Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Andrzej Kaliszczyk wygłosił na spotkaniu biblijnym w Bziance, 14.04.2024 r.

Doświadczenia życiowe, szczególnie te ciężkie, poruszają wszystkie czułe struny naszego wewnętrznego człowieka i pozwalają lepiej poznać samego siebie.

Dopiero podczas krytycznych doświadczeń okazuje się, co dla nas jest naprawdę ważne, i że nasze dotychczasowe życie i poglądy mogły być swoistą grą pozorów. Te doświadczenia prowadzą niektórych ludzi do wewnętrznej przemiany i całkowicie zmieniają ich sposób myślenia o świecie i duchowości.

Jeśli taka zmiana następuje u osoby niepraktykującej, objawia się ona dużą dozą pierwotnej gorliwości i bezkompromisowej chęci dania świadectwa takiej przemiany.

I dlatego słyszymy niekiedy o tym, że ktoś nawrócił się po ciężkim zapadnięciu na zdrowiu lub w innej ekstremalnej sytuacji, i jeśli ten ktoś jest osobą znaną, media mimowolnie rozgłoszą te fakty ku szerszemu dobru.

Mam tu na myśl niektórych popularnych artystów – muzyków, aktorów, którzy są idolami młodzieży i mają realny na nią wpływ.

W dzisiejszym świecie mówienie o nawróceniu jest wyśmiewane i traktowane, w najlepszym przypadku, z przymrużeniem oka, ale dla niektórych słuchaczy może być swoistym drogowskazem. I takie znane postaci, gdy mówią publicznie o nawróceniu, stanowią pewien rodzaj światła w obecnych, pozbawionych duchowego elementu, czasach. Dobre i to.

Takie kruszące doświadczenia dotykają także zaawansowanych chrześcijan. Oni nie biegną z tym do mediów, ale przeżywają je jako część swojej ofiarowanej Bogu, drogi. I mimo, że na ogół bywają silni, to jednak w takich trudnych chwilach mogą próbować poddać swój religijny punkt widzenia swoistemu egzaminowi, zwłaszcza w sytuacjach, gdy spotyka chrześcijanina jakiś niespodziewany kataklizm w osobistych sprawach, czy najbliższej rodziny.

W takich chwilach analizujemy podstawy naszego światopoglądu i zadajemy pytania o sprawy fundamentalne, jak np. stawiamy pytania o sens wiary w Boga, lub o to jaki On jest? Dopadają nas smutne chwile i czasami możemy być bardzo krytyczni w odniesieniu do naszej relacji z Bogiem.

Tak dzieje się od początku i już Hiob mógłby być dla nas pierwowzorem człowieka, który poddany wielkiemu cierpieniu, wiedzie z Bogiem zdecydowany spór.

Hiob 30:

(19): Rzucił mnie w błoto, upodobniłem się do prochu i popiołu.

(20): Krzyczę do ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję, lecz Ty nie zważasz na mnie.

(21): Okazałeś się okrutny dla mnie; swą mocną ręką zwalczasz mnie.(22): Unosisz mnie na wietrze, każesz mi na nim jechać i sprawiasz, że ginę w burzy. [Biblia Warszawska, Hi 30]

Jednym z pytań może być: dlaczego ja nadal wierzę w Boga, mimo że czuję, iż On mi nie pomaga?

Jakie są moje motywy? Czy są egoistyczne? Czy altruistyczne? Może mieszane?

Myślę, że nie ma człowieka pozbawionego egoizmu, ale nasza odpowiedź na pytanie dlaczego, pomimo mojego egoizmu nadal wierzę, mogła by być następująca:

wierzę, bo chcę być zgodny z rzeczywistością.

Aby być zgodny z rzeczywistością, trzeba w pewnym stopniu poznać tę rzeczywistość.

Dla człowieka pozbawionego np. słuchu rzeczywistość jest inna niż dla tego, który słuch posiada…

Jeśli Rzeczywistość to tylko materia i jej przemiany, to niewierzący są bliżej prawdy.

Ale, jak można stwierdzić z całą pewnością, że Rzeczywistość to jedynie materia, skoro nie zna się całości i nie wie wszystkiego? A w takim położeniu znajduje się nasz mózg. Wie odrobinę, a sili się na wnioski, jakby wiedział wszystko – a przecież wnioski oparte o niewiedzę są tak samo wiarą, jak i nasze wnioski.

Mamy więc wiarę ludzi niewierzących, którzy wierzą w to, że Bóg nie istnieje, oraz wiarę ludzi wierzących w to, że Bóg istnieje.

Moim zdaniem Rzeczywistość to nie tylko materia i jej przemiany, ale również duch, który nie podlega procesom materialnym, i dlatego stanowisko ludzi wierzących jest szersze i bardziej zgodne z Rzeczywistością niż stanowisko ludzi niewierzących.

Rzeczywistość to świat materii i świat ducha. I tak to widzą ludzie obdarzeni dodatkowym zmysłem „duchowości”.

Inny podział: Rzeczywistość możemy podzielić na to co żywe i nieżywe.

Nasza wiara musi na czymś się oprzeć. Wiara chrześcijanina ma korzenie w Biblii, której centralną postacią jest Pan Jezus. Biblię przyjmujemy jako Słowo Boga a priori. A Biblia mówi, że do Jezusa może przyjść tylko ten, kto zostanie pociągnięty przez Boga.

Jan 6:44:

(44): Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [Biblia Warszawska, J 6]

Na tej podstawie ludzie wierzący w Pana Jezusa mogą czuć się wyróżnieni, pociągnięci przez Boga. To jeden z naszych kamieni milowych: jesteśmy pociągnięci przez Boga.

Gdy już wiemy, na czym stoimy, możemy zapytać: co z tego wynika? Wynika z tego nasze pragnienie poznania tej duchowej części Rzeczywistości, którą nazywamy Prawdą.

O jaką Prawdę nam chodzi? O Prawdę, która mówi o Bogu, o historii i przeznaczeniu rodzaju ludzkiego.

Jakie więc jest to „przeznaczenie człowieka”?

Tym przeznaczeniem jest życie wieczne odrodzonej ludzkości na odrodzonej ziemi – takie jest przesłanie Biblii.

To jest perspektywa, która pobudza do nas do aktywności i wzbudza wdzięczność ku Bogu. A to z tego powodu, że ta perspektywa jest wzniosła, piękna, szlachetna i całkowicie wynikająca z dobrej woli.

Pismo św wielokrotnie wspomina o życiu wiecznym. Pan Jezus o tym mówi bezpośrednio, oraz apostołowie.

Wiara w życie wieczne nie zaczyna się od Jezusa i nie jest oryginalną nauką Nowego Testamentu.

Już Żydzi przed Jezusem wierzyli w życie wieczne.

Jan 5:

(39): Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. [Biblia Tysiąclecia V, J 5]

Żydzi wierzyli, że życie wieczne przyjdzie przez Mesjasza, Syna Bożego, i będzie miało związek ze zmartwychwstaniem, którego dokona Mesjasz. Taki obraz wyłania się z rozmów Pana Jezusa z Żydami.

I Pan Jezus wykorzystywał tę ich wiarę, by zwrócić im uwagę na siebie, jako na Mesjasza.

Jan 6:

(40): A tać jest wola onego, który mię posłał, aby każdy, kto widzi Syna, a wierzy weń, miał żywot wieczny; a ja go wzbudzę w on ostateczny dzień. [Biblia Gdańska, J 6]

Kiedy?

„On ostateczny dzień” jest tutaj wymieniony jako dzień, w którym ludzie wierzący otrzymają życie wieczne.

Ale przecież nie każdy dożyje do tego dnia ostatecznego, lecz umrze przed tym dniem. Zatem jak to się stanie, że jednak będzie żył? Pan Jezus powiedział, że „wzbudzę go w dniu ostatecznym”.

Podobne myśli wyraził Pan Jezus podczas rozmowy z Martą, siostrą Łazarza, przed obudzeniem Łazarza z grobu:

Jan 11:20:

(20): Marta tedy, gdy usłyszała, że Jezus idzie, bieżała przeciwko niemu; ale Maryja w domu siedziała.

(21): I rzekła Marta do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

(22): Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg.

(23): Rzekł jej Jezus: Wstanieć brat twój.

(24): Rzekła mu Marta: Wiem, iż wstanie przy zmartwychwstaniu w on ostateczny dzień.

(25): I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie.

(26): A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?

(27): Rzekła mu: I owszem Panie! Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat. [Biblia Gdańska, J 11]

Możemy powiedzieć, że życie wieczne otrzymuje się poprzez zmartwychwstanie,

Wiele rzeczy w naszych poglądach może być trudnych do zrozumienia i zaakceptowania, z uwagi na to, że bywają dość zawiłe, ale słowa o życiu wiecznym i o zmartwychwstaniu zostały wypowiedziane bezpośrednio i zupełnie jasno i to przez samego Pana Jezusa, i dlatego są rodzajem bezpiecznej kotwicy, na której trzymamy nasze – niekiedy – skołowane umysły. I dlatego pośród trudnych doświadczeń liczą się te podstawowe nauki: wiara w życie wieczne i zmartwychwstania. To może być prawdziwym posileniem w trudnym czasie.

My, jako uczniowie Jezusa, jesteśmy spadkobiercami obietnicy o życiu wiecznym. I to jest nasza docelowa przystań, nasz koniec drogi.

Życie wieczne zespolone jest ze zmartwychwstaniem. Zmartwychwstanie ma dokonać się w dniu ostatecznym, czy w dniu ostatnim.

Wynika z tego, że życie wieczne nie istnieje przed zmartwychwstaniem.

—-

Biblia wiele mówi o zmartwychwstaniu:

• zmartwychwstanie Pana Jezusa
• pierwsze zmartwychwstanie
• lepsze zmartwychwstanie
• zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych – Dz.24:15, Łuk 14:14
• zmartwychwstanie wszystkich, co są w grobach;

Nauka o zmartwychwstaniu Pana Jezusa i o zmartwychwstaniu w ogóle jest jednym z kilku filarów Biblii.

Żydzi z czasów Pana Jezusa byli zaznajomieni z tą nauką, i wywodzili ją z Pisma Starego Testamentu. Mieli kilka przykładów w ST ożywienia nieżyjącego człowieka, dlatego wierzyli, że zmartwychwstanie jest możliwe. Faryzeusze tak wierzyli. Saduceusze – przeciwnie, nie wierzyli w zmartwychwstanie (Łuk 20:27)

Pan Jezus przytoczył im rozmowę przy gorejącym krzaku na dowód istnienia zmartwychwstania

Łuk 20:37

(37): A iż umarli zmartwychwstaną, i Mojżesz pokazał przy onym krzaku, gdy zowie Pana Boga Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym.

(38): A Bógci nie jest Bogiem umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żyją. [Biblia Gdańska, Łk 20]

2Moj 3:

(1): A Mojżesz pasł trzodę Jetra, świekra swego, kapłana Madyjańskiego; i zagnał trzodę na puszczą, a przyszedł do góry Bożej, do Horeb, (2): I ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognistym, z pośrodku krza; i widział, a oto, kierz gorzał ogniem, a on kierz nie zgorzał. (3): Tedy rzekł Mojżesz: Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie, czemu nie zgore ten kierz. (4): A widząc Pan, iż szedł patrzać, zawołał nań Bóg z pośrodku onego krza, mówiąc: Mojżeszu, Mojżeszu! A on odpowiedział: Otom ja. (5): Tedy rzekł: Nie przystępuj sam; zzuj buty twe z nóg twoich: albowiem miejsce, na którem ty stoisz, ziemia święta jest. (6): Zatem rzekł: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów; i zakrył Mojżesz oblicze swe, bo się bał patrzać na Boga. [Biblia Gdańska, Wj 3]

Powstaje pytanie, czy i my (goje) mamy prawo wierzyć w to, co Maria i Marta, i w to, co wierzyli żydzi?

Na podstawie słów Pana Jezusa stanowczo stwierdzamy, że mamy takie prawo:

Jan 5:

(28): Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; [Biblia Gdańska, J 5]

Nie jest ważne, czy byłeś żydem, czy poganinem. Z grobu wstanie każdy. To jest tak wielka rzecz, że trudno w nią uwierzyć.

Już za czasów apostoła Pawła, niektórzy co uważali się za chrześcijan, nie wierzyli w zmartwychwstanie.

1Kor 15

(1): A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie,

(2): i przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.

(3): Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism

(4): i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism,

(5): i że ukazał się Kefasowi, potem dwunastu;

(6): potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość dotychczas żyje, niektórzy zaś zasnęli;

(7): potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom;

(8): a w końcu po wszystkich ukazał się i mnie jako poronionemu płodowi.

(9): Ja bowiem jestem najmniejszym z apostołów i nie jestem godzien nazywać się apostołem, gdyż prześladowałem Kościół Boży.

(10): Ale z łaski Boga jestem tym, czym jestem, a łaska jego okazana mi nie była daremna, lecz daleko więcej niż oni wszyscy pracowałem, wszakże nie ja, lecz łaska Boża, która jest ze mną.

(11): Czy więc ja, czy oni, to samo opowiadamy, i tak uwierzyliście.

(12): A jeśli się o Chrystusie opowiada, że został z martwych wzbudzony, jakże mogą mówić niektórzy między wami, że zmartwychwstania nie ma?

(13): Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(14): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara;

(15): wówczas też byliśmy fałszywymi świadkami Bożymi, bo świadczyliśmy o Bogu, że Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, skoro umarli nie bywają wzbudzeni.

(16): Jeśli bowiem umarli nie bywają wzbudzeni, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(17): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, daremna jest wiara wasza; jesteście jeszcze w swoich grzechach.

(18): Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli.

(19): Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni.

(20): A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli. [Biblia Warszawska, 1kor 15]

Widzimy więc, że wszystko opiera się o fakt zmartwychwstania Pana Jezusa. Dla ludzi przewidziano dwie części Wielkiego Planu Zmartwychwstania:

(29): I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie [anastasis] żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie [anastasis] sądu. [Biblia Gdańska, J 5]

Albo inaczej:

(15): Mając nadzieję w Bogu, że będzie, którego i oni czekają, zmartwychwstanie [anastasis] i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. [Biblia Gdańska, Dz 24]

Dobrze czynili – na powstanie [anastasis] życia = zmartwychwstanie sprawiedliwych

Źle czynili – na powstanie [anastasis] sądu = zmartwychwstanie niesprawiedliwych

Co oznacza greckie słowo, które tutaj występuje?

Ono oznacza: powstanie, ponowne powstanie. I odnosi się do zmartwychwstania Pana Jezusa, Kościoła – Fil 3:11; ludzi w dniu ostatnim.

Co do zmartwychwstania sprawiedliwych – kogo to obejmuje:

1. przede wszystkim ludzi objętych przymierzem ze wszystkich wieków, a szczególnie Małe Stadko. W odniesieniu do Małego Stadka są znane niektóre szczegóły tej sprawy:

1Kor 15:51:

(51): Oto ja tajemnicę wam powiadam; nie wszyscyć zaśniemy, ale wszyscy przemienieni będziemy, bardzo prędko w okamgnieniu, na trąbę ostateczną. [Biblia Gdańska, 1kor 15]

1 Tes 4:(14): Albowiem jeźli wierzymy, iż Jezus umarł i zmartwychwstał, tak Bóg i tych, którzy zasnęli w Jezusie, przywiedzie z nim. (15): Boć to wam powiadamy słowem Pańskiem, że my, którzy żywi pozostaniemy do przyjścia Pańskiego, nie uprzedzimy onych, którzy zasnęli. (16): Gdyż sam Pan z okrzykiem, a głosem archanielskim i z trąbą Bożą zstąpi z nieba, a pomarli w Chrystusie powstaną najpierwej. (17): Zatem my żywi, którzy pozostaniemy, wespół z nimi zachwyceni będziemy w obłokach naprzeciwko Panu na powietrze, a tak zawsze z Panem będziemy. (18): Przetoż pocieszajcie jedni drugich temi słowy. [Biblia Gdańska, 1tes 4].

Co do zmartwychwstania niesprawiedliwych – kogo to obejmuje:

2. W odniesieniu do świata w ogólności: ponowne powstanie do życia niesprawiedliwych – oznacza uczynienie z nich, podczas Dnia Sądu ludzi sprawiedliwych, bo tylko o sprawiedliwym można powiedzieć, że żyje. Niesprawiedliwe życie przyrównane jest do stanu umarłego. W ten sposób możemy zrozumieć, że ich anastasis jest tożsame z restytucją.

Hab. 3:17

(17): Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło i nie było urodzaju na winnicach, choćby i owoc oliwy pochybił, i role nie przyniosłyby pożytku, i z owczarniby owce wybite były, a nie byłoby bydła w oborach;

(18): Wszakże się ja w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego. [Biblia Gdańska, Ha 3]

Słowa te przypominają nam, jak wiele zależy od naszej wiary, jak ważna jest ona w naszym duchowym życiu.

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 marca 2023 r.

Nasze rozważania mają dotyczyć wiary zdefiniowanej jako umysłowe ocenienie i poleganie sercem na osobach, zasadach i rzeczach oraz łatwowierności. Tę ostatnią już na wstępie możemy nazwać zaprzeczeniem prawdziwej wiary, fałszywie pojętą wiarą lub jej wypaczeniem.. Człowiekiem łatwowiernym nazywa się tego, kto łatwo we wszystko wierzy, bez względu na to kto i co mówi. Człowieka łatwowiernego, posługując się wyrazem bliskoznacznym, nazwać można również naiwnym.

Jeżeli wiara wymaga zaangażowania całej naszej osobowości: umysłu, uczuć i woli, to łatwowierność jest pozbawiona udziału rozumu, zdrowego rozsądku; to jedynie emocjonalne przyjmowanie czegoś za prawdę, bez niepodważalnych dowodów, to wyciąganie pochopnych wniosków bez właściwego zbadania sprawy.

Nie wszyscy jednak podzielają wygłoszony przed chwilą pogląd. Nie dla wszystkich wiara jest umysłowym ocenieniem i poleganiem sercem na osobach, zasadach lub rzeczach. Jeden z pisarzy chrześcijańskich, żyjący na przełomie II i III w.n.e., Tertulian (w encyklopediach określany jako rzecznik prymatu wiary nad rozumem) napisał: „Credo, quia absurdum est…” Dla niego i wielu innych aż do naszych czasów przedmiotem wiary jest to, co absurdalne, irracjonalne, co się wymyka spod kontroli rozumu. Niewątpliwie teza ta stoi w sprzeczności z tym, co do tej pory było tu powiedziane, z podaną tu definicją wiary. Dla nas człowiek zwany przez Tertuliana wierzącym jest jedynie łatwowiernym, naiwnym, nierozsądnym.

Wierzyć można w kogoś lub w coś, komuś lub czemuś. Przedmiotem wiary religijnej (takie rozróżnienie jest nieodzowne) jest Bóg. I to w Niego i Jemu wierzymy. Jeżeli w sprawach religijnych będziemy ufać więcej ludziom niż Bogu, to nasza wiara przerodzi się w łatwowierność, będzie na kruchych podstawach. A tymczasem Pismo Święte mówi, że „Lepiej mieć nadzieję w Panu niżeli ufać w człowieku” (Ps.118:8)

Jest w Starym Testamencie historia, która dobrze ilustruje działanie łatwowierności. Jej zapis znajduje się w 1 Król.13:1-24:

Jak pamiętamy król Jeroboam panował nad dziesięcioma pokoleniami Izraela. Za jego rządów i z jego przyczyny ten naród popadał w bałwochwalstwo. Pewnego razu Pan posłał swego proroka do króla Jeroboama, aby mu przypomnieć, komu powinien służyć. Ów prorok wypełnił swą misję. Kiedy miał wracać spotkał się z propozycją ze strony króla, o czym czytamy w w.7: „tedy rzekł król do męża Bożego: Pójdź ze mną do domy, abyś się posilił, a dam ci podarunek”. Prorok musiał jednak odmówić w. 8-9 „Ale rzekł mąż Boży do króla: Byśmi dał połowę domu twego, nie pójdę z tobą, ani będę jadł chleba, ani będę pił wody na tem miejscu. Bo mi tak Pan rozkazał słowem swojem, mówiąc: Nie będziesz jadł chleba, ani będziesz pił wody, ani się wrócisz tą drogą, którąś przyszedł”. I w w. 10 czytamy: „ Odszedł tedy inszą drogą, a nie wrócił się tą, którą przyszedł do Betel”. Sprawa by się na tym zakończyła, gdyby nie wmieszał się w nią mieszkający w tamtych stronach  prorok, który zaprosił naszego bohatera do siebie. Prorok Pański odmówił i jemu tłumacząc się zakazem ze strony Pana, ale jego rozmówca argumentował następująco w. 18 : „Któremu on odpowiedział: I jam prorok jako i ty; anioł też rzekł do mnie słowem Pańskim, mówiąc: Wróć go z sobą do domu twego, aby jadł chleb i pił wodę. I tak skłamał przed nim”. Dalej w.19 czytamy: „I wrócił się z nim, a jadł chleb w domu jego i pił wodę”. A wersety 20-22 ukazują finał tej historii: „A gdy siedzieli u stołu, stało się słowo Pańskie do proroka. Który go był wrócił. I zawołał na męża Bożego, który był przyszedł z Judztwa, mówiąc: Tak mówi Pan: Przeto żeś był odpornym ustom Pańskim, a nie strzegłeś rozkazania, któreć przykazał Pan, Bóg twój: Aleś się wrócił i jadłeś chleb, a piłeś wodę na miejscu, o które mci był rzekł: Nie będziesz tam jadł chleba, ani pił wody: Nie będzie pochowany trup twój w grobie ojców twoich”. Dalsze wersety pokazują, że te słowa wypełniły się w zupełności, nie były rzucone na wiatr.

Na czym polegał błąd męża Bożego, o którym mowa w tej historii? Otóż czy z powodu głody lub pragnienia, czy też a całkiem innego powodu, zignorował on słowa, które powiedział bezpośrednio do niego, i usłuchał człowieka, uwierzył człowiekowi, który co prawda powoływał się na Boga, lecz mówił słowa przeczące Bożym. Łatwowierność proroka spotkała kara, ponieważ bardziej zaufał człowiekowi niż Bogu, uległ on złudzeniu.

Skutki złudzeń są różne – w zależności od ważności sprawy, której dotyczą.

Jeżeli ktoś zaufa jakiejś partii lub jakiemuś politykowi, uwierzy w jej lub jego program działania i partia ta lub człowiek nie wywiążą się z danej obietnicy, to dozna on jeszcze jednego zawodu, które w życiu się zdarzają, nauczy się ostrożności, ale świat się nie zawali.

Jeżeli zaufamy komuś, kto oferuje nam zyski finansowe i z takich lub innych powodów zamiast zyskać stracimy, to staniemy się ubożsi w pieniądze i bogatsi w doświadczenie. Czasem to może przybrać drastyczną formę, ale nie jest to największe zło, jakie nas może spotkać.

Jeżeli jednak zaufamy ludzkim naukom w sprawach religijnych, jeżeli w tej dziedzinie zostaniemy zwiedzeni, to możemy ponieść  szkodę dotyczącą naszego wiecznego zbawienia. Jeżeli, np. uwierzymy, że przepustkę do  zbawienia daje przynależność do jakiejś ludzkiej organizacji, która nawet się mieni Bożą, a zapominamy, że jest tylko jedno imię pod niebem, przez które możemy być zbawieni (Jezus), to doznamy wielkiego zawodu. Jego przyczyną będzie nasza łatwowierność, ufność pokładana w naukach ludzkich, zamiast Bożych.

Łatwowierną była nasza pramatka Ewa, przyjmując za prawdę kłamstwo szatana „żadną miarą nie pomrzecie” stojące w jawnej sprzeczności z prawem Bożym, mówiącym, że karą za grzech będzie śmierć, unicestwienie.

Na przestrzeni wielu wieków ludzie doznawali zawodu ulegając złudzeniom. Bóg dozwalał na to jako na formę próby. (2 Tes.2:11,12) „A przetoż pośle im Bóg skutek błędów, aby wierzyli kłamstwu, Aby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale sobie upodobali niesprawiedliwość”.

W momencie ulegania złudzeniom, kiedy bywamy zwodzeni, nie zdajemy sobie z tego sprawy. W Przy. Sal. 16:25 czytamy: „Zda się podczas droga być prosta człowiekowi: wszakże dokończenie jej pewna droga na śmierć”.

Dość żartobliwie odnosi się do tego zagadnienia Jan Sztaudynger w jednej ze swych fraszek: „Nikt mnie nie nabierze/sam we wszystko wierzę”.

Słowa jego fraszki  sugerują jakoby ludzie akceptowali swą łatwowierność, dawali jej  miejsce w swym życiu, świadomie ulegali złudzeniom. Zapewne w życiu niejednokrotnie godzimy się na to i my, szczególnie gdy chodzi o sprawy małej wagi. Jednak gdy chodzi o naszą egzystencję, o nasze być albo nie być nie możemy opierać się na niepewnych podstawach.

Rozum wskazuje na potrzebę istnienia Boga, nasze serce lgnie do Niego, wola nakazuje by Mu służyć, oddawać cześć. Człowiek jest więc istotą religijną. Bóg, który nas stworzył, wie jakie są nasze możliwości poznawcze, wie iż nie może być przez nas poznany pełniej ani przy pomocy naszych zmysłów ani rozumu. Dlatego musiał dopełnić naszą wiedzę o Nim przy pomocy Objawienia. Jest to logiczna konsekwencja różnic, jakie istnieją pomiędzy światem istot niebiańskich – duchowych a światem istot ludzkich, ziemskich. Wierzymy, że Biblia, że Pismo Święte jest takim właśnie objawieniem.  Czy wierzymy w to bezkrytycznie? Czy wierzylibyśmy , gdyby ta księga mówiła, iż czerń jest biała a biel czarna, wbrew temu, co mówią nasze oczy? Nie!  Wierzymy dlatego, iż pisarze tej księgi budzą nasze zaufanie; dlatego, że obraz świata ukazany w tej księdze  zgadza się z obrazem świata stworzonym przez nasze zmysły i rozum; dlatego, że pozwala nam ona ten obraz dopełnić w oparciu o dane, których ani nasze zmysły, ani nasz rozum nie byłyby zdolne posiąść ze względu na swe ograniczenia; dlatego wreszcie, że wiedza podawana jest w tej księdze w sposób logiczny, spójny, harmonijny. Mamy więc podstawy, by wierzyć, że jest ona słowem Bożym. Fakt, iż stała się ona dla nas wyrocznią we wszystkich sprawach nie dowodzi łatwowierności, ale wiary rozumianej jako umysłowe ocenienie i  spoleganie sercem na Bogu.

Pismo Święte ostrzega nas przed przyjmowaniem za prawdę każdego przekazu. W Liście Kol. 2:8 czytamy: „Patrzcie, żeby was kto sobie w korzyść nie obrócił przez filozofię i przez próżne oszukanie, ucząc według ustawy ludzkie, według  żywiołów świata a nie według Chrystusa”. W 1 Jana 4:1 znajdujemy takie słowa: „ Najmilsi! Nie każdemu duchowi wierzcie, ale doświadczajcie duchów, jeśli z Boga są. Bo wiele fałszywych proroków wyszło na świat”.

Próbkę takiego ulegania filozofii  i przyznania się do tego znalazłem w książce Zenona Ziółkowskiego Najtrudniejsze stronnice Biblii. Oto fragment (ss. 383,384): „Na tych właśnie pojęciach opiera się Paweł, kiedy stara się wniknąć w tajemnice ciała Jezusa, a ponadto wyraża za ich pomocą inne pojęcie człowieka niż to, które wypracowała teologia, korzystająca – zwłaszcza w okresie scholastycznym – z filozofii greckiej, głównie Arystotelesa (św. Tomasz z Akwinu). Pod wpływem tej teologii dokonało się z jednej strony niezwykłe wprost pogłębienie i uszeregowanie pojęć  oraz prawd zawartych w Objawieniu, z drugiej zaś odejście od takiego pojęcia człowieka, jakie to Objawienie przekazuje. Zarówno bowiem dla Starego Testamentu, jak i Nowego człowiek nie jest bytem złożonym z dwóch różnych elementów, z których jednym byłaby materia, czyli ciało, a drugim ożywiająca tę materię forma, czyli dusza. Zgodnie z prawdą biblijną człowiek w swym osobowym bycie stanowi jedność… W pojęciu biblijnym człowiek stanowi istotę, w której ciało i dusza tworzą nierozerwalną całość konieczną do tego by określić go mianem człowieka. Trup nie jest człowiekiem… Dlatego to w Starym Testamencie śmierć uważano za całkowity koniec konkretnej osoby na ziemi… To przekonanie było argumentem w stosunku do Boga, by pozostawił człowieka przy życiu na ziemi, co wyraża Ezechiasz w swej pieśni, dziękując Jahwe za uzdrowienie: Zaiste, nie szeol Cię sławi ani śmierć wychwala Ciebie; nie ci oglądają się na Twoją wierność, którzy w dół zstępują. Żywy, żywy Cię tylko wysławia, tak jak ja dzisiaj (Iz. 38:18-19). To samo przekonanie wyraża Psalmista: Wołam do Ciebie, Panie, błagam Boga mego o miłosierdzie: Jaki będzie pożytek z krwi mojej, z mojego zejścia do grobu? Czyż proch Cię będzie wysławiał albo rozgłaszał Twą wierność… Myśl ta przewija się jak nić nadziei w księgach Starego Testamentu, a można ją oddać słowami innego psalmisty: Dlatego się cieszy moje serce, dusza się raduje, a ciało moje będzie spoczywać z ufnością, bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie zaznał grobu (Ps.16:9-10). W tej rozmowie z Bogiem wyrażenie dusza nie oznacza wyłącznie, wyróżnionego w teologii scholastycznej, elementu składowego człowieka, lecz jest po prostu synonimem człowieka”. DO CZEGO DOPROWADZIŁO ULEGANIE FILOZOFII ŚWIECKIEJ!!!

W 1Król. 10 rozdział opisana jest wizyta królowej z Saby u króla Salomona. W w. 6 i 7 czytamy: „ I rzekła do króla : Prawdziwać to mowa, którąm słyszała w ziemi mojej o sprawach twoich, i o mądrości twojej. Alem nie wierzyła powieściom onym, ażem sama przyjechawszy oglądała to oczami swoimi”.  Nie przyjmowała ona łatwowiernie wszystkiego, co mówiono jej na temat Salomona, ale postanowiła sprawdzić, jak się sprawy mają. Jest to postawa zalecana przez Pismo Święte. W 1 Tes.5:21 czytamy: „Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie”. Powinno to być domeną każdego chrześcijanina, każdego człowieka, który nie chce ulec złudzeniu i doznać zawodu.

Zdarza się, iż niektórzy przypisują wierze odpowiedzialność za śmierć milionów ludzi, którzy polegli w wojnach religijnych, na stosach inkwizycji, czy w innych okolicznościach. Czy Bóg oczekiwał tego od ludzi? Czy Pismo Święte nawoływało do tego? Czynili to ludzie, którzy chcieli realizować przy okazji swoje cele. W jaki sposób udawało się im to osiągnąć? Otóż znajdowali ludzi, którzy bezkrytycznie przyjmowali ich nauki, okazywali się łatwowierni, wykluczali element racjonalizmu i empiryzmu ze swego duchowego życia. Czy to można nazwać prawdziwą wiarą? Nie! To jest łatwowierność prowadząca do uprzedzeń, do przesądów, do złego lub tylko nierozsądnego postępowania.

Pismo Święte mówi, że nasza wiara ma przypominać Wiarę dziecka. Czy to oznacza łatwowierność? Dziecko nie każdego darzy jednaką ufnością, nie każdemu wierzy. Zaufaniem i wiarą darzy przede wszystkim rodziców. Później inni stają się dla niego autorytetami. Dla nas , dzieci Bożych, nasza wiara i zaufanie , jakim darzymy Boga, są uzasadnione. Bóg jest naszym Ojcem. Jednak, gdybyśmy wiarą darzyli każdego, byłaby to naiwność, łatwowierność. Nie możemy więc wykazywać dziecięcej wiary w zetknięciu z tym złym światem, tak jak możemy to czynić względem Boga. Ta sama myśl zawarta jest w Ef.6:14: „Abyśmy więcej nie byli dziećmi, chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki i przez chytrość podejścia błędem”.

Ostatnie lata obfitują w okazje do sprawdzenia czy mamy silną, prawdziwą wiarę. Niektórzy, czując się skrępowani i ograniczani w swych prawach do pojmowania prawdy, poniekąd słusznie, postanowili głosić swoje poglądy, podkopywać autorytety (rzekomo w ich obronie). Mało tego zaczynają oni zmuszać do przyjęcia tego, co głoszą, odbierając prawo do zbawienia, tym którzy odrzucą ich poglądy. Historia potrafi się powtarzać, a my nie możemy być łatwowierni.

Starajmy się więc rozwijać naszą wiarę w Boga i ufność w Jego Słowo, ponieważ Psalmista mówi, że ci „Którzy ufają Panu, są jako góra Syon,  która się nie poruszy, ale na wieki zostaje”.

Owych wiecznych i pewnych błogosławieństw, jako owoców prawdziwej wiary, życzę Wam wszystkim i sobie. Amen!

Na spotkaniu w Strykowie (czerwiec 2019 r.) Beniamin Nagorny przypomniał postać Piotra z Goniądza. Zostawiamy przepisany fragment na ten temat i nagranie całego wykładu pt. Co jest podstawą naszej wiary.

„Chciałbym posłużyć się jeszcze innym przykładem z historii, który może nie jest tak często poruszany, a też bardzo ciekawy, z naszego własnego polskiego podwórka: Piotr z Goniądza.

Może jest to rzadko używany argument, rzadko rozważany przykład wspaniałego reformatora, który z początku miał duże uprzedzenie. (…)

W XVI wieku do Polski prawda, taka jak została rozpoznana przez Michała Serveta, trafia przez trzy głównie jednostki, które zapoznały się z tą prawdą: Lelio Socyn, Jerzy Blandrata i Franciszek Stankar. (…)

Franciszek Stankar trafił jako profesor języka hebrajskiego do Akademii Krakowskiej i tam głosił pewne rzeczy, które wydały się być wręcz herezją. Głosił on, że modlitwy zasyłane do świętych nie mają żadnych podstaw biblijnych ani zdroworozsądkowych. Miał odwagę to głosić, ale spowodowało to bunt katolickich studentów, na czele których stał właśnie Piotr z Goniądza. (…)

Sprzeciw wobec takim naukom spowodował, że profesora Stankara uwięziono. Później miał on zorganizowaną ucieczkę i uciekł, ale przez pewne wpływowe jednostki [Piotr z Goniądza] został dostrzeżony. Uznano, że może być dobrym obrońcą wiary katolickiej. Taki aktywny, spowodował takie sprzeciwienie się [herezji]. Sfinansowano mu więc dalsze studia w Padwie.

Mogłoby się wydawać, że taki człowiek, wręcz fanatyczny, nie rozpoznał prawdy i narzędzia, którego niewątpliwie Bóg używał, by przedstawić prawdę; że taki człowiek będzie już poza Boską łaską, poza nawiasem, że jest już stracony. Wcale nie. Bóg dostrzega coś, czego ludzie często nie są w stanie zauważyć. Czystość i szczerość sumienia. Pomimo, że mogą być w błędach, ale ich prawdziwym pragnieniem jest, by służyć Bogu, tak jak Go rozumieją. U takiej osoby umysł działa do pewnego poziomu, ale jest ona zupełnie szczera w oddaniu Bogu, w pracy dla Niego, tak jak Go rozumie.

