pociecha – Badacze Biblii

Pocieszenie

admin — Sun, 07 Jan 2024 15:36:42 +0000

Jako naśladowcy Pana Jezusa powołani jesteśmy do tego, by pocieszać zasmuconych. Tę pociechę sami znajdujemy w słowie Bożym, jest to pociecha płynąca z ewangelii, „pociecha pism” (Izajasza 61:1-3, List do Rzymian 15:4).

To wielki przywilej, że możemy pocieszać i opowiadać ewangelię drugim. Możemy udzielać wsparcia i zachęty, ale także potrzebujemy takiej zachęty jedni od drugich.

Apostoł Paweł zwraca uwagę, że wśród dzieci Bożych jego czasu „wielu [było] chorych, a niemało ich zasnęło”. Podoba jest sytuacja w obecnym czasie.

Obecny świat zamknięty jest w niedowiarstwie, dotyczy to i Żydów, i pogan, i nominalnych chrześcijan – chrześcijan tylko z nazwy. Nie wszyscy dziś chcą być pocieszeni.

Dla nas jednak jest to wielka radość, że możemy rozumieć prawdę o tym, co oznacza śmierć, piekło i zmartwychwstanie. Tę wielką ewangelię możemy zwiastować wszystkim cichym i chętnym.

Zwracajmy jedni drugim uwagę na Boską opatrzność i wsparcie. Bez tego nic nie ma, nie damy rady sami, ale jeśli będziemy ufać, to Pan będzie nas oczywiście doświadczał, ale nigdy nas nie opuści.

Słowo Boże zachęca, by wierzący zamknęli się w swoich pokojach, sam na sam z Bogiem, upadli na kolana i dziękowali za wszystko. Jak mówi Psalmista: „W rękach twoich są czasy moje” (Psalm 31:3).

Nadzieja jest tym, co trzyma nas razem i tym, co trzyma nas na powierzchni. To jest to światło, światłość świata. Nasz Pan Jezus Chrystus stał się tą światłością jako Odkupiciel i światło o nim przyświeca nam ze Słowa Bożego.

List do Hebrajczyków 2:5-11 – „Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karze,
chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście synami, ale dziećmi nieprawymi. Zresztą, jeśliśmy cenili i szanowali ojców naszych według ciała, mimo że nas karcili, czyż nie bardziej winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć będziemy? Tamci karcili nas według swej woli na czas znikomych dni. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości.”

Oczywiście w naszym rozwoju duchowym, pośród prób i doświadczeń, potrzebujemy pocieszenia i wzmocnienia. Potrzebował go Kościół Chrystusowy, potrzebował tej obecności i wzmocnienia także sam Pan zbawienia, nasz Pan Jezus Chrystus.

Z pewnością, największe to pocieszenie znajduje się w Boskiej obietnicy. W obietnicy, że płacząca Rachela zostanie pocieszona, bo jej dzieci powrócą „z ziemi nieprzyjacielskiej” (Jeremiasza 31:15-17). Wiemy ze Słowa Bożego, że ta ziemia to grób, stan niebytu, ale w Biblii ten stan przyrównany jest także do snu, bo będzie z niego obudzenie.

Tego obudzenia dokona Syn Boży, który położył swoje własne życie jako ofiarę za nas. W Słowie Bożym znajdujemy wiele zapowiedzi zmartwychwstania i czasów błogosławienia ludzkości: Dzieje 24:15, Jana 5:28-29, Objawienie 21:1-4.

Diabeł nie ma piekła w swoich rękach. On jest mordercą, sprowadza ludzi do piekła, ale Objawienie 1:18 mówi, że to Jezus ma klucze piekła i śmierci. Nie jest to piekło z diabłami, z ogniem, ale grób, stan śmierci, a Bóg obiecuje wskrzeszenie i udzielenie nowych ciał wskrzeszanym istotom.

(Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego, 7 stycznia 2024 r., zbór w Bydgoszczy)

Pociecha w smutku

admin — Tue, 09 Mar 2021 15:00:10 +0000

Nie smućcie się, gdyż radość Pana jest waszą ostoją.
– Księga Nehemiasza 8:10

Smutek rzeczywiście może przychodzić i często przychodzi jak potop, lecz w tym wszystkim Pan jest naszym Pomocnikiem. Dusza, która nigdy nie poznała dyscyplinowania smutkiem i udręką, nie doświadczyła jeszcze wartości miłości i pomocy ze strony Pana. To właśnie w czasie przytłaczającego smutku, kiedy przybliżamy się do Pana, On staje szczególnie blisko nas.

Psalmista (130) przekonał się o tym, gdy w głębokim utrapieniu wołał do Pana i rozważał o Jego sprawiedliwości, mówiąc:

Z głębokości wołam do Ciebie, o Panie!
Panie, usłysz mój głos:
nakłoń uszu Twych do głosu próśb moich.

Odczuwając własne braki i tęsknotę do pełnego wyzwolenia z wszelkiej niedoskonałości i prorokując o obfitych postanowieniach Boskiego planu co do zbawienia przez Chrystusa, dodaje:

Panie, jeśli będziesz nieprawości upatrywał [przypisał je nam], któż się ostoi? Ale u Ciebie jest odpuszczenie, aby się Ciebie bano [czczono].

Źródło: Codzienna niebiańska manna, s. 382.

*****

O, nie smuć się…

Głos anioła

admin — Mon, 15 Feb 2021 16:58:44 +0000

Pewnego zimowego dnia mały chłopiec ubrał się ciepło, a następnie powiedział do ojca:
– Dobrze, jestem gotowy.
Jego tata pastor zdziwiony odpowiedział:
– Gotowy na co?
– Tato, czas wyjść na zewnątrz i rozdać nasze ulotki! – wytłumaczył chłopiec.
– Synu, na dworze jest bardzo zimno i mży. Dziecko spojrzało zdziwione na ojca i powiedziało:
– Ale tato, ludzie muszą wiedzieć o Bogu nawet w deszczowe dni.
Ojciec popatrzył na syna i znużonym głosem oznajmił:
– Synu, nie wychodzę na zewnątrz przy takiej pogodzie.
Chłopiec, z nutką rozpaczy w głosie, zapytał z nadzieją:
– Czy mogę więc iść sam?
Ojciec odczekał chwilę, jednak widząc zapał syna, ustąpił:
– Możesz iść, masz tutaj ulotki, ale naprawdę bądź ostrożny.
Zadowolony jedenastolatek chodził po wszystkich ulicach wioski, rozdając ulotki ludziom, których spotykał. Po dwóch godzinach marszu w deszczu i zimnie, została mu w ręce ostatnia ulotka. Zatrzymał się na rogu, szukając osoby, której mógłby ją wręczyć. Niestety, ulice były wyludnione. Chłopiec nie poddawał się, podszedł do pierwszego domu, jaki zobaczył i zapukał kilka razy. Nikt nie wychodził. Zrezygnowany miał już odejść, jednak znów odwrócił się do drzwi i zaczął w nie walić i dzwonić dzwonkiem. Czekał. Wreszcie drzwi zostały otworzone przez starszą panią, która zapytała smutno:
– Co mogę dla Ciebie zrobić, synu?
– Przepraszam, jeśli Panią zdenerwowałem tym pukaniem, ale chcę tylko powiedzieć, że Bóg naprawdę Panią kocha i przyszedłem dać tę ostatnią ulotkę. Mówi ona o Bogu i Jego wielkiej miłości.
– Dziękuję, niech cię Bóg błogosławi. – odparła zdumiona, nie mogąc powiedzieć nic więcej.
W następny niedzielny poranek rozpoczęło się nabożeństwo. Zgodnie ze zwyczajem pastor zapytał zgromadzonych:
– Czy ktoś ma świadectwo lub coś, czym chciałby się podzielić?
Z ostatniej ławki wstała nieznajoma starsza pani, a kiedy zaczęła mówić, wszyscy zobaczyli jej rozpromienioną twarz.
– Nikt w tym kościele mnie nie zna. Prawdę mówiąc, nigdy tu wcześniej nie byłam. Mój mąż umarł jakiś czas temu, zostawiając mnie zupełnie samą na tym świecie. Ostatnia niedziela była szczególnie zimnym i deszczowym dniem, nie tylko na zewnątrz… Miałam pewność, że właśnie doszłam do końca życiowej drogi, ponieważ w moim sercu nie było już żadnej nadziei i nie chciałam żyć. Tego dnia wzięłam krzesło i linę, i poszłam z nimi na strych. Zrobiłam pętlę, a koniec liny przywiązałam do krokwi dachu. Wdrapałam się na krzesło i owinęłam linę wokół szyi. Gdy stałam już na krześle, tak bardzo samotna i załamana, i właśnie miałam rzucić się z krzesła, usłyszałam głośne pukanie do drzwi. Pomyślałam, że kimkolwiek jest ta osoba, na pewno za chwilę sobie pójdzie. Czekałam i czekałam, ale pukanie do drzwi było za każdym razem coraz głośniejsze. Zrobiło się tak głośno, że nie mogłam już tego ignorować. Zastanawiałam się, kto to może być? W końcu nikt nigdy wcześniej nie zbliżał się do moich drzwi i nie odwiedzał mnie! Zsunęłam linę z szyi, następnie zeszłam otworzyć, podczas gdy dzwonek wciąż dzwonił, a w drzwi wciąż pukano. Kiedy już je otworzyłam, nie dowierzałam. Moim oczom ukazało się najbardziej promienne i anielskie dziecko, jakie kiedykolwiek widziałam! Tak pięknie się uśmiechał, nawet nie potrafię dokładnie tego opisać. Słowa, które wyszły wówczas z jego ust sprawiły, że moje martwe już od dawna serce, wróciło do życia. Rzekł GŁOSEM ANIOŁA:
– chcę tylko powiedzieć, że Bóg naprawdę Panią kocha.
Kiedy zniknął między zimnem, a deszczem, zamknęłam drzwi i przeczytałam każde słowo ulotki. Następnie usunęłam ze strychu krzesło i linę, bo już ich nie potrzebowałam. Teraz wiem, że Pan Jezus odkupił mnie Swoją drogocenną krwią. To On jest moim Zbawicielem i sensem mojego życia…

(znalezione w internecie)

Chociaż chwilami nasza praca może wydawać się bezsensowna, Bóg widzi w niej ogromny sens. Nie zawsze dostrzegamy efekty (być może wcale ich nie poznamy), ale warto siać ziarna, którym Bóg daje wzrost. Nie wiadomo komu akurat było potrzebne jakieś słowo, ulotka, czy wspólnie spędzony czas.

Zobacz inne świadectwa.

Jezus jest ucieczką dusz

admin — Wed, 03 Apr 2013 20:43:24 +0000

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 137
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Jezus jest ucieczką dusz

1. JEZUS jest ucieczką dusz,
On pociechą w smutku nam;
U stóp Krzyża żal swój złóż;
Jezus cię pocieszy tam
i ustrzeże Cię od burz.
Skrzydłem cię okryje Sam;
A gdy skończysz życie już,
Do niebiańskich wpuści bram.

2. W służbie Jezusowej wciąż
Musisz dążyć w Jego ślad;
Wąską ścieżką bracie dąż,
Jezusowych słuchaj rad.
Bo w tych radach święty mąż
Widzi Boskiej mocy ład;
Rada Pańska wzmacnia wciąż
i ochrania Cię od zdrad.

3. W Słowie Pańskim Prawdy treść,
Światłość, co nad światem lśni,
A więc ludziom prawdę nieść.
Trzeba w ostateczne dni.
Głośmy światu cudną wieść,
Hymn radosny niechaj brzmi,
I oddajmy Panu cześć;
Chwała, Zbawco, chwała Ci!

Zapomnij o smutku

admin — Sat, 09 Mar 2013 11:08:38 +0000

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 60
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Zapomnij o smutku

1. ZAPOMNIJ o smutku,
bo każdy go ma,
Płacz, lecz po cichutku,
niech płynie Twa łza,
Nie żal się przed światem,
zły świata dziś stan,
Idź, pomódl się z bratem,
pocieszy cię Pan!

2. Wnet smutek przeminie
i zniknie żal Twój,
Bo w Panu jedynie
nadziei jest zdrój!
Przed Tron Jego mocy
nieś troski i ból;
Udzieli pomocy –
Nasz Zbawca i Król.

3. I nie znaj, co trwoga,
wśród wichru i chmur,
Bo wiedz, że od Boga
w Jezusie masz wzór.
Zapomnij o smutku,
bo każdy go ma;
Płacz, lecz po cichutku
niech płynie twa łza.

Przyjaciela mam, co pociesza mnie

admin — Sat, 01 Sep 2012 20:07:04 +0000

Śpiewnik Pielgrzyma, nr 358
wyk. Janusz Bigda
słowa: Elisha Albright Hoffman, Anthony Showalter

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Przyjaciela mam, co pociesza mnie

1. Przyjaciela mam, co pociesza mnie,
gdy o Jego ramię oprę się!
On Pokojem swym, szczęściem darzy mnie,
gdy o Jego ramię oprę się!

Refren: Boże ramię, to jest w ucisku pewny gród,
Boże ramię, do niebieskich mnie zawiedzie wrót!

2. O, jak słodko mi Jego uczniem być,
gdy o Jego ramię oprę się!
W Jego świetle iść, w Jego mocy żyć,
gdy o Jego ramię oprę się!

3. Bać nie muszę się, ani ronić łez,
gdy o Jego ramię oprę się!
Pokój w duszy mam, gdy On blisko jest,
gdy o Jego ramię oprę się!