Manna na 29 grudnia

Werset z Księgi Koheleta 11:6 brzmi:

„Z rana siej swoje nasienie, a wieczorem niech nie spoczywa ręka twoja, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, czy obydwa będą jednakowo dobre.”

Słowa te zachęcają nas do nieustannej pracy w służbie Panu. Każdy chrześcijanin, zgodnie z pragnieniem służenia prawdzie, powinien dostrzegać okazje do pomocy i dzielenia się błogosławieństwem, które sam otrzymał. Nasze zadanie to siać Boże Słowo tam, gdzie tylko jest to możliwe, pamiętając, że to Bóg jest jedynym, który czyta serca i ocenia ich szczerość.

Znaczenie modlitwy „Przyjdź Królestwo Twoje”

W Modlitwie Pańskiej już na początku wyrażamy prośbę o uświęcenie imienia Bożego i nadejście Jego Królestwa, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 11:2:

„Ojcze, niech się święci imię Twoje; niech przyjdzie królestwo Twoje.”

Królestwo Boże, jak powiedział Jezus w Ewangelii Jana 18:36, „nie jest z tego świata”. Jest to rzeczywistość duchowa, która zaczyna się od obecności Chrystusa jako Króla i Jego nauki oddziałującej na życie wiernych. W Ewangelii Łukasza 17:20-21 Jezus przypomina, że Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób widoczny, bo „Królestwo Boże jest pośród was”. W Jego osobie i nauce widzimy początki przyszłego Królestwa, na które oczekujemy.

Parabole i przypowieści

Chrystus nauczał o Królestwie, porównując je do drogocennej perły czy ukrytego skarbu. Modląc się o jego nadejście, przypominamy sobie, jaką wartość ma życie zgodne z Bożą prawdą, w jej duchu. W chwilach trudności z jeszcze większym pragnieniem oczekujemy pełni Królestwa.

Przykład przypowieści o bogaczu, który planował przyszłość bez Boga, kończy się Bożym wezwaniem: „tej nocy zażądają twojej duszy”. Przesłanie to przypomina, że nasze życie i plany mają sens tylko w perspektywie Bożego Królestwa.

Wizje prorocze

Księga Daniela 2:44 opisuje ustanowienie Królestwa Bożego:

„Za dni tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone.”

Sen Nabuchodonozora o posągu ilustruje upadek kolejnych imperiów, aż do ustanowienia wiecznego Królestwa Bożego. W końcu, jak w wizji Eliasza, po wichrze wojny, trzęsieniach ziemi i ogniu ucisku nastanie łagodny, cichy głos – symbol Bożego panowania.

Podsumowanie

Chrystus jest obecny wśród nas w niewidzialnej formie, a Jego Królestwo stopniowo się realizuje. Kiedy modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, wyrażamy nie tylko wiarę, ale i tęsknotę za pełnią Bożej sprawiedliwości i pokoju na Ziemi.

Jak zachęca nas Jezus: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Łuk. 11:9). Niech nasze życie będzie pełne służby i oczekiwania na Królestwo, które Bóg przygotował dla swoich wiernych.

Kto ze łzami sieje (Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 427)

„”Skoro to wszystko ma się rozpłynąć, to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności; Oczekując i spiesząc się na przyjście dnia Boga, w którym płonące niebiosa rozpuszczą się, a rozpalone żywioły się roztopią. Lecz my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, abyście zostali przez niego znalezieni bez skazy i nienaganni, w pokoju”

Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na nabożeństwie noworocznym zboru Pana w Bydgoszczy, 1 stycznia 2024 roku:

1 Jana 2:15-17 – „”Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie – pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha życia – nie pochodzi od Ojca, ale od świata. A świat przemija wraz ze swoją pożądliwością, ale kto wypełnia wolę Boga, trwa na wieki.”

Starajmy się żyć z Panem, oddaleni od „obecnego złego świata”, aby nie rozpuścić się razem z nim.

Jesteśmy przechodniami, wędrowcami, dążymy do Nowego Jeruzalem.

Pamiętajmy, że kto wynosi się ponad drugimi, należy do „dzieci diabła”, Abraham taki nie był. My powinniśmy myśleć inaczej.

