Gdy słyszymy słowo ewangelia to nasze myśli idą w stronę… no, EWANGELII – czterech ewangelii Nowego Testamentu. Bóg jednak „kocha się” w pokazywaniu przyszłości w typach – które jednak są zazwyczaj odkrywane dopiero po ich wypełnieniu… – dlatego nie idzie nam predykowanie co się wydarzy w przyszłości – nawet na podstawie Biblii (chyba, że w bardzo ogólnych zarysach)…

Kol 2:17: „Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.”

Takich typów, czy obrazów Ewangelicznych jest kilka, ale jeden jest szczególny i taki bardzo wyrazisty… Znajdziemy go w 22 rozdziale 1 Moj.

Kogo reprezentuje nam Abraham w tej historii? – reprezentuje on Boga, – szczególnie w jego przymiocie miłości.

Izaak to ten, w którym były ześrodkowane obietnice dane przez Boga Abrahamowi 1Moj 17:19,21 ; 21:12

Gal 3:16: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus.”

Oczywiście samo ofiarowanie jest wypełnione poprzez ofiarę Jezusa na krzyżu. Ale wejdźmy w tą historię nieco głębiej i zobaczmy jak tutaj jest to przedstawione.

Oczywiście o typach trzeba wiedzieć, że są one typami/obrazem na coś tylko w pewnych aspektach i nie w całej historii danej postaci.

Werset 4 mówi – że 3 dnia Abraham ujrzał to miejsce, na którym miał złożyć Izaaka w ofierze. I tu jest piękny obraz już zawarty bo gdy przypomnimy sobie werset z

Ps 90:4: „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna.”

Albo

2 Piotr 3:8: „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

Więc 3 dzień – to 3 tysiąclecie ….. od początku historii człowieka.

Co wydarzyło się w 3 tysiącleciu?

Na początku tego 3 tysiącletniego dnia zostało ustanowione przymierze z Abrahamem, a ok. połowy tego dnia został ustanowiony zakon przez Mojżesza.

Jakie to ma wszystko powiązanie?

w. 4 mówi nam, że Abraham ujrzał to miejsce z daleka, z takiej odległości można widzieć jakiś zarys góry, można dostrzec czy jest ona duża czy mała, ale nie widać jeszcze zbyt wielu szczegółów.

Podobnie przymierze Abrahamowe czy szczególnie Zakon i jego wszystkie ofiary były jedynie mglistą zapowiedzią Bożego planu zbawienia świata.

Ofiary dnia pojednania np. były zapowiedzią tej wielkiej ofiary pojednania złożonej przez Jezusa na krzyżu, to już było wszystko tam zawarte chociaż jeszcze odległe – dokładnie na dotarcie do tej typicznej góry zajęło jeszcze 1648 lat jeżeli spojrzymy na chronologię.

Z przebiegu historii wnioskujemy, że Izaak nie wiedział, że to on ma być tą ofiarą, którą jego ojciec będzie składał i nawet po zapytaniu o to nie uzyskuje odpowiedzi cały czas póki nie docierają na miejsce.

I tak wskazuje nam to, że Jezus jako Logos – istota duchowa, a nawet już będąc na ziemi, nie zdawał sobie w pełni zdania ze znaczenia tej ofiary pojednania.

A pytanie Izaaka? Nasz Pan również pytał – Łuk 2:46: „A po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wpośród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.”

Interesowały go sprawy Boże i próbował odnaleźć siebie w Biblii

Łuk 2:49: „I rzekł do nich: Czemuście mnie szukali? Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

Dopiero w momencie chrztu w Jordanie czytamy że… Mt 3:16: „A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody, a oto otworzyły mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego na niego.”

Proroczo opisuje ten moment prorok Izajasz:

Iz 11:1-3: „I wyjdzie gałązka z pnia Jessego, a latorośl z jego korzenia wyrośnie. I spocznie na nim Duch PANA, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni PANA. I będzie czujny w bojaźni PANA, nie będzie sądził według tego, co oczy widzą, ani karał według tego, co uszy słyszą.”

Uzbrojony w tą wiedzę Jezus, udowadnia to, że prawdziwie zrozumiał swój cel w Bożym planie i był gotowy do wykonania misji – co udowadnia gdy Szatan kusi go na pustyni.

(w. 9) Izaak daje się położyć, na drwach i związać, nie protestuje, nie szuka ucieczki z sytuacji, nie kwestionuje decyzji Abrahama (Boga).

Werset 5 naszego rozdziału, mówi o dwóch młodzieńcach, którym powiedziano by zostali w pewnej odległości.

Reprezentują nam oni dwie klasy, jak wyjaśnia nam apostoł Piotr.

1P 1:10-12: „O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.”

W tej chwili tylko Bóg i Jezus mieli pełną wiedzę o tym co ma się wydarzyć i jakie ma to znaczenie. – Podobnie jak Abraham i Izaak – tylko oni poszli dalej i brali udział w tych wydarzeniach.

Jednak w tym wersecie 5 czytamy, że Abraham obiecuje wrócić do sług – nie pozostawić ich samych.

Mt 11:27: „Wszystko zostało mi dane od mego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.”

J 16:12-15: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.”

(w.13) Baran, który został przez Abrahama ofiarowany zamiast swojego syna, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup za Adama i wszystkich ludzi, ten baran został zabity i z tego ołtarza już nie wstał – podobnie jak ludzkie życie naszego Pana już nie powstanie nigdy. Jednak Izaak wstał – tak jak Jezus powstał ale już nie jako człowiek ale jako istota duchowa.

1P 3:18: „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;”

Hbr 11:17-19: „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. On, który otrzymał obietnicę, złożył w ofierze jednorodzonego syna; On, któremu powiedziano: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo; Uważał, że Bóg może nawet wskrzesić z martwych, skąd go też otrzymał na podobieństwo zmartwychwstania.”

Abraham wierzył, że Bóg jakoś rozwiąże tą sprawę, że skoro obiecał przez Izaaka dziedzictwo to pewnie wskrzesi go po tym jak go ofiaruje… kochani czy pomylił się?

Można powiedzieć, że w pewnym sensie przewidział obraz/wypełnienie tej historii chociaż nie wiedział, że będzie to miało takie wypełnienie w przyszłości.

Potem oczywiście mamy wielkie błogosławieństwo i obietnice rozmnożenia potomstwa jako gwiazdy na niebie i jako piasek – co też ma przepiękne znaczenie i wypełnienie w planie Bożym…

Wow.. ależ Bóg zawiera treść i głębię w tych historiach biblijnych, które są piękne same w sobie ale gdy dołożymy do nich i znaczenie, wypełnienie to widzimy pełne piękno Boga i jego planu wobec człowieka.

Wiecie jak Abraham nazwał to miejsce tych wydarzeń?

Rdz 22:14: [jehovah-jireh] Pan obmyśli……..

Więc to co najważniejsze dla wszystkich ludzi czyli wybawiene od grzechu, zła, śmierci – już Bóg obmyślił – przed założeniem świata.

A teraz na pewno obmyślił już plan jak będzie nas prowadził w naszym życiu – musimy tylko z taką wiarą jak Abraham się temu poddać – Pan obmyśl… AMEN!

Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 13 lipca 2025 r. 

Objawienie 21 – wizja Nowego Jeruzalem

Słowo „apokalipsa” pochodzi od greckiego apokalypsis, czyli „odsłonięcie”, „ujawnienie”.

Już w Obj. 1:1 czytamy:

„Aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce.”

Z Bożej perspektywy „wkrótce” może oznaczać np. „trzeciego [tysiącletniego] dnia” – czas z punktu widzenia wieczności jest względny.

Jest taka pieśń pt. „Jeruzalem”, która wyraża marzenie o Nowym Jeruzalem jako duchowym centrum ludzkości:

Raz w nocy mi się przyśnił
Jerozolimski gród,
żem w Jeruzalem starym był,
tam u świątyni wrót.
Słyszałem śpiewy dzieci,
a w odpowiedzi im,
[: zdawało się, że z nieba
anielski dźwięczał hymn. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

Lecz nagle sen się zmienił,
dziecinny umilkł śpiew,
radosny nagle przycichł tłum,
zmartwiały liście drzew.
Przyćmiło słońca blaski,
pamiętny był to dzień,
[: gdy na samotne wzgórze padł
posępny krzyża cień. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

I znowu scena zmienia się,
to nowej ziemi cud.
Ja widzę święte miasto
u kryształowych wód.
Ulice Bożym blaskiem lśnią,
otwarte wrota bram
i każdy kto chce, może wejść
i być szczęśliwym tam.

Księżyca, gwiazd nie trzeba tam,
ni słońca jasnych zórz.
[: To Jeruzalem nowe jest,
co nie przeminie już. :]
Jeruzalem, Jeruzalem,
śpiewaj, minęła noc!
[: Hosanna na wysokościach!
Hosanna po wszystek czas! :]

Kontrast: Ziemskie a Nowe Jeruzalem

Ziemskie Jeruzalem było wielokrotnie niszczone i odbudowywane. Jednak Nowe Jeruzalem jest wieczne, a opis w Księdze Objawienia ma w sobie wiele symboliki.

Księga Objawienia 21:1 mówi o nowym niebie i nowej ziemi. Jednak wg Biblii „Ziemia trwa na wieki…” – to mieszkanie dla człowieka. Planeta nie przeminie, podobnie jak „morze” symbolizujące niespokojne narody.

„Nowe niebo i nowa ziemia” to odnowione społeczeństwo i nowe, sprawiedliwe władze – zarówno cywilne, jak i religijne.

Obj. 21:2

Nowe Jeruzalem to nie tylko symboliczny Syjon, ale także inne historyczne części Jerozolimy: Moria, Akra, Bezeta, Ofel. Wszystkie razem tworzą pełnię symbolu duchowego miasta Boga.

Proroctwo z Księgi Daniela 2:44-45

W śnie Nabuchodonozora widzimy posąg reprezentujący ludzkie królestwa oraz kamień oderwany bez udziału rąk ludzkich.

Ten kamień to symboliczne Królestwo Boże, które nie tylko niszczy istniejące władze, ale też rozrasta się, aż obejmie całą ziemię. To obraz panowania Boga nad całą ludzkością.

Obj. 21:3-4 – Przyszłość bliska spełnienia

Choć ten czas jeszcze należy do przyszłości, wierzymy, że jest bardzo bliski.

„Otrze wszelką łzę…” – zapowiedź końca cierpienia, chorób i śmierci.

Obj. 21:5-6 – Woda życia

„Zasiadający na tronie” – to Pan Jezus Chrystus.

„Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia.” – nawiązanie do Ewangelii Jana 4:13-14, gdzie Jezus mówi do Samarytanki o wodzie żywej.

Obj. 21:8 – Koniec 1000-letniego dnia sądu

Werset ten odnosi się do końca symbolicznego tysiącletniego okresu sądu – czasu przywracania ludzkości do doskonałości.

Obj. 21:12 – Bramy Nowego Jeruzalem

Miasto posiada 12 bram – symboliczne drogi wejścia z czterech stron świata. Liczba 12 odnosi się do pełni i porządku Bożego (12 pokoleń Izraela, 12 apostołów).

Symboliczna struktura Nowego Jeruzalem

Prawdopodobny kształt miasta to ostrosłup foremny (piramida), którego wierzchołkiem jest Chrystus. W ten sposób ukazany jest porządek i hierarchia duchowa Królestwa Bożego.

Wykład wygłoszony przez Adama Urbana ze zboru w Chełmie:

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.”

Aby takiej mądrości nabywać – trzeba wiary, nadziei i wiedzy. Wynika to choćby ze słynnego dodawania Piotrowego z 2 Listu Piotra 1:5-7.

Nie znajdziemy mądrości jeśli w Biblii poszukiwać będziemy pozornych sprzeczności i podważać wszystko bez należnej Bogu czci, modlitwy lub rozsądnego rozważenia całego Pisma Świętego, a nie tylko wybranych wersetów.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który w niedzielę, 10 lipca 2022 r. brat Marek Bejger wygłosił w zborze Pana w Bydgoszczy:

Fot. Sarina Finkelstein

„Spróbujmy wyobrazić sobie stan świata, kiedy wielki wicher ustanie. Rozważmy ostatnie, wielkie fale ucisku przelewające się nad resztkami sponiewieranej, ukaranej i przerażonej ludzkości. W następstwie zniszczenia wszystkich instytucji, które zostały ustanowione przez upadłych ludzi w celu zabezpieczenia się przed najgorszymi skutkami upadku, nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony. Pomyślmy o rasie ludzkiej, okropnie uszczuplonej liczebnie (Izajasza 24:6), zrozpaczonej i przerażonej (Łukasza 21:26), zszokowanej w umyśle tym co widzi oraz przerażonej skutkami tego co zrobiła, z realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie w perspektywie (Mateusza 24:22; Marka 13:20). Żałobne słowa z Izajasza 24:1-6, 17-21 nie przesadzają w swym opisie sytuacji; najtwardsi, najbardziej niezłomni, najpewniejsi siebie z ludzi zostaną doprowadzeni do pełnego bezsilności strachu, kiedy zobaczą wypełnienie się złowróżebnych ostrzeżeń oraz okropnych przepowiedni, jakie pojawiają się w proroczym Słowie Bożym.

Czy rodzaj ludzki w takim czasie zwróci się ponownie do partii politycznych? Lub do wodzów religijnych, reformatorów społecznych, wybitnych osób światowych, militarystów? Czy będzie się radzić myślicieli, filozofów lub naukowców? Czy uda się do ekologów, „ugrupowań” lub hippisów New Age? Nie! Bowiem wszyscy oni mieli już swój czas w historii, otrzymali swoje sposobności, a ich całkowita klęska i bezużyteczność staną się dla wszystkich oczywiste. W świecie na krawędzi ostatecznej katastrofy wniwecz obróci się cała ich mądrość (Psalm 107:27).

I pomyślmy, kto w tym czasie ogólnoświatowej ludzkiej rozpaczy będzie w stanie dostrzec zdumiewający potencjał i wspaniałą przyszłość rodzaju ludzkiego? Jedynie ci, którzy wierzą w proroctwa Boże. I kto jedynie będzie miał moc i mądrość, by zatrzymać oraz zmienić kierunek świata stojącego na krawędzi całkowitej klęski? Kto, kto jedynie będzie miał władzę powiedzieć szalejącym elementom owej burzy ucisku, „Ucisz się i uspokój”? Jest tylko Jeden taki ktoś.

PRAWDZIWE I JEDYNE PANACEUM

Gdy udamy się do Izajasza 13:11-13 czytamy, iż Bóg „uczyni człowieka droższym nad szczere złoto” oraz, iż sprawi, że zwykły człowiek stanie się rzadszy i bardziej pożądany niż „złoto z Ofir.” Obecnie człowiek bardziej przypomina starą, pordzewiałą zdeformowaną grudę rudy żelaza niskiej jakości niż wyborne, szczere złoto z Ofir. Jednakże Bóg Alchemik oświadcza zdecydowanie: „Ja go zmienię!” A zatem spójrzmy na procesy i czynniki, poprzez które Bóg zamierza osiągnąć ten cel. Oczywiste są zapewnienia z boskich obietnic: „Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jak jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie” (Izajasza 35:5,6).

[Bóg mówi innymi słowy:] „Sprawię, iż każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”.”

(…)

_______
Z wykładu brata H.W. Robertsa pt. „Złoto z Ofir”. Na podstawie wersji tekstowej z TP nr 481, s. 20.

Wersja audio wykładu:

…

Izaj. 35:5 – „Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą.”

Drugi podstawowy werset znajdziemy w Księdze Sofoniasza 3:9. W wersecie ósmym znajdujemy tam straszny opis czasów ostatecznych, gdy „ogień gniewu i żarliwości Bożej pochłonie całą ziemię”, ale Bóg od razu dodaje słowo pociechy i nadziei. W wersecie 9-tym prorok zapisał:

Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste [lub: czystą mowę], aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

(Zwróćmy uwagę, że ten jeden werset obala całą naukę o zniszczeniu Ziemi i ludzkości w ogniu. Bowiem właśnie narodom ma być przywrócona czysta mowa, a na pewno będą one na ziemi, gdzie będzie nad nimi panować Jezus. Oto właśnie modlimy się słowami: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.)

Mamy więc dwa piękne opisy restytucji – czasu odnowienia wszystkich rzeczy. Zastanawiam się czy potrafimy docenić znaczenie słów: „Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą”. Pomyślmy o samym tylko fizycznym wzroku.

Kiedy wielki kompozytor muzyczny Georg Haendel stracił wzrok opisał to słowami: „Zupełna noc bez słońca, bez księżyca. Tylko ciemna noc, nawet w środku dnia”. Poeta angielski Milton kiedy stracił wzrok napisał: „O, mój wzroku utracony, jak bardzo za tobą płaczę!”.

Podobnie tragicznie brzmią słowa Samsona, które mamy zapisane w Księdze Sędziów 16:28. Jak straszny musiał to być moment, gdy jednocześnie stracił wzrok i Bożą moc. Po jakimś czasie, gdy jego włosy odrosły, pomodlił się do Boga: „Panie Boże, proszę Cię, wspomnij na mnie i przywróć mi siły przynajmniej na ten jeden raz! Boże, niech pomszczę raz jeden na Filistynach moje oczy.”

Kadr z filmu „Historia Marii”

Jest taki film pt. „Historia Marii” (2014). Opowiada on prawdziwą historię z XIX wieku. W prowadzonym przez zakonnice ośrodku pomagano niesłyszącym dziewczynkom. Dzięki temu, że widziały, uczono je języka migowego, uczono je różnych zawodów, żeby mogły sobie poradzić w życiu. Nie było im łatwo i niektóre na pewno bardzo płakały, że nie mogą słyszeć jak inni ludzie.

Pewnego dnia do ośrodka przyjechał ojciec z 14-letnią córką, która była głucha i niewidoma. Czy możemy to sobie wyobrazić? Jako, że nikt nie potrafił do niej dotrzeć, przez cały ten czas żyła trochę jak zwierzę, nie było z nią prawie żadnego kontaktu. Ojcu poradzono, żeby ją oddał do przytułku dla psychicznie chorych. Mówiono, że jest opętana. U zakonnic, nie chciano jej przyjąć, no bo jak jej pomóc, skoro była i głucha, i niewidoma.

Ale jedna młoda siostra zakonna wyprosiła zmianę decyzji i tak Maria trafiła do ośrodka pod jej opiekę. Pierwsze miesiące były straszne, nie było widać żadnej poprawy w jej zachowaniu. Była zagrożeniem dla siebie i dla innych. Wszyscy wokół tracili nadzieję, ale nie młoda zakonnica. Sama zakrywała sobie oczy, by wczuć się w sytuację tej dziewczynki. Próbowała wszystkiego, nagród i karania.

W pewnym momencie dość brutalnie zaczęła uczyć ją, by się uczesała czy umyła. Przez wiele miesięcy, z wielką wiarą, zakonnica próbowała nauczyć dziewczynkę chociaż jednego słowa w języku migowym, próbowała pokazać jej to słowo poprzez dotyk. Inne zakonnice myślały, że to raczej ich koleżanka zwariuje niż coś tu zdziała.

A jednak w końcu ta dziewczynka zrozumiała, że to pewien znak i nauczyła się go. Potem bardzo szybko opanowała 100, a potem 200 i więcej znaków języka migowego. Zaczęła się uczyć, zaczęła się grzecznie zachowywać. Mogła porozmawiać po raz pierwszy z rodzicami, a nawet zrozumiała takie tematy jak śmierć i wiara w Boga. Potem pomagała innym dziewczynkom, które były do niej podobne.

Jaka wielka była determinacja tej młodej zakonnicy, żeby pomóc tej dziewczynce. To daje do myślenia, z jaką wielką determinacją będzie działał Jezus i wierni w czasach restytucji. Według obietnicy Biblii zarówno ta dziewczynka, jak i wszyscy inni głusi i niewidomi będą kiedyś słyszeć i widzieć.

To sobie trudno uświadomić, jaka to będzie radość. Oglądałem niedawno nagranie, na którym 29-letnia kobieta, która urodziła się głucha, otrzymała implant słuchowy i po raz pierwszy w życiu mogła usłyszeć. Jej radość była nie do opisania. Podobnie piękna była radość chorych na daltonizm, którzy po założeniu specjalnych okularów po raz pierwszy widzieli niebieskie (a nie szare) niebo, tak jak widzi je zdrowy człowiek. Wiele takich osób płakało, inni się głośno śmiali. Jaka więc będzie radość, gdy wszyscy ludzie, za życia niewidomi i głusi, zostaną zupełnie uleczeni? A przecież wiemy z Biblii, że tak będzie.

Według Księgi Izajasza 33:24 – „Żaden mieszkaniec nie powie [więcej]: Jestem chory.”

W jednym ze swoich wykładów ewangelista Jan Łagowski wspominał, jak odwiedził kiedyś w okolicach Polanicy-Zdrój piękny pałac w górach, w którym znajdował się dom dla głęboko upośledzonych dzieci i młodzieży. Byli tam bardzo młodzi ludzie o głębokim upośledzeniu umysłowym, a często też wielkim upośledzeniu fizycznym. Jak on sam wspominał: „Tego, co tam widziałem, nigdy nie zapomnę. W odniesieniu do nich słowo ‘człowiek’ brzmiało naprawdę smutno. Byli jak strzępek człowieczeństwa. Ale powrót naszego Pana sprawi, i ja ten widok mam przed sobą, że to będą niezwykle piękni ludzie, o niezwykłych zdolnościach intelektualnych i moralnych.”

Jest dla nich cudowna nadzieja, ponieważ Pan Jezus umarł także za nich.

Czy możemy sobie to wyobrazić? Tak bardzo cierpiący ludzie, którzy często pozbawieni są jakiejkolwiek nadziei i przeżywają krótkie życie w bólu i odrzuceniu. Pomyślmy jak oni ucieszą się, gdy w przyszłości powitają Jezusa jako swego Odkupiciela i Króla. Gdy spełnią się na nich słowa Objawienia, gdy Bóg otrze z ich oczu wszelką łzę, gdy nie będzie tam już krzyku i bólu. Gdy chromy lub sparaliżowany wyskoczy radośnie jak jeleń.

