choruje ktoś wśród was? Niech przywoła starszych kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana. A modlitwa wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Jeśli zaś popełnił grzechy, będą mu przebaczone. Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”

Chorować można fizycznie, ale można też chorować duchowo, mieć jakieś inne doświadczenia.

To czy decydujemy się by podzielić się z braćmi tym co przeżywamy, jest też zależne od reakcji jakiej się spodziewamy. Możemy się bać jak inni nas potraktują, co o nas pomyślą, oczywiście często jest to fałszywe wyobrażenie, ale czasem są tam ziarenka prawdy

i tutaj zadanie dla nas wszystkich, gdy ktoś mówi o swoich doświadczeniach – by nie oceniać nikogo, nie krytykować, nie obwiniać za to co ich spotkało, nie mówić

– a najlepiej nawet nie myśleć, nie dać takiej sugestii – “myślałem, że jesteś silniejszy, że masz więcej wiary” itp.

Nie powinniśmy też rozpowiadać tego, czym ktoś się z nami podzielił, raczej okazać zrozumienie, zapewnić o swojej gotowości do pomocy, ale przede wszystkim wskazać na Boga i Chrystusa, na to kim Są, na Ich nieskończoną moc i opiekę nad swoimi dziećmi.

Taka nasza reakcja da komfort innym i nam gdy przyjdzie nasza kolej by dzielić się tym co nas trapi, naszymi potknięciami, problemami…

Gdy powiemy innym o naszej sytuacji, a oni właściwie zareagują to jest podwójne błogosławieństwo, dla nas i dla nich.

Ta świadomość, że inni modlą się za nami, to że zostaliśmy naprowadzeni na właściwe tory przez naszą duchową rodzinę – to właśnie wtedy Jezus do nas przemawia przez nich i może nam zadawać te pytania.

Te pytania więc, które nam zadaje nam Jezus możemy odnaleźć czytając Słowo Boże, słuchając wykładów/kazań, podczas wspólnych rozważań, ale właśnie także rozmawiając i dzieląc się z innymi tym co dzieje się w naszym życiu.

One są bardzo celne, skłaniające nas do myślenia, do refleksji, zmuszają nas by nie tylko przeczytać czy posłuchać tych słów, ale poczuć je osobiście, tak jakby były skierowane do nas…bo są !

Do tego zachęcam…

Amen

Rozważanie dotyczyło znaczenia wiary, różnych sposobów w jakie ludzie wierzą oraz tego, jakiej wiary uczy Biblia.

Zapraszamy do wysłuchania tego interesującego wykładu:

Wykład prowadzi również do refleksji nad tym, w co i komu powinniśmy wierzyć, aby nasza wiara była świadoma, żywa i oparta na Słowie Bożym.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i do osobistego zastanowienia się nad rolą wiary w naszym życiu.

SŁOWO BOŻE [„Wiersze Brzasku”, nr 4]

O, jakże Słowo Boże przecudne!
Prawdziwą mądrość na kartach swych mieści.
Choćby je czytać od rana do nocy,
Nigdy nie straci swej wielkiej mądrości.
Każdy wers cenny, każda obietnica.
Ludzie, gdy zechcą, żyć mogą bezpiecznie.
Choć świat ten przeminie, zamieni się w nicość,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
To lampa wiodąca nas w stronę Boga.
Zawiesił to światło nasz dobry Ojciec,
Byśmy widzieli, którędy droga.
On sądy ma czyste i doskonałe,
Jego przestrogi prowadzą bezpiecznie,
Choć świat ten przeminie, zmieni się cały,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
W nim nasze zbawienie jedynie.
Mówi nam ono o sprawach trudnych,
O naszym grzechu i naszej winie.
Mówi o Zbawcy, na krzyż wskazuje,
Skąd przebaczenie czerpiemy bezpiecznie.
I chociaż światu się koniec gotuje,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku