Na te i wiele innych pytań w wykładzie pt. „Życie wieczne i nieśmiertelność” odpowiada brat Czesław Ruciński.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 25 sierpnia 2024 r.

***

Polecane w wykładzie broszurki w wersji elektronicznej:

• Życie i nieśmiertelność
• Wieczne przeznaczenie człowieka
• Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie
• Dzień sądu
• Nowa Ziemia
• Co to jest dusza
• Zmartwychwstanie umarłych
• Różne zarysy Boskiego planu w streszczeniu

Na życzenie wyślemy chętnym wybrane broszurki w wersji papierowej.

Prosimy o kontakt pod adresem wiktor@badaczebiblii.pl lub przez formularz kontaktowy na stronie.

Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

Ukamienowanie Szczepana

I kamienowali Szczepana, który się modlił tymi słowy: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał.
– Dzieje Ap. 7:59-60.

Słowo „duch”, wypowiedziane przez prześladowanego świętego zwykle kojarzy się z nieśmiertelną częścią istoty ludzkiej, która w przypadku śmierci bogobojnego człowieka wznosi się wysoko do światłości. Zakłada się, że tuż przed śmiercią męczennik powierza swego ducha Zbawicielowi w nadziei na trwałe szczęście, gdy tylko zostanie wyzwolony z doczesnej powłoki. Jest to bez wątpienia sympatyczne marzenie, ale nie wolno nam przeoczyć zawartej w nim trudności.

To powszechne wyobrażenie jest całkowicie sprzeczne ze świadectwem naszego Pana, które przekazał Apostołom tuż przed swoim ukrzyżowaniem:

Idę przygotować wam miejsce.
– Jana 14:2.

Czy na zakończenie swoich trudów i bólu zostali oni wyznaczeni, by tam pójść – jak zapewnia swoich uczniów chrześcijańska ortodoksja? Wydaje się, że tak nie jest –

A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.
– Jana 14:3.

Słowa, które mogą być traktowane jako objaśnienie wersetów z Ew. Jana 13:33-36. Gdy we wspaniałym majestacie został uniesiony ze szczytu góry [„zwanej Oliwną, która leży w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi na jeden sabat.” – Dzieje Ap. 1:12 – przyp. tłum.] do nieba, to towarzyszący aniołowie powiedzieli do obserwatorów jego wniebowzięcia: „Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, przyjdzie w taki sam sposób” – cicho i nierozpoznany przez ludzi – „tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba” – Dzieje Ap. 1:11. A zatem w nauce Biblii nie ma czegoś takiego jak pójście do Niego w chwili śmierci i żaden święty nie będzie uprzywilejowany, by mógł oglądać Jego twarz, zanim według obietnicy Pan nie powróci na ten świat.

Apostoł Paweł doskonale rozumiał Boski plan i postanowienie, dlatego nie oczekiwał, że otrzyma nagrodę i dziedzictwo aż do czasu, gdy Pan objawi się po raz drugi, tym razem bez ofiary za grzech ku zbawieniu: „Albowiem już niebawem będę złożony w ofierze” – mówi – „czas rozstania mego z życiem nadszedł” – „a że dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem, to oczekuje mnie teraz wieniec sprawiedliwości, który Pan, sprawiedliwy Sędzia, da mi” W chwili śmierci? Nie, „w owym dniu” – kiedy wróci! „A nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego” – 2 Tym. 4:6-8. Czy Szczepan nie kształcił się w tej samej wspaniałej i bezbłędnej szkole duchowej? Nie wiedział, że Wybawiciel któremu zaufał powiedział: – „przyjdę powtórnie i wezmę was do siebie”?

Gdy po godzinach agonii na wzgórzu hańby nastała ostatnia chwila, „mąż boleści” zawołał donośnym głosem i zakończył słowami: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, skonał”, czyli umarł (Łuk. 23:46), a według Mat. 27:50 – „oddał ducha” (dosłownie: przestał oddychać), tj. wydał ostatnie tchnienie, czyli przestał żyć. Szczepan, pierwszy męczennik wśród uczniów, wydaje się naśladować swego Mistrza w scenie końcowej. Jezus powiedział: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego”. A gdy kamienie okrutnie miażdżyły drżące ciało Szczepana, modlił się on słowami: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego”.

Oryginalne słowo użyte przez umierającego Pana i jego umierającego sługę to pneuma, tłumaczone jako „duch” i oba fragmenty podano w Greckim Leksykonie Nowego Testamentu Robinsona jako ilustracje tego terminu, wskazującego na „zasadę, że życie jest zawarte w oddechu” – kierując nasze myśli do starego zapisu: – „Pan Bóg (…) tchnął w nozdrza jego dech życia. Wtedy stał się człowiek istotą żywą” – 1 Mojż. 2:7.

Gdy taką interpretację uznamy za poprawną, wówczas nie będzie trudności z prawidłowym zrozumieniem żarliwych słów wydającego ostatni dech świadka. Poprosił swojego wysoko postawionego Pana, by przyjął z powrotem jego życiodajny oddech, a tym samym uznał jego życie, które złożył jako ofiarę na ołtarzu chrześcijaństwa. Odbiega to bardzo od popularnych poglądów, ale jest w całkowitej zgodzie z ogólnymi naukami Pisma Świętego i końcem tej historii. Czy po okrzyku: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego” udało mu się przejść w górę do niebiańskiej siedziby? Czy jego skrzydlaty duch odbył lot przed oblicze Odkupiciela? Nie, zaprawdę: „Padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał”. Ukamienowany na śmierć, powrócił do prochu. Nie został uwolniony aż do chwili, gdy „umarli w Chrystusie” podczas Jego obecności, za sprawą Jego mocy zakwitną błogosławieństwem nieśmiertelności.

(Wybrane)

„Zion’s Watch Tower”, czerwiec 1886, R-860b

Tłum. za: „Straż”, 1/2019

Jest bardzo duża różnica pomiędzy tymi dwoma określeniami. Wszyscy, którzy uzyskują nieśmiertelność mają wieczne życie, lecz nie wszyscy, którzy zdobywają życie wieczne, będą mieli nieśmiertelność, wznioślejszy i o wiele większy dar od Boga.

Przez okupową ofiarę Jezusa On „zgładził śmierć” – przerwał jego panowanie nad człowiekiem – i wydobył na światło dzienne dwa zbawienia: życie wieczne w ogólności dla rodzaju ludzkiego oraz nieśmiertelność dla Kościoła.

Słowo nieśmiertelny oznacza dużo więcej niż posiadanie mocy do życia wiecznego. Zgodnie z Biblią, miliony mogą się radować życiem wiecznym, lecz jedynie bardzo ograniczona liczba, 144 000 (Objawienie 7:4; 14:1-4), będzie nieśmiertelna:

„I usłyszałem liczbę opieczętowanych:
sto czterdzieści cztery tysiące
(…)
Potem ujrzałem:
A oto Baranek stojący na górze Syjon,
a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące,
mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach.
I usłyszałem z nieba głos jakby głos mnogich wód
i jakby głos wielkiego gromu.
A głos, który usłyszałem, [brzmiał] jak gdyby harfiarze uderzali w swe harfy.
I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem
i przed czterema Zwierzętami, i przed Starcami:
a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć
prócz stu czterdziestu czterech tysięcy –
wykupionych z ziemi.
To ci, którzy z kobietami się nie splamili:
bo są dziewicami;
ci, którzy Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie;
ci spośród ludzi zostali wykupieni
na pierwociny dla Boga i dla Baranka”

Co to znaczy nieśmiertelny

Słowo nieśmiertelny oznacza kogoś, kto nie jest śmiertelny – kogoś odpornego na śmierć i niezniszczalnego. Każda istota, której istnienie jest w jakiś sposób uzależnione od innych osób lub rzeczy, takich jak żywność, woda, światło, ogrzewanie i powietrze, nie jest nieśmiertelna. Pierwotnie nieśmiertelność była jedynie przymiotem Boga Jehowy, tak jak jest napisane:

„… Ojciec ma żywot sam w sobie” (Jana 5:26)

Jego istnienie nie ma początku i nie jest podtrzymywane On jest „Królem wieków, nieśmiertelnym, niewidzialnym” (1 Tymoteusza 1:17).

Jednak tak, jak Ojciec ma żywot sam w Sobie – nieśmiertelność, „tak dał i Synowi, aby miał żywot w samym sobie”. Jezus został „nader wywyższony” i otrzymał „imię, które jest nad wszelkie imię” (Filipian 2:9). On jest „wyrażeniem istoty” osoby Ojca (Hebrajczyków 1:3). Jest Królem królów i Panem panów (Objawienie 17:14; 19:16), „który jedyny ma nieśmiertelność” (1 Tymoteusza 6:14-16) – Ojciec tutaj, jak i gdzie indziej, znajduje się poza wszelkim porównaniem –

„Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane [Jezusowi], znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał.”

Ponadto Maluczkie Stadko ma obiecaną Boską naturę. Apostoł Piotr napisał o tej klasie: „Przez co bardzo wielkie i kosztowne obietnice nam są darowane, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury”, to jest nieśmiertelności (2 Piotra 1:4).

Jezus powiedział, że będą siedzieli wraz z Nim na Jego tronie w niebie (Objawienie 3:21). Maluczkie Stadko pierwotnie nie miało nieśmiertelności. Stąd Apostoł Paweł napomina ich, aby „przez wytrwanie w uczynku dobrym” szukali „sławy i czci i nieskazitelności [właściwie: nieśmiertelności]” (Rzymian 2:7).

Co z pozostałymi istotami

Pozostali z rodzaju ludzkiego mają otrzymać życie wieczne na nowej ziemi, lecz nie będą mieli nieśmiertelności – nie będą mieli życia sami w sobie, przez dziedzictwo, jak to ma miejsce w przypadku Jehowy, Jezusa i Kościoła. [Nieśmiertelności nie posiadają ponadto istoty anielskie, czego najlepszym przykładem jest Lucyfer, wysokiej rangi anioł, który po upadku i tysiącach lat uzurpacji jako władca „obecnego złego świata” ma być ostatecznie zniszczony.

Więcej na ten temat dowiedzieć się można z interesującej książeczki pod tytułem „Życie i nieśmiertelność„.