W tamtym wykładzie brat Łagowski dodaje: „to będzie prawdą w odniesieniu do całej ludzkości.” Czemu do całej? Bo brak wzroku i słuchu to wielki problem całej ludzkości. Tej fizycznie widzącej. Ale jak to? Jest dziś tak samo, jak w czasach, gdy Jezus chodził po ziemi i kiedy uzdrawiał chorych. Niektórzy zarzucali mu wtedy, że robi to nie tak, jak należy, np. uzdrawia w szabat. Zarzucano mu, że gromadzą się wokół niego biedacy i grzesznicy. Wtedy Jezus odpowiadał jak u Mateusza 9:12 – „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają”.

Uczeni w Piśmie byli duchowo ślepi, a myśleli, że widzą i to był ich problem. Oni też byli chorzy, ale nie widzieli tego.

Jak bardzo zaślepiony jest dzisiaj prawie cały świat. Apostoł Paweł zwraca na to uwagę w 2 Liście do Koryntian 4:4, gdy stwierdza, że „bóg tego świata zaślepił umysły niewiernych, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga”. Gorsze niż fizyczna ślepota jest zaślepienie duchowe. To szatan zaślepił umysły czyli podał wiele błędnych, oślepiających myśli ludziom. Jedna z tych myśli mówi, że poradzimy sobie sami, że nie potrzebujemy Boga i że wszystko zmierza w dobrym kierunku.

W roku 1933 wielu słynnych uczonych i myślicieli wydało tzw. Pierwszy Manifest Humanistyczny. Była tam podana myśl, że „humanizm mający wiarę w człowieka wierzy, że pozbawione opieki istoty ludzkie mogą rozwiązywać swoje problemy dzięki rozumowi i naukowym metodom”.

Jak czytamy jest tu: humanizm mający wiarę… wiarę w człowieka. Humanizm wierzy. Patrząc w ten sposób humanizm to religia, w której miejsce Boga zajmuje człowiek, a miejsce wiary – ateizm, scjentyzm i darwinizm.

Ten Manifest zawierał wiele myśli o tym, że człowiek dzięki wiedzy i rozwojowi na drodze ewolucji będzie stale wzrastał w kierunku większego dobra i rozwoju. Ale co się stało zaledwie 6 lat po ogłoszeniu manifestu humanistów? Przyszła druga wojna światowa. Człowiek przestał się liczyć. W obozach ludzie ginęli w piecach, pozbawieni wcześniej resztek człowieczeństwa. Zostawała po nich tylko sterta ubrań i butów. Druga wojna światowa pokazała też, że jako ludzie nie potrafimy korzystać z wiedzy i nauki.

Np. badania nad budową atomu rozpoczęte przez Ernesta Rutherforda, później prace nad rozszczepieniem atomu. Ta energia mogłaby zostać świetnie użyta. A tymczasem użyto jej do budowy broni atomowej, broni, która jest w stanie zniszczyć cywilizację i życie na ziemi. ((Lecz mamy obietnice Bożą, że tak się nie stanie. – Mat. 24:22))

Jakie to dziwne, że po wojnie tak wielu naukowców utrzymało tezy tego I Manifestu Humanistów. W tzw. Drugim Manifeście Humanistów, który wydano w roku 73’, znów pojawiły się szumne słowa. Np. o tym, że humanizm wierzy w – cytuję – ”dalekosiężny program socjalizmu, który oznacza zaprowadzenie na całym świecie demokracji, pokoju i wysokiego standardu życia na fundamencie kwitnącego ładu ekonomicznego” (niektórzy mieli okazje żyć w systemie socjalistycznym i widzieć ten kwitnący ład ekonomiczny w Polsce); dalej cytuję: „humanizm wierzy w możliwie najszerszy rozwój sztuki i świadomości piękna” (wystarczo krótko przyjrzeć się sztuce filmowej i muzycznej ostatnich lat, żeby zobaczyć, w jaki kierunku rozwija się ideał piękna i sztuki)

Grób Tadeusza Różewicza na cmentarzu ewangelickim w Karpaczu. (fot. Aw58, wikipedia)

Świat nie widzi upadku człowieka. Niektórzy myśliciele zauważyli jednak tę „ślepotę” i upadły stan ludzkości. Do takich ludzi należał poeta Tadeusz Różewicz. W słynnym wierszu „Ocalony” pisał on o upadku ludzkości i wielkim pustosłowiu.

„To są nazwy puste i jednoznaczne:
człowiek i zwierzę
miłość i nienawiść
wróg i przyjaciel
ciemność i światło.

(…) Pojęcia są tylko wyrazami:
cnota i występek
prawda i kłamstwo
piękno i brzydota
męstwo i tchórzostwo.”

Różewicz zrozumiał, że pewna granica została przekroczona. Że po II wojnie światowej, po holocauście, nie ma możliwości prostego powrotu do zwyczajnej rzeczywistości. Że tak wysoko ceniony przez humanistów „człowiek” okazał się niezdolny do widzenia, słyszenia i mówienia. Poeta pisał dalej:

„Szukam nauczyciela i mistrza
niech przywróci mi wzrok słuch i mowę
niech jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia
niech oddzieli światło od ciemności.”

Różewicz nie widział w Jezusie tego Nauczyciela i Mistrza. Na pewno był to jednak głos tego wielkiego wzdychania stworzenia. Był to głos wzdychający do zdrowia nie tylko fizycznego i psychicznego, ale także zdrowia moralnego i duchowego. Są w Biblii takie obietnice, które mówią, że nadzieje tego poety się spełnią:

List do Rzymian 8:18-22 – „Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszła chwałą, która ma się w nas objawić. Stworzenie bowiem z gorliwym wypatrywaniem oczekuje objawienia synów Bożych. Gdyż stworzenie jest poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei; że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie razem jęczy i razem cierpi aż dotąd.”

