List do Tytusa 3:5 – Nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym.

2 Kor. 4:16 – Dlatego nie poddawajmy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.

Odnowić znaczy uczynić coś takim, jakim było, gdy było nowe, przywrócić do stanu
wyjściowego. Nas interesować będzie odnowienie poświecenia się Bogu.

Wzrastać znaczy pomnażać (zwiększać) przez przyrastanie lub dodawanie; znaczy rosnąć, dojrzewać, doskonalić się.
Lud Boży powinien stale duchowo się odnawiać i wzrastać (wykazywać aktywność w tym kierunku).

Ilustracja: Jeśli idąc do jakiegoś celu zejdziemy z ustalonej drogi, zboczymy z trasy, to lepiej będzie wrócić do miejsca, w którym zeszliśmy z drogi.
Jako niedoskonałym ludziom zdarza się nam, że upadniemy, zgrzeszymy. Odnowa oznacza cofnięcie się do tego miejsca (etapu) w procesie naszego chrześcijańskiego wzrastania, w którym byliśmy przed naszym grzechem, by stamtąd ponownie rozpocząć wzrost. Wzrost oznacza sięganie po rzeczy nowe, które są przed nami ( Apostoł nie uchwycił, gdy pisał słowa: Bracia! Ja o sobie nie rozumiem, żebym już uchwycił – Filip.3: 13 ).

Jakub (1:23-24) przestrzega przed taką sytuacją: Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przejrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

Rozważmy odnowę:
Ale występki, któż zrozumie? Od tajemnych występków oczyść mnie. I od swawolnych zachowaj sługę twego, aby nie panowały nademną; tedy doskonałym będę, a będę oczyszczony od przestępstwa wielkiego. Niechże będą przyjemne słowa ust moich, i rozmyślania serca mego przed obliczem twojem, Panie, skało moja i odkupicielu mój! ( Ps,19: 13-15 )

Grzechy tajemne: a) nieznane nam – nie zdajemy sobie z nich sprawy b) nieznane innym.

Grzechy swawolne: świadome wykraczanie przeciwko prawu Bożemu, mogą doprowadzić do grzechu na śmierć.
Musimy unikać jednych i drugich.

Ps. 51: 4,5,10,12,14 – modlitwa Dawida po poważnym grzechu ( Natan ):
Omyj mnie doskonale od nieprawości mojej, a od grzechu mego oczyść mnie. Albowiem ja znam nieprawość moję, a grzech mój przedemną jest zawżdy. Daj mi słyszeć radość i wesele, a niech się rozradują kości moje, któreś pokruszył. Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! A ducha prawego odnów we wnętrznościach moich. Przywróć mi radość zbawienia twego, a duchem dobrowolnym podeprzyj mnie.

Chodzenie w nowości żywota : Azaż nie wiecie, iż którzykolwiek ochrzczeni jesteśmy w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego ochrzczeni jesteśmy? Pogrzebieniśmy tedy z nim przez chrzest w śmierć, aby jako Chrystus wzbudzony jest z martwych przez chwałę ojcowską, tak żebyśmy i my w nowości żywota chodzili. (Rzym.6: 3,4)
Nie dotyczy to chrztu w wodzie, ale chrztu w sercu. Zgodnie ze słowami Psalmu 40:8,9:
Tedym rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie; Abym czynił wolę twoję, Boże mój! Pragnę, albowiem zakon twój jest w pośrodku wnętrzności moich.
Mamy odnawiać ducha poświęcenia, jaki towarzyszył nam w pierwszych dniach poświęcenia. Odnawiać, aby wzrastać, aby nie dotyczyły nas słowa, iż odnowienie do pokuty jest niemożliwe.

Odnowienie umysłu waszego: A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego na to, abyście doświadczyli, która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała. ( Rzym. 12: 2 )
Jan Edgar powiedział: Codziennie odnawiajcie przymierze poświęcena i codziennie starajcie się je wykonywać. Każda okazja jest dobra do podjęcia takiej decyzji i działania.

W Liście do Ef. 4: 22-24 czytamy: To jest, żebyście złożyli według pierwszego obcowania starego człowieka, który się psuje przez pożądliwości oszukiwające; I odnowili się duchem umysłu waszego; I oblekli onego nowego człowieka, który według Boga stworzony jest w sprawiedliwości i w świętobliwości prawdy.
Odnowienie to odrzucenie złych rzeczy; wzrost, to przyobleczenie nowego człowieka.

W czym mamy wzrastać ?

1. Wzrost w wierze (jej pomnażanie) – Łuk.17: 5 I rzekli Apostołowie Panu: Przymnóż nam wiary. Oznacza to wzrost w znajomości (umysł), spolegliwości, ufności ( serce) i aktywności (wola, która ukaże żywa wiarę)

2. Wzrost w miłości (jej pomnażanie)

Ef.4: 14-16 Abyśmy więcej nie byli dziećmi, chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki, i przez chytrość podejścia błędem.
Ale szczerymi będąc w miłości rośmy w onego we wszystkim, który jest głową, to jest w Chrystusa. Z którego wszystko ciało przystojnie złożone i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku, według miary jego, wzrost ciału należący bierze ku budowaniu samego siebie w miłości.

1 Tes. 3: 12 A was Pan niech pomnoży i obfitującymi uczyni w miłości jednego ku drugiemu, i ku wszystkim, jako i nas ku wam.

1 Kor. 12: 31 Starajcie się usilnie o lepsze dary; a ja wam jeszcze zacniejszą drogę ukażę. Te lepsze dary to opisana najpiękniej jak można w rozdziale 13. miłość.

Jan 15: 12,13 Toć jest przykazanie moje, abyście się społecznie miłowali, jakom i ja was umiłował. Większej miłości nad tę żaden nie ma, jedno gdyby kto duszę swoję położył za przyjacioły swoje.

Marek 12: 30, 31 Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; toć jest pierwsze przykazanie. A wtóre temu podobne to jest: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie. Większego przykazania innego nad to niemasz.

Wszyscy potrzebujemy więcej miłości obowiązkowej i miłości bezinteresownej.
Szczególnie, gdy wśród braci doświadczenia ( nie izolujmy się ). Wzrost w miłości prowadzi do wzrostu w służbie.

3. Wzrost w służbie: Mamy śpiewać symboliczną nową pieśń:
a) pieśń Mojżesza ( przesłanie ST), mówiącą o restytucji i ziemskim zbawieniu w Królestwie
b) pieśń Baranka ( przesłanie NT ), mówiącą o zbawieniu dla wybranych.
Powinniśmy wykazywać się gotowością i gorliwością w służbie, zgodnie ze
słowami Izajasza 6: 8 Potemem słyszał głos Pana mówiącego: Kogóż poślę ? a kto nam pójdzie ? Tedym rzekł: Otom ja, poślij mnie.
Nasza służba jest jednym ze sposobów okazywania czci Bogu.

Jak osiągnąć duchowe odnowienie i wzrost ? TRZEBA :

1. Pragnąć tego ( nieustannie i szczerze ).

2. Modlić się o odnowienie i wzrost jak Jeremiasz w Trenach 5: 21 Nawróć nas do siebie, o Panie! A nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna bywały.

3. Podjąć niezłomne postanowienie. 2 Piotra 1: 5-8 Ku temu tedy samemu wszelkiej
wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność, A do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; A do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi, ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego Jezusa Chrystusa.

4. Starać się lepiej poznawać prawdę i przekazywać ją innym, napełniać się duchem, zdobywać owoce ducha i w ten sposób wzrastać.

Nie wiemy, co przyniosą nam dalsze lata życia, nie wiemy, co przyniesie jutrzejszy dzień, ale wiemy, że ciąży na nas odpowiedzialność, aby każdego dnia być użytecznym w służbie dla Pana. Człowiek, który zgodnie z Ew. Mat. 25: 14-30 otrzymał talent a nie użył go, popełnił grzech, grzech zaniechania; nie użył powierzonego mu talentu, nie wzrastał, nie pomnażał.
Nie bądźmy mu podobni! Niechaj Bóg błogosławi nasz wzrost i nasze odnawianie poświęcenia!

Kochać na zabój – czy będzie to dobry tytuł? Co to tak naprawdę do końca znaczy?

Ogólnodostępna definicja mówi, że 'kochać na zabój’ to znaczy:

– zupełnie
– kompletnie
– być czymś ogarniętym
– bez opamiętania
– żarliwie
– gorliwie
– po uszy
– oddanie
– mocno
– na całego
– gorąco
– na maksa

Oddać się w pełni. Tak jak jest nasze poświęcenie, jak oddajemy się Panu, to oddajemy się w pełni. Kiedy jednak człowiek przychodzi do Boga, kiedy uwierzy w Boga, w Jego istnienie, w Syna Bożego, w to, co Bóg dla nas przygotował przez swojego Syna, to tyle tylko wiemy, jesteśmy czystą kartką.

Co więc robić dalej i czym powinniśmy się kierować w naszym życiu? Zachęcamy do wysłuchania wykładu w szkole proroczej zboru Pana w Bydgoszczy przedstawionego przez brata Marka Okońskiego, 7 marca 2022 r.

***

Wykład noworoczny 2022 dla zborów Pana w Rybniku i w Bydgoszczy wygłosił brat Bogdan Kwaśniewski.

Wykład zachęca do odpowiedzenia sobie na pytanie ze starej protestanckiej pieśni: „Czy wszystko dobrze z moją duszą?”. Słowami Johna Edgara, badacza Pisma Świętego ze Szkocji, mówca zaprasza: „Codziennie odnawiajcie śluby sobie poświęcenia!”. 

Czasami w życiu duchowym może przydarzyć się choroba, słabość lub duchowy sen. Apostoł Paweł wzywał braci: „Obudź się, który śpisz i powstań od umarłych”.

Gdy zastanawiamy się, skąd bierze się bałagan w mieszkaniu, odpowiedzieć można, że sam się robi. A chwasty w ogródku? Same rosną. Nie trzeba się bardzo brudzić, żeby stać się brudnym – wystraczy przestać się myć. Nie trzeba też się poddawać. Wystarczy, że przestaniemy walczyć z sobą. Dalej: nie wystarczy raz się umyć, ani też raż raz wygrać bitwy czy raz wyplewić ogródka. Potrzeba wytrwałości w chrześcijańskim życiu. Chrześcijanin nie musi robić złych rzeczy, żeby ponosić duchowe straty. Zagrożeniem dla nas jest zaniedbanie się.

Są różne zaniedbania, które mogą odpowiadać 7. krokom, które w swoim życiu i poświęceniu podejmował Pan Jezus, i które i my powinniśmy podejmować, jak. zapieranie się samych siebie, badanie, praktykowanie i głoszenie Słowa Bożego, modlitwa, czuwanie i gotowość do znoszenia zła.

Według Edmunda Burke’a: „Aby zło zwyciężyło, wystarczy, by dobrzy ludzie nic nie robili.”

Lud Boży ma być na ciągłym stand-by (ma być gotowy do użycia przez Pana w każdym momencie życia). Nasz problem to zapominanie o tym, zapominanie o wielkim odkupieniu i naszej w związku z tym odpowiedzialności.

Jakuba 1:23-24 –
„Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.”

Lustrem jest Słowo Boże. Nie należy od niego odchodzić. Jednak inny problem może wynikać z rutyny. Manna, badania beriańskie, to wszystko dobre, ale jak do nich podchodzimy? Czy poszukujemy „pierwszej miłości” i staramy się nie pozwolić, by ona zgasła?

2 Kor. 5:17 – „Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto stało się nowe”

2 Kor. 4:16 – „Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.”

„Z dnia na dzień” w tym fragmencie oznacza pewien proces. Chrześcijanin według Psalmu 1 powinien wzrastać jak drzewo. Obyśmy wszyscy mogli w tym kolejnym roku odnawiać się, wzrastać i duchowo owocować.

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.” (Łk 1, 26-38)

W ten sposób podpisała carte blanche – zgodę na całą przyszłość, od Betlejem, przez egipskie wygnanie i lata w Nazarecie, przez krzyż (…) Cokolwiek się zdarzy – jestem służebnicą Twoją. Jestem na Twoje rozkazy. Dysponuj mną, jak swoją własnością. Należę do Ciebie – cała Twoja. My także mamy swoje zwiastowania. My także jesteśmy Bogu potrzebni. (…) Ale człowiek naszego wieku mówi chętniej: Nie będę służył. Jest panem ziemi i śni mu się panowanie nad innymi planetami, choć – co prawda – trudniej zapanować nad sobą, kierować własnym rozwojem i sercem.

Sięga po władzę nad klimatem, potrafi czasem zmusić deszcze, burze i chmury, aby mu służyły. Ale nie ma władzy nad zmienną pogodą własnych nastrojów, jest bezradny wobec niżu, depresji i szalejącej burzy zmysłów. Chce zmienić kierunek rzeki i wykorzystać siłę wiatru. Lecz sam nie ma siły iść pod prąd. Jak trzcina chwiejąca na wietrze, poddaje się bezwolnie opiniom, presjom, obietnicom.

Wożą go coraz szybsze samochody, wyręczają go w pracy mózgi elektronowe. Ale kochać, cierpieć, tęsknić musi sam i – nie potrafi.

Żeby zaoszczędzić czas i energię ma ekspresy, komiksy, błyskawiczną zupę w proszku i szybkoobrotowe wiertarki. Ma też mnóstwo rozrywek, które obiecują relaks. Ale – rzecz dziwna – jest coraz bardziej zmęczony i nie wie, co się dzieje z tym zaoszczędzonym czasem. Buduje więc kina i stadiony, ale też – kliniki psychiatryczne i oddziały odwykowe, a te wciąż nie mogą pomieścić ludzi zmęczonych życiem.

Potrafi przedłużyć życie swemu pokoleniu. Może odroczyć śmierć, umie przeszczepiać serce i nerki, obmyśla sposób obrony przed inwazją raka. Lecz jednocześnie bez mrugnięcia oka tępi zdrowe i kwitnące życie nienarodzonych. Gdyby zaś chciał – może w ciągu paru sekund znieść z powierzchni ziemi wszelkie życie. Ma sposób. Jest niewolnikiem rzeczy, nad którymi kazano mu panować. Olbrzym zniewolony przez krasnoludki.

Nie został stworzony na niewolnika. Otrzymał wolność i cały świat w dzierżawę. Ma czynić sobie ziemię poddaną, a wszystko, co na ziemi, ma służyć człowiekowi. Do kogo zaś należy on sam, człowiek, jedyne na ziemi stworzenie ukształtowane na obraz i podobieństwo Boga? Tęsknotą człowieka jest należeć do kogoś. Mieć zdrowe i mocne korzenie, które gwarantują bezpieczeństwo i radosne poczucie przynależności. Być potrzebnym. Ofiarować się komuś. Bez tego nie ma miłości. Bez miłości zaś nie ma życia. Wszystko traci koloryt, światło i sens. Nie ma dla kogo żyć i pracować. Do kogo więc należeć? Komu służyć? Komu ofiarować siebie? Komu powiedzieć – Cały Twój? I kto może przyjąć ten dar – człowieka – jego myśli, ciało, duszę, ból i radość, początek i koniec, jego życie i śmierć i wieczność.

– Cała Twoja jestem – mówi dziewczyna do swego chłopca. Ale on nie pragnie jej całej. Jej myśli go nie obchodzą. Z jej duszą nie wiedziałby co począć.

– Cały twój jestem – mówi chłopiec do swej dziewczyny. Ale niewiele może jej ofiarować z tej całości – część swego serca roztrwonił w rozlicznych przygodach, reszta już dawno wymknęła się spod jego władzy, już sam nie należy do siebie. Czyż można ofiarować komuś to, czego się nie posiada?

Cały twój – mówi człowiek do pieniądza. – Pochłaniasz mnie całkowicie. Poświęcam ci wszystkie siły, myśli i tęsknoty.

Cały swój – mówi egoista zamykając szczelnie drzwi do swego domu. – Mam wyłączne prawo do swego życia i szczęścia. Tylko do mnie należy mój czas, zdrowie i los.

Cały twój – mówi też człowiek swemu nałogowi, kaprysom, ambicjom i przyjemności. (…)

Człowiek nie należy do rzeczy, bo te mają być jego posłusznymi sługami.

Ani do ziemi, bo ta ma być jemu poddana.

Ani do działania, bo ono jest tylko drogą do podporządkowania ziemi.

Ani do siebie, bowiem jeden Bóg jest tym, od którego wyszliśmy i do którego powrócimy.

Należy więc do Boga. I najpiękniejsze, co może zrobić, to ze swojej <<wolnej stopy>>, z wolnego wyboru powiedzieć: Oto ja sługa Twój, Boże. I sługa sług Twoich, do których mnie poślesz. Ty, który klękałeś przed ludźmi w Wieczerniku, aby im nogi umywać.
Nie będę służył rzeczom, lecz Tobie.
Nie będę się chwiał – jak trzcina – za byle powiewem, bo o Twoje słowo opieram moje słowa, na Twojej mądrości buduję moją wiedzę, z Twojej obecności czerpię wiarę, radość i odwagę.

Należę do Ciebie, nie w części, ale w całości. Nie oddaję Ci tego, co mi zbywa, lecz wszystko. Nie należę do Ciebie tylko w niedzielę, lub tylko w czasie większych świąt, ale zawsze. Nie chcę dawać świeczki Tobie, a komuś innemu ogarek.

Wszystko należy do Ciebie, Cały Twój.

Szczęśliwi ci wszyscy, co potrafią jak Maria powierzyć się Bogu – błogosławione są wówczas owoce ich życia. Mogą się wówczas bezpiecznie oddać drugiemu człowiekowi, działaniu, ideom, może ich pochłaniać nauka, praca, rozmowa z dzieckiem, śpiew i wspaniały zjazd na nartach z ośnieżonego stoku góry – bowiem wszystkie ich słowa, myśli i uczynki są różne z Ducha poczęte, jeśli potrafią powiedzieć Cały Twój i – dotrzymać.”