Z opatrzności Pańskiej, Piotr z Goniądza trafia tam [w Padwie] na Matteo Gribaldiego, profesora, który bardzo dobrze znał nauki Serveta i przedstawił mu wszystko, całą prawdę z jej argumentami. Wtedy spadły łuski z oczu, z duchowego wzroku, Piotra z Goniądza i od tej pory zupełnie zmienił on swoje stanowisko, bardzo podobnie jak apostoł Paweł. (…)

Był on tak nowatorski w tamtych czasach szesnastego wieku, że przez wielu był odrzucany, także przez zbory. Najpierw, kiedy zaprzeczał istnieniu Trójcy, było to coś tak dziwnego i tak trudnego do przyjęcia, że określano go jako wyprzedzającego swoją epokę. (…)

Piotr z Goniądza wiele zrozumiał z nauk Serveta i głosił je, przez wiele zborów był odrzucany w swoim głoszeniu, a później dopiero po jakimś czasie zbory analizując podstawy Słowa Bożego odnajdywały, że ten człowiek rzeczywiście głosi prawdę. On [jednak] nie zatrzymał się przy tym, co osiągnął Servet. Servet nie rozumiał przedludzkiej natury naszego Pana Jezusa Chrystusa, tego, że istniał jako Logos. A Piotr z Goniądza to zrozumiał. Poszedł dalej. To, że Servet tego nie rozumiał, było dla niego drugorzędne. Widział w podstawach Słowa Bożego istnienie naszego Pana Jezusa Chrystusa w jego przedludzkiej naturze. I znowu – zbory odrzucały jego głoszenie.

To są dowody na to, że nierozpoznanie jakiegoś wodza, którego niewątpliwie Bóg używał jako swoje narzędzie, w odpowiednim czasie, to wcale jeszcze nie znaczy, że Bóg odrzuca danego człowieka od swojej łaski. Być może ten człowiek jest bardzo szczery w swoim pojmowaniu na tyle, na ile może. I albo w tym życiu Bóg oświeci go prawdą, albo w przyszłości (…) [Wtedy może wyprzedzi [on] wielu tych, którzy takiej szczerości nie posiadali i którzy chociaż posiadali wiele prawdy, ale z prawdy tej nie czynili użytku..

Skoro mówimy o Piotrze z Goniądza to chciałbym zacytować kilka jego słów z książki o nim napisanej i z jego dzieła, które nosiło tytuł „O trzech, to jest o Bogu, o Synu jego i o Duchu ś. przeciwko Trójcy sabelliańskiej”, gdzie podaje on argumenty, dlaczego tak wierzy, w co wierzy; podaje argumenty Słowa Bożego, co jest dla niego najważniejsze. (…)

Bóg żąda od każdego: «Synu mój, daj mi serce twoje!». Więc niech to serce będzie osobiście upewnione przez ciebie, żebyś rozumiał tak, jak uważasz sam, osobiście, na podstawie Słowa Bożego.

Sumienie jest tutaj bardzo ważną sprawą. Czasami wydaje się, że jak ktoś nie przyjął prawdy przez dane narzędzie to sumienie jest drugorzędne. Nie jest tak. Sumienie jest pierwszorzędne i na ile ktoś poznaje prawdę, na tyle ma się jej trzymać. (…)

[Piotr z Goniądza pisał]

„Lepiej jest tego nie wiedzieć, czego nam Bóg słowem swoim nie oznajmił, niźli chcąc wiedzieć, abo jakoby dobrze wiedział, wymyślonymi słowy je chcieć oznajmić. (…) Gdy Bóg czego nam słowem swoim nie oznajmił, a człowiek to słowem swoim chce oznajmić, to tu się już słusznie każdy będzie bał, aby to nie ludzka rzecz była, ponieważ są ludzkie słowa. I kto na to nie przyzwoli, o czym nie może być mówione, jedno ludzkimi słowy, ten nie będzie sektarz, jeśli na to wszystko zezwala, co jest w Słowie Bożym, a nie kręci ani wywraca Słowa Bożego, ale na prostym, a szczyrym Słowie Bożym przestaje. Ten to jest sektarz, który rzekomo o rzeczy Boskiej mówi, ale o niej nie mówi Słowy Bożymi, ale słowy swoimi, a Słowo Boże kręci i wywraca.

Nie drzewiej [wcześniej] ustaną sekty i nie drzewiej wszystkie zbory z sobą się pojednają i w miłości będą mieszkać, które się teraz w nienawiści mają, aliż gdy posłuchają Pawła, przez imię Pana naszego Jezu Chrysta proszącego, i uczynią to, o co tak bardzo prosi, to jest gdy jedno wszyscy będą mówić. (…)

A na ten czas, każdy dobrze wierzy, gdy wiara jest podobna wierzę apostolskiej. Bo wiara prawdziwa we wszystkich jest jedna, a nieprawdziwa jest różna i nie ta, którą prorocy i apostołowie mieli. Nie drzewiej mamy w co wierzyć, aliż gdy za pewne będziem to u siebie mieć, że toż prorocy i apostołowie wierzyli. (…)”

Prostota tego człowieka w jego zrozumieniu Słowa Bożego jest naprawdę cudowna. Myślał bardzo podobnie, jak Servet, który choć był człowiekiem uczonym i zdolnym, powiedział jednak, że Biblia jest dla prostych ludzi.”