Ważne pomoce do rozważań na kolejny rok chrześcijańskiego życia:

– Kazanie na górze (Ewangelia wg Mateusza, rozdziały 5-7)

„[Osiem błogosławieństw:] Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.”

– Hymn o miłości (1 List do Koryntian, rozdział 13)

„Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość.”

Świat martwi rok 2050, 2030, 2028… To jednak nadmierna troska. „Bóg chwyta mądrych tego świata i obraca ich mądrość w głupstwo”. Świat bez Boga nie jest w stanie uratować się od zagłady, od przemijania.

Jak my dzisiaj powinniśmy żyć?

Mat. 7:1 – „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. To znaczy, że to, co okazujemy drugim, tak też sami będziemy oceniani. Nie powinniśmy obmawiać, ale raczej rozumieć i pomagać.

List do Galatów 5:22-25 wymienia owoce ducha. Jeśli jesteśmy prowadzeni przez ducha świętego powinniśmy je w sobie zauważać. Są też owoce ciała, wymienione w Liście do Galatów 5:19-21.

Starajmy się żyć według ducha i pracować nad rozwojem owoców ducha. Wiara, nadzieja i miłość. Czy są to dary od Boga czy owoce, które musimy wypracować? Zalążki tych cech są darem, ale ich rozwój jest owocem.

Wykład br. Marka Bejgera, wygłoszony na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 4 lipca 2021 roku:

——-
W 1 Mojżeszowej 41:45 znajdujemy decyzję faraona o ustanowieniu Józefa namiestnikiem Egiptu. Było to po śnie faraona o krowach tłustych i chudych oraz kłosach pełnych i pustych. Sen wyjaśnił dopiero Józef i to Józef znalazł też sposób na przetrwanie trudnych czasów, które sen ten zwiastował.

To, co zapisane w Biblii, ma nie tylko wartość historyczną, ale również typiczną. Jest to obraz lub proroctwo obrazowe na większego Zbawcę świata, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1 Mojżeszowa 41:16 – Skromność Józefa i wiara w Stwórcę. „Nie w mojej to mocy, ale to Bóg udzieli odpowiedzi”. Reakcja faraona na wyjaśnienie snu: „czy znajdziemy podobnego Józefowi?”.

W antytypie w faraonie pokazany jest BÓG OJCIEC, a w Józefie – JEZUS, którego dzieło jest przed nami i już w trakcie, to panowanie jest już w toku.

Obraz chudych lat to okres sądu, czas będący „strasznym”, ponieważ będzie to czas próby, ale w obrazie wtedy właśnie Józef udzielał pokarmu drugim. Tak jak w tamtych czasach w Egipcie, konieczne było ostatecznie oddanie wszystkiego Józefowi, tak w tysiącleciu coraz głębsza prawda i jej duch będą dostępne wyłącznie dla tych, którzy zdecydują się na oddanie samych siebie Bogu.

Ewangelia wg Jana 6:31-32 mówi, że prawdziwy chleb z nieba to żywa prawda o Jezusie, o Odkupicielu. Chleb dawał życie w Egipcie, okup Jezusa daje zaś szansę na życie wieczne.

Księżniczka Asenata, żona Józefa, przedstawia kościół Chrystusowy, oblubienicę Jezusa. Wybór Oblubienicy jest po to, aby ostatecznie uratować resztę, a nie tylko po to, by wszystkich tylko zgładzić. Lecz nim przyjdę powszechne czasy odnowienia, Bóg doświadcza ludzkość uciskiem, bo chce, aby narody DOBROWOLNIE zwróciły się w stronę Mesjasza.

„Idźcie do Józefa, a co wam powie, to czyńcie”, „Idźcie do Józefa” – takie były słowa faraona. W Królestwie aktualne będą słowa: „Idźcie do Jezusa”. Nie będzie przymusu osiągnięcia zbawienia, Egipcjanie musieli świadomie wybrać posłuszeństwo Józefowi, a ludzkość otrzyma wybór posłuszeństwa Jezusowi.

Nadzieja daje moc do zwycięstwa w chrześcijańskim życiu.

2 Piotra 1:5 – „Dlatego też, dokładając wszelkich starań, dodajcie do waszej wiary cnotę (męstwo), do cnoty poznanie…”

Ta cnota lub męstwo to właśnie element nadziei, bez której wiara nie może być w pełni ożywiona. Wszyscy przechodzimy różne doświadczenia i trudności, ale w nich wszystkich potrzebna jest nadzieja, że wszystko to jest dla naszego dobra. Potrzebne jest też dziękczynienie i wiara w to, że nic bez woli Bożej się nie dzieje, że bez woli Bożej nawet włos z naszej głowy nie spadnie.

Psalmista zachęca, aby ta nadzieja była „w Panu”. W życiu duchowym niezbędne jest, by nadzieja opierała się na samym Bogu. Mamy wspaniałe przykłady w Piśmie Świętym takiej nadziei pokładanej w Bogu:

5 Ks. Mojżeszowa 31:6 – „Wzmacniajcie się, a mężnie sobie poczynajcie, nie bójcie się, ani się lękajcie twarzy ich; albowiem Pan, Bóg twój, on idzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści.”

Jest to zachęta Mojżesza dla Jozuego i dla całego ludu.

Na początku Księgi Jozuego widzimy, że Bóg powtórzył słowa Mojżesza dając Jozuemu kolejne upewnienie:

„I stało się po śmierci Mojżesza, sługi Pańskiego, że mówił Pan do Jozuego syna Nunowego, sługi Mojżeszowego, i rzekł: Mojżesz, sługa mój, umarł; przeto teraz wstań, przepraw się przez ten Jordan, ty, i wszystek lud ten, do ziemi, którą Ja im, synom Izraelskim, daję. Każde miejsce, po którem deptać będzie stopa nogi waszej, dałem wam, jakom obiecał Mojżeszowi.” (Jozuego 1:1-3)

„Tylko się wzmacniaj, i bardzo mężnie sobie poczynaj” (Jozuego 1:7)

Bóg obiecał swoją obecność i pomoc w zdobywaniu ziemi, jeśli Jozue zdecyduje się walczyć zgodnie z Boskimi zaleceniami. Przykład to zdobywanie Jerycha, które udało się poprzez obchodzenie miasta i trąbienie w trąby. Boska moc była z ludem wtedy, gdy lud był wierny Bogu.

Przykład Achana pokazuje, że Bóg wstrzymał łaskę, gdy pojawiała się w narodzie nieufność jemu:

„Ludzie z Aj zabili około trzydziestu sześciu z nich. Ścigali ich bowiem od bramy aż do Szebarim i zabili ich, gdy ci schodzili z góry. Dlatego serce ludu omdlało i stało się jak woda.” (Jozuego 7:5)

Porażka była niewielka, ale przyczyniła się do tego, że serce ludu izraelskiego „rozpłynęło się”, stało się miękkie, niezdolne do heroicznych czynów. Jednak po oczyszczeniu, karaniu i odpokutowaniu wcześniejszych grzechów, Izrael znów zwyciężał w kolejnych potyczkach o ziemię obiecaną. Izraelici dokonali wówczas wielkich rzeczy. Pokonanych zostało 31 królów tej ziemi (Jozuego 12:24), a nawet potężnych Enakitów, bardzo rosły i potężny lud z warownymi miastami.

Co ciekawe, przy podziale ziemi, odważny (ale będący już w starszym wieku) Kaleb upomniał się właśnie o tę ziemię (Jozuego 14) i zdecydował, że z Bożą pomocą on sam zdobędzie tę ziemię i pokona Enakitów. Kaleb jest tu przykładem pobożnej niezłomności; wiary i nadziei w to, że z Boską pomocą wszystko jest możliwe.

1 Koryntian 16:13 – „Czuwajcie, trwajcie mocno w wierze, bądźcie mężni i umacniajcie się!”

Efezjan 6:10 – „Na ostatek, bracia moi! wzmacniajcie się w Panu i w sile mocy Jego.”

1 Piotra 1:21 – „Wyście przez Chrystusa uwierzyli w Boga, który wzbudził Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu.”

Jest wiele porad jak powinniśmy żyć w nowym roku. Jakimi mamy być? Apostoł Piotr radzi nam by skupić się na świętości i pobożności.

Wielu obawia się o przyszły rok, zwłaszcza po doświadczeniach roku 2020. Wiemy jednak, że „świat przemija, razem z jego pożądliwościami” [1 Jana 2:17]. Świat przemija w trudnościach, boleściach i doświadczeniach. Nie przeszkodzimy temu, ale możemy zachować pobożność i święte obcowanie między nami.

Podnoście głowy, bo Wasze wybawienie jest blisko [Łuk. 21:28]. Im większe trudności na świecie, tym bliższe Królestwo Boże, które ma położyć kres trudnościom, ale dopiero, gdy osiągną one kulminacją. Taka, że „gdyby nie były skrócone owe dni, nie byłoby zachowane (ocalone, zbawione) żadne ciało” [Mat. 24:22]. Żaden człowiek nie dożyłby warunków Królestwa Bożego na ziemi, gdyby nie Boska opatrzność. Wiemy, że w planie Bożym jest jednak inny sposób na rozwiązanie tych problemów. Korzystajmy z niego, o ile opatrzność Pańska pozwoli. Być może niektórzy z nas dożyją Królestwa i nie doczekają śmierci. Jednak jakby się nie stało:

„Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana.” [Rzym. 14:7-8] – pod warunkiem, że realizujemy śluby poświęcenia.

Czy więc żyjemy, czy umieramy – należymy do Pana. Nawet jeśli odchodzimy w trudach. Jednak dla tych, co pozostają, jest to niewątpliwie żal, przykrość, ale powinna temu towarzyszyć – w tym najpoważniejszym, największym doświadczeniu. Mamy mieć nadzieje, obietnice, szczególnie w tych trudnych chwilach.

Gdy dobrze nam się powodzi, poceiszenie jest niepotrzebne, bo okoliczności i warunki sprawiają, że mamy się nie najgorzej. Natomiast w różnych trudnościach i tragediach bardzo ważne jest Słowo Boże. Słowo Boże jest wtedy pociechą dla nas, ale tylko wtedy, gdy nie zapomnimy o nim, gdy będzie nam ono towarzyszyć na co dzień i to w taki sposób, że nie będziemy potrzebowali formy książkowej, ale będziemy mieli je w sobie – żyli według Słowa i według tych nadziei i obietnic, które są w nim zawarte.

Życie wieczne to najwspanialsza obietnica. Nie w niedoli, ale w szczęśliwości, wśród błogosławieństw Krolestwa Bożego. Póki co jednak doznajemy trudności i przykrości, a apostoł Paweł zachęca nas byśmy zachowali dziękczynną postawę:

1 Tesal. 5:18 – „Za wszystko dziękujcie, albowiem to jest wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was.”

Mamy dziękować nie tylko za dobre rzeczy, ale za każde doświadczenie i każdy dzień, jaki Bóg nam daje. Nasz Pan: „będąc bogatym stał się ubogim, abyśmy my jego ubóstwem, ubogaceni byli” [2 Kor. 8:9]… Mamy kielich do wypicia, kielich radości i łez, różnych doświadczeń.

Jaka jest odpowiedź na pytanie apostoła Piotra: jakimi mamy być?

Udziela jej apostoł Paweł – 1 Tesal. 5:15-21 – „Patrzcie, aby kto złem za złe nikomu nie oddawał” (Chyba wszyscy chcemy takiej postawy w naszym życiu?) „ale zawsze dobrego naśladujcie, i sami między sobą i ku wszystkim.” (Ta miłość była bardzo wyraźnie nauczana przz naszego Pana – nie tylko tym, którzy nam dobrze życzą, którzy są z nami w pokoju, w miłości, nie tylko tym, ale również wobec tych niesprawiedliwych, którzy nam wyrządzają jakąś krzywdę, jakieś zło, którzy nas prześladują … ) Zawsze się radujcie. (nie tylko gdy mamy pomyślność duchową, ziemską, apostoł mówi: „zawsze”, np. z tego powodu, że Boskie proroctwa realizują się: że wszystko wokół się rozpływa) Bez przestanku się módlcie. (to też jedna z odpowiedzi na pytanie apostoła Piotra: jakimi mamy być? Nie mamy być wielomówni na modlitwie, nie chodzi o formę, ale o modlitwę ustawiczną w duchu) „Za wszystko dziękujcie; albowiem to jest wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was.” „Ducha nie zagaszajcie.” (nie mamy zagaszać tego ducha w sobie ani w drugich, o naszym Panu powiedziano: „tlącego się lnu nie zagasił” – chodzi o ludzi, którzy ledwo, ledwo żarzą się w tym duchowym życiu, Pan ich przyjmował, zachęcał i pomagał im, żeby rozgrzali się, rozżarzyli i zapłonęli pełnym światłem) „Proroctw nie lekceważcie.” (może nawet bardziej w naszych czasach jest to szczególnie ważne, gdy widzimy jak niektóre proroctwa wypełniły się, a inne są w trakcie wypełniania się)

Spójrzmy na przykład Ijoba.

Ijoba 2:10 – „Izali tylko dobre przyjmować będziemy od Boga, a złego przyjmować nie będziemy?”

To pytanie retoryczne, przez wieki powtarzane przez dzieci Boże. Celem ucisku jest to, by narody zawołały do Pana, by przestały realizować swoje pomysły na poukładanie tego świata. My jako wierzący nie powinniśmy lekceważyć tych znaków czasu. „Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie.” „Od wszelkiego zła się powstrzymujcie.”

Te rady powinny nam towarzyszyć na co dzień w oczekiwaniu Królestwa Bożego, w naszym osobistym rozważaniu Słowa. Podobną myśl apostoł Paweł wyraża w Liście do Efezjan 5:20: „Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa!”.

Nie możemy przychodzić bezpośrednio przed oblicze Ojca, bo zapyta nas: kim jesteście? Mamy pośrednika, dzięki którego wstawiennictwu, w Jego imieniu, możemy przychodzić do Ojca. Za wszystko: szczególnie za różne owoce ducha i za możliwość ich dalszego pomnażania jeszcze w tym życiu.

„Przetoż nie bądźcie nierozumnymi, ale zrozumiewającymi, która jest wola Pańska. A nie upijajcie się winem, w którem jest rozpusta; ale bądźcie napełnieni duchem”
– Efezjan 5:17-18

„Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swojem Panu” (dziś jest dobra sposobność, by właśnie w ten sposób wyróżnić ten dzień)

Jeśli to będzie prawdą w naszym życiu wtedy: „Pójdźcie błogosławieni odziedziczyć królestwo zgotowane wam od założenia świata” (Mat. 25:34)

Na zakończenie jeszcze kilka myśli, które pomogą nam w nowym roku 2021:

„Kto przestrzega dnia, Panu przestrzega; a kto nie przestrzega dnia, Panu nie przestrzega; kto je [pokarmy mięsne], Panu je, bo dziękuje Bogu; a kto nie je, Panu nie je, i dziękuje Bogu. [duża doza tolerancji, która też jest niezbędna w życiu duchowym, byśmy mogli wzajemnie egzystować, nie możemy być tak radykalni, są kwestie zasadnicze, ale w innych… należy to rozróżniać, nawet przestrzeganie dni i świąt czy jedzenia odpowiednich pokarmów została przez apostoła Pawła uznana za rzecz w której mamy okazać tolerancję].

Np. dzisiejszy dzień – 31 grudnia. On nie wynika z Biblii, jednak takie zebranie uświęca go, gdy czynimy to nie dla siebie, lecz dla Pana. Gdy już nastanie Królestwo Boże na ziemi ten dzień (31 grudnia) pójdzie w zapomnienie i to bardzo szybko, bo ci, ktorzy będą nadzorować wykonywanie woli Bożej między ludźmi (święci Starego Testamentu) nie znają tego dnia, będą zdziwieni, że coś działo się ostatniego dnia grudnia. Powinniśmy we właściwy sposób korzystać z każdej okazji do społeczności z Bogiem i ludem Bożym.

„Albowiem nikt z nas sobie nie żyje, i nikt sobie nie umiera.”

Wszystkie sprawy są korzystne dla dzieci Bożych, bo mają przynieść dobry owoc.

„Abide with me” (Stój przy mnie)