Mamy tutaj zaznaczone dwie grupy. Jedna z nich to wierni naśladowcy Jezusa, to w nich objawi się chwała, nazwani są tutaj „synami Bożymi”. Druga grupa to cała reszta ludzkości. Jako dowód, że chodzi o innych ludzi, możemy przeczytać choćby Ewangelię wg Marka 16:15 – „Idźcie na cały świat, głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.” Oczywiście chodzi o ludzi, to im mamy głosić. Chodzi o ludzi, za których umarł Jezus tak, jak za nas, wierzących. I dla których także są w Biblii obietnice. Jest dla nich obiecany czas błogosławienia ich przez potomstwo Abrahama czyli przez wiernych. Jest dla nich czas wzbudzenia z grobu i powszechnej odnowy.

Te rzeczy są zupełnie pewne. Mówią o nich aniołowie Boży. Czy pamiętamy słowa anioła do pasterzy? „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego ludu”. Wszyscy bez wyjątku mieli skorzystać z narodzin, ofiarniczej śmierci, zmartwychwstania i paruzji Pana Jezusa. Jest to bardzo wyraźne z prologu Ewangelii Jana, gdzie Jezus nazwany jest „światłem, które oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat”. Czy już oświęcił każdego? Jeśli nie, to stanie się to w przyszłości. A stanie się tak, ponieważ w 1 Jana 2:2 napisano o Jezusie: „On jest przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze [nie tylko za grzechy dzisiejszych chrześcijan], ale i za [grzechy] całego świata”.

Jest jeszcze jeden wiersz Tadeusza Różewicza, który bardzo nawiązuje do naszego tematu. Jego tytuł brzmi „W środku życia” i także nawiązuje do strasznych doświadczeń wojny i doświadczeń powojennych tych, którzy przeżyli. Przeczytam długi fragment z tego wiersza:

„Po końcu świata
po śmierci
znalazłem się w środku życia
stwarzałem siebie
budowałem życie
ludzi zwierzęta krajobrazy
to jest stół mówiłem
to jest stół
na stole leży chleb nóż
nóż służy do krajania chleba
chlebem karmią się ludzie
człowieka trzeba kochać
uczyłem się w nocy w dzień
co trzeba kochać
odpowiadałem człowieka
to jest okno mówiłem
to jest okno
za oknem jest ogród
w ogrodzie widzę jabłonkę
jabłonka kwitnie
kwiaty opadają
zawiązują się owoce
dojrzewają
mój ojciec zrywa jabłko
ten człowiek który zrywa jabłko
to mój ojciec
siedziałem na progu domu
ta staruszka która
ciągnie na powrozie kozę
jest potrzebniejsza
i cenniejsza
niż siedem cudów świata
kto myśli i czuje
że ona jest niepotrzebna
ten jest ludobójcą
to jest człowiek
to jest drzewo to jest chleb
ludzie karmią się aby żyć
powtarzałem sobie
życie ludzkie jest ważne
życie ludzkie ma wielką wagę
wartość życia
przewyższa wartość wszystkich przedmiotów
które stworzył człowiek
człowiek jest skarbem
powtarzałem uparcie”

Człowiek jest skarbem. Jest to bardzo Boskie spojrzenie. Różewicz widział jak zniszczyliśmy nasz świat i jak zapomnieliśmy o tym Boskim patrzeniu.

Po drugiej wojnie światowej ludzie musieli uczyć się na nowo, że nóż nie musi być narzędziem zbrodni, ale narzędziem, którym kroi się chleb. Że życie ludzkie ma wartość. (Można tu dodać mały komentarz o poglądzie o wiecznych mękach) Niestety, co poeta dostrzegał, Nie jesteśmy zdolni do takiej restytucji o własnych siłach, nie jesteśmy w stanie sami uleczyć naszego wzroku, słuchu i mowy. Bóg jednak przygotował kogoś szczególnego, umiłowanego Syna, Odkupiciela i Króla. Jezus Chrystus w imieniu Ojca dokona tego dzieła.

Oto jak zapowiadają ten czas proroctwa:

Psalm 86:9 – „Przyjdą WSZYSTKIE ludy, które stworzyłeś, i Tobie, Panie, pokłon oddadzą, i będą sławiły Twe imię”.

Ks. Izajasza 2:2-5 – „Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem». On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!”

Ta światłość Pańska z Izaj. 2:5 przywodzi na myśl słońce sprawiedliwości z Księgi Malachiasza. To Jezus jest tym słońcem, które pozna w przyszłości cała ludzkość. Jak zapisał w innym miejscu apostoł Paweł: Bóg chce, aby wszyscy ludzie przyszli do znajomości prawdy. [1 Tym. 2:4] Mówiliśmy wcześniej o fizycznym uzdrowieniu wzroku i słuchu. Zobaczmy jednak, że najgorszy rodzaj ślepoty i utraty słuchu to ten duchowy. Ten, który nie pozwala widzieć i słyszeć tego, co chce nam przekazać Bóg. Obietnice uzdrowienia dotyczą także uzdrowienia z tych duchowych schorzeń. Jak czytamy u Izajasza 29:19 – „W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi, a oczy niewidomych, wolne od mroku i od ciemności, będą widzieć. [i werset 24] Duchem zbłąkani poznają mądrość, a szemrzący zdobędą pouczenie.”

W tych fragmentach „słyszenie” jest powiązane z rozumieniem i przyjmowaniem słów Księgi, a widzenie z przyjmowaniem światła prawdy. U Izajasza 25:6 Pan Bóg zapowiada wspaniałą ucztę dla wszystkich narodów (oczywiście – ucztę prawdy!), a w wersetach 7-9 prorok dodaje: „Zniszczy [Bóg] na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i przykrycie, które okrywało wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.”

