On leczy mą duszę [„Wiersze Brzasku”, nr 21]

Często zmęczony jestem smutkiem
I walką z grzechem umęczony.
Z bojaźnią myślę o mym jutrze,
Czy mi nie będzie wstęp wzbroniony
Do odpoczynku wspaniałego,
Zapewnionego w Mieście Boga,
Gdzie nie przeniknie już nic złego,
Gdzie już nie wkroczy ani cień wroga.

Lecz kiedy bój mój jest najsroższy,
Gdy chmury ciemne trwożą duszę,
Twój Kubek Panie jest najsłodszy,
Więc go wypijam: zdrów być muszę.
Z nieprzebranego źródła zbawienia
Boskie najczystsze wody piję.
W sercu tryumfu czuję brzmienia,
Dreszcz mnie przenika – czuję, że żyję.

Nie inna ręka, Mistrzu, lecz Twoja
Może pocieszyć, podnieść na duchu,
Gdy nieszczęść dotyk jest cząstką moją
I gmatwa drogę, przeszkadza w ruchu.
Żadne spojrzenie, inne niż Twoje,
Nie da nam światła, gdy noc nadchodzi.
Gdy człowiek sprawdził już siły swoje,
Bezradny widzi, że sam zawodzi.

Twa pomoc, Panie, zawsze najbliższa
I nie ma innej z żadnej strony.
Słowo Twe dla nas stanowi wszystko,
Panie, na krzyżu swym rozciągniony.
I zawsze, gdy się na burzę zbiera,
Spieszę do Ojca, szukam schronienia,
Za pośrednika Syna wybieram,
Wtedy strach znika, ustają drżenia.

On duszę leczy, ja wielbię Tego,
Którego miłość olejkiem, koroną.
On duszę leczy, więc śpiewam Jemu
Pieśń tę dla Niego tylko stworzoną.
Często zmęczony będąc smutkiem
I walką z grzechem umęczony
Z utęsknieniem wyglądam poranka,
Gdy każdy już będzie uwolniony.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

„Bóg sam może świat zniszczyć i drugi wystawić,

– Adam Mickiewicz, „Zdania i uwagi”

„Bardzo słuszne stwierdzenie. By świat zniszczyć i nowy sprawić, Bóg nie potrzebuje naszej współpracy. Sam to zrobi. A skoro nas obdarzył wolną wolą, to nie po to, żeby nas zmuszać.

Postępowanie z jednostkami obdarzonymi wolną wolą jest dla naszego Boga trudniejsze, bo są to jednostki, które wymykają się Jego działaniu i Jego opatrznościowej opiece. Bóg przewiduje dla nich pewne rzeczy, a one – mając wolną wolę – niekoniecznie reagują tak, jak byłoby najlepiej.

Bóg też o tym wie, bo jest wszechwiedzący, więc potrafi sobie poradzić, ale jest to proces bardzo trudny i słusznie w jednym miejscu napisał brat Johnson, że proces rozwijania charakteru człowieka to najtrudniejszy proces we wszechświecie.

Dużo łatwiej jest sterować całym mechanizmem wszechświata. Tymi niekończącymi się miliardami galaktyk, gwiazd, które istnieją, bowiem żadne z tych ciał niebieskich nie ma własnej woli i nigdy nie sprzeciwia się Bogu. Tak, jak zostało wprawione w ruch, tak się rusza. Na ułamek sekundy nigdy się nie opóźnia. Nie ma wyboru. Musi tak robić, bo nie ma wolnej woli, by mogło postanowić inaczej.

W przypadku człowieka Bóg obdarzył go wolną wolą i chciał, by człowiek mając wolną wolę – pomimo tego, że może wybrać inaczej – żeby wybrał drogę Bożą. Temu właśnie celowi służy doświadczenie ze złem, któremu cały świat jest poddawany. Całe to cierpienie, które ludzkość od tysięcy lat przechodzi ma sens właśnie z tego powodu, że ludzkość ma się czegoś nauczyć. Doświadczenie ze złem ma przynieść nieocenione lekcje w przyszłości dla świata ludzkości.

Dla nas wierzących ma przynosić nam te lekcje już teraz. Pamiętajmy o tym, że nasza współpraca jest potrzebna; że musimy poddać się procesowi leczenia, który funduje nam nasz Pan Jezus. Jest to najlepsze leczenie, jakie jest tylko możliwe i nie myślmy w swojej mądrości i zarozumialstwie, że my byśmy to lepiej pokierowali; że my wiedzielibyśmy lepiej, co sobie dać.

Mamy bardzo wąskie spojrzenie: widzimy tylko tu i teraz. A Bóg z Jezusem widzą z góry, z lotu ptaka. Widzą nie tylko, co jest tu i teraz. Widzą też, że jest i „potem”. My np. kiedy spotykają nas ciężkie doświadczenia, to często widzimy tylko cierpienie z nimi związane. Ono istnieje, jest prawdziwe, nikt tego nie neguje, ale będąc w takim cierpieniu często trudno jest nam spojrzeć trochę dalej. A Bóg to widzi.

Bóg widzi, co będzie dalej, jeżeli przejdziesz to ćwiczenie. Bóg widzi, ile dobra w postaci twojego duchowego rozwoju ono ci przyniesie. Jak bardzo będzie to dla ciebie korzystne w przyszłości. Jak ułatwi ci stanie się zwycięzcą w twoim poświęceniu i ostateczne uzyskanie życia wiecznego i życie po nieskończone czasy na doskonałej ziemi, w raju na ziemi.”

– Marek Urban, wykład pt. „Jezus moim lekarzem”: 

—

Fot. niedziela.pl

U stóp krzyża jest miejsce dla każdego; każdego, który pragnie sprawiedliwości i zmęczony jest złem nie tylko wokół, ale przede wszystkim w sobie. «Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię» – mówi Pan Jezus. On umarł za wysokich i niskich, czarnych i białych, bogatych i biednych, ateistów i teistów, za Ciebie i za mnie.
Różnimy się, niektórych ludzi polubimy od razu, z innymi mamy problem, ale prawdziwa miłość Boża przewyższa te wszystkie różnice. Łatwo kochać tych, którzy nam się podobają, ale sercem ewangelii jest to, że Jezus rzeczywiście umarł za wszystkich, bez jakichkolwiek różnic i podziałów.

Z przyjściem do Jezusa jest jak w pewnej historii, którą opowiadał wykładowca biblijny H.W. Roberts*. Pewien człowiek miał ranę na ręce. Bardzo go bolało i poszedł do lekarza. „Doktorze, skaleczyłem rękę!” Doktor mówi: „pozwól mi to zobaczyć”, a on mówi: „nie, to za bardzo mnie boli!”. „Ale wtedy jak mogę cię uleczyć? Jeśli nie pokażesz mi rany?” Kiedy nasze sumienie jest zranione, czy wtedy idziemy do Boga, żeby zobaczył tę sprawę czy uważamy – jak ten człowiek – że to za bolesne, by mu pokazać i o tym mówić?

Czasami można powiedzieć: już tyle razy przychodziłem z tym do Boga po przebaczenie, że to już chyba nie ma sensu. Tylko, że w ten sposób „szatan trzyma nas za nogę” 😉 Stawiamy granicę miłości Boga. Zapominamy, że nasze grzechy, które są czerwone jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Jeśli więc jest nam źle (z jakiegokolwiek powodu), zawsze możemy przyjść do Pana. Jemu nigdy się nie nudzi leczenie swoich „pacjentów”. To leczenie może trochę boleć, ale później poczujemy się lepiej, gdy rana bedzie opatrzona bandażem i zupełnie dobrze, gdy leczenie będzie skończone.

* z wykładu pt. „Okna na inny świat”:

Jednym z zarzutów, które faryzeusze stawiali Jezusowi było to, że zamiast kontaktować się tylko z elitą, spotykał się on często z biednymi i z grzesznikami.

Odpowiedź naszego Pana znaleźć można w Ewangelii wg Mateusza 9:12 –

Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.

Wielki lekarz dusz przyszedł do tych, którzy potrzebują jego pomocy. Relacja człowieka z Bogiem cały czas działa w ten sam sposób. Faryzeusz i celnik z przypowieści to jak dwie ikony. Po jednej stronie mamy zewnętrzną sprawiedliwość i zadowolenie z siebie samego. Po drugiej jest człowiek przyciśnięty ciężarem grzechu, pogardzany przez innych, „spracowany i utrudzony”.

Czy jednak sprawiedliwość to pozorne formy i czy ktokolwiek z nas może być usprawiedliwiony w oparciu o swoje czyny? W 1 Jana 1:9 apostoł napisał:

„Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki.”

A jak jest ze mną? Czy jestem chory czy dobrze się miewam?

Zachęcamy do własnych rozmyślań.
Pomoże w nich wykład, który brat Piotr Łącki wygłosił w Bydgoszczy 3 marca 2019 roku: