Zgodnie z Pismem Świętym, Bóg przyjmuje wszystkich, którzy uznali Jego Syna Jezusa jako swojego Zbawiciela i Króla, bez względu na ich poglądy, denominację religijną, rasę, płeć czy narodowość (Dzieje Apostolskie 17:30-32, List do Galatów 3:28-29, List do Kolosan 3:11, [1]). Niektórzy z tych wierzących poświęcili lub poświęcą się, czyli oddadzą Bogu swoje serce, umysł i wolę. Inni pozostaną mniej lub bardziej na obrzeżach chrześcijańskiej wiary, choć nadal będą prowadzili życie, którego większa część będzie sprawiedliwa i szlachetna.

Oba rodzaje chrześcijan są usprawiedliwione przez wiarę w Chrystusa i tylko w Chrystusa.

Wierzących można dalej podzielić na różne kategorie, ale wystarczy powiedzieć, że każdy z tych dwóch ogólnych rodzajów chrześcijan będzie dawać świadectwo, choć w różnym stopniu, o zasadach i praktykach chrześcijaństwa, przez opowiadanie Słowa Bożego i przez pokazywanie Jego mocy w ich pobożnym postępowaniu.

Ci ludzie to symboliczne siedem tysięcy, o których wspomina 1 Księga Królewska 19:18 [2] i nie ma miejsca na sekciarstwo w tym obrazie (nie ma jednej grupy, która zgromadziłaby cały lud Boży). Jeśli porównać świat do wielkiego dramatu to wierzący odgrywają w tym dramacie bardzo różne role i kładą nacisk na różne aspekty Boskiego poselstwa.

Działania chrześcijan mogą dotyczyć naukowej obrony wiary i dobrego imienia Boga przed ateizmem i ateistyczną ewolucją. Inni mogą potwierdzać biblijny pogląd na płeć, seksualność i małżeństwo w opozycji do współczesnego zamieszania w tych tematach. Chrześcijanie mogą dawać przykład pobożnego życia zgodnego z ewangelią. Mogą też położyć nacisk na dzieło Chrystusa w wyzwalaniu grzeszników z różnych nałogów. Niektórzy podkreślają wartość wnikliwego studiowania Biblii i tak dalej.

Żadne ugrupowanie nie ma monopolu na chrześcijańską wiarę ani na jedyną słuszną formę, jaką ta wiara przybiera; ponieważ jakkolwiek i przez kogokolwiek dzieło Boże jest prowadzone, świadczenie o Bogu musi i będzie postępowało naprzód w tych historycznych dniach.

Możemy skorzystać z jeszcze jednego biblijnego porównania. Pan Jezus zaświadczył, że gdyby tłumy milczały podczas Jego uroczystego wjazdu do Jerozolimy, to kamienie musiałyby krzyczeć, ponieważ proroczego świadectwa nie da się uciszyć (Ewangelia wg Łukasza 19:38-40, [3]).

Nie ma więc znaczenia, jak bardzo zeświecczone i niegotowe na to poselstwo może się stać społeczeństwo, świadectwo zawsze będzie dawane przez symboliczne siedem tysięcy, których nie da się usunąć. Wielu z tych chrześcijan może przeżyć aż do Królestwa Bożego na ziemi, mogą nie umrzeć w czasie przejściowym, choć nie znamy wyraźnego fragmentu Biblii na ten temat.

______
Źródło: „God’s people?”, UK Bible Students, 2011.

[1] Dzieje 17:30-32 – „Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, teraz jednak wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby się upamiętali, gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych. A gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni naśmiewali się, drudzy zaś mówili: O tym będziemy cię słuchali innym razem.”

List do Galatów 3:28-29 – „Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Jezusie Chrystusie.”

List do Kolosan 3:11 – „W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich.”

[2] 1 Królewska 19:18 – „Zostawię jednak w Izraelu siedem tysięcy takich, których kolana nie ugięły się przed Baalem i których usta go nie całowały.”

[3] Łukasza 19:38-40 – „I wołali głośno: «Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach». Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: «Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom!» Odrzekł: «Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą».”

Wykład wygłoszony w Bydgoszczy, 07.11.2021 r.: 

___
Nagranie ze zboru we Wrocławiu, 23.04.2023 r.:

—

MICHAEL DUDASH, Rybacy ludzi

Pewna siostra opowiadała, że jej rodzony brat często powtarzał: w ogrodzie jest wiele różnych kwiatów; są róże, są bratki, ale są i piwonie; on to chyba odnosił do wyglądu, żeby cieszyć się po prostu kim się jest i nie porównywać za bardzo z innymi, ale prawda jest taka, że różnimy się pod wieloma względami,

Mamy różne pochodzenie, stan posiadania, wiedzę, umiejętności, poglądy na różne sprawy, gusta, upodobania. Ogólnie mówiąc, chociaż mamy jeden wzór w naszym Panu Jezusie, to mamy też różne charaktery, mamy swoje zalety i wady; sposób myślenia i sposób przeżywania. Mam o tyle łatwo dziś, że nie muszę nawet za dużo mówić o tych różnicach między nami, bo każdy z nas na swój sposób te różnice widzi. W większości całkiem dobrze się znamy.

Można powiedzieć, że do tego wykładu zainspirowała mnie „Teraźniejsza Prawda”, nr 476, maj-czerwiec 2001. Mamy tam artykuł na temat apostołów i na stronie 35 jest taka niewielka ramka. „Co dwie głowy to nie jedna…”.
Może przeczytam:

„Co dwie głowy to nie jedna… Apostołowie zostali rozesłani parami (Mar. 6:7). Jezus wybrawszy te osoby, które chciał, prawdopodobnie dobrał je tak, by tworzyły parę, a także, aby osobowość jednej z nich uzupełniała osobowość drugiej.

Jakie to pary? (w oparciu o Mat. 10:1-4 i Mar. 3:13-19)

Piotr: odważny, popędliwy
Andrzej: uważny, ostrożny

Jakub: starszy cielesny brat w tej parze
Jan: młody, wrażliwy

Filip: analityczny
Bartłomiej (Natanael): szybki, zdecydowany

Tomasz: sceptyk
Mateusz: mąż wiary — (a mieli iść razem)

Jakub (Mniejszy): napełniony wiarą „człowiek Czynu”
Juda: mąż oddany studiowaniu i doktrynom

Szymon Zelotes: entuzjastyczny, niezależny
Judasz Iszkariot: konserwatywny, oszczędny — (tu nie wnikamy co zrobił dalej, ale jaki miał typ charakteru)

Przypomnijmy sobie scenę, kiedy Pan stanął nad brzegiem jeziora już po zmartwychwstaniu. Kiedy uczniowie na łodzi wypatrzyli go, to czytamy u Jana 21:7 – „Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze. Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci), ciągnąc sieć z rybami.”

Drodzy Bracia i Siostry, czy wyobrażamy sobie, że to apostoł Tomasz by się tak rzucił w morze? Przecież to jest nielogiczne. I tak płyniemy łodzią i zaraz będziemy u brzegu. To było mniej niż 100 metrów! Po co się zmoczyć. Ale Piotr był inny, on nie mógł wysiedzieć w tej łodzi. Musiał od razu płynąć do Pana.

Na s. 39 w opisie dotyczącym Tomasza (w tej TP nr 476) mamy jeszcze jeden interesujący fragment. „[O Tomaszu] Jego praktycznemu, przyziemnemu umysłowi trudno było zrozumieć znaczenie słów Pana, kiedy mówił o miejscu, jakie Jezus miał dla nich przygotować. „Panie nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?” (Jana 14:5). Niemniej jednak okazał on wielką gotowość postępowania zgodnie ze swoimi przekonaniami, jak wtedy kiedy Jezus zaproponował ponowne udanie się do Judei, gdzie Żydzi niedawno usiłowali go ukamienować: Tomasz powiedział do współuczniów:
„Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli” (Jana 11:16) …”

[ i teraz ] Wybierając osobę, której naturalne skłonności były w kierunku ostrożności, krytycyzmu raczej niż łatwowierności, Pan pozwolił odczuć wielu o podobnym usposobieniu podczas Wieku Ewangelii, iż ich niezdolność do łatwego przejawiania wiary nie będzie stać na przeszkodzie ich nadziejom zostania przyjętym w Umiłowanym.”

Co tu jest dla mnie najbardziej pocieszące? Myślę, że nasz Pan wybrał na apostołów tak różne typy osobowości, by pokazać, że naśladowcą Pana może zostać każdy chętny bez względu na jego typ charakteru. Wiemy, znamy różne podziały, jest np. taki podstawowy podział temperamentów na cztery grupy, mówimy o:

choleryku – (chole – żółć) porywczy, niewyrozumiały, energiczny, urodzony przywódca, człowiek czynu

sangwiniku – (sanguis – krew) wesoły, pogodny, towarzyski, gadatliwy, niezorganizowany, zapominalski

flegmatyku – (phlegma – flegma) powolny, zrównoważony, dowcipny, pogodny, obserwator

melancholiku – (melas chole – czarna żółć) perfekcjonista, uczuciowy, wrażliwy, wierny przyjaciel, podatny na depresję

Inny test stosowany jest w dużych firmach i pomaga ustalić typ osobowości pracownika. „Wódz”, „Przyjaciel”, „Analityk” i „Gwiazda” (lub „Błyskawica”).

Najczęściej mamy coś z każdej z tych grup (albo chociaż z dwóch na raz – i w tym pierwszym i w tym drugim teście), ale w każdym razie te różnice pokazują, z czego się biorą niektóre różnice między nami. Myślę, że tak jak denerwują nas pewne wady innych, tak czasami nie lubimy tego jacy sami jesteśmy. Nawet Ap. Paweł bywał strapiony. Rzym. 7:19,24 – „Nie czynię bowiem tego, co chcę, ale robię to, czego nie chcę … nędzny ja człowiek!”. Powinniśmy jednak patrzeć na to, że Pan Jezus wybiera bardzo różne osobowiści, by pokazać, że każdy może ostatecznie zwyciężyć, bez względu na różne słabości, z jakimi mógł się urodzić lub które mogły się objawić dopiero po latach, bo jak czytamy u Rzymian 5:20 – „gdzie się grzech rozmnożył, tam łaska tym więcej obfitowała”. Nasz Pan jest chętny dać każdemu tyle swojej miłości i pomocy, ile ktoś będzie potrzebował i o ile ktoś będzie prosił. Po drugie – każdy jest potrzebny, bo tylko tak rodzi się drużyna. Weźmy piłkę nożną. Jaki by to miało sens mieć 11-stu bramkarzy albo 11-stu napastników? Kto by bronił, gdyby było jedenastu Lewandowskich? Kto by bronił i kto by im podawał?

To powinno naś pocieszać, ale to powinno też otworzyć nas na drugich, którzy czasami mogą nas irytować przez swoje wady. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 15:1-2 radzi nam: „A tak my, którzy jesteśmy mocni, powinniśmy znosic słabości słabych, a nie szukać tego, co nam się podoba. Dlatego każdy z nas niech szuka tego, co podoba się bliźniemu, dla dobra, ku zbudowaniu.”

Jak jeden brat cytował w czwartek: trzeba uczyć się zobaczyć świat okiem drugiej osoby. Przypomnijmy sobie Marię, gdy wylała kosztowne perfumy na nogi Jezusa. Po ludzku jaka to była stata, ale tylko Jezus widział jej miłość i oddanie dla niego w tej usłudze.

Przeczytajmy List do Filipian 2:1-5, ale tak, jak cytuje go Sztandar Biblijny nr 191, 1/2004, wg tłum. ang. Philipsa: „Jeśli teraz doświadczenie Chrystusowej zachęty i miłości znaczy coś dla was … niech moje najlepsze nadzieje dla was się spełnią! Żyjcie razem w zgodzie, żyjcie wspólnie w miłości … nigdy nie czyńcie nic dla próżnej chwały czy rywalizacji, lecz trwajcie w pokorze, oceniając innych wyzej niż siebie … Nauczcie się dostrzegać sprawy z punktu widzenia innych. Niech sam Chrystus będzie dla was przykładem.”

A teraz sobie jeszcze trochę przeczytamy z brata Hedmana. „Sztandar Biblijny”, nr 189, listopad 2003. Wiem, że w wykładzie może niekoniecznie chodzi o czytanie artykułów, ale bardzo mi kilka akapitów pasuje do tego, co dzisiaj chciałbym powiedzieć. Więc niech to powie brat Hedman:

„Charakter naszej społeczności powinien być wzorowany na tym, co spotykamy w miłującej się rodzinie. My tworzymy jedność, połączeni przez więzy Chrystusowej miłości i wspólne ideały, pokrewny sposób myślenia, to jest umysł Chrystusowy – nowy umysł, serce i wolę, która wznosi się ponad samolubne pragnienia i poszukuje woli Bożej i dobra Jego ludu, naszej duchowej rodziny.

Nie wybieramy sobie naszych naturalnych braci i sióstr, i niezgoda jest powszechnym doświadczeniem w naturalnej rodzinie. Jednak więzy krwi są silne i zewnętrzne zagrożenie może dobrze wykazać nieoczekiwaną solidarność i niezłomną lojalność.

Nam również nie powierzono obowiązku wybierania naszych braci w wierze. Prawdopodobnie w każdym zgromadzeniu znajdziemy osoby, które będziemy darzyć mniejszymi względami niż inne. Różnice występujące pomiędzy tymi, którzy zostali wybrani przez Boga, aby dzielić chrześcijańską społeczność, faktycznie nie są przypadkowe. Różnorodność talentów, osobowość i naturalne skłonności są środkami rozwijającymi każdego z nas w zaletach chrześcijańskiego charakteru.

Właśnie te cechy w naszych chrześcijańskich braciach, które nas denerwują,
mogą być środkami, których Pan używa, aby usunąć nasze własne ostre krawędzie, nasze skazy i to „nadeptywanie na odcisk” z czasem bardziej wypoleruje nasze charaktery. Ponadto, uraz jaki odczuwamy w obecności naszych najmniej ulubionych towarzyszy, prawdopodobnie jest też ich doświadczeniem, kiedy znajdują się w naszym towarzystwie. I musimy uczyć się żyć w zgodzie. (…)

Różnice są nieuniknione. Uprzedzenia pierwszych żydowskich chrześcijan zostały usunięte, gdy pogańscy nawróceni zostali przyjęci do ich grona. Stronniczość pod względem rasy, koloru skóry, statusu społecznego, sposobu wyrażania się, wykształcenia, poglądów politycznych i świeckich interesów nie jest częścią chrześcijańskiej etyki. Jak napisał Paweł do Galatów: „Nie ma Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego; nie ma mężczyzny i niewiasty; albowiem wszyscy wy jednym jesteście w Chrystusie Jezusie” (Gal. 3:28).

Unikanie towarzystwa tych, których zachowanie nas uraża lub których wady
nas irytują, nie tylko pozbawia ich miłości i wsparcia, których potrzebują, lecz zdradza brak cierpliwej rozwagi w nas samych. Chrystus umarł za niepobożnych, a pobożność nie jest cechą, którą można szybko rozwinąć. Tolerancja zawiera w sobie łatwość przystosowania się, pewną miarę liberalności wobec słabości innych. To nie oznacza akceptowania grzechu czy tolerowania zła, lecz ulgowe traktowanie ich ofiar. My sami jesteśmy odbiorcami obfitującej Boskiej łaski, a Apostoł Paweł, który był próbowany z powodu wad innych, napomina nas [Efezjan 4:1-2]
abyśmy „chodzili tak, jak przystoi na powołanie, którym jesteśmy powołani;
… z nieskwapliwością, znosząc jedni drugich w miłości”

Rzadko się zdarza, że będąc utrapieniem dla innych, ktoś jest nieświadomy tego faktu. Jest to przykre położenie i niektórzy odwrócili się od Chrystusa z tego powodu [tzn. że niektórzy się zmiechęcili z powodu własnych wad i słabości, i odeszli od Pana]. Inni zdają się czerpać przewrotne upodobanie w próbowaniu nieskwapliwości swych chrześcijańskich towarzyszy i być może, że przez całe życie nie pokonają zupełnie swych wad. Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą. [Powtórzmy: Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą.]

Nawet najbardziej dojrzały owoc może mieć ostry, orzeźwiający smak. Tak i my dochodzimy do wniosku, że nawet najbardziej uświęceni mężczyźni i kobiety mają jeszcze jakiś uszczypliwy zwrot, który może urazić i nieświadomie naruszyć zasadniczy spokój ducha (…).” <KONIEC CYTATU>

Tutaj małe nawiązanie jeszcze do rodziny duchowej i tych różnic. Pewien wierzący miał 11 dzieci! Inny brat spytał go: „Jak tam te twoje dzieci?” A on mówi: „Słuchaj, każde dziecko jest inne, a przy tym jednym to nawet żartować nie można.” „Dlaczego?” „Jak on wchodzi do pokoju, to ja przestaję żartować. Z innymi dziećmi pożartuję, a z nim – nie.” „Ale dlaczego?” „Bo on wszystko bierze na poważnie. Jednego razu mówię do tego syna: Wiesz, ten samochód to już pójdzie na złom. Ale nim jeszcze tak jeździłem po polu, jakieś rzeczy robiłem i wiesz, cały dzień mija a go gdzieś nie ma, nie ma i w końcu szukam go, patrzę, a on mi samochód rozebrał. Silnik wyciągnięty, koła powykręcane, drzwi powykręcane, patrzę, mówię: Co ty robisz? A on: na złom, tato, rozkręcam. Innym razem rozmawiamy w kuchni, mówię: Trzeba będzie wszystko zrywać i remont robić. Gdzieś pojechaliśmy z żoną, wracamy, a ja patrzę: Wszystkie tapety zerwane, ruina w kuchni. Pytam: co też ty zrobiłeś? A on: Tato, powiedziałeś, że remont trzeba zrobić, to ja od razu wziąłem się za remont. Ten syn, jak coś powiem, to on robi.”

I tak to jest czasem w rodzinie duchowej, nas dzisiaj jest więcej niż 11 osób, a każdy różny i każdy trochę dziwny na swój sposób. Jednak jak ten chłopiec nieudolnie chcemy pełnić wolę Ojca. I czasami te różnice w tym jak rozumiemy i wykonujemy wolę Ojca, powodują pewne zgrzyty, albo pewną chlubę, że jesteśmy tacy i myślimy tak, a nie inaczej.

Wróćmy jednak na chwilę do tego cytatu z brata Hedmana. „Jednak z Boskiej perspektywy oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą”. Jak wspominamy zmarłych to szukamy ich zalet, jakichś dobrych chwil i dobrych decyzji i słów w ich życiu. Chcemy ich dobrze pamiętać. Próbujmy myśleć tak samo o żywych.

Apostoł Paweł w Liście do Koryntian 4:7 zapisał: „Kto bowiem czyni cię różnym? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to dlaczego się chlubisz jakbyś nie otrzymał?”

Jeśli coś mamy: talenty, dobre skłonności, zrozumienie prawdy, to warto pamiętać, że w dużym stopniu to nie pochodzi od nas samych, ale od Boga. Nie byłoby więc mądre chlubić się sobą i swoją wiedzą, albo źle traktować drugich.

Pewien brat, a było to w społeczności braci Wolnych, opowiedział historię o siostrze Marge Hagensick (żona brata Carla). „Jakieś 35 lat temu siostra Kathy i ja sam byliśmy w Prawdzie może jakieś 3-4 lata. Znajdowaliśmy się w domu Hagensicków po zakończeniu chicagowskiej konwencji. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, a siostra Marge podawała nam posiłek. Siedziało tam również dwóch starszych, rozmawiających na temat pewnej różnicy doktrynalnej. Dyskusja stała się dość żarliwa; można powiedzieć, że nawet płomienna, a ja się temu przysłuchuję. Sytuację obserwuje również siostra Marge. Podeszła i zwróciła się do obu starszych: „Brat David jest w Prawdzie od niedawna; czy to nie jest dobra okazja, żeby pokazać mu, jak można podejść do różnic w atmosferze miłości?” W ten sposób wykorzystała sytuację.”

Myślę, że możemy to wziąć jako przykład: czy dostrzegamy okazje i sytuacje, z których możemy skorzystać, żeby wśród braci i sióstr zwyciężał pokój, miłość i wzajemne zrozumienie? Szukajmy i wykorzystujmy takie możliwości.

1 List Piotra 3:8-12 – „Na koniec zaś wszyscy bądźcie jednomyślni, współczujący, miłujący braci, miłosierni i uprzejmi. Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo. Ko bowiem chce miłować życie i oglądać dni dobre, niech powstrzyma język od zła, a usta od podstępnej mowy. Niech odwróci się od zła i czyni dobro, niech szuka pokoju i dąży do niego. Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich prośbom…”

W wykładzie pt. Złoto z Ofir, którego przedruk mamy w Teraźniejszej Prawdzie nr 481, brat Roberts z Anglii mówi o nadchodzących czasach na ziemi, że „nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony”, że „rasa ludzka będzie okropnie uszczuplona liczebnie, zrozpaczona i przerażona”, że ludzkość będzie „zszokowana w umyśle tym co widzi i realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie”.

Brat Roberts podaje, że nasz Pan i kościół skrócą te czasy i zaprowadzą Królestwo Boże na ziemi. Co się wtedy stanie? Jak zmieni się podejście ludzi do siebie nawzajem? Brat Roberts najpierw cytuje Izajasza 35:5-6 z krótkim wyjaśnieniami, a później podaje swoją parafrazę słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”. Najpierw przeczytał on Księgę Izajasza 35:5,6 –

„Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jako jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie”

I parafraza słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”: „[Wtedy ja, Bóg] Sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Drodzy Bracia i Siostry, nie czekajmy na czas Restytucji, by uczyć się takiego patrzenia na ludzi, z którymi żyjemy. Na nasze rodziny, na naszych sąsiadów, na naszych znajomych, ludzi z pracy, ludzi w internecie, a przede wszystkim braci i siostry w Panu, zwłaszcza na członków i sympatyków naszego zboru.

Chcemy nieraz coś zrobić dla Pana, dla Prawdy i dla braci. Ale pierwsze pytanie musi być: a czego Pan chce? Czego chcesz od nas Panie?

Mamy oczywiście rożne wersety na ten temat, ale w naszym temacie jest werset z 1 Listu Jana 3:14 i 16 – „My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do żywota, bo miłujemy braci. Kto nie miłuje brata, pozostaje w śmierci. (…) Po tym poznaliśmy miłość, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Brat Russell komentuje to w mannie na 16 marca:

„Jedną z ostatecznych i najbardziej przenikliwych prób dla tych „braci”, w której prawdopodobnie upadnie większość uprzednio przebudzonych i uzbrojonych, będzie miłość do braci. Wydaje się, że wielu upadnie na tym punkcie i z tego powodu zostanie uznanych za niegodnych hojnego wejścia do Królestwa. Jeśli ktoś jest szczególnie słaby i narażony na potknięcia, prawdziwy żołnierz krzyża nie będzie nim gardził ani mu urągał, tak jak nie uczyniłby tego Starszy Brat i Wódz. Przeciwnie, będzie tym bardziej uważny i pomocny dla słabszego, choćby bardzo cieszył się z towarzystwa tych silniejszych.”

Popatrzym na Mojżesza jak mógł cieszyć się na dworze Faraona, jako przybrany syn, ale wolał cierpieć z ludem Bożym. Jak ten lud kusił Mojżesza, a on zawsze stawał w obronie tego ludu.

1 Jana 4:12 – „Boga nikt nigdy nie widział, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a jego miłość jest w nas doskonała.”

Filipian 2:13-15 – „Gdyż to Bóg jest tym, który sprawia w was chceni i wykonanie ze względu na dobrą wolę. Czyńcie wszystko bez szemrania i sporów, abyście stali się nienaganni i szczerzy – byli dziećmi Boga bez skazy pośród wykolejonego i wynaturzonego pokolenia, w którym świecie jak światła na świecie.”

Jana 13:35 – „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłować.”

Można zadać pytanie, ale jak to zrobić? Brat Maszczyk opowiedział kiedyś ciekawą historię o tym jak pewien wierzący człowiek pojednał się z żoną. Myślę, że to będzie dobre nie tylko dla małżeństw, nie tylko dla rodzin, ale też w innych naszych relacjach, np. jako bracia i siostry w zborze.

Pewien brat miał żonę przeciwną ewangelii, która była dla niego bardzo zła, była jego największym wrogiem. Ten brat udał się w tej sprawie do brata Jolly’ego. Poskarżył się mu: „Bracie, ja nigdy nie wyrobię miłości, jak ja mam tę miłość, sprawiedliwość, do żony wyrobić? Wiesz jaka ona jest? To jest gorzej niż diabeł w domu!”. A brat Jolly mówi: „Spróbuj… wiesz dlaczego nie możesz? Bo ty tylko o rzeczach złych myślisz. Zobacz czy ona ma coś dobrego i sprawiedliwego w swoim sercu.” Idzie do domu, mówi: „co tu jest u niej sprawiedliwego?” Ledwo wszedł do domu, a tu już hałas go spotkał, momentalnie zaczęła na niego krzyczeć! A on tak mówi: „nie, ja nie mogę o tym rozmyślać… co tu dobrego jest? Patrzy, mieszkanie posprzątane, ooo! Coś jest dobrego u tej żony, sprząta mi mieszkanie. Jaka jest to jest, ale dom posprzątany. Już myśli tylko o tym: a ile jest innych żon, a jak tam wygląda u nich? Eee, to ja mam dobrą żonę. Ale tak patrzy: obiad. Smaczny, zjadł, mówi: „ona dobra gospodyni, jak wspaniale gotuje”. I już myśli o gotowaniu. Dalej patrzy: uprane jest, ma piękną czystą koszulę. I tak doszedł do tego, że coraz to szlachetniejsze rzeczy widział w tej swojej żonie, a ona z kolei mówi: „Co się z moim mężem robi? Ja taka dobra nagle jestem?” I to do tego stopnia, że ona stała się bardzo przyjemną żoną dla niego, ze względu na zmianę jego rozmyślania. On też zaczął myśleć: „ja muszę coś tej żonie dać, ona też czegoś wymaga. Jakaś wdzięczność, jakieś wsparcie, miłość. „Cokolwiek sprawiedliwego, o tym rozmyślajcie”!

W tych różnicach, które na pewno są, starajmy się widzieć wzajemnie swoje dobre cechy, szczególnie w zborze. Zobaczmy to, co jest dobre w każdym z nas. Bo w każdym coś jest. Nie starajmy się dokładać braciom ciężarów. Nie sprawdzajmy cierpliwości i miłości drugich. Nie chcę podawać na koniec żadnych rad, ale raczej podkreślić tę myśl o kwiatach w ogrodzie. Jesteśmy różni i to jest dobre, dopóki się miłujemy. Ale starajmy się być dla Pana, dla braci, dla bliźnich i dla samych siebie najlepszą różą, najlepszym bratkiem i najlepszą piwonią. Naśladujmy Pana Jezusa i starajmy się być najlepszą wersją siebie. Módlmy się, a Pan Jezus na pewno nam pomoże! Dzisiaj mniej się widzimy, czasami są zebrania online, dużo braci mieszka w innych w ogóle miejscowościach i tak ten kontakt osobisty trochę się urwał. Rzadko się odwiedzamy, rzadko coś razem robimy. To takie trochę wygodne, ale też trochę rozbija to zbór. Jak już się spotykamy to może minąć trochę czasu nim wejdziemy na tę samą częstotliwość, to jak radio… Nie zapominajmy jednak, że mamy jednego Ojca, jednego Pana i że ich przykazaniem dla nas jest wzajemna miłość. Oby dobry Bóg nam w tym pomagał. Dziękuję za uwagę.

Mówi brat Andrzej Kaliszczyk z Wrocławia. Spotkanie zboru w Bydgoszczy, 28 marca 2021:

Konspekt wykładu: 

WINNICA PANA – Izajasz 5.

Ten rozdział opisuje błogosławieństwa, jakimi Bóg obdarzył Izraela oraz oczekiwanie na owoce tych błogosławieństw.
Takie jest główne zastosowanie tej wzniosłej oraz smutnej przypowieści. Dodatkowo są inne zastosowania – do nominalnego chrześcijaństwa, oraz jako przestroga do każdego człowieka, który otrzymał łaskę Boga.

Izaj. 5:1-3
1. Zaśpiewam teraz miłemu memu piosnkę miłego mego o winnicy jego. Winnicę ma miły mój na pagórku urodzajnym;

2. Którą ogrodził (dał prawo – przez Mojżesza i wcześniej / nowe prawo miłości dla Kościoła Wieku Ewangelii), i wybrał z niej kamienie (usunął trudności), a nasadził ją macicami wybornemi (dał wspaniałe obietnice o życiu wiecznym i o byciu królewskim kapłaństwem / niebiańskie obietnice dla Kościoła), i zbudował wieże (dał proroków, sędziów, nauczycieli, stróżów / apostołów) w pośrodku niej, także i prasę postawił w niej (opatrzności, które miały z nich wydobyć to, co szlachetne), a czekał, aby wydała grona; ale ona zrodziła płonne wino.

3. A tak, obywatele Jeruzalemscy i mężowie Judzcy! proszę, rozsądźcie teraz między mną i między winnicą moją.
(BG)

Pan Bóg wzywa na sędziów tych, którzy w istocie rzeczy są tutaj oskarżani. Podobnie czynił Pan Jezus, prosząc faryzeuszy i innych, by odpowiadali na sytuacje zarysowane w przypowieściach – np. o dobrym samarytaninie, czy w innych.

Izaj. 5:4-6
4. Cóż dalej czynić było winnicy mojej, czegobym jej nie uczynił? Gdym czekał, aby wydała grona, czemuż zrodziła płonne wino?

5. A przetoż oznajmię wam, co ja uczynię winnicy mojej: Rozbiorę płot jej (to dotyczy odebrania im ochrony w czasach Jana Chrzciciela), a będzie spustoszona; rozwalę ogrodzenie jej, a będzie podeptana.
6. I uczynię ją pustą; nie będzie obrzezywana, ani okopywana, ale porośnie ostem i cierniem; obłokom też przykażę, aby na nią więcej dżdżu nie spuszczały.
(BG)

Izaj. 5:7
7. Winnica zaiste Pana zastępów jest dom Izraelski, a mąż Judzki szczepieniem jego rozkosznem. Oczekiwał sądu, a oto uciśnienie; oczekiwał sprawiedliwości, a oto krzyk.
(BG)

Izaj. 5:8-9
8. Biada wam, którzy przyłączacie dom do domu, a rolę do roli przyczyniacie, tak, że miejsca innym nie staje, jakobyście tylko sami mieszkać mieli na ziemi!
9. Pan zastępów rzekł w uszy moje: Zaiste wiele domów spustoszeje, a wielkie i piękne domy będą bez obywatela.
(BG)

Teraz zastanowimy się, kiedy miałoby się spełnić owo zniszczenie winnicy? To proroctwo zapewne ma kilka wypełnień, w tym jedno główne.

Prorok Izajasz działał w czasie rządów kilku królów, jak dowodzi tego Iz. 1:1. ok. 150 lat przed babilońską niewolą.
Izaj. 1:1
1. Widzenie Izajasza, syna Amosowego, które widział nad Judą i nad Jeruzalemem, za dni Ozeasza, Joatama, Achaza, i Ezechijasza, królów Judzkich.
(BG)

Izaj. 5:13
13. Przetoż w niewolę pójdzie lud mój, iż nie ma umiejętności; a zacni jego będą głodnymi, i pospólstwo jego wyschnie od pragnienia.
(BG)

Z pewnością 70 lat w niewoli babilońskiej to była kara za opisane w tym rozdziale przewinienia – głównie za nie obchodzenie jubileuszy. Niewola babilońska była jednym z wypełnień opisanych tutaj nieszczęść. Jednakże lud Pana powrócił z tej niewoli, odbudował Świątynię oraz Jerozolimę i mieszkali w swojej ziemi do czasów Pana Jezusa. I wtedy niejako sytuacja się powtórzyła.

I właśnie nasz Pan użył omawianej pieśni z Izajasza, na kanwie której stworzył Swoją przypowieść winnicy. Ta przypowieść o winnicy jest rozszerzeniem tamtej pieśni. Lud Pana jest w obu przypadkach ukryty pod figurą winnicy. W przypowieści Pana dodatkowo są wyeksponowani niewierni najemcy. Pieśń z Iz kończy się zniszczeniem winnicy, a przypowieść Pana oddaniem jej w inne ręce i ukaraniem niewiernych najemników.

Fakty były takie, że wkrótce po śmierci Jezusa, naród żydowski dostał się pod srogie doświadczenia, które zakończyły się unicestwieniem ich państwa oraz zniszczeniem żydowskiego kleru.

Łuk 20:9 – NP.

(17): Lecz on spojrzawszy na nie, rzekł: Cóż tedy jest ono, co napisano: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną?
(18): Wszelki, który upadnie na ten kamień, roztrąci się, a na kogo by upadł, zetrze go.
(19): I starali się przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie, jakoby nań ręce wrzucili onejże godziny, ale się ludu bali; albowiem poznali, iż przeciwko nim wyrzekł to podobieństwo. [Biblia Gdańska, Łk 20]

To było przepowiedziane w Piśmie w wielu miejscach, np. w proroctwie o 70 tygodniach.

70 TYGODNI

Dan. 9:24-27
24. Siedemdziesiąt tygodni zamierzono (odcięto od 2300 Dan 8:14) ludowi twemu i miastu twemu świętemu

(1) na zniesienie przestępstwa – [Adam’s sin, which was meritoriously finished by our Lord’s death at Calvary]

(2) i na zagładzenie grzechów – [our sins resulting from Adam’s sin, also done meritoriously at Calvary]

(3) i na oczyszczenie nieprawości (ang. pojednanie za nieprawość) – [done actually in heaven—the antitypical Holy of Holies—after our Lord’s ascension and before Pentecost (Heb. 1: 3; 9: 24)]

(4) i na przywiedzienie sprawiedliwości wiecznej – [begun meritoriously at Jordan and ended meritoriously at Calvary and realized effectively at Pentecost through our Lord’s sacrificial merit being imputed for us effectively between His ascension—and Pentecost (Heb. 1: 3; 10: 12-14), since which time His merit—righteousness—is everlastingly the possession of the Faithful],

(5) i na zapieczętowanie widzenia – [of the 2300 days, whose first 490 are these 70 weeks; their fulfillment certifies—seals—the fulfillment of the events of their remaining 1810 years]

(6) i proroctwa – [literally, prophet; Daniel was demonstrated to be a true prophet by this fulfillment],
(7) a na pomazanie Świętego świętych – [to give the Holy Spirit as the anointing to Jesus and the best of the Israelites—Acts 10: 38; Matt. 3: 16; 2 Cor. 1: 21, 22; Acts 2: 2-4, 18; 1 John 2: 20, 27].

25. Przetoż wiedz a zrozumiej, że od wyjścia słowa o przywróceniu i zbudowaniu Jeruzalem (w 20 roku panowania Artakserksesa I – rok 455pne, Neh. 2:1) aż do Mesyjasza wodza będzie tygodni siedm, potem tygodni sześćdziesiąt i dwa, gdy znowu zbudowana będzie ulica i przekopanie, a te czasy będą bardzo trudne.

26. A po onych sześćdzesięciu i dwóch tygodniach zabity będzie Mesyjasz, wszakże mu to nic nie zaszkodzi; owszem, to miasto i tę świątnicę skazi lud wodza przyszłego, tak, że koniec jego będzie z powodzią, i aż do skończenia wojny będzie ustawiczne pustoszenie.
27. Wszakże zmocni przymierze wielom ich w tygodniu ostatnim; a w połowie onego tygodnia uczyni koniec ofierze palonej i ofierze śniednej, a przez wojsko obrzydliwe pustoszyciel przyjdzie, i aż do skończenia naznaczonego wyleje się spustoszenie na te go, który ma być spustoszony.
(BG)

69 tydz kończy się w X 29ne
70 tydz kończy się w X 36ne

W połowie 70-tego tyg (33 ne) Pan odrzucił nominalny kościół żydowski, mówiąc:

Mat. 23:37-38
37. Jeruzalem! Jeruzalem! które zabijasz proroki, i które kamionujesz te, którzy do ciebie byli posyłani: ilekroć chciałem zgromadzić dzieci twoje, tak jako zgromadza kokosz kurczęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście?
38. Oto wam dom wasz pusty zostanie (zostaje).
(BG)

Tak więc, winnica Pana została całkowicie zniszczona i zapomniana. Tak jak prorokował Izajasz.

Bóg zniszczył Swoją winnicę tak, jak zapowiedział. Uczynił to w taki sposób, że zdjął Swoją szczególną ochronę z ludu Izraela – „rozbiorę ten płot – Iz 5:5”

Bardzo realistycznie zapowiadał to Mojżesz 3Mojż 26 oraz w 5Mojż 28-29.

Czy ją odbuduje?
Izajasz nie kontynuuje tego wątku i nie pisze, że ją odbuduje, ale z innych proroctw wiadomo nam, że Pan odbuduje cielesnego Izraela.

ST mówi o takim przywróceniu, po którym już NIGDY nie będą rozproszeni. Np. Jer 32:37 – o bezpiecznym mieszkaniu.

Gdy Pan Jezus odrzucił Kościół Żydowski, jako rzecznika Pana do ludu Izraela w 33 roku ne, to od razu dał ludowi nadzieję na polepszenie ich losu:

Mat. 23:39
39. Albowiem powiadam wam, że mię nie ujrzycie od tego czasu, aż rzeczecie: Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem.
(BG)

Kiedy miałoby się to stać wg Pisma św?

Po odpowiednio długim czasie niełaski – 1845 lat, Pan zwrócił oczy na Izraela i realizuje następny etap Swego planu:
Izaj. 40:2
2. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że się już dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego, i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.
(BG)

Rzym. 11:25-26
25. Bo nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia! tej tajemnicy, (żebyście nie byli sami u siebie mądrymi), iż zatwardzenie z części przyszło na Izraela, póki by nie weszła zupełność pogan.
26. A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano: Przyjdzie z Syonu wybawiciel i odwróci niepobożności od Jakóba.
(BG)

Innym podobnym świadectwem odrodzenia cielesnego Izreaela są słowa zapisane w:
Dz 15:
(12): I milczało wszystko ono mnóstwo, a słuchali Barnabasza i Pawła, którzy opowiadali, jako wielkie znamiona i cuda czynił Bóg przez nie między pogany. (13): A gdy oni umilknęli, odpowiedział Jakób, mówiąc: Mężowie bracia! słuchajcie mię. (14): Szymon powiedział, jako Bóg najpierwej wejrzał na pogany, aby z nich wziął lud imieniowi swemu.

(15): A z tem się zgadzają mowy prorockie, jako jest napisano: (16): Potem się wrócę, a pobuduję zasię przybytek Dawidowy upadły, a obaliny jego zasię pobuduję i znowu go wystawię, (17): Aby ci, co pozostali z ludzi, szukali Pana i wszyscy narodowie, nad którymi wzywano imienia mojego, mówi Pan, który to wszystko czyni. [Biblia Gdańska, Dz 15]

29 – 1845 – 1874 – przyszedł jako Mesjasz/ II adwent
33 – 1845 – 1878 – odrzucił nominalny kościół żydowski / chrześcijański
36 – 1845 – 1881 – koniec wyłącznej łaski dokonywania wyboru do MS z nominalnego cielesnego/duchowego Izraela.

Rozważmy na koniec taki problem:
Bóg obiecał przywrócić Izraela do jego ziemi i błogosławić mu.
Bóg również obiecał nagrodzić swój wierny lud wieku Ewangelii i ukarać ich prześladowców. – np. 2Tes 1:6-

(6): gdyż sprawiedliwa to rzecz u Boga odpłacić uciskiem tym, którzy was uciskają, (7): a wam, uciskanym, dać odpocznienie wespół z nami, gdy się objawi Pan Jezus z nieba ze zwiastunami mocy swojej, [Biblia Warszawska, 2tes 1]

Rozstrzygnijmy, czy z tych samych powodów Bóg uczynił te dwie obietnice?

Czy w równym stopniu sprawiedliwym był lud cielesnego Izraela i lud Boży wieku Ewangelii? Czy oba te ludy miały takie same relacje z Bogiem?

Błogosławieństwa otrzymane w przyszłości przez lud Boży Wieku Ewangelii odnoszą się do poszczególnych jednostek, traktowanych jak zwycięzcy w swojej walce.

Błogosławieństwa otrzymane w przyszłości przez Izrael nie odnoszą się do poszczególnych Żydów, lecz do narodu jako całości wtedy żyjącego.

Lud Boży wieku Ewangelii był poświęcony, tj. gotowy na złożenie ofiary życia w sprawie Jezusa.
Czy cielesny Izrael wieku Ewangelii był gotowy na to samo?

Postępowanie ludu Bożego Wieku Ewangelii było miłe Bogu. Czy postępowanie ludu cielesnego Izraela podczas wieku Ewangelii było miłe Bogu?

Są druzgocące świadectwa na ten temat, ogłoszone przez samego Pana. One są tak nieprzychylne cielesnemu Izraelowi, że w niezorientowanych umysłach rodzą podejrzenie o antysemityzm tego, który je przytacza.

Zacytuję jedynie pointę: Z jakiego powodu Bóg będzie w przyszłości błogosławił Izraelowi:

(22): Dlatego tak powiedz domowi izraelskiemu: Tak mówi Wszechmocny Pan: Ja działam nie ze względu na was, domu izraelski, lecz ze względu na moje święte imię, które znieważyliście wśród ludów, do których przybyliście. [Biblia Warszawska, Ez 36]

(32): Nie ze względu na was Ja działam – mówi Wszechmocny Pan – niech to wam będzie wiadome. Wstydźcie się i rumieńcie się z powodu swojego postępowania, domu izraelski! [Biblia Warszawska, Ez 36]

Ezech. 36:16-38 NP.
Aby dokończyć Swój plan, Bóg zgromadził już Izraela w jego ziemi. Na razie ten Izrael jest nienawrócony i w większości ateistyczny, ale nadchodzi godzina, gdy to się zmieni.

Być może będziemy naocznymi świadkami tych zmian.
Niech Bóg błogosławi swój lud, zarówno nas, wierzących w Jego Syna, jak i lud Izraela na którym pokaże swoją skuteczną łaskę.

WERSJA WIDEO:

WERSJA TEKSTOWA / KONSPEKT WYKŁADU /

fot. Henryk Niestrój, arcaion

„W ostatnim zaś, najbardziej uroczystym dniu święta, Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: «Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we mnie – niech przyjdzie do mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza».” – Ewangelia wg Jana 7:37-38 w kontekście obchodów Święta Namiotów opisanego w 7. rozdziale Jana

Wśród trzech wielkich świąt żydowskich, Święta Paschy (Przejścia) oraz Święta Tygodni (Pięćdziesiątnicy), podczas których Żydzi pielgrzymowali do Jeruzalem  było:

– Święto Namiotów (aka: Święto Szałasów, Święto Kuczek lub Kuczki, Święto Sukkot)

(nazywane w BG ‘Świętem Kuczek’), od 15 do 22 Tiszri, będącego siódmym miesiącem, którego początek odpowiada mniej więcej 1 październikowi, [choć każdego roku różnie, w zależności od kalendarza żydowskiego, który był obliczany na podstawie czasu księżycowego.] W 2019 r. święto namiotów trwa od 13 do 20 października.

Kuczka (Sukka (hebr. סוכה) – Kuczka to namiot, szałas, w języku hebrajskim sukka. Etymologia słowa kuczka wywodzona jest od staropolskiego słowa ‘kucza’, oznaczającego szałas lub chatę.

Fot. Warszawa po żydowsku (blog)

Ma przypominać Żydom, w jakich warunkach musieli mieszkać w czasie wędrówki z Egiptu. Przez siedem dni i nocy praktykujący Żydzi jedzą posiłki w szałasach/

namiotach/altankach, w nich śpią i do nich zapraszają duchowych gości.

Te trzy święta dzieliły rok żydowski i były wielkimi sposobnościami spotykania się ludu ze wszystkich stron w Jeruzalem, by spędzić razem czas na dziękczynieniu Jehowie i składaniu Mu ślubów.

Święto to zostało ustanowione w czasie, gdy Izrael przeszedł z pustyni do Ziemi Obiecanej. Upamiętniało ono pamięć życia na pustyni i wejście do Chanaanu, w którym doznali radości z otrzymanego dziedzictwa i mieli bardziej solidne miejsca zamieszkania.

Zwyczaje ludu praktykowane przy tej okazji są następująco opisane przez Edersheima:

,,W Jerozolimie wszędzie ustawiano kuczki, na dziedzińcu i na dachu domu, na ulicy i skwerze. Te altanki, czyli kuczki, budowano z gałęzi drzew: oliwnego, palmowego, mirtowego, sosnowego, wierzbowego, itd. Nikt wtedy nie mieszkał w domu, bo wszyscy przebywali w kuczkach — wszyscy ludzie z miasta i tłumy z reszty kraju. O wszelkich różnicach klasowych, pozycji społecznej,  wszelkich różnicach między bogatymi i biednymi, na jakiś czas zapominano, gdy każdy mieszkał w takim samym mieszkaniu jak jego bliźni.

Każdego poranka radosna procesja z muzyką udawała się w kierunku Sadzawki Syloe, z której nabierano wody do złotego dzbana, wylewanej następnie na ołtarz pośród okrzyków alleluja.

Nocą, cztery złote kandelabry, każdy z czterema złotymi czarami, płonęły w centrum dziedzińca a światło emanujące z nich było widoczne w całym mieście. Wokół tych świateł pobożni mężczyźni z płonącymi pochodniami w ręku tańczyli przed tłumem, śpiewając hymny i pieśni chwały, a lewici zajmujący stanowisko na piętnastu stopniach prowadzących do dziedzińca niewiast w Świątyni, odpowiadających piętnastu psalmom stopni (Ps. 120-133 [z których każdy rozpoczyna się od stwierdzenia: „Pieśń Stopni”]), akompaniowali pieśniom na instrumentach muzycznych.

Iluminacja Świątyni było symbolem światła jakie miało rozchodzić się z Świątyni w ciemną noc pogaństwa. A gdy tylko ukazał się pierwszy promień poranka, trąbienie przez kapłanów w srebrne trąby symbolizowało armię Boga zbliżającą się z uroczystym dźwiękiem trąb i nawoływań, by obudzić śpiących i wyrazić uroczysty protest przeciwko pogaństwu”.

Przypuszcza się, iż ostatniego wieczoru owego święta, gdy wspaniałe światło tej wielkiej iluminacji wygasało, Chrystus zwrócił uwagę na Siebie, gdy powiedział, „Ja jestem światłością świata” (Jan 8:12) [wszystko inne to tylko symbole, cienie, figury, zapowiedzi, On natomiast jest rzeczywistością], która ma świecić wiecznie i oświetlać nie tylko Świątynię i Święte Miasto, lecz także cały świat.

Ostatni z tych siedmiu dni święta był nazywany Dniem Wielkim. Podczas tego dnia cały ceremoniał świąteczny oraz radość osiągały punkt kulminacyjny. Ponownie cytujemy Edersheima:

„Według tradycji żydowskiej słup obłoku w dzień, a ognia w nocy symbolizujący obecność Boga i Jego kierownictwo po raz pierwszy ukazał się Izraelowi piętnastego Tiszri, w pierwszym dniu święta. Tego dnia według podania, Mojżesz zszedł z Góry i ogłosił ludowi, iż przybytek Boga ma być wystawiony pośród niego. Zwracamy uwagę na to, że poświęcenie Świątyni Salomona i ukazanie się w niej chwały Szekinach miało miejsce w to święto (1 Król. 8; 2 Kron. 7).

Ostatni, wielki dzień święta, był punktem kulminacyjnym całej tej symboliki. Wcześnie rano ludzie z rajskim jabłkiem (pomarańczą) w lewej ręce i z gałązkami w prawej maszerowali przy dźwiękach muzyki w procesji, na której czele szedł kapłan niosący złoty dzban, by do niego naczerpać wody z Sadzawki Syloe, leżącej na południe od Świątyni. Kapłan, nabrawszy z tej sadzawki wody do złotego dzbana, udawał się z powrotem na dziedziniec Świątyni pośród okrzyków tłumu i dźwięku cymbałów oraz trąb. Czas jego powrotu był tak ustalony, by przybył razem z procesją, w momencie gdy inni kapłani kładli kawałki ofiary na ołtarz całopalenia przy końcu składania zwyczajowych ofiar.

Podczas każdego z tych siedmiu dni kapłani obchodzili ołtarz wokoło, mówiąc: »O, teraz więc dokonaj zbawienia, Jah! O, Jah, daj pomyślność!« Siódmego dnia jednak okrążali ołtarz siedem razy, pamiętając, że mury Jerycha upadły w podobnych okolicznościach, przewidywali bowiem, że wskutek bezpośredniego działania Boga, mury pogaństwa upadną przed Jahwe i świat będzie, leżał otworem przed Jego ludem, który go posiądzie.

Potem woda wypełniająca złoty dzban była wylewana na ołtarz. Ceremonię tę uważano za bardzo ważną i najwyraźniej symbolizowała wylanie Ducha Świętego. Natychmiast po wylaniu tej wody zaśpiewano pieśń Alleluja. Składała się ona z Psalmów 113-118. Śpiewano je na przemian z odpowiedziami przy akompaniamencie fletu. Kiedy lewici zaintonowali pierwszą linię Psalmu, lud ją powtarzał, a na każdą następną linię odpowiadał Allelu Yah (wysławiajcie PANA). Następnie lewici trzykrotnie dęli w srebrne trąby”.

Siódmy rozdział Ewangelii Jana opowiada o ostatnim Święcie Namiotów, w którym nasz Pan brał udział — o tym święcie, które się odbyło na sześć miesięcy przed Jego ukrzyżowaniem.

W Jana 7:1 czytamy, że od jakiegoś czasu Jezus „nie chciał przebywać w Judei, bo Żydzi szukali sposobności, by go zabić [NBG].

W związku ze zbliżającym się świętem [Jan 7:2] wielu zastanawiało się czy Jezus będzie w nim uczestniczył, gdyż wydaje się, iż znaczna liczba rozumiała, że najwyżsi kapłani są tak zawistni wobec Niego, tak wrogo nastawieni, tak zawzięci, że podjęli pewne kroki, by pozbawić Go życia [Jana 7:25].

Chociaż nasz Pan zdawał Sobie sprawę, że Jego życie jest pod Boską ochroną dopóki nie nadejdzie Jego godzina, to jednak nie kusił Opatrzności niepotrzebnym stawaniem niebezpieczeństwu na drodze, raczej dostosowywał Swoje postępowanie do istniejących warunków. Do tego samego zachęcał też Swoich uczniów: „A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego” (Mat. 10:23).

Kontekst (wersety 3-9) pokazuje, że w owym, czasie niektórzy cieleśni bracia Pana (pozostałe dzieci Marii – porównaj Mat. 13:55, 56; Mar. 6:3) zdawali się wątpić w Jego Mesjanizm, nakłaniali Go do pójścia do Jerozolimy i dokonania tam wielkich czynów, gdzie najbardziej uczeni mężowie narodu mieliby okazję zobaczyć je, krytycznie ocenić, dostrzec wady i w miarę możliwości odrzucić Jego twierdzenia i cuda. Odpowiedź naszego Pana była następująca: „Wy idźcie na to święto; Ja jeszcze nie pójdę na to święto, ponieważ mój czas jeszcze się nie wypełnił”

Gdyby nasz Pan przyszedł za wcześnie na to święto, mógłby wzbudzić tym większą wrogość u nauczycieli religijnych. Zwłoka w pójściu nie przynosiła szkody popularności Jego nauk, gdyż lud oczywiście dopytywał się o Niego, wyrażał podziw, rozprawiał na temat Jego słów, opowiadał jeden drugiemu, co widział i co słyszał w swych własnych miastach, wioskach, itd. Jana 7:11,12:  Żydzi zaś szukali go w czasie święta i pytali: Gdzie On jest?  A wśród tłumów wiele mówiono o nim. Jedni powiadali: Dobry jest; inni zaś mówili: Przeciwnie, przecież lud zwodzi.