Wspomniane tutaj przykrycie to właśnie szatańskie zaślepienie ludzkości na mądrość, miłość, sprawiedliwość i moc Boga.

Jak niezwykłe będą to sceny, jak trudne będzie to zadanie, by nauczyć ludzkość patrzeć, słyszeć i mówić na nowo. By na nowo nauczyć sprawiedliwości – złodziei, a pokory – pyszałków. Największa pociecha to osoba Nauczyciela i Mistrza. Osoba Jezusa. On potrafi to wszystko zrobić. A do pomocy będzie miał swoich wybranych świętych i sprawiedliwych, którzy w tym życiu przeciwstawiali się złu i szli za nim w Jego miłości i poświęceniu.

Zmiany jakie zajdą w tysiącleciu i po tysiącleciu przerastają marzenia. Jak wiele słów występujących dziś w słownikach będzie wtedy na co dzień niepotrzebnych. Nie będzie wtedy trzeba: lekarzy, strażaków, policjantów; nie będzie już: pogrzebów, tabletek, wózków inwalidzkich; zabraknie tam: więzień, szpitali i domów opieki. Nikt nie będzie musiał się bać karabinów, przemocy, cierpienia, głodu i chorób. Nikt nie będzie się cierpiał z powodu klęski suszy albo powodzi.  Restytucja będzie układaniem całego świata na nowo. Wśród wielu obietnic czytamy, że Bóg napisze prawo na sercach ludzi (Jer. 31:33), czytamy, że pozna Go każdy, od najmniejszego aż do największego (Jer. 31:34). Czytamy, że Duch Boży zostanie wylany na wszelkie ciało (Joela 2:28), czytamy, że każdy przebaczony grzech nie będzie już więcej wspominany (Izaj. 55:7).

Pomyślmy jeszcze chwilę o naszej odpowiedzialności wobec ewangelii. Po pierwsze przychodzą mi na myśl słowa apostoła Pawła: „Biada mi, gdybym ewangelii nie opowiadał!” Mamy piękną wiadomość dla świata i powinniśmy się nią dzielić. Nie mamy wymachiwać prawdą jak szabelką ani atakować inaczej myślących. Mamy podawać prawdę tak grzecznie jak podaje się płaszcz. Ale powinniśmy się to robić. Bo jest to zbyt piękne, by o tym milczeć. Prawda dociera do ludzi także i dziś, a jej moc zmienia życie. Nie powinniśmy tracić wiary i powtarzać sobie, że dziś ewangelia Jezusa nie zrobi na nikim wrażenia. Ewangelia robi wrażenie, a zwłaszcza, kiedy jest potwierdzona przez przykład naszego życia:

Przeczytam jedno świadectwo: „We wsi Paary (woj. Lubelskie) mieszkał brat o nazwisku Drążek, który poznał prawdę, bardzo ją ukochał, no ale jak poznał prawdę, to miał wielu wrogów. Wiadomo, jak gdzieś pierwszy raz pojawi się prawda, w danej okolicy, no to dla takiego odszczepieńca – zresztą i kler podburzał – nie było tutaj jak gdyby miejsca. Miał najbliższego sąsiada, którego ksiądz podburzył w Suścu i mówi: «Ty tego heretyka przyprowadź z powrotem na łono kościoła przez silny wstrząs. Rób mu wszystko na źle…» «No co ja mu mogę robić?» «No wypasaj mu pole, zabijaj mu kury, zwierzęta, po prostu tak mu to życie próbuj uprzykrzać, żeby miał on już tego odszczepieństwa dość i żeby wrócił na łono kościoła» No i tak robił. Ale pyta księdza: «no dobrze, a jak on mnie poda do sądu, albo mnie jeszcze pobije?» «Nie, on ani cię do sądu nie poda, ani cię nie pobije, oni tego nie robią.» No ale po jakimś czasie ten prześladowca zachorował, dostał się do szpitala. A to było latem, na wsi, żniwa wtedy były nie takie jak dziś, wszyscy byli mocno zapracowani, członkowie rodziny tego prześladowcy również, to był już starszy człowiek. Nikt go w tym szpitalu nawet nie odwiedził. Brat Drążek prosił żonę, żeby przygotowała coś do szpitala, jakiś poczęstunek i poszedł tego sąsiada w szpitalu odwiedzić. No i teraz relacja tego odwiedzanego: «gdy on przyszedł, ten heretyk i otworzył drzwi naszej sali, to tak sobie myślę, do kogo ten kociarz tu przyszedł? Tak się tutaj rozglądał i wreszcie nie wytrzymałem: ‚A wy do kogo tu?’» «Ja do was, sąsiedzie, bo widziałem, że was nie ma i dowiedziałem się, ze jesteście w szpitalu» Ten chory zaniemówił. No jak to? On do mnie? Ja mu tyle złego zrobiłem, a on przyszedł mnie w szpitalu odwiedzić? Jeszcze przyniósł poczęstunek? Jak wracał ze szpitala do domu to nie poszedł do swojego domu, tylko przyszedł do domu naszego brata i stał się naszym bratem w Chrystusie. Miłość do nieprzyjaciół może ich zmienić dziś, a jeśli nie zmieni ich dziś, to zmieni ich w przyszłości. Apostoł mówi, że oni się dobrym uczynkom naszym przypatrując będą chwalili Boga w dzień nawiedzenia, a tym dniem nawiedzenia jest dla wielu Królestwo Boże, Wiek Tysiąclecia.”

Tylko wytrwajmy w miłości i czynieniu dobrych rzeczy.

