saduceusze – Badacze Biblii

Zmartwychwstanie Pana Jezusa Chrystusa

admin — Sun, 05 Apr 2026 13:29:42 +0000

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa stanowi fundament wiary chrześcijańskiej oraz kulminację Bożego planu zbawienia. Nie było ono wydarzeniem przypadkowym, lecz wypełnieniem zapowiedzi prorockich oraz słów samego Pana.

Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r.

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

Marii Magdalenie
Innym kobietom
Piotrowi
Dwóm uczniom w drodze do Emaus
Uczniom bez Tomasza
Uczniom z Tomaszem
Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
Jedenastu uczniom na górze w Galilei
Ponad pięciuset braciom naraz
Jakubowi
Apostołom przy wniebowstąpieniu
Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Zmartwychwstanie a wiara Żydów

admin — Wed, 02 Nov 2022 17:00:02 +0000

PYTANIE: Jakie były wierzenia Żydów na temat zmartwychwstania?

ODPOWIEDŹ: Pisarze Starego Testamentu, będący pod natchnieniem, mocno wierzyli w zmartwychwstanie. Ijob wyraża głębokie pragnienie i mocne przekonanie, że doświadczy przebudzenia się w zmartwychwstaniu [1].

Fot. outlawbiblestudent.org

Dawid, gdy mówił proroczo o Mesjaszu, wyrażał ufność w to, że jego dusza wyjdzie z piekła (z szeolu, czyli ze stanu nieświadomości w śmierci) w czasie przebudzenia się w zmartwychwstaniu (Psalm 16:10, [2]). On z ufnością woła: „Gdy się obudzę, nasycony będę obrazem Twojego oblicza” (Psalm 17:15).

Izajasz manifestuje silną wiarę w zmartwychwstanie (Izajasza 26:19). Daniel czyni to również, mówiąc: „Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni ku żywotowi wiecznemu, a drudzy na pohańbienie i na wzgardę wieczną” (12:2).

Najwyraźniej pisarze Biblii wierzyli, że jedyna nadzieja na przyszłe życie tkwiła w zmartwychwstaniu ze śmierci. Nigdzie w Starym Testamencie nie znajdziemy nauki o nieśmiertelności duszy. Raczej w jasny sposób Stary Testament naucza odwrotnie. Zobacz np. Psalm 78:50, Księgę Ezechiela 18:4 czy Księgę Kaznodziei 9:5,10 [3]. To wydaje się oczywiste, że na początku Żydzi nie wierzyli w nieśmiertelność ludzkiej duszy.

Encyklopedia Żydowska [tom 6, s. 564, kol. 2 – s. 565] podaje: „Wiara, że dusza kontynuuje swoją egzystencję po śmierci ciała jest raczej filozoficzną lub teologiczną spekulacją, aniżeli zwykłą wiarą i najwyraźniej nie jest nigdzie stanowczo nauczana w Piśmie Świętym. … Wiara w nieśmiertelność duszy przywędrowała do Żydów w wyniku kontaktów z naukami greckimi, a szczególnie z filozofią Platona, jej głównego przedstawiciela, który doszedł do niej poprzez misteria orfickie i eleuzyjskie, z którymi mocno były zmieszane poglądy Babilończyków i Egipcjan. … Przeważająca myśl rabiniczna odnośnie świata przyszłego skłania się do zmartwychwstania świata.„

Wiara w zmartwychwstanie jest wyrażona w żydowskiej liturgii, na przykład w modlitwie porannej „Elohai Neshama”, w modlitwie Amida („Shemoneh Esreh”, [5]), a także w usługach pogrzebowych. Majmonides zawarł to w ostatnim z 13 artykułów wiary: „Wierzę niezachwianie, że nastąpi ożywienie ze śmierci w czasie dogodnym dla Stwórcy, błogosławione imię Jego”. Saadja ben Josef również poświadcza jako fundamentalną wiarę w zmartwychwstanie.

Za czasów Apostoła Pawła Faryzeusze potwierdzali swoją wiarę w zmartwychwstanie, natomiast Saduceusze twierdzili, że zmartwychwstania nie ma. Gdy Paweł nazwał siebie Faryzeuszem, wywodzącym się z tego rodu, i powiedział, że „stoi przed sądem za to, że spodziewa się zmartwychwstania umarłych” wywołało to rozdźwięk między Faryzeuszami i Saduceuszami w radzie żydowskiej, która go przesłuchiwała, w wyniku czego nie mogli dojść do zgody na wydanie go na śmierć [4].

Obecnie wielu Żydów podkreśla ważność przeżycia dobrego życia w dzisiejszym świecie i nie kładzie nacisku na myśli o Mesjaszu, zmartwychwstaniu i nadchodzącym wieku. W tym względzie przypominają oni wielu współczesnych chrześcijan.

_________
[1] Księga Ijoba 14:14-15 – „Gdy człowiek umrze, czy może ożyć? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana. Wtedy zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.”

Księga Ijoba 19:25 – „Lecz ja wiem, że mój Odkupiciel żyje, i w ostateczny dzień stanie nad prochem.”

[2] Psalm 16:10 – „Nie zostawisz bowiem mojej duszy w grobie i nie dopuścisz swemu Świętemu doznać zniszczenia.”

[3] Psalm 78:50 – „Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie”

Ezechiela 18:4 – „Dusza, która grzeszy, ta umrze.”

Kaznodzieja 9:5,10 – „ponieważ żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie. (…) Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił. Bo nie ma żadnego działania ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego zdążasz.”

[4] Dzieje Apostolskie 23:6-10 – „Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, wołał Paweł przed Sanhedrynem: Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych. Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród zebranych. Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania, ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie. Zrobiła się wielka wrzawa, zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród faryzeuszów, wykrzykiwali wojowniczo: Nie znajdujemy nic złego w tym człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł? Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy.”

[5] Tzw. „Modlitwa Osiemnastu Błogosławieństw”. Drugie z nich brzmi: „Błogosławiony jesteś Ty, Haszem, który wskrzesza umarłych!”

Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych

admin — Fri, 28 Oct 2022 23:56:30 +0000

Pytanie – Skoro zmarli nie są świadomi to dlaczego Pan Jezus powiedział saduceuszom: „Bóg mówi, że jest Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, a nie jest On Bogiem martwych, ale żywych”?

Odpowiedź – Pozwolę sobie najpierw odczytać te słowa w kontekście i myślę, że od razu jasne się stanie, o czym mówił Jezus:

„„A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.”

– Ewangelia wg św. Marka 12:26-27 (BW)

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to fakt, że to umarli potrzebują zmartwychwstania. Byłoby niedorzeczne, gdyby Jezus powiedział: „A co do żywych, że zostaną wskrzeszeni”. Syn Boży kieruje jednak uwagę na to, że Bóg zaplanował zmartwychwstanie i dlatego o tych, których ludzie nazywają „umarłymi”, Bóg mówi, że „Jemu wszyscy żyją” (Łukasza 20:38) – bo z Boskiego punktu widzenia oni tylko „śpią”. Tak więc według Słowa Bożego „zasnęli”, a nie przestali istnieć na zawsze. Odkupienie umożliwiło zniesienie wyroku i pozwoli na przywrócenie ich w przyszłości do życia.

Jak ładnie tłumaczy to badacz Biblii, Daniel Kaleta [1], „nikt z nas nie mówi o śpiącym człowieku, że jest martwy. Staramy się przy nim zachowywać cicho. Nie budzimy go, gdyż wiemy, że wypoczęty umysł w zaprogramowanym przez Stwórcę czasie sam wyznaczy moment przebudzenia. Inaczej jednak reagujemy na widok człowieka, który wygląda co prawda podobnie do śpiącego, ale inne okoliczności przemawiają za tym, że zmarł albo umiera. Staramy się go budzić, ratować, wołamy o pomoc. Nasze zachowanie dalekie jest od spokoju, z jakim traktujemy zwykle zjawisko snu. Pan Jezus jednak z pełnym spokojem podchodził do śpiącego Abrahama, Izaaka czy Jakuba”.

Bóg widzi żywego, choć jeszcze śpiącego, Abrahama. Jest Bogiem żywych: Izaaka i Jakuba, lecz nie należy się spodziewać, że są oni aktywni. Wskrzesi lub zbudzi ich dopiero Jezus, gdy „nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15), „przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym” (Jana 11:24).

W oczekiwaniu na wskrzeszenie ci sprawiedliwi ludzie nie odczuwają, nie działają, nie myślą i nie mówią. Są jakby we śnie bez marzeń sennych i bez świadomości czekają na swoją przyszłą nagrodę:

Psalm 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?”

Hioba 14:12,13 – „Człowiek, gdy się położy, nie wstanie, dopóki niebo nie przeminie; nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w Szeolu, schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie!”

Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojcem naszym (Boże), bo Abraham nie wie o nas, a Izrael (czyli: Jakub) nie zna nas.”

Daniela 12:13 – „Lecz ty, Danielu, masz dożyć kresu swoich dni. Spoczniesz, ale powstaniesz, aby otrzymać swój dział przy końcu czasów.”

_______

[1] zob. „Na Straży”, nr 2/2002, artykuł „Bóg żywych”.

ZMARTWYCHWSTANIE – podstawowa nauka Biblii

admin — Sun, 10 May 2020 21:00:25 +0000

Święty Paweł pisał, że bez zmartwychwstania cała nasza wiara byłaby daremna. Powstanie z umarłych to więc, zaraz po ofiarniczej śmierci Pana Jezusa, najważniejsza myśl Bożego słowa. Zachęcamy do przesłuchania wykładu, który wygłosił na ten temat brat Andrzej Kaliszczyk.

Nagranie wykonano na nabożeństwie online zboru w Bydgoszczy.