Pod koniec świątecznego tygodnia nasz Pan pojawił się na Święcie i natychmiast udał się do Świątyni. Była to chwila, kiedy lud przeżywał szczyt uczuć religijnych, a Jezus zwrócił im uwagę na głębokie duchowe rzeczy symbolizowane przez nich ustawicznie rok po roku.

Przyjmuje się, że przy końcu wylewania wody na ołtarz ze złotego dzbana, napoju ofiarnego dla Jahwe, kiedy tłumy w tamtejszym ciepłym klimacie odczuwały pragnienie, a pragnienie to potęgowało się przez patrzenie na wylewaną wodę, Jezus oznajmił to, co stanowi kwintesencję naszej lekcji (w: 37, 38), „A w ostatnim, wielkim dniu święta stanął Jezus i głośno zawołał: Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej”.

Tak jak to przepowiedział Prorok, nasz Pan wypowiadał niezrozumiałe przypowieści i niejasne zdania. Jak niewielu z tłumu, z tych którzy słyszeli Jego wypowiedź, mogło zrozumieć to poselstwo!

Wszyscy mają jakieś pojęcie o tym, czym jest naturalne pragnienie (łaknienie) i odświeżenie jakie daje literalna woda, lecz by zrozumieć słowa naszego Pana odnoszące się do wody żywota, której On miał udzielić, musimy pociągnąć tę ilustrację dalej i zdawać sobie sprawę z tego, że istnieją inne pragnienia i tęsknoty ludzkiej natury, które wymagają zaspokojenia, bo niezaspokojone powodują niepokój i zmartwienie.

Te tęsknoty serca można określić jako pragnienie odpoczynku, pokoju, radości, społeczności, itd. Tylko do takich, którzy mają wspomniane pragnienia odnoszą się słowa — ,,Błogosławieni, którzy łakną i pragną” (Mat. 5:6). [Nasz Pan w Wieku Ewangelii nie obiecuje rozwiązania problemu literalnego głodu i niedoborów wody pitnej na świecie, jak zresztą widać]

W obecnych czasach wielu z naszej rasy jest tak zdeprawowanych moralnie, umysłowo i fizycznie, iż nie odczuwa ani głodu, ani pragnienia rzeczy lepszych od tych, które posiada —są oni w pełni zadowoleni z posiadanych niedoskonałych rzeczy. Wezwanie Pana w czasie teraźniejszym nie odnosi się do takich, lecz do tych, którzy łakną i pragną tych lepszych rzeczy: „Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije”.

Słowa te dotyczą obecnego Wieku Ewangelii, w którym nasz Pan poszukuje pragnących jednostek i znajduje je, dając im pić ze strumienia łaski i prawdy, w której znajdują zadowolenie, pociechę, radość, pokój, odpoczynek i błogosławieństwo, których świat nie może ani dać, ani odebrać.

Dlatego, błogosławieni są ci, którzy pragną, a uprzywilejowani są ci, którzy piją wodę wypływającą z uderzonej Skały — z naszego Pana (1 Kor. 10:4).

Apostoł Jan komentując słowa naszego Pana w w. 39, wyjaśnia pierwszą ich część, lecz nie drugą. Apostoł mówi, „A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w niego uwierzyli; albowiem Duch Święty nie był jeszcze dany, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony.”.

Otrzymanie Ducha [Prawdy] jest zaspokojeniem pragnień człowieka. Przez całe życie mamy przywilej pić z tego źródła. Im więcej pijemy z Ducha Bożego, im więcej się nim napełniamy, tym bardziej jesteśmy nasyceni, zadowoleni i nie odczuwamy niezrealizowanych, nieosiągniętych pragnień.  My jako ludzie, w pełni nasyceni będziemy dopiero, gdy osiągniemy podobieństwo do naszego Pana, jako doskonałego człowieka Jezusa Chrystusa.

Narodzone z ducha nowe stworzenia nasyciły się w pełni w chwili swojego zmartwychwstania, kiedy otrzymały podobieństwo Jego niebiańskiego obrazu tak, jak mówi Psalmista (Ps. 17:15 BG): „Gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej”.

– DUCH ŚWIĘTY NIE BYŁ JESZCZE DANY

Duch Święty oddziaływał na Proroków, którzy pod jego wpływem mówili i pisali. Jednak Duch Święty, udzielony Kościołowi Ewangelii od Dnia Pięćdziesiątnicy jest różny. Jest to Duch usynowienia, Duch zrozumienia, a nie Duch prorokowania.

Niemożliwym było, by ktokolwiek został spłodzony z Ducha jako syn Boży przed złożeniem przez Jezusa ofiary okupu na naszą korzyść, przed Jego wstąpieniem na wysokość i przedstawieniem Ojcu zasługi owej ofiary, przed przyjęciem jej przez Ojca.

– z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej – te słowa nie wypełniły się w Dzień Pięćdziesiątnicy, w który naśladowcy Pana zaledwie zaczęli pić z duchowych prawd, łączących ich w jedno Ciało składające się z wielu członków, których Głową jest Jezus.

Z tego Ciała ostatecznie w Wieku Tysiąclecia będzie płynął strumień wody życia, błogosławiący cały świat. Woda życia przedstawia Prawdę, a nieprzebrana ilość tej wody życia, czyli Prawdy, pochodzącej z ust Pańskich, z ust uwielbionego Kościoła, będzie strumieniem dopływającym do każdego zakątka ziemi. Wypełnią się wówczas słowa proroka Habakuka 2:14 oraz Izajasza 11:9:

„Ziemia będzie pełna poznania chwały Pana, jak morze wodami jest wypełnione”

„ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.”

Uświęceni w Jezusie Chrystusie pijący z tego strumienia wody życia w Wieku Ewangelii są tymi, o których nasz Pan powiedział, iż Jego łaska i prawda będą w nich jako źródło wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu:

Jana 4:14: Ale kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu.

nie będzie pragnął na wieki – nic z wyjątkiem Bożej Prawdy nie daje pełnego, trwałego ukojenia i zadowolenia, nie koi trosk i strapień człowieka. Ci, którzy piją tę wodę (Prawdę od Jezusa), nie pragną ludzkich filozofii ani wymysłów, bowiem w Prawdzie Bożej znaleźli ukojenie, a ponadto trwanie w niej daje życie wieczne, po pierwsze im samym, a ponadto staną się źródłem Prawdy dającej życie wieczne ludzkości w Tysiącleciu.

Każdy prawdziwy naśladowca jest źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu. Kiedy te źródła zejdą się razem i połączą z Panem, wówczas Oblubieniec i Oblubienica będą stanowić wielką rzekę wody życia dla innych.

W Obj. 21 i 22 jest przedstawiony obraz członków Ciała Chrystusowego połączonych ze sobą w chwale jako Nowe Jeruzalem, z którego wypływa rzeka wody życia, o której mówi nasz Pan w Jana 7:37. Będzie to wielka rzeka wody życia, po obu jej brzegach będzie rosło drzewoa życia, żywione i zaopatrywane przez nią, rodzące dobre owoce, a liście drzewa będą uzdrawiały narody.

Tak więc słowa naszego Pana wskazywały na błogosławieństwa udzielane w Wieku Ewangelii Jego naśladowcom oraz błogosławieństwa, które w Wieku Tysiąclecia będą pochodziły od nich ku pociesze, błogosławieniu i podnoszeniu wszystkich narodów ziemi, które zechcą darmo czerpać z tej rzeki wody życia.

Wszyscy zostaną przez Ducha (Prawdę) i Oblubienicę (Kościół) zaproszeni do picia z owej rzeki wody żywota:

Obj. 22:17: A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A ten, kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A ten, kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo weźmie wodę.