Nie chowajmy tego światła pod korzec – czy mowa tutaj o naszym przykładzie czy też o naszym głoszeniu ewangelii słownie.

Nasza druga odpowiedzialność jest jeszcze większa. Dotyczy ona naszego własnego wzroku, słuchu i mowy. Jak napisał apostoł Piotr – 1 List Piotra 2:9 –  „Pan [już dzisiaj] powołał nas z ciemności do swojej dziwnej światłości”. Czy jednak nasz duchowy wzrok jest zupełnie dobry?

Na stronie badaczebiblii.pl w sekcji wykłady mamy taki wykład pt. „Duchowy wzrok i jego choroby”. Ten wykład nawiązuje do znanego fragmentu z Objawienia wg Jana 3:17-18 – „Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty”, i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi. Radzę ci kupić u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się oblókł, a nie ujawniła się haniebna twa nagość, i balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział.”

Okazuje się, że praktycznie każda choroba fizycznego oka ma swój odpowiednik w naszym duchowym widzeniu. I oby balsam Słowa Bożego sprawiał, że nikt z nas nie będzie ostatecznie duchowym krótko- lub dalekowidzem, astygmatykiem, chorym na zaćmę lub zanik wrażliwości nerwu wzrokowego. Obyśmy mogli jasno widzieć sprawy. Obyśmy mieli wiele radości z Prawdy i wzrastali w Duchu Świętym. Dziękujmy Bogu za Pana Jezusa – za naszego odkupiciela i króla i za wielki skarb, jakim jest Ewangelia.

[Otrzymaliśmy tę interesującą relację]

Rozmawiałem kiedyś z grupą młodych ludzi na temat natchnienia Biblii. Większość z nich sprzeciwiała się. Przypomniałem im liczne proroctwa Starego Testamentu odnoszące się do Mesjasza, które zostały literalnie wypełnione w Jezusie Chrystusie. Jeden z nich był na tyle bystry, że dostrzegł siłę tego argumentu. On przyznał, że te proroctwa były niewątpliwie napisane setki lat przed narodzeniem Jezusa i że On wypełnił je w każdym szczególe.

Jednakże ten młody człowiek usiłował odeprzeć siłę tego argumentu, wysuwając teorię, że Jezus działał zgodnie z Mesjańskim programem w celu założenia Swej religii, zatem nie było nic dziwnego w fakcie wypełnienia tych proroctw.

To zabrzmiało bardzo starannie i pomysłowo, lecz poprosiłem mego przyjaciela by wyjaśnił mi jak Jezus, według tej teorii, mógł zaplanować by urodzić się w Betlejem, małej wiosce – jednej z najmniejszych w Judei – o której prorok Micheasz (Mich. 5:2 – 700 lat przed narodzeniem Jezusa) przepowiedział, że w niej narodzi się Mesjasz na ziemi. Zapytałem go, jakie kroki Jezus przedsięwziął, jeśli tak jak my był człowiekiem, by zapewnić sobie narodzenie dokładnie w takim czasie i w takiej rodzinie, jak przepowiada Pismo Święte.

Mój przyjaciel nie był skłonny by zrzec się swego poglądu bez walki, zatem stwierdził, że Jezus, widząc, iż urodził się w tej szczególnej wsi, w tym szczególnym czasie i w tej rodzinie, wykorzystał ideę spełnienia pozostałych szczegółów wymaganych do utwierdzenia Jego mesjańskich roszczeń.

Treść mojej odpowiedzi była następująca:

Dobrze. Zgodnie z tym może teraz nam powiesz, jakim sposobem Jezusowi pozwolono poczynić przygotowania by dwóch złodziei ukrzyżowano razem z Nim, aby wypełniło się to, co przepowiedział Izajasz (53:12)? Z pewnością powiesz nam czy Judasz zaplanował, że zdradzi Jezusa kapłanom za trzydzieści srebrników tylko po to, by wypełniło się słowo proroka; a gdy Judasz się powiesił, kto zaplanował, że stanie się to na polu garncarza kupionym za pieniądze, które zdrajca rozrzucił w świątyni; i czy to było dokonane w celu wypełnienia proroctwa danego 500 lat przed Chrystusem (Zach. 11:12,13)!

Na pewno wykażesz nam, w jaki sposób Jezus, wisząc na krzyżu, przekonał czterech rzymskich żołnierzy, którzy Go ukrzyżowali, do podzielenia Jego zewnętrznego odzienia na cztery części i rzucania losów o Jego wewnętrzną szatę, co dokładnie jest opisane w Ps. 22:19! Będziesz także musiał wyjaśnić dlaczego Jego wrogowie dali Mu do wypicia ocet w dręczącym Go pragnieniu, aby wypełnić Ps. 69:22. Jeśli twoja teoria ma być prawdziwa, musisz wyjaśnić, jak to się stało, że po śmierci Jezusa żołnierze zdecydowali się nie łamać Jego nóg, jak uczynili to w przypadku dwóch złodziei wiszących obok Niego.

Czy oni chcieli, by Jezus wypełnił typ baranka paschalnego obchodzonego około roku 1500 przed Chrystusem i zapisanego w 2 Moj. 12:46 oraz 4 Moj. 9:12 i do którego odnosi się Ps. 34:21? Czy oni działali jako wspólnicy Jezusa, kiedy wbijali włócznię w Jego bok, ponieważ Zachariasz (12:10) 500 lat przed Chrystusem powiedział w proroctwie: „Patrzeć będą na mię, którego przebodli”? Jak Jezus zaplanował, aby te wszystkie szczegóły zostały wypełnione w Nim?

MÓJ PRZYJACIEL NIE MIAŁ NIC WIĘCEJ DO POWIEDZENIA.

________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2005, s. 87